အခန်း (၆၅) — ဗိမာန်တော်ကိုနောက်တစ်ဖန်ဆေးကြောခြင်း

 

အခန်း (၆၅) — ဗိမာန်တော်ကို တစ်ဖန်သန့်စင်ခြင်း

[၅၈၉] ဤအခန်းသည် မဿဲ ၂၁:၁၂-၁၆၊ ၂၃-၄၆၊ မာကု ၁၁:၁၅-၁၉၊ ၂၇-၃၃၊ မာကု ၁၂:၁-၁၂၊ လုကာ ၁၉:၄၅-၄၈ နှင့် လုကာ ၂၀:၁-၁၉ တို့အပေါ် အခြေခံထားပါသည်။

Chapter 65—The Temple Cleansed Again [589]
This chapter is based on Matthew 21:12-16, 23-46; Mark 11:15-19,
27-33; Mark 12:1-12; Luke 19:45-48; Luke 20:1-19.

ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းအစတွင် ဗိမာန်တော်၌ မသန့်ရှင်းသော ကူးသန်းရောင်းဝယ်မှုများဖြင့် ညစ်ညမ်းစေသူများကို နှင်ထုတ်ခဲ့ဖူးပါသည်။ ကိုယ်တော်၏ တင်းမာပြီး ဘုရားသခင်နှင့်တူသော အမူအရာသည် မသမာသော ကုန်သည်များ၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းအဆုံးတွင် ဗိမာန်တော်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လာသောအခါ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ဗိမာန်တော်မှာ ညစ်ညမ်းနေသည်ကို တွေ့ရပြန်သည်။ အခြေအနေမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ဆိုးရွားနေပါသည်။ ဗိမာန်တော်၏ အပြင်ဘက်ရင်ပြင်မှာ ကြီးမားသော တိရစ္ဆာန်ခြံကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ တိရစ္ဆာန်များ၏ အော်ဟစ်သံများ၊ ဒင်္ဂါးပြားများ၏ တချွင်ချွင်မြည်သံများနှင့်အတူ ကုန်သည်များအကြား အပြန်အလှန် အော်ဟစ်ငြင်းခုံသံများ ရောနှောနေပြီး ၎င်းတို့အထဲတွင် သန့်ရှင်းသော ရာထူးဌာနန္တရရှိသူများ၏ အသံများကိုလည်း ကြားနေရသည်။

At the beginning of His ministry, Christ had driven from the
temple those who defled it by their unholy traffc; and His stern and
godlike demeanor had struck terror to the hearts of the scheming
traders. At the close of His mission He came again to the temple,
and found it still desecrated as before. The condition of things was
even worse than before. The outer court of the temple was like a vast
cattle yard. With the cries of the animals and the sharp chinking of
coin was mingled the sound of angry altercation between traffckers,
and among them were heard the voices of men in sacred offce.

ဗိမာန်တော်၏ အရာရှိကြီးများ ကိုယ်တိုင်ကပင် ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားခြင်းနှင့် ငွေလဲလှယ်ခြင်းလုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အကျိုးအမြတ်အပေါ် လောဘဇောတိုက်ကာ ထိန်းချုပ်ခြင်းခံနေရသဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အမြင်တွင် သူခိုးများထက် မသာလွန်ကြချေ။

The dignitaries of the temple were themselves engaged in buying
and selling and the exchange of money. So completely were they
controlled by their greed of gain that in the sight of God they were
no better than thieves.

ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် မိမိတို့လုပ်ဆောင်ရမည့် လုပ်ငန်း၏ မြင့်မြတ်မှုကို အနည်းငယ်မျှ သတိမပြုမိကြချေ။ ပသခါပွဲနှင့် တဲတော်ပွဲ တိုင်းတွင် တိရစ္ဆာန်ပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ အသတ်ခံကြရပြီး ၎င်းတို့၏ သွေးများကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များက ခံယူ၍ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် လောင်းကြရသည်။ ယုဒလူတို့သည် သွေးဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ယဉ်ပါးနေကြပြီဖြစ်ရာ တိရစ္ဆာန်တို့၏ သွေးကို ဤမျှအထိ သွန်းလောင်းရန် လိုအပ်ရခြင်းမှာ မိမိတို့၏ အပြစ်ကြောင့်ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ကို လုံးဝမျက်ကွယ်ပြုထားကြသည်။ ဤသွေးသည် လောကသားတို့၏ အသက်အတွက် သွန်းလောင်းရမည့် ဘုရားသခင်၏ ချစ်သားတော်၏ အသွေးတော်ကို ပုံဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ [၅၉၀] ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် လူတို့သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခြင်းခံရမည့် ကယ်တင်ရှင်ထံသို့ လမ်းညွှန်ခြင်းခံရမည် ဖြစ်သည်ကိုလည်းကောင်း ၎င်းတို့ သဘောမပေါက်ကြချေ။

Little did the priests and rulers realize the solemnity of the work
which it was theirs to perform. At every Passover and Feast of
Tabernacles, thousands of animals were slain, and their blood was
caught by the priests and poured upon the altar. The Jews had
become familiar with the offering of blood, and had almost lost sight
of the fact that it was sin which made necessary all this shedding of
the blood of beasts. They did not discern that it prefgured the blood
of God’s dear Son, which was to be shed for the life of the world, [590]
and that by the offering of sacrifces men were to be directed to a
crucifed Redeemer.

ယေရှုသည် ယဇ်ပူဇော်ရန် အပြစ်မဲ့သော သတ္တဝါများကို ကြည့်ရှုကာ ယုဒလူတို့သည် ဤကြီးကျယ်သော စည်းဝေးပွဲကြီးများကို သွေးချောင်းစီးခြင်းနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများအဖြစ်သို့ မည်သို့ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်ကို မြင်တော်မူ၏။ ၎င်းတို့သည် အပြစ်အတွက် နှိမ့်ချစွာ နောင်တရမည့်အစား တိရစ္ဆာန်များကို ပိုမို၍ ယဇ်ပူဇော်လာကြသည်မှာ စိတ်ပါဝင်စားမှုမရှိသော ဝတ်ပြုမှုဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်ပြုနိုင်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် မိမိတို့၏ အတ္တနှင့် လောဘကြောင့် နှလုံးသားများ မာကျောနေကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်တော်ကို ညွှန်ပြနေသော ပုံဆောင်ချက်များကိုပင် ၎င်းတို့က အမြတ်ထုတ်စရာ နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် လူတို့၏ မျက်မှောက်တွင် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ဝတ်ပြုမှု၏ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ ယေရှုသည် ဒေါသအမျက်ထွက်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် လောက၏ အပြစ်အတွက် မကြာမီ သွန်းလောင်းရမည့် ကိုယ်တော်၏ အသွေးတော်ကို ဤယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူကြီးများက ယခုအမြဲတစေ စီးဆင်းနေသော တိရစ္ဆာန်များ၏ သွေးကဲ့သို့ပင် တန်ဖိုးထားကြမည် မဟုတ်သည်ကို သိတော်မူ၏။

Jesus looked upon the innocent victims of sacrifce, and saw how
the Jews had made these great convocations scenes of bloodshed and
cruelty. In place of humble repentance of sin, they had multiplied
the sacrifce of beasts, as if God could be honored by a heartless
service. The priests and rulers had hardened their hearts through
selfshness and avarice. The very symbols pointing to the Lamb of
509
510 The Desire of Ages
God they had made a means of getting gain. Thus in the eyes of the
people the sacredness of the sacrifcial service had been in a great
measure destroyed. The indignation of Jesus was stirred; He knew
that His blood, so soon to be shed for the sins of the world, would
be as little appreciated by the priests and elders as was the blood of
beasts which they kept incessantly flowing.

ဤသို့သော လုပ်ရပ်များကို ခရစ်တော်သည် ပရောဖက်များမှတစ်ဆင့် မိန့်တော်မူခဲ့ဖူးပါသည်။ ရှမွေလက “မီးရှို့ရာယဇ်နှင့် ယဇ်မျိုးတို့အားဖြင့် ထာဝရဘုရားသည် မွေ့လျော်တော်မူသကဲ့သို့ စကားတော်ကို နားထောင်ခြင်းအားဖြင့် မွေ့လျော်တော်မူပါမည်လော။ နားထောင်ခြင်းသည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းထက် သာ၍ကောင်း၏။ နားထောင်ခြင်းသည် သိုးထီးတို့၏ အဆီထက် သာ၍ကောင်း၏” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ဟေရှာယသည်လည်း ယုဒလူတို့၏ ဖောက်ပြန်မှုကို ပရောဖက်ပြုချက် အဆင်အခြင်ဖြင့် မြင်ရသဖြင့် ၎င်းတို့အား သောဒုံနှင့် ဂေါမောရ မြို့စားမင်းများကဲ့သို့ ရည်ညွှန်း၍ “အချင်းသောဒုံမင်းတို့၊ ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နားထောင်ကြလော့။ အချင်းဂေါမောရပြည်သားတို့၊ ငါတို့ဘုရားသခင်၏ တရားတော်ကို နားညောင်းကြလော့။ သင်တို့သည် အတိုင်းမသိ ယဇ်ပူဇော်ကြသော်လည်း ငါ၌ အဘယ်အကျိုးရှိသနည်းဟု ထာဝရဘုရား မေးတော်မူ၏။ သိုးထီးကို မီးရှို့ရာယဇ်ပြုခြင်း၊ ဆူအောင်ကျွေးသော တိရစ္ဆာန်တို့၏ အဆီကို ပူဇော်ခြင်းတို့၌ ငါသည် ဝပြောပြီ။ နွား၊ သိုး၊ ဆိတ်တို့၏ အသွေးကို ငါသည် အလိုမရှိ။ သင်တို့သည် ငါ့မျက်မှောက်သို့ လာသောအခါ ငါ့ရင်ပြင်ကို နင်းစေခြင်းငှါ အဘယ်သူ စေခိုင်းသနည်း။” “ကိုယ်ကို ဆေးကြော၍ စင်ကြယ်စေကြလော့။ ငါ့မျက်မှောက်၌ သင်တို့ ပြုသော ဒုစရိုက်ကို ပယ်ရှားကြလော့။ မကောင်းမှုကို မပြုဘဲ နေကြလော့။ ကောင်းမှုကို ပြုခြင်းငှါ သင်ကြလော့။ တရားသဖြင့် စီရင်ခြင်းကို ရှာကြလော့။ ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ခံရသောသူကို ကယ်မကြလော့။ မိဘမရှိသော သူငယ်အတွက် တရားစီရင်ကြလော့။ မုဆိုးမ၏ အမှု၌ ကူညီကြလော့” ဟု ဆိုခဲ့ပါသည်။ (၁ ရှမွေလ ၁၅:၂၂၊ ဟေရှာယ ၁:၁၀-၁၂၊ ၁၆၊ ၁၇)

Against these practices Christ had spoken through the prophets.
Samuel had said, “Hath the Lord as great delight in burnt offerings
and sacrifces, as in obeying the voice of the Lord? Behold, to obey
is better than sacrifce, and to hearken than the fat of rams.” And
Isaiah, seeing in prophetic vision the apostasy of the Jews, addressed
them as rulers of Sodom and Gomorrah: “Hear the word of the Lord,
ye rulers of Sodom; give ear unto the law of our God, ye people
of Gomorrah. To what purpose is the multitude of your sacrifces
unto Me? saith the Lord: I am full of the burnt offerings of rams,
and the fat of fed beasts; and I delight not in the blood of bullocks,
or of lambs, or of he-goats. When ye come to appear before Me,
who hath required this at your hand, to tread My courts?” “Wash
you, make you clean; put away the evil of your doings from before
Mine eyes; cease to do evil; learn to do well; seek judgment, relieve
the oppressed, judge the fatherless, plead for the widow.” 1 Samuel
15:22; Isaiah 1:10-12, 16, 17.

