ကမ္ဘာဦးကျမ်း 13

 

အခန်းကြီး - ၁၃

ထာဝရဘုရားသည်လည်း အာဗြံကို ခေါ်တော်မူ၍၊ သင်၏ပြည်နှင့်တကွ အမျိုးသားချင်းပေါက်ဘော် များထဲက ထွက်ပြီးလျှင်၊ ငါပြလတံ့သော ပြည်သို့ သွားလော့။
² ငါသည် သင့်ကို လူမျိုးကြီးဖြစ်စေမည်။ ငါ ကောင်းကြီးပေး၍ သင်၏နာမကို ကြီးမြတ်စေမည်။ သင် သည် ကောင်းကြီးခံရသောသူ ဖြစ်လိမ့်မည်။
³ သင့်ကို ကောင်းကြီးပေးသောသူကို ငါကောင်းကြီးပေးမည်။ သင့်ကို ကျိန်ဆဲသောသူကို ငါကျိန်ဆဲမည်။ သင်အားဖြင့်လည်း လူမျိုးအပေါင်းတို့သည် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို ခံရကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴ ထိုသို့ ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်အတိုင်း၊ အာဗြံထွက်သွား၍ လောတလည်းလိုက်လေ၏။ အာဗြံ သည် ခါရန်မြို့မှ ထွက်သွားသောအခါ အသက်ခုနစ်ဆယ်ငါးနှစ်ရှိ၏။
⁵ အာဗြံသည် မယားစာရဲ၊ အစ်ကိုသားလောတနှင့်၊ ဥစ္စာရတတ်သမျှကို၎င်း၊ ခါရန်မြို့၌ရသော လူတို့ကို ၎င်း၊ ယူပြီးလျှင် ခါနာန်ပြည်သို့ ရောက်ခြင်းငှါ၊ ထွက်သွား၍၊ ထိုပြည်သို့ ရောက်ကြ၏။
⁶ အာဗြံသည် ထိုပြည်ကို ရှောင်သွား၍ ရှိခင်အရပ်၊ မောရသပိတ်ပင်သို့ ရောက်လေ၏။ ထိုအခါ၊ ခါနာန်အမျိုးသားတို့သည် ထိုပြည်၌ ရှိကြရ၏။
⁷ ထာဝရဘုရားသည် အာဗြံအားထင်ရှား၍၊ ဤပြည်ကို သင်၏အမျိုးအနွယ်အား ငါပေးမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုသို့ထင်ရှားတော်မူသော ထာဝရဘုရားဘို့၊ ထိုအရပ်၌၊ ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်လေ၏။
⁸ ထိုအရပ်မှ သွားပြန်၍၊ ဗေသလမြို့အရှေ့၌ ရှိသော တောင်သို့ ပြောင်းသဖြင့်၊ ဗေသလမြို့အရှေ့၊ အာဣမြို့ အနောက်စပ်ကြားမှာ တဲကိုဆောက်၍၊ ထာဝရဘုရားသို့ ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ပြီးလျှင်၊ ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်ကို ပဌာနပြု၏။
⁹ အာဗြံသည် ခရီးသွားလျက်၊ ပြောင်းလျက်၊ တောင်မျက်နှာသို့ ရောက်လေ၏။
¹⁰ ထို့နောက်၊ ခါနာန်ပြည်၌ အစားခေါင်းပါးခြင်းဖြစ်၏။ အလွန်အစားခေါင်းပါးသောကြောင့်၊ အာဗြံသည် အဲဂုတ္တပြည်၌ တည်းခိုးခြင်းငှါ သွားလေ၏။
¹¹ အဲဂုတ္တုပြည်နှင့်နီးသောအခါ၊ မိမိမယားစာရဲကို၊ သင်သည် အဆင်းလှသော မိန်းမဖြစ်သည်ကို ငါသိ၏။
¹² အဲဂုတ္တုလူတို့သည် သင့်ကိုမြင်သောအခါ၊ ဤမိန်းမသည် သူ၏မယားဖြစ်၏ဟုဆိုလျက်၊ ငါ့ကိုသတ်၍ သင့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးလိမ့်မည်။
¹³ သို့ဖြစ်၍ သင်သည် ငါ့နှမဖြစ်ကြောင်းကို ပြောပါလော့။ သို့ပြောလျှင် သင့်အတွက် ငါကောင်းစား လိမ့်မည်။ သင်၏ကျေးဇူးအားဖြင့် ငါအသကချမ်းသာ ရလိမ့်မည်ဟု ဆို၏။
¹⁴ အာဗြံသည် အဲဂုတ္တပြည်သို့ ရောက်သောအခါ၊ သူ၏မယားသည် အလွန်အဆင်းလှသည်ကို အဲဂုတ္တုလူတို့သည် မြင်ကြ၏။
¹⁵ ဖါရောဘုရင်၏မှူးတော်မတ်တို့လည်း မြင်၍၊ ရှေ့တော်၌ ချီးမွမ်းပြီးလျှင်၊ နန်းတော်သို့သွင်းရကြ၏။
¹⁶ ဖာရောဘုရင်သည် ထိုမိန်းမအတွက် အာဗြံ၌ ကျေးဇူးပြုသဖြင့်၊ သူသည် သိုး၊ နွား၊ မြည်းထီး၊ မြည်းမ၊ ကျွန်ယောက်ျား၊ ကျွန်မိန်းမ၊ ကုလားအုပ်များနှင့်ကြွယ်ဝ၏။
¹⁷ ထာဝရဘုရားသည် အာဗြံ၏ မယားစာရဲအတွက်ကြောင့်၊ ဖါရောဘုရင်မှစ၍ နန်းတော်သားတို့ကို ကြီးသော ဘေးဒဏ်ဖြင့် ဆုံးမတော်မူ၏။
¹⁸ ဖါရောဘုရင်သည်လည်း အာဗြံကိုခေါ်၍၊ သင်သည်ငါ၌ ပြုသောအမှုကား အဘယ်သို့နည်း။ သူသည် သင်၏မယားဖြစ်ကြောင်းကို၊ ငါအား အဘယ်ကြောင့် မပြောသနည်း။
¹⁹ ငါသည် သူ့ကို သိမ်းပိုက်စေခြင်းငှါ၊ သူသည် ငါ့နှမဖြစ်သည်ဟု အဘယ်ကြောင့်ဆိုသနည်း။ သင်၏ မယားကို ယခုယူ၍သွားလော့ဟု အမိန့်ရှိ၏။
²⁰ ထိုသို့အာဗြံအမှုကို စီရင်၍၊ မိမိလူတို့အား မှာထားသဖြင့်၊ သူတို့သည် အာဗြံ၌ရှိသမျှသော ဥစ္စာနှင့် တကွ၊ သမီးမောင်နှံတို့ကို လွှတ်လိုက်ကြ၏။

