အခန်း (၁၅) — မင်္ဂလာ လက်ထပ်ပွဲ၌

 

အခန်း (၁၅) — မင်္ဂလာပွဲ၌ [၁၄၄]

ဤအခန်းသည် ယောဟန် ၂:၁-၁၁ ကို အခြေခံထားသည်။

ယေရှုသည် မိမိ၏သာသနာလုပ်ငန်းကို ဂျေရုဆလင်မြို့ရှိ ဆန်ဟီဒရင်လွှတ်တော်ရှေ့၌ ကြီးကျယ်သော အမှုကိစ္စတစ်ခုဖြင့် မစတင်ခဲ့ပါ။ ဂါလိလဲရွာငယ်လေးတစ်ခုရှိ အိမ်တွင်းစုဆုံမှုတစ်ခုတွင် မင်္ဂလာပွဲ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို တိုးပွားစေရန် ကိုယ်တော်၏တန်ခိုးကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ကိုယ်တော်သည် လူသားတို့အပေါ် ထားရှိသော ကိုယ်ချင်းစာနာမှုနှင့် ၎င်းတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် အမှုဆောင်လိုသော ဆန္ဒကို ပြသခဲ့သည်။ သွေးဆောင်ရာတော၌ ကိုယ်တော်တိုင် ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ခွက်ကို သောက်ခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်သည် လူသားတို့အား ကောင်းချီးမင်္ဂလာခွက်ကို ပေးရန်နှင့် ကောင်းချီးပေးခြင်းအားဖြင့် လူ့ဘဝ၏ဆက်ဆံရေးများကို သန့်ရှင်းစေရန် ကြွလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

Chapter 15—At the Marriage Feast [144]
This chapter is based on John 2:1-11.
Jesus did not begin His ministry by some great work before the
Sanhedrin at Jerusalem. At a household gathering in a little Galilean
village His power was put forth to add to the joy of a wedding feast.
Thus He showed His sympathy with men, and His desire to minister
to their happiness. In the wilderness of temptation He Himself had
drunk the cup of woe. He came forth to give to men the cup of
blessing, by His benediction to hallow the relations of human life.

ယေရှုသည် ယော်ဒန်မြစ်မှ ဂါလိလဲပြည်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ နာဇရက်မြို့နှင့် မဝေးသော ကာနမြို့ငယ်လေးတွင် မင်္ဂလာပွဲတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုမင်္ဂလာပွဲရှင်များသည် ယောသပ်နှင့် မာရိတို့၏ ဆွေမျိုးများဖြစ်ကြပြီး၊ ယေရှုသည် ထိုမိသားစုဆုံဆည်းမှုကို သိရှိသဖြင့် ကာနမြို့သို့ သွားရောက်ကာ တပည့်တော်များနှင့်အတူ ပွဲသို့ ဖိတ်ကြားခြင်းခံရသည်။

From the Jordan, Jesus had returned to Galilee. There was to be
a marriage at Cana, a little town not far from Nazareth; the parties
were relatives of Joseph and Mary; and Jesus, knowing of this family
gathering, went to Cana, and with His disciples was invited to the
feast.

မိမိနှင့် အတန်ကြာ ခွဲခွာနေခဲ့သော မိခင်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ မာရိသည် ဗတ္တိဇံခံစဉ်က ယော်ဒန်မြစ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ထင်ရှားပြသမှု သတင်းများကို ကြားသိခဲ့ရသည်။ သတင်းစကားများသည် နာဇရက်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ဝှက်ထားခဲ့သော မြင်ကွင်းများကို တစ်ဖန် ပြန်လည်သတိရစေခဲ့သည်။ ဣသရေလလူမျိုးအားလုံးကဲ့သို့ပင် မာရိသည် ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်၏ သာသနာပြုမှုကြောင့် များစွာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ယောဟန်မွေးဖွားစဉ်က ပေးခဲ့သော ပရောဖက်ပြုချက်ကို သူမ ကောင်းစွာမှတ်မိသည်။ ယခုအခါ ယောဟန်နှင့် ယေရှုတို့၏ ဆက်နွှယ်မှုက သူမ၏မျှော်လင့်ချက်ကို အသစ်တစ်ဖန် တောက်ပစေသည်။ သို့သော် ယေရှု တောကန္တာရသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ခွာသွားသည့် သတင်းကြောင့် သူမသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ဖိစီးနှိပ်စက်ခြင်းကိုလည်း ခံခဲ့ရသည်။ [၁၄၅]

Again He met His mother, from whom He had for some time
been separated. Mary had heard of the manifestation at the Jordan,
at His baptism. The tidings had been carried to Nazareth, and had
brought to her mind afresh the scenes that for so many years had been
hidden in her heart. In common with all Israel, Mary was deeply
stirred by the mission of John the Baptist. Well she remembered the
prophecy given at his birth. Now his connection with Jesus kindled
her hopes anew. But tidings had reached her also of the mysterious [145]
departure of Jesus to the wilderness, and she was oppressed with
troubled forebodings.

နာဇရက်မြို့ရှိ အိမ်တွင် ကောင်းကင်တမန်၏ အသိပေးကြေညာချက်ကို ကြားရသည့်နေ့မှစ၍ မာရိသည် ယေရှုသည် မေရှိယဖြစ်ကြောင်း သက်သေအထောက်အထားတိုင်းကို မြတ်နိုးစွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ချိုသာပြီး အတ္တကင်းသော ဘဝက ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင် စေလွှတ်သောသူမှတစ်ပါး အခြားမဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမကို အာမခံချက် ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူမထံသို့ သံသယနှင့် စိတ်ပျက်မှုများလည်း ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းတော်ထင်ရှားမည့်အချိန်ကို သူမ တောင့်တခဲ့သည်။ ယေရှုမွေးဖွားခြင်း၏ နက်နဲမှုကို သိရှိနားလည်ခဲ့သော ယောသပ်သည် သေဆုံးခြင်းဖြင့် သူမနှင့် ခွဲခွာခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိုးရိမ်မှုများကို ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်ရမည့်သူ မရှိတော့ပေ။

From the day when she heard the angel’s announcement in the
home at Nazareth Mary had treasured every evidence that Jesus was
the Messiah. His sweet, unselfsh life assured her that He could be
no other than the Sent of God. Yet there came to her also doubts and
disappointments, and she had longed for the time when His glory
should be revealed. Death had separated her from Joseph, who had
shared her knowledge of the mystery of the birth of Jesus. Now
there was no one to whom she could confde her hopes and fears.
113
114 The Desire of Ages

လွန်ခဲ့သော နှစ်လသည် အလွန်ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းခဲ့သည်။ သူမသည် ကိုယ်ချင်းစာနာမှုဖြင့် နှစ်သိမ့်မှုပေးသော ယေရှုနှင့် ခွဲခွာခဲ့ရသည်။ “သင်၏ စိတ်နှလုံးကိုလည်း ထားဖြင့် ထိုးဖောက်လိမ့်မည်” (လုကာ ၂:၃၅) ဟူသော ရှုမောင်၏ စကားများကို သူမ ဆင်ခြင်မိသည်။ ယေရှု ပျောက်ဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ အလွန်ပူဆွေးခဲ့ရသော သုံးရက်တာကာလကို ပြန်လည်သတိရကာ စိုးရိမ်သော စိတ်နှလုံးဖြင့် ကိုယ်တော် ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။

The past two months had been very sorrowful. She had been parted
from Jesus, in whose sympathy she found comfort; she pondered
upon the words of Simeon, “A sword shall pierce through thy own
soul also” (Luke 2:35); she recalled the three days of agony when
she thought Jesus lost to her forever; and with an anxious heart she
awaited His return.

