အခန်း (၁၂) — စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း

 

အခန်း (၁၂) — စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း

ဤအခန်းသည် ရှင်မဿဲခရစ်ဝင် ၄:၁-၁၁၊ ရှင်မာကုခရစ်ဝင် ၁:၁၂၊ ၁၃ နှင့် ရှင်လုကာခရစ်ဝင် ၄:၁-၁၃ တို့အပေါ် အခြေခံထားသည်။

“ယေရှုသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်စုံလျက်၊ ယော်ဒန်မြစ်မှပြန်လာ၍၊ ဝိညာဉ်တော်သည် ကိုယ်တော်ကို တောသို့ပို့ဆောင်တော်မူ၏။” ရှင်မာကု၏စကားများသည် ပို၍ပင် အဓိပ္ပာယ်လေးနက်သည်။ သူက “ထိုခဏခြင်းတွင် ဝိညာဉ်တော်သည် ကိုယ်တော်ကို တောသို့နှင်ထုတ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် တော၌ ရက်ပေါင်းလေးဆယ်ပတ်လုံးရှိ၍၊ စာတန်၏စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းကို ခံတော်မူ၏။ သားရဲတို့နှင့်အတူ ရှိတော်မူ၏” ဟု ဆိုသည်။ “ထိုနေ့ရက်တို့၌ အဘယ်စာကိုမျှ မစားဘဲနေတော်မူ၏။”

[114] Chapter 12—The Temptation
This chapter is based on Matthew 4:1-11; Mark 1:12, 13; Luke
4:1-13.
“And Jesus being full of the Holy Ghost returned from Jordan,
and was led by the Spirit into the wilderness.” The words of Mark
are still more signifcant. He says, “Immediately the Spirit driveth
Him into the wilderness. And He was there in the wilderness forty
days, tempted of Satan; and was with the wild beasts.” “And in those
days He did eat nothing.”

ယေရှုသည် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းကိုခံရန် တောသို့ ပို့ဆောင်ခြင်းခံရသောအခါ၊ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်က ပို့ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်မဟုတ်။ မိမိ၏သာသနာလုပ်ငန်းနှင့် အမှုတော်ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရန် တစ်ပါးတည်းရှိနေလိုသဖြင့် တောသို့ကြွခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အစာရှောင်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းအားဖြင့်၊ မိမိလျှောက်လှမ်းရမည့် သွေးစွန်းသောလမ်းခရီးအတွက် မိမိကိုယ်ကို ခွန်အားဖြည့်တင်းရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကယ်တင်ရှင်သည် တောသို့ကြွသွားသည်ကို စာတန်သိရှိပြီး၊ ဤအချိန်သည် ကိုယ်တော်ကို ချဉ်းကပ်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ဖြစ်သည်ဟု သူထင်မှတ်ခဲ့သည်။

When Jesus was led into the wilderness to be tempted, He was
led by the Spirit of God. He did not invite temptation. He went to
the wilderness to be alone, to contemplate His mission and work.
By fasting and prayer He was to brace Himself for the bloodstained
path He must travel. But Satan knew that the Saviour had gone into
the wilderness, and he thought this the best time to approach Him.

အလင်းမင်းသားနှင့် မှောင်မိုက်နိုင်ငံ၏ခေါင်းဆောင်တို့အကြား ပဋိပက္ခတွင် ကမ္ဘာလောကအတွက် အလွန်အရေးကြီးသောအရာများ ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်။ လူသားကို အပြစ်ပြုမိအောင် စုံစမ်းပြီးနောက်၊ စာတန်သည် ဤမြေကြီးကို မိမိပိုင်ဆိုင်သည်ဟု အခိုင်အမာဆိုကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ဤလောက၏မင်း” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့လူမျိုးနွယ်စု၏ မိဘနှစ်ပါးကို မိမိ၏သဘောသဘာဝအတိုင်း ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်၊ ဤနေရာတွင် မိမိ၏အင်ပါယာကို တည်ထောင်ရန် သူကြံစည်ခဲ့သည်။ လူသားတို့သည် မိမိကို အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်ဟု သူကြေညာခဲ့သည်။ လူသားတို့အပေါ် ချုပ်ကိုင်ထားမှုမှတစ်ဆင့် သူသည် လောကကို အစိုးရခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် စာတန်၏ထိုအခိုင်အမာပြောဆိုချက်ကို မှားယွင်းကြောင်း သက်သေပြရန် ကြွလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လူသား၏သားတော်အဖြစ် ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိစွာ ရပ်တည်မည်ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် စာတန်သည် လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် လုံးဝချုပ်ကိုင်မှုမရရှိခဲ့ကြောင်းနှင့် လောကအပေါ် သူ၏ပိုင်ဆိုင်ခွင့်မှာ မှားယွင်းကြောင်း ပြသမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏တန်ခိုးမှ လွတ်မြောက်လိုသူတိုင်း လွတ်မြောက်ခွင့်ရကြမည်ဖြစ်သည်။ အာဒံသည် အပြစ်ကြောင့် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော အုပ်စိုးမှုအာဏာကို ပြန်လည်ရရှိစေမည်ဖြစ်သည်။

Mighty issues for the world were at stake in the conflict between
the Prince of light and the leader of the kingdom of darkness. After
tempting man to sin, Satan claimed the earth as his, and styled
himself the prince of this world. Having conformed to his own
nature the father and mother of our race, he thought to establish here
his empire. He declared that men had chosen him as their sovereign.
[115] Through his control of men, he held dominion over the world. Christ
had come to disprove Satan’s claim. As the Son of man, Christ
would stand loyal to God. Thus it would be shown that Satan had
not gained complete control of the human race, and that his claim
to the world was false. All who desired deliverance from his power
would be set free. The dominion that Adam had lost through sin
would be recovered.

ဧဒင်ဥယျာဉ်တွင် မြွေအား “သင်နှင့် မိန်းမကိုလည်းကောင်း၊ သင်၏အမျိုးအနွယ်နှင့် မိန်းမ၏အမျိုးအနွယ်ကိုလည်းကောင်း ငါသည် ရန်ငြိုးဖွဲ့စေမည်” (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၃:၁၅) ဟူသော ကြေညာချက်ထွက်ပေါ်လာကတည်းက၊ မိမိသည် လောကအပေါ် အကြွင်းမဲ့အာဏာ မရှိကြောင်း စာတန်သိခဲ့သည်။ မိမိ၏အုပ်စိုးမှုကို တွန်းလှန်သော တန်ခိုးတစ်ခု လူသားတို့အတွင်း အလုပ်လုပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အာဒံနှင့် သူ၏သားများ ပူဇော်သော ယဇ်ကောင်များကို သူသည် ပြင်းပြသောစိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ ဤထုံးစံများတွင် မြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်အကြား ဆက်သွယ်မှု၏ အမှတ်အသားကို သူသတိပြုမိသည်။ ဤဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ရန် သူကြိုးစားခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်ကို အထင်မှားအောင်လုပ်ပြီး ကယ်တင်ရှင်ကို ရည်ညွှန်းသော ဘာသာရေးထုံးစံများကို မှားယွင်းစွာ အနက်ဖွင့်ခဲ့သည်။ လူသားတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ဖျက်ဆီးခြင်း၌ မွေ့လျော်သူတစ်ဦးအဖြစ် ကြောက်ရွံ့လာကြသည်။ ကိုယ်တော်၏မေတ္တာကို ဖော်ပြရမည့် ယဇ်ပူဇော်မှုများကို ကိုယ်တော်၏ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက်သာ ပူဇော်လာကြသည်။ စာတန်သည် မိမိ၏အုပ်ချုပ်မှုကို ခိုင်မြဲစေရန် လူသားတို့၏ မကောင်းသောစိတ်ဆန္ဒများကို နှိုးဆွပေးခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ရေးသားပေးအပ်သောအခါ၊ စာတန်သည် ကယ်တင်ရှင်ကြွလာမည့်အကြောင်း ပရောဖက်ပြုချက်များကို လေ့လာခဲ့သည်။ လူသားတို့သည် ခရစ်တော်ကြွလာသောအခါ ကိုယ်တော်ကို ငြင်းပယ်စေရန် မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထိုပရောဖက်ပြုချက်များကို မမြင်နိုင်အောင် သူလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

Since the announcement to the serpent in Eden, “I will put enmity
between thee and the woman, and between thy seed and her seed”
(Genesis 3:15), Satan had known that he did not hold absolute sway
over the world. There was seen in men the working of a power
86
Temptation 87
that withstood his dominion. With intense interest he watched the
sacrifces offered by Adam and his sons. In these ceremonies he
discerned a symbol of communion between earth and heaven. He set
himself to intercept this communion. He misrepresented God, and
misinterpreted the rites that pointed to the Saviour. Men were led to
fear God as one who delighted in their destruction. The sacrifces
that should have revealed His love were offered only to appease His
wrath. Satan excited the evil passions of men, in order to fasten
his rule upon them. When God’s written word was given, Satan
studied the prophecies of the Saviour’s advent. From generation to
generation he worked to blind the people to these prophecies, that
they might reject Christ at His coming.