ဤပရောဖက်ပြုချက်များကို ကိုယ်တိုင်ပေးခဲ့သူသည် ယခု နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သတိပေးချက်ကို ထပ်မံမိန့်ကြားလိုက်သည်။ ပရောဖက်ပြုချက် ပြည့်စုံလာသည့်အတိုင်း လူတို့သည် ယေရှုကို ဣသရေလရှင်ဘုရင်အဖြစ် ကြွေးကြော်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ၎င်းတို့၏ ပူဇော်မှုကို လက်ခံ၍ ရှင်ဘုရင်အရာကို လက်ခံခဲ့သည်။ ဤဂုဏ်ပုဒ်နှင့်အညီ ကိုယ်တော် လုပ်ဆောင်ရမည်။ ဖောက်ပြန်နေသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် ကိုယ်တော်၏ ကြိုးပမ်းမှုမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်မည်ကို သိသော်လည်း ကိုယ်တော်၏ လုပ်ငန်းကို လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။ မယုံကြည်သော လူတို့အား ကိုယ်တော်၏ ဘုရားပေးသာသနာအတွက် သက်သေအထောက်အထားများ ပေးရမည်ဖြစ်သည်။

He who had Himself given these prophecies now for the last
time repeated the warning. In fulfllment of prophecy the people
had proclaimed Jesus king of Israel. He had received their homage,
and accepted the offce of king. In this character He must act. He
knew that His efforts to reform a corrupt priesthood would be in
vain; nevertheless His work must be done; to an unbelieving people
the evidence of His divine mission must be given.

ယေရှုသည် ညစ်ညမ်းနေသော ဗိမာန်တော်ရင်ပြင်ကို ထိုးဖောက်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ဖန် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ မျက်လုံးအားလုံးသည် ကိုယ်တော့်ထံသို့ ရောက်လာကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်၊ အုပ်စိုးသူ၊ [၅၉၁] ဖာရိရှဲနှင့် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့သည် ကောင်းကင်ဘုရင်၏ တန်ခိုးအာဏာဖြင့် မိမိတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသူအား အံ့အားသင့်စွာနှင့် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ဘုရားဇာတ်သိမ်းသည် လူသားခန္ဓာကိုယ်မှတစ်ဆင့် ထိုးထွက်လာပြီး ခရစ်တော်အား ယခင်က တစ်ခါမျှ မပြသခဲ့ဖူးသော ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ဘုန်းအာနုဘော်တို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းစေသည်။ ကိုယ်တော်၏ အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသူများသည် လူအုပ်က ခွင့်ပြုသလောက် ဝေးဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ တပည့်တော် အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကယ်တင်ရှင်သည် တစ်ဦးတည်း ရပ်နေ၏။ အသံဗလံအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုမှာ ခံရခက်လောက်အောင် လေးလံနေသည်။ ခရစ်တော်သည် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းကဲ့သို့ လူတို့ကို လှုပ်ခါစေနိုင်သော တန်ခိုးဖြင့် မိန့်တော်မူသည်မှာ “ငါ့အိမ်ကို ဆုတောင်းရာအိမ်ဟု ခေါ်ရမည်ဟု ကျမ်းစာလာသော်လည်း သင်တို့သည် ထိုအိမ်ကို သူခိုးအောင်းရာ ဂူဖြစ်စေကြပြီ” ဟု ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ အသံသည် ဗိမာန်တော်တစ်ခုလုံးတွင် တံပိုးမှုတ်သံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွားသည်။ ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်မှ မနှစ်သက်မှုမှာ လောင်မြိုက်သော မီးနှင့်တူနေသည်။ ကိုယ်တော်သည် အခွင့်အာဏာဖြင့် “ဤအရာများကို ဤအရပ်မှ ယူသွားကြ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ (ယောဟန် ၂:၁၆)

Again the piercing look of Jesus swept over the desecrated court
of the temple. All eyes were turned toward Him. Priest and ruler,
[591] Pharisee and Gentile, looked with astonishment and awe upon Him
who stood before them with the majesty of heaven’s King. Divinity
flashed through humanity, investing Christ with a dignity and glory
He had never manifested before. Those standing nearest Him drew
as far away as the crowd would permit. Except for a few of His
disciples, the Saviour stood alone. Every sound was hushed. The
deep silence seemed unbearable. Christ spoke with a power that
Temple Cleansed Again 511
swayed the people like a mighty tempest: “It is written, My house
shall be called the house of prayer; but ye have made it a den of
thieves.” His voice sounded like a trumpet through the temple. The
displeasure of His countenance seemed like consuming fre. With
authority He commanded, “Take these things hence.” John 2:16.

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ဗိမာန်တော် အုပ်စိုးသူများသည် ယေရှု၏ မိန့်ကြားချက်ကြောင့် ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်ကို ရှက်ရွံ့ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နှိမ့်ချသော လူတစ်ယောက်အပေါ် မေးခွန်းမထုတ်ဘဲ နာခံခဲ့မိခြင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားကာ အံ့ဩနေခဲ့ကြသည်။ ဤကဲ့သို့ ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့သော [၅၉၂] လက်နက်ချမှုမျိုး နောက်တစ်ကြိမ် မဖြစ်နိုင်တော့ဟု ၎င်းတို့ ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် ယခင်ကထက် ပို၍ ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး ကိုယ်တော်၏ အမိန့်ကို နာခံရန် ပို၍ပင် အလျင်စလို ဖြစ်နေကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ အခွင့်အာဏာကို မေးခွန်းထုတ်ဝံ့သူ တစ်ဦးမျှ မရှိချေ။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ကုန်သည်များသည် ၎င်းတို့၏ တိရစ္ဆာန်များကို ရှေ့မှမောင်းလျက် ကိုယ်တော်၏ ရှေ့မှ ထွက်ပြေးကြလေသည်။

Three years before, the rulers of the temple had been ashamed of
their flight before the command of Jesus. They had since wondered at
their own fears, and their unquestioning obedience to a single humble
Man. They had felt that it was impossible for their undignifed [592]
surrender to be repeated. Yet they were now more terrifed than
before, and in greater haste to obey His command. There were none
who dared question His authority. Priests and traders fled from His
presence, driving their cattle before them.

ဗိမာန်တော်မှ ထွက်ပြေးလာသော လမ်းတွင် ၎င်းတို့သည် မဟာဆေးသမားတော်ကြီးကို ရှာဖွေရန် လူနာများကို ခေါ်ဆောင်လာသော လူအုပ်ကြီးနှင့် ဆုံမိကြသည်။ ထွက်ပြေးလာသူများ၏ ပြောကြားချက်ကြောင့် အချို့မှာ နောက်သို့ ပြန်လှည့်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများကိုပင် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် နှင်ထုတ်နိုင်သော အစွမ်းထက်သူနှင့် တွေ့ဆုံရန် ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ သို့သော် များစွာသော သူတို့မှာမူ မိမိတို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သူထံ ရောက်ရှိရန် အလျင်စလို သွားနေသော လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့လျက် ရှေ့သို့ ဆက်သွားကြသည်။ လူအုပ်ကြီး ဗိမာန်တော်မှ ထွက်ပြေးသွားသောအခါ အများအပြား ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့နှင့်အတူ အသစ်ရောက်လာသူများ ပေါင်းစည်းသွားကြသည်။ ဗိမာန်တော်ရင်ပြင်မှာ လူနာများနှင့် သေအံ့ဆဲဆဲဖြစ်နေသူများဖြင့် တစ်ဖန် ပြည့်သွားပြန်ရာ ယေရှုသည် ၎င်းတို့အား တစ်ဖန် ပြုစုကုသပေးတော်မူ၏။

On the way from the temple they were met by a throng who
came with their sick inquiring for the Great Healer. The report given
by the fleeing people caused some of these to turn back. They feared
to meet One so powerful, whose very look had driven the priests and
rulers from His presence. But a large number pressed through the
hurrying crowd, eager to reach Him who was their only hope. When
the multitude fled from the temple, many had remained behind.
These were now joined by the newcomers. Again the temple court
was flled by the sick and the dying, and once more Jesus ministered
to them.

ခဏကြာသောအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် ဗိမာန်တော်သို့ ပြန်လာရန် စွန့်စားကြသည်။ ထိတ်လန့်မှုများ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ယေရှု၏ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုမှာ အဘယ်အရာဖြစ်မည်ကို သိလိုသော စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဒါဝိဒ်၏ ရာဇပလ္လင်ကို သိမ်းပိုက်လိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ မျှော်လင့်ထားကြသည်။ ဗိမာန်တော်သို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လာသောအခါ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းနေကြသော ယောက်ျား၊ မိန်းမနှင့် ကလေးငယ်များ၏ အသံကို ကြားရသည်။ ဗိမာန်တော်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ အံ့ဩဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းကြောင့် ၎င်းတို့သည် မှင်တက်သွားကြသည်။ လူနာများ ကျန်းမာလာခြင်း၊ မျက်စိကန်းသောသူများ မြင်ရခြင်း၊ နားပင်းသောသူများ ကြားရခြင်းနှင့် ခြေမစွမ်းသူများ ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်နေခြင်းတို့ကို တွေ့ရသည်။ ကလေးငယ်များသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းတွင် အရှေ့ဆုံးမှ ပါဝင်နေကြသည်။ ယေရှုသည် ၎င်းတို့၏ ရောဂါများကို ငြိမ်းစေခဲ့ပြီ။ ကိုယ်တော်သည် ၎င်းတို့အား ရင်ခွင်ထဲ၌ ပိုက်ထွေးထားပြီး ၎င်းတို့၏ ကျေးဇူးတင်သော နမ်းရှုံ့မှုများကို လက်ခံခဲ့ကာ ကိုယ်တော် လူတို့ကို သွန်သင်နေစဉ် အချို့မှာ ကိုယ်တော်၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ကလေးငယ်များသည် ဝမ်းမြောက်သော အသံဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ချီးမွမ်းနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လွန်ခဲ့သောတစ်ရက်က ကြွေးကြော်ခဲ့သော ဟောရှဏ္ဏ သီချင်းများကို ထပ်ဆိုကြပြီး ကယ်တင်ရှင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ထန်းလက်များကို အောင်ပွဲခံသကဲ့သို့ ဝှေ့ယမ်းနေကြသည်။ “ထာဝရဘုရား၏ အခွင့်တော်နှင့် ကြွလာသောသူသည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်း။” “ကြည့်ရှုလော့၊ သင်၏ရှင်ဘုရင်သည် သင့်ထံသို့ ကြွလာတော်မူ၏။ တရားသဖြင့် စီရင်တော်မူ၏။ ကယ်တင်ခြင်း ကျေးဇူးကို ပေးတော်မူ၏။” (ဆာလံ ၁၁၈:၂၆၊ ဇာခရိ ၉:၉) “ဒါဝိဒ်၏ သားတော်အား ဟောရှဏ္ဏ ဖြစ်စေသတည်း” ဟူသော ကြွေးကြော်သံများဖြင့် ဗိမာန်တော်မှာ ဟိန်းထွက်နေသည်။

After a season the priests and rulers ventured back to the temple.
When the panic had abated, they were seized with anxiety to know
what would be the next movement of Jesus. They expected Him
to take the throne of David. Quietly returning to the temple, they
heard the voices of men, women, and children praising God. Upon
entering, they stood transfxed before the wonderful scene. They
saw the sick healed, the blind restored to sight, and deaf receive their
hearing, and the crippled leap for joy. The children were foremost in
the rejoicing. Jesus had healed their maladies; He had clasped them
in His arms, received their kisses of grateful affection, and some
of them had fallen asleep upon His breast as He was teaching the
people. Now with glad voices the children sounded His praise. They
repeated the hosannas of the day before, and waved palm branches
triumphantly before the Saviour. The temple echoed and re-echoed
with their acclamations, “Blessed be He that cometh in the name
512 The Desire of Ages
of the Lord!” “Behold, thy King cometh unto thee; He is just, and
having salvation!” Psalm 118:26; Zechariah 9:9. “Hosanna to the
Son of David!”

