အခန်း (၆၇) — ဖါရိရှဲများအပေါ်ကျရောက်သည့်အမင်္ဂလာများ

 

အခန်း (၆၇) — ဖာရိရှဲများအပေါ် ကျရောက်မည့် အမင်္ဂလာများ

ဤအခန်းသည် မဿဲ ၂၃၊ မာကု ၁၂:၄၁-၄၄၊ လုကာ ၂၀:၄၅-၄၇ နှင့် လုကာ ၂၁:၁-၄ တို့အပေါ် အခြေခံထားပါသည်။

[610] Chapter 67—Woes on the Pharisees
This chapter is based on Matthew 23; Mark 12:41-44; Luke
20:45-47; Luke 21:1-4.

ဗိမာန်တော်၌ ခရစ်တော်သွန်သင်ခြင်း၏ နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်ပါသည်။ ယေရုရှလင်မြို့၌ စုဝေးနေကြသော လူအုပ်ကြီးထဲမှ အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ကိုယ်တော့်ထံသို့ ရောက်ရှိနေပါသည်။ လူတို့သည် ဗိမာန်တော်ဝင်းအတွင်း တိုးဝှေ့နေကြပြီး ဖြစ်ပွားနေသော အချေအတင် ငြင်းခုံမှုများကို စောင့်ကြည့်ရင်း ကိုယ်တော့်နှုတ်ခမ်းမှ ထွက်လာသမျှ စကားလုံးတိုင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ နားထောင်နေကြပါသည်။ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။ ထိုနေရာတွင် မြေကြီးဆိုင်ရာ ဂုဏ်ဒြပ် သို့မဟုတ် ဘုရင့်တံဆိပ်အမှတ်အသား တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသော ဂါလိလဲပြည်သား လူငယ်လေး ရပ်နေပါသည်။ ကိုယ်တော့်ပတ်လည်တွင် ခမ်းနားသော ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ မြင့်မြတ်သော ရာထူးကို ဖော်ပြသည့် ဝတ်ရုံနှင့် တံဆိပ်များ ဆင်ယင်ထားသော အုပ်ချုပ်သူများနှင့် လက်ထဲတွင် ကျမ်းလိပ်များကို ကိုင်ကာ ခဏခဏ ကိုးကားကြည့်ရှုနေကြသော ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များ ဝန်းရံနေကြသည်။ ယေရှုသည် ဘုရင်တစ်ပါး၏ သိက္ခာနှင့်အညီ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေတော်မူ၏။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အခွင့်အာဏာကို အပ်နှင်းခံထားရသူကဲ့သို့ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ သွန်သင်ချက်များကို ငြင်းပယ်ကာ မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး မိမိ၏ အသက်ကို ရယူရန် ရေငတ်နေသော ရန်သူများကို မတွန့်မဆုတ် ကြည့်ရှုတော်မူ၏။ ၎င်းတို့သည် အင်အားအလုံးအရင်းဖြင့် ကိုယ်တော့်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း ကိုယ်တော့်ကို ကျော့ကွင်းဖြင့် ဖမ်းရန်နှင့် အပြစ်တင်ရန် ကြံစည်မှုများမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် ဖာရိရှဲတို့၏ မှောင်မိုက်မှုနှင့် အမှားများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော စင်ကြယ်တောက်ပသည့် သမ္မာတရားကို တင်ပြရင်း စိန်ခေါ်မှုတိုင်းကို ကိုယ်တော် ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ထိုခေါင်းဆောင်များ၏ စစ်မှန်သော အခြေအနေနှင့် မကောင်းမှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်နေပါက မလွဲမသွေ ခံစားရမည့် အပြစ်ဒဏ်များကို ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ထားရှိခဲ့သည်။ သတိပေးချက်ကို သစ္စာရှိစွာ ပေးပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ခရစ်တော် လုပ်ဆောင်ရန် အလုပ်တစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသလို၊ အောင်မြင်အောင် ဆောင်ရွက်ရမည့် ရည်ရွယ်ချက် နောက်တစ်ခုလည်း ရှိနေပါသေးသည်။

It was the last day of Christ’s teaching in the temple. Of the
vast throngs that were gathered at Jerusalem, the attention of all had
been attracted to Him; the people had crowded the temple courts,
watching the contest that had been in progress, and they eagerly
caught every word that fell from His lips. Never before had such
a scene been witnessed. There stood the young Galilean, bearing
no earthly honor or royal badge. Surrounding Him were priests in
their rich apparel, rulers with robes and badges signifcant of their
exalted station, and scribes with scrolls in their hands, to which they
made frequent reference. Jesus stood calmly before them, with the
dignity of a king. As one invested with the authority of heaven, He
looked unflinchingly upon His adversaries, who had rejected and
despised His teachings, and who thirsted for His life. They had
assailed Him in great numbers, but their schemes to ensnare and
condemn Him had been in vain. Challenge after challenge He had
met, presenting the pure, bright truth in contrast to the darkness and
errors of the priests and Pharisees. He had set before these leaders
their real condition, and the retribution sure to follow persistence in
their evil deeds. The warning had been faithfully given. Yet another
[611] work remained for Christ to do. Another purpose was still to be
accomplished.

ခရစ်တော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ လုပ်ငန်းအပေါ် လူတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုသည် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များကို သဘောကျခဲ့ကြသော်လည်း အလွန်လည်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် ရဗ္ဗိ (ဆရာ) တို့၏ အသိဉာဏ်နှင့် ဘာသာရေး ကိုင်းရှိုင်းမှုများကြောင့် ၎င်းတို့ကို လေးစားခဲ့ကြသည်။ ဘာသာရေး ကိစ္စရပ်အားလုံးတွင် ၎င်းတို့၏ အခွင့်အာဏာကို အကြွင်းမဲ့ နာခံခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုတွင်မူ ထိုသူများသည် တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းမှတစ်ဆင့် သီလနှင့် အသိပညာ ပိုမိုတောက်ပလာသော ဆရာယေရှုကို အကြည်ညိုပျက်အောင် ကြိုးစားနေကြသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။ ၎င်းတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် လူကြီးများ၏ ညှိုးငယ်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ရှုပြီး အရှုံးနှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များသည် အလွန်ရှင်းလင်း ရိုးရှင်းပါလျက်နှင့် အုပ်ချုပ်သူများက ယေရှုကို အဘယ်ကြောင့် မယုံကြည်ကြသည်ကို ၎င်းတို့ အံ့သြနေကြသည်။ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် မည်သို့ ဆက်လုပ်ရမည်ကို မသိကြချေ။ ၎င်းတို့ အမြဲတစေ လိုက်နာခဲ့သော အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်များ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

The interest of the people in Christ and His work had steadily
increased. They were charmed with His teaching, but they were also
greatly perplexed. They had respected the priests and rabbis for their
intelligence and apparent piety. In all religious matters they had
ever yielded implicit obedience to their authority. Yet they now saw
these men trying to cast discredit upon Jesus, a teacher whose virtue
and knowledge shone forth the brighter from every assault. They
looked upon the lowering countenances of the priests and elders,
530
Woes on the Pharisees 531
and there saw discomfture and confusion. They marveled that the
rulers would not believe on Jesus, when His teachings were so plain
and simple. They themselves knew not what course to take. With
eager anxiety they watched the movements of those whose counsel
they had always followed.

ခရစ်တော် ဟောကြားခဲ့သော ပုံဥပမာများတွင် အုပ်ချုပ်သူများကို သတိပေးရန်နှင့် သင်ကြားလိုစိတ်ရှိသော လူတို့ကို ညွှန်ကြားရန် ရည်ရွယ်ချက် နှစ်ခုစလုံး ပါဝင်သည်။ သို့သော် ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုရန် လိုအပ်လာသည်။ ရိုးရာဓလေ့ကို ရိုသေမှုနှင့် ဖောက်ပြန်နေသော ယဇ်ပုရောဟိတ် အဖွဲ့အစည်းအပေါ် မျက်ကန်းယုံကြည်မှုတို့ကြောင့် လူတို့သည် ကျွန်ပြုခံနေရသည်။ ဤသံကြိုးများကို ခရစ်တော် ဖြတ်တောက်ရမည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ အုပ်ချုပ်သူများနှင့် ဖာရိရှဲများ၏ အကျင့်စာရိတ္တကို ပိုမိုပြည့်စုံစွာ ဖော်ထုတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

In the parables which Christ had spoken, it was His purpose both
to warn the rulers and to instruct the people who were willing to be
taught. But there was need to speak yet more plainly. Through their
reverence for tradition and their blind faith in a corrupt priesthood,
the people were enslaved. These chains Christ must break. The [612]
character of the priests, rulers, and Pharisees must be more fully
exposed.

ကိုယ်တော်က “ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် မောရှေ၏ ပလ္လင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေကြ၏။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ မှာကြားသမျှကို စောင့်ရှောက်၍ ပြုကြလော့။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ အကျင့်ကိုမူ မလိုက်ကြနှင့်။ အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့သည် ပြောသာပြော၍ ကိုယ်တိုင်မူကား မပြုကြ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် မောရှေကဲ့သို့ပင် ဘုရားသခင်ပေးသော အခွင့်အာဏာ ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ပညတ်တရားကို ရှင်းလင်းတင်ပြသူများနှင့် လူတို့၏ တရားသူကြီးများအဖြစ် မောရှေ၏ နေရာကို ယူရန် ကြိုးစားကြသည်။ ထိုသို့သော အနေအထားအရ လူတို့ထံမှ အမြင့်ဆုံးသော အရိုအသေနှင့် နာခံမှုကို တောင်းဆိုကြသည်။ ယေရှုက နားထောင်သူများအား ရဗ္ဗိတို့သည် ပညတ်တရားနှင့်အညီ သွန်သင်သောအရာများကို ပြုလုပ်ရန်၊ သို့သော် ၎င်းတို့၏ စံနမူနာကို မလိုက်ရန် မှာကြားတော်မူ၏။ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်ပင် မိမိတို့၏ သွန်သင်ချက်များကို လက်တွေ့ မကျင့်သုံးကြချေ။

“The scribes and the Pharisees,” He said, “sit in Moses’ seat: all
therefore whatsoever they bid you observe, that observe and do; but
do not ye after their works: for they say, and do not.” The scribes
and Pharisees claimed to be invested with divine authority similar to
that of Moses. They assumed to take his place as expounders of the
law and judges of the people. As such they claimed from the people
the utmost deference and obedience. Jesus bade His hearers do that
which the rabbis taught according to the law, but not to follow their
example. They themselves did not practice their own teaching.

