အခန်း (၄၆) — ထူးခြားသောအဆင်းအရောင်နှင့်ပြည့်စုံခြင်း

 

အခန်း (၄၆) — ကိုယ်တော်သည် ပုံသဏ္ဌာန်တော်

 ပြောင်းလဲခြင်းခံရတော်မူသည် [၄၁၉] ဤအခန်းသည် မဿဲ ၁၇:၁-၈၊ မာကု ၉:၂-၈၊ လုကာ ၉:၂၈-၃၆ ကို အခြေခံထားသည်။

Chapter 46—He Was Transfgured [419]
This chapter is based on Matthew 17:1-8; Mark 9:2-8; Luke
9:28-36.

ညဦးယံအချိန် ရောက်ရှိလာသောအခါ ယေရှုသည် တပည့်တော်သုံးဦးဖြစ်သော ပေတရု၊ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့ကို ကိုယ်တော်၏အနားသို့ ခေါ်တော်မူပြီးလျှင်၊ လယ်ကွင်းများကို ဖြတ်ကျော်လျက် ကြမ်းတမ်းသော လမ်းခရီးအတိုင်း လူသူကင်းဝေးရာ တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော်မူသည်။ ကယ်တင်ရှင်နှင့် တပည့်တော်တို့သည် တစ်နေ့လုံး ခရီးသွားခြင်းနှင့် သွန်သင်ခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့ကြရာ၊ တောင်တက်ခြင်းသည် သူတို့၏ နွမ်းနယ်မှုကို ပိုမိုစေသည်။ ခရစ်တော်သည် ဝေဒနာခံစားနေရသူ အများအပြား၏ စိတ်နှလုံးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ဖယ်ရှားပေးတော်မူခဲ့ပြီ။ အားအင်ချည့်နဲ့နေသော သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များထဲသို့ ဇီဝအသက်၏ လှုံ့ဆော်မှုကို ထည့်သွင်းပေးတော်မူခဲ့ပြီ။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည်လည်း လူသားသဘာဝကို ဆောင်ထားသူဖြစ်သဖြင့် တပည့်တော်တို့ကဲ့သို့ပင် တောင်တက်ရခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လျက် ရှိတော်မူ၏။

Evening is drawing on as Jesus calls to His side three of His
disciples, Peter, James, and John, and leads them across the felds,
and far up a rugged path, to a lonely mountainside. The Saviour and
His disciples have spent the day in traveling and teaching, and the
mountain climb adds to their weariness. Christ has lifted burdens
from mind and body of many sufferers; He has sent the thrill of
life through their enfeebled frames; but He also is compassed with
humanity, and with His disciples He is wearied with the ascent.

နေဝင်ရိုးရီ အလင်းတန်းသည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသေးကာ၊ သူတို့သွားနေသော လမ်းခရီးကို ကွယ်ပျောက်လုနီးသော အဆင်းအရောင်ဖြင့် တောက်ပစေသည်။ သို့သော် မကြာမီ ထိုအလင်းသည် ချိုင့်ဝှမ်းနှင့် တောင်ကုန်းများမှ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး၊ နေမင်းသည် အနောက်ဘက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးသွားရာ၊ အထီးကျန်ခရီးသည်တို့သည် ညဉ့်မှောင်မိုက်၏ လွှမ်းခြုံမှုကို ခံရလေသည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်၏ မှောင်မိုက်ခြင်းသည် တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းထူထပ်လာသော သူတို့၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် ဘဝများနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင် ရှိတော့သည်။

The light of the setting sun still lingers on the mountain top,
and gilds with its fading glory the path they are traveling. But soon
the light dies out from hill as well as valley, the sun disappears
behind the western horizon, and the solitary travelers are wrapped
in the darkness of night. The gloom of their surroundings seems
in harmony with their sorrowful lives, around which the clouds are
gathering and thickening.

