အခန်း (၁၃) — အောင်မြင်ခြင်း

 

အခန်း (၁၃) — အောင်ပွဲ

ဤအခန်းသည် မဿဲ ၄:၅-၁၁၊ မာကု ၁:၁၂၊ ၁၃ နှင့် လုကာ ၄:၅-၁၃ တို့အပေါ် အခြေခံထားသည်။

“ထိုအခါ မာရ်နတ်သည် ကိုယ်တော်ကို သန့်ရှင်းသော မြို့တော်သို့ ဆောင်သွား၍ ဗိမာန်တော်၏ အထွတ်၌ ထားပြီးလျှင်၊ သင်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်မှန်လျှင် ကိုယ်ကိုအောက်သို့ ချလိုက်လော့။ ကျမ်းစာလာသည်ကား၊ ‘ကိုယ်တော်ကို စောင့်ရှောက်စေခြင်းငှာ ကောင်းကင်တမန်တို့အား မှာထားတော်မူသဖြင့်၊ သင်၏ခြေသည် ကျောက်၌ မထိမခိုက်စေခြင်းငှာ သူတို့သည် သင့်ကို လက်နှင့် မစမကြွချီကြလိမ့်မည်’ ဟု ဆိုလေ၏။”

[124] Chapter 13—The Victory
This chapter is based on Matthew 4:5-11; Mark 1:12, 13; Luke
4:5-13.
“Then the devil taketh Him up into the holy city, and setteth Him
on a pinnacle of the temple, and saith unto Him, If Thou be the Son
of God, cast Thyself down: for it is written,—
“He shall give His angels charge concerning Thee:
And in their hands they shall bear Thee up,
Lest at any time Thou dash Thy foot against a stone.”

စာတန်သည် ယခုအခါ ယေရှုအား ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်တွင် ရင်ဆိုင်နေရသည်ဟု ယူဆထားသည်။ ကောက်ကျစ်သော ရန်သူသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စကားလုံးများကိုယ်တိုင်ကို တင်ပြလာသည်။ သူသည် အလင်း၏ ကောင်းကင်တမန်အဖြစ် ဆက်လက်ဟန်ဆောင်နေပြီး၊ သူသည် ကျမ်းစာကို ကျွမ်းကျင်ကြောင်းနှင့် ရေးသားထားသော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။ ယေရှုသည် ရှေ့တွင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို အသုံးပြု၍ ကိုယ်တော်၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ထောက်မခဲ့သကဲ့သို့၊ ယခုအခါ သွေးဆောင်သူက ကိုယ်တော်အား လှည့်ဖြားရန် ထိုနှုတ်ကပတ်တော်ကိုပင် အသုံးပြုလာသည်။ သူသည် ယေရှု၏ သစ္စာရှိမှုကို စမ်းသပ်နေခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ ယခုအခါ ကိုယ်တော်၏ တည်ကြည်မှုကို ချီးကျူးလေသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ပြသခဲ့သဖြင့်၊ စာတန်သည် ကိုယ်တော်၏ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် နောက်ထပ် သက်သေတစ်ခုကို ပေးရန် တိုက်တွန်းလေသည်။

Satan now supposes that he has met Jesus on His own ground.
The wily foe himself presents words that proceeded from the mouth
of God. He still appears as an angel of light, and he makes it evident
that he is acquainted with the Scriptures, and understands the import
of what is written. As Jesus before used the word of God to sustain
His faith, the tempter now uses it to countenance his deception. He
claims that he has been only testing the fdelity of Jesus, and he now
commends His steadfastness. As the Saviour has manifested trust in
God, Satan urges Him to give still another evidence of His faith.

သို့သော် ထိုသွေးဆောင်မှုသည်လည်း “သင်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်မှန်လျှင်” ဟူသော သံသယကို အရိပ်အမြွက်ပြ၍ အစပျိုးထားသည်။ ခရစ်တော်သည် ထို “မှန်လျှင်” ဟူသော စကားကို ဖြေကြားရန် သွေးဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် ထိုသံသယကို အနည်းငယ်မျှပင် လက်မခံဘဲ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။ စာတန်အား သက်သေပြရန်အတွက် ကိုယ်တော်၏ အသက်ကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေမည့် အမှုကို ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

But again the temptation is prefaced with the insinuation of
distrust, “If Thou be the Son of God.” Christ was tempted to answer
the “if;” but He refrained from the slightest acceptance of the doubt.
He would not imperil His life in order to give evidence to Satan.

သွေးဆောင်သူသည် ခရစ်တော်၏ လူသားသဘာဝကို အခွင့်ကောင်းယူရန်နှင့် ကိုယ်တော်ကို ရဲတင်းလွန်းသော စိတ်ဇော (သို့မဟုတ်) အစွန်းရောက်သော ယုံကြည်မှု (Presumption) ထဲသို့ တွန်းပို့ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် စာတန်သည် မြှောက်ပင့်သွေးဆောင်နိုင်သော်လည်း၊ အပြစ်ပြုရန် အဓမ္မမစေခိုင်းနိုင်ပေ။ သူသည် ယေရှုအား “ကိုယ်ကိုအောက်သို့ ချလိုက်လော့” ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်ကို အောက်သို့ သူကိုယ်တိုင် မတွန်းချနိုင်ကြောင်း သူသိသည်။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်ကို ကယ်တင်ရန် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် ယေရှုကို ကိုယ်တိုင်အောက်သို့ ခုန်ချရန်လည်း အတင်းအကျပ် မပြုနိုင်ပေ။ ခရစ်တော်သည် သွေးဆောင်မှုကို သဘောမတူသရွှေ့၊ ကိုယ်တော်ကို မအောင်နိုင်ပေ။ လောက သို့မဟုတ် ငရဲ၏ တန်ခိုးရှိသမျှသည်ပင် ကိုယ်တော်ကို ခမည်းတော်၏ အလိုတော်မှ အနည်းငယ်မျှ သွေဖည်သွားအောင် အတင်းအကျပ် မပြုနိုင်ခဲ့ပါ။