၎င်းပြင် ၎င်းတို့သည် ကျမ်းစာနှင့် ဆန့်ကျင်သောအရာ အများအပြားကိုလည်း သွန်သင်ကြသည်။ ယေရှုက “၎င်းတို့သည် ထမ်းရခက်သော ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးများကို ချည်နှောင်၍ လူတို့၏ ပခုံးပေါ်မှာ တင်ထားကြ၏။ သို့သော် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်မူကား ထိုဝန်ကို လက်ချောင်းတစ်ချောင်းနှင့်မျှ မရွှေ့လိုကြ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဖာရိရှဲတို့သည် ရိုးရာဓလေ့ကို အခြေခံပြီး လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို အကြောင်းမဲ့ ကန့်သတ်ထားသည့် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်း မြောက်မြားစွာကို ချမှတ်ခဲ့ကြသည်။ ပညတ်တရား၏ အချို့သော အပိုင်းများကို ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် တိတ်တဆိတ် လျစ်လျူရှုထားပြီး ၎င်းတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီပါက ကင်းလွတ်ခွင့် ရသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ လူတို့အပေါ်တွင်မူ လိုက်နာရန် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများအဖြစ် ရှင်းလင်းပြသခဲ့ကြသည်။

And they taught much that was contrary to the Scriptures. Jesus
said, “They bind heavy burdens and grievous to be borne, and lay
them on men’s shoulders; but they themselves will not move them
with one of their fngers.” The Pharisees enjoined a multitude of
regulations, having their foundation in tradition, and unreasonably
restricting personal liberty. And certain portions of the law they
so explained as to impose upon the people observances which they
themselves secretly ignored, and from which, when it served their
purpose, they actually claimed exemption.

မိမိတို့၏ ဘာသာရေး ကိုင်းရှိုင်းမှုကို ဟန်ပြလုပ်ရန်မှာ ၎င်းတို့၏ အမြဲတစေ ရည်မှန်းချက် ဖြစ်ပါသည်။ ဤရည်ရွယ်ချက်အတွက် မည်သည့်အရာကိုမျှ မြင့်မြတ်လွန်းသည်ဟု မမှတ်ယူကြချေ။ ဘုရားသခင်သည် မောရှေအား မိမိ၏ ပညတ်တော်များနှင့် ပတ်သက်၍ “ထိုစကားကို သင်၏လက်၌ လက္ခဏာသက်သေအဖြစ် ချည်ထားရမည်။ သင်၏ မျက်စိကြား၌ သင်းကျစ်ကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည်” (တရားဟောရာ ၆:၈) ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ဤစကားလုံးများသည် နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ် ရှိပါသည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဆင်ခြင်ပြီး လက်တွေ့ ကျကျင့်သုံးသောအခါ လူတစ်ကိုယ်လုံးသည် မြင့်မြတ်လာမည် ဖြစ်သည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် ကရုဏာရှိသော ဆက်ဆံမှုများတွင် လက်များသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော် အခြေခံမူများကို တံဆိပ်လက်စွပ်ကဲ့သို့ ဖော်ပြပါလိမ့်မည်။ လက်များသည် လာဘ်ပေးလာဘ်ယူခြင်းနှင့် ဖောက်ပြန်လှည့်ဖြားခြင်း အားလုံးမှ ကင်းစင်နေပါလိမ့်မည်။ မေတ္တာနှင့် သနားကြင်နာသော အလုပ်များတွင် တက်ကြွနေပါလိမ့်မည်။ မြင့်မြတ်သော ရည်ရွယ်ချက်ဆီသို့ ဦးတည်ထားသော မျက်စိများသည် ကြည်လင်၍ မှန်ကန်နေပါလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ချစ်မြတ်နိုး၍ ဂုဏ်ပြုသောသူ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော အကျင့်စာရိတ္တကို ဖော်ပြသော မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးများသည် သက်သေခံနေပါလိမ့်မည်။ သို့သော် ခရစ်တော်၏ လက်ထက်ရှိ ယုဒလူမျိုးတို့သည် ဤအရာအားလုံးကို သတိမမူမိကြချေ။ မောရှေအား ပေးထားသော ပညတ်တော်ကို ကျမ်းစာပုဒ်များကို လူကိုယ်တိုင် ဝတ်ဆင်ရမည့် လမ်းညွှန်ချက်အဖြစ် အနက်ဖွင့်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ကို သားရေပြားပေါ်တွင် ရေးသားပြီး ဦးခေါင်းနှင့် လက်ကောက်ဝတ်များတွင် ထင်ရှားစွာ ချည်နှောင်ထားကြသည်။ သို့သော် ဤအရာသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို စိတ်နှလုံးထဲတွင် ပိုမိုခိုင်မာစေခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ဤသားရေပြားများကို အာရုံစိုက်မှု ရရှိစေရန် တံဆိပ်များအဖြစ်သာ ဝတ်ဆင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့ကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းက ဝတ်ဆင်သူအား လူတို့၏ ရိုသေမှုကို ရရှိစေမည့် ဘာသာရေး ကိုင်းရှိုင်းသူတစ်ဦး၏ အသွင်ကို ပေးသည်ဟု ထင်မှတ်ကြသည်။ ယေရှုသည် ထိုအချည်းနှီးသော ဟန်ဆောင်မှုများကို ဤသို့ ထိုးနှက်လိုက်သည်-

To make a show of their piety was their constant aim. Nothing
was held too sacred to serve this end. To Moses God had said
concerning His commandments, “Thou shalt bind them for a sign
upon thine hand, and they shall be as frontlets between thine eyes.”
Deuteronomy 6:8. These words have a deep meaning. As the word
of God is meditated upon and practiced, the whole man will be
ennobled. In righteous and merciful dealing, the hands will reveal,
as a signet, the principles of God’s law. They will be kept clean
532 The Desire of Ages
from bribes, and from all that is corrupt and deceptive. They will be
active in works of love and compassion. The eyes, directed toward a
noble purpose, will be clear and true. The expressive countenance,
the speaking eye, will testify to the blameless character of him who
loves and honors the word of God. But by the Jews of Christ’s
day all this was undiscerned. The command given to Moses was
construed into a direction that the precepts of Scripture should be
worn upon the person. They were accordingly written upon strips of
parchment, and bound in a conspicuous manner about the head and
wrists. But this did not cause the law of God to take a frmer hold of
the mind and heart. These parchments were worn merely as badges,
[613] to attract attention. They were thought to give the wearers an air of
devotion which would command the reverence of the people. Jesus
struck a blow at this vain pretense:

“၎င်းတို့သည် မိမိတို့ပြုသမျှသော အမှုတို့ကို လူတို့မြင်စေခြင်းငှာ ပြုကြ၏။ မိမိတို့၏ သင်းကျစ် (phylacteries) များကို ကျယ်စေ၍ အဝတ်တန်ဆာ၏ အနားပတ်ကိုလည်း ကြီးစေကြ၏။ ပွဲများတွင် မြင့်မြတ်သော နေရာများကိုလည်းကောင်း၊ ဝတ်ပြုကျောင်းများတွင် အမြတ်ဆုံးသော ထိုင်ခုံများကိုလည်းကောင်း၊ ဈေးများတွင် နှုတ်ဆက်ခြင်း ခံရခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ လူတို့က ‘ရဗ္ဗိ၊ ရဗ္ဗိ’ ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကိုလည်းကောင်း နှစ်သက်ကြ၏။ သို့သော် သင်တို့မူကား ရဗ္ဗိဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို မခံကြနှင့်။ အကြောင်းမူကား သင်တို့၏ ဆရာသည် ခရစ်တော်တည်းဟူသော တစ်ပါးတည်း ဖြစ်၍ သင်တို့ရှိသမျှသည် ညီအစ်ကို ဖြစ်ကြ၏။ မြေကြီးပေါ်မှာ အဘယ်သူကိုမျှ အဘဟု မခေါ်ကြနှင့်။ အကြောင်းမူကား ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော အရှင်သည် သင်တို့၏ အဘတစ်ပါးတည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ ဆရာဟုလည်း အခေါ်မခံကြနှင့်။ အကြောင်းမူကား ခရစ်တော်တည်းဟူသော အရှင်သည် သင်တို့၏ ဆရာတစ်ပါးတည်း ဖြစ်တော်မူ၏။” ထိုသို့သော ရှင်းလင်းသော စကားလုံးများဖြင့် ကယ်တင်ရှင်သည် နေရာနှင့် အာဏာကို အမြဲတစေ ရယူလိုသော၊ ဟန်ဆောင်နှိမ့်ချမှုကို ပြသနေသော်လည်း စိတ်နှလုံးထဲတွင်မူ လောဘနှင့် မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သည့် ရည်မှန်းချက်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ လူတို့အား ပွဲတစ်ခုသို့ ဖိတ်ကြားသောအခါ ဧည့်သည်များကို ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းအရ နေရာချပေးပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံးနေရာ ရရှိသူများသည် ပထမဆုံး အာရုံစိုက်မှုနှင့် အထူးအခွင့်အရေးများကို ရရှိကြသည်။ ဖာရိရှဲတို့သည် ဤဂုဏ်ဒြပ်များကို ရရှိရန် အမြဲတစေ ကြံစည်နေကြသည်။ ဤအလေ့အထကို ယေရှု ပြစ်တင်မောင့်မဲတော်မူ၏။

“But all their works they do for to be seen of men: they make
broad their phylacteries, and enlarge the borders of their garments,
and love the uppermost rooms at feasts, and the chief seats in the
synagogues, and greetings in the markets, and to be called of men,
Rabbi, Rabbi. But be not ye called Rabbi: for One is your Master,
even Christ; and all ye are brethren. And call no man your father
upon the earth: for One is your Father, which is in heaven. Neither
be ye called master: for One is your Master, even Christ.” In such
plain words the Saviour revealed the selfsh ambition that was ever
reaching for place and power, displaying a mock humility, while the
heart was flled with avarice and envy. When persons were invited to
a feast, the guests were seated according to their rank, and those who
were given the most honorable place received the frst attention and
special favors. The Pharisees were ever scheming to secure these
honors. This practice Jesus rebuked.

