အခန်း (၁၄) — ငါတို့သည်မေရှိယကိုတွေ့ကြပြီ

 

အခန်း (၁၄) - “ကျွန်ုပ်တို့သည် မေရှိယကို တွေ့ပြီ”

ဤအခန်းသည် ယောဟန်ခရစ်ဝင် ၁:၁၉-၅၁ အပေါ် အခြေခံထားပါသည်။

ဗတ္တိဇံယောဟန်သည် ယခုအခါ ယော်ဒန်မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ ဗေသာဗရအရပ်၌ တရားဟောခြင်းနှင့် ဗတ္တိဇံပေးခြင်းကို ပြုလုပ်နေပါသည်။ ဣသရေလလူမျိုးတို့ ဖြတ်ကူးနိုင်ရန် ဘုရားသခင်သည် မြစ်ရေစီးဆင်းမှုကို တားဆီးပေးခဲ့သည့်နေရာနှင့် ဤနေရာသည် မဝေးလှပါ။ ဤနေရာမှ အနည်းငယ်ဝေးသောအရပ်၌ ယေရိခေါခံတပ်ကြီးကို ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေတို့က ဖြိုဖျက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုဖြစ်ရပ်များ၏ အောက်မေ့ဖွယ်ရာများသည် ဤအချိန်၌ ပြန်လည်နိုးကြားလာကာ ဗတ္တိဇံယောဟန်၏ သတင်းစကားအပေါ် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် စိတ်ဝင်စားမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အတိတ်ကာလများက ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ရာများကို ပြုခဲ့သောအရှင်သည် ဣသရေလတို့၏ လွတ်မြောက်ခြင်းအတွက် ကိုယ်တော်၏တန်ခိုးကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ထင်ရှားစေမည်မဟုတ်လော။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ယော်ဒန်မြစ်ကမ်းဘေးသို့ စုပြုံလာကြသော လူအပေါင်းတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိုသို့သောအတွေးများဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြသည်။

[132] Chapter 14—“We Have Found the Messias”
This chapter is based on John 1:19-51.
John the Baptist was now preaching and baptizing at Bethabara,
beyond Jordan. It was not far from this spot that God had stayed the
river in its flow until Israel had passed over. A little distance from
here the stronghold of Jericho had been overthrown by the armies of
heaven. The memory of these events was at this time revived, and
gave a thrilling interest to the Baptist’s message. Would not He who
had wrought so wonderfully in ages past again manifest His power
for Israel’s deliverance? Such was the thought stirring the hearts of
the people who daily thronged the banks of the Jordan.

ယောဟန်၏ ဟောပြောချက်သည် တစ်နိုင်ငံလုံးအပေါ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သက်ရောက်မှုရှိခဲ့သဖြင့် ဘာသာရေးအာဏာပိုင်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။ ပုန်ကန်မှုဖြစ်လာနိုင်သော အန္တရာယ်ကြောင့် လူထုစုဝေးမှုမှန်သမျှကို ရောမတို့က သံသယဖြင့် ကြည့်ရှုကြပြီး၊ လူထုအုံကြွမှုဆီသို့ ဦးတည်နိုင်သော မည်သည့်အရာမဆိုသည် ယုဒအုပ်ချုပ်သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုကို နှိုးဆွပေးခဲ့သည်။ ယောဟန်သည် မိမိ၏အမှုတော်အတွက် စံဟီဒရင်လွှတ်တော်၏ ခွင့်ပြုချက်ကို မတောင်းခံခြင်းဖြင့် သူတို့၏အာဏာကို အသိအမှတ်မပြုခဲ့ပေ။ သူသည် အုပ်ချုပ်သူများနှင့် လူထု၊ ဖာရိရှဲများနှင့် ဇဒ္ဒုကဲများကိုပါ မခြားမနား ပြစ်တင်ဆုံးမခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လူတို့သည် သူ့နောက်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ လိုက်ကြသည်။ သူ၏အမှုတော်အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုသည် အစဉ်တစိုက် တိုးပွားနေပုံရသည်။ ယောဟန်သည် သူတို့အား အလျှော့မပေးသော်လည်း စံဟီဒရင်လွှတ်တော်က သူသည် လူထုအား သွန်သင်သူဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် ရှိသည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။

The preaching of John had taken so deep a hold on the nation as
to demand the attention of the religious authorities. The danger of
insurrection caused every popular gathering to be looked upon with
suspicion by the Romans, and whatever pointed toward an uprising
of the people excited the fears of the Jewish rulers. John had not
recognized the authority of the Sanhedrin by seeking their sanction
[133] for his work; and he had reproved rulers and people, Pharisees and
Sadducees alike. Yet the people followed him eagerly. The interest
in his work seemed to be continually increasing. Though he had not
deferred to them, the Sanhedrin accounted that, as a public teacher,
he was under their jurisdiction.

ဤအဖွဲ့ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ နိုင်ငံ၏ အဓိကအုပ်ချုပ်သူများနှင့် ကျမ်းတတ်ဆရာများထဲမှ ရွေးချယ်ထားသော အဖွဲ့ဝင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် များသောအားဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်လေ့ရှိသည်။ အဖွဲ့ဝင်အားလုံးသည် သက်ကြီးရွယ်အို မဟုတ်စေကာမူ အသက်အရွယ်ရသူများ ဖြစ်ရမည်။ ယုဒဘာသာရေးနှင့် သမိုင်းကိုသာမက အထွေထွေဗဟုသုတကိုပါ တတ်ကျွမ်းသူများ ဖြစ်ရမည်။ ၎င်းတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းချက်မရှိသူများ ဖြစ်ရမည့်အပြင်၊ အခြားသူများထက် ပို၍ ကြင်နာသနားတတ်ပြီး စာနာထောက်ထားတတ်စေရန် အိမ်ထောင်သည်နှင့် ဖခင်ဖြစ်သူများလည်း ဖြစ်ရမည်။ သူတို့၏ အစည်းအဝေးပြုလုပ်ရာနေရာသည် ယေရုရှလင်ဗိမာန်တော်နှင့် ဆက်စပ်နေသော အခန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယုဒလူမျိုးတို့ လွတ်လပ်ရေးရခဲ့စဉ်က စံဟီဒရင်လွှတ်တော်သည် နိုင်ငံ၏ အမြင့်ဆုံးတရားရုံးဖြစ်ပြီး လောကီရေးရာနှင့် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အာဏာနှစ်ရပ်လုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ယခုအခါ ရောမဘုရင်ခံများ၏ လက်အောက်ခံဖြစ်နေသော်လည်း အရပ်ဘက်နှင့် ဘာသာရေးကိစ္စရပ်များတွင် ဩဇာအာဏာကြီးမားနေဆဲဖြစ်သည်။

This body was made up of members chosen from the priesthood,
and from the chief rulers and teachers of the nation. The high priest
was usually the president. All its members were to be men advanced
in years, though not aged; men of learning, not only versed in Jewish
religion and history, but in general knowledge. They were to be
without physical blemish, and must be married men, and fathers,
as being more likely than others to be humane and considerate.
Their place of meeting was an apartment connected with the temple
at Jerusalem. In the days of Jewish independence the Sanhedrin
was the supreme court of the nation, possessing secular as well as
102
“We Have Found the Messias” 103
ecclesiastical authority. Though now subordinated by the Roman
governors, it still exercised a strong influence in civil as well as
religious matters.

စံဟီဒရင်လွှတ်တော်သည် ယောဟန်၏အမှုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ကြန့်ကြာနေ၍ မရတော့ပေ။ အချို့သောသူတို့သည် ဗိမာန်တော်တွင် ဇာခရိရရှိခဲ့သော ဗျာဒိတ်တော်နှင့် ၎င်း၏သားသည် မေရှိယ၏ ရှေ့တော်ပြေးဖြစ်လာမည်ဟူသော ဖခင်၏ ပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြန်လည်သတိရလာကြသည်။ အနှစ် ၃၀ အတွင်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများနှင့် အပြောင်းအလဲများကြားတွင် ဤအရာများသည် အတော်အတန် မေ့ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ ယောဟန်၏ အမှုတော်ဆောင်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်သတိရလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

The Sanhedrin could not well defer an investigation of John’s
work. There were some who recalled the revelation made to
Zacharias in the temple, and the father’s prophecy, that had pointed
to his child as the Messiah’s herald. In the tumults and changes of
thirty years, these things had in a great measure been lost sight of.
They were now called to mind by the excitement concerning the
ministry of John.

ဣသရေလတို့တွင် ပရောဖက်တစ်ပါး မပေါ်ထွန်းခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သကဲ့သို့ ယခုကဲ့သို့သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုမျိုးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာလည်း ကြာပြီဖြစ်သည်။ အပြစ်ဝန်ခံရန် တောင်းဆိုမှုသည် သစ်လွင်ပြီး အံ့သြထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေသည်။ ခေါင်းဆောင်အများစုသည် မိမိတို့ဘဝ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါ်ပေါက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ယောဟန်၏ တိုက်တွန်းချက်နှင့် ပြစ်တင်ရှုတ်ချမှုများကို သွားရောက်နားထောင်ခြင်း မပြုကြပေ။ သို့သော်လည်း သူ၏ဟောပြောချက်သည် မေရှိယအကြောင်းကို တိုက်ရိုက်ကြေညာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒံယေလပရောဖက်ပြုချက်ပါ မေရှိယကြွလာခြင်းနှင့်ဆိုင်သော သတ္တတ္တမ (၇၀) သောကာလသည် ကုန်ဆုံးလုနီးပြီဖြစ်ကြောင်း အားလုံးက သိရှိထားကြပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် မျှော်လင့်ထားသော အမျိုးသားရေးဂုဏ်ရည်ကို ခံစားရန် လူတိုင်းက စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ လူထု၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် စံဟီဒရင်လွှတ်တော်သည် ယောဟန်၏အလုပ်ကို အသိအမှတ်ပြုရန် သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်ရန် မကြာမီ ဖိအားပေးခြင်း ခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။ လူထုအပေါ် သူတို့၏ အာဏာစက်မှာလည်း မှေးမှိန်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရာထူးနေရာကို မည်သို့ထိန်းသိမ်းရမည်ဆိုသည်မှာ ဆိုးရွားသော မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ရာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိလူစုတစ်စုကို ဆရာသစ်နှင့် ဆွေးနွေးရန် ယော်ဒန်မြစ်သို့ စေလွှတ်လိုက်ကြသည်။

It was long since Israel had had a prophet, long since such a
reformation as was now in progress had been witnessed. The demand
for confession of sin seemed new and startling. Many among the
leaders would not go to hear John’s appeals and denunciations, lest
they should be led to disclose the secrets of their own lives. Yet his
preaching was a direct announcement of the Messiah. It was well
known that the seventy weeks of Daniel’s prophecy, covering the
Messiah’s advent, were nearly ended; and all were eager to share
in that era of national glory which was then expected. Such was
the popular enthusiasm that the Sanhedrin would soon be forced
either to sanction or to reject John’s work. Already their power over
the people was waning. It was becoming a serious question how to
maintain their position. In the hope of arriving at some conclusion,
they dispatched to the Jordan a deputation of priests and Levites to
confer with the new teacher.