တပည့်တော်တို့သည် ခရစ်တော်အား မည်သည့်နေရာသို့ သွားနေသနည်း သို့မဟုတ် မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်အတွက် သွားသနည်းဟု မမေးဝံ့ကြချေ။ ကိုယ်တော်သည် တောင်ပေါ်တွင် တစ်ညလုံး ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် မကြာခဏ အချိန်ကုန်လွန်လေ့ရှိသည်။ တောင်နှင့် ချိုင့်ဝှမ်းကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော လက်တော်ရှင်သည် သဘာဝတရားနှင့်အတူ နေရသည်ကို နှစ်သက်တော်မူပြီး ယင်း၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ခံစားတော်မူသည်။ တပည့်တော်တို့သည် ခရစ်တော် ဦးဆောင်ရာနောက်သို့ လိုက်ကြသော်လည်း၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် ပင်ပန်းနေချိန်နှင့် ဆရာဖြစ်သူကိုယ်တိုင်လည်း အနားယူရန် လိုအပ်နေချိန်တွင် အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ပင်ပန်းစွာ တက်ရသော ခရီးကို လာရသနည်းဟု တွေးတောမိကြသည်။

The disciples do not venture to ask Christ whither He is going, or
for what purpose. He has often spent entire nights in the mountains
in prayer. He whose hand formed mountain and valley is at home
with nature, and enjoys its quietude. The disciples follow where
Christ leads the way; yet they wonder why their Master should lead
them up this toilsome ascent when they are weary, and when He too
is in need of rest.

ခေတ္တအကြာတွင် ခရစ်တော်က သူတို့သည် ရှေ့သို့ ထပ်မံမသွားရတော့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့နှင့် အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ ဖယ်ခွာသွားပြီး၊ "ပူဆွေးသောသူ" (Man of Sorrows) အဖြစ် ပြင်းစွာသော ငိုကြွေးခြင်းနှင့် မျက်ရည်ကျခြင်းတို့ဖြင့် တိုးလျှိုးအသနားခံ ဆုတောင်းတော်မူသည်။ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် စမ်းသပ်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် အစွမ်းသတ္တိပေးဖို့ ကိုယ်တော် ဆုတောင်းတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် အနန္တတန်ခိုးရှင်ထံမှ ခွန်အားသစ်ကို ရယူရမည်ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ အနာဂတ်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်များအတွက် နှလုံးသားထဲမှ တောင့်တချက်များကို သွန်းလောင်းဆုတောင်းသည်မှာ၊ မှောင်မိုက်၏ တန်ခိုးလွှမ်းမိုးချိန်တွင် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း မပျက်ပြားစေရန် ဖြစ်သည်။ နှင်းစက်များသည် ကိုယ်တော်၏ ကိုင်းညွတ်ထားသော ကိုယ်ပေါ်သို့ ထူထပ်စွာ ကျရောက်နေသော်လည်း ကိုယ်တော်သည် ဂရုမစိုက်ပါ။ ညဉ့်၏ အရိပ်အာဝါသများသည် ကိုယ်တော်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူထပ်စွာ ဝိုင်းရံထားသော်လည်း ကိုယ်တော်သည် ယင်းတို့၏ မှောင်မိုက်ခြင်းကို ဂရုမပြုပါ။ နာရီပေါင်းများစွာ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားသည်။ အစပိုင်းတွင် တပည့်တော်တို့သည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ဆုတောင်းကြသော်လည်း၊ ခေတ္တအကြာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မအောင်မြင်နိုင်ဘဲ ဖြစ်ပျက်နေသော အမှုအရာများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုကို ထိန်းထားရန် ကြိုးစားရင်းပင် အိပ်ပျော်သွားကြလေသည်။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများအကြောင်း သူတို့ကို ပြောပြထားခဲ့ပြီ။ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ဆုတောင်းခြင်း၌ ပါဝင်နိုင်ရန် သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုပင် ကိုယ်တော်သည် သူတို့အတွက် ဆုတောင်းပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် တပည့်တော်တို့၏ စိတ်ညှိုးငယ်မှုကို မြင်တော်မူပြီး၊ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် အချည်းနှီးမဟုတ်ကြောင်း စိတ်ချစေခြင်းဖြင့် သူတို့၏ ပူဆွေးမှုကို လျော့ပါးစေရန် တောင့်တတော်မူသည်။ တပည့်တော် ၁၂ ဦးလုံးပင် ကိုယ်တော်ပေးလိုသော ဗျာဒိတ်တော်ကို လက်ခံရန် အဆင်သင့်မဖြစ်ကြသေးပါ။ ဂေသရှေမန်ဥယျာဉ်တွင် ကိုယ်တော်၏ ပြင်းစွာသော ဝေဒနာကို မြင်တွေ့ကြရမည့် သူသုံးဦးကိုသာ တောင်ပေါ်တွင် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ရှိနေရန် ရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကိုယ်တော်၏ ဆုတောင်းချက်မှာ ကမ္ဘာမတည်မရှိမီ ခမည်းတော်နှင့်အတူ ကိုယ်တော်ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ဘုန်းတော်ကို သူတို့ မြင်တွေ့နိုင်ရန်၊ ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်ကို လူ့မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်ရန်နှင့် တပည့်တော်တို့သည် ထိုအမှုကို မြင်တွေ့နိုင်သော ခွန်အားရရှိရန် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ အရှက်ရဖွယ် သေခြင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းစီမံကိန်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိရှိခြင်းအားဖြင့်၊ ကိုယ်တော်၏ အပြင်းထန်ဆုံးသော ဝေဒနာခံစားရမည့် အချိန်တွင် သူတို့အား နှစ်သိမ့်မှုပေးနိုင်မည့် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားသဘာဝ ဘုန်းအာနုဘော်တော်ကို သူတို့ သက်သေခံနိုင်ရန် အသနားခံတော်မူသည်။