ကိုယ်တော်သည် ရဗ္ဗိ သို့မဟုတ် ဆရာဟူသော ဘွဲ့ကို လိုချင်တပ်မက်သော မာနကိုလည်း ပြစ်တင်တော်မူ၏။ ထိုကဲ့သို့သော ဘွဲ့မျိုးသည် လူသားနှင့် မထိုက်တန်ဘဲ ခရစ်တော်နှင့်သာ ထိုက်တန်ကြောင်း ကိုယ်တော် မိန့်တော်မူ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများ၊ ပညတ်တရားကို ရှင်းလင်းသူနှင့် စီရင်သူများ အားလုံးသည် အဘတစ်ပါးတည်း၏ သားသမီးများ ဖြစ်ကြသော ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြသည်။ လူတို့အနေနှင့် ၎င်းတို့၏ သိက္ခာ သို့မဟုတ် ယုံကြည်ခြင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဟု ဖော်ပြသော မည်သည့်ဂုဏ်ပုဒ်ကိုမျှ မည်သူ့အားမျှ မပေးရန် ယေရှုက လူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်စေခဲ့သည်။

He also reproved the vanity shown in coveting the title of rabbi,
or master. Such a title, He declared, belonged not to men, but to
Christ. Priests, scribes, and rulers, expounders and administrators of
the law, were all brethren, children of one Father. Jesus impressed
upon the people that they were to give no man a title of honor
indicating his control of their conscience or their faith.

ခရစ်တော်သည် ယနေ့ခေတ်တွင် မြေကြီးပေါ်၌ ရှိနေပြီး “အရှင်မင်းကြီး” (Reverend) သို့မဟုတ် “အလွန်မြင့်မြတ်သော အရှင်မင်းကြီး” (Right Reverend) ဟူသော ဘွဲ့များကို ခံယူထားသူများ ဝန်းရံနေပါက “ဆရာဟု အခေါ်မခံကြနှင့်၊ အကြောင်းမူကား ခရစ်တော်တည်းဟူသော အရှင်သည် သင်တို့၏ ဆရာတစ်ပါးတည်း ဖြစ်တော်မူ၏” ဟူသော စကားကို ထပ်မံ မိန့်တော်မူမည် မဟုတ်ပါလော။ ကျမ်းစာက ဘုရားသခင်နှင့် ပတ်သက်၍ “ကိုယ်တော်၏ နာမတော်သည် သန့်ရှင်း၍ ကြောက်ရွံ့ရိုသေဖွယ် (reverend) ဖြစ်၏” (ဆာလံ ၁၁၁:၉) ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထိုသို့သော ဘွဲ့မျိုးသည် မည်သည့် လူသားနှင့် ထိုက်တန်ပါသနည်း။ ထိုဘွဲ့က ပြသနေသော ပညာနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို လူသားက မည်မျှပင် နည်းပါးစွာ ဖော်ပြနိုင်ပါသနည်း။ ထိုဘွဲ့ကို ခံယူထားသူ အများအပြားသည် ဘုရားသခင်၏ နာမတော်နှင့် စရိုက်လက္ခဏာကို မှားယွင်းစွာ ဖော်ပြနေကြသည်မှာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။ အို၊ လောကီရည်မှန်းချက်၊ အာဏာရှင်ဆန်မှုနှင့် အယုတ်ညံ့ဆုံးသော အပြစ်များကို မြင့်မြတ်သော ရာထူး၏ ပန်းထိုးထားသော ဝတ်ရုံများအောက်တွင် မကြာခဏ ဖုံးကွယ်ထားကြသည်တကား။ ကယ်တင်ရှင်က ဆက်လက်၍-

If Christ were on earth today, surrounded by those who bear the
title of “Reverend” or “Right Reverend,” would He not repeat His
saying, “Neither be ye called masters: for One is your Master, even
Woes on the Pharisees 533
Christ”? The Scripture declares of God, “Holy and reverend is His
name.” Psalm 111:9. To what human being is such a title beftting?
How little does man reveal of the wisdom and righteousness it indicates! How many of those who assume this title are misrepresenting
the name and character of God! Alas, how often have worldly ambition, despotism, and the basest sins been hidden under the broidered
garments of a high and holy offce! The Saviour continued:

“သင်တို့တွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သောသူသည် သင်တို့၏ အစေခံ ဖြစ်ရမည်။ မိမိကိုယ်ကို ချီးမြှောက်သောသူသည် နှိမ့်ချခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်။ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချသောသူသည် ချီးမြှောက်ခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ စစ်မှန်သော ကြီးမြတ်မှုသည် ကိုယ်ကျင့်တရား တန်ဖိုးပေါ်တွင် မူတည်ကြောင်း ခရစ်တော်သည် အဖန်ဖန် သွန်သင်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမြင်တွင် အကျင့်စာရိတ္တ ကြီးမြတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ မိမိ၏ လူသားချင်းများ ကောင်းစားရေးအတွက် အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် မေတ္တာ၊ ကရုဏာ အမှုများကို ပြုလုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဘုန်းကြီးသော ဘုရင် ခရစ်တော်သည်ပင် ကျရှုံးနေသော လူသားတို့အတွက် အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

“But he that is greatest among you shall be your servant. And
whosoever shall exalt himself shall be abased; and he that shall
humble himself shall be exalted.” Again and again Christ had taught
that true greatness is measured by moral worth. In the estimation of
heaven, greatness of character consists in living for the welfare of
our fellow men, in doing works of love and mercy. Christ the King [614]
of glory was a servant to fallen man.

ယေရှုက “လျှို့ဝှက်သော ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား သင်တို့သည် လူတို့ရှေ့မှာ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ကို ပိတ်ထားကြ၏။ သင်တို့ကိုယ်တိုင်လည်း မဝင်၊ ဝင်လိုသောသူတို့ကိုလည်း ဝင်ခွင့်မပေးကြ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ကျမ်းစာကို လွဲမှားစွာ အနက်ဖွင့်ခြင်းအားဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် ရှေ့နေ (lawyers) များသည် ခရစ်တော်၏ နိုင်ငံတော်နှင့် စစ်မှန်သော သန့်ရှင်းခြင်းအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အတွင်းပိုင်းဆိုင်ရာ ဘုရားသခင်၏ အသက်တာကို သိရှိနိုင်မည့်သူများ၏ စိတ်ကို ကန်းစေခဲ့ကြသည်။

“Woe unto you, scribes and Pharisees, hypocrites,” said Jesus;
“for ye shut up the kingdom of heaven against men: for ye neither
go in yourselves, neither suffer ye them that are entering to go in.”
By perverting the Scriptures, the priests and lawyers blinded the
minds of those who would otherwise have received a knowledge of
Christ’s kingdom, and that inward, divine life which is essential to
true holiness.

“လျှို့ဝှက်သော ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား သင်တို့သည် မုဆိုးမတို့၏ အိမ်များကို ဖျက်ဆီး၍ ဟန်ပြရန် ရှည်လျားစွာ ဆုတောင်းကြ၏။ ထို့ကြောင့် သင်တို့သည် သာ၍ကြီးသော အပြစ်ဒဏ်ကို ခံရကြလိမ့်မည်။” ဖာရိရှဲတို့သည် လူတို့အပေါ်တွင် ကြီးမားသော ဩဇာညောင်းမှု ရှိခဲ့ကြပြီး ၎င်းကို မိမိတို့၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် အသုံးချခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းသော မုဆိုးမများ၏ ယုံကြည်မှုကို ရယူပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ဘာသာရေး ရည်ရွယ်ချက်များအတွက် လှူဒါန်းရန်မှာ တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု ဟောပြောကြသည်။ ထိုငွေများကို ထိန်းချုပ်ခွင့် ရရှိသောအခါ ထိုပရိယာယ်ကြွယ်ဝသော ကြံစည်သူများသည် ၎င်းကို မိမိတို့ကိုယ်ကျိုးအတွက် အသုံးချကြသည်။ ၎င်းတို့၏ မရိုးသားမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် လူပုံအလယ်တွင် ရှည်လျားစွာ ဆုတောင်းကြပြီး ဘာသာရေး ကိုင်းရှိုင်းမှုကို ဟန်ပြလုပ်ကြသည်။ ဤသို့သော လျှို့ဝှက်ခြင်းသည် ၎င်းတို့အား သာ၍ကြီးသော အပြစ်ဒဏ်ကို ရရှိစေမည်ဟု ခရစ်တော် မိန့်တော်မူ၏။

“Woe unto you, scribes and Pharisees, hypocrites! for ye devour
widows’ houses, and for a pretense make long prayer: therefore
ye shall receive the greater damnation.” The Pharisees had great
influence with the people, and of this they took advantage to serve
their own interests. They gained the confdence of pious widows,
and then represented it as a duty for them to devote their property to
religious purposes. Having secured control of their money, the wily
schemers used it for their own beneft. To cover their dishonesty, they
offered long prayers in public, and made a great show of piety. This
hypocrisy Christ declared would bring them the greater damnation.

ထိုကဲ့သို့သော ပြစ်တင်မောင့်မဲမှုသည် ယနေ့ခေတ်တွင် ဘာသာရေး ကိုင်းရှိုင်းသည်ဟု အကြီးအကျယ် ကြွေးကြော်နေသူ အများအပြားအပေါ်သို့လည်း ကျရောက်နေပါသည်။ ၎င်းတို့၏ အသက်တာသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုနှင့် လောဘတို့ဖြင့် စွန်းထင်နေသော်လည်း ထိုအရာအားလုံးအပေါ်တွင် စင်ကြယ်ဟန်ရှိသော ဝတ်ရုံကို ခြုံထားကြပြီး လူသားချင်းကို ခေတ္တမျှ လှည့်ဖြားထားကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်ကို မလှည့်ဖြားနိုင်ကြချေ။ ကိုယ်တော်သည် စိတ်နှလုံး၏ ရည်ရွယ်ချက်တိုင်းကို ဖတ်ရှုတော်မူပြီး လူတိုင်းကို မိမိတို့ပြုသောအကျင့်အတိုင်း စီရင်တော်မူမည် ဖြစ်သည်။

The same rebuke falls upon many in our day who make a high
profession of piety. Their lives are stained by selfshness and avarice,
yet they throw over it all a garment of seeming purity, and thus for
a time deceive their fellow men. But they cannot deceive God. He
reads every purpose of the heart, and will judge every man according
to his deeds.
534 The Desire of Ages

ခရစ်တော်သည် အလွဲသုံးစားမှုများကို မညှာမတာ ရှုတ်ချခဲ့သော်လည်း တာဝန်ဝတ္တရားများကိုမူ မလျှော့ချမိစေရန် ဂရုပြုတော်မူ၏။ မုဆိုးမ၏ အလှူငွေများကို အဓမ္မတောင်းခံကာ တလွဲအသုံးချသော တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုကို ကိုယ်တော် ပြစ်တင်တော်မူ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘုရားသခင်၏ ဘဏ္ဍာတိုက်အတွက် အလှူငွေ ယူဆောင်လာသော မုဆိုးမကိုမူ ချီးမွမ်းတော်မူ၏။ လူသားတို့က အလှူငွေကို အလွဲသုံးစားပြုခြင်းသည် လှူဒါန်းသူထံသို့ ရောက်ရှိမည့် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို မတားဆီးနိုင်ချေ။

Christ unsparingly condemned abuses, but He was careful not
to lessen obligation. He rebuked the selfshness that extorted and
misapplied the widow’s gifts. At the same time He commended the
widow who brought her offering for God’s treasury. Man’s abuse of
the gift could not turn God’s blessing from the giver.