ကိုယ်စားလှယ်များ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လူအုပ်ကြီးသည် ယောဟန်၏ စကားများကို နားထောင်ရန် စုဝေးနေကြသည်။ လူထုကို အထင်ကြီးစေရန်နှင့် ပရောဖက်၏ ရိုသေမှုကို ရရှိရန် ရည်ရွယ်ထားသော အာဏာရှိန်အဝါများဖြင့် မာနကြီးသော ရဗ္ဗိဆရာများ ရောက်လာကြသည်။ လူအုပ်ကြီးသည် ရိုသေမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် သူတို့ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ရန် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။ ခမ်းနားသော ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဆင့်အတန်းနှင့် အာဏာ၏ ဂုဏ်ယူဝါကြွားမှုများဖြင့် ထိုမင်းစိုးရာဇာများသည် တောကန္တာရထဲမှ ပရောဖက်ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။

A multitude were gathered, listening to his words, when the
delegates approached. With an air of authority designed to impress
the people and to command the deference of the prophet the haughty [134]
rabbis came. With a movement of respect, almost of fear, the crowd
opened to let them pass. The great men, in their rich robes, in the
pride of rank and power, stood before the prophet of the wilderness.
“Who art thou?” they demanded.
Knowing what was in their thoughts, John answered, “I am not
the Christ.”

“သင်သည် ဘယ်သူနည်း” ဟု သူတို့က မေးမြန်းကြသည်။

သူတို့၏ စိတ်ထဲ၌ ဘာရှိသည်ကို သိသောကြောင့် ယောဟန်က “ကျွန်ုပ်သည် ခရစ်တော် မဟုတ်ပါ” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။

“သို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်သူနည်း။ ဧလိယလော။”

“မဟုတ်ပါ။”

“ထိုပရောဖက်လော။”

“မဟုတ်။”

“သင်သည် ဘယ်သူနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့ကို စေလွှတ်သောသူတို့အား ပြန်ပြောစရာရှိစေခြင်းငှာ ဆိုပါ။ သင်သည် ကိုယ်ကို အဘယ်သို့ ဆိုသနည်း။”

“ပရောဖက် ဟေရှာယဆိုသည့်အတိုင်း၊ ‘ထာဝရဘုရား၏ လမ်းခရီးကို ဖြောင့်စေကြလော့’ ဟု တော၌ ဟစ်ကြော်သောသူ၏ အသံဖြစ်သည်” ဟု ဆို၏။

“What then? Art thou Elias?”
“I am not.”
“Art thou that prophet?”
“No.”
104 The Desire of Ages
“Who art thou? that we may give an answer to them that sent us.
What sayest thou of thyself?”
“I am the voice of one crying in the wilderness, Make straight
the way of the Lord, as said the prophet Esaias.”

ယောဟန် ရည်ညွှန်းသော ကျမ်းစကားမှာ ဟေရှာယ၏ လှပသော ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်သည့်- “သင်တို့၏ ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ‘ငါ့လူတို့ကို ချော့မော့ကြလော့၊ ချော့မော့ကြလော့။ ယေရုရှလင်မြို့အား နှစ်သိမ့်သောစကားကို ပြောကြလော့။ သူ၏ စစ်မှုထမ်းရသောကာလ ကုန်ပြီဖြစ်ကြောင်း၊ သူ၏ ဒုစရိုက်အပြစ်ကို လွှတ်ပြီဖြစ်ကြောင်းကို ဟစ်ကြော်ကြလော့။ ... တော၌ ဟစ်ကြော်သောသူ၏ အသံမှာ၊ ထာဝရဘုရား၏ လမ်းခရီးကို ပြင်ကြလော့။ လွင်ပြင်၌ ငါတို့ဘုရားသခင်၏ လမ်းမကို ဖြောင့်စေကြလော့။ ချိုင့်ဝှမ်းရှိသမျှတို့ကို မြှင့်ရမည်။ တောင်ကြီးတောင်ငယ်ရှိသမျှတို့ကို နှိမ့်ရမည်။ ကောက်သောလမ်းကို ဖြောင့်စေရမည်။ ကြမ်းတမ်းသောလမ်းကိုလည်း ချောစေရမည်။ ထာဝရဘုရား၏ ဘုန်းတော်သည် ထင်ရှားလိမ့်မည်။ လူခပ်သိမ်းတို့သည် အတူတကွ မြင်ရကြလိမ့်မည်’ ဟူသော စကားပင်ဖြစ်သည်” (ဟေရှာယ ၄၀:၁-၅)။

The scripture to which John referred is that beautiful prophecy of
Isaiah: “Comfort ye, comfort ye My people, saith your God. Speak
[135] ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her appointed
time is accomplished, that her iniquity is pardoned.... The voice of
him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord,
make straight in the desert a highway for our God. Every valley
shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low:
and the crooked shall be made straight, and the rough places plain:
and the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it
together.” Isaiah 40:1-5, margin.

ရှေးခေတ်က ရှင်ဘုရင်တစ်ပါးသည် လူသူမနီးသော အရပ်ဒေသများကို ဖြတ်သန်းသွားလာသောအခါ၊ ရှင်ဘုရင်သည် ဘေးကင်းစွာနှင့် အဟန့်အတားမရှိ သွားလာနိုင်ရန်အတွက် လမ်းခရီးရှိ မတ်စောက်သောနေရာများကို ညှိရန်နှင့် ချိုင့်ဝှမ်းများကို ဖို့ရန် လူတစ်စုကို ဘုရင်စီးသော ရထားရှေ့မှ ကြိုတင်စေလွှတ်လေ့ရှိသည်။ ဤဓလေ့ထုံးစံကို ပရောဖက်က ဧဝံဂေလိအမှုတော်ကို ပုံဖော်ရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ “ချိုင့်ဝှမ်းရှိသမျှတို့ကို မြှင့်ရမည်။ တောင်ကြီးတောင်ငယ်ရှိသမျှတို့ကို နှိမ့်ရမည်။” ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ထူးဆန်းသော နိုးထစေသည့် တန်ခိုးဖြင့် လူ့ဝိညာဉ်ကို ထိတွေ့သောအခါ၊ ၎င်းသည် လူသားတို့၏ မာနကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။ လောကီအပျော်အပါး၊ ရာထူးနှင့် အာဏာတို့မှာ အဖိုးမတန်ကြောင်း မြင်လာရသည်။ “အကြံအစည်တို့ကိုလည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ အသိပညာကို ဆန့်ကျင်၍ ချီးမြှောက်သော အမြင့်ရှိသမျှတို့ကိုလည်းကောင်း” ဖြိုဖျက်ချလိုက်ပြီး၊ စိတ်အကြံအစည်ရှိသမျှကို “ခရစ်တော်၏ စကားတော်ကို နားထောင်စေခြင်းငှာ” ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားသည် (၂ ကောရိန္သု ၁၀:၅)။ ထိုအခါ လူတို့ကြားတွင် တန်ဖိုးထားမှု နည်းလှသော နှိမ့်ချခြင်းနှင့် ကိုယ်ကျိုးစွန့်သော မေတ္တာတို့သည်သာလျှင် တစ်ခုတည်းသော တန်ဖိုးရှိသည့်အရာအဖြစ် ချီးမြှောက်ခြင်း ခံရသည်။ ဤသည်မှာ ဧဝံဂေလိတရား၏ အမှုဖြစ်ပြီး ယောဟန်၏ သတင်းစကားမှာလည်း ထိုအမှု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

Anciently, when a king journeyed through the less frequented
parts of his dominion, a company of men was sent ahead of the
royal chariot to level the steep places and to fll up the hollows, that
the king might travel in safety and without hindrance. This custom
is employed by the prophet to illustrate the work of the gospel.
“Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be
made low.” When the Spirit of God, with its marvelous awakening
power, touches the soul, it abases human pride. Worldly pleasure
and position and power are seen to be worthless. “Imaginations,
and every high thing that exalteth itself against the knowledge of
God” are cast down; every thought is brought into captivity “to the
obedience of Christ.” 2 Corinthians 10:5. Then humility and selfsacrifcing love, so little valued among men, are exalted as alone of
worth. This is the work of the gospel, of which John’s message was
a part.

