အခန်း (၂) — ရွေးချယ်ခြင်းခံရသောလူမျိုး

 

အခန်း (၂) — ရွေးကောက်တော်မူသော လူမျိုး [၂၇]

ယုဒလူမျိုးတို့သည် ကယ်တင်ရှင်ကြွလာတော်မူခြင်းကို နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်မျှ မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ ဤဖြစ်ရပ်အပေါ်၌ သူတို့သည် အထောက်ပံ့ဆုံးသော မျှော်လင့်ချက်များကို ထားရှိခဲ့ကြသည်။ သီချင်းများ၊ ပရောဖက်ပြုချက်များ၊ ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုမှုများနှင့် အိမ်ထောင်စု ဆုတောင်းပွဲများတွင် ကိုယ်တော်၏နာမတော်ကို မြတ်နိုးစွာ ထည့်သွင်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ကိုယ်တော်ကြွလာတော်မူသောအခါ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို မသိမှတ်ကြချေ။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ချစ်မြတ်နိုးတော်မူသော အရှင်သည် သူတို့အတွက် "သွေ့ခြောက်သော မြေထဲကထွက်သော အမြစ်ကဲ့သို့" ဖြစ်နေသည်။ ကိုယ်တော်၌ "အဆင်းသဏ္ဌာန်မရှိ၊ တင့်တယ်ခြင်းနှင့်လည်း မပြည့်စုံ" သဖြင့် သူတို့သည် ကိုယ်တော်၌ အလိုရှိအပ်သော အသရေကို မမြင်ကြချေ။ "မိမိဒေသ အရပ်သို့ ကြွလာသော်လည်း၊ မိမိလူမျိုးတို့သည် ကိုယ်တော်ကို လက်မခံကြ။" ဟေရှာယ ၅၃:၂; ယောဟန် ၁:၁၁။

Chapter 2—The Chosen People [27]
For more than a thousand years the Jewish people had awaited
the Saviour’s coming. Upon this event they had rested their brightest
hopes. In song and prophecy, in temple rite and household prayer,
they had enshrined His name. And yet at His coming they knew
Him not. The Beloved of heaven was to them “as a root out of a dry
ground;” He had “no form nor comeliness;” and they saw in Him no
beauty that they should desire Him. “He came unto His own, and
His own received Him not.” Isaiah 53:2; John 1:11.

သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူမျိုးကို ရွေးကောက်ခဲ့သည်။ လူသားတို့အကြား ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်အသိပညာနှင့် ကယ်တင်ရှင်ကို ညွှန်ပြသော ပုံဆောင်ချက်များနှင့် ပရောဖက်ပြုချက်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရန် သူတို့ကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ သူတို့သည် လောကအတွက် ကယ်တင်ခြင်းစမ်းရေတွင်းများ ဖြစ်စေရန် ကိုယ်တော်အလိုရှိခဲ့သည်။ အာဗြဟံသည် သူတည်းခိုရာပြည်၌ ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ယောသပ်သည် အဲဂုတ္တုပြည်၌ ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ဒံယေလသည် ဗာဗုလုန်နန်းတော်၌ ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ဟေဗြဲလူမျိုးတို့သည် လူမျိုးတကာတို့အကြား၌ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လူသားတို့အား ဘုရားသခင်ကို ထင်ရှားစေရမည်ဖြစ်သည်။

Yet God had chosen Israel. He had called them to preserve
among men the knowledge of His law, and of the symbols and
prophecies that pointed to the Saviour. He desired them to be as
wells of salvation to the world. What Abraham was in the land of
his sojourn, what Joseph was in Egypt, and Daniel in the courts of
Babylon, the Hebrew people were to be among the nations. They
were to reveal God to men.