[125] The tempter thought to take advantage of Christ’s humanity, and
urge Him to presumption. But while Satan can solicit, he cannot
compel to sin. He said to Jesus, “Cast Thyself down,” knowing that
he could not cast Him down; for God would interpose to deliver
Him. Nor could Satan force Jesus to cast Himself down. Unless
Christ should consent to temptation, He could not be overcome. Not
all the power of earth or hell could force Him in the slightest degree
to depart from the will of His Father.
96
Victory 97

သွေးဆောင်သူသည် ကျွန်ုပ်တို့အား မကောင်းမှုပြုရန် မည်သည့်အခါမျှ အတင်းအကျပ် မစေခိုင်းနိုင်ပါ။ စိတ်နှလုံးသည် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို လိုက်လျောခြင်း မရှိသရွှေ့၊ သူသည် စိတ်ကို မအုပ်စိုးနိုင်ပါ။ စာတန်သည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် သူ၏တန်ခိုးကို မကျင့်သုံးမီ၊ လူ၏အလိုဆန္ဒသည် သဘောတူရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းသည် ခရစ်တော်အပေါ် ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို လွှတ်လိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ မြတ်နိုးထားသော အပြစ်ရှိသော ဆန္ဒတိုင်းသည် သူ့အတွက် ခြေကုပ်စခန်းတစ်ခု ဖြစ်စေသည်။ ဘုရားသခင်၏ စံနှုန်းကို ရောက်ရန် ပျက်ကွက်သော အချက်တိုင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို သွေးဆောင်ဖျက်ဆီးရန် သူဝင်ရောက်နိုင်သော ပွင့်နေသည့် တံခါးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ဘက်မှ ကျရှုံးမှု သို့မဟုတ် ရှုံးနိမ့်မှုတိုင်းသည် ခရစ်တော်ကို ပြစ်တင်ဝေဖန်ရန် သူ့အတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်စေသည်။

The tempter can never compel us to do evil. He cannot control
minds unless they are yielded to his control. The will must consent,
faith must let go its hold upon Christ, before Satan can exercise his
power upon us. But every sinful desire we cherish affords him a
foothold. Every point in which we fail of meeting the divine standard
is an open door by which he can enter to tempt and destroy us. And
every failure or defeat on our part gives occasion for him to reproach
Christ.

ယေရှုက စာတန်အား “သင်၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို မစမ်းသပ်ရဟု တစ်ဖန် ကျမ်းစာလာပြန်သည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဤစကားလုံးများကို မောရှေက ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် တော၌ ရေငတ်သောအခါ၊ “ငါတို့တွင် ထာဝရဘုရား ရှိတော်မူသလော၊ မရှိသလော” ဟု ဆိုကာ မောရှေအား ရေပေးရန် တောင်းဆိုစဉ်က ပြောကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ (ထွက်မြောက်ရာ ၁၇:၇)။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အတွက် အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့သည် ဒုက္ခရောက်သောအခါ ကိုယ်တော်ကို သံသယဝင်ပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့နှင့်အတူ ရှိကြောင်း သက်သေပြရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ မယုံကြည်မှုတွင် သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို စမ်းသပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ စာတန်သည်လည်း ခရစ်တော်အား ထိုအတိုင်းပြုရန် တိုက်တွန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံပြီးသား ဖြစ်သည်၊ သို့ဖြစ်၍ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေတောင်းခံခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို စမ်းသပ်ခြင်း — ကိုယ်တော်ကို စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ဘုရားသခင် ကတိမပေးထားသောအရာကို တောင်းခံခြင်းသည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ၎င်းသည် မယုံကြည်မှုကို ပြသရာရောက်ပြီး၊ ကိုယ်တော်ကို အမှန်တကယ် စမ်းသပ်ခြင်း သို့မဟုတ် စုံစမ်းခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် တည်၊ မတည် စမ်းသပ်ရန် ဆုတောင်းခြင်း မပြုသင့်ဘဲ၊ ကိုယ်တော်သည် နှုတ်ကပတ်တော်ကို တည်စေမည် ဖြစ်သောကြောင့်သာ ဆုတောင်းသင့်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ချစ်၊ မချစ် စမ်းသပ်ရန် မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်တော် ချစ်တော်မူသောကြောင့်သာ ဆုတောင်းသင့်သည်။ “ယုံကြည်ခြင်းမရှိလျှင် ဘုရားသခင်၏ စိတ်တော်နှင့် မတွေ့နိုင်။ ဘုရားသခင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်သောသူသည်၊ ဘုရားသခင် ရှိတော်မူသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်ကို ရှာသောသူအား အကျိုးပေးတော်မူသည်ကိုလည်းကောင်း ယုံကြည်ရမည်။” (ဟေဗြဲ ၁၁:၆)။