ယေရှုဖွားမြင်သောအခါ၊ မိမိ၏အုပ်စိုးမှုကို စိန်ခေါ်ရန် မြင့်မြတ်သောတာဝန်ဖြင့် အရှင်တစ်ပါး ကြွလာပြီဖြစ်ကြောင်း စာတန်သိရှိခဲ့သည်။ မွေးကင်းစဘုရင်၏ အာဏာကို အတည်ပြုပေးသော ကောင်းကင်တမန်၏ သတင်းစကားကြောင့် သူတုန်လှုပ်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် ကောင်းကင်ဘုံတွင် ခမည်းတော်၏ ချစ်မြတ်နိုးအပ်သောသားတော်အဖြစ် ရရှိခဲ့သည့် ရာထူးနေရာကို စာတန်ကောင်းစွာသိသည်။ ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် ဤမြေကြီးသို့ လူသားတစ်ဦးအဖြစ် ကြွလာခြင်းမှာ သူ့ကို အံ့အားသင့်စေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သည်။ ဤကြီးမြတ်သော စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှု၏ နက်နဲမှုကို သူနားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ လှည့်ဖြားခြင်းခံရသော လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ထားရှိသည့် ထိုမျှလောက်ကြီးမားသော မေတ္တာကို သူ၏အတ္တစိတ်ဖြင့် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါ။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုန်းအသရေနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်နှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်း၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းတို့ကို လူသားတို့က မှိန်ဖျော့စွာသာ နားလည်ကြသော်လည်း၊ ဖုံးအုပ်သော ခေရုဗ်နတ်မင်းဖြစ်ခဲ့သည့် လုစီဖာ (Lucifer) ကမူ ကောင်းစွာသိရှိသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရကတည်းက၊ အခြားသူများကိုလည်း မိမိနှင့်အတူ ပျက်စီးစေခြင်းဖြင့် လက်စားချေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံနှင့်ဆိုင်သော အရာများကို တန်ဖိုးမထားစေဘဲ မြေကြီးဆိုင်ရာအရာများ၌သာ စိတ်စွဲလန်းစေခြင်းဖြင့် ဤသို့လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်သည်။

At the birth of Jesus, Satan knew that One had come with a
divine commission to dispute his dominion. He trembled at the
angel’s message attesting the authority of the newborn King. Satan
well knew the position that Christ had held in heaven as the Beloved
of the Father. That the Son of God should come to this earth as a
man flled him with amazement and with apprehension. He could
not fathom the mystery of this great sacrifce. His selfsh soul could
not understand such love for the deceived race. The glory and peace
of heaven, and the joy of communion with God, were but dimly
comprehended by men; but they were well known to Lucifer, the [116]
covering cherub. Since he had lost heaven, he was determined to
fnd revenge by causing others to share his fall. This he would do
by causing them to undervalue heavenly things, and to set the heart
upon things of earth.

ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေအရှင်သည် လူသားတို့၏ဝိညာဉ်များကို မိမိနိုင်ငံတော်သို့ သိမ်းသွင်းရာတွင် အတားအဆီးမရှိဘဲ မအောင်မြင်ခဲ့ပါ။ ဗက်လင်မြို့တွင် သူငယ်တော်ဘဝကတည်းက ကိုယ်တော်သည် မာရ်နတ်၏ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်သည် ခရစ်တော်၌ ထင်ရှားနေသဖြင့်၊ ကိုယ်တော်ကို အောင်မြင်ကျော်လွှားရမည်ဟု စာတန်၏ကောင်စီများတွင် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ လောကသို့ လာသောလူသားတို့အနက် လှည့်ဖြားသူ၏တန်ခိုးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သူ တစ်ဦးမျှမရှိပေ။ မကောင်းမှုမဟာမိတ်အင်အားစုများသည် ကိုယ်တော်နှင့် စစ်ခင်းရန်နှင့် ဖြစ်နိုင်ပါက အောင်နိုင်ရန် ကိုယ်တော်၏နောက်သို့ ခြေရာခံလိုက်ခဲ့ကြသည်။

Not without hindrance was the Commander of heaven to win the
souls of men to His kingdom. From the time when He was a babe in
Bethlehem, He was continually assailed by the evil one. The image
of God was manifest in Christ, and in the councils of Satan it was
determined that He should be overcome. No human being had come
into the world and escaped the power of the deceiver. The forces of
the confederacy of evil were set upon His track to engage in warfare
against Him, and if possible to prevail over Him.

ကယ်တင်ရှင် ဗတ္တိဇံမင်္ဂလာခံယူစဉ်တွင် စာတန်သည် သက်သေများကြားတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ခမည်းတော်၏ဘုန်းအသရေသည် သားတော်အပေါ် လွှမ်းမိုးနေသည်ကို သူမြင်ခဲ့သည်။ ယေရှု၏ ဘုရားဇာတ်ကို သက်သေခံသော ယေဟောဝါ၏ အသံတော်ကို သူကြားခဲ့သည်။ အာဒံအပြစ်ပြုကတည်းက လူသားမျိုးနွယ်သည် ဘုရားသခင်နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား ဆက်ဆံမှုမှာ ခရစ်တော်မှတစ်ဆင့်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ယေရှုသည် “အပြစ်ရှိသောဇာတိကိုယ်သဏ္ဌာန်တော်” (ရောမ ၈:၃) ဖြင့် ကြွလာသောအခါ၊ ခမည်းတော်ကိုယ်တိုင် စကားပြောတော်မူသည်။ ယခင်က ခရစ်တော်အားဖြင့် လူသားတို့နှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတွင် ခရစ်တော်၌ လူသားတို့နှင့် ဆက်သွယ်တော်မူသည်။ ဘုရားသခင်သည် မကောင်းမှုကို ရွံရှာသောကြောင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား ထာဝရကွဲကွာသွားလိမ့်မည်ဟု စာတန်မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတွင် ဘုရားသခင်နှင့် လူသားတို့၏ ဆက်သွယ်မှုသည် ပြန်လည်နိုးထလာပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

At the Saviour’s baptism, Satan was among the witnesses. He
saw the Father’s glory overshadowing His Son. He heard the voice
of Jehovah testifying to the divinity of Jesus. Ever since Adam’s sin,
the human race had been cut off from direct communion with God;
88 The Desire of Ages
the intercourse between heaven and earth had been through Christ;
but now that Jesus had come “in the likeness of sinful flesh” (Romans
8:3), the Father Himself spoke. He had before communicated with
humanity through Christ; now He communicated with humanity
in Christ. Satan had hoped that God’s abhorrence of evil would
bring an eternal separation between heaven and earth. But now it
was manifest that the connection between God and man had been
restored.

မိမိသည် အောင်နိုင်သူဖြစ်ရမည်၊ သို့မဟုတ် ရှုံးနိမ့်သူဖြစ်ရမည်ကို စာတန်မြင်ခဲ့သည်။ ဤပဋိပက္ခ၏ အကျိုးဆက်များသည် မိမိ၏လက်ပါးစေ ကောင်းကင်တမန်များကို ယုံကြည်လွှဲအပ်၍မရနိုင်လောက်အောင် အလွန်ကြီးမားသည်။ ဤစစ်ပွဲကို သူကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ရမည်။ အယူဖောက်ပြန်မှု၏ အင်အားအားလုံးကို ဘုရားသခင်၏ သားတော်အား ဆန့်ကျင်ရန် စုရုံးခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် ငရဲ၏လက်နက်တိုင်း၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

Satan saw that he must either conquer or be conquered. The
issues of the conflict involved too much to be entrusted to his confederate angels. He must personally conduct the warfare. All the
energies of apostasy were rallied against the Son of God. Christ was
made the mark of every weapon of hell.

လူအများစုသည် ခရစ်တော်နှင့် စာတန်အကြားရှိ ဤပဋိပက္ခကို မိမိတို့၏ဘဝနှင့် အထူးသက်ဆိုင်မှုမရှိဟု မြင်ကြသဖြင့် စိတ်ဝင်စားမှုနည်းကြသည်။ သို့သော် လူသားတိုင်း၏ နှလုံးသားနယ်ပယ်အတွင်း ဤတိုက်ပွဲသည် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပွားနေသည်။ စာတန်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မကြုံတွေ့ရဘဲ မကောင်းမှုတပ်စုမှ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်ရန် ထွက်ခွာလာသူ တစ်ဦးမျှမရှိပါ။ ခရစ်တော် တွန်းလှန်ခဲ့သော ဖြားယောင်းမှုများသည် ကျွန်ုပ်တို့ တွန်းလှန်ရန် အလွန်ခက်ခဲသောအရာများ ဖြစ်ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာသည် ကျွန်ုပ်တို့ထက် များစွာသာလွန်သောကြောင့် ထိုစုံစမ်းမှုများသည် ကိုယ်တော်အပေါ် ပို၍ပင် ပြင်းထန်ခဲ့သည်။ လောက၏အပြစ်များကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလေးချိန်ဖြင့် ထမ်းပိုးထားလျက်၊ ခရစ်တော်သည် စားသောက်ခြင်းကိလေသာ၊ လောကကိုချစ်ခြင်းနှင့် ထောင်လွှားခြင်းကို ဖြစ်စေသော အဝတ်တန်ဆာဘုန်းအသရေကို ချစ်ခြင်းစသော စမ်းသပ်မှုများကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့သည်။ ဤအရာများသည် အာဒံနှင့် ဧဝတို့ကို အောင်မြင်ခဲ့သော၊ ကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း အလွယ်တကူ အောင်မြင်နေသော စုံစမ်းနှောင့်ယှက်မှုများ ဖြစ်ကြသည်။

Many look on this conflict between Christ and Satan as having
no special bearing on their own life; and for them it has little interest. But within the domain of every human heart this controversy is
repeated. Never does one leave the ranks of evil for the service of
God without encountering the assaults of Satan. The enticements
which Christ resisted were those that we fnd it so diffcult to withstand. They were urged upon Him in as much greater degree as His
character is superior to ours. With the terrible weight of the sins of
the world upon Him, Christ withstood the test upon appetite, upon
the love of the world, and upon that love of display which leads to
[117] presumption. These were the temptations that overcame Adam and
Eve, and that so readily overcome us.

ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်သည် မတရားသဖြင့်ဖြစ်ပြီး နာခံ၍မရနိုင်ကြောင်း သက်သေပြရန် အာဒံ၏အပြစ်ကို စာတန်က ထောက်ပြခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ လူသားဇာတိဖြင့် ခရစ်တော်သည် အာဒံ၏ရှုံးနိမ့်မှုကို ပြန်လည်ရယူပေးရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အာဒံသည် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရစဉ်က၊ အပြစ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု တစ်စုံတစ်ရာမျှ သူ့အပေါ်၌ မရှိသေးပါ။ သူသည် ပြည့်စုံသော လူသားဆန်သည့် ခွန်အား၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြည့်အဝရှိလျက် ရပ်တည်ခဲ့သည်။ ဧဒင်၏ ဘုန်းအသရေများ ဝန်းရံလျက် ရှိပြီး၊ ကောင်းကင်သားများနှင့် နေ့စဉ် မိတ်သဟာယဖွဲ့နေခဲ့သည်။ ယေရှုသည် စာတန်နှင့် ရင်ဆိုင်ရန် တောသို့ ကြွဝင်ခဲ့စဉ်က ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့ပါ။ နှစ်ပေါင်း လေးထောင်တိုင်တိုင် လူသားမျိုးနွယ်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခွန်အား၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တန်ခိုးနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား တန်ဖိုးများ လျော့နည်းလာခဲ့ပြီး၊ ခရစ်တော်သည် ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော လူသားတို့၏ မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုများကို မိမိအပေါ် ခံယူခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့်သာ လူသားကို သူ၏အောက်တန်းကျသော အခြေအနေမှ ကယ်တင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

Satan had pointed to Adam’s sin as proof that God’s law was
unjust, and could not be obeyed. In our humanity, Christ was to
redeem Adam’s failure. But when Adam was assailed by the tempter,
none of the effects of sin were upon him. He stood in the strength of
perfect manhood, possessing the full vigor of mind and body. He was
surrounded with the glories of Eden, and was in daily communion
with heavenly beings. It was not thus with Jesus when He entered
the wilderness to cope with Satan. For four thousand years the race
had been decreasing in physical strength, in mental power, and in
moral worth; and Christ took upon Him the infrmities of degenerate
humanity. Only thus could He rescue man from the lowest depths of
his degradation.
Temptation 89

ခရစ်တော်သည် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းကို မရှုံးနိမ့်နိုင်ဟု လူအများက ဆိုကြသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ကိုယ်တော်သည် အာဒံ၏နေရာတွင် ရှိနေနိုင်မည်မဟုတ်သကဲ့သို့၊ အာဒံရှုံးနိမ့်ခဲ့သော အောင်ပွဲကိုလည်း ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်တော်ထက် ပို၍ခက်ခဲသော တိုက်ပွဲကို ရင်ဆိုင်နေရသည်ဆိုပါက၊ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကူညီနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်သည် လူသားဇာတိ၏ တာဝန်ဝတ္တရားများ အားလုံးနှင့်အတူ လူသားဇာတိကို ခံယူခဲ့သည်။ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းကို ရှုံးနိမ့်နိုင်ခြေရှိသော လူသား၏ သဘောသဘာဝကို ကိုယ်တော် ခံယူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် မခံစားခဲ့ရသော မည်သည့်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမျှ ကျွန်ုပ်တို့၌ မရှိပါ။

Many claim that it was impossible for Christ to be overcome by
temptation. Then He could not have been placed in Adam’s position;
He could not have gained the victory that Adam failed to gain. If we
have in any sense a more trying conflict than had Christ, then He
would not be able to succor us. But our Saviour took humanity, with
all its liabilities. He took the nature of man, with the possibility of
yielding to temptation. We have nothing to bear which He has not
endured.

ဧဒင်ဥယျာဉ်ရှိ သန့်ရှင်းသောမောင်နှံကဲ့သို့ပင်၊ ခရစ်တော်အတွက် ပထမဆုံးသော ကြီးမြတ်သော စုံစမ်းနှောင့်ယှက်မှု၏ အခြေခံမှာ စားသောက်ခြင်းကိလေသာ (appetite) ပင် ဖြစ်သည်။ ပျက်စီးခြင်းစတင်ခဲ့သည့် နေရာမှပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းလုပ်ငန်း စတင်ရမည်ဖြစ်သည်။ အာဒံသည် စားသောက်ခြင်းအလိုကို လိုက်စားခြင်းဖြင့် ကျရှုံးခဲ့သကဲ့သို့၊ ခရစ်တော်သည် စားသောက်ခြင်းအလိုကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် အောင်မြင်ရမည်ဖြစ်သည်။ “ကိုယ်တော်သည် အရက်လေးဆယ်နှင့် ညလေးဆယ်ပတ်လုံး အစာရှောင်ပြီးမှ နောက်ဆုံး၌ ဆာမွတ်တော်မူ၏။ ထိုအခါ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်သောသူသည် ချဉ်းကပ်၍ ‘ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏သားတော်မှန်လျှင် ဤကျောက်ခဲများကို မုန့်ဖြစ်စေခြင်းငှာ အမိန့်ရှိတော်မူပါ’ ဟု ဆို၏။ ကိုယ်တော်ကလည်း ‘လူသည် မုန့်အားဖြင့်သာ အသက်ကို မွေးရသည်မဟုတ်၊ ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသမျှသော စကားအားဖြင့် အသက်ကို မွေးရသည်ဟု ကျမ်းစာ၌ ရေးထားလျက်ရှိသည်’ ဟု ပြန်ပြောတော်မူ၏။”

With Christ, as with the holy pair in Eden, appetite was the
ground of the frst great temptation. Just where the ruin began, the
work of our redemption must begin. As by the indulgence of appetite
Adam fell, so by the denial of appetite Christ must overcome. “And
when He had fasted forty days and forty nights, He was afterward
an hungred. And when the tempter came to Him, he said, If Thou be
the Son of God, command that these stones be made bread. But He
answered and said, It is written, Man shall not live by bread alone,
but by every word that proceedeth out of the mouth of God.”

အာဒံအချိန်မှ ခရစ်တော်အချိန်အထိ၊ မိမိအလိုကို လိုက်စားခြင်းသည် စားသောက်ခြင်းကိလေသာနှင့် ကာမဆန္ဒများ၏ တန်ခိုးကို အကန့်အသတ်မရှိ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်အထိ တိုးပွားစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လူသားတို့သည် ယုတ်ညံ့လာပြီး ရောဂါဝေဒနာ ခံစားရကာ၊ မိမိတို့ဘာသာ မအောင်မြင်နိုင်တော့ပေ။ ခရစ်တော်သည် လူသားတို့အတွက် အပြင်းထန်ဆုံးသော စမ်းသပ်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းအားဖြင့် အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကိုယ်တော်သည် ဆာလောင်မှု သို့မဟုတ် သေခြင်းထက် ပြင်းထန်သော ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ကျင့်သုံးခဲ့သည်။ ထိုပထမဆုံးသော အောင်ပွဲတွင် မှောင်မိုက်တန်ခိုးများနှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ တိုက်ပွဲတိုင်း၌ ပါဝင်ပတ်သက်နေသော အခြားအရေးကိစ္စများလည်း ပါဝင်နေသည်။

From the time of Adam to that of Christ, self-indulgence had
increased the power of the appetites and passions, until they had
almost unlimited control. Thus men had become debased and diseased, and of themselves it was impossible for them to overcome.
In man’s behalf, Christ conquered by enduring the severest test. For
our sake He exercised a self-control stronger than hunger or death.
And in this frst victory were involved other issues that enter into all
our conflicts with the powers of darkness.

ယေရှု တောသို့ဝင်သောအခါ၊ ခမည်းတော်၏ ဘုန်းအသရေက ကိုယ်တော်ကို ဝန်းရံထားသည်။ ဘုရားသခင်နှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်း၌ နစ်မျောနေသဖြင့်၊ ကိုယ်တော်သည် လူသားတို့၏ အားနည်းချက်များထက် သာလွန်မြင့်မားနေခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုန်းအသရေ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းကို တိုက်လှန်ရန် ချန်ထားခြင်းခံရသည်။ စုံစမ်းခြင်းသည် အချိန်တိုင်း ကိုယ်တော့်ကို ဖိစီးနေသည်။ ကိုယ်တော်၏ လူသားဇာတိသည် မိမိကို စောင့်ကြိုနေသော တိုက်ပွဲမှ ဆုတ်နစ်လိုခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ရက်ပေါင်းလေးဆယ်တိုင်တိုင် အစာရှောင်ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ဆာလောင်မှုကြောင့် အားနည်းချည့်နဲ့ကာ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝေဒနာကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် “ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာသည် သူတစ်ပါးထက် သာ၍ပျက်စီး၏။ ကိုယ်တော်၏ သဏ္ဌာန်တော်သည်လည်း လူသားတို့ထက် သာ၍ပျက်စီး၏” ဟု ဟေရှာယ ၅၂:၁၄ တွင် ဆိုထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုအချိန်သည် စာတန်အတွက် အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ခရစ်တော်ကို အောင်မြင်နိုင်ပြီဟု သူထင်မှတ်ခဲ့သည်။

When Jesus entered the wilderness, He was shut in by the Fa- [118]
ther’s glory. Absorbed in communion with God, He was lifted above
human weakness. But the glory departed, and He was left to battle
with temptation. It was pressing upon Him every moment. His
human nature shrank from the conflict that awaited Him. For forty
days He fasted and prayed. Weak and emaciated from hunger, worn
and haggard with mental agony, “His visage was so marred more
than any man, and His form more than the sons of men.” Isaiah
52:14. Now was Satan’s opportunity. Now he supposed that he
could overcome Christ.