ယေရှုသည် အလှူငွေသေတ္တာများ ရှိရာ ဝင်းအတွင်း၌ ရှိနေပြီး အလှူငွေ ထည့်ရန် လာသူများကို ကြည့်ရှုနေတော်မူ၏။ ချမ်းသာသူ အများအပြားသည် များပြားသော ငွေပမာဏကို ယူဆောင်လာပြီး ဟန်ကြီးပန်ကြီးဖြင့် လှူဒါန်းကြသည်။ ယေရှုသည် ၎င်းတို့အား ဝမ်းနည်းစွာ ကြည့်ရှုသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ရက်ရောသော အလှူနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ရာ မှတ်ချက်မပေးခဲ့ချေ။ မကြာမီတွင် ဆင်းရဲသော မုဆိုးမတစ်ဦးသည် လူမြင်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်သည် ဝင်းပလာသည်။ ချမ်းသာ၍ ထောင်လွှားသူများက အလှူငွေများ ထည့်ရန် ဖြတ်သန်းသွားကြစဉ် သူမသည် ရှေ့သို့ပင် မတိုးရဲဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် မိမိချစ်မြတ်နိုးသော လုပ်ငန်းအတွက် အနည်းငယ်မျှ ဖြစ်လင့်ကစား တစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်လိုသော ဆန္ဒရှိနေသည်။ သူမသည် မိမိလက်ထဲရှိ အလှူငွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ ပတ်လည်ရှိသူများ၏ အလှူနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန်ပင် သေးငယ်လှသော်လည်း ၎င်းသည် သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံး ဖြစ်ပါသည်။ အခွင့်အရေးကို စောင့်ကြည့်ရင်း သူမသည် မိမိ၏ ဒင်္ဂါးပြား (mites) နှစ်ပြားကို အမြန်ထည့်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ ပြုလုပ်စဉ်တွင် သူမကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်ရှုနေသော ယေရှု၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသွားသည်။

Jesus was in the court where were the treasure chests, and He
watched those who came to deposit their gifts. Many of the rich
brought large sums, which they presented with great ostentation.
Jesus looked upon them sadly, but made no comment on their liberal
offerings. Presently His countenance lighted as He saw a poor widow
approach hesitatingly, as though fearful of being observed. As the
rich and haughty swept by, to deposit their offerings, she shrank
back as if hardly daring to venture farther. And yet she longed to
do something, little though it might be, for the cause she loved.
She looked at the gift in her hand. It was very small in comparison
[615] with the gifts of those around her, yet it was her all. Watching her
opportunity, she hurriedly threw in her two mites, and turned to
hasten away. But in doing this she caught the eye of Jesus, which
was fastened earnestly upon her.

ကယ်တင်ရှင်သည် တပည့်တော်များကို မိမိထံသို့ ခေါ်ယူပြီး မုဆိုးမ၏ ဆင်းရဲမှုကို သတိပြုရန် မှာကြားတော်မူ၏။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်၏ ချီးမွမ်းစကားသည် သူမ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်- “ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ဤဆင်းရဲသော မုဆိုးမသည် အခြားသူအားလုံးထက် သာ၍ထည့်ပြီ။” သူမ၏ လုပ်ရပ်ကို နားလည်ပြီး တန်ဖိုးထားခံရကြောင်း ခံစားရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ပြည့်လျှံသွားသည်။ လူအများအပြားကမူ ထိုငွေအနည်းငယ်ကို မိမိကိုယ်တိုင် အသုံးချရန် အကြံပေးကြပေမည်။ ဝပြောစွာ စားသောက်နေရသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပါက ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်းရှိ အဖိုးတန်သော အလှူငွေများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယေရှုသည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်တော်မူ၏။ သူမသည် ဗိမာန်တော်၏ ဝတ်ပြုမှုမှာ ဘုရားသခင်၏ ခန့်အပ်မှုဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ပြီး ၎င်းကို ထောက်ပံ့ရန် မိမိတတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် ပြုလုပ်လိုစိတ် ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိတတ်နိုင်သမျှကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ လုပ်ရပ်သည် အချိန်ကာလ တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမအတွက် အမှတ်တရ ကျောက်တိုင်တစ်ခုနှင့် ထာဝရကာလ၌ သူမအတွက် ဝမ်းမြောက်မှု ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။ သူမ၏ စိတ်နှလုံးသည် သူမ၏ အလှူနှင့်အတူ ပါသွားသည်။ ၎င်း၏ တန်ဖိုးကို ဒင်္ဂါးပြား၏ တန်ဖိုးနှင့် မတိုင်းတာဘဲ ဘုရားသခင်အပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာနှင့် ထိုလုပ်ရပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသော ဘုရားသခင်၏ လုပ်ငန်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုတို့ဖြင့် တိုင်းတာခဲ့သည်။

The Saviour called His disciples to Him, and bade them mark
the widow’s poverty. Then His words of commendation fell upon
her ear: “Of a truth I say unto you, that this poor widow hath cast
in more than they all.” Tears of joy flled her eyes as she felt that
her act was understood and appreciated. Many would have advised
her to keep her pittance for her own use; given into the hands of the
well-fed priests, it would be lost sight of among the many costly
gifts brought to the treasury. But Jesus understood her motive. She
believed the service of the temple to be of God’s appointment, and
she was anxious to do her utmost to sustain it. She did what she
could, and her act was to be a monument to her memory through all
time, and her joy in eternity. Her heart went with her gift; its value
was estimated, not by the worth of the coin, but by the love to God
and the interest in His work that had prompted the deed.

ယေရှုက ထိုဆင်းရဲသော မုဆိုးမနှင့် ပတ်သက်၍ “အခြားသူအားလုံးထက် သာ၍ထည့်ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ချမ်းသာသူများသည် မိမိတို့၏ ပိုလျှံသောအရာများထဲမှ လှူဒါန်းခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့အနက် အများအပြားမှာ လူတို့မြင်စေရန်နှင့် ဂုဏ်ပြုခံရရန် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ ကြီးမားသော အလှူငွေများသည် ၎င်းတို့၏ သက်သေောင့်သက်သာရှိမှု သို့မဟုတ် ဇိမ်ခံမှုများကိုပင် လျော့နည်းစေခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ၎င်းတို့သည် မည်သည့် စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုကိုမျှ မလိုအပ်ခဲ့ဘဲ မုဆိုးမ၏ ဒင်္ဂါးပြားနှင့် တန်ဖိုးချင်း မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ချေ။

Jesus said of the poor widow, She “hath cast in more than they
all.” The rich had bestowed from their abundance, many of them to
be seen and honored by men. Their large donations had deprived
them of no comfort, or even luxury; they had required no sacrifce,
and could not be compared in value with the widow’s mite.
Woes on the Pharisees 535

ကျွန်ုပ်တို့၏ လုပ်ရပ်များကို အသရေပျက်စေခြင်း သို့မဟုတ် မြင့်မြတ်သော ကိုယ်ကျင့်တရား တန်ဖိုး ရှိစေခြင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက်ပေါ်တွင်သာ မူတည်ပါသည်။ လူတိုင်းမြင်ပြီး လူတိုင်းချီးမွမ်းသော ကြီးကျယ်သောအရာများကို ဘုရားသခင်က အဖိုးတန်ဆုံးဟု မမှတ်ယူချေ။ ဝမ်းမြောက်စွာ ပြုလုပ်သော သေးငယ်သော တာဝန်များ၊ ဟန်မပြသော အလှူငွေများနှင့် လူသားတို့၏ အမြင်တွင် တန်ဖိုးမရှိဟု ထင်ရသောအရာများသည် ကိုယ်တော်၏ ရှေ့မှောက်တွင် အမြင့်ဆုံးနေရာ၌ ရှိနေတတ်ပါသည်။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မေတ္တာရှိသော စိတ်နှလုံးသည် အဖိုးအထိုက်ဆုံးသော အလှူထက် ဘုရားသခင်အတွက် ပို၍ အဖိုးတန်ပါသည်။ ဆင်းရဲသော မုဆိုးမသည် ထိုအလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ရန် သူမ၏ အသက်ရှင်ရပ်တည်မှု အားလုံးကို ပေးလှူခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိချစ်မြတ်နိုးသော လုပ်ငန်းအတွက် ထိုဒင်္ဂါးနှစ်ပြားကို ပေးရန် မိမိ၏ အစားအစာကိုပင် စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံရှိ အဖခမည်းတော်သည် သူမ၏ ကြီးမားသော လိုအပ်ချက်ကို လျစ်လျူရှုမည် မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော တစ်ကိုယ်ကောင်းမဆန်သော စိတ်ဓာတ်နှင့် ကလေးသူငယ်ကဲ့သို့သော ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် ကယ်တင်ရှင်၏ ချီးမွမ်းမှုကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

It is the motive that gives character to our acts, stamping them
with ignominy or with high moral worth. Not the great things which
every eye sees and every tongue praises does God account most
precious. The little duties cheerfully done, the little gifts which
make no show, and which to human eyes may appear worthless,
often stand highest in His sight. A heart of faith and love is dearer
to God than the most costly gift. The poor widow gave her living
to do the little that she did. She deprived herself of food in order to
give those two mites to the cause she loved. And she did it in faith,
believing that her heavenly Father would not overlook her great need.
It was this unselfsh spirit and childlike faith that won the Saviour’s
commendation.

ဆင်းရဲသူများကြားတွင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် သမ္မာတရားအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြလိုသူ အများအပြား ရှိပါသည်။ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တော်၏ လုပ်ငန်းကို ထောက်ပံ့ရာတွင် မိမိတို့ထက် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ ပါဝင်လိုသော ဆန္ဒ ပြင်းပြကြသည်။ ထိုဝိညာဉ်များကို ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုသင့်ချေ။ ၎င်းတို့၏ ဒင်္ဂါးပြားများကို ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘဏ်တွင် အပ်နှံပါစေ။ ဘုရားသခင်ကို ချစ်မြတ်နိုးသော စိတ်နှလုံးဖြင့် လှူဒါန်းပါက ထိုအသေးအဖွဲဟု ထင်ရသောအရာများသည် ဘုရားသခင် ပြုံးရွှင်စွာ လက်ခံပြီး ကောင်းချီးပေးသော သန့်ရှင်းသောအလှူများ၊ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ပူဇော်သက္ကာများ ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။

Among the poor there are many who long to show their gratitude
to God for His grace and truth. They greatly desire to share with
their more prosperous brethren in sustaining His service. These
souls should not be repulsed. Let them lay up their mites in the
bank of heaven. If given from a heart flled with love for God, these
seeming trifles become consecrated gifts, priceless offerings, which
God smiles upon and blesses.