မင်္ဂလာပွဲ၌ သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး တာဝန်ကျေပွန်သော သားတစ်ဦးအဖြစ် ကိုယ်တော့်ကို တွေ့ဆုံရသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် အရင်ကနှင့် မတူတော့ပါ။ ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာသွင်ပြင် ပြောင်းလဲသွားသည်။ တောကန္တာရအတွင်း တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သော အမှတ်အသားများ ရှိနေပြီး၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် တန်ခိုး၏ ဖော်ပြချက်အသစ်က ကိုယ်တော်၏ ကောင်းကင်ဘုံသာသနာကို သက်သေခံနေသည်။ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ကြည်ညိုလေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ “ဆရာ” ဟု ခေါ်ဆိုကြသော လူငယ်တစ်စု ပါရှိသည်။ ထိုသူတို့က ဗတ္တိဇံခံစဉ်နှင့် အခြားနေရာများတွင် မြင်တွေ့ကြားသိခဲ့ရသည်များကို မာရိအား ပြန်လည်ပြောပြကြသည်။ ၎င်းတို့က “မောရှေစီရင်သော ပညတ္တိကျမ်းနှင့် ပရောဖက်ကျမ်းတို့တွင် အဘယ်သူကို ရည်မှတ်၍ ရေးထားသနည်း၊ ထိုသူကို ငါတို့ တွေ့ကြပြီ” ဟု ဆိုကာ နိဂုံးချုပ်ကြသည်။ (ယောဟန် ၁:၄၅)

At the marriage feast she meets Him, the same tender, dutiful
son. Yet He is not the same. His countenance is changed. It bears
the traces of His conflict in the wilderness, and a new expression of
dignity and power gives evidence of His heavenly mission. With Him
is a group of young men, whose eyes follow Him with reverence, and
who call Him Master. These companions recount to Mary what they
have seen and heard at the baptism and elsewhere. They conclude
by declaring, “We have found Him, of whom Moses in the law, and
the prophets, did write.” John 1:45.

ဧည့်သည်များ စုရုံးလာကြစဉ် လူအများမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ခေါင်းစဉ်တစ်ခုအပေါ် အာရုံစိုက်နေပုံရသည်။ အဖွဲ့အစည်းအတွင်း၌ ဖိနှိပ်ထားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပျံ့နှံ့နေသည်။ အုပ်စုငယ်လေးများသည် တိုးတိုးနှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားပြောနေကြပြီး၊ မာရိ၏သားတော်အပေါ်သို့ အံ့သြသော အကြည့်များ ရောက်ရှိနေကြသည်။ မာရိသည် ယေရှုနှင့်ပတ်သက်သော တပည့်တော်များ၏ သက်သေခံချက်ကို ကြားရသောအခါ၊ သူမ ကြာရှည်စွာ စောင့်မျှော်ခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်များသည် အချည်းနှီးမဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်စိတ်ချမှုဖြင့် ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤသန့်ရှင်းသော ဝမ်းမြောက်မှုနှင့်အတူ မိခင်တစ်ဦး၏ သဘာဝဂုဏ်ယူမှု အနည်းငယ် ရောနှောနေပါက လူသားဆန်သည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ ယေရှုအပေါ် စူးစိုက်နေသော အကြည့်များစွာကို သူမ မြင်သောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် အမှန်တကယ်ပင် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်ပြုခြင်းခံရသူဖြစ်ကြောင်း ပရိသတ်အား သက်သေပြစေလိုသည်။ ကိုယ်တော်သည် ၎င်းတို့ရှေ့တွင် အံ့ဖွယ်သောအမှု (နိမိတ်လက္ခဏာ) တစ်ခု ပြုလုပ်ရန် အခွင့်အရေးရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

As the guests assemble, many seem to be preoccupied with some
topic of absorbing interest. A suppressed excitement pervades the
company. Little groups converse together in eager but quiet tones,
and wondering glances are turned upon the Son of Mary. As Mary
had heard the disciples’ testimony in regard to Jesus, she had been
gladdened with the assurance that her long-cherished hopes were
not in vain. Yet she would have been more than human if there had
not mingled with this holy joy a trace of the fond mother’s natural
pride. As she saw the many glances bent upon Jesus, she longed
to have Him prove to the company that He was really the Honored
of God. She hoped there might be opportunity for Him to work a
miracle before them.

ထိုခေတ်ကာလ၏ ထုံးစံအရ မင်္ဂလာပွဲတော်များကို ရက်ပေါင်းများစွာ ဆင်နွှဲလေ့ရှိသည်။ ဤပွဲတွင် ပွဲမပြီးဆုံးမီ စပျစ်ရည် ပြတ်လပ်သွားကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ ဤတွေ့ရှိမှုသည် များစွာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် နောင်တရမှုကို ဖြစ်စေသည်။ မင်္ဂလာပွဲများတွင် စပျစ်ရည်မပါဘဲ ကျင်းပရန်မှာ ထူးခြားလှပြီး၊ စပျစ်ရည်မရှိခြင်းသည် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှု မရှိခြင်းကို ပြသရာရောက်သည်။ ပွဲရှင်များ၏ ဆွေမျိုးတစ်ဦးအနေဖြင့် မာရိသည် ပွဲစီစဉ်မှုများတွင် ကူညီပေးနေပြီး၊ ယခုအခါ သူမသည် ယေရှုအား “သူတို့၌ စပျစ်ရည်မရှိ” ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဤစကားများသည် ကိုယ်တော်က ၎င်းတို့၏ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရန် အရိပ်အမြွက် ပြောကြားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယေရှုက “အချင်းမိန်းမ၊ ငါသည် သင်နှင့် အဘယ်သို့ ဆိုင်သနည်း။ ငါ့အချိန်မရောက်သေး” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ [၁၄၆]

It was the custom of the times for marriage festivities to continue
several days. On this occasion, before the feast ended it was found
that the supply of wine had failed. This discovery caused much
perplexity and regret. It was unusual to dispense with wine on
[146] festive occasions, and its absence would seem to indicate a want
of hospitality. As a relative of the parties, Mary had assisted in
the arrangements for the feast, and she now spoke to Jesus, saying,
“They have no wine.” These words were a suggestion that He might
supply their need. But Jesus answered, “Woman, what have I to do
with thee? Mine hour is not yet come.”
At the Marriage Feast 115

ဤအဖြေသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ရုတ်တရက်ဆန်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ အေးစက်မှု သို့မဟုတ် မယဉ်ကျေးမှုကို ဖော်ပြခြင်း မဟုတ်ပါ။ ကယ်တင်ရှင်သည် မိခင်ကို ခေါ်ဝေါ်သော ပုံစံသည် အရှေ့တိုင်းထုံးစံနှင့်အညီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို လေးစားမှုပြလိုသော ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် အသုံးပြုသည်။ ခရစ်တော်၏ မြေကြီးပေါ်က ဘဝတွင် ပြုလုပ်သမျှ အမှုတိုင်းသည် ကိုယ်တော်တိုင် ပေးထားသော “သင်၏ မိဘကို ရိုသေစွာပြုလော့” (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၂၀:၁၂) ဟူသော ပညတ်တော်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် မိခင်အပေါ် ထားရှိသော နောက်ဆုံးမေတ္တာကရုဏာအဖြစ် ယေရှုသည် သူမကို ချစ်မြတ်နိုးဆုံး တပည့်တော်၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှံစဉ် ဤကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်။ မင်္ဂလာပွဲ၌သော်လည်းကောင်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်၌သော်လည်းကောင်း၊ လေသံ၊ အကြည့်နှင့် အမူအရာတို့တွင် ဖော်ပြထားသော မေတ္တာတရားက ကိုယ်တော်၏ စကားလုံးများကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုပေးခဲ့သည်။

This answer, abrupt as it seems to us, expressed no coldness or
discourtesy. The Saviour’s form of address to His mother was in
accordance with Oriental custom. It was used toward persons to
whom it was desired to show respect. Every act of Christ’s earthly
life was in harmony with the precept He Himself had given, “Honor
thy father and thy mother.” Exodus 20:12. On the cross, in His last
act of tenderness toward His mother, Jesus again addressed her in
the same way, as He committed her to the care of His best-loved
disciple. Both at the marriage feast and upon the cross, the love
expressed in tone and look and manner interpreted His words.

