အခန်း (၆၆) — အချေအတင်ပြောဆိုခြင်း

 

အခန်း (၆၆) — အငြင်းပွားမှု

[၆၀၁] ဤအခန်းသည် မဿဲ ၂၂:၁၅-၄၆၊ မာကု ၁၂:၁၃-၄၀ နှင့် လုကာ ၂၀:၂၀-၄၇ တို့အပေါ် အခြေခံထားပါသည်။

Chapter 66—Controversy [601]
This chapter is based on Matthew 22:15-46; Mark 12:13-40; Luke
20:20-47

ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် ခရစ်တော်၏ ပြတ်သားသော ပြစ်တင်စကားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တော်၏ စွပ်စွဲချက်များကို မချေပနိုင်ကြချေ။ သို့သော် ၎င်းတို့မှာ ကိုယ်တော့်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန် ပို၍ပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာလာကြပြီး၊ ဤရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ကိုယ်တော့်ထံသို့ “ကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်သောသူဟု ဟန်ဆောင်သော သူလျှိုများကို စေလွှတ်၍၊ ကိုယ်တော်၏ စကား၌ အပြစ်ရှာကာ မြို့ဝန်၏ အာဏာစက်လက်သို့ အပ်နှံရန်” ကြိုးစားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ယေရှုနှင့် ခဏခဏ တွေ့ဖူးသော ဖာရိရှဲကြီးများကို မစေလွှတ်ဘဲ၊ ခရစ်တော် မသိနိုင်ဟု ထင်ရသော တက်ကြွနိုးကြားသည့် လူငယ်များကို စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့နှင့်အတူ ဟေရုဒ်အသင်းသား (Herodians) အချို့လည်း လိုက်ပါသွားကြပြီး၊ ခရစ်တော်ကို တရားစီရင်ရာတွင် သက်သေခံနိုင်ရန် ကိုယ်တော်၏ စကားများကို နားထောင်ကြရန် ဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲများနှင့် ဟေရုဒ်အသင်းသားများသည် ယခင်က ခါးသီးသော ရန်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုအခါ ခရစ်တော်ကို ရန်ပြုရာတွင် တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း ဖြစ်နေကြသည်။

The priests and rulers had listened in silence to Christ’s pointed
rebukes. They could not refute His charges. But they were only
the more determined to entrap Him, and with this object they sent
to Him spies, “which should feign themselves just men, that they
might take hold of His words, that so they might deliver Him unto
the power and authority of the governor.” They did not send the old
Pharisees whom Jesus had often met, but young men, who were
ardent and zealous, and whom, they thought, Christ did not know.
These were accompanied by certain of the Herodians, who were to
hear Christ’s words, that they might testify against Him at His trial.
The Pharisees and Herodians had been bitter enemies, but they were
now one in enmity to Christ.

ဖာရိရှဲများသည် ရောမတို့အား အခွန်ဆက်ရခြင်းအပေါ် အမြဲတစေ မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။ အခွန်ပေးဆောင်ခြင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်နှင့် ဆန့်ကျင်သည်ဟု ၎င်းတို့ ယူဆထားကြသည်။ ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် ယေရှုကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန် အခွင့်အရေးကို မြင်ကြသည်။ သူလျှိုများသည် ကိုယ်တော့်ထံသို့ လာကြပြီး၊ မိမိတို့၏ တာဝန်ကို သိလိုဟန်ဖြင့် ဟန်ဆောင်ကာ စစ်မှန်သော စိတ်ထားရှိပုံပြလျက် “အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်သည် ဟုတ်မှန်စွာ မိန့်မြွက်၍ သွန်သင်တော်မူသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ဘယ်သူ့မျက်နှာကိုမျှ မထောက်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ စင်စစ်သော တရားလမ်းကို သွန်သင်တော်မူသည်ကိုလည်းကောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သိကြပါသည်။ ကဲသာဘုရင်အား အခွန်ဆက်အပ်ပါသလော၊ မဆက်အပ်ပါသလော” ဟု မေးကြသည်။

The Pharisees had ever chafed under the exaction of tribute by the
Romans. The payment of tribute they held to be contrary to the law
of God. Now they saw opportunity to lay a snare for Jesus. The spies
came to Him, and with apparent sincerity, as though desiring to know
their duty, said, “Master, we know that Thou sayest and teachest
rightly, neither acceptest Thou the person of any, but teachest the
way of God truly: is it lawful for us to give tribute unto Caesar, or
no?”

“ကိုယ်တော်သည် ဟုတ်မှန်စွာ မိန့်မြွက်၍ သွန်သင်တော်မူသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ သိကြပါသည်” [၆၀၂] ဟူသော စကားမှာ အကယ်၍ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောခြင်း ဖြစ်ပါက အံ့ဩဖွယ်ရာ ဝန်ခံချက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုစကားများကို လှည့်ဖြားရန် ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ သက်သေခံချက်မှာ မှန်ကန်နေပါသည်။ ဖာရိရှဲများသည် ခရစ်တော်သည် ဟုတ်မှန်စွာ ပြောဆိုသွန်သင်သည်ကို အမှန်တကယ် သိကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် သက်သေခံချက်ဖြင့်ပင် ၎င်းတို့ တရားစီရင်ခြင်း ခံရကြလိမ့်မည်။

The words, “We know that Thou sayest and teachest rightly,” [602]
had they been sincere, would have been a wonderful admission. But
they were spoken to deceive; nevertheless their testimony was true.
The Pharisees did know that Christ said and taught rightly, and by
their own testimony will they be judged.

ယေရှုကို မေးခွန်းမေးသော သူတို့သည် မိမိတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လုံလောက်အောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပြီဟု ထင်မှတ်ကြသော်လည်း၊ ယေရှုသည် ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားကို ဖွင့်ထားသော စာအုပ်ကဲ့သို့ ဖတ်ရှုကာ ၎င်းတို့၏ ဟန်ဆောင်မှုကို သိမြင်တော်မူ၏။ “ငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် စုံစမ်းကြသနည်း” ဟု မိန့်တော်မူခြင်းအားဖြင့်၊ ၎င်းတို့ မတောင်းဆိုသော နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခုကို ၎င်းတို့၏ လျှို့ဝှက်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို သိမြင်ကြောင်း ပြသခြင်းဖြင့် ပေးလိုက်သည်။ ကိုယ်တော်က “ဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို ပြကြလော့” ဟု ထပ်မံ မိန့်ကြားသောအခါ ၎င်းတို့သည် ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့က ယူလာပေးသောအခါ “ဤပုံနှင့် ဤစာသည် အဘယ်သူ၏ ပုံ၊ အဘယ်သူ၏ စာဖြစ်သနည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။ ၎င်းတို့က “ကဲသာဘုရင်၏ ပုံ၊ ကဲသာဘုရင်၏ စာ ဖြစ်ပါသည်” ဟု ဖြေကြသည်။ ထိုအခါ ယေရှုက ဒင်္ဂါးပြားပေါ်ရှိ စာကို ညွှန်ပြလျက် “သို့ဖြစ်လျှင် ကဲသာဘုရင်၏ ဥစ္စာကို ကဲသာဘုရင်အား ဆက်ပေးကြလော့။ ဘုရားသခင်၏ ဥစ္စာကို ဘုရားသခင်အား ဆက်ပေးကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Those who put the question to Jesus thought that they had suffciently disguised their purpose; but Jesus read their hearts as an
open book, and sounded their hypocrisy. “Why tempt ye Me?” He
said; thus giving them a sign they had not asked, by showing that
521
522 The Desire of Ages
He read their hidden purpose. They were still more confused when
He added, “Show Me a penny.” They brought it, and He asked them,
“Whose image and superscription hath it? They answered and said,
Caesar’s.” Pointing to the inscription on the coin, Jesus said, “Render therefore unto Caesar the things which are Caesar’s; and unto
God the things that are God’s.”

