အခန်း (၄၅) — ကပ်တိုင်၏အရိပ်နိမိတ်

 

အခန်း (၄၅) — လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အရိပ်နိမိတ်

ဤအခန်းသည် မဿဲ ၁၆:၁၃-၂၈၊ မာကု ၈:၂၇-၃၈ နှင့် လုကာ ၉:၁၈-၂၇ တို့အပေါ် အခြေခံထားသည်။

ခရစ်တော်၏ မြေကြီးပေါ်ရှိ အမှုတော်သည် အဆုံးသတ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော် သွားရမည့် လမ်းခရီးသည် ကိုယ်တော့်ရှေ့တွင် ထင်ရှားစွာ ရှိနေသည်။ လူသားဇာတိကို မယူမီကပင် ပျောက်ဆုံးနေသောအရာကို ကယ်တင်ရန်အတွက် လျှောက်လှမ်းရမည့် လမ်းခရီးတစ်ခုလုံးကို ကိုယ်တော် မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ စိတ်နှလုံးကို နာကျင်စေမည့် ဝေဒနာတိုင်း၊ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ပုံအောလာမည့် စော်ကားမှုတိုင်း၊ ကိုယ်တော် ခံစားရမည့် ဆင်းရဲဒုက္ခတိုင်းကို ကိုယ်တော်၏ သရဖူနှင့် မင်းမြှောက်တန်ဆာကို ချွတ်၍၊ ဘုရားဇာတိကို လူသားဇာတိဖြင့် ဖုံးကွယ်ရန် ပလ္လင်တော်ပေါ်မှ ဆင်းမလာမီကပင် မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ နွားစားခွက်မှသည် ကာလ်ဝါရီတောင်အထိ လမ်းခရီးသည် ကိုယ်တော့်မျက်မှောက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် ခံစားရမည့် ပြင်းပြသော ဝေဒနာကို ကိုယ်တော် သိရှိခဲ့သည်။ ထိုအရာအားလုံးကို သိရှိသော်လည်း ကိုယ်တော်က "ကြည့်ရှုတော်မူပါ၊ ကျမ်းစာစောင်၌ အကျွန်ုပ်ကို ရည်မှတ်၍ ရေးထားသည်နှင့်အညီ၊ အကျွန်ုပ်သည် လာပါပြီ။ အကျွန်ုပ်၏ ဘုရားသခင်၊ အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ခြင်းငှာ အလိုရှိပါ၏။ ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တရားသည်လည်း အကျွန်ုပ်၏ နှလုံးထဲ၌ ရှိပါ၏" ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ (ဆာလံ ၄၀:၇၊ ၈)

Chapter 45—The Foreshadowing of the Cross
This chapter is based on Matthew 16:13-28; Mark 8:27-38; Luke
9:18-27.
The work of Christ on earth was hastening to a close. Before
Him, in vivid outline, lay the scenes whither His feet were tending.
Even before He took humanity upon Him, He saw the whole length
of the path He must travel in order to save that which was lost. Every
pang that rent His heart, every insult that was heaped upon His head,
every privation that He was called to endure, was open to His view
before He laid aside His crown and royal robe, and stepped down
from the throne, to clothe His divinity with humanity. The path from
the manger to Calvary was all before His eyes. He knew the anguish
that would come upon Him. He knew it all, and yet He said, “Lo, I
come: in the volume of the Book it is written of Me, I delight to do
Thy will, O My God: yea, Thy law is within My heart.” Psalm 40:7,
8.

ကိုယ်တော်၏ အမှုတော် ရလဒ်ကိုလည်း အမြဲတစေ မြင်တွေ့နေခဲ့သည်။ ပင်ပန်းခက်ခဲမှုနှင့် ကိုယ်ကျိုးစွန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကိုယ်တော်၏ မြေကြီးပေါ်မှ အသက်တာသည် ထိုသို့သော ဝေဒနာခံစားမှုများမှာ အလဟဿ ဖြစ်မည်မဟုတ်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အားတက်ခဲ့ရသည်။ လူသားတို့၏ အသက်အတွက် ကိုယ်တော့်အသက်ကို ပေးဆပ်ခြင်းဖြင့်၊ လောကကြီးကို ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိမှုထံသို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သွေးဖြင့် ဗတ္တိဇံကို ရှေးဦးစွာ ခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ လောကီအပြစ်များသည် ကိုယ်တော်၏ အပြစ်ကင်းသော ဝိညာဉ်ပေါ်သို့ ဖိစီးလာမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဝေဒနာ၏ အရိပ်သည် ကိုယ်တော့်အပေါ် ကျရောက်နေသော်လည်း၊ ကိုယ်တော့်ရှေ့၌ ရှိသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းအတွက်ကြောင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို သည်းခံ၍ အရှက်ကွဲခြင်းကို မမှတ်ဘဲ နေတော်မူ၏။

Ever before Him He saw the result of His mission. His earthly
life, so full of toil and self-sacrifce, was cheered by the prospect that
He would not have all this travail for nought. By giving His life for
the life of men, He would win back the world to its loyalty to God.
Although the baptism of blood must frst be received; although the
sins of the world were to weigh upon His innocent soul; although
the shadow of an unspeakable woe was upon Him; yet for the joy
that was set before Him, He chose to endure the cross, and despised
the shame.

အမှုတော်ဆောင်ရာတွင် ရွေးချယ်ထားသော အဖော်များဖြစ်သည့် တပည့်တော်များအတွက်မူ ကိုယ်တော့်ရှေ့တွင် ရှိနေသော အခြေအနေများကို ဖုံးကွယ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ဝေဒနာခံစားမှုကို မြင်တွေ့ရမည့်အချိန်မှာ နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ချစ်မြတ်နိုး၍ ကိုးစားခဲ့သောသူကို ရန်သူတို့၏ လက်သို့ အပ်နှံခြင်းခံရကာ၊ ကာလ်ဝါရီလက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲခံရသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ မကြာမီ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အား စွန့်ခွာရမည်ဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်တော်၏ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ရှိနေခြင်းဟူသော နှစ်သိမ့်မှုမရှိဘဲ လောကကြီးကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ခါးသီးသော မုန်းတီးမှုနှင့် မယုံကြည်မှုတို့သည် သူတို့အား မည်သို့ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမည်ကို ကိုယ်တော် သိရှိသဖြင့်၊ သူတို့၏ စမ်းသပ်မှုများအတွက် ပြင်ဆင်ပေးလိုသော ဆန္ဒရှိတော်မူ၏။

From the chosen companions of His ministry the scenes that lay
before Him were as yet hidden; but the time was near when they
[411] must behold His agony. They must see Him whom they had loved
and trusted, delivered into the hands of His enemies, and hung upon
the cross of Calvary. Soon He must leave them to face the world
without the comfort of His visible presence. He knew how bitter
hate and unbelief would persecute them, and He desired to prepare
them for their trials.

ယေရှုနှင့် တပည့်တော်များသည် ယခုအခါ ဖိလိပ္ပုကဲသရိမြို့အနီးရှိ မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ဂါလိလဲနယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်၍ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှု ထွန်းကားသော ဒေသသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် တပည့်တော်များသည် ယုဒဘာသာ၏ လွှမ်းမိုးမှုမှ ကင်းဝေးကာ၊ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ ကိုးကွယ်မှုနှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ထိတွေ့ခွင့်ရကြသည်။ သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကမ္ဘာအရပ်ရပ်၌ ရှိနေသော အယူသီးမှု ပုံစံများ ရှိနေသည်။ ယေရှုသည် ထိုအရာများကို မြင်တွေ့ခြင်းဖြင့် တစ်ပါးအမျိုးသားများအပေါ် ထားရှိရမည့် သူတို့၏ တာဝန်ကို ခံစားသိရှိစေလိုသည်။ ဤဒေသတွင် နေထိုင်စဉ်အတွင်း ကိုယ်တော်သည် လူအများအား သွန်သင်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ကာ၊ တပည့်တော်များအတွက်သာ အချိန်ကို ပိုမိုပေးရန် ကြိုးစားတော်မူ၏။

Jesus and His disciples had now come into one of the towns
about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in
a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn
from the controlling influence of Judaism, and brought into closer
contact with the heathen worship. Around them were represented
forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus
desired that a view of these things might lead them to feel their
responsibility to the heathen. During His stay in this region, He
endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote
Himself more fully to His disciples.