When Satan quoted the promise, “He shall give His angels charge
over Thee,” he omitted the words, “to keep Thee in all Thy ways;”
that is, in all the ways of God’s choosing. Jesus refused to go outside
the path of obedience. While manifesting perfect trust in His Father,
He would not place Himself, unbidden, in a position that would
necessitate the interposition of His Father to save Him from death.
He would not force Providence to come to His rescue, and thus fail
of giving man an example of trust and submission.
Jesus declared to Satan, “It is written again, Thou shalt not
tempt the Lord thy God.” These words were spoken by Moses to the
children of Israel when they thirsted in the desert, and demanded
that Moses should give them water, exclaiming, “Is the Lord among
us, or not?” Exodus 17:7. God had wrought marvelously for them; [126]
yet in trouble they doubted Him, and demanded evidence that He
was with them. In their unbelief they sought to put Him to the test.
And Satan was urging Christ to do the same thing. God had already
testifed that Jesus was His Son; and now to ask for proof that He was
the Son of God would be putting God’s word to the test,—tempting
Him. And the same would be true of asking for that which God had
not promised. It would manifest distrust, and be really proving, or
tempting, Him. We should not present our petitions to God to prove
whether He will fulfll His word, but because He will fulfll it; not
to prove that He loves us, but because He loves us. “Without faith it
is impossible to please Him: for he that cometh to God must believe
that He is, and that He is a rewarder of them that diligently seek
Him.” Hebrews 11:6.

သို့သော် ယုံကြည်ခြင်းသည် အစွန်းရောက်သော ရဲတင်းမှု (Presumption) နှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ပါ။ စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်း ရှိသူသာလျှင် ထိုအစွန်းရောက်သော ရဲတင်းမှုမှ ကင်းလွတ်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုသို့သော ရဲတင်းမှုသည် ယုံကြည်ခြင်းကို စာတန်က အတုပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များကို တောင်းဆိုပြီး နာခံခြင်းအသီးကို သီးစေသည်။ အစွန်းရောက်သော ရဲတင်းမှုသည်လည်း ကတိတော်များကို တောင်းဆိုသော်လည်း၊ ၎င်းတို့ကို စာတန်ပြုသကဲ့သို့ ပြစ်မှားခြင်းအတွက် ဆင်ခြေပေးရန် အသုံးပြုသည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကနဦးမိဘများကို ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာကို ယုံကြည်စေပြီး ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်များကို နာခံစေမည်ဖြစ်သည်။ အစွန်းရောက်သော ရဲတင်းမှုသည်မူကား၊ ကိုယ်တော်၏ ကြီးမားသော မေတ္တာတော်သည် သူတို့အား အပြစ်၏ အကျိုးဆက်မှ ကယ်တင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ကာ၊ ပညတ်တော်ကို ကျူးလွန်ရန် လမ်းပြခဲ့သည်။ ကရုဏာတော်ကို ခံစားရမည့် အခြေအနေများကို မလိုက်နာဘဲ ကောင်းကင်ဘုံ၏ မျက်နှာသာကို တောင်းဆိုခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းသည် ကျမ်းစာ၏ ကတိတော်များနှင့် ပြဋ္ဌာန်းချက်များအပေါ်တွင် အခြေခံသည်။

But faith is in no sense allied to presumption. Only he who has
true faith is secure against presumption. For presumption is Satan’s
counterfeit of faith. Faith claims God’s promises, and brings forth
fruit in obedience. Presumption also claims the promises, but uses
98 The Desire of Ages
them as Satan did, to excuse transgression. Faith would have led
our frst parents to trust the love of God, and to obey His commands.

စာတန်သည် သံသယကို နှိုးဆော်ရန် ပျက်ကွက်သောအခါ၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို အစွန်းရောက်သော ရဲတင်းမှုသို့ ပို့ဆောင်ရန် မကြာခဏ အောင်မြင်တတ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင် မလိုအပ်ဘဲ သွေးဆောင်မှုလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်အောင် သူပြုနိုင်လျှင်၊ အောင်ပွဲသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ရှိကြောင်း သူသိသည်။ နာခံခြင်းလမ်းစဉ်တွင် လျှောက်လှမ်းသူ အပေါင်းကို ဘုရားသခင် စောင့်ရှောက်မည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုလမ်းမှ ထွက်ခွာခြင်းသည် စာတန်၏ နယ်မြေထဲသို့ စွန့်စားဝင်ရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဧကန်အမှန် လဲကျလိမ့်မည်။ ကယ်တင်ရှင်က ကျွန်ုပ်တို့အား “သင်တို့သည် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းသို့ မရောက်စေခြင်းငှာ စောင့်နေ၍ ဆုတောင်းကြလော့” ဟု မှာထားခဲ့သည်။ (မာကု ၁၄:၃၈)။ ဆင်ခြင်တွေးတောခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့အား အမိန့်မရှိဘဲ အန္တရာယ်ရှိသောလမ်းသို့ အဆင်ခြင်မဲ့ တိုးဝင်ခြင်းမှ တားဆီးပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် များစွာသော ရှုံးနိမ့်မှုများမှ လွတ်မြောက်လိမ့်မည်။

Presumption led them to transgress His law, believing that His great
love would save them from the consequence of their sin. It is not
faith that claims the favor of Heaven without complying with the
conditions on which mercy is to be granted. Genuine faith has its
foundation in the promises and provisions of the Scriptures.
Often when Satan has failed of exciting distrust, he succeeds
in leading us to presumption. If he can cause us to place ourselves
unnecessarily in the way of temptation, he knows that the victory is
his. God will preserve all who walk in the path of obedience; but to
depart from it is to venture on Satan’s ground. There we are sure to
fall. The Saviour has bidden us, “Watch ye and pray, lest ye enter
into temptation.” Mark 14:38. Meditation and prayer would keep us
from rushing unbidden into the way of danger, and thus we should
be saved from many a defeat.