အာဗြဟံကို ခေါ်ယူတော်မူရာတွင် ထာဝရဘုရားက "ငါသည် သင့်ကို ကောင်းချီးပေးမည်။ ... သင်သည်လည်း ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ... မြေကြီးပေါ်မှာရှိသမျှသော လူမျိုးတို့သည် သင့်အားဖြင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ခံရကြလိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁၂:၂၊ ၃။ ထိုသွန်သင်ချက်ကို ပရောဖက်များမှတစ်ဆင့် ထပ်ခါတလဲလဲ မိန့်ကြားခဲ့သည်။ ဣသရေလတို့သည် စစ်ဘေးနှင့် သုံ့ပန်းဘဝကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီးနောက်၌ပင် "ယာကုပ်၌ ကျန်ကြွင်းသောသူတို့သည် များစွာသော လူမျိုးတို့အလယ်၌ ထာဝရဘုရားထံတော်က ဆင်းသော နှင်းကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ လူကို မငံ့လင့်၊ လူသားတို့ကို မမျှော်လင့်ဘဲ မြက်ပင်ပေါ်မှာ ကျသော မိုးစက်ကဲ့သို့လည်းကောင်း ဖြစ်ကြလိမ့်မည်" ဟူသော ကတိတော်သည် သူတို့အတွက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ မိက္ခာ ၅:၇။ ယေရုရှလင်ဗိမာန်တော်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း "ငါ့အိမ်သည် လူမျိုးအပေါင်းတို့ ဆုတောင်းရာအိမ်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်" ဟု ဟေရှာယမှတစ်ဆင့် ထာဝရဘုရား ကြေညာတော်မူခဲ့သည်။ ဟေရှာယ ၅၆:၇။

In the call of Abraham the Lord had said, “I will bless thee; ...
and thou shalt be a blessing: ... and in thee shall all families of the
earth be blessed.” Genesis 12:2, 3. The same teaching was repeated
through the prophets. Even after Israel had been wasted by war and
captivity, the promise was theirs, “The remnant of Jacob shall be in
the midst of many people as a dew from the Lord, as the showers
upon the grass, that tarrieth not for man, nor waiteth for the sons
of men.” Micah 5:7. Concerning the temple at Jerusalem, the Lord
declared through Isaiah, “Mine house shall be called an house of
prayer for all peoples.” Isaiah 56:7, R. V.

သို့သော် ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် သူတို့၏မျှော်လင့်ချက်ကို လောကီကြီးပွားခြင်းအပေါ်၌သာ ထားရှိခဲ့ကြသည်။ [၂၈] ခါနန်ပြည်သို့ ဝင်ရောက်ချိန်မှစ၍ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များမှ လွဲဖယ်ကာ တပါးအမျိုးသားတို့၏ လမ်းစဉ်များအတိုင်း လိုက်လျှောက်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ပရောဖက်များမှတစ်ဆင့် သတိပေးချက်များ ပေးပို့သော်လည်း အချည်းနှီးပင်ဖြစ်သည်။ တပါးအမျိုးသားတို့၏ နှိပ်စက်ခြင်းဒဏ်ကို ခံစားရသော်လည်း အချည်းနှီးပင်ဖြစ်သည်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတိုင်းပြီးနောက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဘာသာရေးဖောက်ပြန်မှုများသာ လိုက်လာခဲ့သည်။

But the Israelites fxed their hopes upon worldly greatness. From [28]
the time of their entrance to the land of Canaan, they departed from
the commandments of God, and followed the ways of the heathen. It
was in vain that God sent them warning by His prophets. In vain they
suffered the chastisement of heathen oppression. Every reformation
was followed by deeper apostasy.
17
18 The Desire of Ages

ဣသရေလလူမျိုးသည် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိခဲ့ပါက၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ ဂုဏ်အသရေနှင့် ချီးမြှောက်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြီးမြောက်စေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် နာခံခြင်းလမ်းစဉ်၌ လျှောက်လှမ်းခဲ့ပါက၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို "ဖန်ဆင်းတော်မူသမျှသော လူမျိုးတကာတို့ထက် ချီးမွမ်းခြင်း၊ ကျော်စောခြင်း၊ ဂုဏ်အသရေရှိခြင်း၌ သာ၍ မြင့်မြတ်စေတော်မူမည်" ဖြစ်သည်။ "သင်သည် ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်အားဖြင့် သမုတ်ခြင်းကို ခံရသည်ဟု မြေကြီးသားအပေါင်းတို့သည် မြင်၍ သင့်ကို ကြောက်ရကြလိမ့်မည်" ဟု မောရှေက ဆိုခဲ့သည်။ "ဤစီရင်ထုံးဖွဲ့ချက်အလုံးစုံတို့ကို ကြားရသော လူမျိုးတို့က 'ဧကန်အမှန် ဤလူမျိုးကြီးသည် ပညာရှိ၍ ဉာဏ်ကောင်းသော လူမျိုးဖြစ်သည်' ဟု ဆိုကြလိမ့်မည်။" တရားဟောရာကျမ်း ၂၆:၁၉; ၂၈:၁၀; ၄:၆။ သို့သော် သူတို့၏ သစ္စာမဲ့မှုကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်နေသော ဘေးဒုက္ခနှင့် နှိမ့်ချခံရမှုများမှတစ်ဆင့်သာ ဖော်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