ဤသို့ ပျော်ရွှင်စွာ အားရပါးရ အော်ဟစ်နေသော အသံများသည် ဗိမာန်တော် အုပ်စိုးသူများအတွက် နားခါးစရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဤသို့ ပြုလုပ်နေကြသည်ကို ရပ်တန့်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ ကလေးငယ်များ၏ ခြေရာများနှင့် ဝမ်းမြောက်စွာ အော်ဟစ်သံများကြောင့် ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်မှာ ညစ်ညမ်းသွားပြီဟု လူတို့ကို ပြောဆိုကြသည်။ ၎င်းတို့၏ စကားသည် လူတို့အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိသည်ကို တွေ့ရသောအခါ အုပ်စိုးသူများသည် ခရစ်တော်ထံ အယူခံဝင်ကြသည်မှာ “ဤသူတို့ ပြောသည်ကို ကိုယ်တော် ကြားပါသလော” ဟု ဖြစ်သည်။ ယေရှုကလည်း “ကြားပါသည်။ [၅၉၃] ‘နို့စို့သူငယ်တို့၏ နှုတ်မှလည်းကောင်း၊ နို့စို့ကလေးတို့၏ နှုတ်မှလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်သည် ချီးမွမ်းခြင်းကို စုံလင်စေတော်မူပြီ’ ဟူသော စကားကို သင်တို့သည် တစ်ခါမျှ မဖတ်ဖူးသလော” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ခရစ်တော်ကို ရှင်ဘုရင်အဖြစ် ကြွေးကြော်ရမည်ဟူသော ပရောဖက်ပြုချက်မှာ ပြည့်စုံရမည် ဖြစ်သည်။ ဣသရေလ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းအာနုဘော်ကို ထုတ်ဖော်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ကလေးငယ်များကို သက်သေများဖြစ်ရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ ကလေးငယ်များ၏ အသံသာ တိတ်ဆိတ်နေပါက ဗိမာန်တော်၏ တိုင်လုံးကြီးများကပင် ကယ်တင်ရှင်ကို ချီးမွမ်းကြလိမ့်မည်။

The sound of these happy, unrestrained voices was an offense
to the rulers of the temple. They set about putting a stop to such
demonstrations. They represented to the people that the house of
God was desecrated by the feet of the children and the shouts of
rejoicing. Finding that their words made no impression on the
people, the rulers appealed to Christ: “Hearest Thou what these
say? And Jesus saith unto them, Yea; have ye never read, Out of the
[593] mouth of babes and sucklings Thou hast perfected praise?” Prophecy
had foretold that Christ should be proclaimed as king, and that word
must be fulflled. The priests and rulers of Israel refused to herald
His glory, and God moved upon the children to be His witnesses.
Had the voices of the children been silent, the very pillars of the
temple would have sounded the Saviour’s praise.

ဖာရိရှဲများသည် အလွန်ပင် ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာ စိတ်ဓာတ်ကျနေကြသည်။ ၎င်းတို့ ခြောက်လှန့်၍ မရသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၏ အစောင့်အရှောက်အဖြစ် နေရာယူလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ယခင်က ဤကဲ့သို့ ရှင်ဘုရင်ကဲ့သို့သော အခွင့်အာဏာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မယူခဲ့ဖူးချေ။ ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များသည်လည်း ယခင်ကထက် ပို၍ တန်ခိုးကြီးနေသည်။ ကိုယ်တော်သည် ယေရုရှလင်မြို့ တစ်လျှောက်တွင် အံ့ဩဖွယ်ရာများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ လေးနက်ပြီး အမှတ်ရစရာကောင်းသော ပုံစံမျိုးဖြင့် တစ်ခါမျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးချေ။ ကိုယ်တော်၏ အံ့ဩဖွယ် လုပ်ဆောင်ချက်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော လူထု၏ ရှေ့မှောက်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် ကိုယ်တော့်ကို ဗြောင်ကျကျ ရန်မလုပ်ဝံ့ကြချေ။ ကိုယ်တော်၏ အဖြေကြောင့် ဒေါသထွက်ပြီး အရှက်ရနေကြသော်လည်း ထိုနေ့တွင် ၎င်းတို့ ဘာမျှ ထပ်မံမလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

The Pharisees were utterly perplexed and disconcerted. One
whom they could not intimidate was in command. Jesus had taken
His position as guardian of the temple. Never before had He assumed such kingly authority. Never before had His words and works
possessed so great power. He had done marvelous works throughout
Jerusalem, but never before in a manner so solemn and impressive. In presence of the people who had witnessed His wonderful
works, the priests and rulers dared not show Him open hostility.
Though enraged and confounded by His answer, they were unable
to accomplish anything further that day.

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လွှတ်တော် (Sanhedrin) သည် ယေရှုအပေါ် မည်သို့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည်ကို တစ်ဖန် ဆွေးနွေးကြသည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တော်၏ မေရှိယဖြစ်မှုအတွက် နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခု တောင်းဆိုခဲ့ကြဖူးသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကိုယ်တော်သည် ပြည်တော်တစ်လျှောက်တွင် တန်ခိုးကြီးသော အမှုများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ လူနာများကို ကုသပေးခဲ့ခြင်း၊ လူထောင်ပေါင်းများစွာကို အံ့ဩဖွယ် ကျွေးမွေးခဲ့ခြင်း၊ လှိုင်းတံပိုးပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ခြင်းနှင့် လှုပ်ရှားနေသော ပင်လယ်ကို ငြိမ်သက်စေခဲ့ခြင်းတို့ကို ပြုခဲ့သည်။ လူတို့၏ နှလုံးသားကို ဖွင့်ထားသော စာအုပ်ကဲ့သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဖတ်ရှုခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ခဲ့ပြီး သေသောသူများကို ထမြောက်စေခဲ့သည်။ အုပ်စိုးသူများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကိုယ်တော် မေရှိယဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထားများ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တော်၏ အခွင့်အာဏာအတွက် နိမိတ်လက္ခဏာ မတောင်းဆိုတော့ဘဲ ကိုယ်တော့်ကို ပြစ်ဒဏ်စီရင်နိုင်မည့် ဝန်ခံချက် သို့မဟုတ် ထုတ်ဖော်ချက်တစ်ခုခု ရရှိရန်သာ ကြိုးပမ်းကြတော့သည်။

The next morning the Sanhedrin again considered what course
to pursue toward Jesus. Three years before, they had demanded a
sign of His Messiahship. Since that time He had wrought mighty
works throughout the land. He had healed the sick, miraculously
fed thousands of people, walked upon the waves, and spoken peace
to the troubled sea. He had repeatedly read the hearts of men as
an open book; He had cast out demons, and raised the dead. The
rulers had before them the evidences of His Messiahship. They now
decided to demand no sign of His authority, but to draw out some
admission or declaration by which He might be condemned.

ကိုယ်တော် သွန်သင်နေသော ဗိမာန်တော်သို့ သွားကြပြီး “ကိုယ်တော်သည် အဘယ်အခွင့်နှင့် ဤအမှုတို့ကို ပြုသနည်း။ ဤအခွင့်ကို အဘယ်သူ ပေးသနည်း” ဟု မေးမြန်းကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ အခွင့်အာဏာမှာ ဘုရားသခင်ထံမှ ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ မျှော်လင့်ထားကြသည်။ ထိုသို့ ပြောလာလျှင် ငြင်းပယ်ရန် ၎င်းတို့ ရည်ရွယ်ထားကြသည်။ သို့သော် ယေရှုက ၎င်းတို့အား အခြားအကြောင်းအရာတစ်ခုဟု ထင်ရသော မေးခွန်းတစ်ခုဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ မေးခွန်းကို ဖြေရန်မှာ ၎င်းတို့က ကိုယ်တော်၏ မေးခွန်းကို အရင်ဖြေရန်အပေါ် မူတည်စေခဲ့သည်။ “ယောဟန်၏ ဗတ္တိဇံသည် အဘယ်ကနည်း။ ကောင်းကင်ကလော၊ လူတို့လက်မှလော” ဟု မေးတော်မူ၏။

Repairing to the temple where He was teaching, they proceeded
to question Him: “By what authority doest Thou these things? and
Temple Cleansed Again 513
who gave Thee this authority?” They expected Him to claim that
His authority was from God. Such an assertion they intended to
deny. But Jesus met them with a question apparently pertaining to
another subject, and He made His reply to them conditional on their
answering this question. “The baptism of John,” He said, “whence
was it? from heaven, or of men?”

ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် မိမိတို့မှာ မည်သည့် ပရိယာယ်ဖြင့်မျှ ရုန်းမထွက်နိုင်သော အခက်အခဲထဲသို့ ရောက်နေသည်ကို မြင်ကြသည်။ အကယ်၍ ယောဟန်၏ ဗတ္တိဇံသည် ကောင်းကင်က ဖြစ်သည်ဟု ဆိုပါက ၎င်းတို့၏ မညီညွတ်မှုမှာ ထင်ရှားသွားမည်။ “သို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို မယုံကြည်ကြသနည်း” ဟု ခရစ်တော်က မေးလိမ့်မည်။ ယောဟန်သည် ခရစ်တော်နှင့် ပတ်သက်၍ “လောက၏ အပြစ်ကို ပယ်ရှင်းသော ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်တော်ကို ကြည့်လော့” [၅၉၄] ဟု သက်သေခံခဲ့သည်။ (ယောဟန် ၁:၂၉) အကယ်၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ယောဟန်၏ သက်သေခံချက်ကို ယုံကြည်ပါက ခရစ်တော်၏ မေရှိယဖြစ်မှုကို မည်သို့ ငြင်းပယ်နိုင်ပါမည်နည်း။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ အမှန်တကယ် ယုံကြည်သည့်အတိုင်း ယောဟန်၏ သာသနာမှာ လူတို့လက်မှ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုပါကလည်း လူအုပ်ကြီး၏ ဒေါသအမျက်ကို ခံရပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ လူတို့သည် ယောဟန်ကို ပရောဖက်တစ်ပါးအဖြစ် ယုံကြည်ထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

The priests saw that they were in a dilemma from which no
sophistry could extricate them. If they said that John’s baptism was
from heaven, their inconsistency would be made apparent. Christ
would say, Why have ye not then believed on him? John had testifed
of Christ, “Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of [594]
the world.” John 1:29. If the priests believed John’s testimony, how
could they deny the Messiahship of Christ? If they declared their
real belief, that John’s ministry was of men, they would bring upon
themselves a storm of indignation; for the people believed John to
be a prophet.