ကိုယ်တော်သည် မိမိခံစားရမည့် ဝေဒနာများအကြောင်း သူတို့အား ပြောပြတော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှေးဦးစွာ ကိုယ်တော်သည် တစ်ဦးတည်း သီးသန့်သွား၍ သူတို့၏ နှလုံးသားများ ကိုယ်တော့်စကားကို ခံယူနိုင်ရန် ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ဆုတောင်းတော်မူ၏။ သူတို့နှင့် ပြန်လည် ပူးပေါင်းသောအခါတွင် ပြောလိုသော အရာကို ချက်ချင်း မပြောခဲ့ပါ။ ထိုသို့ မပြုမီ၊ လာမည့် စမ်းသပ်မှုအတွက် သူတို့ ခွန်အားရရှိစေရန် ကိုယ်တော့်အပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ဝန်ခံခွင့် ပေးတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်က "လူများတို့သည် လူသားဖြစ်သော ငါ့ကို အဘယ်သူဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသနည်း" ဟု မေးတော်မူ၏။

He was about to tell them of the suffering that awaited Him.
But frst He went away alone, and prayed that their hearts might be
prepared to receive His words. Upon joining them, He did not at
once communicate that which He desired to impart. Before doing
this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him
that they might be strengthened for the coming trial. He asked,
“Whom do men say that I the Son of man am?”

ဣသရေလလူတို့သည် မိမိတို့၏ မေရှိယကို အသိအမှတ်ပြုရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ကြကြောင်းကို တပည့်တော်များသည် ဝမ်းနည်းစွာ ဝန်ခံခဲ့ရသည်။ အချို့ကမူ ကိုယ်တော်၏ အံ့ဖွယ်အမှုများကို မြင်သောအခါ ဒါဝိဒ်၏ သားတော်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဗက်ဇဲဒတွင် အစားအစာ ကျွေးမွေးခြင်းခံရသော လူအုပ်ကြီးသည် ကိုယ်တော့်ကို ဣသရေလရှင်ဘုရင်အဖြစ် နန်းတင်လိုကြသည်။ များစွာသော သူတို့သည် ကိုယ်တော့်ကို ပရောဖက်တစ်ဦးအဖြစ် လက်ခံရန် အသင့်ရှိသော်လည်း၊ မေရှိယဖြစ်သည်ဟုမူ မယုံကြည်ကြပါ။

Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had
failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His
miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes
that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of
Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did
not believe Him to be the Messiah.

ယခုတွင် ယေရှုသည် တပည့်တော်များနှင့် တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်သော ဒုတိယမေးခွန်းကို မေးတော်မူ၏။ "သင်တို့မူကား ငါ့ကို အဘယ်သူဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသနည်း။" ပေတရုက "ကိုယ်တော်သည် ခရစ်တော်တည်းဟူသော အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်တော်မူ၏" ဟု ပြန်လျှောက်လေသည်။

Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: “But whom say ye that I am?” Peter answered, “Thou art the
Christ, the Son of the living God.”

အစကတည်းက ပေတရုသည် ယေရှုကို မေရှိယဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်၏ ဟောပြောမှုကြောင့် အပြစ်ကို သိမြင်ကာ ခရစ်တော်ကို လက်ခံခဲ့ကြသူ အခြားများစွာတို့မှာမူ၊ ယောဟန်သည် ထောင်ချခြင်းနှင့် အသတ်ခံရခြင်း ခံရသောအခါ ယောဟန်၏ အမှုတော်အပေါ် သံသယဝင်လာကြပြီး၊ ယခုအခါ ယေရှုသည် သူတို့ကြာမြင့်စွာ မျှော်လင့်ခဲ့သော မေရှိယ ဖြစ်မဖြစ်ကို သံသယရှိနေကြသည်။ ယေရှုသည် ဒါဝိဒ်၏ ပလ္လင်ပေါ်တွင် နန်းတက်လိမ့်မည်ဟု အပြင်းအထန် မျှော်လင့်ခဲ့ကြသော တပည့်တော်များစွာတို့သည်၊ ကိုယ်တော်၌ ထိုသို့သော ဆန္ဒမရှိကြောင်း သိမြင်သောအခါ ကိုယ်တော့်ကို စွန့်ခွာသွားကြသည်။ သို့သော် ပေတရုနှင့် သူ၏ အဖော်များသည် သူတို့၏ သစ္စာတရားမှ မဖယ်ခွာခဲ့ကြပါ။ မနေ့က ချီးမွမ်းပြီး ယနေ့ အပြစ်တင်တတ်သော သူတို့၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် လမ်းစဉ်သည် ကယ်တင်ရှင်၏ စစ်မှန်သော နောက်လိုက်၏ ယုံကြည်ခြင်းကို မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပါ။ ပေတရုက "ကိုယ်တော်သည် ခရစ်တော်တည်းဟူသော အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်တော်မူ၏" ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ အရှင်သခင်အား ရှင်ဘုရင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာများ ဆောင်းနှင်းပေးသည်အထိ မစောင့်ဆိုင်းဘဲ၊ နှိမ့်ချသော အခြေအနေတွင် ရှိနေစဉ်မှာပင် ကိုယ်တော့်ကို လက်ခံခဲ့သည်။

From the frst, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many
others who had been convicted by the preaching of John the Baptist,
and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when
he was imprisoned and put to death; and they now doubted that
Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many
of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place
on David’s throne left Him when they perceived that He had no
such intention. But Peter and his companions turned not from their [412]
allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday
and condemned today did not destroy the faith of the true follower
358 The Desire of Ages
of the Saviour. Peter declared, “Thou art the Christ, the Son of the
living God.” He waited not for kingly honors to crown his Lord, but
accepted Him in His humiliation.

ပေတရုသည် တပည့်တော် ၁၂ ပါးစလုံး၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြု ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် တပည့်တော်များသည် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ကို နားလည်ရန် ဝေးကွာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများ၏ ဆန့်ကျင်မှုနှင့် လွဲမှားစွာ ဖော်ပြမှုများသည် သူတို့အား ခရစ်တော်ထံမှ ဖယ်ခွာသွားအောင် မပြုနိုင်သော်လည်း၊ များစွာ စိတ်ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့သွားရမည့်လမ်းကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသေးပါ။ သူတို့၏ ငယ်စဉ်က သင်ကြားမှုများ၊ ရဗ္ဗိတို့၏ သွန်သင်ချက်များ၊ ရိုးရာအစဉ်အလာများ၏ တန်ခိုးများသည် သမ္မာတရားကို မြင်နိုင်စွမ်းကို အဟန့်အတား ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ယေရှုထံမှ အဖိုးတန်သော အလင်းတန်းများသည် အခါအားလျော်စွာ သူတို့အပေါ် ထွန်းလင်းသော်လည်း၊ သူတို့သည် အရိပ်များကြားတွင် စမ်းတဝါးဝါး လျှောက်လှမ်းနေသူများနှင့် မကြာခဏ တူနေတတ်သည်။ သို့သော် ဤနေ့တွင်၊ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းဆိုင်ရာ ကြီးမားသော စမ်းသပ်မှုနှင့် မရင်ဆိုင်ရမီ၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် တန်ခိုးနှင့် သူတို့အပေါ် ကိန်းဝပ်တော်မူ၏။ ခေတ္တခဏအတွင်း သူတို့၏ မျက်စိများသည် "မြင်ရသောအရာ" များမှ လွှဲဖယ်၍ "မမြင်ရသောအရာ" များကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ (၂ ကောရိန္သု ၄:၁၈) လူသား၏ အသွင်သဏ္ဌာန်အောက်တွင် ဘုရားသခင်၏ သားတော်၏ ဘုန်းတော်ကို သူတို့ ပိုင်းခြားသိမြင်ခဲ့ကြသည်။

Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples
were still far from understanding Christ’s mission. The opposition
and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not
turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They
did not see their way clearly. The influence of their early training,
the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted
their view of truth. From time to time precious rays of light from
Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among
shadows. But on this day, before they were brought face to face
with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them
in power. For a little time their eyes were turned away from “the
things which are seen,” to behold “the things which are not seen.” 2
Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the
glory of the Son of God.

ယေရှုသည် ပေတရုအား "ဗာယောနရှိမုန်၊ သင်သည် မင်္ဂလာရှိ၏။ အကြောင်းမူကား၊ အသွေးအသားသည် ဤအရာကို သင့်အား ဖော်ပြသည်မဟုတ်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော ငါ့ခမည်းတော်သည် ဖော်ပြတော်မူ၏" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Jesus answered Peter, saying, “Blessed art thou, Simon Bar-jona:
for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father
which is in heaven.”