Had Israel been true to God, He could have accomplished His
purpose through their honor and exaltation. If they had walked in
the ways of obedience, He would have made them “high above all
nations which He hath made, in praise, and in name, and in honor.”
“All people of the earth,” said Moses, “shall see that thou art called by
the name of the Lord; and they shall be afraid of thee.” “The nations
which shall hear all these statutes” shall say, “Surely this great
nation is a wise and understanding people.” Deuteronomy 26:19;
28:10; Deuteronomy 4:6. But because of their unfaithfulness, God’s
purpose could be wrought out only through continued adversity and
humiliation.

သူတို့သည် ဗာဗုလုန်၏ လက်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး တပါးအမျိုးသားတို့၏ ပြည်များ၌ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရချိန်တွင် လူများစွာတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ပဋိညာဉ်အပေါ် သစ္စာရှိမှုကို အသစ်တစ်ဖန် ပြုခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် စောင်းများကို မိုးမခပင်များပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ပျက်စီးနေသော သန့်ရှင်းသော ဗိမာန်တော်အတွက် ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေစဉ်၊ သမ္မာတရား၏ အလင်းသည် သူတို့မှတစ်ဆင့် ထွန်းလင်းခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းခြင်းပညာသည် လူမျိုးတကာတို့အကြား ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ တပါးအမျိုးသားတို့၏ ယဇ်ပူဇော်မှုစနစ်များသည် ဘုရားသခင် ခန့်အပ်ထားသော စနစ်ကို ပုံဖျက်ထားခြင်းသာဖြစ်သည်။ တပါးအမျိုးသားတို့၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို ရိုးသားစွာ စောင့်ထိန်းသူ အများအပြားသည် ဟေဗြဲလူမျိုးများထံမှ ဘုရားသခင် စီရင်တော်မူသော ဝတ်ပြုမှု၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သင်ယူခဲ့ကြပြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကယ်တင်ရှင်၏ ကတိတော်ကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

They were brought into subjection to Babylon, and scattered
through the lands of the heathen. In affliction many renewed their
faithfulness to His covenant. While they hung their harps upon the
willows, and mourned for the holy temple that was laid waste, the
light of truth shone out through them, and a knowledge of God was
spread among the nations. The heathen systems of sacrifce were a
perversion of the system that God had appointed; and many a sincere
observer of heathen rites learned from the Hebrews the meaning of
the service divinely ordained, and in faith grasped the promise of a
Redeemer.

သုံ့ပန်းဘဝ ရောက်နေသူ အများအပြားသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ဥပုသ်နေ့ကို ပစ်ပယ်ရန်နှင့် တပါးအမျိုးသားတို့၏ ပွဲလမ်းသဘင်များကို စောင့်ထိန်းရန် ငြင်းဆန်မှုကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူ မနည်းလှပေ။ ရုပ်တုကိုးကွယ်သူတို့သည် သမ္မာတရားကို ချေမှုန်းရန် ကြိုးစားလာသောအခါ၊ ထာဝရဘုရားသည် ကိုယ်တော်၏ အစေခံများကို ရှင်ဘုရင်များနှင့် အုပ်စိုးသူများရှေ့သို့ ရောက်စေတော်မူခဲ့သည်။ သို့မှသာ ထိုသူများနှင့် သူတို့၏လူမျိုးများပါ အလင်းကို ရရှိနိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အကြီးမြတ်ဆုံးသော ရှင်ဘုရင်များသည် သူတို့၏ ဟေဗြဲသုံ့ပန်းများ ကိုးကွယ်သော ဘုရားသခင်၏ မြင့်မြတ်ခြင်းကို ကြေညာခဲ့ကြရသည်။