ကယ်တင်ရှင်၏ ဆုတောင်းချက်များကို အဖြေပေးသည့်အလား၊ ကောင်းကင်တမန်အသွင်ဖြင့် တစ်ဦးသည် ရောက်ရှိလာသည်။ ခရစ်တော်၏ အစာရှောင်ခြင်း ပြီးဆုံးပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာရန် ဘုရားသခင်ထံမှ တာဝန်ပေးချက်ရရှိထားသည်ဟု သူက အခိုင်အမာဆိုသည်။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံ၏လက်မှ ဣဇာတ်ကို ပူဇော်ခြင်းမှ တားဆီးရန် ကောင်းကင်တမန်ကို စေလွှတ်ခဲ့သကဲ့သို့၊ သွေးစွန်းသော လမ်းခရီးသို့ ဝင်ရောက်ရန် ခရစ်တော်၏ စိတ်ဆန္ဒကို ကျေနပ်သဖြင့်၊ ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တော့်ကို ကယ်တင်ရန် ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး စေလွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ယေရှုထံသို့ သတင်းစကား ပါလာခြင်းဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် ဆာလောင်မှုကြောင့် မေ့မြောလုနီးပါးဖြစ်နေပြီး၊ အစားအစာကို အလွန်တောင့်တနေချိန်တွင် စာတန်သည် ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့သည်။ သဲကန္တာရထဲတွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး မုန့်လုံးများနှင့် ဆင်တူနေသော ကျောက်ခဲများကို ညွှန်ပြလျက်၊ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်သူက “ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်မှန်လျှင် ဤကျောက်ခဲများကို မုန့်ဖြစ်စေခြင်းငှာ အမိန့်ရှိတော်မူပါ” ဟု ပြောခဲ့သည်။

There came to the Saviour, as if in answer to His prayers, one in
the guise of an angel from heaven. He claimed to have a commission
from God to declare that Christ’s fast was at an end. As God had
90 The Desire of Ages
sent an angel to stay the hand of Abraham from offering Isaac, so,
satisfed with Christ’s willingness to enter the bloodstained path, the
Father had sent an angel to deliver Him; this was the message brought
to Jesus. The Saviour was faint from hunger, He was craving for
food, when Satan came suddenly upon Him. Pointing to the stones
which strewed the desert, and which had the appearance of loaves,
the tempter said, “If Thou be the Son of God, command that these
stones be made bread.”

သူသည် အလင်း၏ ကောင်းကင်တမန်အသွင်ဖြင့် ပေါ်လာသော်လည်း၊ ဤပထမဆုံးသော စကားလုံးများက သူ၏ စရိုက်ကို ဖော်ပြနေသည်။ “ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်မှန်လျှင်။” ဤနေရာတွင် မယုံကြည်မှုကို သွယ်ဝိုက်၍ အရိပ်အမြွက် ပြောဆိုထားခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယေရှုသည် စာတန်အကြံပြုသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ပါက၊ ထိုသံသယကို လက်ခံခြင်း ဖြစ်သွားပေမည်။ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်သူသည် အစအဦး၌ လူသားမျိုးနွယ်ကို အောင်မြင်ခဲ့သည့် နည်းလမ်းမျိုးဖြင့်ပင် ခရစ်တော်ကို ဖြိုလှဲရန် စီစဉ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ စာတန်သည် ဧဒင်တွင် ဧဝကို မည်မျှ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ချဉ်းကပ်ခဲ့သနည်း။ “ဥယျာဉ်၌ရှိသော အပင်တို့၏ အသီးကို မစားရဟု ဘုရားသခင် ဧကန်စင်စစ် မိန့်တော်မူသလော” (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၃:၁) ဟု မေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်အထိ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်သူ၏ စကားများသည် အမှန်တရားဖြစ်သော်လည်း၊ သူပြောဆိုသည့် ပုံစံတွင် ဘုရားသခင်၏ စကားအပေါ် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း ကွယ်ဝှက်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာတရားအပေါ် သံသယရှိစေခြင်းနှင့် ငြင်းပယ်ခြင်း သွယ်ဝိုက်ပါရှိသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိန့်တော်မူသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်မည်မဟုတ်ကြောင်း၊ လှပသော အသီးများကို တားမြစ်ထားခြင်းသည် လူသားအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာနှင့် ကရုဏာတော်ကို ဆန့်ကျင်နေကြောင်း ဧဝ၏စိတ်တွင် စာတန်ထည့်သွင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထို့အတူပင် ယခုအခါတွင်လည်း စုံစမ်းနှောင့်ယှက်သူသည် ခရစ်တော်အား မိမိ၏ ထိုခံစားချက်မျိုးရှိအောင် လှုံ့ဆော်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ “ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်မှန်လျှင်။” ဤစကားလုံးများသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ခါးသီးမှုနှင့်အတူ ကိန်းအောင်းနေသည်။ သူ၏အသံတွင် လုံးဝမယုံကြည်နိုင်မှုများ ဖော်ပြနေသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ သားတော်ကို ဤသို့ဆက်ဆံပါမည်လော။ ကိုယ်တော့်ကို အစားအစာမရှိ၊ အဖော်မရှိ၊ နှစ်သိမ့်မှုမရှိဘဲ သားရဲတိရစ္ဆာန်များနှင့်အတူ တောထဲတွင် ပစ်ထားပါမည်လော။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏သားတော်ကို ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ရှိနေစေရန် မည်သည့်အခါမျှ ရည်ရွယ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူက သွယ်ဝိုက်ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ “ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်မှန်လျှင်” ဤပြင်းထန်သော ဆာလောင်မှုကို သက်သာစေရန် သင်၏တန်ခိုးကို ပြသပါ။ ဤကျောက်ခဲကို မုန့်ဖြစ်စေရန် အမိန့်ပေးပါ။

Though he appears as an angel of light, these frst words betray
his character. “If Thou be the Son of God.” Here is the insinuation
of distrust. Should Jesus do what Satan suggests, it would be an
acceptance of the doubt. The tempter plans to overthrow Christ by
the same means that were so successful with the human race in the
beginning. How artfully had Satan approached Eve in Eden! “Yea,
hath God said, Ye shall not eat of every tree of the garden?” Genesis
3:1. Thus far the tempter’s words were truth; but in his manner of
speaking them there was a disguised contempt for the words of God.
There was a covert negative, a doubt of the divine truthfulness. Satan
sought to instill into the mind of Eve the thought that God would not
do as He had said; that the withholding of such beautiful fruit was
a contradiction of His love and compassion for man. So now the
tempter seeks to inspire Christ with his own sentiments. “If Thou be
the Son of God.” The words rankle with bitterness in his mind. In
the tones of his voice is an expression of utter incredulity. Would
God treat His own Son thus? Would He leave Him in the desert with
wild beasts, without food, without companions, without comfort?
He insinuates that God never meant His Son to be in such a state
[119] as this. “If Thou be the Son of God,” show Thy power by relieving
Thyself of this pressing hunger. Command that this stone be made
bread.

“ဤသူသည် ငါနှစ်သက်မြတ်နိုးရာ၊ ငါ၏ချစ်သားပေတည်း” (မဿဲ ၃:၁၇) ဟူသော ကောင်းကင်မှ စကားသံသည် စာတန်၏ နားထဲတွင် ကြားနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသက်သေခံချက်ကို ခရစ်တော်အား မယုံကြည်အောင်လုပ်ရန် သူဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ခရစ်တော်၏ မြင့်မြတ်သော သာသနာလုပ်ငန်းအတွက် စိတ်ချမှုဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် လူသားတို့ကြားတွင် လူတစ်ဦးအဖြစ် နေထိုင်ရန် ကြွလာခဲ့ပြီး၊ ထိုနှုတ်ကပတ်တော်ကပင် ကိုယ်တော်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံ ဆက်သွယ်မှုကို ကြေညာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုနှုတ်ကပတ်တော်ကို ခရစ်တော်အား သံသယရှိစေရန်မှာ စာတန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်အပေါ် ခရစ်တော်၏ ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို လှုပ်ခါနိုင်လျှင်၊ ပဋိပက္ခတစ်ခုလုံးတွင် မိမိအောင်ပွဲရမည်ဖြစ်ကြောင်း စာတန်သိသည်။ သူသည် ယေရှုကို အောင်နိုင်လိမ့်မည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် အလွန်အမင်း ဆာလောင်မှုဒဏ်အောက်တွင် ခရစ်တော်သည် ခမည်းတော်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်း ပျောက်ဆုံးသွားပြီး၊ မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတစ်ခု ပြုလိမ့်မည်ဟု သူမျှော်လင့်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်သာ ထိုသို့ပြုခဲ့ပါက၊ ကယ်တင်ခြင်းစီမံကိန်းသည် ပျက်စီးသွားပေလိမည်။

The words from heaven, “This is My beloved Son, in whom I
am well pleased” (Matthew 3:17), were still sounding in the ears
of Satan. But he was determined to make Christ disbelieve this
testimony. The word of God was Christ’s assurance of His divine
mission. He had come to live as a man among men, and it was
the word that declared His connection with heaven. It was Satan’s
purpose to cause Him to doubt that word. If Christ’s confdence
in God could be shaken, Satan knew that the victory in the whole
Temptation 91
controversy would be his. He could overcome Jesus. He hoped that
under the force of despondency and extreme hunger, Christ would
lose faith in His Father, and work a miracle in His own behalf. Had
He done this, the plan of salvation would have been broken.