ပေတရု ဝန်ခံခဲ့သော သမ္မာတရားသည် ယုံကြည်သူ၏ ယုံကြည်ခြင်း အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည်ပင် ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင် ထာဝရအသက်ဖြစ်သည်ဟု မိန့်ကြားခဲ့သော အရာဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအသိပညာကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကို ချီးမြှောက်ရန် အကြောင်းရင်း မဟုတ်ပါ။ ပေတရု၏ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်ပညာ သို့မဟုတ် ကောင်းမြတ်မှုကြောင့် ဤအရာကို ဖော်ပြခြင်း ခံရသည်မဟုတ်ပါ။ လူသားသည် မိမိအလိုအလျောက် ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ အသိပညာကို မည်သည့်အခါမျှ မရရှိနိုင်ပါ။ "ထိုအမှုသည် မိုးကောင်းကင်ကဲ့သို့ မြင့်လှ၏။ သင်သည် အဘယ်သို့ တတ်နိုင်သနည်း။ မရဏနိုင်ငံထက် နက်လှ၏။ သင်သည် အဘယ်သို့ သိနိုင်သနည်း။" (ယောဘ ၁၁:၈) "မျက်စိဖြင့် မမြင်၊ နားဖြင့် မကြား၊ လူ၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ မရောက်ဖူးသော" ဘုရားသခင်၏ နက်နဲသောအရာများကို မွေးစားခြင်းဝိညာဉ်တော်ကသာ ဖော်ပြပေးနိုင်သည်။ "ဘုရားသခင်သည် မိမိဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ထိုအရာတို့ကို ငါတို့အား ဖော်ပြတော်မူပြီ။ ဝိညာဉ်တော်သည် ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို စစ်ဆေးတော်မူ၏။ ဘုရားသခင်၏ နက်နဲသောအရာတို့ကိုပင် စစ်ဆေးတော်မူ၏။" (၁ ကောရိန္သု ၂:၉၊ ၁၀) "ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့သောသူတို့၌ ကိုယ်တော်၏ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိ၏။" ပေတရုသည် ခရစ်တော်၏ ဘုန်းတော်ကို ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်ခြင်းသည် သူသည် "ဘုရားသခင် သွန်သင်တော်မူသောသူ" ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ (ဆာလံ ၂၅:၁၄၊ ယောဟန် ၆:၄၅) အမှန်စင်စစ် "ဗာယောနရှိမုန်၊ သင်သည် မင်္ဂလာရှိ၏။ အကြောင်းမူကား၊ အသွေးအသားသည် ဤအရာကို သင့်အား ဖော်ပြသည်မဟုတ်။"

The truth which Peter had confessed is the foundation of the
believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be
eternal life. But the possession of this knowledge was no ground for
self-glorifcation. Through no wisdom or goodness of his own had
it been revealed to Peter. Never can humanity, of itself, attain to a
knowledge of the divine. “It is as high as heaven; what canst thou
do? deeper than hell; what canst thou know?” Job 11:8. Only the
spirit of adoption can reveal to us the deep things of God, which “eye
hath not seen, nor ear heard, neither have entered into the heart of
man.” “God hath revealed them unto us by His Spirit: for the Spirit
searcheth all things, yea, the deep things of God.” 1 Corinthians 2:9,
10. “The secret of the Lord is with them that fear Him;” and the fact
that Peter discerned the glory of Christ was an evidence that he had
been “taught of God.” Psalm 25:14; John 6:45. Ah, indeed, “blessed
art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it
unto thee.”

ယေရှုက ဆက်လက်၍ "ငါဆိုသည်ကား၊ သင်သည် ပေတရု (ကျောက်) ဖြစ်၏။ ဤကျောက်ပေါ်မှာ ငါ့အသင်းတော်ကို ငါတည်ဆောက်မည်။ မရဏနိုင်ငံ၏ တံခါးတို့သည် ထိုအသင်းတော်ကို မနိုင်ရကြ" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ပေတရု ဟူသော စကားလုံးမှာ ကျောက်ခဲ သို့မဟုတ် လိမ့်နေသော ကျောက်ခဲဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ပေတရုသည် အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်ထားသည့် ကျောက်ဆောင် မဟုတ်ပါ။ ပေတရုသည် မိမိ၏ အရှင်သခင်ကို ကျိန်ဆဲ၍ ငြင်းပယ်ခဲ့စဉ်က မရဏနိုင်ငံ၏ တံခါးတို့သည် သူ့ကို အမှန်တကယ် အနိုင်ရခဲ့သည်။ အသင်းတော်ကိုမူ မရဏနိုင်ငံ၏ တံခါးတို့ မနိုင်နိုင်သော အရှင်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

Jesus continued: “I say also unto thee, That thou art Peter, and
upon this rock I will build My church; and the gates of hell shall
Foreshadowing of the Cross 359
not prevail against it.” The word Peter signifes a stone,—a rolling [413]
stone. Peter was not the rock upon which the church was founded.
The gates of hell did prevail against him when he denied his Lord
with cursing and swearing. The church was built upon One against
whom the gates of hell could not prevail.

ကယ်တင်ရှင် မကြွလာမီ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကပင် မောရှေသည် ဣသရေလတို့၏ ကယ်တင်ခြင်း ကျောက်ဆောင်ကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။ ဆာလံဆရာသည်လည်း "ငါ၏ ခွန်အားကျောက်" အကြောင်း သီချင်းဆိုခဲ့သည်။ ဟေရှာယကလည်း "အရှင်ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ကြည့်ရှုလော့၊ ဇိယုန်မြို့၌ အခြေအမြစ်ပြုသောကျောက်၊ စမ်းသပ်ပြီးသောကျောက်၊ အဖိုးထိုက်သော ထောင့်ချုပ်ကျောက်၊ မြဲမြံသောအခြေအမြစ်ကို ငါချထားပြီ" ဟု ရေးသားခဲ့သည်။ (တရားဟောရာ ၃၂:၄၊ ဆာလံ ၆၂:၇၊ ဟေရှာယ ၂၈:၁၆) ပေတရုကိုယ်တိုင်လည်း ဝိညာဉ်တော် စေ့ဆော်မှုဖြင့် ရေးသားရာတွင် ဤပရောဖက်ပြုချက်ကို ယေရှုနှင့် ရည်ညွှန်းဖော်ပြခဲ့သည်။ "သင်တို့သည် သခင်ဘုရား၏ ကျေးဇူးတော်ကို မြည်းစမ်းကြသည်မှန်လျှင်၊ လူတို့သည် ပယ်ထားသော်လည်း ဘုရားသခင် ရွေးကောက်၍ အဖိုးထိုက်သော အသက်ကျောက်တည်းဟူသော ကိုယ်တော်ထံသို့ ချဉ်းကပ်၍၊ အသက်ကျောက်များကဲ့သို့ ဝိညာဉ်အိမ်ဖြစ်စေခြင်းငှာ တည်ဆောက်လျက် ရှိကြ၏။" (၁ ပေတရု ၂:၃-၅)

Centuries before the Saviour’s advent Moses had pointed to the
Rock of Israel’s salvation. The psalmist had sung of “the Rock of my
strength.” Isaiah had written, “Thus saith the Lord God, Behold, I lay
in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone,
a sure foundation.” Deuteronomy 32:4; Psalm 62:7; Isaiah 28:16.
Peter himself, writing by inspiration, applies this prophecy to Jesus.
He says, “If ye have tasted that the Lord is gracious: unto whom
coming, a living stone, rejected indeed of men, but with God elect,
precious, ye also, as living stones, are built up a spiritual house.” 1
Peter 2:3-5, R. V.

"ချထားပြီးသော အခြေအမြစ်တည်းဟူသော ယေရှုခရစ်မှတစ်ပါး အခြားသော အခြေအမြစ်ကို မည်သူမျှ မချနိုင်။" (၁ ကောရိန္သု ၃:၁၁) "ဤကျောက်ပေါ်မှာ ငါ့အသင်းတော်ကို ငါတည်ဆောက်မည်" ဟု ယေရှု မိန့်တော်မူ၏။ ဘုရားသခင်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံရှိ သတ္တဝါအားလုံးတို့၏ ရှေ့မှောက်၌၊ မမြင်နိုင်သော ငရဲတပ်ဖွဲ့များ၏ ရှေ့မှောက်၌ ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ အသင်းတော်ကို အသက်ရှင်သော ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ထိုကျောက်ဆောင်မှာ ကိုယ်တော်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်—ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ချိုးဖဲ့နှိပ်စက်ခြင်း ခံခဲ့ရသော ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာပင် ဖြစ်သည်။ ဤအခြေခံအုတ်မြစ်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော အသင်းတော်ကို မရဏနိုင်ငံ၏ တံခါးတို့သည် မနိုင်ရကြ။

“Other foundation can no man lay than that is laid, which is
Jesus Christ.” 1 Corinthians 3:11. “Upon this rock,” said Jesus, “I
will build My church.” In the presence of God, and all the heavenly
intelligences, in the presence of the unseen army of hell, Christ
founded His church upon the living Rock. That Rock is Himself,—
His own body, for us broken and bruised. Against the church built
upon this foundation, the gates of hell shall not prevail.