Many of the exiles suffered persecution. Not a few lost their
lives because of their refusal to disregard the Sabbath and to observe
the heathen festivals. As idolaters were roused to crush out the truth,
the Lord brought His servants face to face with kings and rulers, that
they and their people might receive the light. Time after time the
greatest monarchs were led to proclaim the supremacy of the God
whom their Hebrew captives worshiped.

ဗာဗုလုန်သုံ့ပန်းဘဝကြောင့် ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ထွင်းထုထားသော ရုပ်တုများကို ကိုးကွယ်ခြင်းမှ ထိရောက်စွာ ကုသခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းရာစုနှစ်များအတွင်း သူတို့သည် တပါးအမျိုးသား ရန်သူတို့၏ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံစားခဲ့ရပြီးနောက်၊ သူတို့၏ ကြီးပွားချမ်းသာမှုသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို နာခံခြင်းအပေါ်၌သာ မူတည်သည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်သည် ခိုင်မာလာခဲ့သည်။ သို့သော် လူအများစုအတွက် နာခံခြင်းသည် မေတ္တာကြောင့် မဟုတ်ခဲ့ချေ။ စေ့ဆော်ချက်မှာ အတ္တဆန်လှသည်။ [၂၉] သူတို့သည် အမျိုးသားရေး ကြီးပွားတိုးတက်မှုရရှိရန် နည်းလမ်းတစ်ခုအနေဖြင့် ဘုရားသခင်အား အပေါ်ယံဝတ်ပြုမှုများကို ပြုခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် လောက၏အလင်း ဖြစ်မလာခဲ့ကြဘဲ၊ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း သွေးဆောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် လောကနှင့် ကင်းကွာအောင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ မောရှေမှတစ်ဆင့် ပေးအပ်သော ညွှန်ကြားချက်တွင် ဘုရားသခင်သည် တပါးအမျိုးသားများနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုအပေါ် ကန့်သတ်ချက်များ ထားရှိခဲ့သော်လည်း ဤသွန်သင်ချက်ကို အနက်အဓိပ္ပာယ် လွဲမှားစွာ ယူဆခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ တပါးအမျိုးသားတို့၏ အလေ့အထများကို မလိုက်နာရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ဣသရေလနှင့် အခြားလူမျိုးအားလုံးအကြား ခွဲခြားထားသော တံတိုင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်အတွက် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ယုဒလူမျိုးတို့သည် ယေရုရှလင်ကို သူတို့၏ ကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့ မှတ်ယူခဲ့ကြပြီး၊ ထာဝရဘုရားက တပါးအမျိုးသားတို့အပေါ် ကရုဏာပြမည်ကိုပင် အမှန်တကယ် မနာလို ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

By the Babylonish captivity the Israelites were effectually cured
of the worship of graven images. During the centuries that followed, they suffered from the oppression of heathen foes, until the
conviction became fxed that their prosperity depended upon their
obedience to the law of God. But with too many of the people obedience was not prompted by love. The motive was selfsh. They
[29] rendered outward service to God as the means of attaining to national greatness. They did not become the light of the world, but
shut themselves away from the world in order to escape temptation
to idolatry. In the instruction given through Moses, God had placed
Chosen People 19
restrictions upon their association with idolaters; but this teaching
had been misinterpreted. It was intended to prevent them from conforming to the practices of the heathen. But it was used to build
up a wall of separation between Israel and all other nations. The
Jews looked upon Jerusalem as their heaven, and they were actually
jealous lest the Lord should show mercy to the Gentiles.