ဗိမာန်တော်သို့ ငယ်စဉ်က သွားရောက်လည်ပတ်စဉ် ကိုယ်တော်၏ ဘဝလုပ်ငန်းတော်၏ နက်နဲမှု ပွင့်လင်းလာသောအခါ၊ ခရစ်တော်က မာရိအား “ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်အဘ၏ အမှုကိစ္စတွင် ရှိနေရမည်ကို မသိပါသလော” (လုကာ ၂:၄၉) ဟု ပြောခဲ့သည်။ [၁၄၇] ဤစကားများသည် ကိုယ်တော်၏ ဘဝတစ်ခုလုံးနှင့် သာသနာလုပ်ငန်းအတွက် အဓိကသော့ချက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် အကောင်အထည်ဖော်ရန် လောကသို့ ကြွလာခဲ့သော ကြီးမြတ်သော ရွေးနှုတ်ခြင်းလုပ်ငန်းအတွက် အရာရာကို ခေတ္တဆိုင်းငံ့ထားခဲ့သည်။ ယခု ကိုယ်တော်သည် ထိုသင်ခန်းစာကို ထပ်လောင်းပြောကြားခဲ့သည်။ မာရိသည် ယေရှုနှင့် မိမိ၏ တော်စပ်မှုကို အခြေခံ၍ ကိုယ်တော့်အပေါ် အထူးအခွင့်အရေးရှိသည်ဟု ယူဆကာ ကိုယ်တော်၏ သာသနာပြုမှုတွင် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ညွှန်ကြားပိုင်ခွင့်ရှိသည်ဟု ထင်မြင်မိမည်ကို စိုးရိမ်စရာရှိသည်။ အနှစ် ၃၀ ပတ်လုံး ကိုယ်တော်သည် သူမအတွက် ချစ်ခင်ရိုသေသော သားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာသည် မပြောင်းလဲပါ။ သို့သော် ယခုအခါ ကိုယ်တော်သည် ခမည်းတော်၏ အမှုကို ဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်သည်။ အမြင့်ဆုံးသော ဘုရား၏သားတော်၊ လောက၏ ကယ်တင်ရှင်အနေဖြင့် မည်သည့် လောကီနှောင်ကြိုးကမျှ ကိုယ်တော့်ကို သာသနာလုပ်ငန်းမှ ဆွဲထားခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်၏ အပြုအမူကို လွှမ်းမိုးခြင်း မရှိစေရပါ။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ရန် လွတ်လပ်စွာ ရပ်တည်ရမည်။ ဤသင်ခန်းစာသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ တောင်းဆိုချက်များသည် လူသားချင်း ဆက်ဆံရေးထက် သာလွန်သည်။ မည်သည့် လောကီဆွဲဆောင်မှုကမျှ ဘုရားသခင် လျှောက်လှမ်းရန် ခိုင်းစေသော လမ်းမှ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခြေလှမ်းများကို လွှဲဖယ်မသွားစေသင့်ပါ။

At His visit to the temple in His boyhood, as the mystery of His
lifework opened before Him, Christ had said to Mary, “Wist ye not
that I must be about My Father’s business?” Luke 2:49. These words
struck the keynote of His whole life and ministry. Everything was [147]
held in abeyance to His work, the great work of redemption which
He had come into the world to accomplish. Now He repeated the
lesson. There was danger that Mary would regard her relationship to
Jesus as giving her a special claim upon Him, and the right, in some
degree, to direct Him in His mission. For thirty years He had been
to her a loving and obedient son, and His love was unchanged; but
He must now go about His Father’s work. As Son of the Most High,
and Saviour of the world, no earthly ties must hold Him from His
mission, or influence His conduct. He must stand free to do the will
of God. This lesson is also for us. The claims of God are paramount
even to the ties of human relationship. No earthly attraction should
turn our feet from the path in which He bids us walk.

ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျဆုံးနေသော လူမျိုးစုအတွက် တစ်ခုတည်းသော ရွေးနှုတ်ခြင်း မျှော်လင့်ချက်သည် ခရစ်တော်၌သာ ရှိသည်။ မာရိသည် ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်အားဖြင့်သာ ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိနိုင်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်၌ မည်သည့် ကုသိုလ်မှ မရှိပါ။ ယေရှုနှင့် သူမ၏ ဆက်နွှယ်မှုကြောင့် အခြားသော လူသားများထက် ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆက်ဆံရေးတွင် ထူးခြားမှု မရှိပါ။ ဤအချက်ကို ကယ်တင်ရှင်၏ စကားများတွင် ဖော်ပြထားသည်။ ကိုယ်တော်သည် လူသား၏သားအဖြစ် သူမနှင့် တော်စပ်မှုနှင့် ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် ပတ်သက်မှုကို ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားထားသည်။ ၎င်းတို့အကြားရှိ ဆွေမျိုးနှောင်ကြိုးသည် သူမကို ကိုယ်တော်နှင့် တန်းတူအဆင့်သို့ မည်သို့မျှ မရောက်ရှိစေပါ။

The only hope of redemption for our fallen race is in Christ;
Mary could fnd salvation only through the Lamb of God. In herself
she possessed no merit. Her connection with Jesus placed her in
no different spiritual relation to Him from that of any other human
soul. This is indicated in the Saviour’s words. He makes clear the
distinction between His relation to her as the Son of man and as the
Son of God. The tie of kinship between them in no way placed her
on an equality with Him.

“ငါ့အချိန်မရောက်သေး” ဟူသော စကားများသည် ယေရှု၏ မြေကြီးပေါ်က ဘဝတွင် ပြုမူသမျှသည် ထာဝရကာလကတည်းက ရှိခဲ့သော အစီအစဉ်၏ ပြည့်စုံမှုဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ ကိုယ်တော် လောကသို့ မကြွလာမီကပင် အစီအစဉ်သည် အသေးစိတ်ကအစ ကိုယ်တော်၏ရှေ့မှောက်တွင် ပြည့်စုံစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် လူတို့အကြား လျှောက်လှမ်းစဉ်တွင် ခမည်းတော်၏ အလိုတော်အတိုင်း တစ်လှမ်းချင်း လမ်းညွှန်မှုကို ခံယူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်တွင် လုပ်ဆောင်ရန် ဝန်မလေးခဲ့ပါ။ ထိုနည်းတူစွာပင် အချိန်မတိုင်မီအထိ နာခံမှုဖြင့် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။

The words, “Mine hour is not yet come,” point to the fact that
every act of Christ’s life on earth was in fulfllment of the plan that
had existed from the days of eternity. Before He came to earth,
the plan lay out before Him, perfect in all its details. But as He
116 The Desire of Ages
walked among men, He was guided, step by step, by the Father’s
will. He did not hesitate to act at the appointed time. With the same
submission He waited until the time had come.

မိမိ၏အချိန် မရောက်သေးဟု မာရိအား ပြောကြားရာတွင်၊ ယေရှုသည် သူမ၏ မပြောဘဲ စိတ်ထဲက တွေးနေသော အတွေး၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူမ၏ လူမျိုးစုများနှင့်အတူ သူမ စွဲကိုင်ထားသော မျှော်လင့်ချက်ကို ပြန်လည်ဖြေကြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို မေရှိယအဖြစ် ဖော်ထုတ်ပြီး ဣသရေလပလ္လင်ကို သိမ်းပိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်မရောက်သေးပါ။ ရှင်ဘုရင်အဖြစ် မဟုတ်ဘဲ “လူအပေါင်းတို့က မရိုသေ၊ စွန့်ပစ်သောသူ၊ လူနာခဲခြင်းနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းရှိသောသူ” အဖြစ်သာ ယေရှုသည် လူသားတို့၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံခဲ့သည်။

In saying to Mary that His hour had not yet come, Jesus was
replying to her unspoken thought,—to the expectation she cherished
in common with her people. She hoped that He would reveal Himself
as the Messiah, and take the throne of Israel. But the time had not
come. Not as a King, but as “a Man of Sorrows, and acquainted with
grief,” had Jesus accepted the lot of humanity.

မာရိသည် ခရစ်တော်၏ သာသနာနှင့် ပတ်သက်၍ မှန်ကန်သော အယူအဆ မရှိသော်လည်း၊ ကိုယ်တော့်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဤယုံကြည်မှုကို ယေရှုက တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ မာရိ၏ ယုံကြည်မှုကို ဂုဏ်ပြုရန်နှင့် တပည့်တော်များ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ခိုင်မာစေရန်အတွက် ပထမဆုံး အံ့ဖွယ်သောအမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တပည့်တော်များသည် မယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်စေမည့် ကြီးမားသော သွေးဆောင်မှုများစွာနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အတွက်မူ ပရောဖက်ပြုချက်များအရ ယေရှုသည် မေရှိယဖြစ်ကြောင်း အငြင်းပွားဖွယ်မရှိ ရှင်းလင်းနေသည်။ ၎င်းတို့သည် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များက ကိုယ်တော့်ကို ၎င်းတို့ထက်ပင် ပိုမိုယုံကြည်စွာ လက်ခံကြလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ခရစ်တော်၏ အံ့ဖွယ်အမှုများနှင့် ကိုယ်တော်၏ သာသနာအပေါ် ၎င်းတို့၏ ယုံကြည်မှုကို လူတို့အကြား ကြေညာခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိများက ပြသသော မယုံကြည်မှု၊ နက်ရှိုင်းသော အစွဲအလမ်းနှင့် ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုများကြောင့် အံ့သြပြီး ခါးသီးစွာ စိတ်ပျက်ခဲ့ကြရသည်။ ကယ်တင်ရှင်၏ စောစောပိုင်း အံ့ဖွယ်အမှုများသည် ထိုဆန့်ကျင်မှုများကို အန်တုနိုင်ရန် တပည့်တော်များကို ခွန်အားပေးခဲ့သည်။ [၁၄၈]

But though Mary had not a right conception of Christ’s mission,
she trusted Him implicitly. To this faith Jesus responded. It was to
honor Mary’s trust, and to strengthen the faith of His disciples, that
the frst miracle was performed. The disciples were to encounter
many and great temptations to unbelief. To them the prophecies had
[148] made it clear beyond all controversy that Jesus was the Messiah.
They looked for the religious leaders to receive Him with confdence
even greater than their own. They declared among the people the
wonderful works of Christ and their own confdence in His mission,
but they were amazed and bitterly disappointed by the unbelief, the
deep-seated prejudice, and the enmity to Jesus, displayed by the
priests and rabbis. The Saviour’s early miracles strengthened the
disciples to stand against this opposition.