သူလျှိုများသည် ယေရှုအား ၎င်းတို့၏ မေးခွန်းကို တစ်ဖက်ဖက်မှ တိုက်ရိုက် ဖြေဆိုလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားကြသည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်က “ကဲသာဘုရင်အား အခွန်မဆက်အပ်” ဟု မိန့်ပါက၊ ပုန်ကန်မှုကို လှုံ့ဆော်သူအဖြစ် ရောမအာဏာပိုင်များထံ တိုင်ကြား၍ ဖမ်းဆီးစေမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အကယ်၍ ကိုယ်တော်က အခွန်ဆက်ရန် မှန်ကန်သည်ဟု မိန့်ပါက၊ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ဆန့်ကျင်သူအဖြစ် လူတို့ရှေ့တွင် စွပ်စွဲရန် ရည်ရွယ်ထားကြသည်။ ယခုမူ ၎င်းတို့သည် အရေးနိမ့်၍ အကြပ်ရိုက်သွားကြသည်ဟု ခံစားရသည်။ ၎င်းတို့၏ အစီအစဉ်များမှာ ပျက်ပြားသွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့၏ မေးခွန်းကို အတိုချုံး၍ ဖြေရှင်းလိုက်ပုံမှာ ၎င်းတို့အား နောက်ထပ် စကားပြောစရာ မရှိအောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

The spies had expected Jesus to answer their question directly,
in one way or the other. If He should say, It is unlawful to give
tribute to Caesar, He would be reported to the Roman authorities and
arrested for inciting rebellion. But in case He should pronounce it
lawful to pay the tribute, they designed to accuse Him to the people
as opposing the law of God. Now they felt themselves baffled and
defeated. Their plans were disarranged. The summary manner in
which their question had been settled left them nothing further to
say.

ခရစ်တော်၏ ပြန်လည်ဖြေကြားချက်သည် တိမ်းရှောင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ မေးခွန်းအတွက် ပွင့်လင်းရိုးသားသော အဖြေပင်ဖြစ်သည်။ ဆီဇာ (Caesar) ၏ အမည်နှင့် ရုပ်ပုံပါရှိသော ရောမဒင်္ဂါးပြားကို လက်တော်တွင် ကိုင်ဆောင်လျက်၊ သူတို့သည် ရောမအာဏာစက်၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် နေထိုင်ကြသဖြင့် ထိုအာဏာစက်က တောင်းဆိုသော ထောက်ပံ့မှုကို ပေးသင့်ကြောင်း၊ သို့သော် ထိုသို့ပြုခြင်းသည် မြင့်မြတ်သော တာဝန်ဝတ္တရားနှင့် မဆန့်ကျင်စေရဟု ကိုယ်တော် မိန့်ကြားတော်မူ၏။ ပြည်ထောင်စု၏ ဥပဒေများကို ငြိမ်းချမ်းစွာ လိုက်နာနေစဉ်မှာပင် ဘုရားသခင်အပေါ်၌သာ အစဉ်အမြဲ ပထမဆုံး သစ္စာစောင့်သိရမည်ဖြစ်သည်။

Christ’s reply was no evasion, but a candid answer to the question. Holding in His hand the Roman coin, upon which were stamped
the name and image of Caesar, He declared that since they were
living under the protection of the Roman power, they should render
to that power the support it claimed, so long as this did not conflict
with a higher duty. But while peaceably subject to the laws of the
land, they should at all times give their frst allegiance to God.

“ဘုရားသခင်၏ အရာများကို ဘုရားသခင်အား ဆက်သလော့” ဟူသော ကယ်တင်ရှင်၏ စကားတော်များသည် ပရိယာယ်များသော ယုဒလူတို့အတွက် ပြင်းထန်သော ဆုံးမမှု ဖြစ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ဘုရားသခင်အပေါ် ထားရှိသော ဝတ္တရားများကို သစ္စာရှိစွာ ဖြည့်ဆည်းခဲ့ပါက၊ တိုင်းပြည် ပျက်စီး၍ သူတပါးလက်အောက်သို့ ရောက်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ယေရုရှလင်မြို့ပေါ်၌ ရောမအလံ တလူလူ လွင့်ထူနေမည်မဟုတ်သကဲ့သို့၊ မြို့တံခါးများတွင် ရောမကင်းစောင့်များ ရှိနေမည်မဟုတ်ဘဲ မြို့ရိုးအတွင်း၌လည်း ရောမဘုရင်ခံက အုပ်ချုပ်နေမည်မဟုတ်ပေ။ ထိုစဉ်က ယုဒလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်အား စွန့်ခွာခြင်း (Apostasy) ကြောင့် ရရှိသော အပြစ်ဒဏ်ကို ခံစားနေရခြင်းဖြစ်သည်။

The Saviour’s words, “Render ... unto God the things that are
God’s,” were a severe rebuke to the intriguing Jews. Had they
faithfully fulflled their obligations to God, they would not have
become a broken nation, subject to a foreign power. No Roman
ensign would have waved over Jerusalem, no Roman sentinel would
have stood at her gates, no Roman governor would have ruled within
her walls. The Jewish nation was then paying the penalty of its
apostasy from God.

ဖာရိရှဲတို့သည် ခရစ်တော်၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ “အံ့သြ၍ ကိုယ်တော်ကို ထားခဲ့ပြီးလျှင် ထွက်သွားကြ၏။” ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ ဟန်ဆောင်မှုနှင့် ရောင့်တက်မှုကို ဆုံးမတော်မူခဲ့ပြီး၊ ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် လူတို့သည် အစိုးရအပေါ်၌ ထားရှိရမည့် တာဝန်နှင့် ဘုရားသခင်အပေါ်၌ ထားရှိရမည့် တာဝန်တို့၏ အကန့်အသတ်ကို ရှင်းလင်းစွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုပေးသော ကြီးမြတ်သည့် မူဝါဒတစ်ခုကို ချပြခဲ့သည်။ လူအများ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသော မေးခွန်းတစ်ခုသည် ပြေလည်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့သည် မှန်ကန်သော မူဝါဒကို ဆုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်။ အချို့မှာ စိတ်ကျေနပ်မှုမရှိဘဲ ပြန်သွားကြသော်လည်း၊ မေးခွန်း၏ အခြေခံမူဝါဒကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့ခြင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ခရစ်တော်၏ အမြော်အမြင် ကြီးမားမှုကို အံ့သြခဲ့ကြသည်။

When the Pharisees heard Christ’s answer, “they marveled, and
left Him, and went their way.” He had rebuked their hypocrisy and
[603] presumption, and in doing this He had stated a great principle, a
principle that clearly defnes the limits of man’s duty to the civil
government and his duty to God. In many minds a vexed question
had been settled. Ever after they held to the right principle. And
although many went away dissatisfed, they saw that the principle
Controversy 523
underlying the question had been clearly set forth, and they marveled
at Christ’s far-seeing discernment.