ယေရှုက မုဆိုးမနှင့် ပတ်သက်၍ “အခြားသူအားလုံးထက် သာ၍ထည့်ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူသောအခါ ထိုစကားသည် ရည်ရွယ်ချက်အတွက်သာမက သူမ၏ အလှူမှ ရရှိလာသော ရလဒ်များအတွက်ပါ မှန်ကန်ပါသည်။ “တစ်ပဲ တစ်ပြား (farthing) တန်သော ဒင်္ဂါးနှစ်ပြား” သည် ဘုရားသခင်၏ ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်းသို့ ထိုချမ်းသာသော ယုဒလူမျိုးတို့၏ လှူဒါန်းမှုများထက် သာ၍များပြားသော ငွေပမာဏကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုသေးငယ်သော အလှူ၏ ဩဇာညောင်းမှုသည် အစတွင် သေးငယ်သော်လည်း ခေတ်အဆက်ဆက် စီးဆင်းသွားသည်နှင့်အမျှ ပို၍ကျယ်ပြန့်ပြီး နက်ရှိုင်းလာသော စမ်းချောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် နည်းလမ်းပေါင်း ထောင်သောင်းမကဖြင့် ဆင်းရဲသူများကို ကူညီရန်နှင့် ဧဝံဂေလိတရား ပျံ့နှံ့ရန်အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ကျိုးစွန့် စံနမူနာသည် နယ်မြေတိုင်း၊ ခေတ်တိုင်းရှိ စိတ်နှလုံး ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်အပေါ်တွင် လွှမ်းမိုးသက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ချမ်းသာသူနှင့် ဆင်းရဲသူ နှစ်ဦးစလုံးကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ လှူဒါန်းမှုများက သူမ၏ အလှူ၏ တန်ဖိုးကို ပိုမိုကြီးမားစေခဲ့သည်။ မုဆိုးမ၏ ဒင်္ဂါးပြားအပေါ် ကျရောက်သော ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာသည် ၎င်းကို ကြီးမားသော ရလဒ်များ၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထို့အတူ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်အတွက် ရိုးသားသော ဆန္ဒဖြင့် ပေးလှူသော အလှူတိုင်းနှင့် လုပ်ဆောင်သော လုပ်ရပ်တိုင်းသည်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းသည် အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ ရည်ရွယ်ချက်များနှင့် ဆက်နွှယ်နေပါသည်။ ၎င်းမှ ရရှိလာမည့် ကောင်းကျိုးရလဒ်များကို မည်သူမျှ မတိုင်းတာနိုင်ချေ။

When Jesus said of the widow, She “hath cast in more than they [616]
all,” His words were true, not only of the motive, but of the results
of her gift. The “two mites which make a farthing” have brought to
God’s treasury an amount of money far greater than the contributions
of those rich Jews. The influence of that little gift has been like a
stream, small in its beginning, but widening and deepening as it
flowed down through the ages. In a thousand ways it has contributed
to the relief of the poor and the spread of the gospel. Her example
of self-sacrifce has acted and reacted upon thousands of hearts in
every land and in every age. It has appealed to both the rich and the
poor, and their offerings have swelled the value of her gift. God’s
blessing upon the widow’s mite has made it the source of great
results. So with every gift bestowed and every act performed with
a sincere desire for God’s glory. It is linked with the purposes of
Omnipotence. Its results for good no man can measure.

ကယ်တင်ရှင်သည် ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ဖာရိရှဲတို့ကို ဆက်လက် ပြစ်တင်ရှုတ်ချတော်မူ၏- “မျက်ကန်းသော လမ်းပြတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ သင်တို့က ‘အကြင်သူသည် ဗိမာန်တော်ကို တိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုလျှင် အကြောင်းမရှိ။ သို့သော် ဗိမာန်တော်ရှိ ရွှေကို တိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုလျှင်မူကား ထိုသူသည် အပြစ်ရှိ၏’ ဟု ဆိုကြ၏။ လူမိုက်နှင့် မျက်ကန်းတို့၊ အဘယ်အရာက သာ၍ကြီးသနည်း။ ရွှေလော၊ သို့မဟုတ် ရွှေကို သန့်ရှင်းစေသော ဗိမာန်တော်လော။ ထို့ပြင် ‘အကြင်သူသည် ယဇ်ပလ္လင်ကို တိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုလျှင် အကြောင်းမရှိ။ သို့သော် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ အလှူပစ္စည်းကို တိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုလျှင်မူကား ထိုသူသည် အပြစ်ရှိ၏’ ဟု ဆိုကြ၏။ လူမိုက်နှင့် မျက်ကန်းတို့၊ အဘယ်အရာက သာ၍ကြီးသနည်း။ အလှူပစ္စည်းလော၊ သို့မဟုတ် အလှူပစ္စည်းကို သန့်ရှင်းစေသော ယဇ်ပလ္လင်လော။” ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ဘုရားသခင်၏ တောင်းဆိုချက်များကို မိမိတို့၏ မှားယွင်းပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော စံနှုန်းများဖြင့် အနက်ဖွင့်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အပြစ်အမျိုးမျိုး၏ နှိုင်းယှဉ်ချက်ဆိုင်ရာ အပြစ်ကြီးလေးမှုများကို ခွဲခြားရာတွင် အချို့ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားပြီး၊ အရေးမကြီးသော အခြားအရာများကိုမူ ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော အပြစ်များအဖြစ် သဘောထားခဲ့ကြသည်။ ငွေကြေး အပေးအယူအတွက် ၎င်းတို့သည် လူတို့၏ သစ္စာဂတိများမှ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးခဲ့ကြသည်။ များပြားသော ငွေပမာဏအတွက် ၎င်းတို့သည် တစ်ခါတစ်ရံ ကြီးလေးသော ရာဇဝတ်မှုများကိုပင် လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် အုပ်ချုပ်သူများသည် အခြားသော ကိစ္စရပ်များတွင်မူ အသေးအဖွဲ အမှားများအတွက် ပြင်းထန်သော စီရင်ချက်များကို ချမှတ်ခဲ့ကြသည်။

The Saviour continued His denunciations of the scribes and
Pharisees: “Woe unto you, ye blind guides, which say, Whosoever
shall swear by the temple, it is nothing; but whosoever shall swear
by the gold of the temple, he is a debtor! Ye fools and blind: for
536 The Desire of Ages
whether is greater, the gold, or the temple that sanctifeth the gold?
and, Whosoever shall swear by the altar, it is nothing; but whosoever
sweareth by the gift that is upon it, he is guilty. Ye fools and blind:
for whether is greater, the gift, or the altar that sanctifeth the gift?”
The priests interpreted God’s requirements according to their own
false and narrow standard. They presumed to make nice distinctions
as to the comparative guilt of various sins, passing over some lightly,
and treating others of perhaps less consequence as unpardonable.
For a money consideration they excused persons from their vows.
And for large sums of money they sometimes passed over aggravated
crimes. At the same time these priests and rulers would in other
cases pronounce severe judgment for trivial offenses.

“လျှို့ဝှက်သော ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား သင်တို့သည် ပင်စိမ်း (mint)၊ စမုံစပါး (anise) နှင့် ဇီရာ (cummin) တို့၏ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို ပေးကြသော်လည်း၊ ပညတ်တရား၏ သာ၍လေးနက်သော အချက်များဖြစ်သည့် တရားစီရင်ခြင်း၊ ကရုဏာနှင့် ယုံကြည်ခြင်းတို့ကိုမူ လျစ်လျူရှုကြ၏။ ဤအရာများကို သင်တို့ ပြုသင့်သကဲ့သို့၊ အခြားအရာများကိုလည်း မစွန့်သင့်ချေ။” ဤစကားများဖြင့် ခရစ်တော်သည် သန့်ရှင်းသော တာဝန်ဝတ္တရားများကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်းကို ထပ်မံ ရှုတ်ချတော်မူ၏။ တာဝန်ဝတ္တရား ကိုယ်တိုင်ကိုမူ ကိုယ်တော် ပယ်ဖျက်ခြင်း မရှိချေ။ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ စနစ်ကို ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ပြဋ္ဌာန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အစောဆုံးကာလများကတည်းက လိုက်နာခဲ့ကြသည်။ ယုံကြည်ခြင်း၏ အဘဖြစ်သော အာဗြဟံသည် မိမိပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံး၏ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို ပေးလှူခဲ့သည်။ ယုဒအုပ်ချုပ်သူများသည် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ ပေးရန် တာဝန်ရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြပြီး ၎င်းမှာ မှန်ကန်ပါသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် လူတို့အား မိမိတို့၏ ယုံကြည်ချက်အရ တာဝန်ကျေပွန်ရန် ခွင့်မပြုခဲ့ကြချေ။ အမှုတိုင်းအတွက် တင်းကျပ်သော စည်းမျဉ်းများကို ချမှတ်ခဲ့ကြသည်။ တောင်းဆိုချက်များသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးလာသဖြင့် လိုက်နာရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ မိမိတို့၏ တာဝန်များ မည်သည့်အချိန်တွင် ပြီးဆုံးသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြတော့ချေ။ ဘုရားသခင် ပေးထားသည့်အတိုင်းဆိုလျှင် ထိုစနစ်မှာ တရားမျှတပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိသော်လည်း ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် ရဗ္ဗိတို့သည် ၎င်းကို ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ကြသည်။

“Woe unto you, scribes and Pharisees, hypocrites! for ye pay
tithe of mint and anise and cummin, and have omitted the weightier
matters of the law, judgment, mercy, and faith: these ought ye to
have done, and not to leave the other undone.” In these words Christ
again condemns the abuse of sacred obligation. The obligation itself
He does not set aside. The tithing system was ordained by God, and
it had been observed from the earliest times. Abraham, the father of
the faithful, paid tithes of all that he possessed. The Jewish rulers
recognized the obligation of tithing, and this was right; but they
[617] did not leave the people to carry out their own convictions of duty.
Arbitrary rules were laid down for every case. The requirements
had become so complicated that it was impossible for them to be
fulflled. None knew when their obligations were met. As God gave
it, the system was just and reasonable; but the priests and rabbis had
made it a wearisome burden.