ယေရှု၏ စကားများကြောင့် စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်း မရှိဘဲ၊ မာရိက စားပွဲထိုးနေသူများအား “ကိုယ်တော် ခိုင်းသမျှကို ပြုကြလော့” ဟု ပြောခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူမသည် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်အတွက် လမ်းခင်းပေးရန် တတ်နိုင်သမျှ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

In nowise disconcerted by the words of Jesus, Mary said to those
serving at table, “Whatsoever He saith unto you, do it.” Thus she
did what she could to prepare the way for the work of Christ.

တံခါးနားတွင် ကျောက်ရေအိုးကြီး ၆ လုံး ရှိနေပြီး၊ ယေရှုက ထိုရေအိုးများကို ရေဖြည့်ရန် စေခိုင်းခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ ဖြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် စပျစ်ရည်ကို ချက်ချင်းအသုံးပြုရန် လိုအပ်လာသောအခါ၊ ကိုယ်တော်က “ယခု ခပ်ထုတ်၍ ပွဲအုပ်ထံသို့ ဆောင်သွားကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ အိုးများထဲသို့ ဖြည့်ထားသော ရေများအစား စပျစ်ရည်များ စီးထွက်လာသည်။ ပွဲအုပ်သော်လည်းကောင်း၊ ဧည့်သည်များသော်လည်းကောင်း စပျစ်ရည် ပြတ်လပ်သွားသည်ကို ယေဘုယျအားဖြင့် မသိကြပါ။ စေခိုင်းသူများ ယူဆောင်လာသော စပျစ်ရည်ကို မြည်းစမ်းကြည့်သောအခါ၊ ပွဲအုပ်သည် ၎င်းသည် အရင်သောက်ခဲ့ဖူးသမျှထက် သာလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ပွဲအစတွင် တည်ခင်းသော စပျစ်ရည်နှင့် အလွန်ကွာခြားကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ သူသည် သတို့သားထံသို့ လှည့်ကာ “လူမည်သည်ကား ရှေးဦးစွာ ကောင်းသောစပျစ်ရည်ကို တည်ခင်းလေ့ရှိ၏။ လူတို့သည် သောက်ကြူးသောအခါ ညံ့သောစပျစ်ရည်ကို တည်ခင်းလေ့ရှိ၏။ သင်မူကား ကောင်းသောစပျစ်ရည်ကို ယခုတိုင်အောင် ဆွဲထားပါပြီတကား” ဟု ဆိုသည်။

Beside the doorway stood six large stone water jars, and Jesus
bade the servants fll these with water. It was done. Then as the wine
was wanted for immediate use, He said, “Draw out now, and bear
unto the governor of the feast.” Instead of the water with which the
vessels had been flled, there flowed forth wine. Neither the ruler
of the feast nor the guests generally were aware that the supply of
wine had failed. Upon tasting that which the servants brought, the
ruler found it superior to any he had ever before drunk, and very
different from that served at the beginning of the feast. Turning to
the bridegroom, he said, “Every man at the beginning doth set forth
good wine; and when men have well drunk, then that which is worse:
but thou hast kept the good wine until now.”
At the Marriage Feast 117

လူတို့သည် အကောင်းဆုံးစပျစ်ရည်ကို အရင်တည်ခင်းပြီးနောက်မှ ညံ့သောအရာကို ချပြသကဲ့သို့၊ လောကသည်လည်း ၎င်း၏ လက်ဆောင်များကို ထိုသို့ပင် ပေးတတ်သည်။ လောကက ပေးသောအရာသည် မျက်စိကို နှစ်သက်စေပြီး အာရုံများကို စွဲမက်စေနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် ကျေနပ်မှုကို မပေးနိုင်ကြောင်း သက်သေပြလိမ့်မည်။ စပျစ်ရည်သည် ခါးသီးမှုသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ပျော်ရွှင်မှုသည် မှိုင်တွေမှုသို့ ပြောင်းသွားသည်။ သီချင်းဆိုခြင်းနှင့် ပျော်ပါးခြင်းဖြင့် စတင်သောအရာသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းနှင့် ရွံရှာခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်တတ်သည်။ သို့သော် ယေရှုပေးသော လက်ဆောင်များသည် အမြဲတမ်း ဆန်းသစ်နေသည်။ ကိုယ်တော် ဝိညာဉ်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးသော ပွဲတော်သည် ကျေနပ်မှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုကို ပေးရန် ဘယ်သောအခါမျှ ပျက်ကွက်ခြင်း မရှိပါ။ လက်ဆောင်သစ်တစ်ခုစီသည် လက်ခံသူ၏ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးများကို တန်ဖိုးထားခံစားနိုင်စွမ်းကို တိုးပွားစေသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျေးဇူးတော်အပေါ်တွင် ကျေးဇူးတော်ကို ပေးတော်မူသည်။ ထောက်ပံ့မှု ပြတ်လပ်ခြင်း မရှိနိုင်ပါ။ သင်သည် ကိုယ်တော်၌ တည်နေလျှင် ယနေ့ သင်ရရှိသော ကြွယ်ဝသော လက်ဆောင်သည် မနက်ဖြန်တွင် ပိုမိုကြွယ်ဝသော လက်ဆောင်ကို ရရှိရန်အတွက် အာမခံချက်ပင် ဖြစ်သည်။

As men set forth the best wine frst, then afterward that which
is worse, so does the world with its gifts. That which it offers
may please the eye and fascinate the senses, but it proves to be
unsatisfying. The wine turns to bitterness, the gaiety to gloom.
That which was begun with songs and mirth ends in weariness and
disgust. But the gifts of Jesus are ever fresh and new. The feast
that He provides for the soul never fails to give satisfaction and joy.
Each new gift increases the capacity of the receiver to appreciate and
enjoy the blessings of the Lord. He gives grace for grace. There can
be no failure of supply. If you abide in Him, the fact that you receive
a rich gift today insures the reception of a richer gift tomorrow.

နာသနေလအား ပြောခဲ့သော ယေရှု၏ စကားများသည် ယုံကြည်ခြင်းရှိသော သားသမီးများအပေါ် ဘုရားသခင် ဆက်ဆံသည့် နိယာမကို ဖော်ပြနေသည်။ ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာတော်ကို အသစ်တစ်ဖန် ထုတ်ဖော်ပြသတိုင်း၊ ကိုယ်တော်က လက်ခံသော နှလုံးသားအား “သင်သည် ယုံသလော။ ဤအရာထက် သာ၍ကြီးမြတ်သောအရာတို့ကို သင်မြင်ရလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ (ယောဟန် ၁:၅၀)

The words of Jesus to Nathanael express the law of God’s dealing
with the children of faith. With every fresh revelation of His love,
He declares to the receptive heart, “Believest thou? thou shalt see
greater things than these.” John 1:50.

မင်္ဂလာပွဲ၌ ခရစ်တော်ပေးသော လက်ဆောင်မှာ အထိမ်းအမှတ် သင်္ကေတတစ်ခုဖြစ်သည်။ ရေသည် ကိုယ်တော်၏ သေခြင်း၌ ဗတ္တိဇံခံခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ စပျစ်ရည်သည် လောက၏ အပြစ်များအတွက် ကိုယ်တော်၏ အသွေးတော် သွန်းလောင်းခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အိုးများကို ဖြည့်ရန် ရေကို လူသားတို့၏ လက်ဖြင့် ယူဆောင်လာသော်လည်း၊ ခရစ်တော်၏ စကားတော်တစ်ခွန်းတည်းကသာ ၎င်းကို အသက်ပေးစွမ်းနိုင်သော တန်ခိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်။ ကယ်တင်ရှင်၏ သေခြင်းကို ညွှန်ပြသော စနစ်များသည်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် လုပ်ဆောင်သော ခရစ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ကြောင့်သာ ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ထိရောက်မှုရှိသည်။ [၁၄၉]

The gift of Christ to the marriage feast was a symbol. The water
represented baptism into His death; the wine, the shedding of His
blood for the sins of the world. The water to fll the jars was brought [149]
by human hands, but the word of Christ alone could impart to it
life-giving virtue. So with the rites which point to the Saviour’s
death. It is only by the power of Christ, working through faith, that
they have effcacy to nourish the soul.