ယေရှု ဤစကားကို မိန့်တော်မူစဉ်က အသင်းတော်သည် မည်မျှ အားနည်းပုံပေါ်ပါသနည်း! နတ်ဆိုးများနှင့် လူဆိုးများ၏ တန်ခိုးအားလုံးက ဆန့်ကျင်နေသည့် ယုံကြည်သူ လက်တစ်ဆုပ်စာသာ ရှိသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်များသည် မကြောက်ရွံ့အပ်ပါ။ သူတို့၏ ခွန်အားကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသဖြင့်၊ သူတို့သည် ပြိုလဲသွားမည် မဟုတ်ပါ။

How feeble the church appeared when Christ spoke these words!
There was only a handful of believers, against whom all the power of
demons and evil men would be directed; yet the followers of Christ
were not to fear. Built upon the Rock of their strength, they could
not be overthrown.

နှစ်ပေါင်း ၆၀၀၀ တိုင်တိုင် ယုံကြည်ခြင်းသည် ခရစ်တော်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်း ၆၀၀၀ တိုင်တိုင် စာတန်၏ အမျက်ဒေါသတည်းဟူသော ရေလွှမ်းမိုးမှုနှင့် မုန်တိုင်းတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်း ကျောက်ဆောင်ကို ရိုက်ခတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းသည် မလှုပ်မယှက် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

For six thousand years, faith has builded upon Christ. For six
thousand years the floods and tempests of satanic wrath have beaten
upon the Rock of our salvation; but it stands unmoved.

ပေတရုသည် အသင်းတော်၏ ယုံကြည်ခြင်း အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သော သမ္မာတရားကို ဖော်ပြခဲ့သဖြင့်၊ ယခုတွင် ယေရှုသည် သူ့အား ယုံကြည်သူအားလုံး၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ဂုဏ်ပြုတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်က "ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၏ သော့တို့ကို သင့်အား ငါပေးမည်။ သင်သည် မြေကြီးပေါ်မှာ ချည်နှောင်သမျှတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ချည်နှောင်လျက် ရှိလိမ့်မည်။ မြေကြီးပေါ်မှာ လွှတ်သမျှတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ လွှတ်လျက် ရှိလိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Peter had expressed the truth which is the foundation of the
church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of
the whole body of believers. He said, “I will give unto thee the keys
of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth
shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth
shall be loosed in heaven.”

"ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၏ သော့တို့" မှာ ခရစ်တော်၏ စကားတော်များ ဖြစ်ကြသည်။ သန့်ရှင်းသော ကျမ်းစာ၏ စကားတော်အားလုံးသည် ကိုယ်တော်၏ စကားတော်များ ဖြစ်ကြပြီး ဤနေရာ၌ အားလုံးပါဝင်သည်။ ဤစကားတော်များသည် ကောင်းကင်ကို ဖွင့်နိုင်၊ ပိတ်နိုင်သော တန်ခိုးရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် လူတို့အား လက်ခံခြင်း သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်ခြင်း ခံရမည့် အခြေအနေများကို ကြေညာကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောသူတို့၏ အမှုသည် အသက်ရှင်ခြင်းအတွက် အသက်ရနံ့ သို့မဟုတ် သေခြင်းအတွက် သေရနံ့ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အမှုတော်သည် ထာဝရရလဒ်များဖြင့် လေးလံသော တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

“The keys of the kingdom of heaven” are the words of Christ. All
the words of Holy Scripture are His, and are here included. These
360 The Desire of Ages
words have power to open and to shut heaven. They declare the
[414] conditions upon which men are received or rejected. Thus the work
of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of
death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.

ကယ်တင်ရှင်သည် ဧဝံဂေလိအမှုကို ပေတရုတစ်ဦးတည်းအား ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ အပ်နှံခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါ။ နောက်ပိုင်းတွင် ပေတရုအား မိန့်ကြားခဲ့သော စကားများကိုပင် ထပ်မံမိန့်ကြားလျက် အသင်းတော်သို့ တိုက်ရိုက် ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူစွာပင် ယုံကြည်သူအားလုံးကို ကိုယ်စားပြုသော တပည့်တော် ၁၂ ပါးကိုလည်း မိန့်ကြားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ယေရှုသည် တပည့်တော်တစ်ဦးအား အခြားသူများထက် အထူးအာဏာ ပေးအပ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ မည်သူသည် အကြီးမြတ်ဆုံး ဖြစ်သနည်းဟူသော အငြင်းပွားမှုများကို မကြာခဏ မြင်တွေ့ရမည် မဟုတ်ပါ။ သူတို့သည် မိမိတို့ အရှင်သခင်၏ အလိုတော်ကို လိုက်နာကြပြီး ကိုယ်တော်ရွေးချယ်ထားသူကို ရိုသေကြပါလိမ့်မည်။

The Saviour did not commit the work of the gospel to Peter
individually. At a later time, repeating the words that were spoken
to Peter, He applied them directly to the church. And the same in
substance was spoken also to the twelve as representatives of the
body of believers. If Jesus had delegated any special authority to
one of the disciples above the others, we should not fnd them so
often contending as to who should be the greatest. They would have
submitted to the wish of their Master, and honored the one whom
He had chosen.

တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်မည့်အစား ခရစ်တော်က တပည့်တော်များအား "သင်တို့သည် ရဗ္ဗိဟူသော ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို မခံကြနှင့်။ ... အရှင်ဟူသော ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကိုလည်း မခံကြနှင့်။ ခရစ်တော်တည်းဟူသော အရှင်တစ်ပါးတည်းသာ သင်တို့၌ ရှိတော်မူ၏" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ (မဿဲ ၂၃:၈၊ ၁၀)

Instead of appointing one to be their head, Christ said to the
disciples, “Be not ye called Rabbi;” “neither be ye called masters:
for one is your Master, even Christ.” Matthew 23:8, 10.

"လူအပေါင်းတို့၏ ခေါင်းကား ခရစ်တော်ဖြစ်တော်မူ၏။" ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို ကယ်တင်ရှင်၏ ခြေဖဝါးအောက်၌ ချထားတော်မူသော ဘုရားသခင်သည် "ကိုယ်တော်ကို အသင်းတော်၏ ဦးခေါင်းအဖြစ် ခန့်ထားတော်မူ၏။ ထိုအသင်းတော်ကား ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာတည်းဟူသော ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို ခပ်သိမ်းသောနေရာ၌ ပြည့်စုံစေတော်မူသောသူ၏ ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်၏။" (၁ ကောရိန္သု ၁၁:၃၊ ဧဖက် ၁:၂၂၊ ၂၃) အသင်းတော်ကို ခရစ်တော်တည်းဟူသော အခြေခံအုတ်မြစ်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားပြီး၊ ခရစ်တော်ကို ဦးခေါင်းအဖြစ် နားထောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ လူသားအပေါ်တွင် မမှီခိုအပ်သလို၊ လူသား၏ ထိန်းချုပ်မှုကိုလည်း မခံအပ်ပါ။ အသင်းတော်တွင် ယုံကြည်ရသော ရာထူးရရှိခြင်းသည် အခြားသူများ မည်သည်ကို ယုံကြည်ရမည်၊ မည်သည်ကို လုပ်ဆောင်ရမည်ဟု ညွှန်ကြားပိုင်ခွင့်ရှိသည်ဟု များစွာသောသူတို့က အခိုင်အမာ ဆိုကြသည်။ ဤသို့ဆိုခြင်းကို ဘုရားသခင် ခွင့်မပြုပါ။ ကယ်တင်ရှင်က "သင်တို့အပေါင်းသည် ညီအစ်ကိုချင်း ဖြစ်ကြ၏" ဟု ကြေညာထားသည်။ အားလုံးသည် သွေးဆောင်ခြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ပြီး အမှားပြုလုပ်နိုင်ကြသည်။ မည်သည့် ကန့်သတ်ချက်ရှိသော လူသားအပေါ်တွင်မျှ ကျွန်ုပ်တို့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် မမှီခိုနိုင်ပါ။ ယုံကြည်ခြင်း၏ ကျောက်ဆောင်မှာ အသင်းတော်အတွင်း၌ ခရစ်တော်၏ အသက်ရှင်သော ကိန်းဝပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤအရာပေါ်တွင် အားအနည်းဆုံးသူပင် မှီခိုနိုင်ပြီး၊ မိမိကိုယ်ကို အားအကောင်းဆုံးဟု ထင်မှတ်သူများသည် ခရစ်တော်ကို မိမိတို့၏ ခွန်အားအဖြစ် မယူမှတ်ပါက အားအနည်းဆုံးသူများ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြပါလိမ့်မည်။ "လူကိုကိုးစား၍ လူသတ္တဝါကို မိမိလက်ရုံးဖြစ်စေသောသူသည် အမင်္ဂလာရှိစေသတည်း။" ထာဝရဘုရားသည် "ကျောက်ဆောင်ဖြစ်တော်မူ၏။ အမှုတော်သည် စုံလင်တော်မူ၏။" "ကိုယ်တော်ကို ကိုးစားသောသူအပေါင်းတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။" (ယေရမိ ၁၇:၅၊ တရားဟောရာ ၃၂:၄၊ ဆာလံ ၂:၁၂)