သို့သော် သွေးဆောင်မှု၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် အားမလျှော့သင့်ပါ။ ခက်ခဲသော အခြေအနေတွင် ရောက်ရှိနေသောအခါ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို လမ်းပြနေသည်ကို မကြာခဏ သံသယဝင်တတ်ကြသည်။ သို့သော် ယေရှုအား စာတန်၏ သွေးဆောင်မှုကို ခံယူရန် တောထဲသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်မှာ ဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းပြမှုပင် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား စမ်းသပ်မှုထဲသို့ ပို့ဆောင်သောအခါ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ပြီးမြောက်စေမည့် ရည်ရွယ်ချက် ရှိပါသည်။ ယေရှုသည် အမိန့်မရှိဘဲ သွေးဆောင်မှုထဲသို့ သွားခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များကို စမ်းသပ်ခြင်း (Presume) မပြုခဲ့သကဲ့သို့၊ သွေးဆောင်မှု ရောက်လာသောအခါတွင်လည်း စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သင့်သည်။ “ဘုရားသခင်သည် သစ္စာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသည်ဖြစ်၍၊ သင်တို့ မတတ်နိုင်သော စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းကို သင်တို့၌ ရောက်စေခြင်းငှာ အခွင့်ပေးတော်မမူ။ သင်တို့သည် သည်းခံနိုင်မည်အကြောင်း၊ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းအရာနှင့်တကွ ထွက်မြောက်သော လမ်းကိုလည်း စီရင်တော်မူလိမ့်မည်။” ကိုယ်တော် မိန့်တော်မူသည်ကား၊ “ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းယဇ်ကို ပူဇော်လော့။ အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားအား သစ္စာဂတိထားသည်အတိုင်း သစ္စာဝတ်ကို ဖြေလော့။ ဘေးရောက်သည်ကာလ၌ ငါ့ကိုခေါ်လော့။ ငါသည် သင့်ကို ကယ်လွှတ်မည်။ သင်သည်လည်း ငါ့ကို ချီးမွမ်းရလိမ့်မည်။” (၁ ကောရိန္သု ၁၀:၁၃၊ ဆာလံ ၅၀:၁၄၊ ၁၅)။

Yet we should not lose courage when assailed by temptation.
Often when placed in a trying situation we doubt that the Spirit of
God has been leading us. But it was the Spirit’s leading that brought
Jesus into the wilderness to be tempted by Satan. When God brings
us into trial, He has a purpose to accomplish for our good. Jesus did
not presume on God’s promises by going unbidden into temptation,
[127] neither did He give up to despondency when temptation came upon
[128]
[129]
Him. Nor should we. “God is faithful, who will not suffer you to
be tempted above that ye are able; but will with the temptation also
make a way to escape, that ye may be able to bear it.” He says, “Offer
unto God thanksgiving; and pay thy vows unto the Most High: and
call upon Me in the day of trouble: I will deliver thee, and thou shalt
glorify Me.” 1 Corinthians 10:13; Psalm 50:14, 15.

ယေရှုသည် ဒုတိယမြောက် သွေးဆောင်မှုတွင် အောင်မြင်ခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ စာတန်သည် သူ၏ စစ်မှန်သော ရုပ်သွင်ကို ထင်ရှားစေသည်။ သို့သော် သူသည် ခွဲနေသောခြေထောက်နှင့် လင်းနို့တောင်ပံများရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါအဖြစ် ပေါ်မလာပေ။ သူသည် ကျဆုံးသွားသော်လည်း တန်ခိုးကြီးသော ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သူသည် ပုန်ကန်မှု၏ ခေါင်းဆောင်နှင့် ဤလောက၏ ဘုရားဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။

Jesus was victor in the second temptation, and now Satan manifests himself in his true character. But he does not appear as a
hideous monster, with cloven feet and bat’s wings. He is a mighty
angel, though fallen. He avows himself the leader of rebellion and
the god of this world.