ခရစ်တော်၏ စကားတော်သည် ပွဲတော်အတွက် လုံလောက်သော ထောက်ပံ့မှုကို ပေးခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူစွာပင် လူသားတို့၏ ဒုစရိုက်များကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် ဝိညာဉ်ကို အသစ်ပြုပြင်ကာ တည်တံ့စေရန် ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော် ထောက်ပံ့မှုသည် ကြွယ်ဝလှသည်။

The word of Christ supplied ample provision for the feast. So
abundant is the provision of His grace to blot out the iniquities of
men, and to renew and sustain the soul.

တပည့်တော်များနှင့်အတူ ပထမဆုံး တက်ရောက်ခဲ့သော ပွဲတော်တွင်၊ ယေရှုသည် ၎င်းတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ကို ပုံဆောင်သော ခွက်ကို ပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးညစာစားပွဲတွင်၊ ကိုယ်တော်သည် “ကိုယ်တော် မကြွလာမီတိုင်အောင်” ကိုယ်တော်၏ သေခြင်းကို ဖော်ပြရမည့် ထိုသန့်ရှင်းသော စနစ်ကို တည်ထောင်ရာတွင် ၎င်းကို တစ်ဖန် ပြန်ပေးခဲ့သည်။ (၁ ကောရိန္သု ၁၁:၂၆) ကိုယ်တော်နှင့် ခွဲခွာရသောကြောင့် ဝမ်းနည်းနေသော တပည့်တော်များကို ပြန်လည်ဆုံတွေ့မည့် ကတိတော်ဖြင့် နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်မှာ “ငါ့ခမည်းတော်၏ နိုင်ငံတော်၌ သင်တို့နှင့်အတူ စပျစ်ရည်အသစ်ကို ငါမသောက်မီတိုင်အောင်၊ ယနေ့မှစ၍ စပျစ်ပင်၏ အသီးကို တစ်ဖန် ငါမသောက်ရ” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ (မဿဲ ၂၆:၂၉)

At the frst feast He attended with His disciples, Jesus gave them
the cup that symbolized His work for their salvation. At the last
supper He gave it again, in the institution of that sacred rite by
which His death was to be shown forth “till He come.” 1 Corinthians
11:26. And the sorrow of the disciples at parting from their Lord
was comforted with the promise of reunion, as He said, “I will not
drink henceforth of this fruit of the vine, until that day when I drink
it new with you in My Father’s kingdom.” Matthew 26:29.

မင်္ဂလာပွဲအတွက် ခရစ်တော် ပြင်ဆင်ပေးသော စပျစ်ရည်နှင့် ကိုယ်တော်၏ အသွေးတော်ကို ပုံဆောင်ရန် တပည့်တော်များကို ပေးခဲ့သော စပျစ်ရည်သည် စစ်မှန်သော စပျစ်သီးဖျော်ရည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ပရောဖက် ဟေရှာယက “အခိုင်၌” ရှိသော စပျစ်ရည်အသစ်ဟု ရည်ညွှန်းပြီး၊ “၎င်းကို မဖျက်ဆီးပါနှင့်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်း၌ ကောင်းချီးရှိ၏” ဟု ဆိုထားသည်။ (ဟေရှာယ ၆၅:၈)

The wine which Christ provided for the feast, and that which He
gave to the disciples as a symbol of His own blood, was the pure
juice of the grape. To this the prophet Isaiah refers when he speaks
of the new wine “in the cluster,” and says, “Destroy it not; for a
blessing is in it.” Isaiah 65:8.
118 The Desire of Ages

ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဣသရေလလူမျိုးအား “စပျစ်ရည်သည် ပြက်ရယ်တတ်သောသဘောရှိ၏။ သေရည်သေရက်သည်လည်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ပြုတတ်၏။ ထိုသို့သော အရာတို့ဖြင့် မှားယွင်းသောသူမည်သည်ကား ပညာမရှိ” ဟု သတိပေးခဲ့သူမှာ ခရစ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။ (သုတ္တံကျမ်း ၂၀:၁) ကိုယ်တော်တိုင်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ဖျော်ရည်မျိုးကို မပြင်ဆင်ပေးခဲ့ပါ။ စာတန်သည် လူတို့၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ပျက်ပြားစေပြီး ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံခံစားမှုကို ထုံထိုင်းစေရန်အတွက် အပျော်အပါး၌ နစ်မွန်းစေရန် သွေးဆောင်တတ်သော်လည်း၊ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား နိမ့်ကျသော သဘာဝကို ထိန်းချုပ်ရန် သင်ပေးသည်။ ကိုယ်တော်၏ ဘဝတစ်ခုလုံးသည် မိမိကိုယ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း၏ စံနမူနာဖြစ်သည်။ အစာအာဟာရ (အလိုရမ္မတ) ၏ တန်ခိုးကို ချိုးနှိမ်ရန်အတွက် ကိုယ်တော်သည် လူသားတစ်ဦး ခံနိုင်ရည်ရှိသမျှ အပြင်းထန်ဆုံးသော စမ်းသပ်မှုကို ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်စား ခံစားခဲ့သည်။ ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်သည် စပျစ်ရည်နှင့် သေရည်သေရက်ကို မသောက်ရဟု ညွှန်ကြားခဲ့သူမှာ ခရစ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။ မာနော့၏ ဇနီးအားလည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ရှောင်ကြဉ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ အိမ်နီးချင်း၏ နှုတ်ခမ်းသို့ ပုလင်းကို အပ်သောသူအားလည်း ကျိန်ခြင်းအမင်္ဂလာ ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ သွန်သင်ချက်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ဆန့်ကျင်ခြင်း မပြုပါ။ မင်္ဂလာဧည့်သည်များအတွက် ကိုယ်တော် ပြင်ဆင်ပေးသော အချဉ်မပေါက်သော စပျစ်ရည်သည် ကျန်းမာရေးနှင့်ညီညွတ်ပြီး လန်းဆန်းစေသော သောက်စရာဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အာနိသင်သည် အရသာခံနိုင်စွမ်းကို ကျန်းမာသော အာဟာရနှင့် ကိုက်ညီစေရန် ဆောင်ရွက်ပေးသည်။ [၁၅၀]

It was Christ who in the Old Testament gave the warning to
Israel, “Wine is a mocker, strong drink is raging: and whosoever
is deceived thereby is not wise.” Proverbs 20:1. And He Himself
provided no such beverage. Satan tempts men to indulgence that
will becloud reason and benumb the spiritual perceptions, but Christ
teaches us to bring the lower nature into subjection. His whole
life was an example of self-denial. In order to break the power of
appetite, He suffered in our behalf the severest test that humanity
could endure. It was Christ who directed that John the Baptist should
drink neither wine nor strong drink. It was He who enjoined similar
abstinence upon the wife of Manoah. And He pronounced a curse
upon the man who should put the bottle to his neighbor’s lips. Christ
did not contradict His own teaching. The unfermented wine which
He provided for the wedding guests was a wholesome and refreshing
drink. Its effect was to bring the taste into harmony with a healthful
appetite.

မင်္ဂလာပွဲရှိ ဧည့်သည်များက စပျစ်ရည်၏ အရည်အသွေးကို မှတ်ချက်ပြုကြစဉ်၊ စူးစမ်းမေးမြန်းမှုများကြောင့် အမှုထမ်းများက အံ့ဖွယ်အမှုအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့ကြသည်။ ပရိသတ်သည် ထိုထူးဆန်းသော အမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သူအား မစဉ်းစားမိနိုင်လောက်အောင် ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်တော့်ကို ရှာဖွေကြသောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်များပင် သတိမထားမိလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

As the guests at the feast remarked upon the quality of the wine,
inquiries were made that drew from the servants an account of the
[150] miracle. The company were for a time too much amazed to think of
Him who had performed the wonderful work. When at length they
looked for Him, it was found that He had withdrawn so quietly as to
be unnoticed even by His disciples.