ရဗ္ဗိဆရာများက ဆက်လက်မေးမြန်းကြသည်မှာ- “သင်သည် ခရစ်တော်မဟုတ်၊ ဧလိယမဟုတ်၊ ထိုပရောဖက်လည်း မဟုတ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် ဗတ္တိဇံကို ပေးသနည်း။” “ထိုပရောဖက်” ဟူသော စကားလုံးမှာ မောရှေကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ မောရှေသည် သေခြင်းမှ ပြန်လည်ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ဆောင်ယူခြင်း ခံရလိမ့်မည်ဟု ယုဒလူမျိုးတို့က ယုံကြည်နေကြသည်။ သူသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ မသိကြပေ။ ဗတ္တိဇံယောဟန် အမှုတော်စတင်သောအခါ၊ သူသည် ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့် ဣသရေလသမိုင်းကို အသေအချာ သိရှိပုံရသောကြောင့် အချို့က သူ့ကို သေခြင်းမှ ထမြောက်လာသော ပရောဖက်မောရှေ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

The rabbis continued their questioning: “Why baptizest thou
then, if thou be not that Christ, nor Elias, neither that prophet?” The
words “that prophet” had reference to Moses. The Jews had been
inclined to the belief that Moses would be raised from the dead, and
taken to heaven. They did not know that he had already been raised.
When the Baptist began his ministry, many thought that he might
be the prophet Moses risen from the dead, for he seemed to have a
thorough knowledge of the prophecies and of the history of Israel.
“We Have Found the Messias” 105

ထို့ပြင် မေရှိယ မကြွလာမီ ဧလိယသည် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပေါ်ထွန်းလာလိမ့်မည်ဟုလည်း ယုံကြည်ကြသည်။ ဤမျှော်လင့်ချက်ကို ယောဟန်က ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏စကားမှာ ပို၍နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ယေရှုက ယောဟန်ကို ရည်ညွှန်း၍ “သင်တို့သည် လက်ခံလိုလျှင် ကြွလာလတ္တံ့သော ဧလိယသည် ဤသူပင်ဖြစ်သည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၁၁:၁၄)။ ယောဟန်သည် ဧလိယပြုခဲ့သော အမှုမျိုးကို ပြုလုပ်ရန် ဧလိယ၏ ဝိညာဉ်နှင့် တန်ခိုးကို ဆောင်၍ ကြွလာခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယုဒလူမျိုးတို့သည် သူ့ကို လက်ခံခဲ့လျှင် ထိုအမှုသည် သူတို့အတွက် ပြီးမြောက်သွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူတို့သည် သူ၏သတင်းစကားကို လက်မခံခဲ့ကြပေ။ သူတို့အတွက် သူသည် ဧလိယ မဟုတ်ခဲ့ပါ။ သူသည် ပြည့်စုံစေရန် ကြွလာခဲ့သော သာသနာလုပ်ငန်းကို သူတို့အတွက် မပြည့်စုံစေနိုင်ခဲ့ပါ။

It was believed also that before the Messiah’s advent, Elijah
would personally appear. This expectation John met in his denial;
but his words had a deeper meaning. Jesus afterward said, referring
to John, “If ye are willing to receive it, this is Elijah, which is to
come.” Matthew 11:14, R. V. John came in the spirit and power
of Elijah, to do such a work as Elijah did. If the Jews had received
him, it would have been accomplished for them. But they did not
receive his message. To them he was not Elijah. He could not fulfll
for them the mission he came to accomplish.

ယော်ဒန်မြစ်တွင် စုဝေးနေသူ အများအပြားသည် ယေရှု ဗတ္တိဇံခံယူစဉ်က ရှိနေခဲ့ကြသော်လည်း ထိုအချိန်က ပေးခဲ့သော နိမိတ်လက္ခဏာမှာ သူတို့ထဲမှ လူနည်းစုကိုသာ ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ယောဟန် အမှုတော်ဆောင်ခဲ့သည့် လွန်ခဲ့သော လများအတွင်း လူအများအပြားသည် နောင်တရရန် ခေါ်ယူမှုကို နားထောင်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မိမိတို့နှလုံးသားကို ခက်ထန်စေပြီး မိမိတို့၏ ဉာဏ်မျက်စိကို ကွယ်စေခဲ့ကြသည်။ ယေရှု ဗတ္တိဇံခံယူစဉ် ကောင်းကင်ဘုံက သက်သေခံသောအခါ သူတို့ မသိရှိခဲ့ကြပေ။ မမြင်နိုင်သော အရှင်မြတ်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် တစ်ခါမျှ မကြည့်ခဲ့သော မျက်စိများသည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ထင်ရှားခြင်းကို မမြင်ခဲ့ကြပါ။ ကိုယ်တော်၏ အသံတော်ကို တစ်ခါမျှ နားမထောင်ခဲ့သော နားများသည် သက်သေခံချက်စကားများကို မကြားခဲ့ကြပါ။ ယခုအခါ၌လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်နှင့် အမှုထမ်းကောင်းကင်တမန်တို့သည် လူထုစည်းဝေးရာနေရာများ၌ ရှိနေတတ်သော်လည်း မသိရှိသောသူ အများအပြား ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ထူးခြားသောအရာကို ဘာမျှ မသိမြင်ကြပေ။ သို့သော် အချို့သောသူတို့အား ကယ်တင်ရှင် ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းတို့သည် သူတို့၏နှလုံးသားကို နိုးကြားစေသည်။ သူတို့သည် သက်သာရာရခြင်း၊ အားပေးခြင်းနှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ခံစားကြရသည်။

Many of those gathered at the Jordan had been present at the [136]
baptism of Jesus; but the sign then given had been manifest to but
few among them. During the preceding months of the Baptist’s
ministry, many had refused to heed the call to repentance. Thus they
had hardened their hearts and darkened their understanding. When
Heaven bore testimony to Jesus at His baptism, they perceived it
not. Eyes that had never been turned in faith to Him that is invisible
beheld not the revelation of the glory of God; ears that had never
listened to His voice heard not the words of witness. So it is now.
Often the presence of Christ and the ministering angels is manifest
in the assemblies of the people, and yet there are many who know
it not. They discern nothing unusual. But to some the Saviour’s
presence is revealed. Peace and joy animate their hearts. They are
comforted, encouraged, and blessed.

ယေရုရှလင်မှ လာသော ကိုယ်စားလှယ်များက ယောဟန်အား “အဘယ်ကြောင့် ဗတ္တိဇံကို ပေးသနည်း” ဟု မေးမြန်းခဲ့ရာ သူ၏အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏အကြည့်သည် လူအုပ်ကြီးအပေါ် ဝဲပျံသွားစဉ်၊ သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး မျက်နှာသည် လင်းလက်သွားကာ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် နက်နဲသော ခံစားချက်များဖြင့် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်း၍ “ငါသည် ရေ၌ ဗတ္တိဇံကို ပေး၏။ သင်တို့ မသိသောသူတစ်ပါးသည် သင်တို့အလယ်၌ ရပ်နေတော်မူ၏။ ထိုသူသည် ငါ့နောက်မှ ကြွလာသော်လည်း ငါ့ထက် သာ၍ကြီးမြတ်တော်မူ၏။ ငါသည် ထိုသူ၏ ခြေနင်းတော်ကြိုးကိုမျှ ဖြေခြင်းငှာ မထိုက်တန်” ဟု ဟစ်ကြော်လေသည် (ယောဟန် ၁:၂၆၊ ၂၇)။

The deputies from Jerusalem had demanded of John, “Why
baptizest thou?” and they were awaiting his answer. Suddenly, as
his glance swept over the throng, his eye kindled, his face was
lighted up, his whole being was stirred with deep emotion. With
outstretched hands he cried, “I baptize in water: in the midst of you
standeth One whom ye know not, even He that cometh after me, the
latchet of whose shoe I am not worthy to unloose.” John 1:26, 27, R.
V., margin.

ဤသတင်းစကားသည် စံဟီဒရင်လွှတ်တော်သို့ ပြန်လည်သတင်းပို့ရန် ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး တိကျလှသည်။ ယောဟန်၏ စကားများသည် ကာလကြာရှည်စွာ ကတိထားတော်မူသော ထိုအရှင်မှတစ်ပါး အခြားသူနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ မေရှိယသည် သူတို့အလယ်၌ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများသည် ယောဟန်ပြောသောသူကို တွေ့လိုတွေ့ငြား အံ့သြစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကြသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်ကို လူအုပ်ထဲတွင် ခွဲခြား၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

The message was distinct and unequivocal, to be carried back to
the Sanhedrin. The words of John could apply to no other than the
long-promised One. The Messiah was among them! In amazement
priests and rulers gazed about them, hoping to discover Him of
whom John had spoken. But He was not distinguishable among the
throng.
106 The Desire of Ages

ယေရှု ဗတ္တိဇံခံယူစဉ် ယောဟန်က ကိုယ်တော်ကို ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်အဖြစ် ညွှန်ပြခဲ့သောအခါ၊ မေရှိယ၏ အမှုတော်အပေါ် အလင်းသစ်တစ်ခု ကျရောက်ခဲ့သည်။ ပရောဖက်၏ စိတ်သည် ဟေရှာယ၏ စကားဖြစ်သော “အသေသတ်ခြင်းငှာ ခေါ်သွားသော သိုးသငယ်ကဲ့သို့ သူသည် ရှိ၏” ဟူသော စကားဆီသို့ ဦးတည်သွားသည် (ဟေရှာယ ၅၃:၇)။ ထို့နောက်တွင် ယောဟန်သည် ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့် ပူဇော်ခြင်းဆိုင်ရာ သွန်သင်ချက်များကို စိတ်ဝင်စားမှုအသစ်ဖြင့် လေ့လာခဲ့သည်။ သူသည် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်အဆင့်နှစ်ရပ်ဖြစ်သော—ဝေဒနာခံရသော ပူဇော်သက္ကာနှင့် အောင်နိုင်သောဘုရင်—ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားမသိမြင်သေးသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်ကြွလာခြင်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ သို့မဟုတ် လူထု သိမြင်ထားသည်ထက် ပို၍ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ရှိကြောင်း သူမြင်ခဲ့သည်။ တောကန္တာရမှအပြန် လူအုပ်ထဲတွင် ယေရှုကို သူမြင်သောအခါ၊ ကိုယ်တော်၏ စရိုက်အမှန်ကို လူထုအား နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခုခု ပြလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ချက်ဖြင့် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ကယ်တင်ရှင်၏ သာသနာလုပ်ငန်းကို ကိုယ်တိုင်ကြေညာသည်ကို ကြားလိုလှသဖြင့် စိတ်မရှည်နိုင်သလောက် ဖြစ်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆို၊ နိမိတ်တစ်ခုမျှ မပြခဲ့ပေ။ ယေရှုသည် ယောဟန်၏ ကြေညာချက်ကို တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုဘဲ၊ ယောဟန်၏ တပည့်များနှင့် ရောနှောနေကာ ကိုယ်တော်၏ အထူးအမှုတော်အတွက် မည်သည့်ပြင်ပလက္ခဏာမျှ မပြသကဲ့သို့၊ မိမိကိုယ်ကို သတိပြုမိစေရန်အတွက်လည်း မည်သည့်အစီအမံမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