ဘုရားသခင် မှာကြားသမျှသည် အရေးကြီးပါသည်။ ခရစ်တော်သည် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ ပေးခြင်းကို တာဝန်တစ်ခုအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတော်မူ၏။ သို့သော် ဤအရာသည် အခြားသော တာဝန်များကို လျစ်လျူရှုရန် အကြောင်းပြချက် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကိုယ်တော် ပြသခဲ့သည်။ ဖာရိရှဲတို့သည် ပင်စိမ်း၊ စမုံစပါးနှင့် လောဗင် (rue) ကဲ့သို့သော ဥယျာဉ်ထွက် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ၏ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို ပေးရာတွင် အလွန်တိကျကြသည်။ ဤအရာသည် ၎င်းတို့အတွက် ကုန်ကျစရိတ် နည်းပါးပြီး ၎င်းတို့အား တိကျမှုနှင့် သန့်ရှင်းမှုတို့အတွက် နာမည်ကောင်း ရရှိစေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်းတို့၏ အကျိုးမဲ့သော ကန့်သတ်ချက်များသည် လူတို့ကို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းပြီး ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ပြဋ္ဌာန်းထားသော သန့်ရှင်းသည့် စနစ်အပေါ် လေးစားမှုကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် လူတို့၏ စိတ်ကို အရေးမပါသော ခွဲခြားမှုများဖြင့် ပြည့်စေပြီး၊ အဓိကကျသော သမ္မာတရားများထံမှ အာရုံကို လွှဲပြောင်းခဲ့ကြသည်။ ပညတ်တရား၏ သာ၍လေးနက်သော အချက်များဖြစ်သည့် တရားမျှတမှု၊ ကရုဏာနှင့် သမ္မာတရားတို့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။ “ဤအရာများကို သင်တို့ ပြုသင့်သကဲ့သို့၊ အခြားအရာများကိုလည်း မစွန့်သင့်ချေ” ဟု ခရစ်တော် မိန့်တော်မူ၏။

All that God commands is of consequence. Christ recognized
the payment of tithes as a duty; but He showed that this could not
excuse the neglect of other duties. The Pharisees were very exact
in tithing garden herbs, such as mint, anise, and rue; this cost them
little, and it gave them a reputation for exactness and sanctity. At
the same time their useless restrictions oppressed the people and
destroyed respect for the sacred system of God’s own appointing.
They occupied men’s minds with trifling distinctions, and turned
their attention from essential truths. The weightier matters of the
law, justice, mercy, and truth, were neglected. “These,” Christ said,
“ought ye to have done, and not to leave the other undone.”
Woes on the Pharisees 537

အခြားသော ပညတ်များကိုလည်း ရဗ္ဗိတို့သည် ထိုနည်းတူပင် လွဲမှားအောင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ မောရှေမှတစ်ဆင့် ပေးထားသော လမ်းညွှန်ချက်များတွင် မစင်ကြယ်သော အရာများကို မစားရန် တားမြစ်ထားသည်။ ဝက်သားနှင့် အခြားသော တိရစ္ဆာန်အချို့၏ အသားကို စားသုံးခြင်းသည် သွေးကို မစင်ကြယ်စေနိုင်ပြီး အသက်တိုစေနိုင်သဖြင့် တားမြစ်ထားသည်။ သို့သော် ဖာရိရှဲတို့သည် ဤကန့်သတ်ချက်များကို ဘုရားသခင် ပေးထားသည့်အတိုင်း မထားခဲ့ကြချေ။ ၎င်းတို့သည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အလွန်အကျွံ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ အခြားအရာများအပြင် လူတို့အား အသုံးပြုသမျှသော ရေအားလုံးကို စစ်ထုတ်ရန် ခိုင်းစေခဲ့ကြသည်။ သို့မှသာ မစင်ကြယ်သော တိရစ္ဆာန်အုပ်စုဝင် ဖြစ်နိုင်သည့် အသေးငယ်ဆုံးသော ပိုးမွှားလေးပင် မပါရှိစေရန် ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ဤအရေးမပါသော တောင်းဆိုချက်များနှင့် ၎င်းတို့၏ တကယ့် အပြစ်များ၏ ကြီးမားမှုကို နှိုင်းယှဉ်ပြရင်း ဖာရိရှဲတို့အား “မျက်ကန်းသော လမ်းပြတို့၊ သင်တို့သည် ခြင်ကောင်ကို စစ်ထုတ်၍ ကုလားအုတ်ကိုမူကား မျိုကြ၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Other laws had been perverted by the rabbis in like manner.
In the directions given through Moses it was forbidden to eat any
unclean thing. The use of swine’s flesh, and the flesh of certain other
animals, was prohibited, as likely to fll the blood with impurities,
and to shorten life. But the Pharisees did not leave these restrictions
as God had given them. They went to unwarranted extremes. Among
other things the people were required to strain all the water used,
lest it should contain the smallest insect, which might be classed
with the unclean animals. Jesus, contrasting these trivial exactions
with the magnitude of their actual sins, said to the Pharisees, “Ye
blind guides, which strain at a gnat, and swallow a camel.”

“လျှို့ဝှက်သော ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား သင်တို့သည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် လှပသော်လည်း၊ အတွင်း၌မူကား လူသေအရိုးနှင့် ညစ်ညူးသောအရာ အမျိုးမျိုးတို့ဖြင့် ပြည့်နေသော ထုံးဖြူသုတ်ထားသော သင်္ချိုင်းဂူများနှင့် တူကြ၏။” ထုံးဖြူသုတ်၍ လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထားသော သင်္ချိုင်းဂူသည် အတွင်းရှိ ပုပ်စပ်နေသော ရုပ်ကြွင်းများကို ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် အုပ်ချုပ်သူတို့၏ အပြင်ပန်း သန့်ရှင်းမှုသည်လည်း မတရားမှုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ယေရှုက ဆက်လက်၍-

“Woe unto you, scribes and Pharisees, hypocrites! for ye are
like unto whited sepulchers, which indeed appear beautiful outward,
but are within full of dead men’s bones, and of all uncleanness.” As
the whited and beautifully decorated tomb concealed the putrefying
remains within, so the outward holiness of the priests and rulers
concealed iniquity. Jesus continued:

“လျှို့ဝှက်သော ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား သင်တို့သည် ပရောဖက်တို့၏ သင်္ချိုင်းဂူများကို တည်ဆောက်၍ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့၏ ဂူများကို တန်ဆာဆင်ကြ၏။ ‘ငါတို့သည် ငါတို့ဘိုးဘေးများ၏ လက်ထက်၌ ရှိခဲ့လျှင်၊ ပရောဖက်တို့၏ အသွေးကို သွန်းရာတွင် ပါဝင်ကြမည်မဟုတ်’ ဟုလည်း ဆိုကြ၏။ ထို့ကြောင့် သင်တို့သည် ပရောဖက်တို့ကို သတ်သောသူတို့၏ သားသမီးများ ဖြစ်ကြောင်း မိမိတို့ဘာသာ သက်သေခံကြ၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သေဆုံးသွားသော ပရောဖက်များအပေါ် ၎င်းတို့၏ လေးစားမှုကို ပြသရန် ယုဒလူမျိုးတို့သည် ၎င်းတို့၏ သင်္ချိုင်းဂူများကို လှပအောင် ပြုလုပ်ရာတွင် အလွန်တက်ကြွကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ သွန်သင်ချက်များမှ အကျိုးအမြတ် မရရှိကြသလို၊ ၎င်းတို့၏ ပြစ်တင်ဆုံးမမှုများကိုလည်း ဂရုမစိုက်ကြချေ။ ခရစ်တော်၏ လက်ထက်တွင် သေသူများ၏ နားခိုရာနေရာများကို အယူသီးစွာဖြင့် မြတ်နိုးခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့ကို တန်ဆာဆင်ရန် များပြားသော ငွေပမာဏကို သုံးစွဲခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ အမြင်တွင် ဤအရာသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သေသူများအပေါ် အလွန်အကျွံ ဂရုစိုက်ခြင်းအားဖြင့် လူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို အမြင့်ဆုံး မချစ်သကဲ့သို့၊ မိမိ၏ အိမ်နီးချင်းကိုလည်း မိမိကဲ့သို့ မချစ်ကြောင်း ပြသခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့သော ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုသည် ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း အလွန်အကျွံ ဖြစ်နေပါသည်။ လူအများအပြားသည် သေသူများအတွက် အဖိုးတန်သော အမှတ်တရ ကျောက်တိုင်များကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် မုဆိုးမနှင့် မိဘမဲ့များ၊ ဖျားနာသူနှင့် ဆင်းရဲသူများကို လျစ်လျူရှုသည့် အပြစ်ကို ကျူးလွန်နေကြသည်။ အသက်ရှင်နေသူများအပေါ် ထားရှိရမည့် တာဝန်များ—ခရစ်တော်က ရှင်းလင်းစွာ မှာကြားထားသော တာဝန်များကို—မလုပ်ဆောင်ဘဲ နေကြစဉ်၊ ဤရည်ရွယ်ချက်အတွက် အချိန်၊ ငွေနှင့် လုပ်အားများကို လိုလိုလားလား အသုံးပြုနေကြသည်။

“Woe unto you, scribes and Pharisees, hypocrites! because ye
build the tombs of the prophets, and garnish the sepulchers of the
righteous, and say, If we had been in the days of our fathers, we
would not have been partakers with them in the blood of the prophets.
Wherefore ye be witnesses unto yourselves, that ye are the children
of them which killed the prophets.” To show their esteem for the dead [618]
prophets, the Jews were very zealous in beautifying their tombs; but
they did not proft by their teachings, nor give heed to their reproofs.
In the days of Christ a superstitious regard was cherished for the
resting places of the dead, and vast sums of money were lavished
upon their decoration. In the sight of God this was idolatry. In their
undue regard for the dead, men showed that they did not love God
supremely, nor their neighbor as themselves. The same idolatry
is carried to great lengths today. Many are guilty of neglecting
the widow and the fatherless, the sick and the poor, in order to
build expensive monuments for the dead. Time, money, and labor
are freely spent for this purpose, while duties to the living—duties
which Christ has plainly enjoined—are left undone.