ဗာဗုလုန်မှ ပြန်လာပြီးနောက် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ သွန်သင်မှုများကို အထူးဂရုပြုခဲ့ကြသည်။ နိုင်ငံအနှံ့အပြား၌ ဝတ်ပြုစည်းဝေးကျောင်း (Synagogues) များကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြပြီး၊ ထိုနေရာများ၌ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ကျမ်းပြုဆရာများက ပညတ်တော်ကို ရှင်းလင်းဖွင့်ပြခဲ့ကြသည်။ ကျောင်းများကိုလည်း တည်ထောင်ခဲ့ကြပြီး အနုပညာနှင့် သိပ္ပံပညာရပ်များအပြင် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ အခြေခံမူများကို သင်ကြားပေးသည်ဟု ဆိုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤလုပ်ငန်းယန္တရားများသည် ဖောက်ပြန်ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ သုံ့ပန်းဘဝရောက်စဉ်အတွင်း လူအများအပြားသည် တပါးအမျိုးသားတို့၏ အတွေးအခေါ်နှင့် ဓလေ့ထုံးစံများကို လက်ခံခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့ကို ဘာသာရေးဝတ်ပြုမှုများအတွင်းသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ အရာရာတွင် သူတို့သည် ရုပ်တုကိုးကွယ်သူတို့၏ အလေ့အထများကို လိုက်နာခဲ့ကြသည်။

After the return from Babylon, much attention was given to religious instruction. All over the country, synagogues were erected,
where the law was expounded by the priests and scribes. And schools
were established, which, together with the arts and sciences, professed to teach the principles of righteousness. But these agencies
became corrupted. During the captivity, many of the people had received heathen ideas and customs, and these were brought into their
religious service. In many things they conformed to the practices of
idolaters.

သူတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် ဝေးကွာသွားသည်နှင့်အမျှ ယုဒလူမျိုးတို့သည် ထုံးတမ်းစဉ်လာ ဝတ်ပြုမှု၏ သွန်သင်ချက်များကို အတော်အတန် မျက်ကွယ်ပြုမိခဲ့ကြသည်။ ထိုဝတ်ပြုမှုစနစ်ကို ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင် စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းသည် ကိုယ်တော်ကို ပုံဆောင်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဝိညာဉ်ရေးရာ အသက်စွမ်းအားနှင့် အလှတရားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယုဒလူမျိုးတို့သည် သူတို့၏ အခမ်းအနားများမှ ဝိညာဉ်ရေးရာ အသက်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြပြီး သေနေသောအနှစ်သာရမရှိသော ပုံစံများကိုသာ ဖက်တွယ်ထားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် စီရင်ချက်များကိုသာ ကိုးစားကြပြီး၊ ထိုအရာများက ညွှန်ပြနေသော အရှင်ကို မကိုးစားကြချေ။ သူတို့ဆုံးရှုံးခဲ့သော အရာများ၏ နေရာတွင် အစားထိုးရန်အတွက် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိ (ဆရာ) များသည် ကိုယ်ပိုင်သတ်မှတ်ချက်များကို တိုးပွားစေခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ပိုမိုတင်းကြပ်လာလေလေ၊ ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာသည် ပိုမိုနည်းပါးလာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် မာနနှင့် ဟန်ဆောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေစဉ်၊ သူတို့သည် သူတို့၏ သန့်ရှင်းမှုကို အခမ်းအနားများစွာ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် တိုင်းတာခဲ့ကြသည်။

As they departed from God, the Jews in a great degree lost sight
of the teaching of the ritual service. That service had been instituted
by Christ Himself. In every part it was a symbol of Him; and it
had been full of vitality and spiritual beauty. But the Jews lost the
spiritual life from their ceremonies, and clung to the dead forms.
They trusted to the sacrifces and ordinances themselves, instead
of resting upon Him to whom they pointed. In order to supply the
place of that which they had lost, the priests and rabbis multiplied
requirements of their own; and the more rigid they grew, the less of
the love of God was manifested. They measured their holiness by
the multitude of their ceremonies, while their hearts were flled with
pride and hypocrisy.