လူအုပ်ကြီးသည် အလွန်စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ယောဟန်၏ သာသနာကို လက်ခံသည်ဟု ဝန်ခံထားကြသည်ကို ၎င်းတို့ သိကြသဖြင့် ယောဟန်မှာ ဘုရားသခင် စေလွှတ်သောသူ ဖြစ်ကြောင်း မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုဘဲ ဝန်ခံကြလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။ သို့သော် တိတ်တဆိတ် တိုင်ပင်ပြီးနောက် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် မည်သည့်ဘက်သို့မျှ မပါဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မသိနားမလည်ဟန်ဆောင်ကာ “ငါတို့မသိပါ” ဟု လိမ်လည်ပြောဆိုကြသည်။ ထိုအခါ ခရစ်တော်ကလည်း “ငါသည်လည်း အဘယ်အခွင့်နှင့် ဤအမှုတို့ကို ပြုသည်ကို သင်တို့အား မပြော” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

With intense interest the multitude awaited the decision. They
knew that the priests had professed to accept the ministry of John,
and they expected them to acknowledge without a question that
he was sent from God. But after conferring secretly together, the
priests decided not to commit themselves. Hypocritically professing
ignorance, they said, “We cannot tell.” “Neither tell I you,” said
Christ, “by what authority I do these things.”

ကျမ်းပြုဆရာများ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများ အားလုံး နှုတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ အရေးနိမ့်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရပ်နေကြကာ ခရစ်တော်ကို ထပ်မံ၍ မေးခွန်းမမေးဝံ့ကြတော့ချေ။ ၎င်းတို့၏ သူရဲဘောကြောင်မှုနှင့် ဝေခွဲမရဖြစ်မှုတို့ကြောင့် ဤဂုဏ်မောက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ထင်နေသောသူများ အရေးနိမ့်သည်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောနေကြသော လူတို့၏ ကြည်ညိုမှုကို များစွာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။

Scribes, priests, and rulers were all silenced. Baffled and disappointed, they stood with lowering brows, not daring to press further
questions upon Christ. By their cowardice and indecision they had
in a great measure forfeited the respect of the people, who now stood
by, amused to see these proud, self-righteous men defeated.

ခရစ်တော်၏ ဤပြောဆိုချက်နှင့် လုပ်ဆောင်ချက် အားလုံးသည် အရေးကြီးပြီး ၎င်းတို့၏ သက်ရောက်မှုမှာ ကိုယ်တော် လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခံရပြီး ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွသွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ပိုမိုကြီးထွားလာမည် ဖြစ်သည်။ ယေရှုကို မေးခွန်းထုတ်မှု၏ ရလဒ်ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေသူများအနက် အများအပြားမှာ ထိုထူးခြားသောနေ့၏ ကိုယ်တော်၏ စကားများကြောင့် စတင်ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံရကာ နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များ ဖြစ်လာကြသည်။ ဗိမာန်တော်ရင်ပြင်မှ ထိုမြင်ကွင်းသည် ၎င်းတို့၏ စိတ်ထဲမှ မည်သည့်အခါမျှ မှေးမှိန်သွားမည် မဟုတ်ချေ။ ယေရှုနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းတို့ အတူတကွ စကားပြောနေစဉ် ၎င်းတို့အကြားရှိ ကွာခြားချက်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ဗိမာန်တော်၏ ဂုဏ်သရေရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး တန်ဖိုးကြီးသော အဝတ်တန်ဆာများကို ဆင်မြန်းထားသည်။ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် တောက်ပြောင်သော ခေါင်းပေါင်းကို ဆောင်းထားသည်။ အမူအရာမှာ ခန့်ညားပြီး ဆံပင်နှင့် ရှည်လျားသော မုတ်ဆိတ်မွှေးမှာ အသက်အရွယ်ကြောင့် ငွေရောင်သန်းနေသည်။ သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ကြည့်ရသူများကို ရိုသေခန့်ညားစေသည်။ ဤမြင့်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ကောင်းကင်၏ ဘုန်းအာနုဘော်တော်သည် မည်သည့် အဆင်တန်ဆာ သို့မဟုတ် ဟန်ဆောင်မှုမျှမရှိဘဲ ရပ်နေသည်။ ကိုယ်တော်၏ အဝတ်တန်ဆာမှာ ခရီးသွားလာမှုကြောင့် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသည်။ မျက်နှာတော်မှာ ဖြူလျော့နေပြီး သည်းခံသော ဝမ်းနည်းမှုတို့ ထင်ဟပ်နေသည်။ သို့သော် ထိုမျက်နှာပေါ်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ မာန်မာန၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်နေသော ပုံစံတို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော တည်ကြည်မှုနှင့် ကရုဏာစိတ်တို့ ရေးထွင်းထားသည်။ ဗိမာန်တော်တွင် ယေရှု၏ စကားနှင့် အမှုတို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့သူ အများအပြားသည် ထိုအချိန်မှစ၍ ကိုယ်တော့်ကို ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်အဖြစ် နှလုံးသားထဲတွင် ကိန်းဝပ်စေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လူထု၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ ကိုယ်တော့်ဘက်သို့ ယိမ်းလာသည်နှင့်အမျှ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ ယေရှုအပေါ် မုန်းတီးမှုမှာလည်း ပိုမို တိုးပွားလာသည်။ ကိုယ်တော်၏ ခြေလှမ်းများကို ဖမ်းဆီးရန် ထောင်ထားသော ကျော့ကွင်းများမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော ဉာဏ်ပညာမှာ ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဇာတ်သိမ်းအတွက် နောက်ထပ် သက်သေတစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ဒေါသကို ပိုမို တောက်လောင်စေခဲ့သည်။

All these sayings and doings of Christ were important, and their
influence was to be felt in an ever-increasing degree after His crucifxion and ascension. Many of those who had anxiously awaited
the result of the questioning of Jesus were fnally to become His
disciples, frst drawn toward Him by His words on that eventful
day. The scene in the temple court was never to fade from their
minds. The contrast between Jesus and the high priest as they talked
together was marked. The proud dignitary of the temple was clothed
in rich and costly garments. Upon his head was a glittering tiara.
His bearing was majestic, his hair and his long flowing beard were
514 The Desire of Ages
silvered by age. His appearance awed the beholders. Before this
august personage stood the Majesty of heaven, without adornment
or display. His garments were travel stained; His face was pale,
and expressed a patient sadness; yet written there were dignity and
benevolence that contrasted strangely with the proud, self-confdent,
and angry air of the high priest. Many of those who witnessed the
words and deeds of Jesus in the temple from that time enshrined
Him in their hearts as a prophet of God. But as the popular feeling
turned in His favor, the hatred of the priests toward Jesus increased.
The wisdom by which He escaped the snares set for His feet, being
a new evidence of His divinity, added fuel to their wrath.

ရဗ္ဗိ (Rabbi) များနှင့် ငြင်းခုံရာတွင် ပြိုင်ဘက်များကို အရှက်ရစေရန်မှာ ခရစ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ချေ။ ၎င်းတို့ အကြပ်ရိုက်နေသည်ကို မြင်ရခြင်းအတွက် ကိုယ်တော် ဝမ်းမမြောက်ချေ။ [၅၉၅] ကိုယ်တော် သွန်သင်ရန် အရေးကြီးသော သင်ခန်းစာတစ်ခု ရှိသည်။ ရန်သူများ ကိုယ်တော့်အတွက် ထောင်ထားသော ပိုက်ကွန်တွင် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ပတ်မိစေခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် ၎င်းတို့ကို အရှက်ရစေခဲ့သည်။ ယောဟန်၏ ဗတ္တိဇံနှင့် ပတ်သက်၍ ၎င်းတို့ မသိပါဟု ဝန်ခံလိုက်ခြင်းက ကိုယ်တော့်အား စကားပြောဆိုရန် အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကိုယ်တော်သည် ၎င်းတို့၏ အစစ်အမှန် အနေအထားကို တင်ပြကာ ယခင်က ပေးခဲ့ဖူးသော သတိပေးချက်များစွာအပြင် နောက်ထပ် သတိပေးချက်တစ်ခုကိုပါ ထပ်မံ မိန့်ကြားလိုက်သည်။

In His contest with the rabbis, it was not Christ’s purpose to
humiliate His opponents. He was not glad to see them in a hard
[595] place. He had an important lesson to teach. He had mortifed His
enemies by allowing them to be entangled in the net they had spread
for Him. Their acknowledged ignorance in regard to the character of
John’s baptism gave Him an opportunity to speak, and He improved
the opportunity by presenting before them their real position, adding
another warning to the many already given.

“သင်တို့သည် အဘယ်သို့ ထင်ကြသနည်း။ လူတစ်ယောက်၌ သားနှစ်ယောက်ရှိ၏။ အကြီးထံသို့ သွား၍ ‘ငါ့သား၊ ယနေ့ ငါ့စပျစ်ဥယျာဉ်သို့ သွား၍ အလုပ်လုပ်လော့’ ဟု ဆိုလျှင်၊ သားက ‘မသွားနိုင်ပါ’ ဟု ပြန်ပြော၏။ သို့သော် နောက်မှ နောင်တရ၍ သွားလေ၏။ အငယ်ထံသို့လည်း ထိုနည်းတူ သွား၍ ဆိုလျှင်၊ သားက ‘သွားပါမည် အရှင်’ ဟု ပြန်ပြောသော်လည်း မသွားဘဲ နေ၏။ ထိုသားနှစ်ယောက်တွင် အဘယ်သူသည် အဘ၏အလိုကို ဆောင်သနည်း” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

“What think ye?” He said. “A certain man had two sons; and he
came to the frst, and said, Son, go work today in my vineyard. He
answered and said, I will not: but afterward he repented, and went.
And he came to the second, and said likewise. And he answered and
said, I go, sir: and went not. Whether of them twain did the will of
his father?”

ဤရုတ်တရက် မေးလိုက်သော မေးခွန်းမှာ နားထောင်သူများကို အငိုက်မိစေသည်။ ၎င်းတို့သည် ဥပမာစကားကို အသေအချာ နားထောင်နေကြသဖြင့် “အကြီးဖြစ်သောသူပါ” ဟု ချက်ချင်း ဖြေဆိုလိုက်ကြသည်။ ယေရှုသည် တည်ကြည်သော မျက်လုံးများဖြင့် ၎င်းတို့ကို စိုက်ကြည့်ကာ တင်းမာပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် “ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ အခွန်ခံသူများနှင့် ပြည့်တန်ဆာမတို့သည် သင်တို့ထက် အရင် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သို့ ဝင်ကြလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား၊ ယောဟန်သည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းဖြင့် သင်တို့ထံသို့ လာသော်လည်း သင်တို့သည် သူ့ကို မယုံကြည်ကြ။ အခွန်ခံသူများနှင့် ပြည့်တန်ဆာမတို့မူကား သူ့ကို ယုံကြည်ကြ၏။ သင်တို့သည် မြင်လျက်ပင် သူ့ကို ယုံကြည်ခြင်းငှါ နောက်မှ နောင်တမရကြ” ဟု ပြန်လည် မိန့်ကြားတော်မူ၏။

This abrupt question threw His hearers off their guard. They had
followed the parable closely, and now immediately answered, “The
frst.” Fixing His steady eye upon them, Jesus responded in stern
and solemn tones: “Verily I say unto you, That the publicans and the
harlots go into the kingdom of God before you. For John came unto
you in the way of righteousness, and ye believed him not: but the
publicans and the harlots believed him: and ye, when ye had seen it,
repented not afterward, that ye might believe him.”

ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် ခရစ်တော်၏ မေးခွန်းကို မှန်ကန်စွာ ဖြေဆိုရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိရာ သားအကြီးဘက်မှ ရပ်တည်သော ၎င်းတို့၏ အမြင်ကို ရရှိခဲ့သည်။ ဤသားကြီးမှာ ဖာရိရှဲများ မုန်းတီးနှိမ်ချသော အခွန်ခံသူများကို ပုံဆောင်သည်။ အခွန်ခံသူများသည် အကျင့်စာရိတ္တ အလွန်ပျက်ပြားသူများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို အမှန်တကယ် ကျူးလွန်သူများ ဖြစ်ကြပြီး ကိုယ်တော်၏ တောင်းဆိုချက်များကို လုံးဝ ဆန့်ကျင်ကြောင်း ၎င်းတို့၏ ဘဝတွင် ပြသခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ကျေးဇူးမသိသောသူ၊ မသန့်ရှင်းသောသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သခင်၏ စပျစ်ဥယျာဉ်တွင် သွား၍ အလုပ်လုပ်ရန် ပြောသောအခါ ၎င်းတို့သည် မထီမဲ့မြင်ပြု၍ ငြင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယောဟန် လာ၍ နောင်တတရားနှင့် ဗတ္တိဇံအကြောင်းကို ဟောပြောသောအခါ အခွန်ခံသူများသည် သူ၏ သတင်းစကားကို လက်ခံ၍ ဗတ္တိဇံကို ခံယူခဲ့ကြသည်။

The priests and rulers could not but give a correct answer to
Christ’s question, and thus He obtained their opinion in favor of
the frst son. This son represented the publicans, those who were
despised and hated by the Pharisees. The publicans had been grossly
immoral. They had indeed been transgressors of the law of God,
Temple Cleansed Again 515
showing in their lives an absolute resistance to His requirements.
They had been unthankful and unholy; when told to go and work
in the Lord’s vineyard, they had given a contemptuous refusal. But
when John came, preaching repentance and baptism, the publicans
received his message and were baptized.

သားအငယ်မှာမူ ယုဒလူမျိုး၏ ခေါင်းဆောင်များကို ပုံဆောင်သည်။ ဖာရိရှဲအချို့မှာ နောင်တရ၍ ယောဟန်၏ ဗတ္တိဇံကို ခံယူခဲ့ကြသော်လည်း ခေါင်းဆောင်များမှာမူ သူသည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာသူဖြစ်ကြောင်း ဝန်မခံကြချေ။ သူ၏ သတိပေးချက်များနှင့် ပြစ်တင်ရှုတ်ချမှုများသည် ၎င်းတို့အား ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းသို့ မပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့ချေ။ ၎င်းတို့သည် “သူ့ထံ၌ ဗတ္တိဇံကို မခံဘဲနေသဖြင့် မိမိတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏ အကြံအစည်တော်ကို ငြင်းပယ်ကြ၏။” (လုကာ ၇:၃၀) ၎င်းတို့သည် သူ၏ သတင်းစကားကို မထီမဲ့မြင် ပြုခဲ့ကြသည်။ ခေါ်ယူသောအခါ “သွားပါမည် အရှင်” ဟု ပြောသော်လည်း မသွားသော သားအငယ်ကဲ့သို့ပင်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် နာခံမည်ဟု ဝန်ခံသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ မနာခံခဲ့ကြချေ။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားတရား ကြည်ညိုသူများအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကြပြီး ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို နာခံနေပါသည်ဟု ပြောဆိုကြသော်လည်း အတုအယောင် နာခံမှုကိုသာ ပြသခဲ့ကြသည်။ အခွန်ခံသူများကို ဖာရိရှဲများက ဘုရားမဲ့သူများအဖြစ် ပြစ်တင်ရှုတ်ချ၍ ကျိန်ဆဲခဲ့ကြသော်လည်း၊ [၅၉၆] ကြီးစွာသော အလင်းကို ရရှိထားသော်လည်း မိမိတို့ ပြောဆိုသော ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ခြင်းနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များ ထပ်တူမကျသော ထိုမိမိကိုယ်ကိုယ် ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ထင်နေသူများထက် အခွန်ခံသူများသည် မိမိတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များအားဖြင့် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သို့ အရင် ဝင်နေကြပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့ကြသည်။

The second son represented the leading men of the Jewish nation.
Some of the Pharisees had repented and received the baptism of John;
but the leaders would not acknowledge that he came from God. His
warnings and denunciations did not lead them to reformation. They
“rejected the counsel of God against themselves, being not baptized
of him.” Luke 7:30. They treated his message with disdain. Like
the second son, who, when called, said, “I go, sir,” but went not,
the priests and rulers professed obedience, but acted disobedience.
They made great professions of piety, they claimed to be obeying
the law of God, but they rendered only a false obedience. The
publicans were denounced and cursed by the Pharisees as infdels;
but they showed by their faith and works that they were going into [596]
the kingdom of heaven before those self-righteous men who had
been given great light, but whose works did not correspond to their
profession of godliness.

ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် ဤထိုးဖောက်သော အမှန်တရားများကို နားမထောင်လိုကြချေ။ သို့သော် ယေရှုက ၎င်းတို့ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် စကားတစ်ခွန်းခု ပြောလာမည်ဟု မျှော်လင့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့တွင် ဆက်လက် ခံစားရဦးမည့် အရာများ ရှိပါသေးသည်။

The priests and rulers were unwilling to bear these searching
truths; they remained silent, however, hoping that Jesus would say
something which they could turn against Him; but they had still
more to bear.

“အခြားသော ဥပမာစကားကို နားထောင်ကြလော့” ဟု ခရစ်တော်က မိန့်တော်မူ၏။ “အိမ်ရှင်တစ်ဦးသည် စပျစ်ဥယျာဉ်ကို စိုက်ပျိုး၍ ခြံစည်းရိုးခတ်လေ၏။ စပျစ်သီးနယ်ရာ ကျင်းကိုလည်း တူး၍ ကင်းမျှော်စင်ကိုလည်း တည်ဆောက်ပြီးလျှင်၊ စိုက်ပျိုးသူတို့အား ငှားရမ်း၍ ဝေးသောပြည်သို့ သွားလေ၏။ အသီးသီးသောအချိန် ရောက်သောအခါ မိမိအသီးတို့ကို ခံယူစေခြင်းငှါ ငှားရမ်းသောသူတို့ထံသို့ မိမိကျွန်တို့ကို စေလွှတ်၏။ စိုက်ပျိုးသောသူတို့သည် ကျွန်တို့ကို ဖမ်းဆီး၍ တစ်ယောက်ကို ရိုက်ကြ၏။ တစ်ယောက်ကို သတ်ကြ၏။ တစ်ယောက်ကို ခဲနှင့် ပစ်ကြ၏။ တစ်ဖန် အရင်ထက် များသော အခြားကျွန်တို့ကို စေလွှတ်ပြန်လျှင် ထိုနည်းတူ ပြုကြပြန်၏။ နောက်ဆုံး၌ ‘ငါ့သားကိုမူကား ရိုသေကြလိမ့်မည်’ ဟု ဆို၍ မိမိသားကို စေလွှတ်၏။ စိုက်ပျိုးသောသူတို့သည် သားကို မြင်လျှင်၊ ‘ဤသူကား အမွေခံဖြစ်၏။ လာကြ၊ သူ့ကို သတ်၍ သူ၏အမွေကို သိမ်းယူကြကုန်အံ့’ ဟု အချင်းချင်း တိုင်ပင်၍၊ သူ့ကို ဖမ်းဆီးကာ စပျစ်ဥယျာဉ်ပြင်သို့ ထုတ်၍ သတ်ကြ၏။ သို့ဖြစ်လျှင် စပျစ်ဥယျာဉ်ရှင် လာသောအခါ ထိုစိုက်ပျိုးသောသူတို့ကို အဘယ်သို့ ပြုမည်နည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။

“Hear another parable,” Christ said: “There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and
digged a wine press in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: and when the time of the
fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they
might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants,
and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent
other servants more than the frst: and they did unto them likewise.
But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence
my son. But when the husbandmen saw the son, they said among
themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize
on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the
vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard
cometh, what will he do unto those husbandmen?”
516 The Desire of Ages

ယေရှုသည် ရောက်ရှိနေသော လူအားလုံးကို ရည်ညွှန်း၍ မေးသော်လည်း ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများက ဖြေဆိုကြသည်။ “ထိုဆိုးညစ်သောသူတို့ကို အလွန်ညှဉ်းဆဲ၍ သတ်လိမ့်မည်။ မိမိအချိန်တန်လျှင် အသီးတို့ကို အပ်ပေးမည့် အခြားသော စိုက်ပျိုးသူတို့အား စပျစ်ဥယျာဉ်ကို ငှားရမ်းလိမ့်မည်” ဟု ၎င်းတို့က ဆိုကြသည်။ ပြောဆိုသူများသည် ဤဥပမာစကားမှာ မည်သူ့ကို ရည်ညွှန်းသည်ကို အစပိုင်းတွင် သတိမပြုမိကြသော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ပြစ်ဒဏ်ကို စီရင်မိပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လာကြသည်။ ဤဥပမာတွင် အိမ်ရှင်မှာ ဘုရားသခင်ကို ပုံဆောင်၍၊ စပျစ်ဥယျာဉ်မှာ ယုဒလူမျိုးကို ပုံဆောင်ကာ၊ ခြံစည်းရိုးမှာ ၎င်းတို့ကို ကာကွယ်ပေးထားသော ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားကို ပုံဆောင်သည်။ ကင်းမျှော်စင်မှာ ဗိမာန်တော်၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။ စပျစ်ဥယျာဉ်ရှင်သည် ဥယျာဉ် တိုးတက်စည်ပင်ရန် လိုအပ်သမျှ အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ “ငါ့စပျစ်ဥယျာဉ်၌ ငါမပြုဘဲ ကျန်ရစ်သော အမှုတစ်ခုရှိသလော” ဟု ကိုယ်တော် မိန့်တော်မူ၏။ (ဟေရှာယ ၅:၄) ဤသည်မှာ ဣသရေလလူမျိုးအပေါ် ဘုရားသခင်၏ မနားမနေ ဂရုစိုက်မှုကို ပုံဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စိုက်ပျိုးသောသူတို့သည် စပျစ်ဥယျာဉ်ရှင်ထံသို့ အသီးများကို သင့်တင့်စွာ ပြန်လည် ပေးအပ်ရသကဲ့သို့၊ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးသည်လည်း မိမိတို့ ရရှိထားသော မြင့်မြတ်သော အခွင့်အရေးများနှင့်အညီ အသက်ရှင်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော့်ကို ဂုဏ်ပြုရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် စိုက်ပျိုးသောသူတို့သည် အသီးတောင်းရန် လာသောကျွန်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ ယုဒလူတို့သည်လည်း ၎င်းတို့ကို နောင်တရရန် ဘုရားသခင် စေလွှတ်သော ပရောဖက်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး စေလွှတ်သမျှ သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ကြရသည်။ ဤမျှအထိ ဥပမာစကား၏ ရည်ညွှန်းချက်မှာ မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုဘဲ ထင်ရှားလှသည်။ နောက်ဆက်တွဲ အချက်မှာလည်း ထို့ထက်မက ထင်ရှားလှသည်။ စပျစ်ဥယျာဉ်ရှင်က နောက်ဆုံးတွင် မနာခံသော ကျွန်များထံ စေလွှတ်လိုက်သော ချစ်သားမှာ ၎င်းတို့ ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်မည့်သူ ဖြစ်ကြောင်း [၅၉၇] ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် ယေရှုနှင့် ကိုယ်တော် ရင်ဆိုင်ရမည့် ကံကြမ္မာကို အထင်အရှား မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် ခမည်းတော်က နောက်ဆုံး အယူခံဝင်ရန် စေလွှတ်လိုက်သောသူကို သတ်ရန် အစီအစဉ်များ ပြုလုပ်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျေးဇူးကန်းသော စိုက်ပျိုးသူများ ခံရမည့် ပြစ်ဒဏ်မှာ ခရစ်တော်ကို သတ်ဖြတ်မည့်သူများ ခံရမည့် ပျက်စီးခြင်း ဘေးဒဏ်ကို ပုံဖော်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