“The head of every man is Christ.” God, who put all things under
the Saviour’s feet, “gave Him to be the head over all things to the
church, which is His body, the fullness of Him that flleth all in all.”
1 Corinthians 11:3; Ephesians 1:22, 23. The church is built upon
Christ as its foundation; it is to obey Christ as its head. It is not
to depend upon man, or be controlled by man. Many claim that a
position of trust in the church gives them authority to dictate what
other men shall believe and what they shall do. This claim God
does not sanction. The Saviour declares, “All ye are brethren.” All
are exposed to temptation, and are liable to error. Upon no fnite
being can we depend for guidance. The Rock of faith is the living
presence of Christ in the church. Upon this the weakest may depend,
and those who think themselves the strongest will prove to be the
weakest, unless they make Christ their effciency. “Cursed be the
man that trusteth in man, and maketh flesh his arm.” The Lord “is
the Rock, His work is perfect.” “Blessed are all they that put their
trust in Him.” Jeremiah 17:5; Deuteronomy 32:4; Psalm 2:12.

ပေတရု၏ ဝန်ခံချက်ပြီးနောက် ယေရှုသည် မိမိခရစ်တော်ဖြစ်ကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမျှ မပြောရန် တပည့်တော်များအား မှာကြားတော်မူ၏။ ဤမှာကြားချက်မှာ ကျမ်းပြုဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲတို့၏ ပြင်းထန်သော ဆန့်ကျင်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လူအများသာမက တပည့်တော်များသည်ပင် မေရှိယနှင့် ပတ်သက်၍ လွဲမှားသော အယူအဆများ ရှိနေသဖြင့်၊ လူသိရှင်ကြား ကြေညာခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာနှင့် အမှုတော်အကြောင်း မှန်ကန်သောအသိကို ပေးနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ သို့သော် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် သူတို့အား ဖော်ပြနေခြင်းဖြင့်၊ မေရှိယအဖြစ် ကိုယ်တော့်အပေါ် မှန်ကန်သော အယူအဆ ရှိလာစေရန် ဆန္ဒရှိတော်မူ၏။

After Peter’s confession, Jesus charged the disciples to tell no
man that He was the Christ. This charge was given because of the
determined opposition of the scribes and Pharisees. More than this,
the people, and even the disciples, had so false a conception of the
Messiah that a public announcement of Him would give them no true
Foreshadowing of the Cross 361
idea of His character or His work. But day by day He was revealing
Himself to them as the Saviour, and thus He desired to give them a
true conception of Him as the Messiah.

တပည့်တော်များသည် ခရစ်တော်အား လောကီမင်းသားတစ်ပါးအဖြစ် စိုးစံလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြာမြင့်စွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ အမြဲတစေ ဆင်းရဲနွမ်းပါးစွာနှင့် မထင်မရှား နေလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်မည့်အချိန် နီးပြီဟု ထင်မှတ်ကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိတို့၏ မုန်းတီးမှုကို မည်သည့်အခါမျှ အောင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း၊ ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ လူမျိုးက ငြင်းပယ်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ လှည့်ဖျားသူအဖြစ် အပြစ်စီရင်ခံရကာ လူဆိုးတစ်ဦးကဲ့သို့ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း—ထိုသို့သော အတွေးမျိုးကို တပည့်တော်များ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးကြပါ။ သို့သော် မှောင်မိုက်တန်ခိုး၏ အချိန်သည် နီးကပ်လာပြီဖြစ်သဖြင့်၊ ယေရှုသည် မိမိ၏ တပည့်တော်များအား သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသော တိုက်ပွဲအကြောင်း ဖွင့်ပြရမည်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ထိုစမ်းသပ်မှုကို ကြိုတင်မြင်ယောင်ကာ ဝမ်းနည်းနေခဲ့သည်။

The disciples still expected Christ to reign as a temporal prince. [415]
Although He had so long concealed His design, they believed that
He would not always remain in poverty and obscurity; the time was
near when He would establish His kingdom. That the hatred of the
priests and rabbis would never be overcome, that Christ would be
rejected by His own nation, condemned as a deceiver, and crucifed
as a malefactor,—such a thought the disciples had never entertained.
But the hour of the power of darkness was drawing on, and Jesus
must open to His disciples the conflict before them. He was sad as
He anticipated the trial.

ယခုအချိန်အထိ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ ဝေဒနာခံစားခြင်းနှင့် သေခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထုတ်ဖော်ပြောကြားခြင်း မပြုဘဲ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။ နိကောဒင်နှင့် စကားပြောစဉ်က "မောရှေသည် တော၌ မြွေကို မြှောက်ထားသကဲ့သို့၊ လူသားသည် မြှောက်ထားခြင်းကို ခံရမည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်သောသူအပေါင်းတို့သည် ပျက်စီးခြင်းသို့မရောက်၊ ထာဝရအသက်ကို ရကြလိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ (ယောဟန် ၃:၁၄၊ ၁၅) သို့သော် တပည့်တော်များသည် ဤစကားကို မကြားခဲ့ကြပါ၊ ကြားခဲ့လျှင်လည်း နားလည်ကြမည်မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ယခုတွင် သူတို့သည် ယေရှုနှင့်အတူ ရှိနေကြပြီး၊ ကိုယ်တော့်စကားကို နားထောင်ကာ၊ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ နှိမ့်ချသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ ဆန့်ကျင်မှုများ ရှိလင့်ကစား၊ "ကိုယ်တော်သည် ခရစ်တော်တည်းဟူသော အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်တော်မူ၏" ဟူသော ပေတရု၏ သက်သေခံချက်တွင် ပူးပေါင်းနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုတွင် အနာဂတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော ကုလားကာကို ဖယ်ရှားရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ "ထိုအခါမှစ၍ ယေရှုသည် မိမိသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ သွားရမည်အကြောင်း၊ လူကြီးများ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးများ၊ ကျမ်းပြုဆရာများတို့၏ လက်၌ ဒုက္ခဝေဒနာများစွာကို ခံရမည်အကြောင်း၊ အသေခံရမည်အကြောင်း၊ သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ ထမြောက်ရမည်အကြောင်းတို့ကို တပည့်တော်တို့အား ဖော်ပြတော်မူ၏။"

Hitherto He had refrained from making known to them anything
relative to His sufferings and death. In His conversation with Nicodemus He had said, “As Moses lifted up the serpent in the wilderness,
even so must the Son of man be lifted up: that whosoever believeth
in Him should not perish, but have eternal life.” John 3:14, 15. But
the disciples did not hear this, and had they heard, would not have
understood. But now they have been with Jesus, listening to His
words, beholding His works, until, notwithstanding the humility of
His surroundings, and the opposition of priests and people, they can
join in the testimony of Peter, “Thou art the Christ, the Son of the
living God.” Now the time has come for the veil that hides the future
to be withdrawn. “From that time forth began Jesus to show unto
His disciples, how that He must go unto Jerusalem, and suffer many
things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and
be raised again the third day.”