ယခုအခါ ပရိသတ်၏ အာရုံသည် တပည့်တော်များထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ၎င်းတို့သည် ယေရှုအပေါ်ထားရှိသော ယုံကြည်ခြင်းကို ဝန်ခံရန် အခွင့်အရေး ရခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ယော်ဒန်မြစ်တွင် မြင်တွေ့ကြားသိခဲ့ရသည်များကို ပြောပြကြရာ၊ လူအများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိတို့လူမျိုးအတွက် ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးကို ပေါ်ထွန်းစေပြီဟူသော မျှော်လင့်ချက်များ ကိန်းအောင်းလာသည်။ အံ့ဖွယ်အမှု သတင်းသည် ထိုဒေသတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဂျေရုဆလင်မြို့သို့လည်း ရောက်ရှိသွားသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူကြီးများသည် ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းကို ညွှန်ပြသော ပရောဖက်ပြုချက်များကို စိတ်ဝင်စားမှုအသစ်ဖြင့် ရှာဖွေကြသည်။ လူတို့အကြားတွင် အလွန်နှိမ့်ချစွာ ပေါ်ထွန်းလာသော ဤဆရာအသစ်၏ သာသနာကို သိရှိလိုသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒများ ရှိလာကြသည်။

The attention of the company was now turned to the disciples.
For the frst time they had the opportunity of acknowledging their
faith in Jesus. They told what they had seen and heard at the Jordan,
and there was kindled in many hearts the hope that God had raised up
a deliverer for His people. The news of the miracle spread through
all that region, and was carried to Jerusalem. With new interest
the priests and elders searched the prophecies pointing to Christ’s
coming. There was eager desire to learn the mission of this new
teacher, who appeared among the people in so unassuming a manner.

ခရစ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းသည် ယုဒလူကြီးများ၏ လုပ်ငန်းနှင့် အလွန်ကွာခြားသည်။ ၎င်းတို့၏ ရိုးရာနှင့် ပုံစံဝတ်ပြုမှုအပေါ် အလေးထားခြင်းသည် လွတ်လပ်သော တွေးခေါ်မှု သို့မဟုတ် လုပ်ဆောင်မှုအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ညစ်ညမ်းခြင်း (မသန့်ရှင်းခြင်း) ကို အမြဲတစေ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ “မစင်ကြယ်သောသူ” နှင့် မထိတွေ့မိစေရန် ၎င်းတို့သည် တစ်ပါးအမျိုးသားများသာမက မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လူမျိုး အများစုနှင့်ပင် ဝေးဝေးနေကြပြီး၊ ၎င်းတို့ကို အကျိုးပြုရန် သို့မဟုတ် ခင်မင်ရင်းနှီးမှုရရန် မကြိုးစားကြပါ။ ဤကိစ္စများကိုသာ အမြဲတစေ စဉ်းစားနေခြင်းကြောင့် ၎င်းတို့၏ စိတ်ဓာတ်များ သိမ်ငယ်လာပြီး ဘဝ၏ နယ်ပယ်မှာ ကျဉ်းမြောင်းလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ စံနမူနာသည် လူတန်းစားအားလုံးအကြား အတ္တဆန်မှုနှင့် သည်းမခံနိုင်မှုတို့ကို အားပေးခဲ့သည်။

The ministry of Christ was in marked contrast to that of the
Jewish elders. Their regard for tradition and formalism had destroyed
all real freedom of thought or action. They lived in continual dread of
deflement. To avoid contact with the “unclean,” they kept aloof, not
only from the Gentiles, but from the majority of their own people,
seeking neither to beneft them nor to win their friendship. By
dwelling constantly on these matters, they had dwarfed their minds
At the Marriage Feast 119
and narrowed the orbit of their lives. Their example encouraged
egotism and intolerance among all classes of the people.

ယေရှုသည် လူသားထုနှင့် နီးကပ်စွာ ကိုယ်ချင်းစာနာမှု ပြုခြင်းဖြင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးလုပ်ငန်းကို စတင်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို အမြင့်ဆုံး ရိုသေလေးစားမှု ပြသသော်လည်း၊ ဖာရိရှဲတို့၏ ဟန်ဆောင်သော ဘုရားဝတ်ပြုခြင်းကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့ပြီး၊ လူတို့ကို ချည်နှောင်ထားသော အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော စည်းကမ်းများမှ လွတ်မြောက်စေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း၏ ကွဲပြားသော အတန်းအစားများကို ခွဲခြားထားသော အတားအဆီးများကို ဖြိုဖျက်ရန် ရှာဖွေနေခဲ့ပြီး၊ လူတို့ကို မိသားစုတစ်ခုတည်း၏ သားသမီးများကဲ့သို့ စုစည်းပေးလိုသည်။ မင်္ဂလာပွဲသို့ ကိုယ်တော် တက်ရောက်ခြင်းသည် ဤအချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ခြေလှမ်းတစ်ခုအဖြစ် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ [၁၅၁]

Jesus began the work of reformation by coming into close sympathy with humanity. While He showed the greatest reverence for the
law of God, He rebuked the pretentious piety of the Pharisees, and
tried to free the people from the senseless rules that bound them. He
was seeking to break down the barriers which separated the different
classes of society, that He might bring men together as children of
one family. His attendance at the marriage feast was designed to be
a step toward effecting this.

ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုမှ ကင်းဝေးစေရန်နှင့် အထူးသာသနာအတွက် ပြင်ဆင်နိုင်ရန် ဘုရားသခင်သည် သူ့အား တောကန္တာရတွင် နေထိုင်စေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ခြိုးခြံချွေတာမှုနှင့် အထီးကျန်သော ဘဝသည် လူတို့အတွက် စံနမူနာ မဟုတ်ပါ။ ယောဟန်ကိုယ်တိုင်လည်း သူ၏ နားထောင်သူများကို ၎င်းတို့၏ ယခင်တာဝန်များကို စွန့်လွှတ်ရန် မညွှန်ကြားခဲ့ပါ။ ၎င်းတို့အား ဘုရားသခင် ခေါ်ယူထားသော နေရာတွင် သစ္စာရှိခြင်းအားဖြင့် နောင်တရခြင်း၏ သက်သေကို ပြသရန်သာ သူ တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

God had directed John the Baptist to dwell in the wilderness, that
he might be shielded from the influence of the priests and rabbis,
and be prepared for a special mission. But the austerity and isolation
of his life were not an example for the people. John himself had not
directed his hearers to forsake their former duties. He bade them
give evidence of their repentance by faithfulness to God in the place
where He had called them.

ယေရှုသည် ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် အပျော်အပါး လိုက်စားခြင်းကို ပြစ်တင်ခဲ့သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်မှာ လူမှုဆက်ဆံရေးကို နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် လူတန်းစားအားလုံး၏ ဧည့်ဝတ်ပြုမှုကို လက်ခံခဲ့ပြီး၊ ချမ်းသာသူ၊ ဆင်းရဲသူ၊ ပညာတတ်သူနှင့် ပညာမရှိသူတို့၏ အိမ်များသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ကာ၊ ၎င်းတို့၏ အတွေးအခေါ်များကို သာမန်ဘဝ မေးခွန်းများမှ ဝိညာဉ်ရေးရာနှင့် ထာဝရအရာများဆီသို့ မြှင့်တင်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် အပျော်အပါး လိုက်စားမှုကို လုံးဝ ခွင့်မပြုခဲ့သလို၊ လောကီအပေါ့အပါး အပြုအမူမျိုးလည်း ကိုယ်တော့်ထံတွင် မရှိခဲ့ပါ။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် အပြစ်ကင်းသော ပျော်ရွှင်စရာ မြင်ကွင်းများတွင် ပျော်ရွှင်မှုကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော် ရှိနေခြင်းအားဖြင့် လူမှုရေး စုဆုံမှုများကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ ယုဒလူမျိုးတို့၏ မင်္ဂလာဆောင်သည် အလွန်အရေးပါသော အခါသမယဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် လူသား၏သားတော်အတွက် မနှစ်မြို့ဖွယ် မဟုတ်ပါ။ ဤပွဲသို့ တက်ရောက်ခြင်းအားဖြင့် ယေရှုသည် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို ဘုရားသခင် တည်ထောင်သော စနစ်တစ်ခုအဖြစ် ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။

Jesus reproved self-indulgence in all its forms, yet He was social
in His nature. He accepted the hospitality of all classes, visiting the
homes of the rich and the poor, the learned and the ignorant, and [151]
seeking to elevate their thoughts from questions of commonplace
life to those things that are spiritual and eternal. He gave no license
to dissipation, and no shadow of worldly levity marred His conduct;
yet He found pleasure in scenes of innocent happiness, and by His
presence sanctioned the social gathering. A Jewish marriage was
an impressive occasion, and its joy was not displeasing to the Son
of man. By attending this feast, Jesus honored marriage as a divine
institution.