When at the baptism of Jesus, John pointed to Him as the
Lamb of God, a new light was shed upon the Messiah’s work. The
prophet’s mind was directed to the words of Isaiah, “He is brought as
a lamb to the slaughter.” Isaiah 53:7. During the weeks that followed,
John with new interest studied the prophecies and the teaching of the
sacrifcial service. He did not distinguish clearly the two phases of
Christ’s work,—as a suffering sacrifce and a conquering king,—but
[137] he saw that His coming had a deeper signifcance than priests or
people had discerned. When he beheld Jesus among the throng on
His return from the desert, he confdently looked for Him to give
the people some sign of His true character. Almost impatiently he
waited to hear the Saviour declare His mission; but no word was
spoken, no sign given. Jesus did not respond to the Baptist’s announcement of Him, but mingled with the disciples of John, giving
no outward evidence of His special work, and taking no measures to
bring Himself to notice.

နောက်တစ်နေ့တွင် ယေရှု ကြွလာသည်ကို ယောဟန် မြင်လေသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်အလင်းသည် ကိုယ်တော်အပေါ်၌ တည်နေစဉ်၊ ပရောဖက်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်း၍ “ကြည့်လော့၊ လောကီအပြစ်ကို ဖယ်ရှားသော ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်။ ငါ့နောက်၌ ကြွလာသောသူသည် ငါ့ထက်သာ၍ ကြီးမြတ်တော်မူသည်ဟု ငါဆိုသောသူကား ဤသူပင် ဖြစ်သည်။ ... ထိုသူကို ငါမသိသော်လည်း၊ ဣသရေလလူတို့အား ထိုသူကို ထင်ရှားစေခြင်းငှာ ငါသည် ရေ၌ ဗတ္တိဇံကို ပေးလျက် လာ၏။ ... ဝိညာဉ်တော်သည် ချိုးငှက်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်၍ ထိုသူ၏အပေါ်၌ တည်နေသည်ကို ငါမြင်ပြီ။ ထိုသူကို ငါမသိသော်လည်း၊ ရေ၌ ဗတ္တိဇံကို ပေးစေခြင်းငှာ ငါ့ကို စေလွှတ်တော်မူသောသူက၊ အကြင်သူ၏အပေါ်၌ ဝိညာဉ်တော်သည် ဆင်းသက်၍ တည်နေသည်ကို သင်မြင်လျှင်၊ ထိုသူသည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၌ ဗတ္တိဇံကို ပေးသောသူ ဖြစ်သည်ဟု ငါ့အား မိန့်တော်မူပြီ။ ထိုသို့ ငါမြင်သည်အတိုင်း ဤသူသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်သည်ဟု သက်သေခံ၏” ဟု ကြေညာလေသည် (ယောဟန် ၁:၂၉-၃၄)။

The next day John sees Jesus coming. With the light of the
glory of God resting upon him, the prophet stretches out his hands,
declaring, “Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of
the world! This is He of whom I said, After me cometh a man which
is become before me.... And I knew Him not; but that He should be
made manifest to Israel, for this cause came I baptizing in water....
I have beheld the Spirit descending as a dove out of heaven; and
it abode upon Him. And I knew Him not: but He that sent me to
baptize in water, He said unto me, Upon whomsoever thou shalt see
the Spirit descending, and abiding upon Him, the same is He that
baptizeth with the Holy Spirit. And I have seen, and have borne
witness that this is the Son of God.” John 1:29-34, R. V., margin.

ဤသူသည် ခရစ်တော်လော။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဟု ကြေညာခြင်းခံရသူကို ကြောက်ရွံ့အံ့သြခြင်းဖြင့် ကြည့်ရှုကြသည်။ သူတို့သည် ယောဟန်၏ စကားများကြောင့် အလွန်တုန်လှုပ်ခဲ့ကြသည်။ ယောဟန်သည် ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ဖြင့် သူတို့အား စကားပြောခဲ့သည်။ သူတို့၏ အပြစ်များကို သူပြစ်တင်ဆုံးမစဉ် သူတို့သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ နားထောင်ခဲ့ကြပြီး၊ သူသည် ကောင်းကင်မှ စေလွှတ်သောသူ ဖြစ်သည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်မှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပို၍ ခိုင်မာလာခဲ့သည်။ သို့သော် ဗတ္တိဇံယောဟန်ထက် သာ၍ကြီးမြတ်သော ဤအရှင်သည် မည်သူနည်း။ ကိုယ်တော်၏ အဝတ်အစားနှင့် အမူအရာတွင် အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြသည့်အရာ မည်သည့်အရာမျှ မရှိပေ။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကဲ့သို့ပင် ဆင်းရဲသားတို့၏ နှိမ့်ချသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပုံရသည်။

Was this the Christ? With awe and wonder the people looked
upon the One just declared to be the Son of God. They had been
deeply moved by the words of John. He had spoken to them in the
name of God. They had listened to him day after day as he reproved
their sins, and daily the conviction that he was sent of Heaven had
strengthened. But who was this One greater than John the Baptist?
In His dress and bearing there was nothing that betokened rank.
He was apparently a simple personage, clad like themselves in the
humble garments of the poor.
“We Have Found the Messias” 107

လူအုပ်ထဲတွင် ခရစ်တော် ဗတ္တိဇံခံယူစဉ်က ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို မြင်ခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကို ကြားခဲ့ရသူ အချို့ ရှိနေကြသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှစ၍ ကယ်တင်ရှင်၏ ရုပ်သွင်မှာ အလွန်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဗတ္တိဇံခံစဉ်က ကောင်းကင်အလင်းဖြင့် ထွန်းလင်းတောက်ပနေသော မျက်နှာတော်ကို သူတို့မြင်ခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုအခါ ဖြူဖျော့ကာ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ပိန်ချုံးနေသောကြောင့် ပရောဖက်ယောဟန် တစ်ဦးတည်းကသာ ကိုယ်တော်ကို သိရှိနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

There were in the throng some who at Christ’s baptism had
beheld the divine glory, and had heard the voice of God. But since
that time the Saviour’s appearance had greatly changed. At His
baptism they had seen His countenance transfgured in the light of
heaven; now, pale, worn, and emaciated, He had been recognized
only by the prophet John.

သို့သော် လူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ကြည့်ရှုသောအခါ၊ ဘုရားသခင်၏ သနားကြင်နာမှုနှင့် သိနားလည်နိုင်သော တန်ခိုးတို့ ပေါင်းစပ်နေသည့် မျက်နှာတော်ကို မြင်တွေ့ကြရသည်။ မျက်လုံးအကြည့်တိုင်း၊ မျက်နှာသွင်ပြင်တိုင်းတွင် နှိမ့်ချခြင်းနှင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော မေတ္တာတို့ဖြင့် မှတ်သားထားသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ဩဇာအာဏာရှိသော ဝန်းကျင်တစ်ခုဖြင့် ဝန်းရံထားပုံရသည်။ ကိုယ်တော်၏ အမူအရာမှာ နူးညံ့ပြီး ဟန်ဆောင်မှုကင်းမဲ့သော်လည်း၊ ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း လုံးဝဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်သော တန်ခိုးအာဏာကို လူတို့ခံစားရစေသည်။ ဤသူသည် ဣသရေလတို့ ကာလရှည်ကြာစွာ စောင့်မျှော်ခဲ့သော အရှင်လော။

But as the people looked upon Him, they saw a face where divine
compassion was blended with conscious power. Every glance of the
eye, every feature of the countenance, was marked with humility,
and expressive of unutterable love. He seemed to be surrounded
by an atmosphere of spiritual influence. While His manners were [138]
gentle and unassuming, He impressed men with a sense of power
that was hidden, yet could not be wholly concealed. Was this the
One for whom Israel had so long waited?

ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်ရုံသာမက ပုံသက်သေလည်း ဖြစ်စေရန် ဆင်းရဲနွမ်းပါးခြင်းနှင့် နှိမ့်ချခြင်းများဖြင့် ကြွလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်သည် ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ပေါ်ထွန်းခဲ့လျှင်၊ နှိမ့်ချခြင်းတရားကို မည်သို့ သွန်သင်နိုင်မည်နည်း။ တောင်ပေါ်ဒေသနာပါ ထက်မြက်လှသော သမ္မာတရားများကို မည်သို့ တင်ပြနိုင်မည်နည်း။ ယေရှုသည် လူတို့ကြားတွင် ဘုရင်အဖြစ် နေထိုင်ရန် ကြွလာခဲ့လျှင် နိမ့်ကျသော ဘဝသမားများအတွက် မျှော်လင့်ချက် ဘယ်မှာရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

Jesus came in poverty and humiliation, that He might be our
example as well as our Redeemer. If He had appeared with kingly
pomp, how could He have taught humility? how could He have
presented such cutting truths as in the Sermon on the Mount? Where
would have been the hope of the lowly in life had Jesus come to
dwell as a king among men?