ဖာရိရှဲတို့ နှုတ်ဆိတ်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဇဒ္ဒုကဲတို့သည် ပရိယာယ်ပါသော မေးခွန်းများဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လာကြသည်။ ထိုအုပ်စုနှစ်ခုသည် အချင်းချင်း ပြင်းထန်စွာ ဆန့်ကျင်ကြသူများဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲတို့သည် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာကြသူများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပြင်ပအခမ်းအနားများ၊ ဆေးကြောခြင်း၊ အစာရှောင်ခြင်းနှင့် ရှည်လျားသော ဆုတောင်းခြင်းများတွင် စေ့စပ်သေချာကြပြီး အလှူဒါနပြုရာတွင်လည်း လူမြင်စေရန် ပြုမူတတ်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် လူတို့၏ ပညတ်ချက်များကို အယူဝါဒအဖြစ် သွန်သင်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို အချည်းနှီးဖြစ်စေသည်ဟု ခရစ်တော် မိန့်ကြားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယေဘုယျအားဖြင့် အယူသီး၍ ဟန်ဆောင်တတ်သူများ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့ထဲတွင် ခရစ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များကို လက်ခံ၍ တပည့်တော်ဖြစ်လာသော တကယ့် ဘုရားတရား ကြည်ညိုသူများလည်း ရှိခဲ့သည်။ ဇဒ္ဒုကဲတို့သည် ဖာရိရှဲတို့၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို ပယ်ချကြသည်။ သူတို့သည် ကျမ်းစာအများစုကို ယုံကြည်ပြီး ကျင့်ဝတ်အဖြစ် လက်ခံသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ သံသယဝါဒီများနှင့် ရုပ်ဝါဒီများသာ ဖြစ်ကြသည်။

No sooner were the Pharisees silenced than the Sadducees came
forward with their artful questions. The two parties stood in bitter
opposition to each other. The Pharisees were rigid adherents to
tradition. They were exact in outward ceremonies, diligent in washings, fastings, and long prayers, and ostentatious in almsgiving. But
Christ declared that they made void the law of God by teaching for
doctrines the commandments of men. As a class they were bigoted
and hypocritical; yet among them were persons of genuine piety,
who accepted Christ’s teachings and became His disciples. The
Sadducees rejected the traditions of the Pharisees. They professed
to believe the greater portion of the Scriptures, and to regard them as
the rule of action; but practically they were skeptics and materialists.

ဇဒ္ဒုကဲတို့သည် ကောင်းကင်တမန်များ ရှိခြင်း၊ သေလွန်သူများ ထမြောက်ခြင်းနှင့် အနာဂတ်ဘဝတွင် ဆုလာဘ်နှင့် အပြစ်ဒဏ်ရှိခြင်းတို့ကို ငြင်းပယ်ကြသည်။ ထိုအချက်များအားလုံးတွင် သူတို့သည် ဖာရိရှဲများနှင့် သဘောထား ကွဲလွဲကြသည်။ ထိုအုပ်စုနှစ်ခုကြားတွင် သေခြင်းမှ ထမြောက်ခြင်းကိစ္စသည် အငြင်းပွားဖွယ် အကောင်းဆုံး အကြောင်းအရာဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲတို့သည် ထမြောက်ခြင်းကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ထိုဆွေးနွေးပွဲများတွင် နောင်ဘဝနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့၏ အမြင်များသည် ဝေဝါးလာခဲ့သည်။ သေခြင်းတရားသည် သူတို့အတွက် ရှင်းမပြနိုင်သော ပုစ္ဆာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဇဒ္ဒုကဲတို့၏ အယူအဆများကို ပြန်လည်မချေပနိုင်ခြင်းက သူတို့ကို အမြဲတစေ စိတ်တိုစေခဲ့သည်။ ထိုအုပ်စုနှစ်ခု၏ ဆွေးနွေးမှုများသည် များသောအားဖြင့် ဒေါသတကြီး ငြင်းခုံမှုများဖြင့်သာ အဆုံးသတ်လေ့ရှိပြီး၊ ယခင်ကထက် ပိုမိုဝေးကွာသွားစေသည်။

The Sadducees denied the existence of angels, the resurrection
of the dead, and the doctrine of a future life, with its rewards and
punishments. On all these points they differed with the Pharisees.
Between the two parties the resurrection was especially a subject of
controversy. The Pharisees had been frm believers in the resurrection, but in these discussions their views in regard to the future state [604]
became confused. Death became to them an inexplicable mystery.
Their inability to meet the arguments of the Sadducees gave rise to
continual irritation. The discussions between the two parties usually
resulted in angry disputes, leaving them farther apart than before.
In numbers the Sadducees fell far below their opponents, and
they had not so strong a hold upon the common people; but many of
them were wealthy, and they had the influence which wealth imparts.

အရေအတွက်အားဖြင့် ဇဒ္ဒုကဲတို့သည် သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်များထက် များစွာနည်းပါးပြီး သာမန်လူထုအပေါ်တွင်လည်း သြဇာမညောင်းလှပေ။ သို့သော် သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝကြပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုမှရသော သြဇာအာဏာ ရှိကြသည်။ သူတို့၏ အုပ်စုတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ် အများစုပါဝင်ပြီး၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကိုလည်း များသောအားဖြင့် သူတို့ထဲမှပင် ရွေးချယ်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် သူတို့၏ သံသယဖြစ်ဖွယ် အယူအဆများကို လူသိရှင်ကြား မပြုလုပ်ရန်ဟူသော တင်းကျပ်သည့် သတ်မှတ်ချက်ဖြင့်သာ ရွေးချယ်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲတို့၏ အရေအတွက်နှင့် လူကြိုက်များမှုကြောင့်၊ ဇဒ္ဒုကဲတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ် ရာထူးကို ရယူသည့်အခါ ဖာရိရှဲတို့၏ အယူဝါဒများကို အပြင်ပန်းအားဖြင့် လိုက်လျောပေးရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ထိုသို့သော ရာထူးများကို ရရှိနိုင်ခြင်းကပင် သူတို့၏ မှားယွင်းသော အယူအဆများကို သြဇာသက်ရောက်စေခဲ့သည်။

In their ranks were included most of the priests, and from among
them the high priest was usually chosen. This was, however, with
the express stipulation that their skeptical opinions should not be
made prominent. On account of the numbers and popularity of the
Pharisees, it was necessary for the Sadducees to concede outwardly
to their doctrines when holding any priestly offce; but the very fact
that they were eligible to such offce gave influence to their errors.

ဇဒ္ဒုကဲတို့သည် ယေရှု၏ သွန်သင်ချက်ကို ပယ်ချကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ အသိအမှတ်မပြုလိုသော ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေသူဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်နှင့် နောင်ဘဝအကြောင်း ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များသည် သူတို့၏ မူဘောင်များနှင့် ဆန့်ကျင်နေသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို လူထက်သာလွန်သော တစ်ဦးတည်းသော အရှင်အဖြစ် ယုံကြည်ကြသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် ကြိုတင်သိမြင်မှုသည် လူ၏ လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ကို ဆုံးရှုံးစေပြီး လူကို ကျေးကျွန်ဘဝသို့ ရောက်စေသည်ဟု အငြင်းပွားကြသည်။ လူကို ဖန်ဆင်းပြီးနောက် ဘုရားသခင်သည် လူကို မြင့်မြတ်သော သြဇာညောင်းမှုအောက်မှ ကင်းလွတ်စေကာ၊ မိမိဘာသာ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ရန် လွှတ်ထားသည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ကြသည်။ လူသည် မိမိဘဝကို မိမိဘာသာ ထိန်းချုပ်ရန်နှင့် ကမ္ဘာ့ဖြစ်ရပ်များကို ပုံဖော်ရန် လွတ်လပ်ခွင့်ရှိကြောင်း၊ မိမိ၏ ကံကြမ္မာသည် မိမိလက်ထဲတွင်သာ ရှိကြောင်း သူတို့ လက်ခံထားကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် လူသားတို့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှု သို့မဟုတ် သဘာဝနည်းလမ်းများဖြင့် အလုပ်လုပ်သည်ကို သူတို့ ငြင်းပယ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း လူသည် မိမိ၏ သဘာဝစွမ်းအားများကို ကောင်းမွန်စွာ အသုံးချခြင်းဖြင့် မြင့်မြတ်လာနိုင်ပြီး၊ တင်းကျပ်၍ ခက်ခဲသော ကျင့်ကြံမှုများဖြင့် ဘဝကို သန့်စင်နိုင်သည်ဟု ဆက်လက် ယုံကြည်ကြသည်။

The Sadducees rejected the teaching of Jesus; He was animated
by a spirit which they would not acknowledge as manifesting itself
thus; and His teaching in regard to God and the future life contradicted their theories. They believed in God as the only being superior
524 The Desire of Ages
to man; but they argued that an overruling providence and a divine
foresight would deprive man of free moral agency, and degrade him
to the position of a slave. It was their belief, that, having created
man, God had left him to himself, independent of a higher influence.