သူတို့၏ သေးငယ်လှသော၊ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေသော အမိန့်တော်များဖြင့် ပညတ်တော်ကို စောင့်ထိန်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုလိုသောသူများနှင့် ရဗ္ဗိတို့၏ စည်းကမ်းချက်များကို စောင့်ထိန်းရန် ကြိုးစားသူများသည် ကြီးလေးသော ဝန်အောက်တွင် ပင်ပန်းစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြရသည်။ သူတို့သည် နောင်တရနေသော စိတ်ကိုယ်ကို စွပ်စွဲခြင်းမှ လွတ်မြောက်ကာ ငြိမ်သက်ခြင်းကို မတွေ့နိုင်ခဲ့ကြချေ။ ဤနည်းဖြင့် စာတန်သည် လူတို့ကို စိတ်ပျက်စေရန်၊ ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်အင်္ဂါတော်နှင့် ပတ်သက်၍ အယူအဆနိမ့်ကျသွားစေရန်နှင့် ဣသရေလတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို အထင်အမြင်သေးစေရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်၌ ပုန်ကန်စဉ်က တင်ပြခဲ့သော—ဘုရားသခင်၏ တောင်းဆိုချက်များသည် မတရားကြောင်းနှင့် မလိုက်နာနိုင်ကြောင်း—ဟူသော အဆိုကို အတည်ပြုရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဣသရေလလူမျိုးကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ပညတ်တော်ကို မစောင့်ထိန်းနိုင်ကြောင်း သူသည် ကြေညာခဲ့သည်။

With all their minute and burdensome injunctions, it was an
impossibility to keep the law. Those who desired to serve God, and
who tried to observe the rabbinical precepts, toiled under a heavy
burden. They could fnd no rest from the accusings of a troubled
conscience. Thus Satan worked to discourage the people, to lower
their conception of the character of God, and to bring the faith of
Israel into contempt. He hoped to establish the claim put forth when
he rebelled in heaven,—that the requirements of God were unjust,
and could not be obeyed. Even Israel, he declared, did not keep the
law.
20 The Desire of Ages

ယုဒလူမျိုးတို့သည် မေရှိယ (Messiah) ကြွလာရန် တောင့်တနေကြသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းနှင့် ပတ်သက်၍ [၃၀] မှန်ကန်သော အယူအဆ မရှိကြချေ။ သူတို့သည် အပြစ်မှ ရွေးနှုတ်ခြင်းကို မရှာကြဘဲ ရောမတို့၏ လက်အောက်မှ လွတ်မြောက်ခြင်းကိုသာ ရှာခဲ့ကြသည်။ မေရှိယသည် အောင်နိုင်သူတစ်ဦးအဖြစ် ကြွလာမည်ဖြစ်ပြီး၊ နှိပ်စက်သူ၏ တန်ခိုးကို ချိုးဖျက်ကာ ဣသရေလကို ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အုပ်စိုးမှုသို့ မြှင့်တင်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် ကယ်တင်ရှင်ကို ငြင်းပယ်ရန် လမ်းစပြင်ခဲ့ကြသည်။

While the Jews desired the advent of the Messiah, they had no
[30] true conception of His mission. They did not seek redemption from
sin, but deliverance from the Romans. They looked for the Messiah
to come as a conqueror, to break the oppressor’s power, and exalt
Israel to universal dominion. Thus the way was prepared for them
to reject the Saviour.