သို့သော်လည်း လူအုပ်ကြီးအတွက်မူ ယောဟန်ညွှန်ပြသော ထိုအရှင်သည် သူတို့၏ မြင့်မားသော မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ဆက်စပ်နေသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် လူအများအပြားသည် စိတ်ပျက်ခဲ့ကြပြီး အလွန်ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိဆရာများ အလွန်ကြားချင်လှသော၊ ယေရှုသည် ဣသရေလနိုင်ငံတော်ကို ယခုပင် ပြန်လည်တည်ထောင်ပေးလိမ့်မည်ဟူသော စကားကို ကိုယ်တော် မိန့်ကြားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ထိုသို့သော ဘုရင်မျိုးကို သူတို့ စောင့်မျှော်ကြည့်ရှုနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့သော ဘုရင်မျိုးကိုသာ သူတို့ လက်ခံရန် အသင့်ရှိနေကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း နိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်လိုသူအားမူ သူတို့ လက်မခံကြပေ။

To the multitude, however, it seemed impossible that the One
designated by John should be associated with their lofty anticipations. Thus many were disappointed, and greatly perplexed.
The words which the priests and rabbis so much desired to hear,
that Jesus would now restore the kingdom to Israel, had not been
spoken. For such a king they had been waiting and watching; such a
king they were ready to receive. But one who sought to establish in
their hearts a kingdom of righteousness and peace, they would not
accept.

နောက်တစ်နေ့တွင် တပည့်နှစ်ဦး အနီးအနားတွင် ရပ်နေစဉ်၊ ယောဟန်သည် လူအုပ်ကြား၌ ယေရှုကို တစ်ဖန် မြင်ပြန်လေသည်။ “ကြည့်လော့၊ ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်” ဟု သူဟစ်ကြော်စဉ်၊ ပရောဖက်၏ မျက်နှာသည် မမြင်နိုင်သော ကမ္ဘာမှ ဘုန်းတော်ဖြင့် တစ်ဖန် လင်းလက်လာပြန်သည်။ ထိုစကားများသည် တပည့်တော်များ၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ထိုစကားကို အပြည့်အဝ နားမလည်ကြပေ။ ယောဟန်ပေးသော နာမတော်ဖြစ်သည့် “ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်” ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။ ယောဟန်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ရှင်းပြခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

On the following day, while two disciples were standing near,
John again saw Jesus among the people. Again the face of the
prophet was lighted up with glory from the Unseen, as he cried,
“Behold the Lamb of God!” The words thrilled the hearts of the
disciples. They did not fully understand them. What meant the name
that John had given Him,—“the Lamb of God”? John himself had
not explained it.

သူတို့သည် ယောဟန်ကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ယေရှုကို သွားရောက်ရှာဖွေကြသည်။ ထိုနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးမှာ ရှိမုန်၏ညီ အန္ဒြေဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ဦးမှာ ဧဝံဂေလိဆရာ ယောဟန်ဖြစ်သည်။ ဤသူတို့သည် ခရစ်တော်၏ ပထမဆုံးသော တပည့်တော်များ ဖြစ်ကြသည်။ မတားဆီးနိုင်သော တွန်းအားတစ်ခုကြောင့် သူတို့သည် ယေရှုနောက်သို့ လိုက်ခဲ့ကြသည်—ကိုယ်တော်နှင့် စကားပြောရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသော်လည်း၊ “ဤသူသည် မေရှိယလော” ဟူသော အတွေး၏ ကြီးမားသော အဓိပ္ပာယ်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့လျက် နှုတ်ဆိတ်နေကြသည်။

Leaving John, they went to seek Jesus. One of the two was
Andrew, the brother of Simon; the other was John the evangelist.
108 The Desire of Ages
These were Christ’s frst disciples. Moved by an irresistible impulse,
they followed Jesus,—anxious to speak with Him, yet awed and
silent, lost in the overwhelming signifcance of the thought, “Is this
the Messiah?”

တပည့်တော်များ မိမိနောက်သို့ လိုက်လာသည်ကို ယေရှု သိတော်မူ၏။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်ခြင်းမှ ပထမဦးဆုံး ရရှိသော အသီးအပွင့်များဖြစ်ပြီး၊ ဤဝိညာဉ်များက ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ကို တုံ့ပြန်လာသောအခါ ဘုရားသခင်နှင့်တူသော ဆရာတော်၏ နှလုံးသားတွင် ဝမ်းမြောက်မှု ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် လှည့်ကြည့်၍ “အဘယ်အရာကို ရှာကြသနည်း” ဟုသာ မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူတို့ကို ပြန်လှည့်သွားရန် သို့မဟုတ် သူတို့၏ ဆန္ဒကို ပြောပြရန် လွတ်လပ်ခွင့် ပေးထားလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Jesus knew that the disciples were following Him. They were
the frst fruits of His ministry, and there was joy in the heart of the
divine Teacher as these souls responded to His grace. Yet turning,
He asked only, “What seek ye?” He would leave them free to turn
back or to speak of their desire.

သူတို့တွင် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ သူတို့၏ အတွေးထဲတွင် အရှင်တစ်ပါးတည်းသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့က “ရဗ္ဗိ၊ ... ကိုယ်တော်သည် အဘယ်မှာ နေတော်မူသနည်း” ဟု ဟစ်ကြော်ကြသည်။ လမ်းဘေးတွင် ခဏတာ တွေ့ဆုံခြင်းဖြင့် သူတို့တောင့်တသောအရာကို မရရှိနိုင်ကြပေ။ သူတို့သည် ယေရှုနှင့်အတူ တသီးတခြား ရှိလိုကြပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ခြေတော်ရင်း၌ ထိုင်ကာ ကိုယ်တော်၏ စကားများကို နားထောင်လိုကြသည်။ ကိုယ်တော်က “လာ၍ ကြည့်ကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သူတို့သည်လည်း သွား၍ ကိုယ်တော် နေတော်မူရာကို မြင်ကြပြီး၊ ထိုနေ့၌ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ နေကြသည်။

Of one purpose only were they conscious. One presence flled
their thought. They exclaimed, “Rabbi, ... where dwellest Thou?”
In a brief interview by the wayside they could not receive that for
which they longed. They desired to be alone with Jesus, to sit at His
feet, and hear His words.
[139] “He saith unto them, Come and see. They came and saw where
He dwelt, and abode with Him that day.”

အကယ်၍ ယောဟန်နှင့် အန္ဒြေတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများကဲ့သို့ မယုံကြည်သောစိတ် ရှိခဲ့ကြလျှင်၊ သူတို့ကို ယေရှု၏ ခြေတော်ရင်း၌ သင်ယူသူများအဖြစ် တွေ့ရမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ စကားများကို ဝေဖန်စစ်ဆေးရန် ရောက်ရှိလာကြပေလိမ့်မည်။ လူအများအပြားသည် ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် အဖိုးတန်ဆုံးသော အခွင့်အလမ်းများကို တံခါးပိတ်ထားကြသည်။ သို့သော် ဤပထမဆုံး တပည့်တော်များမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ဗတ္တိဇံယောဟန်၏ ဟောပြောချက်တွင် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ ခေါ်ယူမှုကို တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆရာတော်၏ အသံကို သူတို့ သိရှိကြသည်။ သူတို့အတွက် ယေရှု၏ စကားများသည် လတ်ဆတ်ခြင်း၊ သမ္မာတရားနှင့် အလှတရားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းစာ သွန်သင်ချက်များအပေါ် ဘုရားသခင်၏ အလင်းတော် ကျရောက်ခဲ့သည်။ သမ္မာတရား၏ ရှုထောင့်ပေါင်းစုံမှ အကြောင်းအရာများသည် အလင်းသစ်တွင် ပေါ်လွင်လာသည်။

If John and Andrew had possessed the unbelieving spirit of the
priests and rulers, they would not have been found as learners at the
feet of Jesus. They would have come to Him as critics, to judge His
words. Many thus close the door to the most precious opportunities.
But not so did these frst disciples. They had responded to the Holy
Spirit’s call in the preaching of John the Baptist. Now they recognized the voice of the heavenly Teacher. To them the words of Jesus
were full of freshness and truth and beauty. A divine illumination
was shed upon the teaching of the Old Testament Scriptures. The
many-sided themes of truth stood out in new light.

နောင်တရခြင်း၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မေတ္တာတို့သည်သာလျှင် လူ့ဝိညာဉ်အား ကောင်းကင်ဘုံမှ ပညာကို ရရှိစေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မေတ္တာအားဖြင့် အလုပ်လုပ်သော ယုံကြည်ခြင်းသည် အသိပညာ၏ သော့ချက်ဖြစ်ပြီး၊ ချစ်တတ်သောသူတိုင်းသည် “ဘုရားသခင်ကို သိကြ၏” (၁ ယောဟန် ၄:၇)။

It is contrition and faith and love that enable the soul to receive
wisdom from heaven. Faith working by love is the key of knowledge,
and everyone that loveth “knoweth God.” 1 John 4:7.

တပည့်တော် ယောဟန်သည် ထက်သန်ပြီး နက်နဲသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာရှိသူ၊ စိတ်အားထက်သန်သူဖြစ်သော်လည်း ဆင်ခြင်တွေးတောတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ခရစ်တော်၏ ဘုန်းတော်ကို စတင်သိမြင်လာခဲ့သည်—ထိုဘုန်းတော်မှာ သူမျှော်လင့်ရန် သင်ကြားခြင်းခံခဲ့ရသော လောကီခမ်းနားမှုနှင့် အာဏာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ “ကျေးဇူးတော်နှင့်လည်းကောင်း၊ သစ္စာတော်နှင့်လည်းကောင်း ပြည့်စုံသော ခမည်းတော်၏ တစ်ပါးတည်းသော သားတော်၏ ဘုန်းကဲ့သို့သော ဘုန်းတော်” ပင် ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁:၁၄)။ သူသည် ထိုအံ့သြဖွယ် အကြောင်းအရာကို ဆင်ခြင်ခြင်း၌ နှစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။

The disciple John was a man of earnest and deep affection,
ardent, yet contemplative. He had begun to discern the glory of
Christ,—not the worldly pomp and power for which he had been
taught to hope, but “the glory as of the Only-begotten of the Father,
full of grace and truth.” John 1:14. He was absorbed in contemplation
of the wondrous theme.