အနက်ဖွင့်ချက်။

၁၃:၅-၇ အာဗြံနှင့် လောတ၏မိသားစုနှစ်ခုကို ထောက်ပံ့ရန် မြေယာမလုံလောက်ပါ။ “ရန်ဖြစ်ခြင်း” သို့မဟုတ် စကားများခြင်းသည် အကြမ်းဖက်မဖြေရှင်းနိုင်သော အငြင်းပွားမှုကို ညွှန်ပြပြီး၊ မကြာခဏ တရားစွဲဆိုမှုနှင့် ဆက်စပ်သည် (ထွက် ၂၃:၂-၃, ၆၊ တရားဟော ၁၇:၈)။ ဣဇာက်နှင့် ဘုရင်အဘိမလက်အကြား ရေအငြင်းပွားမှုသည် စကားများခြင်းဖြစ်သည် (က ၂၆:၂၀-၂၂)၊ ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ သဲကန္တာရတွင် ရေနှင့်ပတ်သက်၍ ညဉ်းညူမှုလည်း စကားများခြင်းဖြစ်သည် (ထွက် ၁၇:၂, ၇)။ ဖရဇိလူမျိုး။ ခါနာန်လူမျိုးနှင့်သီးခြားဖော်ပြခြင်းသည် ၎င်းတို့ကို မတူညီသောလူမျိုးစုအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ဖြစ်နိုင်သည်။