သူတို့၏ ဘုရားသခင်အပေါ် ထားရှိသော အတွေးအခေါ်များသည် သူတို့၏ စရိုက်ကို ပုံဖော်ပေးသည်။ ဘုရားသခင်သည် လူအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိဟု သူတို့ ယူဆသည့်အတိုင်း၊ သူတို့သည်လည်း အချင်းချင်းအပေါ် လေးစားမှု မရှိကြသကဲ့သို့ သူတို့ကြားတွင် စည်းလုံးမှုလည်း အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ လူသားတို့၏ လုပ်ဆောင်မှုအပေါ် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ သြဇာသက်ရောက်မှုကို အသိအမှတ်ပြုရန် ငြင်းဆန်ကြသဖြင့်၊ သူတို့၏ ဘဝတွင် ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုး ကင်းမဲ့နေသည်။ ကျန်ရှိသော ယုဒလူများကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် အာဗြဟံ၏ သားမြေးများ ဖြစ်ရခြင်းနှင့် ပညတ်တော်ကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာခြင်းအပေါ် အလွန် ဂုဏ်ယူကြသော်လည်း၊ ပညတ်တော်၏ တကယ့် အနှစ်သာရနှင့် အာဗြဟံ၏ ယုံကြည်ခြင်း၊ မေတ္တာကရုဏာတို့မူကား သူတို့တွင် မရှိကြပေ။ သူတို့၏ သဘာဝစာနာစိတ်သည် အလွန် ကျဉ်းမြောင်းသည်။ လူတိုင်းသည် ဘဝ၏ ချမ်းသာသုခများကို ရယူနိုင်သည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ကြသဖြင့်၊ အခြားသူများ၏ လိုအပ်ချက်နှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများအပေါ် သူတို့၏ နှလုံးသားသည် ထိခိုက်ခြင်း မရှိပေ။ သူတို့သည် မိမိတို့အတွက်သာ နေထိုင်ကြသည်။

They held that man was free to control his own life and to shape the
events of the world; that his destiny was in his own hands. They
denied that the Spirit of God works through human efforts or natural
means. Yet they still held that, through the proper employment of
his natural powers, man could become elevated and enlightened;
that by rigorous and austere exactions his life could be purifed.

ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ စကားတော်နှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များအားဖြင့် ထူးကဲသော ရလဒ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည့် မြင့်မြတ်သော တန်ခိုးတော်၊ လက်ရှိဘဝထက် ကျော်လွန်သော အနာဂတ်ဘဝ၊ နှင့် လူသားတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို အစဉ်တစိုက် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်တော်မူသော ဖခင်အဖြစ် ဘုရားသခင်ကို သက်သေပြခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဇဒ္ဒုကဲတို့၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော သီးသန့်ဝါဒကို ဆုံးမသည့် ကရုဏာနှင့် သနားခြင်းတရားတွင် မြင့်မြတ်သော တန်ခိုးတော်၏ အလုပ်လုပ်ပုံကို ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့၏ လောကီနှင့် ထာဝရ ကောင်းကျိုးအတွက် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် နှလုံးသားကို လှုံ့ဆော်ပေးကြောင်း ကိုယ်တော် သွန်သင်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့်သာ ရရှိနိုင်သော စရိုက်လက္ခဏာ ပြောင်းလဲခြင်းအတွက် လူသားတို့၏ စွမ်းအားကိုသာ ကိုးစားခြင်းသည် မှားယွင်းကြောင်း ကိုယ်တော် ပြသခဲ့သည်။

Their ideas of God molded their own character. As in their view
He had no interest in man, so they had little regard for one another;
there was little union among them. Refusing to acknowledge the
influence of the Holy Spirit upon human action, they lacked His
power in their lives. Like the rest of the Jews, they boasted much of
their birthright as children of Abraham, and of their strict adherence
to the requirements of the law; but of the true spirit of the law and
the faith and benevolence of Abraham, they were destitute. Their
natural sympathies were brought within a narrow compass. They
[605] believed it possible for all men to secure the comforts and blessings
of life; and their hearts were not touched by the wants and sufferings
of others. They lived for themselves.

ဤသွန်သင်ချက်ကို ဇဒ္ဒုကဲတို့သည် အသိအမှတ်မပြုရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။ သူတို့သည် ယေရှုနှင့် အငြင်းပွားရန် ကြိုးပမ်းခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်အား အပြစ်မစီရင်နိုင်လျှင်ပင် အသရေပျက်စေရန် ယုံကြည်မှု ရှိနေကြသည်။ သူတို့ မေးခွန်းထုတ်ရန် ရွေးချယ်သော အကြောင်းအရာမှာ သေခြင်းမှ ထမြောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်သည် သူတို့နှင့် သဘောတူပါက၊ ဖာရိရှဲတို့သည် ကိုယ်တော်အပေါ် ပို၍ စိတ်ဆိုးကြလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်သည် သူတို့နှင့် သဘောထား ကွဲလွဲပါက၊ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်ကို လှောင်ပြောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြသည်။

By His words and His works, Christ testifed to a divine power
that produces supernatural results, to a future life beyond the present,
to God as a Father of the children of men, ever watchful of their true
interests. He revealed the working of divine power in benevolence
and compassion that rebuked the selfsh exclusiveness of the Sadducees. He taught that both for man’s temporal and for his eternal
good, God moves upon the heart by the Holy Spirit. He showed the
error of trusting to human power for that transformation of character
which can be wrought only by the Spirit of God.

ဇဒ္ဒုကဲတို့၏ အတွေးအခေါ်မှာ အကယ်၍ ခန္ဓာကိုယ်သည် မသေနိုင်သော အခြေအနေတွင်လည်း သေနိုင်သော အခြေအနေတုန်းကကဲ့သို့ ရုပ်ဝတ္ထုအမှုန်အမွှားများဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားမည်ဆိုပါက၊ သေခြင်းမှ ပြန်လည်ထမြောက်လာသောအခါ အသားနှင့် သွေး ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သော ဘဝကို ထာဝရကမ္ဘာတွင် ပြန်လည်စတင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် လောကီပတ်သက်မှုများ ပြန်လည်စတင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ လင်နှင့်မယား ပြန်လည်ပေါင်းဖက်ကြမည်၊ အိမ်ထောင်ပြုကြမည်ဖြစ်ကာ၊ အရာခပ်သိမ်းသည် သေခြင်းမတိုင်မီကအတိုင်း ဖြစ်ပျက်နေမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဤဘဝ၏ အားနည်းချက်နှင့် ကိလေသာများသည် နောင်ဘဝတွင်လည်း ဆက်လက် တည်ရှိနေမည်ဟု သူတို့ ကောက်ချက်ချကြသည်။

This teaching the Sadducees were determined to discredit. In
seeking a controversy with Jesus, they felt confdent of bringing Him
into disrepute, even if they could not secure His condemnation. The
resurrection was the subject on which they chose to question Him.
Should He agree with them, He would give still further offense to
the Pharisees. Should He differ with them, they designed to hold
His teaching up to ridicule.
Controversy 525
The Sadducees reasoned that if the body is to be composed of
the same particles of matter in its immortal as in its mortal state,
then when raised from the dead it must have flesh and blood, and
must resume in the eternal world the life interrupted on earth. In that
case they concluded that earthly relationships would be resumed,
husband and wife would be reunited, marriages consummated, and
all things go on the same as before death, the frailties and passions
of this life being perpetuated in the life beyond.