Jesus addressed all the people present; but the priests and rulers
answered. “He will miserably destroy those wicked men,” they
said, “and will let out his vineyard unto other husbandmen, which
shall render him the fruits in their seasons.” The speakers had not
at frst perceived the application of the parable, but they now saw
that they had pronounced their own condemnation. In the parable
the householder represented God, the vineyard the Jewish nation,
and the hedge the divine law which was their protection. The tower
was a symbol of the temple. The lord of the vineyard had done
everything needful for its prosperity. “What could have been done
more to my vineyard,” he says, “that I have not done in it?” Isaiah
5:4. Thus was represented God’s unwearied care for Israel. And
as the husbandmen were to return to the lord a due proportion of
the fruits of the vineyard, so God’s people were to honor Him by a
life corresponding to their sacred privileges. But as the husbandmen
had killed the servants whom the master sent to them for fruit, so
the Jews had put to death the prophets whom God sent to call them
to repentance. Messenger after messenger had been slain. Thus far
the application of the parable could not be questioned, and in what
followed it was not less evident. In the beloved son whom the lord
of the vineyard fnally sent to his disobedient servants, and whom
[597] they seized and slew, the priests and rulers saw a distinct picture
of Jesus and His impending fate. Already they were planning to
slay Him whom the Father had sent to them as a last appeal. In the
retribution inflicted upon the ungrateful husbandmen was portrayed
the doom of those who should put Christ to death.

၎င်းတို့အပေါ် သနားသော စိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုလျက် ကယ်တင်ရှင်က ဆက်လက်၍ “ ‘တိုက်ကို တည်လုပ်သောသူတို့ ပယ်ထားသော ကျောက်သည် နောက်ဆုံး၌ တိုက်ထောင့်အမြစ်ကျောက် ဖြစ်လေပြီ။ ထိုအမှုသည် ထာဝရဘုရား ပြုတော်မူသောအမှုဖြစ်၏။ ငါတို့မျက်မှောက်၌လည်း အံ့ဩဖွယ်ဖြစ်၏’ ဟူသော ကျမ်းစကားကို သင်တို့သည် တစ်ခါမျှ မဖတ်ဖူးသလော။ ထို့ကြောင့် ငါဆိုသည်ကား၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို သင်တို့ထံမှ နှုတ်ယူ၍၊ ထိုနိုင်ငံတော်၏ အသီးကို သီးစေမည့် လူမျိုးအား ပေးရလတ္တံ့။ အကြင်သူသည် ထိုကျောက်ပေါ်သို့ လဲကျအံ့၊ ထိုသူသည် ကျိုးပဲ့လိမ့်မည်။ အကြင်သူ၏အပေါ်သို့ ထိုကျောက်သည် ကျလိမ့်မည်၊ ထိုသူကို ညက်ညက်ကြေစေလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Looking with pity upon them, the Saviour continued, “Did ye
never read in the Scriptures, The stone which the builders rejected,
the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing,
and it is marvelous in our eyes? Therefore say I unto you, The
kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation
bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this
stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind
him to powder.”

ဤပရောဖက်ပြုချက်ကို ယုဒလူတို့သည် တရားစရပ်များတွင် ကြွလာမည့် မေရှိယကို ရည်ညွှန်း၍ ခဏခဏ ရွတ်ဆိုလေ့ရှိကြသည်။ ခရစ်တော်သည် ယုဒစနစ်နှင့် ကယ်တင်ခြင်း အစီအစဉ်တစ်ခုလုံး၏ ထောင့်အမြစ်ကျောက် ဖြစ်သည်။ ဤအခြေခံကျောက်ကို ဣသရေလ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများဖြစ်သော ယုဒဗိသုကာတို့က ယခု ငြင်းပယ်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် ၎င်းတို့ ကြုံတွေ့ရမည့် ဘေးအန္တရာယ်ကို သိစေရန် ပရောဖက်ပြုချက်များဆီသို့ အာရုံစိုက်စေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ၎င်းတို့ လုပ်ဆောင်တော့မည့် အမှု၏ သဘောသဘာဝကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိစေရန် တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားခဲ့သည်။

This prophecy the Jews had often repeated in the synagogues,
applying it to the coming Messiah. Christ was the cornerstone of the
Jewish economy, and of the whole plan of salvation. This foundation
stone the Jewish builders, the priests and rulers of Israel, were now
Temple Cleansed Again 517
rejecting. The Saviour called their attention to the prophecies that
would show them their danger. By every means in His power He
sought to make plain to them the nature of the deed they were about
to do.

ကိုယ်တော်၏ စကားတွင် အခြားရည်ရွယ်ချက်လည်း ရှိသေးသည်။ “စပျစ်ဥယျာဉ်ရှင် လာသောအခါ ထိုစိုက်ပျိုးသောသူတို့ကို အဘယ်သို့ ပြုမည်နည်း” ဟု မေးရာတွင် ခရစ်တော်သည် ဖာရိရှဲများက ထိုသို့ ဖြေဆိုလာရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် မိမိတို့ကို ပြစ်ဒဏ်စီရင်စေရန် ကိုယ်တော် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ သတိပေးချက်များသည် ၎င်းတို့ကို နောင်တရရန် မလှုံ့ဆော်နိုင်ပါက ၎င်းတို့၏ ကံကြမ္မာကို အတည်ပြုလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်မည်ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ပျက်စီးခြင်းကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း မြင်စေလိုခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ၎င်းတို့၏ အမျိုးသားရေး အခွင့်အရေးများကို ရုပ်သိမ်းရာတွင် ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုကို ပြသရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ထိုအခွင့်အရေးများ ဆုံးရှုံးမှုမှာ စတင်နေပြီဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့၏ ဗိမာန်တော်နှင့် မြို့တော် ပျက်စီးသွားရုံသာမက လူမျိုးပါ ကွဲလွင့်သွားသည်အထိ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

And His words had another purpose. In asking the question,
“When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do
unto those husbandmen?” Christ designed that the Pharisees should
answer as they did. He designed that they should condemn themselves. His warnings, failing to arouse them to repentance, would
seal their doom, and He wished them to see that they had brought
ruin on themselves. He designed to show them the justice of God in
the withdrawal of their national privileges, which had already begun,
and which would end, not only in the destruction of their temple and
their city, but in the dispersion of the nation.

နားထောင်သူများသည် သတိပေးချက်ကို သဘောပေါက်ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခဲ့သည့်တိုင်အောင်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် “ဤသူကား အမွေခံဖြစ်၏။ လာကြ၊ သူ့ကို သတ်ကြကုန်အံ့” ဟူသော ပုံရိပ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။ “ထိုအခါ ကိုယ်တော်ကို ဖမ်းဆီးရန် ရှာကြသော်လည်း လူအုပ်ကို ကြောက်ကြ၏။” အကြောင်းမှာ လူထု၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ ခရစ်တော်ဘက်သို့ ယိမ်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

The hearers recognized the warning. But notwithstanding the
sentence they themselves had pronounced, the priests and rulers
were ready to fll out the picture by saying, “This is the heir; come,
let us kill him.” “But when they sought to lay hands on Him, they
feared the multitude,” for the public sentiment was in Christ’s favor.

ငြင်းပယ်ခံရသော ကျောက်အကြောင်း ပရောဖက်ပြုချက်ကို ကိုးကားရာတွင် ခရစ်တော်သည် ဣသရေလသမိုင်းမှ တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ရည်ညွှန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်မှာ ပထမဗိမာန်တော် တည်ဆောက်စဉ်က ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော် ပထမအကြိမ် ကြွလာချိန်တွင် ထိုဖြစ်ရပ်မှာ အထူးရည်ညွှန်းချက် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယုဒလူတို့အပေါ် အားကြီးသော သက်ရောက်မှု ရှိသင့်သကဲ့သို့၊ ကျွန်ုပ်တို့အတွက်လည်း သင်ခန်းစာတစ်ခု ရှိနေပါသည်။ ရှောလမုန်မင်းကြီး ဗိမာန်တော် တည်ဆောက်စဉ်အခါက [၅၉၈] နံရံနှင့် အခြေမြစ်အတွက် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးများကို ကျောက်ကျင်းတွင် အပြီးသတ် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။ အဆောက်အအုံ ဆောက်လုပ်မည့်နေရာသို့ ရောက်လာသောအခါ ထိုကျောက်တုံးများပေါ်တွင် မည်သည့်ကိရိယာမျှ အသုံးမပြုရတော့ဘဲ၊ လုပ်သားများက နေရာချရုံသာ ဖြစ်သည်။ အခြေမြစ်အတွက် အသုံးပြုရန် ထူးခြားသော အရွယ်အစားနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ယူလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လုပ်သားများသည် ထိုကျောက်တုံးအတွက် နေရာရှာမတွေ့သဖြင့် လက်မခံခဲ့ကြချေ။ အသုံးမပြုဘဲ လမ်းပေါ်တွင် တားဆီးနေသောကြောင့် ၎င်းတို့အတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထိုကျောက်တုံးမှာ ငြင်းပယ်ခံထားရသော ကျောက်အဖြစ် ကြာမြင့်စွာ တည်ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ဗိသုကာတို့သည် ထောင့်ကျောက် ချရန် အချိန်ရောက်သောအခါ ထိုနေရာတွင် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်ပြီး အပေါ်မှကျလာမည့် ကြီးမားသော အလေးချိန်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည့် လုံလောက်သော အရွယ်အစားနှင့် ခိုင်ခံ့မှုရှိသော ကျောက်တုံးကို အကြာကြီး ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ဤအရေးကြီးသော နေရာအတွက် မှားယွင်းစွာ ရွေးချယ်မိပါက အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး၏ ဘေးကင်းမှုမှာ စိုးရိမ်ရပေလိမ့်မည်။ နေရောင်ခြည်၊ နှင်းခဲနှင့် မုန်တိုင်းဒဏ်တို့ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော ကျောက်တုံးကို ရှာရမည်ဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံးအချို့ကို အကြိမ်ကြိမ် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသော်လည်း ကြီးမားသော အလေးချိန်အောက်တွင် ၎င်းတို့မှာ ကြေမွသွားကြသည်။ အချို့မှာမူ ရုတ်တရက် ရာသီဥတု ပြောင်းလဲမှုဒဏ်ကို မခံနိုင်ကြချေ။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ကြာမြင့်စွာ ငြင်းပယ်ခံထားရသော ကျောက်တုံးကို သတိပြုမိသွားကြသည်။ ထိုကျောက်တုံးမှာ လေဒဏ်၊ နေဒဏ်၊ မုန်တိုင်းဒဏ်တို့ကို ခံခဲ့ရသော်လည်း အနည်းငယ်မျှ အက်ကြောင်းမထင်ခဲ့ချေ။ ဗိသုကာတို့သည် ဤကျောက်တုံးကို စစ်ဆေးကြည့်ကြသည်။ စမ်းသပ်မှု တစ်ခုမှလွဲ၍ အားလုံးကို အောင်မြင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ပြင်းထန်သော ဖိအားကို ခံနိုင်ပါက ၎င်းကို ထောင့်အမြစ်ကျောက်အဖြစ် အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ စမ်းသပ်မှု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ကျောက်တုံးမှာ အောင်မြင်သွားသဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ ယူလာရာ ကွက်တိ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပရောဖက်ပြုချက် အဆင်အခြင်အရ ဟေရှာယသည် ဤကျောက်တုံးမှာ ခရစ်တော်၏ ပြယုဂ်ဖြစ်ကြောင်း မြင်ခဲ့ရသည်။ သူက ဤသို့ ဆိုသည်မှာ -