13:5–7 The land does not support the families of both Abram and Lot. “Strife” or quarreling indicates a dispute that is not solved violently, often associated with lawsuits (Ex. 23:2–3, 6; Deut. 17:8). The water dispute between Isaac and King Abimelech was a quarrel (Gen. 26:20–22), as was Israel’s grumbling over water in the desert (Ex. 17:2, 7). Perizzites. Their mention separate from the Canaanites may indicate that they are considered a different ethnic group.

 

၁၃:၈-၉ ငါတို့သည် ညီအစ်ကိုများဖြစ်သည်။ မိသားစုဆက်နွယ်မှုသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် အလွန်အရေးကြီးသည်၊ အနောက်တိုင်းမဟုတ်သော ယဉ်ကျေးမှုအများစုတွင်လည်း ထိုနည်းတူဖြစ်သည်။ အာဗြံသည် မိသားစုတွင် အသက်ကြီးသူဖြစ်ပြီး ပိုမိုလေးစားမှုနှင့် ရွေးချယ်မှုဦးစားပေးမှု ထိုက်တန်သော်လည်း၊ သူသည် ထိုအခွင့်အရေးကို လောတအား ပေးသည်။

13:8–9 we are brethren. Kinship ties are very significant in the OT as they are in most other non-Western cultures. Even though Abram, as the older member of the family, deserved more respect and priority of choice, he gives that opportunity to Lot.

 

၁၃:၁၀-၁၃ လောတသည် မြေဆီမြေနှစ်ကောင်းသော ယော်ဒန်ချိုင့်ဝှမ်းကို ရွေးချယ်ပြီး အရှေ့ဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့သည် (၁၁:၁-၂ မှတ်ချက်ကိုကြည့်ပါ)။ လောတသည် မြို့ပြပတ်ဝန်းကျင်ကို ရွေးချယ်ခြင်းသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း၏ ဂရုတစိုက်ဖတ်သူအား ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ပြဿနာများကို သတိပေးသည်၊ အကြောင်းမှာ ယခုအချိန်ထိ မြို့များကို အဆိုးမြင်သဘောဖြင့် ဖော်ပြထားသည် (၄:၁၇-၂၂၊ ၁၁:၁-၉)။

13:10–13 Lot chooses the fertile Jordan valley and moves eastwards (see note on 11:1–2). Lot’s choice of an urban environment already alerts the careful reader of Genesis about the possible problems, as cities up to this point have always been portrayed in a negative light (4:17–22; 11:1–9).

 

၁၃:၁၄-၁၇ အာဗြံသည် မြေယာနှင့်ပတ်သက်သော ဘုရားသခင်၏ကတိတစ်ခုကို ထပ်မံရရှိသည်။ လောတနှင့် အာဗြံ၏ရွေးချယ်မှု၏ရလဒ်များကို နောက်အခန်းများတွင် တွေ့မြင်ရမည်။

13:14–17 Abram receives another divine promise of land. The results of Lot’s and Abram’s choices will be seen in the following chapters.

 

၁၃:၁၈ အာဗြံ၏ ယဇ်ပလ္လင်တည်ဆောက်ခြင်းလုပ်ငန်းများသည် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်း၏အရေးကြီးမှုကို ပြသပြီး၊ သူ့ကို အာရှရာဇ်မှ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သော ဘုရားသခင်အား သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် ယုံကြည်မှုကို အဆက်မပြတ်သတိပေးသည် (၈:၂၀၊ ၁၂:၇-၈ ကိုကြည့်ပါ)။

13:18 The altar building activities of Abram show the importance of worship and are a constant reminder of his loyalty to and trust in the God who called him out of Ur (see 8:20; 12:7–8).