စာတန်နှင့် ဘုရားသခင်၏သားတော်တို့ ပထမဆုံး စစ်ခင်းခဲ့စဉ်က၊ ခရစ်တော်သည် ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေအရှင်၏ ဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်၌ ပုန်ကန်မှုကို ဦးဆောင်သူ စာတန်မှာမူ နှင်ထုတ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ယခုတွင်မူ သူတို့၏ အခြေအနေမှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေပုံရပြီး၊ စာတန်သည် မိမိရရှိထားသော အသာစီးကို အကောင်းဆုံး အသုံးချခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တမန်များထဲတွင် တန်ခိုးအရှိဆုံးတစ်ပါးသည် ကောင်းကင်မှ နှင်ထုတ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်ဟု သူပြောသည်။ ယေရှု၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ စွန့်ပယ်ခြင်းခံရပြီး လူသားတို့၏ ပစ်ပယ်ခြင်းခံရသော ထိုကျဆုံးသွားသည့် ကောင်းကင်တမန်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်ဟု သူဆိုသည်။ မြင့်မြတ်သော အရှင်တစ်ပါးဖြစ်လျှင် အံ့ဖွယ်တန်ခိုးပြခြင်းဖြင့် မိမိ၏ အခိုင်အမာပြောဆိုချက်ကို ထောက်ခံနိုင်ရမည်။ “ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်မှန်လျှင်၊ ဤကျောက်ခဲကို မုန့်ဖြစ်စေရန် အမိန့်ပေးပါ။” ထိုသို့သော ဖန်ဆင်းခြင်းတန်ခိုးကို ပြသခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ မြင့်မြတ်မှုကို အပြီးသတ် သက်သေပြခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု စုံစမ်းနှောင့်ယှက်သူက တိုက်တွန်းသည်။ ၎င်းသည် ပဋိပက္ခကို အဆုံးသတ်စေလိမ့်မည်။

When Satan and the Son of God frst met in conflict, Christ
was the commander of the heavenly hosts; and Satan, the leader of
revolt in heaven, was cast out. Now their condition is apparently
reversed, and Satan makes the most of his supposed advantage. One
of the most powerful of the angels, he says, has been banished from
heaven. The appearance of Jesus indicates that He is that fallen
angel, forsaken by God, and deserted by man. A divine being would
be able to sustain his claim by working a miracle; “if Thou be the
Son of God, command this stone that it be made bread.” Such an act
of creative power, urges the tempter, would be conclusive evidence
of divinity. It would bring the controversy to an end.

ယေရှုသည် လှည့်ဖြားသူ၏ စကားများကို တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် မိမိ၏ မြင့်မြတ်မှုကို စာတန်အား သက်သေပြရန် သို့မဟုတ် မိမိ၏ နှိမ့်ချခံရခြင်းအကြောင်းကို ရှင်းပြရန် မလိုအပ်ပါ။ ပုန်ကန်သူ၏ တောင်းဆိုချက်များကို လိုက်လျောခြင်းဖြင့်၊ လူသား၏ အကျိုးအတွက်ဖြစ်စေ၊ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်အတွက်ဖြစ်စေ မည်သည့်အရာကိုမျှ ရရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပါ။ အကယ်၍ ခရစ်တော်သည် ရန်သူ၏ အကြံပြုချက်ကို လိုက်နာခဲ့ပါက၊ စာတန်က “ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်ယုံကြည်နိုင်ရန် နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခု ပြပါဦး” ဟု ပြောနေဦးမည်သာဖြစ်သည်။ သူ၏နှလုံးသားရှိ ပုန်ကန်လိုသော တန်ခိုးကို ချိုးနှိမ်ရန် မည်သည့်သက်သေမျှ တန်ဖိုးရှိမည်မဟုတ်ပါ။ ခရစ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကျိုးအတွက် မြင့်မြတ်သော တန်ခိုးကို အသုံးမပြုရပါ။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ စမ်းသပ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် ကြွလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းဆိုင်ရာ ပုံသက်သေကို ချန်ထားရမည်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင်ဖြစ်စေ၊ ကိုယ်တော်၏ မြေကြီးပေါ်က ဘဝတစ်လျှောက် နောက်ပိုင်းအချိန်များတွင်ဖြစ်စေ၊ မိမိအတွက် ကိုယ်တော်သည် တစ်ကြိမ်မျှ အံ့ဖွယ်တန်ခိုး မပြုခဲ့ပါ။ ကိုယ်တော်၏ ထူးခြားသော အမှုတော်များအားလုံးသည် အခြားသူများ၏ အကျိုးအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် စာတန်ကို အစကတည်းက သိရှိသော်လည်း၊ သူနှင့် အငြင်းအခုံပြုရန် အလှုံ့ဆော်မခံခဲ့ပါ။ ကောင်းကင်မှ အသံတော်၏ အမှတ်ရမှုဖြင့် ခွန်အားယူကာ၊ ကိုယ်တော်သည် ခမည်းတော်၏ မေတ္တာတော်၌ ခိုလှုံခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းနှင့် မဆွေးနွေးခဲ့ပါ။

Not without a struggle could Jesus listen in silence to the archdeceiver. But the Son of God was not to prove His divinity to Satan,
or to explain the reason of His humiliation. By conceding to the
demands of the rebel, nothing for the good of man or the glory of
God would be gained. Had Christ complied with the suggestion
of the enemy, Satan would still have said, Show me a sign that I
may believe you to be the Son of God. Evidence would have been
worthless to break the power of rebellion in his heart. And Christ
was not to exercise divine power for His own beneft. He had come
to bear trial as we must do, leaving us an example of faith and
submission. Neither here nor at any subsequent time in His earthly
life did He work a miracle in His own behalf. His wonderful works
were all for the good of others. Though Jesus recognized Satan from
the beginning, He was not provoked to enter into controversy with
him. Strengthened with the memory of the voice from heaven, He [120]
rested in His Father’s love. He would not parley with temptation.

ယေရှုသည် စာတန်ကို ကျမ်းစာစကားဖြင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ “ကျမ်းစာ၌ ရေးထားလျက်ရှိသည်” ဟု ကိုယ်တော်မိန့်တော်မူ၏။ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်မှုတိုင်းတွင် ကိုယ်တော်၏ စစ်လက်နက်မှာ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် ခရစ်တော်ထံမှ ကိုယ်တော်၏ မြင့်မြတ်မှုကို သက်သေပြရန် အံ့ဖွယ်နိမိတ်လက္ခဏာကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် အံ့ဖွယ်နိမိတ်လက္ခဏာအားလုံးထက် ကြီးမြတ်သော “ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား” ဟူသော စကားတော်အပေါ် ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ကိုးစားခြင်းသည် ငြင်းချက်ထုတ်၍မရသော လက္ခဏာဖြစ်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် ဤရပ်တည်ချက်အတိုင်း ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး၊ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်သူသည် မည်သည့်အသာစီးကိုမျှ ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။

Jesus met Satan with the words of Scripture. “It is written,” He
said. In every temptation the weapon of His warfare was the word of
God. Satan demanded of Christ a miracle as a sign of His divinity.
But that which is greater than all miracles, a frm reliance upon a
“Thus saith the Lord,” was a sign that could not be controverted.
So long as Christ held to this position, the tempter could gain no
advantage.
92 The Desire of Ages

ခရစ်တော် အားနည်းဆုံးအချိန်တွင် စာတန်သည် အပြင်းထန်ဆုံးသော စုံစမ်းမှုများဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် မိမိအောင်မြင်မည်ဟု စာတန်ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ဤပေါ်လစီကို အသုံးပြု၍ သူသည် လူသားတို့ကို အောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ခွန်အားများ ကုန်ခန်းသွားသောအခါ၊ စိတ်ဆန္ဒများ အားနည်းသွားသောအခါနှင့် ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်း ရပ်တန့်သွားသောအခါ၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်းအတွက် ကာလရှည်ကြာစွာ ရဲရင့်စွာ ရပ်တည်ခဲ့သူများပင် ရှုံးနိမ့်သွားတတ်ကြသည်။ မောရှေသည် ဣသရေလလူတို့နှင့်အတူ တော၌ နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်ကြာ လှည့်လည်ခဲ့ရသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေချိန်တွင်၊ အတိုင်းအဆမရှိသော တန်ခိုးတော်အပေါ် သူ၏ယုံကြည်ခြင်း ခဏတာ လွတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကတိထားရာပြည်၏ နယ်စပ်သို့ ရောက်ခါနီးမှ သူရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင် အာဟပ်ကို ရဲရင့်စွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့သော၊ ဗာလပရောဖက် လေးရာ့ငါးဆယ်ဦး ဦးဆောင်သော ဣသရေလ တစ်မျိုးသားလုံးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့သော ဧလိယသည်လည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်သည်။ ကရမေလတောင်ပေါ်တွင် မှားယွင်းသော ပရောဖက်များ ကွပ်မျက်ခံရပြီး၊ လူသားတို့က ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိရန် ကြေညာခဲ့သည့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နေ့ရက်နောက်တွင်၊ ရုပ်တုကိုးကွယ်သော ယေဇဗေလ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် ဧလိယသည် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။

It was in the time of greatest weakness that Christ was assailed
by the fercest temptations. Thus Satan thought to prevail. By this
policy he had gained the victory over men. When strength failed,
and the will power weakened, and faith ceased to repose in God, then
those who had stood long and valiantly for the right were overcome.
Moses was wearied with the forty years’ wandering of Israel, when
for the moment his faith let go its hold upon infnite power. He failed
just upon the borders of the Promised Land. So with Elijah, who had
stood undaunted before King Ahab, who had faced the whole nation
of Israel, with the four hundred and ffty prophets of Baal at their
head. After that terrible day upon Carmel, when the false prophets
had been slain, and the people had declared their allegiance to God,
Elijah fled for his life before the threats of the idolatrous Jezebel.