အန္ဒြေသည် မိမိ၏ နှလုံးသားတွင် ပြည့်နှက်နေသော ဝမ်းမြောက်မှုကို ဝေမျှရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ၏အစ်ကို ရှိမုန်ကို လိုက်လံရှာဖွေပြီး “ကျွန်ုပ်တို့သည် မေရှိယကို တွေ့ပြီ” ဟု ဟစ်ကြော်ခဲ့သည်။ ရှိမုန်သည် ဒုတိယအကြိမ် ခေါ်ယူခြင်းကို မစောင့်တော့ပေ။ သူသည်လည်း ဗတ္တိဇံယောဟန်၏ ဟောပြောချက်ကို ကြားခဲ့ရပြီးဖြစ်၍ ကယ်တင်ရှင်ထံသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ မျက်စိသည် သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီး၊ သူ၏စရိုက်လက္ခဏာနှင့် သူ၏ဘဝသမိုင်းကို သိမြင်တော်မူ၏။ သူ၏ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်တတ်သော သဘာဝ၊ သူ၏ ချစ်တတ်ပြီး စာနာတတ်သော နှလုံးသား၊ သူ၏ ရည်မှန်းချက်နှင့် မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု၊ သူ၏ ကျရှုံးမှုသမိုင်း၊ သူ၏ နောင်တရမှု၊ သူ၏ ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်မှုများနှင့် သူ၏ အာဇာနည်အဖြစ် သေဆုံးရမည့်အကြောင်း—ကယ်တင်ရှင်သည် ထိုအရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူပြီး၊ “သင်သည် ယောန၏သား ရှိမုန်ဖြစ်၏။ သင်သည် ကေဖဟူသော အမည်ကို ရလိမ့်မည် (ကေဖကို ဘာသာပြန်သော် ကျောက်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်)” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Andrew sought to impart the joy that flled his heart. Going in
search of his brother Simon, he cried, “We have found the Messias.”
Simon waited for no second bidding. He also had heard the preach
“We Have Found the Messias” 109
ing of John the Baptist, and he hastened to the Saviour. The eye of
Christ rested upon him, reading his character and his life history.
His impulsive nature, his loving, sympathetic heart, his ambition
and self-confdence, the history of his fall, his repentance, his labors,
and his martyr death,—the Saviour read it all, and He said, “Thou
art Simon the son of Jona: thou shalt be called Cephas, which is by
interpretation, A stone.”

“နောက်တစ်နေ့၌ ယေရှုသည် ဂါလိလဲပြည်သို့ ကြွလိုသောအခါ ဖိလိပ္ပုကို တွေ့လျှင်၊ ‘ငါ့နောက်သို့ လိုက်လော့’ ဟု မိန့်တော်မူ၏။” ဖိလိပ္ပုသည် ပညတ်တော်ကို နားထောင်ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် သူသည်လည်း ခရစ်တော်အတွက် အမှုဆောင်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“The day following Jesus would go forth into Galilee, and fndeth
Philip, and saith unto him, Follow Me.” Philip obeyed the command,
and straightway he also became a worker for Christ.

ဖိလိပ္ပုသည် နာသနေလကို ခေါ်ခဲ့သည်။ နာသနေလသည် ပရောဖက်ယောဟန်က ယေရှုကို ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်အဖြစ် ညွှန်ပြစဉ်က လူအုပ်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ နာသနေလသည် ယေရှုကို ကြည့်သောအခါ စိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ထားသော လက္ခဏာများနှင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုများ ရှိနေသော ဤလူသည် မေရှိယ ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။ သို့သော်လည်း ယောဟန်၏ သတင်းစကားသည် သူ၏နှလုံးသားကို ယုံကြည်စေခဲ့သောကြောင့် နာသနေလသည် ယေရှုကို ငြင်းပယ်ရန် မဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

Philip called Nathanael. The latter had been among the throng
when the Baptist pointed to Jesus as the Lamb of God. As Nathanael
looked upon Jesus, he was disappointed. Could this man, who bore
the marks of toil and poverty, be the Messiah? Yet Nathanael could
not decide to reject Jesus, for the message of John had brought
conviction to his heart.

ဖိလိပ္ပု သူ့ကိုခေါ်သောအချိန်တွင်၊ နာသနေလသည် ယောဟန်၏ ကြေညာချက်နှင့် မေရှိယနှင့်ဆိုင်သော ပရောဖက်ပြုချက်များကို ဆင်ခြင်တွေးတောရန် တိတ်ဆိတ်သော တောအုပ်တစ်ခုသို့ သွားရောက်နေခဲ့သည်။ ယောဟန် ကြေညာသောသူသည် ကယ်တင်ရှင်မှန်လျှင် မိမိအား သိစေတော်မူပါရန် သူဆုတောင်းခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူမျိုးထံသို့ အကြည့်အရှုကြွလာကာ သူတို့အတွက် ကယ်တင်ခြင်းဦးချိုကို မြှင့်တင်ပေးပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာစေခြင်းဖြင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် သူ့အပေါ်၌ တည်နေခဲ့သည်။ မိမိ၏သူငယ်ချင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်များကို ရှာဖွေနေကြောင်း ဖိလိပ္ပု သိထားပြီး၊ နာသနေလသည် သင်္ဘောသဖန်းပင်အောက်တွင် ဆုတောင်းနေစဉ် ဖိလိပ္ပုက သူ့ကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် သစ်ရွက်သစ်ခက်များ ဖုံးအုပ်ထားသော ဤတိတ်ဆိတ်သည့်နေရာတွင် အတူတကွ ဆုတောင်းလေ့ရှိကြသည်။

At the time when Philip called him, Nathanael had withdrawn [140]
to a quiet grove to meditate upon the announcement of John and
the prophecies concerning the Messiah. He prayed that if the one
announced by John was the deliverer, it might be made known to
him, and the Holy Spirit rested upon him with assurance that God
had visited His people and raised up a horn of salvation for them.
Philip knew that his friend was searching the prophecies, and while
Nathanael was praying under a fg tree, Philip discovered his retreat.
They had often prayed together in this secluded spot hidden by the
foliage.

“မောရှေစီရင်သော ပညတ်ကျမ်းနှင့် ပရောဖက်ကျမ်းတို့တွင် ရည်မှတ်၍ ရေးထားသောသူကို ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ပြီ” ဟူသော သတင်းစကားသည် နာသနေလအတွက် သူ၏ဆုတောင်းချက်ကို တိုက်ရိုက်အဖြေပေးခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ သို့သော် ဖိလိပ္ပု၏ ယုံကြည်ခြင်းမှာ တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူက “ယောသပ်၏သား၊ နာဇရက်မြို့သား ယေရှုပင် ဖြစ်သည်” ဟု သံသယဖြင့် ထပ်လောင်းပြောခဲ့သည်။ နာသနေလ၏ နှလုံးသားတွင် အစွဲအလမ်း တစ်ဖန်ပေါ်လာပြန်သည်။ သူက “နာဇရက်မြို့ထဲက ကောင်းသောအရာတစ်စုံတစ်ခု ထွက်နိုင်သလော” ဟု ဟစ်ကြော်ခဲ့သည်။

The message, “We have found Him, of whom Moses in the law,
and the prophets, did write,” seemed to Nathanael a direct answer to
his prayer. But Philip had yet a trembling faith. He added doubtfully,
“Jesus of Nazareth, the son of Joseph.” Again prejudice arose in
Nathanael’s heart. He exclaimed, “Can there any good thing come
out of Nazareth?”

ဖိလိပ္ပုသည် အငြင်းအခုန် မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူက “လာ၍ ကြည့်လော့” ဟုသာ ဆိုသည်။

Philip entered into no controversy. He said, “Come and see.

ယေရှုသည် နာသနေလ မိမိထံသို့ လာသည်ကို မြင်လျှင်၊ “ကြည့်လော့၊ လှည့်စားခြင်း အလျှင်းမရှိသော ဣသရေလလူစစ်” ဟု သူ့ကို ရည်မှတ်၍ မိန့်တော်မူ၏။ နာသနေလက အံ့သြစွာဖြင့် “ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်ကို အဘယ်သို့ သိတော်မူသနည်း” ဟု မေးမြန်းသည်။ ယေရှုကလည်း “ဖိလိပ္ပု သင့်ကို မခေါ်မီ၊ သင်သည် သင်္ဘောသဖန်းပင်အောက်၌ ရှိနေသည်ကို ငါမြင်ပြီ” ဟု ပြန်လည်မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Jesus saw Nathanael coming to Him, and saith of him, Behold
an Israelite indeed, in whom is no guile!” In surprise Nathanael
exclaimed, “Whence knowest Thou me? Jesus answered and said
unto him, Before that Philip called thee, when thou wast under the
fg tree, I saw thee.”
110 The Desire of Ages

ထိုမျှနှင့် လုံလောက်သွားခဲ့သည်။ သင်္ဘောသဖန်းပင်အောက်တွင် သူတစ်ဦးတည်း ဆုတောင်းနေစဉ် သက်သေခံခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ယခုအခါ ယေရှု၏ စကားများဖြင့် သူ့ကို စကားပြောခဲ့သည်။ နာသနေလသည် သံသယရှိနေပြီး အစွဲအလမ်းအချို့ ရှိနေသော်လည်း၊ သမ္မာတရားကို ရိုးသားစွာ တောင့်တသောစိတ်ဖြင့် ခရစ်တော်ထံသို့ လာခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ သူ၏ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ယုံကြည်ခြင်းသည် သူ့ကို ယေရှုထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာသူ၏ ယုံကြည်ခြင်းထက်ပင် သာလွန်သွားခဲ့သည်။ သူက “ရဗ္ဗိ၊ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်တော်မူ၏။ ဣသရေလလူတို့၏ ရှင်ဘုရင်ဖြစ်တော်မူ၏” ဟု ပြန်လည်လျှောက်ထားလေသည်။

It was enough. The divine Spirit that had borne witness to
Nathanael in his solitary prayer under the fg tree now spoke to
him in the words of Jesus. Though in doubt, and yielding somewhat
to prejudice, Nathanael had come to Christ with an honest desire for
truth, and now his desire was met. His faith went beyond that of the
one who had brought him to Jesus. He answered and said, “Rabbi,
Thou art the Son of God; Thou art the King of Israel.”