ဖာရိရှဲတို့သည် ပရောဖက်တို့၏ သင်္ချိုင်းဂူများကို တည်ဆောက်ကာ ၎င်းတို့ကို တန်ဆာဆင်ပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြောဆိုကြသည်မှာ “ငါတို့သည် ငါတို့ဘိုးဘေးများ၏ လက်ထက်၌ နေခဲ့လျှင်၊ ဘုရားသခင်၏ အစေခံများ၏ အသွေးကို သွန်းရာတွင် ၎င်းတို့နှင့် ပူးပေါင်းမည်မဟုတ်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တော်၏ သားတော်ကို သတ်ရန် ကြံစည်နေကြသည်။ ဤအရာသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် သင်ခန်းစာ ဖြစ်သင့်ပါသည်။ သမ္မာတရား၏ အလင်းမှ လွှဲဖယ်သွားသော စိတ်ကို လှည့်ဖြားနိုင်သည့် စာတန်၏ တန်ခိုးကို ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်စိများ မြင်နိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။ လူအများအပြားသည် ဖာရိရှဲတို့၏ လမ်းစဉ်ကို လိုက်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် အသေခံခဲ့ကြသူများကို ရိုသေကြသည်။ ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော ယုဒလူမျိုးတို့၏ မျက်ကန်းဖြစ်မှုကို အံ့သြကြသည်။ ၎င်းတို့က “ငါတို့သည် ကိုယ်တော်၏ လက်ထက်၌ နေခဲ့လျှင်၊ ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ ခံယူမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကယ်တင်ရှင်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သူများ၏ အပြစ်တွင် မည်သည့်အခါမျှ ပါဝင်မည်မဟုတ်” ဟု ကြွေးကြော်ကြသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်ကို နာခံရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် နှိမ့်ချခြင်းများ လိုအပ်လာသောအခါ ထိုသူများကိုယ်တိုင်ပင် မိမိတို့၏ ယုံကြည်ချက်ကို နှိပ်ကွပ်ပြီး နာခံရန် ငြင်းဆန်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ခရစ်တော် ရှုတ်ချခဲ့သော ဖာရိရှဲတို့ကဲ့သို့ပင် စိတ်ဓာတ်မျိုးကို ပြသနေကြသည်။

The Pharisees built the tombs of the prophets, and adorned their
sepulchers, and said one to another, If we had lived in the days of
our fathers, we would not have united with them in shedding the
538 The Desire of Ages
blood of God’s servants. At the same time they were planning to
take the life of His Son. This should be a lesson to us. It should
open our eyes to the power of Satan to deceive the mind that turns
from the light of truth. Many follow in the track of the Pharisees.
They revere those who have died for their faith. They wonder at
the blindness of the Jews in rejecting Christ. Had we lived in His
day, they declare, we would gladly have received His teaching; we
would never have been partakers in the guilt of those who rejected
the Saviour. But when obedience to God requires self-denial and
humiliation, these very persons stifle their convictions, and refuse
obedience. Thus they manifest the same spirit as did the Pharisees
whom Christ condemned.

ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းတွင် ပါဝင်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တာဝန်ရှိမှုကို ယုဒလူမျိုးတို့သည် အနည်းငယ်မျှပင် မသိရှိကြချေ။ ပထမဆုံးသော အပြစ်မဲ့သော အသွေးကို သွန်းခဲ့သည့် အာဗေလသည် ကာဣန၏ လက်ချက်ဖြင့် ကျဆုံးခဲ့ချိန်မှစ၍ ထိုသမိုင်းသည် တိုးပွားလာသော အပြစ်များနှင့်အတူ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ခေတ်အဆက်ဆက်တွင် ပရောဖက်များသည် ဘုရင်များ၊ အုပ်ချုပ်သူများနှင့် လူတို့၏ အပြစ်များကို ဆန့်ကျင်ကာ ဘုရားသခင် ပေးထားသော စကားများကို ပြောဆိုရင်း၊ မိမိတို့၏ အသက်ကို စွန့်စား၍ ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ကို နာခံကာ အသံလွှင့်ခဲ့ကြသည်။ မျိုးဆက်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ အလင်းနှင့် သမ္မာတရားကို ငြင်းပယ်သူများအတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြစ်ဒဏ်သည် စုပုံလာခဲ့သည်။ ဤအရာကို ခရစ်တော်၏ ရန်သူများသည် ယခုအခါ မိမိတို့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဆွဲတင်နေကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် အုပ်ချုပ်သူတို့၏ အပြစ်သည် ယခင် မျိုးဆက်အားလုံး၏ အပြစ်ထက် သာ၍ကြီးမားသည်။ ကယ်တင်ရှင်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းတို့သည် အာဗေလမှသည် ခရစ်တော်အထိ အသတ်ခံခဲ့ရသော ဖြောင့်မတ်သူ အားလုံး၏ အသွေးအတွက် တာဝန်ရှိသူများ ဖြစ်လာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ မတရားမှု ဖလားကို လျှံကျသည်အထိ ဖြည့်တော့မည် ဖြစ်သည်။ မကြာမီတွင် ၎င်းသည် တရားမျှတသော ပြစ်ဒဏ်အဖြစ် ၎င်းတို့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လောင်းချခြင်း ခံရမည်။ ဤအကြောင်းကို ယေရှုက ၎င်းတို့အား သတိပေးခဲ့သည်-

Little did the Jews realize the terrible responsibility involved in
rejecting Christ. From the time when the frst innocent blood was
shed, when righteous Abel fell by the hand of Cain, the same history
had been repeated, with increasing guilt. In every age prophets had
lifted up their voices against the sins of kings, rulers, and people,
speaking the words which God gave them, and obeying His will
at the peril of their lives. From generation to generation there had
been heaping up a terrible punishment for the rejecters of light and
truth. This the enemies of Christ were now drawing down upon
their own heads. The sin of the priests and rulers was greater than
that of any preceding generation. By their rejection of the Saviour,
[619] they were making themselves responsible for the blood of all the
righteous men slain from Abel to Christ. They were about to fll to
overflowing their cup of iniquity. And soon it was to be poured upon
their heads in retributive justice. Of this, Jesus warned them:

“ဖြောင့်မတ်သော အာဗေလ၏ အသွေးမှသည်၊ ဗိမာန်တော်နှင့် ယဇ်ပလ္လင်ကြားတွင် သင်တို့သတ်ခဲ့သော ဗာရခိ၏သား ဇာခရိ၏ အသွေးတိုင်အောင်၊ မြေကြီးပေါ်၌ သွန်းခဲ့သော ဖြောင့်မတ်သော အသွေးအားလုံးသည် သင်တို့အပေါ်သို့ ရောက်စေခြင်းငှာ ဖြစ်၏။ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ဤအမှုအလုံးစုံတို့သည် ဤမျိုးဆက်အပေါ်သို့ ရောက်လိမ့်မည်။”

“That upon you may come all the righteous blood shed upon the
earth, from the blood of righteous Abel unto the blood of Zacharias
son of Barachias, whom ye slew between the temple and the altar. Verily I say unto you, All these things shall come upon this
generation.”

ယေရှုကို နားထောင်နေသော ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် ကိုယ်တော်၏ စကားများမှာ မှန်ကန်ကြောင်း သိကြသည်။ ပရောဖက် ဇာခရိ မည်သို့ အသတ်ခံခဲ့ရသည်ကို ၎င်းတို့ သိကြသည်။ ဘုရားသခင်ထံမှ သတိပေးစကားများသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ရှိနေစဉ်မှာပင်၊ ဘာသာဖောက်ပြန်သော ဘုရင်သည် စာတန်၏ ဒေါသကို ခံစားရပြီး သူ၏ အမိန့်ဖြင့် ပရောဖက်ကို သတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ အသွေးသည် ဗိမာန်တော်ဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် စွဲထင်နေခဲ့ပြီး ဖျက်ပစ်၍ မရခဲ့ချေ။ ၎င်းသည် ဘာသာဖောက်ပြန်သော ဣသရေလအမျိုးကို ဆန့်ကျင်ကာ သက်သေခံရန် ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။ ဗိမာန်တော် တည်ရှိနေသရွေ့ ထိုဖြောင့်မတ်သောအသွေး၏ အစွန်းအထင်းသည် လက်စားချေပေးရန် ဘုရားသခင်ထံ အော်ဟစ်နေပါလိမ့်မည်။ ယေရှုက ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြစ်များကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုသောအခါ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

The scribes and Pharisees who listened to Jesus knew that His
words were true. They knew how the prophet Zacharias had been
slain. While the words of warning from God were upon his lips,
a satanic fury seized the apostate king, and at his command the
prophet was put to death. His blood had imprinted itself upon the
very stones of the temple court, and could not be erased; it remained
Woes on the Pharisees 539
to bear testimony against apostate Israel. As long as the temple
should stand, there would be the stain of that righteous blood, crying
to God to be avenged. As Jesus referred to these fearful sins, a thrill
of horror ran through the multitude.

ရှေ့သို့ မျှော်ကြည့်ရင်း၊ ယုဒလူမျိုးတို့၏ နောင်တမရခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ အစေခံများအပေါ် သည်းမခံနိုင်ခြင်းတို့သည် အတိတ်မှာကဲ့သို့ပင် အနာဂတ်မှာလည်း ဆက်ရှိနေမည်ဟု ယေရှုက မိန့်တော်မူ၏-

Looking forward, Jesus declared that the impenitence of the Jews
and their intolerance of God’s servants would be the same in the
future as it had been in the past:

“ထို့ကြောင့် ကြည့်လော့၊ ငါသည် ပရောဖက်များ၊ ပညာရှိများနှင့် ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များကို သင်တို့ထံသို့ စေလွှတ်၏။ ၎င်းတို့အနက် အချို့ကို သင်တို့သည် သတ်၍ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ တင်ကြလိမ့်မည်။ အချို့ကို သင်တို့၏ ဝတ်ပြုကျောင်းများတွင် ရိုက်နှက်ကြလိမ့်မည်။ မြို့တစ်မြို့မှ တစ်မြို့သို့လည်း လိုက်လံ ညှဉ်းပန်းကြလိမ့်မည်။” ယုံကြည်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်ဝသော ပရောဖက်နှင့် ပညာရှိများဖြစ်သည့် သတေဖန်၊ ယာကုပ်နှင့် အခြားသူ အများအပြားသည် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်းနှင့် အသတ်ခံရခြင်းများကို ခံရပါလိမ့်မည်။

“Wherefore, behold, I send unto you prophets, and wise men, and
scribes: and some of them ye shall kill and crucify; and some of them
shall ye scourge in your synagogues, and persecute them from city
to city.” Prophets and wise men, full of faith and the Holy Ghost,—
Stephen, James, and many others,—would be condemned and slain.