ယေရှုကို မြင့်မားသော တောင်ပေါ်သို့ တင်ဆောင်ပြီးနောက်၊ စာတန်သည် လောကီနိုင်ငံအရပ်ရပ်နှင့် ထိုနိုင်ငံတို့၏ ဘုန်းစည်းစိမ်ရှိသမျှကို မြင်ကွင်းကျယ်အဖြစ် ကိုယ်တော်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြတ်သန်းပြသခဲ့သည်။ နေရောင်ခြည်သည် ဗိမာန်တော်များရှိသော မြို့များ၊ စကျင်ကျောက် နန်းတော်များ၊ သီးနှံဖြစ်ထွန်းသော လယ်ကွင်းများနှင့် သစ်သီးဝလံများ ဝေဆာနေသော စပျစ်ခြံများအပေါ် ကျရောက်နေသည်။ မကောင်းမှု၏ အမှတ်အသားများကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ မကြာသေးမီကပင် မှောင်မိုက်ခြင်းနှင့် လူသူကင်းမဲ့ခြင်းကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ယေရှု၏ မျက်စိတော်သည် ယခုအခါ အတုမရှိ လှပတင့်တယ်ကာ စည်ပင်ဝပြောသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေရသည်။ ထို့နောက် သွေးဆောင်သူ၏ အသံကို ကြားရသည်မှာ — “ဤတန်ခိုးအာဏာရှိသမျှနှင့် ၎င်းတို့၏ ဘုန်းစည်းစိမ်ကို ငါသည် သင့်အား ပေးမည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအရာများကို ငါ့ထံသို့ အပ်နှင်းထားပြီးဖြစ်၍ ငါပေးလိုသောသူအား ပေးနိုင်၏။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ငါ့ကို ကိုးကွယ်လျှင် ဤအရာအားလုံးသည် သင့်အတွက် ဖြစ်စေမည်။”

Placing Jesus upon a high mountain, Satan caused the kingdoms
of the world, in all their glory, to pass in panoramic view before Him.
The sunlight lay on templed cities, marble palaces, fertile felds, and
fruit-laden vineyards. The traces of evil were hidden. The eyes of
Victory 99
Jesus, so lately greeted by gloom and desolation, now gazed upon a
scene of unsurpassed loveliness and prosperity. Then the tempter’s
voice was heard: “All this power will I give Thee, and the glory of
them: for that is delivered unto me; and to whomsoever I will I give
it. If Thou therefore wilt worship me, all shall be Thine.”

ခရစ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခခံခြင်းဖြင့်သာ ပြီးမြောက်နိုင်သည်။ ကိုယ်တော့်ရှေ့တွင် ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ဆင်းရဲခက်ခဲခြင်း၊ ပဋိပက္ခများနှင့် အရှက်ရဖွယ် သေခြင်းတရားများ ရှိနေသည်။ ကိုယ်တော်သည် တစ်လောကလုံး၏ အပြစ်ကို ထမ်းဆောင်ရမည်။ ကိုယ်တော်သည် ခမည်းတော်၏ မေတ္တာတော်နှင့် ခွဲခွာခြင်းကို ခံရမည်။ ယခု သွေးဆောင်သူက သူလုယူထားသော တန်ခိုးကို စွန့်လွှတ်ရန် ကမ်းလှမ်းလာသည်။ ခရစ်တော်သည် စာတန်၏ အထွတ်အထိပ် အုပ်စိုးမှုကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြင့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အနာဂတ်မှ မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသို့ပြုခြင်းသည် ကြီးမားသော တိုက်ပွဲ (Great Controversy) တွင် ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်ခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ စာတန် အပြစ်ကျူးလွန်ခဲ့သည်မှာ မိမိကိုယ်ကို ဘုရားသခင်၏ သားတော်ထက် ပို၍ ချီးမြှောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသည် ယခုအချိန်တွင် အောင်မြင်သွားပါက၊ ၎င်းသည် ပုန်ကန်မှု၏ အောင်ပွဲဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

Christ’s mission could be fulflled only through suffering. Before
Him was a life of sorrow, hardship, and conflict, and an ignominious
death. He must bear the sins of the whole world. He must endure
separation from His Father’s love. Now the tempter offered to yield
up the power he had usurped. Christ might deliver Himself from
the dreadful future by acknowledging the supremacy of Satan. But
to do this was to yield the victory in the great controversy. It was
in seeking to exalt himself above the Son of God that Satan had
sinned in heaven. Should he prevail now, it would be the triumph of
rebellion.

လောကီနိုင်ငံနှင့် ဘုန်းစည်းစိမ်တို့သည် ငါ့ထံသို့ အပ်နှင်းထားပြီးဖြစ်၍ ငါပေးလိုသောသူအား ပေးနိုင်သည်ဟု စာတန်က ခရစ်တော်အား ပြောသောအခါ၊ သူသည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ မှန်ကန်သောအရာကို ပြောခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ လှည့်ဖြားမှု ရည်ရွယ်ချက်အတွက်သာ ပြောခြင်းဖြစ်သည်။ စာတန်၏ အုပ်စိုးမှုနယ်ပယ်မှာ အာဒံထံမှ လုယူထားသော အရာဖြစ်သော်လည်း၊ အာဒံသည် ဖန်ဆင်းရှင်၏ ကိုယ်စားလှယ် (Vicegerent) သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အုပ်စိုးမှုသည် လွတ်လပ်သော အုပ်စိုးမှု မဟုတ်ပေ။ ကမ္ဘာမြေသည် ဘုရားသခင်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် အရာခပ်သိမ်းကို သားတော်ထံ အပ်နှံထားတော်မူသည်။ အာဒံသည် ခရစ်တော်၏ လက်အောက်တွင် အုပ်စိုးရခြင်းဖြစ်သည်။ အာဒံသည် သူ၏ အုပ်စိုးမှုကို စာတန်၏ လက်ထဲသို့ သစ္စာဖောက်ကာ အပ်လိုက်သောအခါတွင်ပင်၊ ခရစ်တော်သည် တရားဝင် ရှင်ဘုရင်အဖြစ် ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် နေဗုခဒ်နေဇာမင်းကြီးအား “အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသည် လူတို့၏ နိုင်ငံ၌ အုပ်စိုးတော်မူကြောင်းကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော် အလိုရှိသော သူအား ပေးတော်မူကြောင်းကိုလည်းကောင်း” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ (ဒံယေလ ၄:၁၇)။ စာတန်သည် ဘုရားသခင် ခွင့်ပြုသလောက်သာ သူလုယူထားသော အာဏာကို ကျင့်သုံးနိုင်သည်။