ဤသို့ဖြင့် စာတန်သည် လူသားတို့၏ အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည်။ သူသည် ယခုတိုင် ထိုနည်းအတိုင်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေလိမ့်မည်။ တစ်စုံတစ်ဦးသည် အမှောင်ထုများ ဝန်းရံနေချိန်၊ အခြေအနေများကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေချိန်၊ သို့မဟုတ် ဆင်းရဲဒုက္ခများ ခံစားနေရချိန်တိုင်းတွင်၊ စာတန်သည် စုံစမ်းရန်နှင့် နှောင့်ယှက်ရန် အနီးအနား၌ ရှိနေတတ်သည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ စရိုက်လက္ခဏာရှိ အားနည်းသော အချက်များကို တိုက်ခိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ခွင့်ပြုထားသော ဘုရားသခင်အပေါ် ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို သူလှုပ်ခါရန် ကြိုးစားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်ကို မယုံကြည်ရန်နှင့် ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာကို မေးခွန်းထုတ်ရန် စုံစမ်းခြင်းခံရသည်။ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်သူသည် ခရစ်တော်ထံသို့ လာသကဲ့သို့ပင် ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ လာလေ့ရှိပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အားနည်းချက်နှင့် မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုများကို ချပြတတ်သည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်ကို အားပျက်စေရန်နှင့် ဘုရားသခင်အပေါ် ကိုင်စွဲထားမှုကို ဖြတ်တောက်ရန် မျှော်လင့်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် သူသည် သားကောင်ကို ရရှိရန် သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယေရှုကဲ့သို့ သူ့ကို ရင်ဆိုင်မည်ဆိုပါက၊ များစွာသော ရှုံးနိမ့်မှုများမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ရန်သူနှင့် ဆွေးနွေးခြင်းအားဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ့ကို အခွင့်အရေးပေးရာ ရောက်သည်။

Thus Satan has taken advantage of the weakness of humanity. And
he will still work in the same way. Whenever one is encompassed
with clouds, perplexed by circumstances, or afflicted by poverty or
distress, Satan is at hand to tempt and annoy. He attacks our weak
points of character. He seeks to shake our confdence in God, who
suffers such a condition of things to exist. We are tempted to distrust
God, to question His love. Often the tempter comes to us as he
[121] came to Christ, arraying before us our weakness and infrmities. He
hopes to discourage the soul, and to break our hold on God. Then
he is sure of his prey. If we would meet him as Jesus did, we should
escape many a defeat. By parleying with the enemy, we give him an
advantage.

ခရစ်တော်က စုံစမ်းနှောင့်ယှက်သူအား “လူသည် မုန့်အားဖြင့်သာ အသက်ကို မွေးရသည်မဟုတ်၊ ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသမျှသော စကားအားဖြင့် အသက်ကို မွေးရသည်” ဟု မိန့်တော်မူသောအခါ၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင့်လေးရာကျော်က ဣသရေလလူတို့အား ကိုယ်တော်ပြောခဲ့သော စကားများကို ထပ်ဆင့်မိန့်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ “သင်၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် သင့်ကို တော၌ ဤနှစ်ပေါင်းလေးဆယ်ပတ်လုံး လမ်းပြတော်မူကြောင်းကို အောက်မေ့ရမည်။ ... သင်သည် မုန့်အားဖြင့်သာ အသက်ကို မွေးရသည်မဟုတ်၊ ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသမျှသော စကားအားဖြင့် အသက်ကို မွေးရသည်ဟု သင့်အား သိစေခြင်းငှာ၊ သင့်ကို နှိမ့်ချတော်မူ၍၊ ဆာမွတ်စေပြီးလျှင်၊ သင်နှင့် သင်၏ဘိုးဘေးတို့ မသိဖူးသော မန်နကို ကျွေးတော်မူ၏။” တရားဟောရာကျမ်း ၈:၂၊ ၃။ တောကန္တာရထဲတွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရန် နည်းလမ်းအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသောအခါ၊ ဘုရားသခင်သည် ကောင်းကင်မှ မန်နကို မိမိ၏လူများထံ စေလွှတ်ပေးခဲ့ပြီး၊ လုံလောက်ပြီး အစဉ်မပြတ်သော ရိက္ခာကို ပေးသနားခဲ့သည်။ ဤပြင်ဆင်ပေးမှုသည် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ကိုးစားပြီး ကိုယ်တော်၏ လမ်းခရီးအတိုင်း လျှောက်လှမ်းသရွေ့ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို စွန့်ပစ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့အား သင်ကြားပေးရန် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကယ်တင်ရှင်သည် ဣသရေလတို့အား ကိုယ်တော်သင်ကြားပေးခဲ့သော သင်ခန်းစာကို ကိုယ်တိုင်ကျင့်သုံးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အားဖြင့် ဟေဗြဲဗိုလ်ခြေတို့အား ကူညီခဲ့သကဲ့သို့၊ ထိုနှုတ်ကပတ်တော်အားဖြင့်ပင် ယေရှုအား ကူညီမစမည်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင် ကယ်တင်မည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်ကို နာခံရန်အတွက် တောထဲတွင် ရောက်ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ စာတန်၏ အကြံပြုချက်များကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် အစားအစာကို ရယူမည်မဟုတ်ပါ။ သက်သေဖြစ်သော စကြဝဠာကြီးရှေ့တွင်၊ ကိုယ်တော်သည် မည်သည့်အရာကိုမဆို ခံစားရခြင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်မှ လမ်းလွဲသွားခြင်းထက် ပို၍သေးငယ်သော ဘေးဒုက္ခဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံခဲ့သည်။

When Christ said to the tempter, “Man shall not live by bread
alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God,”
He repeated the words that, more than fourteen hundred years before,
He had spoken to Israel: “The Lord thy God led thee these forty
years in the wilderness.... And He humbled thee, and suffered thee
to hunger, and fed thee with manna, which thou knewest not, neither
did thy fathers know; that He might make thee know that man doth
not live by bread only, but by every word that proceedeth out of
the mouth of the Lord doth man live.” Deuteronomy 8:2, 3. In
the wilderness, when all means of sustenance failed, God sent His
people manna from heaven; and a suffcient and constant supply
was given. This provision was to teach them that while they trusted
in God and walked in His ways He would not forsake them. The
Temptation 93
Saviour now practiced the lesson He had taught to Israel. By the
word of God succor had been given to the Hebrew host, and by the
same word it would be given to Jesus. He awaited God’s time to
bring relief. He was in the wilderness in obedience to God, and He
would not obtain food by following the suggestions of Satan. In
the presence of the witnessing universe, He testifed that it is a less
calamity to suffer whatever may befall than to depart in any manner
from the will of God.

“လူသည် မုန့်အားဖြင့်သာ အသက်ကို မွေးရသည်မဟုတ်၊ ဘုရားသခင်၏ စကားတော်တိုင်းအားဖြင့် အသက်ကို မွေးရသည်။” ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်သည် ဘုရားသခင်အား အမှုဆောင်ခြင်းနှင့် မိမိ၏ လောကီလုပ်ငန်းများကို ရှေ့ဆက်ခြင်းတို့အကြား မရွေးချယ်နိုင်သော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားတတ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ရှင်းလင်းသော လိုအပ်ချက်တစ်ခုကို နာခံခြင်းသည် မိမိ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း နည်းလမ်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေနိုင်သည်။ စာတန်သည် သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ယုံကြည်ချက်များကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဟု သူ့ကို ယုံကြည်လာအောင် လုပ်ဆောင်ပေမည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့၏ လောကတွင် ကျွန်ုပ်တို့အားကိုးနိုင်သော တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ဖြစ်သည်။ “ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်နှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားကို ရှေ့ဦးစွာ ရှာကြလော့။ နောက်မှ ထိုအရာအားလုံးတို့ကို ထပ်၍ပေးတော်မူလတ္တံ့။” မဿဲ ၆:၃၃။ ဤဘဝတွင်ပင် ကောင်းကင်ဘုံရှိ ကျွန်ုပ်တို့ ခမည်းတော်၏ အလိုတော်မှ လမ်းလွဲခြင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ အကျိုးအတွက် မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော် တန်ခိုးကို သိရှိသောအခါ၊ အစားအစာရရှိရန် သို့မဟုတ် ကျွန်ုပ်တို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် စာတန်၏ အကြံပြုချက်များကို လိုက်နာတော့မည်မဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ တစ်ခုတည်းသော မေးခွန်းမှာ “ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်က ဘာလဲ၊ ကိုယ်တော်၏ ကတိတော်က ဘာလဲ” ဟူသည်သာ ဖြစ်ပေမည်။ ၎င်းတို့ကို သိရှိပြီးလျှင် တစ်ခုကို နာခံကာ အခြားတစ်ခုကို ယုံကြည်ကိုးစားပါမည်။

“Man shall not live by bread alone, but by every word of God.”
Often the follower of Christ is brought where he cannot serve God
and carry forward his worldly enterprises. Perhaps it appears that
obedience to some plain requirement of God will cut off his means
of support. Satan would make him believe that he must sacrifce
his conscientious convictions. But the only thing in our world upon
which we can rely is the word of God. “Seek ye frst the kingdom of
God, and His righteousness; and all these things shall be added unto
you.” Matthew 6:33. Even in this life it is not for our good to depart
from the will of our Father in heaven. When we learn the power of
His word, we shall not follow the suggestions of Satan in order to
obtain food or to save our lives. Our only questions will be, What is
God’s command? and what His promise? Knowing these, we shall
obey the one, and trust the other.