လက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လျက်၊ မိမိ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ အလင်းတော် လွှမ်းခြုံထားလျက်၊ ခရစ်တော်သည် မိမိရှေ့ရှိသူများအား တရားသူကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြောဆိုတော်မူ၏။ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာနှင့် တောင်းပန်တိုးလျှိုးစွာ အမြဲကြားခဲ့ရသော ကိုယ်တော်၏ အသံသည် ယခုအခါ ပြစ်တင်မောင့်မဲခြင်းနှင့် ရှုတ်ချခြင်း အသံအဖြစ် ကြားရသည်။ နားထောင်သူများ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ စကားနှင့် အကြည့်တို့ကြောင့် ရရှိခဲ့သော စွဲလမ်းမှုသည် မည်သည့်အခါမျှ ပျောက်ပျက်သွားမည် မဟုတ်ချေ။

With hand uplifted to heaven, and a divine light enshrouding His
person, Christ spoke as a judge to those before Him. His voice, that
had so often been heard in gentleness and entreaty, was now heard
in rebuke and condemnation. The listeners shuddered. Never was
the impression made by His words and His look to be effaced.

ခရစ်တော်၏ ဒေါသသည် လူတို့သည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်များကို ဖျက်ဆီးနေကြသော၊ လူတို့ကို လှည့်ဖြားကာ ဘုရားသခင်ကို အသရေဖျက်နေကြသော လျှို့ဝှက်မှုနှင့် ကြီးလေးသော အပြစ်များအပေါ်သို့ ဦးတည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် အုပ်ချုပ်သူတို့၏ လှည့်ဖြားတတ်သော ကျိုးကြောင်းပြချက်များတွင် စာတန်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကိုယ်တော် သိမြင်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်၏ အပြစ်ကို ရှုတ်ချမှုမှာ ထက်မြက်ပြီး စေ့စပ်သေချာလှသော်လည်း၊ လက်စားချေသော စကားလုံးများကိုမူ ကိုယ်တော် ပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ကိုယ်တော်သည် မှောင်မိုက်၏ မင်းသားအပေါ် သန့်ရှင်းသော အမျက်ဒေါသ ရှိသော်လည်း၊ စိတ်တိုတတ်သော ဒေါသမျိုးကိုမူ မပြခဲ့ချေ။ ထို့အတူ ဘုရားသခင်နှင့် သဟဇာတဖြစ်စွာ နေထိုင်ပြီး မေတ္တာနှင့် ကရုဏာဟူသော ချိုမြိန်သော ဂုဏ်ရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည်လည်း အပြစ်အပေါ် ဖြောင့်မတ်သော အမျက်ဒေါသကို ခံစားရပါလိမ့်မည်။ သို့သော် မိမိကို ကဲ့ရဲ့သူများကို ပြန်လည် ကဲ့ရဲ့ရန် ဒေါသစိတ်ဖြင့် လှုံ့ဆော်ခြင်း ခံရမည် မဟုတ်ချေ။ မဟုတ်မမှန်သောအရာများကို ထိန်းသိမ်းရန် အောက်ပိုင်းမှ တန်ဖိုးမဲ့သော အင်အားတစ်ခုဖြင့် လှုံ့ဆော်ခံရသူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင်၊ ခရစ်တော်၌ သူသည် တည်ငြိမ်မှုနှင့် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှုကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားပါလိမ့်မည်။

Christ’s indignation was directed against the hypocrisy, the gross
sins, by which men were destroying their own souls, deceiving the
people and dishonoring God. In the specious deceptive reasoning of
the priests and rulers He discerned the working of satanic agencies.
Keen and searching had been His denunciation of sin; but He spoke
no words of retaliation. He had a holy wrath against the prince of
darkness; but He manifested no irritated temper. So the Christian
who lives in harmony with God, possessing the sweet attributes of
love and mercy, will feel a righteous indignation against sin; but [620]
he will not be roused by passion to revile those who revile him.
Even in meeting those who are moved by a power from beneath
to maintain falsehood, in Christ he will still preserve calmness and
self-possession.

ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် ဗိမာန်တော်ကို တစ်ချက်မျှ တန့်၍ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နားထောင်သူများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတွင် ဘုရားသခင်၏ သနားခြင်းလက္ခဏာများ ထင်ရှားနေသည်။ စိတ်နှလုံး၏ နက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုနှင့် ခါးသီးသော မျက်ရည်များကြောင့် တိမ်ဝင်နေသော အသံဖြင့် ကိုယ်တော်က “အို ယေရုရှလင်၊ ယေရုရှလင်၊ ပရောဖက်တို့ကို သတ်၍၊ သင့်ထံသို့ စေလွှတ်သောသူတို့ကို ခဲနှင့်ပေါက်သောမြို့၊ ကြက်မသည် မိမိသားငယ်တို့ကို အတောင်အောက်၌ စုသိမ်းသကဲ့သို့၊ သင်၏သားသမီးတို့ကို စုသိမ်းခြင်းငှာ ငါသည် အကြိမ်ကြိမ် အလိုရှိသော်လည်း သင်တို့သည် အလိုမရှိကြ” ဟု အော်ဟစ်တော်မူ၏။ ဤအရာသည် ခွဲခွာခြင်းအတွက် ရုန်းကန်မှု ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ ငိုကြွေးမြည်တမ်းမှုတွင် ဘုရားသခင်၏ စိတ်နှလုံးကိုယ်တိုင်က လျှံထွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ အရှည်တည့်သော မေတ္တာတော်၏ နက်နဲသော နှုတ်ဆက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

Divine pity marked the countenance of the Son of God as He cast
one lingering look upon the temple and then upon His hearers. In a
voice choked by deep anguish of heart and bitter tears He exclaimed,
“O Jerusalem, Jerusalem, thou that killest the prophets, and stonest
them which are sent unto thee, how often would I have gathered thy
children together, even as a hen gathereth her chickens under her
wings, and ye would not!” This is the separation struggle. In the
540 The Desire of Ages
lamentation of Christ the very heart of God is pouring itself forth. It
is the mysterious farewell of the long-suffering love of the Deity.

ဖာရိရှဲနှင့် ဇဒ္ဒုကဲတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း နှုတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ယေရှုသည် မိမိ၏ တပည့်တော်များကို ခေါ်ယူပြီး ဗိမာန်တော်မှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်တော်မူ၏။ ရှုံးနိမ့်၍ ရန်သူများ၏ ရှေ့မှ နှင်ထုတ်ခံရသူကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိ၏ အလုပ် ပြီးမြောက်သွားသောသူကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ထိုအချေအတင် ငြင်းခုံမှုမှ အောင်နိုင်သူအဖြစ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

Pharisees and Sadducees were alike silenced. Jesus summoned
His disciples, and prepared to leave the temple, not as one defeated
and forced from the presence of his adversaries, but as one whose
work was accomplished. He retired a victor from the contest.

ထိုထူးခြားသောနေ့တွင် ခရစ်တော်၏ နှုတ်ခမ်းမှ ထွက်ကျလာသော သမ္မာတရား ရတနာများကို စိတ်နှလုံး အများအပြားတွင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့အတွက် အတွေးသစ်များ စတင်ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ရည်မှန်းချက်သစ်များ နိုးကြားလာကာ သမိုင်းသစ်တစ်ခု စတင်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံပြီး ပြန်လည် ထမြောက်တော်မူပြီးနောက်၊ ထိုသူများသည် ရှေ့တန်းသို့ ထွက်လာကြပြီး ကြီးကျယ်သော အလုပ်နှင့် ကိုက်ညီသော ပညာနှင့် ဇွဲလုံ့လတို့ဖြင့် မိမိတို့၏ ဘုရားသခင်ပေးသော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ထိခိုက်စေသော သတင်းစကားကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး၊ လူပေါင်း ထောင်သောင်းမက၏ အသက်တာကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ သိမ်ငယ်စေခဲ့သော ရှေးဟောင်း အယူသီးမှုများကို အားနည်းစေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ သက်သေခံချက်ရှေ့တွင် လူသားတို့၏ သီအိုရီနှင့် ဒဿနိကဗေဒများသည် အနှစ်မဲ့သော ပုံပြင်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ယေရုရှလင်မြို့ ဗိမာန်တော်ရှိ ထိုအံ့သြထိတ်လန့်နေသော လူအုပ်ကြီးအား ပြောကြားခဲ့သော ကယ်တင်ရှင်၏ စကားများမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရလဒ်များသည် ကြီးမားလှပေသည်။

The gems of truth that fell from Christ’s lips on that eventful day
were treasured in many hearts. For them new thoughts started into
life, new aspirations were awakened, and a new history began. After
the crucifxion and resurrection of Christ, these persons came to the
front, and fulflled their divine commission with a wisdom and zeal
corresponding to the greatness of the work. They bore a message
that appealed to the hearts of men, weakening the old superstitions
that had long dwarfed the lives of thousands. Before their testimony
human theories and philosophies became as idle fables. Mighty were
the results flowing from the words of the Saviour to that wondering,
awestruck crowd in the temple at Jerusalem.

သို့သော် ဣသရေလ လူမျိုးစုအနေနှင့်မူ မိမိကိုယ်ကို ဘုရားသခင်နှင့် ကွာရှင်းခဲ့ကြသည်။ သံလွင်ပင်၏ သဘာဝအကိုင်းအခက်များသည် ကျိုးပြတ်ကုန်ပြီ။ ဗိမာန်တော်၏ အတွင်းပိုင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်ရှုရင်း ယေရှုက ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းသော လေသံဖြင့် “ကြည့်လော့၊ သင်တို့၏အိမ်သည် သင်တို့အတွက် ဆိတ်ညံစွာ ကျန်ရစ်၏။ ငါဆိုသည်ကား၊ ‘ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်နှင့် ကြွလာသောသူသည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်း’ ဟု သင်တို့ မပြောမချင်း၊ ယခုမှစ၍ ငါ့ကို မမြင်ရကြလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ယခင်က ကိုယ်တော်သည် ဗိမာန်တော်ကို မိမိအဘ၏ အိမ်တော်ဟု ခေါ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတွင် ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် ထိုနံရံများကြားမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်အမျှ၊ ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းတော်အတွက် တည်ဆောက်ထားသော ဗိမာန်တော်မှ ဘုရားသခင်၏ ရှိနေခြင်းသည် ထာဝရ ဖယ်ခွာသွားမည် ဖြစ်သည်။ ယခုမှစ၍ ၎င်း၏ ဘာသာရေး အခမ်းအနားများသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားမည် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ ဝတ်ပြုမှုများသည်လည်း ဟန်ဆောင်လှောင်ပြောင်မှုများသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

But Israel as a nation had divorced herself from God. The natural
branches of the olive tree were broken off. Looking for the last time
upon the interior of the temple, Jesus said with mournful pathos,
“Behold, your house is left unto you desolate. For I say unto you,
Ye shall not see Me henceforth, till ye shall say, Blessed is He that
cometh in the name of the Lord.” Hitherto He had called the temple
His Father’s house; but now, as the Son of God should pass out
from those walls, God’s presence would be withdrawn forever from
the temple built to His glory. Henceforth its ceremonies would be
meaningless, its services a mockery.