တပည့်တော်များသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုတို့ကြောင့် စကားမပြောနိုင်ဘဲ နားထောင်နေကြသည်။ ခရစ်တော်သည် မိမိကို ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် ပေတရု၏ ဝန်ခံချက်ကို လက်ခံခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတွင် ကိုယ်တော်၏ ဝေဒနာခံစားခြင်းနှင့် သေခြင်းအကြောင်း မိန့်ကြားချက်များမှာ နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။ ပေတရုသည် ဆိတ်ဆိတ်မနေနိုင်တော့ပါ။ ကိုယ်တော့်အပေါ် ကျရောက်တော့မည့် ဘေးဒုက္ခမှ ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားသကဲ့သို့ မိမိ၏ အရှင်သခင်ကို ကိုင်ဆွဲလျက် "သခင်၊ ကိုယ်တော်၌ ထိုသို့မဖြစ်ပါစေနှင့်။ ထိုသို့သော အမှုသည် ကိုယ်တော်၌ မရောက်ရပါ" ဟု ဟစ်ကြော်လေသည်။

Speechless with grief and amazement, the disciples listened.
Christ had accepted Peter’s acknowledgment of Him as the Son
of God; and now His words pointing to His suffering and death
seemed incomprehensible. Peter could not keep silent. He laid hold
upon his Master, as if to draw Him back from His impending doom,
exclaiming, “Be it far from Thee, Lord: this shall not be unto Thee.”

ပေတရုသည် မိမိ၏ အရှင်သခင်ကို ချစ်မြတ်နိုးသည်။ သို့သော် ယေရှုသည် ဝေဒနာခံစားရခြင်းမှ ကာကွယ်လိုသော သူ၏ ဆန္ဒအတွက် သူ့အား မချီးမွမ်းခဲ့ပါ။ ပေတရု၏ စကားများသည် ကိုယ်တော့်ရှေ့တွင် ရှိနေသော ကြီးမားသော စမ်းသပ်မှု၌ ယေရှုအတွက် အကူအညီ သို့မဟုတ် နှစ်သိမ့်မှု မဖြစ်နိုင်ပါ။ ထိုစကားများသည် ပျောက်ဆုံးနေသော လောကကြီးအတွက် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော် ရည်ရွယ်ချက်နှင့်လည်း မကိုက်ညီသလို၊ ယေရှုကိုယ်တိုင် ပုံသက်သေပြ၍ သွန်သင်ရန် လာခဲ့သော ကိုယ်ကျိုးစွန့်ခြင်း သင်ခန်းစာနှင့်လည်း မကိုက်ညီပါ။ ပေတရုသည် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်တွင် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို မမြင်လိုခဲ့ပါ။ သူ၏ စကားများက ပေးစွမ်းမည့် အထင်အမြင်မှာ ခရစ်တော်က မိမိနောက်လိုက်များ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်စေလိုသော အရာနှင့် တိုက်ရိုက်ဆန့်ကျင်နေသဖြင့်၊ ကယ်တင်ရှင်သည် ကိုယ်တော့်နှုတ်မှ ထွက်ဖူးသမျှသော ဆုံးမစကားများအနက် အပြင်းထန်ဆုံး စကားကို မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ "ငါ့နောက်သို့ ဆုတ်လော့ စာတန်။ သင်သည် ငါ့ကို တိုက်မိ၍ လဲစေသော အဆီးအတား ဖြစ်၏။ သင်သည် ဘုရားသခင်၏ အရာကို စိတ်မစွဲလမ်း၊ လူ၏ အရာကိုသာ စိတ်စွဲလမ်း၏။"

Peter loved his Lord; but Jesus did not commend him for thus
manifesting the desire to shield Him from suffering. Peter’s words
were not such as would be a help and solace to Jesus in the great
trial before Him. They were not in harmony with God’s purpose
362 The Desire of Ages
of grace toward a lost world, nor with the lesson of self-sacrifce
that Jesus had come to teach by His own example. Peter did not
desire to see the cross in the work of Christ. The impression which
his words would make was directly opposed to that which Christ
desired to make on the minds of His followers, and the Saviour was
[416] moved to utter one of the sternest rebukes that ever fell from His lips:

စာတန်သည် ယေရှုအား အားလျော့စေရန်နှင့် အမှုတော်မှ လွဲဖယ်သွားစေရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ပေတရုသည် သူ၏ အကန်းနာချစ်ခြင်းဖြင့် ထိုသွေးဆောင်မှုကို အသံထွက် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအတွေး၏ ပဲ့ပြင်သူမှာ မကောင်းမှု၏ မင်းသားပင် ဖြစ်သည်။ ထိုရုတ်တရက် တောင်းပန်စကား၏ နောက်ကွယ်တွင် စာတန်၏ လှုံ့ဆော်မှု ရှိနေသည်။ တောအရပ်တွင် စာတန်သည် ခရစ်တော်အား နှိမ့်ချခြင်းနှင့် ကိုယ်ကျိုးစွန့်ခြင်း လမ်းစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ပါက လောကကြီးကို အုပ်စိုးခွင့်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ ယခုတွင် သူသည် ခရစ်တော်၏ တပည့်တော်မှတစ်ဆင့် ထိုသွေးဆောင်မှုကိုပင် တင်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ပေတရု၏ အကြည့်ကို လောကီဘုန်းစည်းစိမ်ပေါ်တွင်သာ တည်နေစေရန် ကြိုးစားနေသဖြင့်၊ ယေရှု ညွှန်ပြလိုသော လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို မမြင်နိုင်အောင် ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပေတရုမှတစ်ဆင့် စာတန်သည် ယေရှုအား ထိုသွေးဆောင်မှုဖြင့် တစ်ဖန် ဖိအားပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကယ်တင်ရှင်သည် ၎င်းကို ဂရုမပြုခဲ့ပါ။ ကိုယ်တော်၏ အတွေးမှာ မိမိတပည့်တော်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် ပေတရုနှင့် သူ၏ အရှင်ကြားတွင် ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်နေသဖြင့်၊ တပည့်တော်၏ နှလုံးသားမှာ မိမိအတွက် ခရစ်တော် ခံယူရမည့် နှိမ့်ချခြင်း၏ ရူပါရုံကြောင့် ထိခိုက်ခံစားရခြင်း မရှိနိုင်တော့ပါ။ ခရစ်တော်၏ စကားတော်များသည် ပေတရုအား မိန့်ကြားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့အား ကယ်တင်ရှင်ထံမှ ခွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားနေသူအား မိန့်ကြားခြင်း ဖြစ်သည်။ "ငါ့နောက်သို့ ဆုတ်လော့ စာတန်။" ငါနှင့် ငါ၏ လွဲမှားနေသော ကျွန်ကြားတွင် ဆက်လက်၍ မနှောင့်ယှက်ပါနှင့်။ ပေတရုအား ငါ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ နက်နဲမှုကို ဖော်ပြပေးနိုင်ရန် သူ့အား ငါနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ခွင့်ပြုပါ။

“Get thee behind Me, Satan: thou art an offense unto Me: for thou
savorest not the things that be of God, but those that be of men.”
Satan was trying to discourage Jesus, and turn Him from His
mission; and Peter, in his blind love, was giving voice to the temptation. The prince of evil was the author of the thought. His instigation
was behind that impulsive appeal. In the wilderness, Satan had offered Christ the dominion of the world on condition of forsaking
the path of humiliation and sacrifce. Now he was presenting the
same temptation to the disciple of Christ. He was seeking to fx
Peter’s gaze upon the earthly glory, that he might not behold the
cross to which Jesus desired to turn his eyes. And through Peter,
Satan was again pressing the temptation upon Jesus. But the Saviour
heeded it not; His thought was for His disciple. Satan had interposed
between Peter and his Master, that the heart of the disciple might not
be touched at the vision of Christ’s humiliation for him. The words
of Christ were spoken, not to Peter, but to the one who was trying to
separate him from his Redeemer. “Get thee behind Me, Satan.” No
longer interpose between Me and My erring servant. Let Me come
face to face with Peter, that I may reveal to him the mystery of My
love.