When Satan declared to Christ, The kingdom and glory of the
world are delivered unto me, and to whomsoever I will I give it, he
stated what was true only in part, and he declared it to serve his
own purpose of deception. Satan’s dominion was that wrested from
Adam, but Adam was the vicegerent of the Creator. His was not
an independent rule. The earth is God’s, and He has committed all
things to His Son. Adam was to reign subject to Christ. When Adam
betrayed his sovereignty into Satan’s hands, Christ still remained
the rightful King. Thus the Lord had said to King Nebuchadnezzar,
“The Most High ruleth in the kingdom of men, and giveth it to [130]
whomsoever He will.” Daniel 4:17. Satan can exercise his usurped
authority only as God permits.

သွေးဆောင်သူသည် ခရစ်တော်အား လောကီနိုင်ငံနှင့် ဘုန်းစည်းစိမ်ကို ကမ်းလှမ်းသောအခါ၊ သူသည် ခရစ်တော်အား လောက၏ စစ်မှန်သော ဘုရင်အဖြစ်ကို စွန့်လွှတ်စေပြီး စာတန်၏ လက်အောက်ခံအဖြစ် အုပ်စိုးရန် အကြံပြုနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအုပ်စိုးမှုမျိုးသည် ယုဒလူမျိုးတို့ မျှော်လင့်နေသော အုပ်စိုးမှုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဤလောက၏ နိုင်ငံတော်ကို အလိုရှိကြသည်။ အကယ်၍ ခရစ်တော်သည် သူတို့အား ထိုသို့သော နိုင်ငံတော်မျိုး ပေးရန် သဘောတူခဲ့ပါက၊ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံကြမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အပြစ်၏ ကျိန်ခြင်းနှင့် ဒုက္ခရှိသမျှသည် ထိုနိုင်ငံပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည်။ ခရစ်တော်က သွေးဆောင်သူအား “စာတန်၊ ငါ့နောက်သို့ ဆုတ်လော့။ ‘သင်၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို ကိုးကွယ်ရမည်၊ ထိုဘုရားတစ်ပါးတည်းကိုသာ ဝတ်ပြုရမည်’ ဟု ကျမ်းစာလာသည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

When the tempter offered to Christ the kingdom and glory of
the world, he was proposing that Christ should yield up the real
kingship of the world, and hold dominion subject to Satan. This was
the same dominion upon which the hopes of the Jews were set. They
desired the kingdom of this world. If Christ had consented to offer
them such a kingdom, they would gladly have received Him. But
the curse of sin, with all its woe, rested upon it. Christ declared to
the tempter, “Get thee behind Me, Satan: for it is written, Thou shalt
worship the Lord thy God, and Him only shalt thou serve.”

ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပုန်ကန်ခဲ့သောသူသည် ဤလောက၏ နိုင်ငံများကို ခရစ်တော်အား ကမ်းလှမ်းခြင်းဖြင့်၊ မကောင်းမှု၏ မူဝါဒများကို ကိုယ်တော်အား အရိုအသေပြုခိုင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်ကို ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ခဲ့ပါ။ ကိုယ်တော်သည် ဖြောင့်မတ်ခြင်း နိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်ရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို စွန့်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုသွေးဆောင်မှုမျိုးဖြင့်ပင် စာတန်သည် လူသားတို့ကို ချဉ်းကပ်ပြီး၊ ဤနေရာတွင် ခရစ်တော်ထက် ပို၍ အောင်မြင်မှု ရရှိနေသည်။ လူသားတို့အား သူသည် သူ၏ အထွတ်အထိပ် အုပ်စိုးမှုကို အသိအမှတ်ပြုရန် အခြေအနေဖြင့် ဤလောက၏ နိုင်ငံကို ကမ်းလှမ်းသည်။ သူသည် လူတို့အား သစ္စာတရားကို စွန့်လွှတ်ရန်၊ သိက္ခာကို လျစ်လျူရှုရန်နှင့် အတ္တဆန္ဒများကို လိုက်လျောရန် တောင်းဆိုသည်။ ခရစ်တော်က သူတို့အား ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်နှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားကို ရှေးဦးစွာ ရှာကြလော့ဟု မိန့်တော်မူသော်လည်း၊ စာတန်သည် သူတို့၏ နံဘေးတွင် လျှောက်လှမ်းလျက် — “ထာဝရအသက်နှင့် ပတ်သက်၍ မည်သို့ပင် မှန်ကန်စေကာမူ၊ ဤလောကတွင် အောင်မြင်ရန်အတွက် သင်သည် ငါ့ကို ဝတ်ပြုရမည်။ သင်၏ သာယာဝပြောမှုကို ငါ့လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ငါသည် သင့်အား ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု၊ ပျော်ရွှင်မှု၊ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် ချမ်းမြေ့မှုတို့ကို ပေးနိုင်သည်။ ငါ၏ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ပါ။ ရိုးသားမှု သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျိုးစွန့်ခြင်းဆိုင်ရာ ထူးဆန်းသော အတွေးအခေါ်များနောက်သို့ မလိုက်ပါနှင့်။ ငါသည် သင့်ရှေ့မှ လမ်းပြင်ပေးမည်” ဟု ဆိုသည်။ ထိုသို့ဖြင့် လူအမြောက်အမြားသည် လှည့်ဖြားခြင်း ခံရကြသည်။ သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ဝတ်ပြုရန် သဘောတူကြပြီး စာတန်သည် ကျေနပ်သွားသည်။ သူသည် လောကီအုပ်စိုးမှုဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူတို့ကို မြှောက်ပင့်နေစဉ်၊ သူသည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်ကို အုပ်စိုးခွင့် ရရှိသွားသည်။ သို့သော် သူပေးအပ်သော အရာသည် သူပိုင်သောအရာ မဟုတ်သလို၊ မကြာမီ သူ၏လက်ထဲမှ ပြန်လည်လုယူခြင်း ခံရတော့မည့် အရာဖြစ်သည်။ အပြန်အလှန်အနေဖြင့် သူသည် သူတို့ထံမှ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများအဖြစ် ရရှိမည့် အမွေတော်ဆိုင်ရာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကို လှည့်ဖြားယူဆောင်သွားသည်။