သူတို့၏ မေးခွန်းကို ဖြေကြားရာတွင် ယေရှုသည် နောင်ဘဝ၏ ကုလားကာကို လှန်ပြလိုက်သည်။ “ထမြောက်ရာကာလ၌ အိမ်ထောင်ဖက် ပြုခြင်းမရှိ၊ ထိမ်းမြားစုံဖက်ခြင်းလည်းမရှိ၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်များကဲ့သို့ ဖြစ်ကြ၏” ဟု ကိုယ်တော် မိန့်ကြားတော်မူ၏။ ဇဒ္ဒုကဲတို့၏ ယုံကြည်ချက် မှားယွင်းကြောင်း ကိုယ်တော် ပြသခဲ့သည်။ သူတို့၏ အခြေခံယူဆချက်များမှာ မှားယွင်းနေသည်။ “သင်တို့သည် ကျမ်းစာကိုလည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကိုလည်းကောင်း မသိသောကြောင့် မှားကြ၏” ဟု ကိုယ်တော် ထပ်လောင်းမိန့်ကြားသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို ဖာရိရှဲများကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်သူများဟု အပြစ်မတင်ဘဲ၊ ယုံကြည်ချက် မှားယွင်းသူများအဖြစ်သာ မိန့်ဆိုခဲ့သည်။

In answer to their questions, Jesus lifted the veil from the future
life. “In the resurrection,” He said, “they neither marry, nor are given
in marriage, but are as the angels of God in heaven.” He showed that
the Sadducees were wrong in their belief. Their premises were false.
“Ye do err,” He added, “not knowing the Scriptures, nor the power
of God.” He did not charge them, as He had charged the Pharisees,
with hypocrisy, but with error of belief.

ဇဒ္ဒုကဲတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်မိမိ ကျမ်းစာကို အစွဲမြဲဆုံး လိုက်နာသူများဟု အထင်ကြီးနေကြသည်။ သို့သော် ယေရှုသည် သူတို့ ကျမ်းစာ၏ တကယ့်အဓိပ္ပာယ်ကို မသိကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ထိုအသိဉာဏ်သည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အလင်းပေးမှုဖြင့် နှလုံးသားထဲသို့ ရောက်ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာနှင့် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို မသိနားမလည်ခြင်းသည် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် စိတ်နှလုံး မှောင်မိုက်မှု၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်ဟု ကိုယ်တော် မိန့်ကြားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နက်နဲသော အရာများကို သူတို့၏ ကန့်သတ်ထားသော ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် နားလည်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ ခရစ်တော်သည် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ဖွင့်ပေးရန်နှင့် နားလည်မှုကို ကျယ်ပြန့်ခိုင်မာစေမည့် ထိုမြင့်မြတ်သော သမ္မာတရားများကို လက်ခံရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ လူပေါင်း ထောင်သောင်းမကသော သူတို့သည် သူတို့၏ ကန့်သတ်ထားသော စိတ်ဖြင့် ဘုရားသခင်၏ နက်နဲမှုကို နားမလည်နိုင်သောကြောင့် ဘာသာမဲ့ (Infidels) များ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုတွင် ပါဝင်သော အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတော်၏ သရုပ်ဖော်မှုများကို ရှင်းမပြနိုင်သောကြောင့်၊ ထိုတန်ခိုးတော်၏ သက်သေများကို ပယ်ချကြပြီး၊ သူတို့ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်သော သဘာဝတရား၏ လုပ်ဆောင်ချက်များဟုသာ အမည်တပ်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နက်နဲမှုများအတွက် တစ်ခုတည်းသော သော့ချက်မှာ ထိုအရာအားလုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိမှုနှင့် တန်ခိုးတော်ကို အသိအမှတ်ပြုရန်ဖြစ်သည်။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းရှင်၊ အရာခပ်သိမ်းကို အမိန့်ပေး၍ အကောင်အထည်ဖော်သူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရန် လိုအပ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ စရိုက်လက္ခဏာနှင့် ကိုယ်တော်၏ နက်နဲသော လုပ်ဆောင်ချက်များအပေါ် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော အမြင် ရှိရန် လိုအပ်သည်။

The Sadducees had flattered themselves that they of all men
adhered most strictly to the Scriptures. But Jesus showed that they
had not known their true meaning. That knowledge must be brought
home to the heart by the enlightenment of the Holy Spirit. Their
ignorance of the Scriptures and the power of God He declared to
be the cause of their confusion of faith and darkness of mind. They [606]
were seeking to bring the mysteries of God within the compass
of their fnite reasoning. Christ called upon them to open their
minds to those sacred truths that would broaden and strengthen the
understanding. Thousands become infdels because their fnite minds
cannot comprehend the mysteries of God. They cannot explain the
wonderful exhibition of divine power in His providences, therefore
they reject the evidences of such power, attributing them to natural
agencies which they can comprehend still less. The only key to the
mysteries that surround us is to acknowledge in them all the presence
and power of God. Men need to recognize God as the Creator of the
universe, One who commands and executes all things. They need a
broader view of His character, and of the mystery of His agencies.

အကယ်၍ သေခြင်းမှ ထမြောက်ခြင်းမရှိလျှင် သူတို့ ယုံကြည်သည်ဟု ဆိုသော ကျမ်းစာများသည် အချည်းနှီး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခရစ်တော် မိန့်ကြားခဲ့သည်။ “သေလွန်သောသူတို့ ထမြောက်ခြင်း အကြောင်းအရာကို ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ငါသည် အာဗြဟံ၏ ဘုရား၊ ဣဇာတ်၏ ဘုရား၊ ယာကုပ်၏ ဘုရား ဖြစ်သည်ဟု ကျမ်းစာ၌ မဖတ်ဖူးသလော? ဘုရားသခင်သည် သေသောသူတို့၏ ဘုရားမဟုတ်၊ ရှင်သောသူတို့၏ ဘုရား ဖြစ်တော်မူသည်” ဟု မိန့်ကြား၏။ ဘုရားသခင်သည် မတည်ရှိသေးသော အရာများကို တည်ရှိနေသကဲ့သို့ မှတ်ယူတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် အစမှအဆုံးထိ မြင်တော်မူပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ လုပ်ဆောင်မှု ရလဒ်များကို ယခုပင် ပြီးစီးနေသကဲ့သို့ မြင်တွေ့တော်မူသည်။ အာဒံမှစ၍ နောက်ဆုံး သေဆုံးသော သန့်ရှင်းသူအထိ အဖိုးတန်သော သေလွန်သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်၏ အသံကို ကြားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သင်္ချိုင်းထဲမှ မသေနိုင်သော ဘဝသို့ ထွက်လာကြလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ ဘုရား ဖြစ်တော်မူမည်၊ သူတို့သည်လည်း ကိုယ်တော်၏ လူမျိုး ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ထမြောက်လာသော သန့်ရှင်းသူတို့ကြားတွင် နီးကပ်၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဆက်ဆံရေး ရှိလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်တွင် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော ဤအခြေအနေကို ယခုပင် တည်ရှိနေသကဲ့သို့ ကိုယ်တော် မြင်တော်မူသည်။ သေလွန်သူတို့သည် ကိုယ်တော်၌ ရှင်နေကြသည်။

Christ declared to His hearers that if there were no resurrection
of the dead, the Scriptures which they professed to believe would
be of no avail. He said, “But as touching the resurrection of the
dead, have ye not read that which was spoken unto you by God,
saying, I am the God of Abraham, and the God of Isaac, and the
526 The Desire of Ages
God of Jacob? God is not the God of the dead, but of the living.”
God counts the things that are not as though they were. He sees
the end from the beginning, and beholds the result of His work as
though it were now accomplished. The precious dead, from Adam
down to the last saint who dies, will hear the voice of the Son of
God, and will come forth from the grave to immortal life. God will
be their God, and they shall be His people. There will be a close and
tender relationship between God and the risen saints. This condition,
which is anticipated in His purpose, He beholds as if it were already
existing. The dead live unto Him.