အကယ်၍ နာသနေလသည် လမ်းညွှန်မှုအတွက် ရဗ္ဗိဆရာများကို ယုံကြည်ကိုးစားခဲ့လျှင် ယေရှုကို မည်သည့်အခါမျှ တွေ့ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ မိမိကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ပြီး ဆုံးဖြတ်ခြင်းအားဖြင့်သာ သူသည် တပည့်တော်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း အစွဲအလမ်းကြောင့် ကောင်းသောအရာမှ ဝေးကွာနေသူ အများအပြား ရှိနေကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် “လာ၍ ကြည့်” ကြမည်ဆိုလျှင် ရလဒ်မှာ မည်မျှ ကွာခြားသွားမည်နည်း။

If Nathanael had trusted to the rabbis for guidance, he would
never have found Jesus. It was by seeing and judging for himself
[141] that he became a disciple. So in the case of many today whom
prejudice withholds from good. How different would be the result if
they would “come and see”!

လူသားတို့၏ အာဏာစက် လမ်းညွှန်မှုကို ယုံကြည်ကိုးစားနေသရွေ့ မည်သူမျှ ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်စေသော သမ္မာတရား အသိပညာကို ရရှိမည်မဟုတ်ပေ။ နာသနေလကဲ့သို့ပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကိုယ်တိုင်လေ့လာရန်နှင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အလင်းပေးမှုကို ဆုတောင်းရန် လိုအပ်သည်။ သင်္ဘောသဖန်းပင်အောက်၌ နာသနေလကို မြင်တော်မူသော အရှင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတောင်းနေသော ကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း မြင်တော်မူလိမ့်မည်။ နှိမ့်ချသောစိတ်ဖြင့် ဘုရားသခင်၏ လမ်းညွှန်မှုကို ရှာဖွေသူတို့၏ အနီးအနားတွင် အလင်းကမ္ဘာမှ ကောင်းကင်တမန်များ ရှိနေကြသည်။

While they trust to the guidance of human authority, none will
come to a saving knowledge of the truth. Like Nathanael, we need
to study God’s word for ourselves, and pray for the enlightenment
of the Holy Spirit. He who saw Nathanael under the fg tree will see
us in the secret place of prayer. Angels from the world of light are
near to those who in humility seek for divine guidance.

ယောဟန်၊ အန္ဒြေ၊ ရှိမုန်၊ ဖိလိပ္ပုနှင့် နာသနေလတို့ကို ခေါ်ယူခြင်းနှင့်အတူ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ အုတ်မြစ်သည် စတင်ခဲ့သည်။ ယောဟန်သည် သူ၏တပည့်နှစ်ဦးကို ခရစ်တော်ထံသို့ လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထိုသူနှစ်ဦးထဲမှ အန္ဒြေသည် သူ၏အစ်ကိုကို တွေ့ရှိပြီး ကယ်တင်ရှင်ထံသို့ ခေါ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဖိလိပ္ပုကို ခေါ်ယူခဲ့ပြီး၊ သူသည် နာသနေလကို သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့သည်။ ဤပုံသက်သေများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများ၊ သူငယ်ချင်းများနှင့် အိမ်နီးချင်းများထံသို့ တိုက်ရိုက်ချဉ်းကပ်ကာ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်ခြင်း၏ အရေးကြီးပုံကို သင်ကြားပေးသင့်သည်။ တစ်သက်လုံး ခရစ်တော်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပါသည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ ဝိညာဉ်တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ကယ်တင်ရှင်ထံသို့ ရောက်ရှိစေရန် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြိုးပမ်းမှု မလုပ်ဖူးသူများ ရှိကြသည်။ သူတို့သည် အမှုတော်အားလုံးကို ဓမ္မဆရာအပေါ်တွင်သာ ပုံချထားကြသည်။ ဓမ္မဆရာသည် သူ၏အလုပ်အတွက် အရည်အချင်းပြည့်မီနိုင်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်က အသင်းတော်ဝင်များအတွက် ချန်ထားခဲ့သော အလုပ်ကိုမူ သူ မလုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ပေ။

With the calling of John and Andrew and Simon, of Philip and
Nathanael, began the foundation of the Christian church. John
directed two of his disciples to Christ. Then one of these, Andrew,
found his brother, and called him to the Saviour. Philip was then
called, and he went in search of Nathanael. These examples should
teach us the importance of personal effort, of making direct appeals
to our kindred, friends, and neighbors. There are those who for a
lifetime have professed to be acquainted with Christ, yet who have
never made a personal effort to bring even one soul to the Saviour.
They leave all the work for the minister. He may be well qualifed
for his calling, but he cannot do that which God has left for the
members of the church.

မေတ္တာရှိသော ခရစ်ယာန်နှလုံးသားများ၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကို လိုအပ်နေသူ အများအပြား ရှိသည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ အိမ်နီးချင်းများဖြစ်သော သာမန်အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများက သူတို့အတွက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြိုးပမ်းပေးခဲ့ကြလျှင် ကယ်တင်ခြင်း ရနိုင်ပါလျက်နှင့် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်သွားကြသူများစွာ ရှိပါသည်။ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ပြောဆိုသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသူများစွာ ရှိပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ နေထိုင်ရာ မိသားစု၊ အိမ်နီးချင်း၊ မြို့ရွာများတွင် ခရစ်တော်အတွက် သာသနာပြုများအဖြစ် လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်များ ရှိနေပါသည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်ယာန်များ ဖြစ်ကြမည်ဆိုလျှင် ဤအလုပ်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ လူတစ်ဦးသည် ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ယေရှုကဲ့သို့သော အဖိုးတန်သူငယ်ချင်းတစ်ဦးကို မိမိတွေ့ရှိထားကြောင်း အခြားသူများအား အသိပေးလိုသော ဆန္ဒသည် သူ၏အတွင်း၌ မွေးဖွားလာသည်။ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေသော သမ္မာတရားကို သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

There are many who need the ministration of loving Christian
hearts. Many have gone down to ruin who might have been saved if
their neighbors, common men and women, had put forth personal
effort for them. Many are waiting to be personally addressed. In
the very family, the neighborhood, the town, where we live, there
is work for us to do as missionaries for Christ. If we are Christians,
this work will be our delight. No sooner is one converted than there
is born within him a desire to make known to others what a precious
“We Have Found the Messias” 111
friend he has found in Jesus. The saving and sanctifying truth cannot
be shut up in his heart.

ဘုရားသခင်ထံသို့ ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသူ အားလုံးသည် အလင်း၏ လမ်းကြောင်းများ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော် ကြွယ်ဝမှုများကို အခြားသူများအား ဆက်သွယ်ပြောကြားရန် သူတို့ကို ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် အသုံးပြုတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်၏ ကတိတော်မှာ- “ငါ၏ ကုန်းတော်ပတ်လည်၌ သူတို့နှင့် ထိုအရပ်တို့ကို ကောင်းချီးမင်္ဂလာဖြစ်စေမည်။ အခါကာလအလျောက် မိုးကို ရွာစေမည်။ ကောင်းချီးမင်္ဂလာမိုးသည် ရွာလိမ့်မည်” ဟူ၍ ဖြစ်သည် (ယေဇကျေလ ၃၄:၂၆)။

All who are consecrated to God will be channels of light. God
makes them His agents to communicate to others the riches of His
grace. His promise is, “I will make them and the places round about
My hill a blessing; and I will cause the shower to come down in his
season; there shall be showers of blessing.” Ezekiel 34:26.

ဖိလိပ္ပုက နာသနေလအား “လာ၍ ကြည့်လော့” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သူသည် အခြားသူ၏ သက်သေခံချက်ကို လက်ခံရန် မတောင်းဆိုဘဲ၊ ခရစ်တော်ကို မိမိကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ယေရှုသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ကြွသွားပြီဖြစ်ရာ၊ ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များသည် လူတို့ကြားတွင် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ကိုယ်တော်ထံသို့ ဝိညာဉ်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်းတစ်ခုမှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ နေ့စဉ်ဘဝတွင် ကိုယ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ပုံသက်သေပြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အခြားသူများအပေါ် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဩဇာသက်ရောက်မှုမှာ ကျွန်ုပ်တို့ ပြောသောအရာထက် ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့သောသူ ဖြစ်သည်ဆိုသည့်အပေါ် ပို၍ မူတည်သည်။ လူတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို တိုက်ခိုက်ငြင်းဆန်နိုင်ကြပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ တိုက်တွန်းချက်များကို ခုခံနိုင်ကြသော်လည်း၊ ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော မေတ္တာနှင့် ပြည့်စုံသော ဘဝကိုမူ သူတို့ မငြင်းဆန်နိုင်ကြပေ။ ခရစ်တော်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်းဖြင့် ထင်ရှားသော တသမတ်တည်းရှိသည့် ဘဝသည် လောကတွင် တန်ခိုးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

Philip said to Nathanael, “Come and see.” He did not ask him to
accept another’s testimony, but to behold Christ for himself. Now
that Jesus has ascended to heaven, His disciples are His representatives among men, and one of the most effective ways of winning
souls to Him is in exemplifying His character in our daily life. Our [142]
influence upon others depends not so much upon what we say as
upon what we are. Men may combat and defy our logic, they may
resist our appeals; but a life of disinterested love is an argument they
cannot gainsay. A consistent life, characterized by the meekness of
Christ, is a power in the world.