By the one who had revolted in heaven the kingdoms of this
world were offered Christ, to buy His homage to the principles
100 The Desire of Ages
of evil; but He would not be bought; He had come to establish a
kingdom of righteousness, and He would not abandon His purpose.
With the same temptation Satan approaches men, and here he has
better success than with Christ. To men he offers the kingdom of this
world on condition that they will acknowledge his supremacy. He
requires that they sacrifce integrity, disregard conscience, indulge
selfshness. Christ bids them seek frst the kingdom of God, and
His righteousness; but Satan walks by their side and says: Whatever
may be true in regard to life eternal, in order to make a success in
this world you must serve me. I hold your welfare in my hands. I
can give you riches, pleasures, honor, and happiness. Hearken to my
counsel. Do not allow yourselves to be carried away with whimsical
notions of honesty or self-sacrifce. I will prepare the way before
you. Thus multitudes are deceived. They consent to live for the
service of self, and Satan is satisfed. While he allures them with
the hope of worldly dominion, he gains dominion over the soul. But
he offers that which is not his to bestow, and which is soon to be
wrested from him. In return he beguiles them of their title to the
inheritance of the sons of God.

စာတန်သည် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော် ဟုတ်၊ မဟုတ် သံသယဝင်ခဲ့သည်။ ယေရှု၏ ပြတ်သားသော နှင်ထုတ်မှုတွင် သူ ငြင်းကွယ်၍မရသော သက်သေကို ရရှိသွားသည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေရသော လူသားဘဝမှတစ်ဆင့် ဘုရားသတ် (Divinity) သည် ဝင်းလက်တောက်ပလာခဲ့သည်။ စာတန်သည် ထိုအမိန့်ကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။ ရှက်စရာကောင်းသော အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် တွန့်လိမ်လျက်၊ သူသည် လောက၏ ကယ်တင်ရှင် ရှေ့မှောက်မှ ထွက်ခွာသွားရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခြင်း ခံရသည်။ ခရစ်တော်၏ အောင်ပွဲသည် အာဒံ၏ ကျရှုံးမှုကဲ့သို့ပင် ပြည့်စုံလွန်းလှသည်။

Satan had questioned whether Jesus was the Son of God. In his
summary dismissal he had proof that he could not gainsay. Divinity
flashed through suffering humanity. Satan had no power to resist
the command. Writhing with humiliation and rage, he was forced
to withdraw from the presence of the world’s Redeemer. Christ’s
victory was as complete as had been the failure of Adam.

ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် သွေးဆောင်မှုကို တွန်းလှန်နိုင်ပြီး စာတန်ကို ကျွန်ုပ်တို့ထံမှ ထွက်သွားအောင် ပြုနိုင်ပါသည်။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်အပေါ် နာခံခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အောင်ပွဲခံခဲ့ပြီး၊ တမန်တော်အားဖြင့် ကိုယ်တော်က ကျွန်ုပ်တို့အား — “သို့ဖြစ်လျှင် ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးတော်မူခြင်းကို ဝန်ခံကြလော့။ မာရ်နတ်ကို ဆီးတားကြလော့။ သို့ပြုလျှင် သူသည် သင်တို့ထံမှ ပြေးလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကြလော့။ သို့ပြုလျှင် ကိုယ်တော်သည် သင်တို့ထံသို့ ချဉ်းကပ်တော်မူလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ (ယာကုပ် ၄:၇၊ ၈)။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သွေးဆောင်သူ၏ တန်ခိုးမှ မိမိကိုယ်ကို မကယ်တင်နိုင်ပါ။ သူသည် လူသားထုကို အောင်နိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိတို့၏ ခွန်အားဖြင့် ရပ်တည်ရန် ကြိုးစားသောအခါ သူ၏ ပရိယာယ်များတွင် သားကောင်ဖြစ်သွားပါလိမ့်မည်။ သို့သော် “ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်သည် ခိုင်ခံ့သော ရဲတိုက်ဖြစ်၍၊ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့သည် ပြေးဝင်သဖြင့် လုံခြုံစွာ နေရကြ၏။” (သုတ္တံ ၁၈:၁၀)။ ထိုတန်ခိုးကြီးသော နာမတော်၌ ခိုလှုံရာ ရှာသူသည် အားအနည်းဆုံးသော ဝိညာဉ်ဖြစ်နေပါစေ၊ စာတန်သည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားကာ ထွက်ပြေးရသည်။

So we may resist temptation, and force Satan to depart from us.
Jesus gained the victory through submission and faith in God, and
[131] by the apostle He says to us, “Submit yourselves therefore to God.
Resist the devil, and he will flee from you. Draw nigh to God, and
He will draw nigh to you.” James 4:7, 8. We cannot save ourselves
from the tempter’s power; he has conquered humanity, and when
we try to stand in our own strength, we shall become a prey to his
devices; but “the name of the Lord is a strong tower: the righteous
runneth into it, and is safe.” Proverbs 18:10. Satan trembles and
flees before the weakest soul who fnds refuge in that mighty name.