ခရစ်တော်၏ စကားတော်များကြောင့် ဇဒ္ဒုကဲတို့သည် နှုတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူတို့ ကိုယ်တော်ကို ပြန်လည် မချေပနိုင်ကြပေ။ ကိုယ်တော်ကို အပြစ်စီရင်ရန် အခွင့်ကောင်းယူနိုင်သော စကားတစ်လုံးမျှ မပါရှိခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်၏ ရန်သူများသည် လူထု၏ အထင်အမြင်သေးမှုကိုသာ ရရှိခဲ့ကြသည်။

By the words of Christ the Sadducees were put to silence. They
could not answer Him. Not a word had been spoken of which the
least advantage could be taken for His condemnation. His adversaries had gained nothing but the contempt of the people.

သို့သော် ဖာရိရှဲတို့သည် ကိုယ်တော်အား အပြစ်ဆိုစရာ စကားထွက်လာအောင် တွန်းအားပေးရန် မစွန့်လွှတ်သေးပေ။ သူတို့သည် တတ်သိနားလည်သော ကျမ်းတတ်တစ်ဦးကို ပညတ်တော် ၁၀ ပါးထဲတွင် မည်သည့်ပညတ်သည် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သနည်းဟု ယေရှုကို မေးမြန်းရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။

The Pharisees, however, did not yet despair of driving Him to
speak that which they could use against Him. They prevailed upon
a certain learned scribe to question Jesus as to which of the ten
precepts of the law was of the greatest importance.

ဖာရိရှဲတို့သည် လူက ဘုရားသခင်အပေါ် ထားရှိရမည့် ဝတ္တရားများကို ဖော်ပြသော ပထမပညတ် ၄ ပါးသည် လူအချင်းချင်းအပေါ် ထားရှိရမည့် တာဝန်ကို ဖော်ပြသော ကျန်ပညတ် ၆ ပါးထက် များစွာပို၍ အရေးကြီးသည်ဟု မြှင့်တင်ထားကြသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူတို့သည် လက်တွေ့ကျသော ဘုရားတရား ကြည်ညိုမှုတွင် များစွာ ပျက်ကွက်ခဲ့ကြသည်။ ယေရှုသည် လူတို့အား သူတို့၏ ကြီးမားသော လိုအပ်ချက်ကို ပြသခဲ့ပြီး၊ အသီးကိုကြည့်၍ အပင်ကို သိနိုင်သည်ဟု ဆိုကာ ကောင်းသော အကျင့်များ၏ လိုအပ်မှုကို သွန်သင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်သည် နောက်ဆုံးပညတ် ၆ ပါးကို ရှေ့ ၄ ပါးထက် ပို၍ မြှင့်တင်သည်ဟု စွပ်စွဲခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

The Pharisees had exalted the frst four commandments, which
point out the duty of man to his Maker, as of far greater consequence
than the other six, which defne man’s duty to his fellow man. As the
[607] result, they greatly failed of practical godliness. Jesus had shown the
people their great defciency, and had taught the necessity of good
works, declaring that the tree is known by its fruits. For this reason
He had been charged with exalting the last six commandments above
the frst four.

ထိုဥပဒေပညာရှင်သည် ယေရှုထံသို့ လာ၍ “ပညတ်တကာတို့တွင် မည်သည့်ပညတ်သည် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်သနည်း” ဟု တိုက်ရိုက် မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ အဖြေမှာ တိုက်ရိုက်ကျ၍ ထိရောက်လှသည် - “ပညတ်တကာတို့တွင် အမြတ်ဆုံးသော ပညတ်ဟူမူကား၊ အို ဣသရေလလူမျိုး၊ နားထောင်လော့။ ငါတို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် တစ်ဆူတည်းသော ထာဝရဘုရား ဖြစ်တော်မူ၏။ သင်၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို သင်၏ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့၊ သင်၏ အသက်အကြွင်းမဲ့၊ သင်၏ ဉာဏ်အကြွင်းမဲ့၊ သင်၏ အစွမ်းသတ္တိအကြွင်းမဲ့ ချစ်လော့ဟူသော ပညတ်သည် ပထမပညတ် ဖြစ်၏။” ဒုတိယပညတ်သည်လည်း ပထမပညတ်နှင့် တူညီသည်ဟု ခရစ်တော် မိန့်ကြား၏၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ပထမပညတ်မှ စီးထွက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည် - “ကိုယ်နှင့်စပ်ဆိုင်သောသူကို ကိုယ်နှင့်အမျှ ချစ်လော့။ ထိုပညတ်နှစ်ပါးထက် သာ၍ ကြီးမြတ်သော ပညတ်မရှိ။” “ထိုပညတ်နှစ်ပါးတို့သည် ပညတ်တရားနှင့် အနာဂတ္တိကျမ်းတို့၏ အခြေအမြစ် ဖြစ်ကြ၏။”

The lawyer approached Jesus with a direct question, “Which is
the frst commandment of all?” The answer of Christ is direct and
forcible: “The frst of all the commandments is, Hear, O Israel; The
Lord our God is one Lord: and thou shalt love the Lord thy God
with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy mind, and
with all thy strength: this is the frst commandment.” The second
is like the frst, said Christ; for it flows out of it, “Thou shalt love
thy neighbor as thyself. There is none other commandment greater
than these.” “On these two commandments hang all the law and the
prophets.”

ပညတ်တော် ၁၀ ပါးမှ ပထမ ၄ ပါးကို “သင်၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို သင်၏ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ချစ်လော့” ဟူသော ကြီးမြတ်သည့် ပညတ်တစ်ခုတည်းတွင် ပေါင်းရုံးထားသည်။ နောက်ဆုံး ၆ ပါးကို “ကိုယ်နှင့်စပ်ဆိုင်သောသူကို ကိုယ်နှင့်အမျှ ချစ်လော့” ဟူသော ပညတ်တွင် ပါဝင်စေသည်။ ဤပညတ်နှစ်ခုစလုံးသည် မေတ္တာတရား၏ ဖော်ပြချက်များ ဖြစ်ကြသည်။ ပထမပညတ်ကို စောင့်ထိန်းပြီး ဒုတိယပညတ်ကို ချိုးဖောက်၍ မရနိုင်သကဲ့သို့၊ ဒုတိယပညတ်ကို စောင့်ထိန်းပြီး ပထမပညတ်ကို ချိုးဖောက်၍လည်း မရနိုင်ပေ။ ဘုရားသခင်သည် နှလုံးသား၏ ပလ္လင်ပေါ်တွင် မှန်ကန်သော နေရာကို ရရှိသည့်အခါ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အိမ်နီးချင်းကိုလည်း မှန်ကန်သော နေရာ ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ့ကို ကိုယ်နှင့်အမျှ ချစ်ကြလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်ကို အထူးကဲဆုံး ချစ်မှသာလျှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အိမ်နီးချင်းကို ဘက်လိုက်မှုမရှိဘဲ ချစ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

The frst four of the Ten Commandments are summed up in the
one great precept, “Thou shalt love the Lord thy God with all thy
Controversy 527
heart.” The last six are included in the other, “Thou shalt love thy
neighbor as thyself.” Both these commandments are an expression
of the principle of love. The frst cannot be kept and the second
broken, nor can the second be kept while the frst is broken. When
God has His rightful place on the throne of the heart, the right place
will be given to our neighbor. We shall love him as ourselves. And
only as we love God supremely is it possible to love our neighbor
impartially.