ခရစ်တော် ဖွားမြင်တော်မူချိန်တွင် ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် တပါးအမျိုးသား အုပ်စိုးသူတို့၏ လက်အောက်၌ စိတ်မရှည်ဖြစ်နေကြပြီး၊ ပြည်တွင်း ပဋိပက္ခများဖြင့် ပျက်စီးနေခဲ့သည်။ ယုဒလူမျိုးတို့အား သီးခြားအစိုးရပုံစံကို ထိန်းသိမ်းထားခွင့် ပေးခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့သည် ရောမတို့၏ ထမ်းပိုးအောက်၌ ရှိနေသည်ဟူသော အချက်နှင့် သူတို့၏ အာဏာကန့်သတ်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။ ရောမတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကို ခန့်အပ်ခြင်းနှင့် ဖယ်ရှားခြင်းဆိုင်ရာ အခွင့်အရေးကို တောင်းဆိုခဲ့ကြပြီး၊ ထိုရာထူးကို လိမ်လည်မှု၊ လာဘ်ပေးမှုနှင့် လူသတ်မှုများဖြင့်ပင် ရယူလေ့ရှိကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်စနစ်သည် ပိုမိုဖောက်ပြန်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ကြီးမားသော အာဏာကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းကို အတ္တဆန်သော၊ ငွေကြေးအကျိုးအမြတ်အတွက် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ လူထုသည် သူတို့၏ ကရုဏာမဲ့သော တောင်းဆိုမှုများကို ခံနေရသည့်အပြင် ရောမတို့ထံသို့လည်း အခွန်များစွာ ပေးဆောင်ခဲ့ရသည်။ ဤအခြေအနေသည် လူအများအပြား မကျေနပ်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ လူထုအုံကြွမှုများ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ လောဘနှင့် အကြမ်းဖက်မှု၊ မယုံကြည်မှုနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ အေးစက်မှုတို့သည် နိုင်ငံ၏ အနှစ်သာရကို တိုက်စားနေခဲ့သည်။

At the time of the birth of Christ the nation was chafng under
the rule of her foreign masters, and racked with internal strife. The
Jews had been permitted to maintain the form of a separate government; but nothing could disguise the fact that they were under
the Roman yoke, or reconcile them to the restriction of their power.
The Romans claimed the right of appointing and removing the high
priest, and the offce was often secured by fraud, bribery, and even
murder. Thus the priesthood became more and more corrupt. Yet the
priests still possessed great power, and they employed it for selfsh
and mercenary ends. The people were subjected to their merciless
demands, and were also heavily taxed by the Romans. This state
of affairs caused widespread discontent. Popular outbreaks were
frequent. Greed and violence, distrust and spiritual apathy, were
eating out the very heart of the nation.

ရောမတို့အပေါ် မုန်းတီးမှုနှင့် အမျိုးသားရေး၊ ဝိညာဉ်ရေးရာ မာနတို့ကြောင့် ယုဒလူမျိုးတို့သည် သူတို့၏ ဝတ်ပြုမှုပုံစံများကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားခဲ့ကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ဘာသာရေး အခမ်းအနားများကို အသေးစိတ် ဂရုတစိုက် ဆောင်ရွက်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ သန့်ရှင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ အမှောင်ထုနှင့် ဖိနှိပ်မှုအောက်ရှိ လူထုနှင့် အာဏာငတ်မွတ်နေသော အုပ်စိုးသူတို့သည် ရန်သူများကို အောင်နိုင်ပြီး ဣသရေလနိုင်ငံတော်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ပေးမည့် အရှင်တစ်ဦး ကြွလာမည်ကို တောင့်တခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ပရောဖက်ပြုချက်များကို လေ့လာခဲ့ကြသော်လည်း ဝိညာဉ်ရေးရာ နားလည်မှု မရှိခဲ့ကြချေ။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော် ပထမအကြိမ် ကြွလာခြင်း၏ နှိမ့်ချမှုကို ညွှန်ပြသော ကျမ်းစကားများကို မျက်ကွယ်ပြုပြီး၊ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်း၏ ဘုန်းအသရေကို ဖော်ပြသော စကားများကို လွဲမှားစွာ အသုံးချခဲ့ကြသည်။ မာနသည် သူတို့၏ မြင်ကွင်းကို ကွယ်နေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ပရောဖက်ပြုချက်များကို သူတို့၏ အတ္တဆန်သော ဆန္ဒများနှင့်အညီ အနက်ဖွင့်ခဲ့ကြသည်။

Hatred of the Romans, and national and spiritual pride, led the
Jews still to adhere rigorously to their forms of worship. The priests
tried to maintain a reputation for sanctity by scrupulous attention
to the ceremonies of religion. The people, in their darkness and
oppression, and the rulers, thirsting for power, longed for the coming
of One who would vanquish their enemies and restore the kingdom
to Israel. They had studied the prophecies, but without spiritual
insight. Thus they overlooked those scriptures that point to the
humiliation of Christ’s frst advent, and misapplied those that speak
of the glory of His second coming. Pride obscured their vision. They
interpreted prophecy in accordance with their selfsh desires.