ဓမ္မဟောင်းနှင့် ဓမ္မသစ်ကျမ်း နှစ်ခုလုံးတွင် အိမ်ထောင်ရေး ဆက်ဆံရေးကို ခရစ်တော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်အကြား ရှိသော နူးညံ့ပြီး သန့်ရှင်းသော ပေါင်းစည်းမှုကို ကိုယ်စားပြုရန် အသုံးပြုသည်။ ယေရှု၏ စိတ်ထဲတွင် မင်္ဂလာပွဲ၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် ကိုယ်တော်၏ သတို့သမီးကို အဘ၏ အိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည့်နေ့၊ ရွေးနှုတ်ခြင်းခံရသူများနှင့် ရွေးနှုတ်ရှင်တို့သည် သိုးသငယ်၏ မင်္ဂလာညစာစားပွဲတွင် အတူတကွ ထိုင်ကြမည့်နေ့၏ ဝမ်းမြောက်မှုကို ညွှန်ပြနေသည်။ ကိုယ်တော်က “သတို့သားသည် သတို့သမီး၌ ဝမ်းမြောက်သကဲ့သို့၊ သင်၏ ဘုရားသခင်သည် သင့်၌ ဝမ်းမြောက်တော်မူလိမ့်မည်”။ “သင်သည် စွန့်ပစ်သောသူဟူ၍ တစ်ဖန် မခေါ်ရ...၊ သင်သည် ငါ့အလိုရှိရာဟူ၍ ခေါ်ရလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား ထာဝရဘုရားသည် သင့်၌ အလိုရှိတော်မူ၏။” “ကိုယ်တော်သည် သင့်အပေါ်၌ ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိ၍ ပျော်မွေ့တော်မူလိမ့်မည်။ မိမိမေတ္တာ၌ ငြိမ်ဝပ်စွာ နေတော်မူလိမ့်မည်။ သင့်ကြောင့် ရွှင်လန်းစွာ သီချင်းဆိုတော်မူလိမ့်မည်” ဟု ဆိုထားသည်။ (ဟေရှာယ ၆၂:၅၊ ၄ ဘေးဘောင်မှတ်ချက်၊ ဇေဖနိ ၃:၁၇) တမန်တော်ယောဟန်သည် ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ ဗျာဒိတ်ရူပါရုံကို မြင်ရသောအခါ “လူအများတို့၏ အသံကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ သမုဒ္ဒရာသံကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ပြင်းစွာသော မိုးချုန်းသံကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ အာလေလုယ၊ အနန္တတန်ခိုးနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော ငါတို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် စိုးစံတော်မူ၏။ ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းကြကုန်အံ့။ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြကုန်အံ့။ အကြောင်းမူကား၊ သိုးသငယ်၏ မင်္ဂလာဆောင်ပွဲသည် ရောက်လာပြီ။ သူ၏ ခင်ပွန်းသည်လည်း မိမိကိုယ်ကို ပြင်ဆင်ပြီ”။ “သိုးသငယ်၏ မင်္ဂလာညစာစားပွဲသို့ ဖိတ်ကြားခြင်းခံရသောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏” ဟု ရေးသားခဲ့သည်။ (ဗျာဒိတ် ၁၉:၆၊ ၇၊ ၉)

In both the Old and the New Testament, the marriage relation
is employed to represent the tender and sacred union that exists
between Christ and His people. To the mind of Jesus the gladness of
the wedding festivities pointed forward to the rejoicing of that day
when He shall bring home His bride to the Father’s house, and the
redeemed with the Redeemer shall sit down to the marriage supper
of the Lamb. He says, “As the bridegroom rejoiceth over the bride,
so shall thy God rejoice over thee.” “Thou shalt no more be termed
Forsaken; ... but thou shalt be called My Delight; ... for the Lord
delighteth in thee.” “He will rejoice over thee with joy; He will
120 The Desire of Ages
rest in His love, He will joy over thee with singing.” Isaiah 62:5, 4,
margin; Zephaniah 3:17. When the vision of heavenly things was
granted to John the apostle, he wrote: “I heard as it were the voice
of a great multitude, and as the voice of many waters, and as the
voice of mighty thunderings, saying, Alleluia: for the Lord God
omnipotent reigneth. Let us be glad and rejoice, and give honor to
Him: for the marriage of the Lamb is come, and His wife hath made
herself ready.” “Blessed are they which are called unto the marriage
supper of the Lamb.” Revelation 19:6, 7, 9.

ယေရှုသည် ဝိညာဉ်တိုင်းတွင် မိမိနိုင်ငံတော်သို့ ဖိတ်ကြားခြင်း ခံရမည့်သူ တစ်ဦးစီကို မြင်တွေ့ရသည်။ ကိုယ်တော်သည် လူတို့အကြားတွင် ၎င်းတို့၏ ကောင်းကျိုးကို လိုလားသူတစ်ဦးအဖြစ် သွားရောက်ခြင်းဖြင့် လူတို့၏ နှလုံးသားကို ရယူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် လူစည်ကားသော လမ်းမများ၊ ပုဂ္ဂလိက အိမ်များ၊ လှေများပေါ်တွင်၊ ဝတ်ပြုကျောင်းများတွင်၊ အိုင်ကမ်းနားတွင်နှင့် မင်္ဂလာပွဲများတွင် ၎င်းတို့ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ နေ့စဉ် အလုပ်ခွင်များတွင် တွေ့ဆုံပြီး ၎င်းတို့၏ လောကီအရေးကိစ္စများကို စိတ်ဝင်တစား ပြသခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ သွန်သင်ချက်များကို အိမ်ထောင်စုများအတွင်းသို့ ယူဆောင်လာပြီး၊ မိသားစုများအား ၎င်းတို့၏ အိမ်များတွင် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားသခင် တည်ရှိမှု လွှမ်းမိုးမှုအောက်သို့ ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ခိုင်မာသော ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ ကိုယ်ချင်းစာနာမှုက နှလုံးသားများကို ရရှိရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် တစ်ကိုယ်တည်း ဆုတောင်းရန် တောင်ပေါ်သို့ မကြာခဏ သွားရောက်လေ့ရှိသော်လည်း၊ ၎င်းသည် တက်ကြွသော ဘဝတွင် လူတို့အကြား အလုပ်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်များမှ ကိုယ်တော် ထွက်လာသောအခါ ဖျားနာသူများကို ကုသပေးရန်၊ မသိနားမလည်သူများကို သွန်သင်ပေးရန်နှင့် စာတန်၏ ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံနေရသူများကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ [၁၅၂]

Jesus saw in every soul one to whom must be given the call to
His kingdom. He reached the hearts of the people by going among
them as one who desired their good. He sought them in the public
streets, in private houses, on the boats, in the synagogue, by the
shores of the lake, and at the marriage feast. He met them at their
daily vocations, and manifested an interest in their secular affairs.
He carried His instruction into the household, bringing families in
their own homes under the influence of His divine presence. His
strong personal sympathy helped to win hearts. He often repaired to
the mountains for solitary prayer, but this was a preparation for His
labor among men in active life. From these seasons He came forth
to relieve the sick, to instruct the ignorant, and to break the chains
from the captives of Satan.

ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ထိတွေ့မှုနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုတို့ဖြင့် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ တောင်စောင်းတွင် ၎င်းတို့နှင့်အတူ ထိုင်ကာ သွန်သင်ပေးသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ပင်လယ်နားတွင် သို့မဟုတ် လမ်းလျှောက်နေစဉ် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော် နက်နဲမှုများကို ဖွင့်ပြပေးသည်။ ကိုယ်တော်သည် ယနေ့ခေတ် လူတို့ကဲ့သို့ တရားဟောချက်များကို မပေးခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်၏ သတင်းစကားကို လက်ခံရန် နှလုံးသား ပွင့်လင်းသည့် နေရာတိုင်းတွင် ကယ်တင်ခြင်းလမ်း၏ အမှန်တရားများကို ကိုယ်တော် ဖွင့်ပြပေးသည်။ ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်များကို ဒါလုပ်၊ ဟိုလုပ်ဟု အမိန့်မပေးဘဲ “ငါ့နောက်သို့ လိုက်လော့” ဟုသာ မိန့်တော်မူသည်။ ကျေးလက်နှင့် မြို့ရွာများသို့ ခရီးလှည့်လည်စဉ် ကိုယ်တော်သည် ၎င်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး လူတို့ကို မည်သို့ သွန်သင်သည်ကို မြင်တွေ့စေသည်။ ကိုယ်တော်သည် ၎င်းတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ကိုယ်တော်နှင့် ချိတ်ဆက်ပေးပြီး၊ ၎င်းတို့သည်လည်း ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လုပ်ငန်းတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။

[152] It was by personal contact and association that Jesus trained His
disciples. Sometimes He taught them, sitting among them on the
mountainside; sometimes beside the sea, or walking with them by
the way, He revealed the mysteries of the kingdom of God. He
did not sermonize as men do today. Wherever hearts were open to
receive the divine message, He unfolded the truths of the way of
salvation. He did not command His disciples to do this or that, but
said, “Follow Me.” On His journeys through country and cities He
took them with Him, that they might see how He taught the people.
He linked their interest with His, and they united with Him in the
work.