ပညတ်တော်အားလုံးကို ဘုရားသခင်နှင့် လူအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာဖြင့် ပေါင်းရုံးထားသောကြောင့်၊ ဤမူဝါဒကို မချိုးဖောက်ဘဲ ပညတ်တစ်ခုကိုမျှ မချိုးဖောက်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်သည် အချို့မှာ အလွန်အရေးကြီးပြီး အချို့မှာ အရေးမကြီးဘဲ လျစ်လျူရှုနိုင်သော သီးခြားစီဖြစ်နေသည့် စည်းကမ်းချက်များ မဟုတ်ကြောင်း ခရစ်တော် သွန်သင်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အရှင်သခင်သည် ရှေ့ပညတ် ၄ ပါးနှင့် နောက်ပညတ် ၆ ပါးကို မြင့်မြတ်သော တစ်စုတစ်စည်းတည်းအဖြစ် တင်ပြခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်ကို ချစ်သောမေတ္တာကို ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်အားလုံးကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် ပြသရမည်ဟု သွန်သင်ခဲ့သည်။

And since all the commandments are summed up in love to
God and man, it follows that not one precept can be broken without
violating this principle. Thus Christ taught His hearers that the law
of God is not so many separate precepts, some of which are of great
importance, while others are of small importance and may with
impunity be ignored. Our Lord presents the frst four and the last six
commandments as a divine whole, and teaches that love to God will
be shown by obedience to all His commandments.

ယေရှုကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သော ကျမ်းတတ်သည် ကျမ်းစာကို ကောင်းစွာ ဖတ်ရှုသူဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ စကားများကြောင့် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျမ်းစာကို ဤမျှ နက်နဲစေ့စပ်စွာ သိရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူသည် မြင့်မြတ်သော ပညတ်တော်များ၏ အခြေခံမူဝါဒများကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ မြင်တွေ့ခွင့်ရခဲ့သည်။ စုဝေးနေသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများရှေ့တွင် ခရစ်တော်သည် ပညတ်တော်ကို မှန်ကန်စွာ အနက်ဖွင့်ဆိုကြောင်း သူက ရိုးသားစွာ အသိအမှတ်ပြု၍ ဤသို့ ဆိုသည်-

The scribe who had questioned Jesus was well read in the law,
and he was astonished at His words. He did not expect Him to
manifest so deep and thorough a knowledge of the Scriptures. He
had gained a broader view of the principles underlying the sacred
precepts. Before the assembled priests and rulers he honestly acknowledged that Christ had given the right interpretation to the law,
saying:

“ကောင်းမြတ်လှပါသည် ဆရာ၊ ကိုယ်တော်သည် မှန်ကန်စွာ မိန့်ကြားတော်မူပါပြီ။ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်သည် တစ်ဆူတည်း ရှိတော်မူ၏၊ ကိုယ်တော်မှတစ်ပါး အခြားသော ဘုရားမရှိ။ ကိုယ်တော်ကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့၊ ဉာဏ်အကြွင်းမဲ့၊ အသက်အကြွင်းမဲ့၊ အစွမ်းသတ္တိအကြွင်းမဲ့ ချစ်ခြင်းနှင့် ကိုယ်နှင့်စပ်ဆိုင်သောသူကို ကိုယ်နှင့်အမျှ ချစ်ခြင်းသည် မီးရှို့ရာယဇ်နှင့် အခြားသော ယဇ်မျိုးတကာတို့ထက် သာ၍ မြတ်ပါသည်” ဟု လျှောက်လေ၏။

“Well, Master, Thou hast said the truth: for there is one God;
and there is none other but He: and to love Him with all the heart,
and with all the understanding, and with all the soul, and with all the [608]
strength, and to love his neighbor as himself, is more than all whole
burnt offerings and sacrifces.”

ခရစ်တော်၏ အဖြေတွင် ပါဝင်သော ပညာတရားသည် ထိုကျမ်းတတ်ကို နောင်တရစေခဲ့သည်။ ယုဒဘာသာတရားသည် အတွင်းစိတ်ကြည်ညိုမှုထက် အပြင်ပန်း အခမ်းအနားများသာ ဖြစ်နေကြောင်း သူ သိရှိခဲ့သည်။ အပြင်ပန်း အခမ်းအနား ယဇ်ပူဇော်မှုများနှင့် ယုံကြည်ခြင်းမပါဘဲ အပြစ်ဖြေရန် သွေးသွန်းခြင်းတို့၏ အသုံးမဝင်မှုကို သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်အပေါ် မေတ္တာထား၍ လိုက်နာခြင်းနှင့် လူသားတို့အပေါ် တစ်ကိုယ်ကောင်းမဆန်ဘဲ ကြည့်ရှုခြင်းသည် ထိုထုံးတမ်းစဉ်လာများ အားလုံးထက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိကြောင်း သူ မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ဤသူသည် ခရစ်တော်၏ ဆင်ခြင်တုံတရား မှန်ကန်မှုကို လက်ခံရန် အသင့်ရှိခြင်းနှင့် လူအများရှေ့တွင် ပြတ်သားစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်းတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူတို့နှင့် လုံးဝကွဲပြားသော စိတ်ဓာတ်ကို ပြသနေသည်။ ယေရှု၏ နှလုံးသားသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုနှင့် အုပ်ချုပ်သူတို့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို မမှုဘဲ မိမိ၏ ယုံကြည်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရဲသော ထိုရိုးသားသည့် ကျမ်းတတ်အပေါ် သနားကြင်နာမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ “ထိုသူသည် ပညာရှိစွာ ပြန်ပြောသည်ကို ယေရှုမြင်လျှင်၊ သင်သည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်နှင့် မဝေးပြီဟု မိန့်တော်မူ၏။”

The wisdom of Christ’s answer had convicted the scribe. He
knew that the Jewish religion consisted in outward ceremonies rather
than inward piety. He had some sense of the worthlessness of mere
ceremonial offerings, and the faithless shedding of blood for expiation of sin. Love and obedience to God, and unselfsh regard for man,
appeared to him of more value than all these rites. The readiness of
this man to acknowledge the correctness of Christ’s reasoning, and
his decided and prompt response before the people, manifested a
spirit entirely different from that of the priests and rulers. The heart
of Jesus went out in pity to the honest scribe who had dared to face
528 The Desire of Ages
the frowns of the priests and the threats of the rulers to speak the
convictions of his heart. “And when Jesus saw that he answered
discreetly, He said unto him, Thou art not far from the kingdom of
God.”