ခရစ်တော်၏ သွန်သင်ချက်မှာ အတွင်း၌ စွဲမြဲနေသော ယုံကြည်ချက်နှင့် အတွေ့အကြုံတို့၏ ဖော်ပြချက်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်ထံမှ သင်ယူသူများသည် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်အတိုင်း ဆရာများ ဖြစ်လာကြသည်။ မိမိကိုယ်တိုင် ထိုတရားအားဖြင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေခြင်း ခံရသူက ပြောဆိုသော ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် နားထောင်သူများအား ဆွဲဆောင်နိုင်သော ဇီဝအသက်ပေးတန်ခိုးရှိပြီး၊ ၎င်းသည် အသက်ရှင်သော လက်တွေ့ဘဝဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကို ယုံကြည်လာစေသည်။ လူတစ်ဦးသည် သမ္မာတရားကို ချစ်မြတ်နိုးစွာဖြင့် ခံယူထားသောအခါ၊ သူ၏ အမူအရာနှင့် အသံနေအသံထားများတွင် ထိုအရာကို ထင်ရှားစေလိမ့်မည်။ အခြားသူများသည်လည်း ခရစ်တော်အား သိရှိခြင်းအားဖြင့် မိမိနှင့်အတူ မိတ်သဟာယဖွဲ့နိုင်ရန်အတွက်၊ မိမိကိုယ်တိုင် ကြားသိ၊ မြင်တွေ့ပြီး ကိုင်တွယ်ခဲ့သော အသက်ရှင်သော နှုတ်ကပတ်တော်ကို သူသည် အသိပေးပြောကြားသည်။ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှ အသက်ရှင်သော မီးခဲနှင့် ထိတွေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းများမှ ထွက်ပေါ်လာသော သူ၏သက်သေခံချက်သည် လက်ခံသောနှလုံးသားအတွက် သမ္မာတရားဖြစ်ပြီး၊ စရိုက်လက္ခဏာအပေါ် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေမှုကို ဖြစ်စေသည်။

The teaching of Christ was the expression of an inwrought conviction and experience, and those who learn of Him become teachers
after the divine order. The word of God, spoken by one who is
himself sanctifed through it, has a life-giving power that makes it
attractive to the hearers, and convicts them that it is a living reality.
When one has received the truth in the love of it, he will make this
manifest in the persuasion of his manner and the tones of his voice.
He makes known that which he himself has heard, seen, and handled
of the word of life, that others may have fellowship with him through
the knowledge of Christ. His testimony, from lips touched with a
live coal from off the altar, is truth to the receptive heart, and works
sanctifcation upon the character.

အခြားသူများအား အလင်းပေးရန် ကြိုးစားသူသည်လည်း မိမိကိုယ်တိုင် ကောင်းချီးခံစားရလိမ့်မည်။ “ကောင်းချီးမင်္ဂလာမိုးသည် ရွာလိမ့်မည်။” “သူတစ်ပါးအား ရေလောင်းသောသူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ရေလောင်းခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်” (သုတ္တံ ၁၁:၂၅)။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အကူအညီမပါဘဲ အပြစ်သားများကို ကယ်တင်ရန် ကိုယ်တော်၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်တော်နှင့်တူသော စရိုက်လက္ခဏာကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန်အတွက် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်၌ ပါဝင်ကြရမည်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ ပူဇော်သက္ကာအားဖြင့် ဝိညာဉ်များ ကယ်တင်ခြင်းခံရသည်ကို မြင်တွေ့ရသည့် ဝမ်းမြောက်ခြင်း—ကိုယ်တော်၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်း—ထဲသို့ ဝင်စားနိုင်ရန်အတွက်၊ သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် ကိုယ်တော်၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ပါဝင်ကြရမည်ဖြစ်သည်။

And he who seeks to give light to others will himself be blessed.
“There shall be showers of blessing.” “He that watereth shall be
watered also himself.” Proverbs 11:25. God could have reached
His object in saving sinners without our aid; but in order for us to
develop a character like Christ’s, we must share in His work. In
order to enter into His joy,—the joy of seeing souls redeemed by His
sacrifce,—we must participate in His labors for their redemption.

နာသနေလ၏ ပထမဆုံးသော ယုံကြည်ခြင်းဖော်ပြချက်သည် အလွန်ပြည့်စုံကာ ထက်သန်ပြီး ရိုးသားလှသဖြင့် ယေရှု၏ နားထဲတွင် တေးဂီတတစ်ခုကဲ့သို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်ကလည်း “ငါသည် သင်္ဘောသဖန်းပင်အောက်၌ သင့်ကို မြင်ပြီဟု ငါဆိုသောကြောင့် သင်ယုံကြည်သလော။ ထိုထက် သာ၍ကြီးမြတ်သော အရာတို့ကို သင်မြင်ရလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ကယ်တင်ရှင်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သူတို့အား ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ သတင်းကို ဟောပြောခြင်း၊ နှလုံးကြေကွဲသူတို့ကို ပြုစုကုသခြင်းနှင့် စာတန်၏ သုံ့ပန်းဖြစ်နေသူတို့အား လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကြေညာခြင်းတည်းဟူသော ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ကို ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် မျှော်ကြည့်တော်မူ၏။ လူတို့အတွက် ကိုယ်တော်ဆောင်ယူခဲ့သော အဖိုးတန်ကောင်းချီးများကို ဆင်ခြင်လျက် ယေရှုက “ငါအမှန်အကန် ဆိုသည်ကား၊ ကောင်းကင်ဖွင့်လှစ်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် လူသားအပေါ်သို့ တက်ခြင်း၊ ဆင်းခြင်း ပြုကြသည်ကိုလည်းကောင်း သင်တို့သည် နောက်မှ မြင်ရကြလိမ့်မည်” ဟု ထပ်လောင်း မိန့်တော်မူ၏။

Nathanael’s frst expression of his faith, so full and earnest and
sincere, fell like music on the ears of Jesus. And He “answered
112 The Desire of Ages
and said unto him, Because I said unto thee, I saw thee under the
fg tree, believest thou? thou shalt see greater things than these.”
The Saviour looked forward with joy to His work in preaching good
tidings to the meek, binding up the brokenhearted, and proclaiming
liberty to the captives of Satan. At thought of the precious blessings
He had brought to men, Jesus added, “Verily, verily, I say unto you,
Hereafter ye shall see heaven open, and the angels of God ascending
and descending upon the Son of man.”

ဤနေရာတွင် ခရစ်တော်က ဆိုလိုသည်မှာ- ယော်ဒန်မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ကောင်းကင်သည် ပွင့်ခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်တော်သည် ငါ့အပေါ်သို့ ချိုးငှက်ကဲ့သို့ ဆင်းသက်ခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ ငါသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း အထိမ်းအမှတ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သင်သည် ငါ့ကို ထိုသို့သောသူအဖြစ် ယုံကြည်လျှင် သင်၏ယုံကြည်ခြင်းသည် နိုးကြားလာလိမ့်မည်။ ကောင်းကင်သည် ပွင့်နေပြီး မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်ပိတ်တော့မည်မဟုတ်သည်ကို သင်မြင်ရလိမ့်မည်။ ငါသည် ထိုကောင်းကင်ကို သင်တို့အတွက် ဖွင့်ပေးခဲ့ပြီ။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် လိုအပ်နေသူနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသူတို့၏ ဆုတောင်းချက်များကို အထက်ရှိ ခမည်းတော်ထံသို့ ဆောင်ယူသွားရန် တက်သွားကြပြီး၊ လူသားတို့အတွက် ကောင်းချီးမင်္ဂလာနှင့် မျှော်လင့်ချက်၊ အားယူခြင်း၊ အကူအညီနှင့် အသက်တို့ကို ဆောင်ယူလာရန် ဆင်းလာကြသည်။

Here Christ virtually says, On the bank of the Jordan the heavens
were opened, and the Spirit descended like a dove upon Me. That
scene was but a token that I am the Son of God. If you believe on
Me as such, your faith shall be quickened. You shall see that the
heavens are opened, and are never to be closed. I have opened them
[143] to you. The angels of God are ascending, bearing the prayers of the
needy and distressed to the Father above, and descending, bringing
blessing and hope, courage, help, and life, to the children of men.

ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် မြေကြီးမှ ကောင်းကင်သို့လည်းကောင်း၊ ကောင်းကင်မှ မြေကြီးသို့လည်းကောင်း အစဉ်မပြတ် ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသူများနှင့် ဝေဒနာခံစားနေရသူများအတွက် ခရစ်တော်ပြုခဲ့သော နိမိတ်လက္ခဏာများသည် ကောင်းကင်တမန်များ၏ အမှုတော်ဆောင်မှုအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ထံမှ ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာတိုင်းသည် ခရစ်တော်အားဖြင့်၊ ကိုယ်တော်၏ ကောင်းကင်တမန်တော်များ၏ အမှုတော်ဆောင်မှုအားဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်သည် လူသားဘဝကို ခံယူခြင်းအားဖြင့် ကျဆုံးသွားသော အာဒံ၏ သားသမီးတို့၏ အကျိုးစီးပွားများနှင့် မိမိကိုယ်ကို ပေါင်းစပ်ထားပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်း ဂုဏ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်တော်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သို့ဖြစ်၍ ခရစ်တော်သည် လူတို့နှင့် ဘုရားသခင်၊ ဘုရားသခင်နှင့် လူတို့အကြား ဆက်သွယ်ပေးသော ကြားခံအရှင် ဖြစ်တော်မူပေသတည်း။

The angels of God are ever passing from earth to heaven, and
from heaven to earth. The miracles of Christ for the afflicted and
suffering were wrought by the power of God through the ministration
of the angels. And it is through Christ, by the ministration of His
heavenly messengers, that every blessing comes from God to us. In
taking upon Himself humanity, our Saviour unites His interests with
those of the fallen sons and daughters of Adam, while through His
divinity He grasps the throne of God. And thus Christ is the medium
of communication of men with God, and of God with men.