ပေတရုအတွက်မူ ခရစ်တော်၏ မြေကြီးပေါ်မှ လမ်းခရီးသည် ပြင်းထန်သော ဝေဒနာနှင့် နှိမ့်ချခြင်းကို ဖြတ်သန်းသွားရမည်ဟူသောအချက်မှာ ခါးသီးသော သင်ခန်းစာဖြစ်ပြီး နှေးကွေးစွာ သင်ယူခဲ့ရသည်။ တပည့်တော်သည် မိမိအရှင်နှင့်အတူ ဝေဒနာခံစားခြင်း၌ ပါဝင်ရန် နောက်တွန့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် မီးဖို၏ အရှိန်အဟုန်ပြင်းသော မီးထဲတွင် ထိုအရာ၏ ကောင်းချီးကို သူ သင်ယူရလိမ့်မည်။ ကြာမြင့်စွာ ကြာပြီးနောက်၊ သူ၏ တက်ကြွလှုပ်ရှားသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် အသက်အရွယ်နှင့် အမှုတော်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကြောင့် ကိုင်းညွတ်နေချိန်တွင် သူက "ချစ်သူတို့၊ သင်တို့ကို စမ်းသပ်ခြင်းငှာ ရောက်လာသော မီးကဲ့သို့သော စမ်းသပ်ခြင်းအမှုကို ထူးဆန်းသော အမှုကဲ့သို့ မမှတ်ကြနှင့်။ ခရစ်တော်၏ ဝေဒနာများကို သင်တို့သည် ဆက်ဆံကြသည်ဖြစ်၍ ဝမ်းမြောက်ကြလော့။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းတော် ထင်ရှားသောအခါ သင်တို့သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ကြလိမ့်မည်" ဟု ရေးသားခဲ့သည်။ (၁ ပေတရု ၄:၁၂၊ ၁၃)

It was to Peter a bitter lesson, and one which he learned but
slowly, that the path of Christ on earth lay through agony and humiliation. The disciple shrank from fellowship with his Lord in
suffering. But in the heat of the furnace fre he was to learn its
blessing. Long afterward, when his active form was bowed with the
burden of years and labors, he wrote, “Beloved, think it not strange
concerning the fery trial which is to try you, as though some strange
thing happened unto you: but rejoice, inasmuch as ye are partakers
of Christ’s sufferings; that, when His glory shall be revealed, ye may
be glad also with exceeding joy.” 1 Peter 4:12, 13.

ယခုတွင် ယေရှုသည် မိမိ၏ တပည့်တော်များအား မိမိ၏ ကိုယ်ကျိုးစွန့်သော အသက်တာသည် သူတို့အတွက် ပုံသက်သေဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြတော်မူ၏။ တပည့်တော်များနှင့်အတူ အနီးအနားတွင် ရှိနေသော လူအစုအဝေးကို ခေါ်ယူလျက် "ငါ့နောက်သို့ လိုက်လိုသောသူဖြစ်လျှင် မိမိကိုယ်ကို ငြင်းပယ်ရမည်။ မိမိလက်ဝါးကပ်တိုင်ကို နေ့တိုင်းထမ်း၍ ငါ့နောက်သို့ လိုက်ရမည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် ရောမတို့၏ အာဏာနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ရက်စက်၍ အရှက်ရဖွယ် အကောင်းဆုံးသော သေခြင်းတရား၏ ကိရိယာဖြစ်သည်။ အနိမ့်ဆုံးသော ရာဇဝတ်သားများသည် သတ်ဖြတ်မည့်နေရာသို့ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းသွားကြရသည်။ ၎င်းကို သူတို့၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်ခါနီးတွင်၊ သူတို့သည် မခံမရပ်နိုင်အောင် အားကုန်ရုန်းကန်တတ်ကြပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် အနိုင်ယူခြင်းခံရကာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့် ကိရိယာကို သူတို့၌ ချည်နှောင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ယေရှုသည် မိမိနောက်လိုက်များအား လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်း၍ ကိုယ်တော့်နောက်သို့ လိုက်ရန် မိန့်တော်မူ၏။ တပည့်တော်များအတွက်မူ ကိုယ်တော့်စကားကို မသဲမကွဲသာ နားလည်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် ခါးသီးဆုံးသော နှိမ့်ချခြင်းကို လက်ခံခြင်း—ခရစ်တော်အတွက် သေသည်အထိ လက်ခံခြင်းကို ညွှန်ပြနေသည်။ ကယ်တင်ရှင်၏ စကားများသည် ဤမျှလောက် ပြည့်စုံသော ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် အပ်နှံခြင်းမျိုးကို ပုံဖော်ထားခြင်း မရှိနိုင်တော့ပါ။ သို့သော် ဤအရာအားလုံးကို ကိုယ်တော်သည် သူတို့အတွက် လက်ခံခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ပျောက်ဆုံးနေစဉ်အတွင်း ကောင်းကင်ဘုံကို ကိုယ်တော်သည် တောင့်တဖွယ်နေရာအဖြစ် မမှတ်ယူခဲ့ပါ။ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်နန်းတော်ကို စွန့်ခွာ၍ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချခြင်း၊ စော်ကားခြင်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော အသက်တာနှင့် အရှက်ရဖွယ် သေခြင်းတရားကို ခံယူခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများဖြင့် ကြွယ်ဝသောသူသည် ဆင်းရဲခြင်းသို့ ရောက်ခဲ့သည်မှာ ...

Jesus now explained to His disciples that His own life of selfabnegation was an example of what theirs should be. Calling about
Foreshadowing of the Cross 363
Him, with the disciples, the people who had been lingering near,
He said, “If any man will come after Me, let him deny himself, and
take up his cross daily, and follow Me.” The cross was associated
with the power of Rome. It was the instrument of the most cruel
and humiliating form of death. The lowest criminals were required
to bear the cross to the place of execution; and often as it was
about to be laid upon their shoulders, they resisted with desperate
violence, until they were overpowered, and the instrument of torture [417]
was bound upon them. But Jesus bade His followers take up the
cross and bear it after Him. To the disciples His words, though
dimly comprehended, pointed to their submission to the most bitter
humiliation,—submission even unto death for the sake of Christ.
No more complete self-surrender could the Saviour’s words have
pictured. But all this He had accepted for them. Jesus did not count
heaven a place to be desired while we were lost. He left the heavenly
courts for a life of reproach and insult, and a death of shame. He who
was rich in heaven’s priceless treasure, became poor, that through
His poverty we might be rich. We are to follow in the path He trod.

ခရစ်တော် အသေခံတော်မူခဲ့သော ဝိညာဉ်များကို ချစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်သတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Love for souls for whom Christ died means crucifxion of self.

ဘုရားသခင်၏ သားသမီးဖြစ်သောသူသည် ယခုမှစ၍ မိမိကိုယ်ကို လောကကြီးအား ကယ်တင်ရန် ချပေးထားသော သံကြိုး၏ ကွင်းဆက်တစ်ခုအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ပျောက်ဆုံးသောသူတို့ကို ရှာဖွေကယ်တင်ရန် ထွက်ခွာသွားသော ခရစ်တော်၏ ကရုဏာစီမံကိန်းတွင် ကိုယ်တော်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်နေသူအဖြစ်လည်းကောင်း ရှုမြင်ရမည်။ ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် မိမိကိုယ်ကို ဘုရားသခင်ထံ ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသူဖြစ်ကြောင်းနှင့် မိမိ၏ စရိုက်လက္ခဏာအားဖြင့် ခရစ်တော်ကို လောကသားတို့ထံ ထင်ရှားစေရမည်ဖြစ်ကြောင်း အစဉ်သတိရရမည်။ ခရစ်တော်၏ အသက်တာတွင် ထင်ရှားခဲ့သော ကိုယ်ကျိုးစွန့်ခြင်း၊ သနားကြင်နာခြင်းနှင့် မေတ္တာတရားတို့သည် ဘုရားသခင်အတွက် အမှုဆောင်သူ၏ အသက်တာတွင် ပြန်လည်ပေါ်လွင်လာရမည်။

He who is a child of God should henceforth look upon himself as
a link in the chain let down to save the world, one with Christ in
His plan of mercy, going forth with Him to seek and save the lost.
The Christian is ever to realize that he has consecrated himself to
God, and that in character he is to reveal Christ to the world. The
self-sacrifce, the sympathy, the love, manifested in the life of Christ
are to reappear in the life of the worker for God.

“မိမိအသက်ကို ကယ်ဆယ်လိုသောသူသည် အသက်ရှုံးလိမ့်မည်။ ငါ့အတွက်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ ဧဝံဂေလိတရားအတွက်ကြောင့်လည်းကောင်း မိမိအသက်ကို ရှုံးစေသောသူသည် အသက်ကို ကယ်ဆယ်လိမ့်မည်။” တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခြင်းသည် သေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခုသည် မိမိအတွက်သာ အမှုထမ်းမည်ဆိုပါက မည်သည့်အင်္ဂါမျှ အသက်မရှင်နိုင်ပေ။ နှလုံးသည် လက်နှင့် ဦးခေါင်းသို့ သွေးကို မပို့လွှတ်နိုင်ပါက ၎င်း၏ အင်အားကို လျင်မြန်စွာ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ သွေးကြောကဲ့သို့ပင် ခရစ်တော်၏ မေတ္တာသည် ကိုယ်တော်၏ နက်နဲသော ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းတိုင်းသို့ ပျံ့နှံ့စီးဆင်းနေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အင်္ဂါချင်း ဖြစ်ကြပြီး မျှဝေပေးရန် ငြင်းဆန်သော ဝိညာဉ်သည် ပျက်စီးလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ယေရှုက “လူသည် ဤလောကတစ်ခုလုံးကို ရသော်လည်း မိမိဝိညာဉ် ရှုံးလျှင် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း။ မိမိဝိညာဉ်၏ အဖိုးအခအဖြစ် အဘယ်အရာကို ပေးနိုင်သနည်း” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

“Whosoever will save his life shall lose it; but whosoever shall
lose his life for My sake and the gospel’s, the same shall save it.”
Selfshness is death. No organ of the body could live should it
confne its service to itself. The heart, failing to send its lifeblood
to the hand and the head, would quickly lose its power. As our
lifeblood, so is the love of Christ diffused through every part of His
mystical body. We are members one of another, and the soul that
refuses to impart will perish. And “what is a man profted,” said
Jesus, “if he shall gain the whole world, and lose his own soul? or
what shall a man give in exchange for his soul?”