ထိုကျမ်းတတ်သည် မီးရှို့ရာယဇ်နှင့် ပူဇော်သက္ကာများထက် ဖြောင့်မတ်သော အကျင့်များကို ဘုရားသခင် ပို၍ နှစ်သက်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုသောကြောင့် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်နှင့် နီးစပ်သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ခရစ်တော်၏ မြင့်မြတ်သော စရိုက်လက္ခဏာကို အသိအမှတ်ပြုရန် လိုအပ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်သော အကျင့်များကို ပြုလုပ်နိုင်သည့် တန်ခိုးကို ရယူရန် လိုအပ်သည်။ စနစ်တကျ ပြုလုပ်သော ဘာသာရေး အခမ်းအနားများသည် ရှင်သန်သော ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ခရစ်တော်နှင့် မဆက်သွယ်ပါက အသုံးမဝင်ပေ။ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ပညတ်တော်ပင်လျှင် ကယ်တင်ရှင်နှင့် ဆက်စပ်၍ နားမလည်ပါက ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက် ပျက်ပြားရသည်။ ခရစ်တော်သည် ခမည်းတော်၏ ပညတ်တော်တွင် အာဏာရှိသော အမိန့်တော်များထက် ပို၍ နက်နဲသော အရာပါဝင်ကြောင်း ထပ်တလဲလဲ ပြသခဲ့သည်။ ပညတ်တော်ထဲတွင် ဧဝံဂေလိတရား၌ ဖော်ပြထားသော မူဝါဒမျိုးပင် ပါဝင်သည်။ ပညတ်တော်သည် လူ၏ တာဝန်ကို ပြသပြီး သူ၏ အပြစ်ကို ဖော်ပြသည်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းအတွက်နှင့် ပညတ်တော်က ပြဋ္ဌာန်းထားသည်ကို လုပ်ဆောင်နိုင်မည့် တန်ခိုးအတွက် လူသည် ခရစ်တော်ကိုသာ မျှော်ကြည့်ရမည်ဖြစ်သည်။

The scribe was near to the kingdom of God, in that he recognized
deeds of righteousness as more acceptable to God than burnt offerings and sacrifces. But he needed to recognize the divine character
of Christ, and through faith in Him receive power to do the works of
righteousness. The ritual service was of no value, unless connected
with Christ by living faith. Even the moral law fails of its purpose,
unless it is understood in its relation to the Saviour. Christ had
repeatedly shown that His Father’s law contained something deeper
than mere authoritative commands. In the law is embodied the same
principle that is revealed in the gospel. The law points out man’s
duty and shows him his guilt. To Christ he must look for pardon and
for power to do what the law enjoins.

ခရစ်တော်က ကျမ်းတတ်၏ မေးခွန်းကို ဖြေကြားနေစဉ် ဖာရိရှဲတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ နီးကပ်စွာ စုရုံးနေကြသည်။ ထိုအခါ ကိုယ်တော်သည် လှည့်၍ သူတို့ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးတော်မူ၏ - “ခရစ်တော်ကို အဘယ်သို့ ထင်ကြသနည်း? အဘယ်သူ၏ သားဖြစ်သနည်း?” ဤမေးခွန်းသည် မေရှိယ (Messiah) နှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့၏ ယုံကြည်ချက်ကို စမ်းသပ်ရန် ဖြစ်သည် - သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို လူတစ်ယောက်အဖြစ်သာ မှတ်ယူသလော သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် မှတ်ယူသလောဟု သိလိုရင်းဖြစ်သည်။ လူအများက “ဒါဝိဒ်၏ သားတော်ဖြစ်ပါသည်” ဟု တညီတညွတ်တည်း ဖြေကြားကြသည်။ ဤအမည်သည် ပရောဖက်ပြုချက်များက မေရှိယအား ပေးထားသော ဘွဲ့နာမည်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ဖျားနာသူများကို အနာငြိမ်းစေခြင်းနှင့် သေလွန်သူများကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခြင်းကဲ့သို့သော တန်ခိုးကြီးသော အံ့ဖွယ်အမှုများဖြင့် ကိုယ်တော်၏ မြင့်မြတ်မှုကို ထင်ရှားစေသောအခါ၊ လူတို့သည် “ဤသူသည် ဒါဝိဒ်၏ သားတော် မဟုတ်လော” ဟု အချင်းချင်း မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။ ရှုရောဖိုနိတ် အမျိုးသမီး၊ မျက်စိမမြင်သော ဗာတိမဲနှင့် အခြားသူ အများအပြားသည် “အရှင်၊ ဒါဝိဒ်၏ သားတော်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်မသနားတော်မူပါ” ဟု ကိုယ်တော်ထံ အော်ဟစ် အကူအညီ တောင်းခဲ့ကြသည်။ (မဿဲ ၁၅:၂၂)။ ယေရုရှလင်မြို့ထဲသို့ မြင်းစီး၍ ဝင်တော်မူသောအခါ၌လည်း “ဒါဝိဒ်၏ သားတော်အား ဟောရှဏ္ဏ ဖြစ်စေသတည်း။ ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်နှင့် ကြွလာသောသူသည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်း” ဟု ဝမ်းမြောက်စွာ ကြွေးကြော်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ (မဿဲ ၂၁:၉)။ ဗိမာန်တော်အတွင်းရှိ ကလေးငယ်များသည်လည်း ထိုနေ့တွင် ဝမ်းမြောက်စွာ ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယေရှုကို ဒါဝိဒ်၏ သားတော်ဟု ခေါ်ဆိုသူ အများအပြားသည် ကိုယ်တော်၏ မြင့်မြတ်သော ဘုရားဇာတ်ကို အသိအမှတ်မပြုကြပေ။ ဒါဝိဒ်၏ သားတော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်လည်း ဖြစ်သည်ကို သူတို့ နားမလည်ခဲ့ကြပေ။

The Pharisees had gathered close about Jesus as He answered
the question of the scribe. Now turning He put a question to them:
“What think ye of Christ? whose son is He?” This question was designed to test their belief concerning the Messiah,—to show whether
they regarded Him simply as a man or as the Son of God. A chorus
of voices answered, “The Son of David.” This was the title which
prophecy had given to the Messiah. When Jesus revealed His divinity by His mighty miracles, when He healed the sick and raised the
dead, the people had inquired among themselves, “Is not this the
Son of David?” The Syrophoenician woman, blind Bartimaeus, and
many others had cried to Him for help, “Have mercy on me, O Lord,
Thou Son of David.” Matthew 15:22. While riding into Jerusalem
[609] He had been hailed with the joyful shout, “Hosanna to the Son of
David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord.” Matthew
21:9. And the little children in the temple had that day echoed the
glad ascription. But many who called Jesus the Son of David did
not recognize His divinity. They did not understand that the Son of
David was also the Son of God.

ခရစ်တော်သည် ဒါဝိဒ်၏ သားတော်ဖြစ်သည်ဟူသော အဆိုကို ယေရှုက ပြန်လည်ဖြေကြားရာတွင် “သို့ဖြစ်လျှင် ဒါဝိဒ်သည် ဝိညာဉ်တော် [ဘုရားသခင်ထံမှ လာသော ဗျာဒိတ်ဝိညာဉ်တော်] အားဖြင့်၊ ထာဝရဘုရားသည် ငါ၏အရှင်အား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်၏ ရန်သူတို့ကို သင်၏ ခြေတင်ရာ ငါမချမချင်း ငါ့လက်ယာဘက်၌ ထိုင်နေလော့ဟု ကိုယ်တော်ကို အရှင်ဟူ၍ အဘယ်သို့ ခေါ်သနည်း? ဒါဝိဒ်သည် ကိုယ်တော်ကို အရှင်ဟူ၍ ခေါ်လျှင်၊ ကိုယ်တော်သည် အဘယ်သို့ ဒါဝိဒ်၏ သားဖြစ်သနည်း?” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအခါ မည်သူမျှ စကားတစ်လုံးမျှ ပြန်မပြောနိုင်ကြတော့ဘဲ၊ ထိုနေ့မှစ၍ ကိုယ်တော်ကို မည်သူမျှ မေးခွန်းမထုတ်ရဲကြတော့ပေ။

In reply to the statement that Christ was the Son of David, Jesus
said, “How then doth David in Spirit [the Spirit of Inspiration from
God] call Him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit Thou
on My right hand, till I make Thine enemies Thy footstool? If David
Controversy 529
then call Him Lord, how is He his son? And no man was able to
answer Him a word, neither durst any man from that day forth ask
Him any more questions.”