ရန်သူထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ယေရှုသည် သေလုမြောပါး ရုပ်သွင်ဖြင့် မြေပေါ်တွင် မောဟိုက်နွမ်းလျစွာ လဲကျသွားသည်။ ကောင်းကင်တမန်များသည် ထိုတိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့ ချစ်မြတ်နိုးသော ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ဖန်တီးပေးရန် ဖော်ပြ၍မရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ မည်သည့်အခါမျှ ရင်ဆိုင်ရမည် မဟုတ်သော ကြီးမားသော စမ်းသပ်မှုကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကောင်းကင်တမန်များသည် သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဘုရားသခင်၏ သားတော်အား ပြုစုကြလေသည်။ ကိုယ်တော်သည် အစားအစာဖြင့် ခွန်အားဖြည့်တင်းခြင်း၊ ခမည်းတော်၏ မေတ္တာတော် သတင်းစကားဖြင့် နှစ်သိမ့်ခြင်းနှင့် ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံး ကိုယ်တော်၏ အောင်ပွဲအတွက် အောင်ပွဲခံနေကြောင်း စိတ်ချမှုတို့ဖြင့် အားဖြည့်ပေးခြင်း ခံရသည်။ တစ်ဖန် ပြန်လည် သက်ဝင်နိုးကြားလာသောအခါ၊ ကိုယ်တော်၏ ကြီးမြတ်သော နှလုံးသားသည် လူသားများအတွက် သနားဂရုဏာဖြင့် ပြည့်လျှံလာပြီး၊ ကိုယ်တော် စတင်ခဲ့သော အလုပ်ကို အဆုံးသတ်ရန် ရှေ့သို့ ကြွလှမ်းတော်မူ၏။ ရန်သူကို အောင်နိုင်၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျဆုံးနေသော လူမျိုးစုကို ရွေးနှုတ်ပြီးသည်အထိ အနားယူမည် မဟုတ်ပေ။

After the foe had departed, Jesus fell exhausted to the earth, with
the pallor of death upon His face. The angels of heaven had watched
the conflict, beholding their loved Commander as He passed through
Victory 101
inexpressible suffering to make a way of escape for us. He had
endured the test, greater than we shall ever be called to endure. The
angels now ministered to the Son of God as He lay like one dying.
He was strengthened with food, comforted with the message of His
Father’s love and the assurance that all heaven triumphed in His
victory. Warming to life again, His great heart goes out in sympathy
for man, and He goes forth to complete the work He has begun; to
rest not until the foe is vanquished, and our fallen race redeemed.
Never can the cost of our redemption be realized until the redeemed shall stand with the Redeemer before the throne of God.

ရွေးနှုတ်ခြင်းခံရသူတို့သည် ရွေးနှုတ်ရှင်နှင့်အတူ ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်တော်ရှေ့တွင် မရပ်မချင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ရွေးနှုတ်ခြင်းအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရသော တန်ဖိုးကို မည်သည့်အခါမျှ သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ ထို့နောက် ထာဝရအိမ်တော်၏ ဘုန်းအသရေများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြည်နူးဖွယ် အာရုံခံစားမှုများပေါ်သို့ ပွင့်လင်းလာသောအခါ၊ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဤအရာအားလုံးကို စွန့်ခွာခဲ့ကြောင်း၊ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်နန်းတော်မှ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရသူ ဖြစ်ခဲ့ရုံသာမက၊ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကျရှုံးခြင်းနှင့် ထာဝရ ဆုံးရှုံးခြင်း ဘေးအန္တရာယ်ကိုပါ ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သတိရကြလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်၏ ခြေတော်ရင်း၌ ကျွန်ုပ်တို့၏ သရဖူများကို ချထားပြီး — “အသေသတ်ခြင်းကို ခံပြီးသော သိုးသငယ်သည် တန်ခိုး၊ စည်းစိမ်၊ ပညာ၊ အစွမ်းသတ္တိ၊ ဂုဏ်အသရေ၊ ဘုန်းအာနုဘော်၊ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတို့ကို ခံထိုက်တော်မူ၏” ဟူသော သီချင်းကို သီဆိုကြပါလိမ့်မည်။ (ဗျာဒိတ် ၅:၁၂)။

Then as the glories of the eternal home burst upon our enraptured
senses we shall remember that Jesus left all this for us, that He not
only became an exile from the heavenly courts, but for us took the
risk of failure and eternal loss. Then we shall cast our crowns at
His feet, and raise the song, “Worthy is the Lamb that was slain to
receive power, and riches, and wisdom, and strength, and honor, and
glory, and blessing.” Revelation 5:12.