Presently Christ tells them that they are now to go no farther.
Stepping a little aside from them, the Man of Sorrows pours out His
supplications with strong crying and tears. He prays for strength to [420]
endure the test in behalf of humanity. He must Himself gain a fresh
hold on Omnipotence, for only thus can He contemplate the future.
And He pours out His heart longings for His disciples, that in the
hour of the power of darkness their faith may not fail. The dew is
365
366 The Desire of Ages
heavy upon His bowed form, but He heeds it not. The shadows of
night gather thickly about Him, but He regards not their gloom. So
the hours pass slowly by. At frst the disciples unite their prayers
with His in sincere devotion; but after a time they are overcome
with weariness, and, even while trying to retain their interest in the
scene, they fall asleep. Jesus has told them of His sufferings; He has
taken them with Him that they might unite with Him in prayer; even
now He is praying for them. The Saviour has seen the gloom of
His disciples, and has longed to lighten their grief by an assurance
that their faith has not been in vain. Not all, even of the twelve, can
receive the revelation He desires to give. Only the three who are
to witness His anguish in Gethsemane have been chosen to be with
Him on the mount. Now the burden of His prayer is that they may be
[421] given a manifestation of the glory He had with the Father before the
world was, that His kingdom may be revealed to human eyes, and
that His disciples may be strengthened to behold it. He pleads that
they may witness a manifestation of His divinity that will comfort
them in the hour of His supreme agony with the knowledge that He
is of a surety the Son of God and that His shameful death is a part of
the plan of redemption.

ကိုယ်တော်၏ ဆုတောင်းချက်ကို နားညောင်းတော်မူပြီ။ ကိုယ်တော်သည် ကျောက်မြေပေါ်တွင် နှိမ့်ချစွာ ပျပ်ဝပ်နေစဉ်၊ ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ဘုံ ပွင့်သွားပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ မြို့တော် ရွှေတံခါးများ ကျယ်လောင်စွာ ပွင့်လာကာ၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ရောင်ခြည်တော်သည် တောင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ကယ်တင်ရှင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်ကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။ အတွင်းမှ ဘုရားသဘာဝသည် လူသားခန္ဓာကို ဖြတ်ကျော်၍ လင်းလက်လာပြီး အထက်မှ ဆင်းသက်လာသော ဘုန်းတော်နှင့် ဆုံစည်းလေသည်။ ပျပ်ဝပ်နေသော အနေအထားမှ ထမြောက်ကာ၊ ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်ကဲ့သို့သော မွန်မြတ်သော ဘုန်းအာနုဘော်ဖြင့် ရပ်တော်မူသည်။ စိတ်နှလုံး၏ ပြင်းစွာသော ဝေဒနာများ ကင်းစင်သွားပြီ။ ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်သည် "နေကဲ့သို့" တောက်ပလာပြီး၊ အဝတ်တော်သည်လည်း "အလင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်" လာလေသည်။

His prayer is heard. While He is bowed in lowliness upon the
stony ground, suddenly the heavens open, the golden gates of the
city of God are thrown wide, and holy radiance descends upon the
mount, enshrouding the Saviour’s form. Divinity from within flashes
through humanity, and meets the glory coming from above. Arising
from His prostrate position, Christ stands in godlike majesty. The
soul agony is gone. His countenance now shines “as the sun,” and
His garments are “white as the light.”