In quoting the prophecy of the rejected stone, Christ referred
to an actual occurrence in the history of Israel. The incident was
connected with the building of the frst temple. While it had a
special application at the time of Christ’s frst advent, and should
have appealed with special force to the Jews, it has also a lesson for
us. When the temple of Solomon was erected, the immense stones [598]
for the walls and the foundation were entirely prepared at the quarry;
after they were brought to the place of building, not an instrument
was to be used upon them; the workmen had only to place them in
position. For use in the foundation, one stone of unusual size and
peculiar shape had been brought; but the workmen could fnd no
place for it, and would not accept it. It was an annoyance to them as
it lay unused in their way. Long it remained a rejected stone. But
when the builders came to the laying of the corner, they searched
for a long time to fnd a stone of suffcient size and strength, and
of the proper shape, to take that particular place, and bear the great
weight which would rest upon it. Should they make an unwise choice
for this important place, the safety of the entire building would be
endangered. They must fnd a stone capable of resisting the influence
518 The Desire of Ages
of the sun, of frost, and of tempest. Several stones had at different
times been chosen, but under the pressure of immense weights they
had crumbled to pieces. Others could not bear the test of the sudden
atmospheric changes. But at last attention was called to the stone
so long rejected. It had been exposed to the air, to sun and storm,
without revealing the slightest crack. The builders examined this
stone. It had borne every test but one. If it could bear the test of
severe pressure, they decided to accept it for the cornerstone. The
trial was made. The stone was accepted, brought to its assigned
position, and found to be an exact ft. In prophetic vision, Isaiah was
shown that this stone was a symbol of Christ. He says:

“ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေအရှင် ထာဝရဘုရားကိုသာ သန့်ရှင်းစေကြလော့။ ကိုယ်တော်ကိုသာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ထိတ်လန့်ခြင်း ရှိကြလော့။ ကိုယ်တော်သည် သန့်ရှင်းရာဌာန ဖြစ်တော်မူလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ဣသရေလ အမျိုးနှစ်ပါးတို့အား ထိမိ၍ လဲစရာကျောက်၊ မှားစရာကျောက် ဖြစ်တော်မူလိမ့်မည်။ ယေရုရှလင်မြို့သားတို့အား ကျော့ကွင်းနှင့် ထောင်ချောက် ဖြစ်တော်မူလိမ့်မည်။ လူအများတို့သည် ထိမိ၍ လဲကြလိမ့်မည်။ ကျိုးပဲ့၍ ထောင်ချောက်တွင် မိခြင်း၊ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရကြလိမ့်မည်။” ပရောဖက်ပြုချက်အရ ပထမအကြိမ် ကြွလာခြင်းသို့ ဆင်းသက်ကြည့်လျှင် ခရစ်တော်သည် ရှောလမုန်ဗိမာန်တော်မှ ထောင့်အမြစ်ကျောက်၏ ဆက်ဆံခံရမှုကဲ့သို့သော စမ်းသပ်မှုများနှင့် စစ်ဆေးမှုများကို ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပရောဖက်က ပြသခဲ့သည်။ “ထို့ကြောင့် အရှင်ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ကြည့်ရှုလော့၊ ဇိအုန်မြို့၌ အခြေမြစ်ကို ငါချပြီ။ ထိုအခြေမြစ်ကား စမ်းသပ်ပြီးသောကျောက်၊ အဖိုးထိုက်သော ထောင့်အမြစ်ကျောက်၊ မြဲမြံသောအခြေမြစ် ဖြစ်၏။ ထိုကျောက်ကို ကိုးစားသောသူသည် အလျင်စလို မပြုရ။” (ဟေရှာယ ၈:၁၃-၁၅၊ ၂၈:၁၆)

“Sanctify the Lord of hosts Himself; and let Him be your fear,
and let Him be your dread. And He shall be for a sanctuary; but for
a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses
of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem.
And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and
be snared, and be taken.” Carried down in prophetic vision to the
frst advent, the prophet is shown that Christ is to bear trials and
tests of which the treatment of the chief cornerstone in the temple
of Solomon was symbolic. “Therefore thus saith the Lord God,
Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a
precious cornerstone, a sure foundation: he that believeth shall not
make haste.” Isaiah 8:13-15; 28:16.

အတိုင်းအဆမရှိသော ဉာဏ်ပညာဖြင့် ဘုရားသခင်သည် အခြေခံကျောက်ကို ရွေးချယ်၍ ကိုယ်တိုင် ချထားပေးခဲ့သည်။ ၎င်းကို “မြဲမြံသောအခြေမြစ်” ဟု ခေါ်တော်မူ၏။ လောကတစ်ခုလုံးသည် ၎င်းတို့၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကို ဤကျောက်ပေါ်တွင် တင်ထားနိုင်ပြီး ၎င်းသည် အားလုံးကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။ လုံးဝ စိတ်ချစွာဖြင့် ၎င်းအပေါ်တွင် တည်ဆောက်နိုင်သည်။ ခရစ်တော်သည် “စမ်းသပ်ပြီးသောကျောက်” ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော့်ကို ကိုးစားသောသူများကို ကိုယ်တော် ဘယ်သောအခါမျှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ချေ။ ကိုယ်တော်သည် စမ်းသပ်မှုတိုင်းကို ခံခဲ့ပြီးပြီ။ အာဒံ၏ အပြစ်နှင့် [၅၉၉] သူ၏ သားစဉ်မြေးဆက်တို့၏ အပြစ်ဝန်ထုပ်များကို ခံခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ မကောင်းသော တန်ခိုးများကို အောင်မြင်သူထက် သာလွန်သူအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ နောင်တရသော အပြစ်သားတိုင်း ကိုယ်တော့်ပေါ် တင်ထားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ကိုယ်တော် ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၌ အပြစ်ရှိသော နှလုံးသားသည် သက်သာရာကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီ။ ကိုယ်တော်သည် မြဲမြံသော အခြေမြစ် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော့်ကို မှီခိုသူအားလုံးသည် လုံးဝ စိတ်ချလုံခြုံစွာ နားနားနေနေ နေနိုင်ကြသည်။

In infnite wisdom, God chose the foundation stone, and laid it
Himself. He called it “a sure foundation.” The entire world may lay
upon it their burdens and griefs; it can endure them all. With perfect
safety they may build upon it. Christ is a “tried stone.” Those who
trust in Him, He never disappoints. He has borne every test. He has
[599] endured the pressure of Adam’s guilt, and the guilt of his posterity,
and has come off more than conqueror of the powers of evil. He
has borne the burdens cast upon Him by every repenting sinner. In
Christ the guilty heart has found relief. He is the sure foundation.
All who make Him their dependence rest in perfect security.

ဟေရှာယ၏ ပရောဖက်ပြုချက်တွင် ခရစ်တော်ကို မြဲမြံသော အခြေမြစ်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ ထိမိ၍ လဲစရာကျောက်အဖြစ်လည်းကောင်း ဖော်ပြထားသည်။ တမန်တော် ပေတရုသည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ တိုက်တွန်းမှုဖြင့် ရေးသားရာတွင် ခရစ်တော်သည် မည်သူတို့အတွက် အခြေခံကျောက် ဖြစ်ပြီး မည်သူတို့အတွက် မှားစရာကျောက် ဖြစ်သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသခဲ့သည်မှာ -

In Isaiah’s prophecy, Christ is declared to be both a sure foundation and a stone of stumbling. The apostle Peter, writing by
inspiration of the Holy Spirit, clearly shows to whom Christ is a
foundation stone, and to whom a rock of offense:
Temple Cleansed Again 519

“အရှင်ဘုရားသည် ကရုဏာတော်ရှိသည်ကို သင်တို့သည် မြည်းစမ်းကြသည်မှန်လျှင်၊ လူတို့သည် ပယ်ထားသော်လည်း ဘုရားသခင် ရွေးချယ်တော်မူသော အဖိုးထိုက်သော အသက်ကျောက်ဖြစ်သော ကိုယ်တော့်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကြလော့။ သင်တို့သည်လည်း အသက်ကျောက်များကဲ့သို့ဖြစ်၍ ဝိညာဉ်အိမ်အဖြစ် တည်ဆောက်ခြင်းကို ခံကြလော့။ ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ဘုရားသခင် နှစ်သက်တော်မူသော ဝိညာဉ်ယဇ်တို့ကို ပူဇော်ရန် သန့်ရှင်းသော ယဇ်ပုရောဟိတ်စု ဖြစ်ကြလော့။ ထို့ကြောင့် ကျမ်းစာ၌ လာသည်ကား၊ ‘ကြည့်ရှုလော့၊ ရွေးချယ်သောအဖိုးထိုက်သော ထောင့်အမြစ်ကျောက်ကို ဇိအုန်မြို့၌ ငါချပြီ။ ထိုကျောက်ကို ကိုးစားသောသူသည် ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိစေရ။’ သို့ဖြစ်လျှင် ယုံကြည်သော သင်တို့အဖို့ ထိုကျောက်သည် အဖိုးထိုက်၏။ မယုံကြည်သောသူတို့အဖို့မူကား ‘တိုက်ကို တည်လုပ်သောသူတို့ ပယ်ထားသော ကျောက်သည် နောက်ဆုံး၌ တိုက်ထောင့်အမြစ်ကျောက် ဖြစ်လေပြီ။’ ထို့ပြင် ‘ထိမိ၍ လဲစရာကျောက်၊ မှားစရာကျောက်’ ဖြစ်လေ၏။ ထိုသူတို့သည် နှုတ်ကပတ်တော်ကို မနာခံဘဲနေသဖြင့် ထိမိ၍ လဲကြ၏။” (၁ ပေတရု ၂:၃-၈)

“If so be ye have tasted that the Lord is gracious. To whom
coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a
spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifces,
acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained
in the Scripture, Behold, I lay in Sion a chief cornerstone, elect,
precious: and he that believeth on Him shall not be confounded.
Unto you therefore which believe He is precious: but unto them
which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the
same is made the head of the corner, and a stone of stumbling, and
a rock of offense, even to them which stumble at the word, being
disobedient.” 1 Peter 2:3-8.