စာတန်နှင့် ဖြစ်ပွားသော ပဋိပက္ခ၏ နောက်ဆုံးသော တိုက်ပွဲကြီးတွင်၊ ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိသူများသည် မြေကြီးဆိုင်ရာ အထောက်အပံ့အားလုံး ဖြတ်တောက်ခံရသည်ကို တွေ့ကြရမည်ဖြစ်သည်။ မြေကြီးအာဏာပိုင်များကို နာခံရန်အတွက် ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်ရန် ငြင်းဆန်သောကြောင့်၊ သူတို့အား ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားခွင့် ပိတ်ပင်ထားမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ကို ကွပ်မျက်ရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်မည်ဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၃:၁၁-၁၇ ကို ကြည့်ပါ။ သို့သော် နာခံသူတို့အား “ထိုသူသည် မြင့်သောအရပ်၌ နေလိမ့်မည်။ ကျောက်တောင်ကို ခိုလှုံရာ မြို့ရိုးလုပ်ရလိမ့်မည်။ မုန့်ကို ပေးရလိမ့်မည်။ ရေသည်လည်း အမြဲရှိလိမ့်မည်” ဟူသော ကတိတော်ကို ပေးထားသည်။ ဟေရှာယ ၃၃:၁၆။ ဤကတိတော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးတို့သည် အသက်ရှင်ကြမည်ဖြစ်သည်။ မြေကြီးသည် အစာခေါင်းပါးမှုကြောင့် ပျက်စီးနေချိန်တွင် သူတို့သည် အာဟာရ ရရှိကြမည်ဖြစ်သည်။ “သူတို့သည် ဆိုးသောအချိန်၌ အရှက်မရကြ၊ အစာခေါင်းပါးသော နေ့ရက်တို့၌ ဝစွာ စားရကြလိမ့်မည်။” ဆာလံ ၃၇:၁၉။ ထိုဒုက္ခရောက်မည့် အချိန်ကို ပရောဖက် ဟဗက္ကုက မျှော်ကြည့်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏စကားများသည် အသင်းတော်၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ဖော်ပြနေသည်။ “သင်္ဘောသဖန်းပင်သည် အပွင့်မပွင့်၊ စပျစ်နွယ်ပင်၌ အသီးမသီး၊ သံလွင်ပင်၌ အသီးမရ၊ လယ်ပြင်၌ စပါးမထွက်၊ သိုးခြံ၌ သိုးမရှိ၊ တင်းကုပ်၌ နွားမရှိသော်လည်း၊ ငါသည် ထာဝရဘုရား၌ ဝမ်းမြောက်မည်။ ငါ့ကို ကယ်တင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၌ ရွှင်လန်းမည်။” ဟဗက္ကု ၃:၁၇၊ ၁၈။

In the last great conflict of the controversy with Satan those who
are loyal to God will see every earthly support cut off. Because they
refuse to break His law in obedience to earthly powers, they will be [122]
forbidden to buy or sell. It will fnally be decreed that they shall be
put to death. See Revelation 13:11-17. But to the obedient is given
the promise, “He shall dwell on high: his place of defense shall be
the munitions of rocks: bread shall be given him; his waters shall be
sure.” Isaiah 33:16. By this promise the children of God will live.
When the earth shall be wasted with famine, they shall be fed. “They
shall not be ashamed in the evil time: and in the days of famine they
shall be satisfed.” Psalm 37:19. To that time of distress the prophet
Habakkuk looked forward, and his words express the faith of the
church: “Although the fg tree shall not blossom, neither shall fruit
be in the vines; the labor of the olive shall fail, and the felds shall
yield no meat; the flock shall be cut off from the fold, and there shall
94 The Desire of Ages
be no herd in the stalls: yet I will rejoice in the Lord, I will joy in
the God of my salvation.” Habakkuk 3:17, 18.

ကျွန်ုပ်တို့ သခင်ဘုရား၏ ပထမဆုံးသော ကြီးမြတ်သည့် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းမှ သင်ယူရမည့် သင်ခန်းစာအားလုံးတွင်၊ စားသောက်ခြင်းကိလေသာနှင့် ကာမဂုဏ်ဆန္ဒများကို ထိန်းချုပ်ခြင်းထက် ပို၍အရေးကြီးသော သင်ခန်းစာ မရှိပါ။ ခေတ်အဆက်ဆက်တွင်၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သဘောသဘာဝကို ဆွဲဆောင်သော စုံစမ်းနှောင့်ယှက်မှုများသည် လူသားမျိုးနွယ်ကို ပျက်စီးစေပြီး ယုတ်ညံ့စေရန် အထိရောက်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ အလွန်အကျွံ စားသောက်မှု (intemperance) မှတစ်ဆင့် စာတန်သည် ဘုရားသခင်က လူသားအား အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးသနားထားသည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တန်ခိုးများကို ဖျက်ဆီးရန် လုပ်ဆောင်သည်။ ထို့ကြောင့် လူသားတို့အတွက် ထာဝရတန်ဖိုးရှိသော အရာများကို တန်ဖိုးထားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ကာမဂုဏ်ခံစားမှုမှတစ်ဆင့် စာတန်သည် ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော် အကြွင်းအကျန်အားလုံးကို ဝိညာဉ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ကြိုးစားသည်။

Of all the lessons to be learned from our Lord’s frst great temptation none is more important than that bearing upon the control of
the appetites and passions. In all ages, temptations appealing to the
physical nature have been most effectual in corrupting and degrading
mankind. Through intemperance, Satan works to destroy the mental
and moral powers that God gave to man as a priceless endowment.
Thus it becomes impossible for men to appreciate things of eternal
worth. Through sensual indulgence, Satan seeks to blot from the
soul every trace of likeness to God.

ခရစ်တော် ပထမအကြိမ် ကြွမလာမီက ရှိခဲ့သော အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ လိုက်စားမှုနှင့် ၎င်းကြောင့်ဖြစ်သော ရောဂါဝေဒနာ၊ ယုတ်ညံ့မှုတို့သည် ကိုယ်တော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွမလာမီတွင် ဆိုးညစ်မှု အရှိန်အဟုန် ပြင်းစွာဖြင့် ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာလောက၏ အခြေအနေသည် ရေလွှမ်းမိုးခြင်းမတိုင်မီ နေ့ရက်များကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ သောဒုံမြို့နှင့် ဂေါမောရမြို့များကဲ့သို့လည်းကောင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခရစ်တော် မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ နှလုံးသား၏ အတွေးအကြံတိုင်းသည် အစဉ်မပြတ် ဆိုးညစ်နေမည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အချိန်၏ အစွန်းတွင် နေထိုင်နေကြပြီဖြစ်ရာ၊ ကယ်တင်ရှင်၏ အစာရှောင်ခြင်းသင်ခန်းစာကို ကျွန်ုပ်တို့ ကိုယ်တိုင်အတွက် ခံယူသင့်သည်။ ခရစ်တော် ခံစားခဲ့ရသော ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော နာကျင်မှု ဝေဒနာအားဖြင့်သာ၊ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ လိုက်စားခြင်း၏ ဆိုးညစ်မှုကို ကျွန်ုပ်တို့ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ ကိုယ်တော်၏ ပုံသက်သေက ကျွန်ုပ်တို့၏ ထာဝရအသက်အတွက် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ စားသောက်ခြင်းကိလေသာနှင့် ကာမဂုဏ်ဆန္ဒများကို ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အောက်တွင် လက်အောက်ခံစေခြင်းအားဖြင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာနေသည်။

The uncontrolled indulgence and consequent disease and degradation that existed at Christ’s frst advent will again exist, with
intensity of evil, before His second coming. Christ declares that
the condition of the world will be as in the days before the Flood,
and as in Sodom and Gomorrah. Every imagination of the thoughts
of the heart will be evil continually. Upon the very verge of that
fearful time we are now living, and to us should come home the
lesson of the Saviour’s fast. Only by the inexpressible anguish which
Christ endured can we estimate the evil of unrestrained indulgence.
His example declares that our only hope of eternal life is through
bringing the appetites and passions into subjection to the will of
God.

ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျဆုံးသွားသော သဘာဝ၏ တောင်းဆိုချက်များကို ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပါ။ ဤလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် စာတန်သည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ်သို့ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်မှုများ ယူဆောင်လာမည်ဖြစ်သည်။ ရန်သူသည် လူသားတိုင်းထံသို့ လာမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ မျိုးရိုးလိုက်သော အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ကိုးစားခြင်း မရှိသူအားလုံးကို သူ၏ မှားယွင်းသော သွေးဆောင်မှုများဖြင့် ကျော့ကွင်းဆင်ဖမ်းမည်ဖြစ်ကြောင်း ခရစ်တော် သိတော်မူသည်။ လူသားတို့ လျှောက်လှမ်းရမည့် လမ်းခရီးကို ကိုယ်တိုင် လျှောက်လှမ်းခြင်းအားဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ အောင်မြင်ရန်အတွက် လမ်းကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ စာတန်နှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို အသာစီးမရသော အခြေအနေတွင် ရှိနေစေရန် ကိုယ်တော် အလိုမရှိပါ။ မြွေ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အား ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းတို့ မဖြစ်စေလိုပါ။ “အားယူကြလော့၊ ငါသည် လောကကို အောင်ပြီ” ဟု ကိုယ်တော် မိန့်တော်မူ၏။ ယောဟန် ၁၆:၃၃။

In our own strength it is impossible for us to deny the clamors of
our fallen nature. Through this channel Satan will bring temptation
upon us. Christ knew that the enemy would come to every human
being, to take advantage of hereditary weakness, and by his false
insinuations to ensnare all whose trust is not in God. And by passing
[123] over the ground which man must travel, our Lord has prepared the
way for us to overcome. It is not His will that we should be placed
at a disadvantage in the conflict with Satan. He would not have us
intimidated and discouraged by the assaults of the serpent. “Be of
good cheer,” He says; “I have overcome the world.” John 16:33.

စားသောက်ခြင်းကိလေသာ၏ တန်ခိုးကို တိုက်လှန်နေသူသည် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း ခံရသော တောကန္တာရထဲရှိ ကယ်တင်ရှင်ကို မျှော်ကြည့်ပါ။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ဝေဒနာခံစားနေစဉ် “ငါရေငတ်သည်” ဟု ဟစ်အော်ခဲ့သော ကိုယ်တော့်ကို ကြည့်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားရနိုင်သမျှသော အရာအားလုံးကို ကိုယ်တော် ခံစားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ အောင်ပွဲသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အောင်ပွဲဖြစ်သည်။

Let him who is struggling against the power of appetite look to
the Saviour in the wilderness of temptation. See Him in His agony
upon the cross, as He exclaimed, “I thirst.” He has endured all that
it is possible for us to bear. His victory is ours.
Temptation 95

ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ ကောင်းကင်ဘုံရှိ ခမည်းတော်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် ခွန်အားအပေါ် အားကိုးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်က “အရှင်ထာဝရဘုရားသည် ငါ့ကို မစတော်မူမည်ဖြစ်သောကြောင့်၊ ငါသည် အရှက်မရ။ ... ငါသည် အရှက်ကွဲခြင်းသို့ မရောက်ကြောင်းကို ငါသိ၏။ ... ကြည့်ရှုလော့၊ အရှင်ထာဝရဘုရားသည် ငါ့ကို မစတော်မူမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ပုံသက်သေကို ညွှန်ပြလျက်၊ ကိုယ်တော်က ကျွန်ုပ်တို့အား “သင်တို့တွင် ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့၍၊ ... အလင်းမရှိဘဲ မှောင်မိုက်၌ သွားသောသူသည် အဘယ်သူနည်း။ ထိုသူသည် ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်ကို ကိုးစား၍၊ မိမိဘုရားသခင်ကို အမှီပြုပါစေ” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဟေရှာယ ၅၀:၇-၁၀။

Jesus rested upon the wisdom and strength of His heavenly Father. He declares, “The Lord God will help Me; therefore shall I not
be confounded: ... and I know that I shall not be ashamed.... Behold,
the Lord God will help Me.” Pointing to His own example, He says
to us, “Who is among you that feareth the Lord, ... that walketh in
darkness, and hath no light? let him trust in the name of the Lord,
and stay upon his God.” Isaiah 50:7-10.

“ဤလောက၏မင်းသည် လာ၏။ သို့သော်လည်း ငါ၌ သူ၏ပိုင်ဆိုင်ခွင့် တစ်စုံတစ်ခုမျှမရှိ” ဟု ယေရှု မိန့်တော်မူ၏။ ယောဟန် ၁၄:၃၀။ စာတန်၏ လှည့်ဖြားမှုများကို တုံ့ပြန်မည့် မည်သည့်အရာမျှ ကိုယ်တော်၌ မရှိပါ။ ကိုယ်တော်သည် အပြစ်ပြုရန် သဘောမတူခဲ့ပါ။ အတွေးတစ်ခုအားဖြင့်ပင် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းကို ကိုယ်တော် အရှုံးမပေးခဲ့ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ခရစ်တော်၏ လူသားဇာတိသည် မြင့်မြတ်သော ဘုရားဇာတ်နှင့် ပေါင်းစပ်ထားခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ ကိန်းဝပ်မှုအားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် တိုက်ပွဲအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား မြင့်မြတ်သော သဘောသဘာဝ (divine nature) တွင် ပါဝင်ခွင့်ရစေရန် ကြွလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်နှင့် ပေါင်းစပ်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး၊ အပြစ်သည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် မစိုးမိုးနိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် စရိုက်လက္ခဏာ ပြည့်စုံမှုသို့ ရောက်ရှိနိုင်ရန်အတွက်၊ ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်၏ မြင့်မြတ်သော ဘုရားဇာတ်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ရန် ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းလက်ကို ဆွဲဆန့်ပေးတော်မူသည်။

“The prince of this world cometh,” said Jesus, “and hath nothing
in Me.” John 14:30. There was in Him nothing that responded
to Satan’s sophistry. He did not consent to sin. Not even by a
thought did He yield to temptation. So it may be with us. Christ’s
humanity was united with divinity; He was ftted for the conflict by
the indwelling of the Holy Spirit. And He came to make us partakers
of the divine nature. So long as we are united to Him by faith, sin
has no more dominion over us. God reaches for the hand of faith
in us to direct it to lay fast hold upon the divinity of Christ, that we
may attain to perfection of character.

ဤအရာကို မည်သို့ အောင်မြင်ရမည်ကို ခရစ်တော် ပြသခဲ့သည်။ စာတန်နှင့် ဖြစ်ပွားသော တိုက်ပွဲတွင် မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့် ကိုယ်တော် အောင်မြင်ခဲ့သနည်း။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အားဖြင့် ဖြစ်သည်။ နှုတ်ကပတ်တော်အားဖြင့်သာ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းကို ကိုယ်တော် တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သည်။ “ကျမ်းစာ၌ ရေးထားလျက်ရှိသည်” ဟု ကိုယ်တော် မိန့်တော်မူ၏။ ကျွန်ုပ်တို့အားလည်း “အလွန်ကြီးမြတ်၍ အဖိုးတန်သော ကတိတော်များကို ပေးသနားတော်မူပြီ။ ထိုကတိတော်များအားဖြင့် သင်တို့သည် လောက၌ ကိလေသာကြောင့်ဖြစ်သော ပျက်စီးခြင်းမှ လွတ်မြောက်၍၊ မြင့်မြတ်သော သဘောသဘာဝကို ဆက်ခံသူများ ဖြစ်နိုင်ကြမည်အကြောင်း ဖြစ်သတည်း။” ၂ ပေတရု ၁:၄။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ရှိ ကတိတော်တိုင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဖြစ်သည်။ “ဘုရားသခင်၏ နှုတ်တော်မှ ထွက်သမျှသော စကားတော်တိုင်းအားဖြင့်” ကျွန်ုပ်တို့သည် အသက်ရှင်ရမည်။ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း ခံရသောအခါ၊ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေများ သို့မဟုတ် မိမိ၏ အားနည်းချက်ကို မကြည့်ဘဲ၊ နှုတ်ကပတ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ကို ကြည့်ပါ။ ၎င်း၏ ခွန်အားအားလုံးသည် သင်၏အရာ ဖြစ်သည်။ ဆာလံဆရာက “ကိုယ်တော်ကို ပြစ်မှားခြင်းမရှိစေရန်၊ ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကျွန်ုပ်၏နှလုံးထဲမှာ ဝှက်ထားပါပြီ” ဟု ဆိုသည်။ “ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ထွက်စကားအားဖြင့်၊ ဖျက်ဆီးသူ၏ လမ်းခရီးတို့မှ ကျွန်ုပ်ကို ကျွန်ုပ် စောင့်ရှောက်ပါပြီ။” ဆာလံ ၁၁၉:၁၁၊ ၁၇:၄။

And how this is accomplished, Christ has shown us. By what
means did He overcome in the conflict with Satan? By the word of
God. Only by the word could He resist temptation. “It is written,” He
said. And unto us are given “exceeding great and precious promises:
that by these ye might be partakers of the divine nature, having
escaped the corruption that is in the world through lust.” 2 Peter
1:4. Every promise in God’s word is ours. “By every word that
proceedeth out of the mouth of God” are we to live. When assailed
by temptation, look not to circumstances or to the weakness of self,
but to the power of the word. All its strength is yours. “Thy word,”
says the psalmist, “have I hid in mine heart, that I might not sin
against Thee.” “By the word of Thy lips I have kept me from the
paths of the destroyer.” Psalm 119:11; 17:4.