တပည့်တော်တို့သည် နိုးလာကြသောအခါ တောင်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်စေသော ဘုန်းတော်ကို မြင်တွေ့ကြရသည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် အံ့ဩခြင်းတို့ဖြင့် သူတို့၏ ဆရာ၏ တောက်ပသော ပုံသဏ္ဌာန်တော်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် ထိုထူးခြားသော အလင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိလာကြသောအခါ၊ ယေရှုသည် တစ်ဦးတည်း ရှိနေသည်မဟုတ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ ကိုယ်တော်၏အနားတွင် ကောင်းကင်ဘုံမှ ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးသည် ကိုယ်တော်နှင့် အလွန်တရာ ရင်းနှီးစွာ စကားပြောဆိုနေကြသည်။ ထိုသူတို့မှာ သိနာတောင်ပေါ်တွင် ဘုရားသခင်နှင့် စကားပြောဆိုခဲ့သော မောရှေနှင့်၊ အာဒံ၏ သားမြေးများထဲတွင် သေခြင်း၏ တန်ခိုးအောက်သို့ မရောက်ဘဲ ကောင်းကင်သို့ ဆောင်ယူခြင်းခံရသော အထူးအခွင့်အရေးရသူ နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော ဧလိယတို့ ဖြစ်ကြသည်။

The disciples, awaking, behold the flood of glory that illuminates
the mount. In fear and amazement they gaze upon the radiant form
of their Master. As they become able to endure the wondrous light,
they see that Jesus is not alone. Beside Him are two heavenly beings,
in close converse with Him. They are Moses, who upon Sinai had
talked with God; and Elijah, to whom the high privilege was given—
granted to but one other of the sons of Adam—never to come under
the power of death.

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁၅၀၀ ခန့်က ပိသဂါတောင်ပေါ်တွင် မောရှေသည် ဂတိထားရာပြည်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် မေရိဘအရပ်တွင် သူပြုခဲ့သောအပြစ်ကြောင့် ထိုပြည်သို့ ဝင်ခွင့်မရခဲ့ပါ။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့ကို သူတို့၏ ဘိုးဘေးများ ပိုင်ဆိုင်ရာ နယ်မြေသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားရသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို သူ မခံစားခဲ့ရပါ။ "အကျွန်ုပ်ကို ကူးစေတော်မူပါ။ ယော်ဒန်မြစ်တစ်ဖက်၌ ရှိသော ကောင်းသောပြည်၊ လှပသောတောင်နှင့် လေဗနုန်တောင်ကို မြင်ပါရစေ" (တရားဟောရာ ၃:၂၅) ဟူသော သူ၏ ပြင်းပြသော အသနားခံချက်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ တောကန္တာရထဲတွင် အနှစ် ၄၀ လုံးလုံး လျှောက်လှမ်းခဲ့ရသော ခရီးတစ်လျှောက် မှောင်မိုက်ခြင်းကို လင်းစေခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်ကို ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည်။ ပင်ပန်းဆင်းရဲခြင်းနှင့် စိတ်ဝန်လေးခြင်းများ ခံစားခဲ့ရသော ထိုနှစ်များ၏ ပန်းတိုင်သည် တောကန္တာရထဲမှ ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် "ငါတို့ တောင်းပန်ကြံစည်သမျှထက် အလွန်ထူးခြားစွာ ပြုစုနိုင်တော်မူသော" (ဧဖက် ၃:၂၀) အရှင်သည် မိမိ၏ အစေခံ၏ ဆုတောင်းချက်ကို ဤသို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ဖြေကြားပေးတော်မူခဲ့သည်။ မောရှေသည် သေခြင်း၏ အုပ်စိုးမှုအောက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း ဂူသင်္ချိုင်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ရန်မဟုတ်ပါ။ ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်က သူ့ကို အသက်ရှင်ခြင်းသို့ ခေါ်ထုတ်ခဲ့သည်။ သွေးဆောင်သူ စာတန်သည် မောရှေ၏ အပြစ်ကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း၊ ကယ်တင်ရှင် ခရစ်တော်သည် သူ့ကို သင်္ချိုင်းမှ ထမြောက်စေခဲ့သည်။ ယုဒ ၉။

Upon Mount Pisgah ffteen centuries before, Moses had stood
gazing upon the Land of Promise. But because of his sin at Meribah,
He Was Transfgured 367
it was not for him to enter there. Not for him was the joy of leading
the host of Israel into the inheritance of their fathers. His agonized
entreaty, “I pray Thee, let me go over, and see the good land that is
beyond Jordan, that goodly mountain, and Lebanon” (Deuteronomy
3:25), was refused. The hope that for forty years had lighted up the
darkness of the desert wanderings must be denied. A wilderness
grave was the goal of those years of toil and heart-burdening care.
But He who is “able to do exceeding abundantly above all that we
ask or think” (Ephesians 3:20), had in this measure answered His
servant’s prayer. Moses passed under the dominion of death, but
he was not to remain in the tomb. Christ Himself called him forth
to life. Satan the tempter had claimed the body of Moses because
of his sin; but Christ the Saviour brought him forth from the grave.
Jude 9.