ယုံကြည်သူများအတွက် ခရစ်တော်သည် မြဲမြံသော အခြေမြစ် ဖြစ်သည်။ ဤသူတို့သည် ကျောက်ပေါ်သို့ လဲကျ၍ ကျိုးပဲ့သောသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ခရစ်တော်အပေါ် လက်နက်ချခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းတို့ကို ဤနေရာတွင် ပုံဆောင်ထားသည်။ ကျောက်ပေါ်သို့ လဲကျ၍ ကျိုးပဲ့ခြင်း ဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ထင်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ကာ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ နှိမ့်ချသောစိတ်ဖြင့် ခရစ်တော်ထံ သွားခြင်း၊ မိမိ၏ ကျူးလွန်မှုများအတွက် နောင်တရခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ ခွင့်လွှတ်သော မေတ္တာတော်ကို ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အတူပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းအားဖြင့် ခရစ်တော်တည်းဟူသော ကျွန်ုပ်တို့၏ အခြေမြစ်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

To those who believe, Christ is the sure foundation. These are
they who fall upon the Rock and are broken. Submission to Christ
and faith in Him are here represented. To fall upon the Rock and be
broken is to give up our self-righteousness and to go to Christ with
the humility of a child, repenting of our transgressions, and believing
in His forgiving love. And so also it is by faith and obedience that
we build on Christ as our foundation.

ဤအသက်ကျောက်ပေါ်တွင် ယုဒလူမျိုးရော တစ်ပါးအမျိုးသားပါ အတူတူ တည်ဆောက်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ လုံခြုံစွာ တည်ဆောက်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အခြေမြစ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လူအားလုံးအတွက် လုံလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းပြီး လောကတစ်ခုလုံး၏ အလေးချိန်နှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းထားနိုင်လောက်အောင် ခိုင်ခံ့သည်။ အသက်ကျောက်ဖြစ်သော ခရစ်တော်နှင့် ဆက်သွယ်ခြင်းအားဖြင့် ဤအခြေမြစ်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်သူ အားလုံးသည်လည်း အသက်ကျောက်များ ဖြစ်လာကြသည်။ လူများစွာတို့သည် မိမိတို့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုဖြင့် ထွင်းထုခြင်း၊ အရောင်တင်ခြင်းနှင့် လှပအောင် ပြုလုပ်ခြင်း ခံရသော်လည်း ခရစ်တော်နှင့် မဆက်သွယ်ပါက “အသက်ကျောက်များ” မဖြစ်လာနိုင်ကြချေ။ ဤဆက်သွယ်မှု မရှိဘဲ မည်သူမျှ ကယ်တင်ခြင်း မရနိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ထဲတွင် ခရစ်တော်၏ အသက်မရှိပါက စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း မုန်တိုင်းများကို ကြံ့ကြံ့မခံနိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ထာဝရ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုမှာ မြဲမြံသော အခြေမြစ်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားခြင်း ရှိ၊ မရှိအပေါ် မူတည်ပါသည်။ ယနေ့ လူအုပ်ကြီးသည် စမ်းသပ်ခြင်း မခံရသေးသော အခြေမြစ်များပေါ်တွင် တည်ဆောက်နေကြသည်။ မိုးရွာ၍ မုန်တိုင်းတိုက်ခတ်ကာ [၆၀ဝ] ရေလွှမ်းမိုးသောအခါ ၎င်းတို့၏ အိမ်သည် ပြိုလဲသွားလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ ထာဝရကျောက်တည်းဟူသော ထောင့်အမြစ်ကျောက် ယေရှုခရစ်ပေါ်တွင် အခြေမစိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Upon this living stone, Jews and Gentiles alike may build. This
is the only foundation upon which we may securely build. It is broad
enough for all, and strong enough to sustain the weight and burden
of the whole world. And by connection with Christ, the living stone,
all who build upon this foundation become living stones. Many
persons are by their own endeavors hewn, polished, and beautifed;
but they cannot become “living stones,” because they are not connected with Christ. Without this connection, no man can be saved.
Without the life of Christ in us, we cannot withstand the storms of
temptation. Our eternal safety depends upon our building upon the
sure foundation. Multitudes are today building upon foundations
that have not been tested. When the rain falls, and the tempest rages,
and the floods come, their house will fall, because it is not founded [600]
upon the eternal Rock, the chief cornerstone Christ Jesus.

“နှုတ်ကပတ်တော်ကို မနာခံဘဲနေသဖြင့် ထိမိ၍ လဲသောသူတို့” အတွက် ခရစ်တော်သည် မှားစရာကျောက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် “တိုက်ကို တည်လုပ်သောသူတို့ ပယ်ထားသော ကျောက်သည် နောက်ဆုံး၌ တိုက်ထောင့်အမြစ်ကျောက် ဖြစ်လေပြီ။” ငြင်းပယ်ခံရသော ကျောက်ကဲ့သို့ပင် ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ လောကီသာသနာလုပ်ငန်းတွင် လျစ်လျူရှုခြင်းနှင့် နှိပ်စက်ခြင်းတို့ကို ခံခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်သည် “လူတို့တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း၊ ပယ်ခြင်းကို ခံရတော်မူ၏။ သူသည် လူနာခဲသောသူဖြစ်၏။ အနာရောဂါနှင့် ကျွမ်းဝင်သောသူ ဖြစ်၏။ ... ငါတို့သည် ကိုယ်တော်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုကြ၏။ ပမာဏမပြုကြ။” (ဟေရှာယ ၅၃:၃) သို့သော် ကိုယ်တော် ဘုန်းထင်ရှားရမည့်အချိန်မှာ နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သေခြင်းမှ ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် “တန်ခိုးနှင့်ပြည့်စုံသော ဘုရားသခင်၏ သားတော်” အဖြစ် ကြေငြာခြင်း ခံရမည်။ (ရောမ ၁:၄) ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာသောအခါ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အရှင်အဖြစ် ထင်ရှားလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော့်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်တော့မည့် သူများသည် ကိုယ်တော်၏ ကြီးမြတ်မှုကို အသိအမှတ်ပြုရလိမ့်မည်။ စကြဝဠာတစ်ခုလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ငြင်းပယ်ခံရသော ကျောက်သည် တိုက်ထောင့်အမြစ်ကျောက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

“To them which stumble at the word, being disobedient,” Christ
is a rock of offense. But “the stone which the builders disallowed,
the same is made the head of the corner.” Like the rejected stone,
Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was
“despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted
520 The Desire of Ages
with grief: ... He was despised, and we esteemed Him not.” Isaiah
53:3. But the time was near when He would be glorifed. By the
resurrection from the dead He would be declared “the Son of God
with power.” Romans 1:4. At His second coming He would be
revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to
crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the
rejected stone would become the head of the corner.

“အကြင်သူ၏အပေါ်သို့ ထိုကျောက်သည် ကျလိမ့်မည်၊ ထိုသူကို ညက်ညက်ကြေစေလိမ့်မည်။” ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော လူမျိုးသည် ၎င်းတို့၏ မြို့တော်နှင့် လူမျိုး ပျက်စီးသွားသည်ကို မကြာမီ တွေ့ရတော့မည်။ ၎င်းတို့၏ ဘုန်းအာနုဘော်မှာ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားပြီး လေထဲမှ ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ ကွဲလွင့်သွားလိမ့်မည်။ ယုဒလူမျိုးကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်မှာ အဘယ်အရာနည်း။ ၎င်းသည် ၎င်းတို့သာ အပေါ်တွင် တည်ဆောက်ခဲ့ပါက ၎င်းတို့အတွက် လုံခြုံမှု ဖြစ်စေမည့် ကျောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်း၊ ငြင်းပယ်ခဲ့သော ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် လျစ်လျူရှုခဲ့သော ကရုဏာတော်တို့ ဖြစ်သည်။ လူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ဘုရားသခင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အနေအထားတွင် ထားရှိခဲ့ကြသဖြင့် ၎င်းတို့အတွက် ကယ်တင်ခြင်း ဖြစ်စေမည့် အရာအားလုံးသည် ပျက်စီးခြင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်က အသက်ရှင်ခြင်းအတွက် စီရင်ထားသမျှ အရာအားလုံးကို ၎င်းတို့သည် သေခြင်းအဖြစ် တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ယုဒလူတို့က ခရစ်တော်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခြင်းတွင် ယေရုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းမှာလည်း တစ်ပါတည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။ ကာရာဗေရိကုန်းပေါ်တွင် သွန်းလောင်းခဲ့သော သွေးသည် ၎င်းတို့ကို ဤလောကနှင့် နောင်လောကအတွက် ပျက်စီးခြင်းသို့ နစ်မြုပ်စေခဲ့သော အလေးချိန် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ငြင်းပယ်သူများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်း ကျရောက်မည့် နောက်ဆုံးသော နေ့ကြီးတွင်လည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ၎င်းတို့အတွက် မှားစရာကျောက်ဖြစ်သော ခရစ်တော်သည် ထိုအခါ ၎င်းတို့အပေါ်တွင် လက်စားချေမည့် တောင်ကြီးတစ်တောင်ကဲ့သို့ ထင်ရှားလိမ့်မည်။ ဖြောင့်မတ်သောသူများအတွက် အသက်ဖြစ်စေသော ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော် ဘုန်းအာနုဘော်သည် ဆိုးယုတ်သောသူများအတွက်မူ လောင်မြိုက်သော မီး ဖြစ်လိမ့်မည်။ ငြင်းပယ်ခဲ့သော မေတ္တာနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သော ကျေးဇူးတော်ကြောင့် အပြစ်သားသည် ပျက်စီးရလိမ့်မည်။

And on “whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.”
The people who rejected Christ were soon to see their city and their
nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the
dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It
was the rock which, had they built upon it, would have been their
security. It was the goodness of God despised, the righteousness
spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to
God, and all that would have been their salvation was turned to their
destruction. All that God ordained unto life they found to be unto
death. In the Jews’ crucifxion of Christ was involved the destruction
of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank
them to ruin for this world and for the world to come. So it will be
in the great fnal day, when judgment shall fall upon the rejecters of
God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them
as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to
the righteous is life, will be to the wicked a consuming fre. Because
of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

ယေရှုသည် ဥပမာများစွာနှင့် ထပ်ခါတလဲလဲ သတိပေးချက်များအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းကြောင့် ယုဒလူတို့အပေါ် မည်သို့သော ရလဒ်များ ကျရောက်မည်ကို ပြသခဲ့သည်။ ဤစကားများအားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော့်ကို ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် လက်ခံရန် ငြင်းဆန်သော ခေတ်အဆက်ဆက်ရှိ လူတိုင်းကို မိန့်ကြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သတိပေးချက်တိုင်းသည် ၎င်းတို့အတွက် ဖြစ်သည်။ ညစ်ညမ်းသော ဗိမာန်တော်၊ မနာခံသော သား၊ မသမာသော စိုက်ပျိုးသူများ၊ မထီမဲ့မြင်ပြုသော ဗိသုကာများသည် အပြစ်သားတိုင်း၏ အတွေ့အကြုံတွင် ထပ်တူထပ်မျှ ရှိနေကြသည်။ အကယ်၍ သူသည် နောင်တမရပါက ၎င်းတို့ ကြိုတင်ပြသခဲ့သော ပျက်စီးခြင်းမှာ သူ၏ ကံကြမ္မာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what
would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these
words He was addressing all in every age who refuse to receive
Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated
temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous
builders, have their counterpart in the experience of every sinner.
Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.