မျက်မှောက်ခေတ်၏ ဆင်းရဲခြင်းနှင့် နှိမ့်ချခြင်းထက် ကျော်လွန်၍ ကိုယ်တော်သည် ဘုန်းတော်နှင့် ကြွလာမည့်အကြောင်းကို တပည့်တော်တို့အား ညွှန်ပြခဲ့သည်။ ထိုဘုန်းတော်သည် လောကီရာဇပလ္လင်၏ တောက်ပခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်နှင့် ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေတို့ဖြင့် ကြွလာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအခါ “လူအသီးသီးတို့အား မိမိတို့ပြုသော အကျင့်နှင့်အညီ အကျိုးပေးတော်မူမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် သူတို့အား အားပေးရန်အတွက် “ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ဤအရပ်၌ ရှိနေသောသူအချို့တို့သည် လူသားသည် မိမိနိုင်ငံတော်နှင့်တကွ ကြွလာသည်ကို မမြင်မီ သေခြင်းသို့ မရောက်ကြ” ဟု ကတိပေးတော်မူခဲ့သည်။ သို့သော် တပည့်တော်တို့သည် ထိုစကားကို နားမလည်ခဲ့ကြချေ။ ဘုန်းတော်သည် အလွန်ဝေးကွာနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သူတို့၏ မျက်စိတို့သည် ဆင်းရဲခြင်း၊ နှိမ့်ချခြင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းတည်းဟူသော နီးကပ်သည့် မြင်ကွင်းပေါ်၌သာ စွဲထင်နေကြသည်။ မေရှိယနိုင်ငံတော်နှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့၏ တောက်ပြောင်သော မျှော်လင့်ချက်များကို စွန့်လွှတ်ရတော့မည်လော။ သူတို့၏ အရှင်သခင်သည် ဒါဝိဒ်၏ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ချီးမြှောက်ခြင်းခံရသည်ကို မမြင်ရတော့ပြီလော။ ခရစ်တော်သည် အနှိမ်ခံရ၊ ငြင်းပယ်ခံရကာ အသေခံရမည့်၊ ခိုကိုးရာမဲ့ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လှည့်လည်သူအဖြစ် နေထိုင်ရမည်မှာ ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။ သူတို့သည် အရှင်သခင်ကို ချစ်မြတ်နိုးကြသဖြင့် စိတ်နှလုံး၌ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း ဝေဒနာ ခံစားခဲ့ကြရသည်။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် ထိုကဲ့သို့ ရက်စက်သော နှိမ့်ချမှုကို ခံရမည်ဟူသောအချက်မှာ နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေသဖြင့် သံသယများကလည်း သူတို့၏ စိတ်ကို နှောင့်ယှက်နေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ထိုသို့သော ဆက်ဆံမှုမျိုးကို ခံယူရန် ယေရုရှလင်မြို့သို့ အဘယ်ကြောင့် မိမိအလိုအလျောက် သွားရသနည်းဟု သူတို့ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို ထိုကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာထံ မည်သို့အပ်နှံပြီး ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် သူတို့အား မဖော်ပြမီကထက် ပိုမိုကြီးမားသော မှောင်မိုက်ထဲတွင် သူတို့အား ပစ်ထားခဲ့နိုင်ပါမည်နည်း။

Beyond the poverty and humiliation of the present, He pointed
the disciples to His coming in glory, not in the splendor of an earthly
364 The Desire of Ages
throne, but with the glory of God and the hosts of heaven. And then,
He said, “He shall reward every man according to his works.” Then
for their encouragement He gave the promise, “Verily I say unto
you, There be some standing here, which shall not taste of death, till
they see the Son of man coming in His kingdom.” But the disciples
did not comprehend His words. The glory seemed far away. Their
eyes were fxed upon the nearer view, the earthly life of poverty,
humiliation, and suffering. Must their glowing expectations of the
Messiah’s kingdom be relinquished? Were they not to see their Lord
[418] exalted to the throne of David? Could it be that Christ was to live
a humble, homeless wanderer, to be despised, rejected, and put to
death? Sadness oppressed their hearts, for they loved their Master.
Doubt also harassed their minds, for it seemed incomprehensible
that the Son of God should be subjected to such cruel humiliation.
They questioned why He should voluntarily go to Jerusalem to meet
the treatment which He had told them He was there to receive. How
could He resign Himself to such a fate, and leave them in greater
darkness than that in which they were groping before He revealed
Himself to them?

ဖိလိပ္ပုကဲသရိအရပ်တွင် ခရစ်တော်သည် ဟေရုဒ်နှင့် ကယာဖတို့၏ လက်လှမ်းမမီသောနေရာ၌ ရှိနေသည်ဟု တပည့်တော်တို့ တွေးတောခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ယုဒလူတို့၏ မုန်းတီးမှု သို့မဟုတ် ရောမတို့၏ တန်ခိုးအာဏာကို ကြောက်စရာမလိုပေ။ ဖာရိရှဲတို့နှင့် ဝေးကွာသော ထိုအရပ်၌ အဘယ်ကြောင့် အမှုမဆောင်သနည်း။ မိမိကိုယ်ကို သေခြင်းသို့ အဘယ်ကြောင့် အပ်နှံရန် လိုသနည်း။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်သည် အသေခံရမည်ဆိုပါက၊ မရဏနိုင်ငံ၏ တံခါးတို့သည် မအောင်နိုင်လောက်အောင် ခိုင်မာသော နိုင်ငံတော်ကို မည်သို့ တည်ထောင်မည်နည်း။ တပည့်တော်တို့အတွက်မူ ဤအရာသည် အမှန်ပင် နက်နဲသောအရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

In the region of Caesarea Philippi, Christ was out of the reach
of Herod and Caiaphas, the disciples reasoned. He had nothing to
fear from the hatred of the Jews or from the power of the Romans.
Why not work there, at a distance from the Pharisees? Why need
He give Himself up to death? If He was to die, how was it that His
kingdom was to be established so frmly that the gates of hell should
not prevail against it? To the disciples this was indeed a mystery.

သူတို့သည် ယခုပင် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ချေမှုန်းခံရမည့် မြို့တော်သို့ ဂါလိလဲအိုင် ကမ်းခြေတစ်လျှောက် ခရီးနှင်နေကြသည်။ သူတို့သည် ခရစ်တော်အား မကန့်ကွက်ဝံ့သော်လည်း အနာဂတ်တွင် ဘာဖြစ်လာမည်ကို တိုးညှင်းသော၊ ဝမ်းနည်းသော လေသံများဖြင့် အချင်းချင်း စကားပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ မေးခွန်းများ ထုတ်နေကြသည့်ကြားမှပင် မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေတစ်ခုခုက သူတို့၏ အရှင်သခင်ကို စောင့်ကြိုနေသည့် ဘေးဒုက္ခမှ လွှဲဖယ်ပေးလိမ့်မည်ဟူသော အတွေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြသေးသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် ခြောက်ရက်တိုင်တိုင် ရှည်လျားပြီး မှောင်မိုက်သောနေ့ရက်များတွင် ဝမ်းနည်းခြင်း၊ သံသယဖြစ်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ဖြင့် ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။

They were even now journeying along the shores of the Sea of
Galilee toward the city where all their hopes were to be crushed.
They dared not remonstrate with Christ, but they talked together in
low, sorrowful tones in regard to what the future would be. Even
amid their questionings they clung to the thought that some unforeseen circumstance might avert the doom which seemed to await their
Lord. Thus they sorrowed and doubted, hoped and feared, for six
long, gloomy days.