ပုံသဏ္ဌာန်တော် ပြောင်းလဲသည့် တောင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော မောရှေသည် အပြစ်နှင့် သေခြင်းအပေါ် ခရစ်တော် အောင်နိုင်ခြင်း၏ သက်သေတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဖြောင့်မတ်သောသူများ ထမြောက်ခြင်း၌ သင်္ချိုင်းမှ ထွက်လာမည့်သူများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သေခြင်းကို မမြည်းစမ်းဘဲ ကောင်းကင်သို့ ဆောင်ယူခြင်းခံရသော ဧလိယမူကား၊ ခရစ်တော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာချိန်တွင် ကမ္ဘာပေါ်၌ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေမည့်သူများနှင့်၊ "နောက်ဆုံးသော တံပိုးမှုတ်သောအခါ၊ ခဏချင်းတွင် မျက်စိတစ်မှိတ်၌ ပြောင်းလဲခြင်းသို့ ရောက်ကြလတ္တံ့" သောသူများ၊ "ပုပ်တတ်သော ဤအရာသည် မပုပ်နိုင်သော အရာကို ဝတ်ရမည်၊ သေတတ်သော ဤအရာသည် မသေနိုင်သော အရာကို ဝတ်ရမည်" ဟူသော သူများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ၁ ကောရိန္သု ၁၅:၅၁-၅၃။ ယေရှုသည် "ကယ်တင်ခြင်းအလို့ငှာ အပြစ်နှင့်ကင်း၍ ဒုတိယအကြိမ် ပေါ်ထွန်းတော်မူ" မည့်အချိန်တွင် ရှိမည့် ကောင်းကင်အလင်းကို ဝတ်ဆင်ထားတော်မူသည်။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်သည် "ခမည်းတော်၏ ဘုန်းတော်ကို ဆောင်လျက် သန့်ရှင်းသော ကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ ကြွလာတော်မူမည်" ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ဟေဗြဲ ၉:၂၈၊ မာကု ၈:၃၈။ တပည့်တော်များအား ပေးထားသော ကယ်တင်ရှင်၏ ဂတိတော်သည် ယခု ပြည့်စုံလာပြီဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်တွင် အနာဂတ် ဘုန်းတော်နိုင်ငံတော်ကို အကျဉ်းချုပ် ပြသထားခြင်း ဖြစ်သည်—အရှင်မင်းကြီး ခရစ်တော်၊ ထမြောက်သော သန့်ရှင်းသူများကို ကိုယ်စားပြုသူ မောရှေနှင့် ကောင်းကင်သို့ ဆောင်ယူခြင်းခံရသူများကို ကိုယ်စားပြုသူ ဧလိယတို့ ဖြစ်ကြသည်။

Moses upon the mount of transfguration was a witness to
Christ’s victory over sin and death. He represented those who shall
come forth from the grave at the resurrection of the just. Elijah, [422]
who had been translated to heaven without seeing death, represented
those who will be living upon the earth at Christ’s second coming,
and who will be “changed, in a moment, in the twinkling of an eye,
at the last trump;” when “this mortal must put on immortality,” and
“this corruptible must put on incorruption.” 1 Corinthians 15:51-53.
Jesus was clothed with the light of heaven, as He will appear when
He shall come “the second time without sin unto salvation.” For He
will come “in the glory of His Father with the holy angels.” Hebrews
9:28; Mark 8:38. The Saviour’s promise to the disciples was now
fulflled. Upon the mount the future kingdom of glory was represented in miniature,—Christ the King, Moses a representative of the
risen saints, and Elijah of the translated ones.