လူသားထု၏ စိတ်ဝင်စားမှုများနှင့် မိမိကိုယ်ကို ချိတ်ဆက်ခဲ့သော ခရစ်တော်၏ စံနမူနာကို ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောသူအားလုံးနှင့် ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော် ဧဝံဂေလိတရားကို ခံယူသူအားလုံး လိုက်နာသင့်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် လူမှုရေး ဆက်ဆံရေးများကို စွန့်လွှတ်ရန် မဟုတ်ပါ။ အခြားသူများနှင့် ဝေးဝေးနေရန် မဟုတ်ပါ။ လူတန်းစားအားလုံးထံ ရောက်ရှိရန်အတွက် ၎င်းတို့ရှိရာသို့ ကျွန်ုပ်တို့ သွားရမည်။ ၎င်းတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ မိမိအလိုအလျောက် လာရောက်ရန်မှာ ခဲယဉ်းလှသည်။ တရားဟောစင်မြင့်မှသာ လူတို့၏ နှလုံးသားကို ဘုရားသခင်၏ အမှန်တရားက ထိတွေ့နိုင်သည် မဟုတ်ပါ။ ပိုမိုနှိမ့်ချသော်လည်း အလားအလာရှိသော အခြားလုပ်ငန်း နယ်ပယ်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ နိမ့်ကျသောသူများ၏ အိမ်နှင့် ကြီးမြတ်သောသူများ၏ စံအိမ်များ၊ ဧည့်ဝတ်ပြုသော စားပွဲများနှင့် အပြစ်ကင်းသော လူမှုရေး ပျော်ရွှင်စရာ စုဆုံမှုများတွင် တွေ့ရှိနိုင်သည်။

The example of Christ in linking Himself with the interests of
humanity should be followed by all who preach His word, and by all
who have received the gospel of His grace. We are not to renounce
social communion. We should not seclude ourselves from others. In
order to reach all classes, we must meet them where they are. They
At the Marriage Feast 121
will seldom seek us of their own accord. Not alone from the pulpit
are the hearts of men touched by divine truth. There is another feld
of labor, humbler, it may be, but fully as promising. It is found in the
home of the lowly, and in the mansion of the great; at the hospitable
board, and in gatherings for innocent social enjoyment.

ခရစ်တော်၏ တပည့်တော်များအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ပျော်ရွှင်မှုကို နှစ်သက်ရုံသက်သက်ဖြင့် လောကနှင့် မရောနှောသင့်ပါ။ ထိုသို့သော ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုများသည် အန္တရာယ်ကိုသာ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ စကား၊ အပြုအမူ၊ တိတ်ဆိတ်မှု သို့မဟုတ် ရှိနေခြင်းအားဖြင့် အပြစ်ကို ဘယ်သောအခါမျှ အသိအမှတ်မပြုသင့်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ သွားလေရာရာ၌ ယေရှုကို ယူဆောင်သွားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်၏ တန်ဖိုးရှိမှုကို အခြားသူများအား ထုတ်ဖော်ပြသရမည်။ သို့သော် မိမိတို့၏ ဘာသာတရားကို ကျောက်တံတိုင်းများအတွင်း ဝှက်ထားခြင်းဖြင့် ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားသူများသည် ကောင်းမှုပြုရန် အဖိုးတန်သော အခွင့်အရေးများကို ဆုံးရှုံးကြရသည်။ လူမှုရေး ဆက်ဆံရေးများမှတစ်ဆင့် ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် လောကနှင့် ထိတွေ့လာရသည်။ ဘုရားသခင်၏ အလင်းတော်ကို ရရှိထားသူတိုင်းသည် အသက်၏အလင်းကို မသိသောသူများ၏ လမ်းခရီးကို လင်းစေရမည်။

As disciples of Christ we shall not mingle with the world from a
mere love of pleasure, to unite with them in folly. Such associations
can result only in harm. We should never give sanction to sin by
our words or our deeds, our silence or our presence. Wherever
we go, we are to carry Jesus with us, and to reveal to others the
preciousness of our Saviour. But those who try to preserve their
religion by hiding it within stone walls lose precious opportunities
of doing good. Through the social relations, Christianity comes
in contact with the world. Everyone who has received the divine
illumination is to brighten the pathway of those who know not the
Light of life.

ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် ယေရှုအတွက် သက်သေခံသူများ ဖြစ်လာသင့်သည်။ ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် သန့်ရှင်းစေသော လူမှုရေးစွမ်းအားကို ကယ်တင်ရှင်ထံ ဝိညာဉ်များ ရရှိစေရန်အတွက် အသုံးပြုရမည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိတို့၏ အကျိုးစီးပွားအတွက်သာ အတ္တဆန်စွာ နစ်မွန်းနေသူများ မဟုတ်ကြောင်းနှင့် အခြားသူများကိုလည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများနှင့် အခွင့်အရေးများကို မျှဝေခံစားစေလိုကြောင်း လောကက မြင်ပါစေ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘာသာတရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ကိုယ်ချင်းစာနာမှု ကင်းမဲ့သူ သို့မဟုတ် တောင်းဆိုမှုများသူများ မဖြစ်စေကြောင်း ၎င်းတို့ မြင်ပါစေ။ ခရစ်တော်ကို တွေ့ရှိပြီဟု ဝန်ခံသူအားလုံးသည် ကိုယ်တော်ကဲ့သို့ပင် လူသားတို့၏ အကျိုးအတွက် အမှုဆောင်ကြပါစေ။

We should all become witnesses for Jesus. Social power, sanctifed by the grace of Christ, must be improved in winning souls to
the Saviour. Let the world see that we are not selfshly absorbed in
our own interests, but that we desire others to share our blessings
and privileges. Let them see that our religion does not make us
unsympathetic or exacting. Let all who profess to have found Christ,
minister as He did for the beneft of men.

ခရစ်ယာန်များသည် မှိုင်တွေပြီး မပျော်ရွှင်သောသူများဖြစ်သည်ဟူသော မှားယွင်းသော အထင်အမြင်ကို လောကအား မပေးသင့်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်စိသည် ယေရှုအပေါ် စူးစိုက်နေလျှင် ကိုယ်ချင်းစာနာတတ်သော ကယ်တင်ရှင်ကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်မှ အလင်းကို ရရှိလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော် အုပ်စိုးသည့် နေရာတိုင်းတွင် ငြိမ်သက်ခြင်း ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် ဝမ်းမြောက်ခြင်းလည်း ရှိလိမ့်မည်၊ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်အပေါ် တည်ငြိမ်ပြီး သန့်ရှင်းသော ယုံကြည်ကိုးစားမှု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ [၁၅၃]

We should never give to the world the false impression that
Christians are a gloomy, unhappy people. If our eyes are fxed on
Jesus, we shall see a compassionate Redeemer, and shall catch light [153]
from His countenance. Wherever His Spirit reigns, there peace
abides. And there will be joy also, for there is a calm, holy trust in
God.

ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်များသည် လူသားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ သဘာဝကို ခံယူထားသူများ ဖြစ်ကြောင်း ပြသသောအခါ ခရစ်တော်သည် အားရကျေနပ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ရုပ်တုများ မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်သော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးူးတော်နှင်းစက်များဖြင့် လန်းဆန်းနေသော ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားများသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းနေမင်းကြီးထံသို့ ပွင့်လန်းကျယ်ပြန့်လာကြသည်။ ၎င်းတို့အပေါ် ထွန်းလင်းသော အလင်းကို ခရစ်တော်၏ မေတ္တာဖြင့် တောက်ပသော အမှုအရာများအားဖြင့် အခြားသူများအပေါ် ရောင်ပြန်ဟပ်စေကြသည်။

Christ is pleased with His followers when they show that, though
human, they are partakers of the divine nature. They are not statues,
but living men and women. Their hearts, refreshed by the dews of
divine grace, open and expand to the Sun of Righteousness. The
light that shines upon them they reflect upon others in works that
are luminous with the love of Christ.