တပည့်တော်တို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသော်လည်း၊ အကူအညီမဲ့သော သူစိမ်းတစ်ဦးကဲ့သို့ လှည့်လည်သွားလာနေသော သည်းခံတတ်သည့် ဆရာ၊ နှိမ့်ချသောသူကို ကောင်းကင်ဘုံမှ အမြတ်နိုးဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်များက လာရောက် ဂုဏ်ပြုနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်ကြသည်။ ဧလိယသည် မေရှိယ၏ စိုးစံချိန်ကို ကြေညာရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ခရစ်တော်၏ နိုင်ငံတော်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် တည်ထောင်တော့မည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ကြသည်။ သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်ခြင်း အမှတ်ရစရာများကို ထာဝရ မေ့ပျောက်လိုက်လိုကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော် ထင်ရှားသော ဤနေရာတွင် သူတို့ အမြဲနေလိုကြသည်။ ပေတရုက "သခင်၊ ဤနေရာ၌ နေခြင်းသည် ကောင်းလှပါ၏။ အကျွန်ုပ်တို့သည် တဲသုံးဆောင်ကို ဆောက်ပါရစေ။ ကိုယ်တော်အတွက် တစ်ဆောင်၊ မောရှေအတွက် တစ်ဆောင်၊ ဧလိယအတွက် တစ်ဆောင် ဖြစ်ပါစေ" ဟု လျှောက်လေသည်။ မောရှေနှင့် ဧလိယတို့သည် မိမိတို့၏ ဆရာကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ကိုယ်တော်၏ ရှင်ဘုရင် အာဏာစက်ကို တည်ထောင်ရန် စေလွှတ်ခြင်း ခံရသည်ဟု တပည့်တော်တို့က ယုံကြည်နေကြသည်။

The disciples do not yet comprehend the scene; but they rejoice
that the patient Teacher, the meek and lowly One, who has wandered
to and fro a helpless stranger, is honored by the favored ones of
heaven. They believe that Elijah has come to announce the Messiah’s
reign, and that the kingdom of Christ is about to be set up on the
earth. The memory of their fear and disappointment they would
banish forever. Here, where the glory of God is revealed, they long
to tarry. Peter exclaims, “Master, it is good for us to be here: and let
us make three tabernacles; one for Thee, and one for Moses, and one
368 The Desire of Ages
for Elias.” The disciples are confdent that Moses and Elijah have
been sent to protect their Master, and to establish His authority as
king.

သို့သော် သရဖူမဆောင်းမီ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို အရင်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်ကို ရှင်ဘုရင်အဖြစ် နန်းတင်ပွဲအကြောင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ယေရုရှလင်မြို့တွင် ခံရမည့် သေခြင်းအကြောင်းသည်သာ သူတို့နှင့် ယေရှု ဆွေးနွေးသော အကြောင်းအရာ ဖြစ်သည်။ လူသား၏ အားနည်းချက်များကို ဆောင်ထားပြီး လူသားတို့၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် အပြစ်ဝန်ထုပ်များကို ထမ်းပိုးထားသော ယေရှုသည် လူတို့အလယ်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ရှေ့တွင် ကြုံတွေ့ရမည့် စမ်းသပ်မှု၏ မှောင်မိုက်ခြင်းသည် ကိုယ်တော့်ကို ဖိစီးလာသောအခါ၊ ကိုယ်တော့်ကို မသိသော ဤကမ္ဘာတွင် ကိုယ်တော်သည် စိတ်ဝိညာဉ်၌ အထီးကျန်နေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် ချစ်သော တပည့်တော်များပင်လျှင် မိမိတို့၏ သံသယ၊ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ရာထူးဂုဏ်ရှိန် လိုလားသော မျှော်လင့်ချက်များတွင် နစ်မွန်းနေကြသဖြင့် ကိုယ်တော်၏ မစ်ရှင်၏ နက်နဲမှုကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြချေ။ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ချစ်ခြင်းနှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်းအလယ်တွင် နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖန်ဆင်းခဲ့သော ဤကမ္ဘာတွင်မူ အထီးကျန်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကောင်းကင်ဘုံသည် ယေရှုထံသို့ စေတမန်များကို စေလွှတ်လိုက်ပြီ။ သူတို့သည် ကောင်းကင်တမန်များ မဟုတ်ဘဲ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ခံစားဖူးသော၊ ကယ်တင်ရှင်၏ မြေကြီးပေါ်က ဘဝ၏ စမ်းသပ်မှုများကို ကိုယ်ချင်းစာနာနိုင်သော လူသားများ ဖြစ်ကြသည်။ မောရှေနှင့် ဧလိယတို့သည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ အမှုတော်ဆောင်ခဲ့သူများ ဖြစ်ကြသည်။ လူသားများ ကယ်တင်ခြင်းခံရရန် ကိုယ်တော်၏ ပြင်းပြသော ဆန္ဒကို သူတို့လည်း ဝေမျှခံစားခဲ့ကြသည်။ မောရှေသည် ဣသရေလတို့အတွက် "ယခု သူတို့အပြစ်ကို လွှတ်တော်မူပါ။ မလွှတ်လျှင်မူကား၊ ရေးထားတော်မူသော စာရင်းထဲက အကျွန်ုပ်ကို ချေဖျက်တော်မူပါ" (ထွက်မြောက်ရာ ၃၂:၃၂) ဟု အသနားခံခဲ့သည်။ ဧလိယသည်လည်း သုံးနှစ်ခွဲပတ်လုံး အစာခေါင်းပါးနေချိန်တွင် လူမျိုး၏ မုန်းတီးမှုနှင့် ဝေဒနာကို ခံထမ်းခဲ့ရစဉ်က စိတ်ဝိညာဉ်၏ အထီးကျန်မှုကို သိရှိခဲ့သည်။ ကရမေလတောင်ပေါ်တွင် ဘုရားသခင်ဘက်မှ သူတစ်ဦးတည်း ရပ်တည်ခဲ့သည်။ တောကန္တာရထဲသို့ ပြင်းစွာသော ဝေဒနာနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဖြင့် တစ်ဦးတည်း ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ပလ္လင်တော်ပတ်လည်ရှိ မည်သည့်ကောင်းကင်တမန်ထက်မဆို ပိုမိုရွေးချယ်ခြင်းခံရသော ဤသူတို့သည် ယေရှု ခံစားရမည့် ဆင်းရဲဒုက္ခများအကြောင်း ဆွေးနွေးရန်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကိုယ်ချင်းစာနာမှုကို စိတ်ချစေခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော့်ကို နှစ်သိမ့်ရန် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာကြီး၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် လူသားတိုင်း၏ ကယ်တင်ခြင်းသည် သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှု၏ အဓိကအကြောင်းအရာ ဖြစ်သည်။

But before the crown must come the cross. Not the inauguration
of Christ as king, but the decease to be accomplished at Jerusalem,
is the subject of their conference with Jesus. Bearing the weakness
of humanity, and burdened with its sorrow and sin, Jesus walked
alone in the midst of men. As the darkness of the coming trial
pressed upon Him, He was in loneliness of spirit, in a world that
knew Him not. Even His loved disciples, absorbed in their own
doubt and sorrow and ambitious hopes, had not comprehended the
mystery of His mission. He had dwelt amid the love and fellowship
of heaven; but in the world that He had created, He was in solitude.
Now heaven had sent its messengers to Jesus; not angels, but men
who had endured suffering and sorrow, and who could sympathize
with the Saviour in the trial of His earthly life. Moses and Elijah
had been colaborers with Christ. They had shared His longing for
the salvation of men. Moses had pleaded for Israel: “Yet now, if
Thou wilt forgive their sin—; and if not, blot me, I pray Thee, out
[423] of Thy book which Thou hast written.” Exodus 32:32. Elijah had
[424]
[425]
known loneliness of spirit, as for three years and a half of famine
he had borne the burden of the nation’s hatred and its woe. Alone
he had stood for God upon Mount Carmel. Alone he had fled to the
desert in anguish and despair. These men, chosen above every angel
around the throne, had come to commune with Jesus concerning the
scenes of His suffering, and to comfort Him with the assurance of
the sympathy of heaven. The hope of the world, the salvation of
every human being, was the burden of their interview.

အိပ်ပျော်နေကြသဖြင့် တပည့်တော်တို့သည် ခရစ်တော်နှင့် ကောင်းကင်စေတမန်တို့အကြား ပြောဆိုသော စကားများကို အနည်းငယ်သာ ကြားလိုက်ရသည်။ နိုးကြားစွာ ဆုမတောင်းနိုင်ခဲ့ကြသဖြင့်၊ ဘုရားသခင် သူတို့အား ပေးလိုသော အရာဖြစ်သည့် ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းနှင့် နောက်လိုက်မည့် ဘုန်းတော်အကြောင်းကို သိရှိခွင့် မရရှိခဲ့ကြချေ။ ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ကျိုးစွန့်ခြင်းတွင် ပါဝင်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့ ရရှိနိုင်မည့် ကောင်းချီးကို လက်လွတ်ခဲ့ကြသည်။ ဤတပည့်တော်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်း၌ နှေးကွေးသူများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံက သူတို့ကို ကြွယ်ဝစေရန် ပေးလိုသော ရတနာကို တန်ဖိုးထားမှု အားနည်းကြသည်။

Through being overcome with sleep, the disciples heard little of
what passed between Christ and the heavenly messengers. Failing
to watch and pray, they had not received that which God desired to
give them,—a knowledge of the sufferings of Christ, and the glory
that should follow. They lost the blessing that might have been theirs
through sharing His self-sacrifce. Slow of heart to believe were
these disciples, little appreciative of the treasure with which Heaven
sought to enrich them.

သို့သော် သူတို့သည် ကြီးစွာသော အလင်းကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ယုဒလူမျိုးများက ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်သောအပြစ်ကို ကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံး သိရှိထားကြောင်း သူတို့ စိတ်ချခဲ့ကြသည်။ ကယ်တင်ရှင်၏ အမှုတော်ကို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ လူသားတို့ နားမလည်နိုင်သော အရာများကို သူတို့ မျက်စိဖြင့် မြင်ခဲ့ရပြီး နားဖြင့် ကြားခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် "ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းအာနုဘော်တော်ကို မျက်မြင်သက်သေ ဖြစ်ခဲ့ကြ" (၂ ပေတရု ၁:၁၆) ပြီး၊ ယေရှုသည် ဘိုးဘေးများနှင့် ပရောဖက်များ သက်သေခံခဲ့သော မေရှိယ အမှန်တကယ် ဖြစ်ကြောင်းနှင့်၊ ကိုယ်တော်ကို ကောင်းကင်စကြဝဠာက ထိုအတိုင်း အသိအမှတ်ပြုကြောင်းကို သဘောပေါက်ခဲ့ကြသည်။

Yet they received great light. They were assured that all heaven
knew of the sin of the Jewish nation in rejecting Christ. They were
He Was Transfgured 369
given a clearer insight into the work of the Redeemer. They saw
with their eyes and heard with their ears things that were beyond the
comprehension of man. They were “eyewitnesses of His majesty”
(2 Peter 1:16), and they realized that Jesus was indeed the Messiah,
to whom patriarchs and prophets had witnessed, and that He was
recognized as such by the heavenly universe.

သူတို့သည် တောင်ပေါ်က မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် "တောက်ပသော မိုးတိမ်သည် သူတို့ကို လွှမ်းမိုးလေ၏။ မိုးတိမ်ထဲကလည်း၊ 'ဤသူသည် ငါနှစ်သက်မြတ်နိုးရာ ငါ၏ချစ်သားပေတည်း။ သူ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့' ဟူသော အသံတော် ထွက်ပေါ်လာ၏။" တောကန္တာရထဲတွင် ဣသရေလအမျိုးသားတို့၏ ရှေ့ကသွားသော မိုးတိမ်ထက် ပိုမိုတောက်ပသော ဘုန်းတော်မိုးတိမ်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ တောင်ကြီးကို တုန်ခါစေသော ဘုရားသခင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဘုန်းအာနုဘော်တော် အသံကို ကြားရသောအခါ၊ တပည့်တော်တို့သည် မြေပေါ်တွင် မှောက်လျက်လဲကြကုန်၏။ ယေရှု ကြွလာ၍ သူတို့ကို တို့လျက်၊ "ထကြလော့၊ မကြောက်ကြနှင့်" ဟု ရင်းနှီးသော အသံတော်ဖြင့် သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားပေးတော်မူသည့်တိုင်အောင် သူတို့သည် မျက်နှာကို ဝှက်လျက် ပျပ်ဝပ်နေကြသည်။ သူတို့သည် မျက်စိကို မြှင့်၍ ကြည့်ဝံ့ကြသောအခါ၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုန်းတော်သည် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး၊ မောရှေနှင့် ဧလိယတို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်များလည်း မရှိတော့ချေ။ သူတို့သည် ယေရှုနှင့်အတူ တောင်ပေါ်တွင် တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ကြလေသည်။

While they were still gazing on the scene upon the mount, “a
bright cloud overshadowed them: and behold a voice out of the
cloud, which said, This is My beloved Son, in whom I am well
pleased; hear ye Him.” As they beheld the cloud of glory, brighter
than that which went before the tribes of Israel in the wilderness;
as they heard the voice of God speak in awful majesty that caused
the mountain to tremble, the disciples fell smitten to the earth. They
remained prostrate, their faces hidden, till Jesus came near, and
touched them, dispelling their fears with His well-known voice,
“Arise, and be not afraid.” Venturing to lift up their eyes, they saw
that the heavenly glory had passed away, the forms of Moses and
Elijah had disappeared. They were upon the mount, alone with
Jesus.