အခန်း (၇၁) — ကျွန်တကာတို့၏ကျွန်

 

အခန်း (၇၁) — အစေခံတို့၏ အစေခံ [၆၄၂]

ဤအခန်းသည် လုကာ ၂၂:၇-၁၈၊ ၂၄ နှင့် ယောဟန် ၁၃:၁-၁၇ ကို အခြေခံထားပါသည်။

Chapter 71—A Servant of Servants [642]
This chapter is based on Luke 22:7-18, 24; John 13:1-17.

ယေရုရှလင်မြို့ရှိ နေအိမ်တစ်လုံး၏ အထက်ခန်းတွင် ခရစ်တော်သည် တပည့်တော်များနှင့်အတူ စားပွဲ၌ ထိုင်တော်မူ၏။ သူတို့သည် ပသခါပွဲကို ကျင်းပရန် စုဝေးခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် ဤပွဲတော်ကို တပည့်တော် တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးနှင့်အတူ သီးသန့်ကျင်းပလိုသော ဆန္ဒရှိတော်မူ၏။ မိမိ၏အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တော်သိတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်တိုင်သည် စစ်မှန်သော ပသခါသိုးသငယ်ဖြစ်ပြီး ပသခါပွဲ ကျင်းပသောနေ့တွင် ကိုယ်တော်သည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် အမျက်တော်ဖလားကို သောက်တော့မည်ဖြစ်ပြီး မကြာမီ ဒုက္ခဝေဒနာ၏ နောက်ဆုံးဗတ္တိဇံကို ခံယူရတော့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော့်အတွက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော နာရီအနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးပြီး ထိုအချိန်များကို မိမိချစ်မြတ်နိုးသော တပည့်တော်များ၏ အကျိုးအတွက် အသုံးပြုရန်ဖြစ်သည်။

In the upper chamber of a dwelling at Jerusalem, Christ was
sitting at table with His disciples. They had gathered to celebrate
the Passover. The Saviour desired to keep this feast alone with the
twelve. He knew that His hour was come; He Himself was the true
paschal lamb, and on the day the Passover was eaten He was to be
sacrifced. He was about to drink the cup of wrath; He must soon
receive the fnal baptism of suffering. But a few quiet hours yet
remained to Him, and these were to be spent for the beneft of His
beloved disciples.

ခရစ်တော်၏ ဘဝတစ်ခုလုံးသည် အတ္တကင်းသော အစေခံခြင်းဘဝ ဖြစ်ခဲ့သည်။ "သူတစ်ပါးခိုင်းစေခြင်းကို ခံအံ့သောငှါ မလာ၊ သူတစ်ပါးကို ခိုင်းစေခြင်းငှါ (အစေခံရန်) လာသည်" (မဿဲ ၂၀:၂၈) ဟူသော အချက်မှာ ကိုယ်တော့် အပြုအမူတိုင်း၏ သင်ခန်းစာဖြစ်သည်။ သို့သော် တပည့်တော်တို့သည် ထိုသင်ခန်းစာကို မသင်ယူရသေးချေ။ ဤနောက်ဆုံး ပသခါညစာစားပွဲတွင် ယေရှုသည် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ထာဝစဉ် စွဲထင်သွားစေမည့် ပုံပမာတစ်ခုဖြင့် ကိုယ်တော့်သွန်သင်ချက်ကို ထပ်လောင်းပြသခဲ့သည်။

The whole life of Christ had been a life of unselfsh service. “Not
to be ministered unto, but to minister,” (Matthew 20:28), had been
the lesson of His every act. But not yet had the disciples learned the
lesson. At this last Passover supper, Jesus repeated His teaching by
an illustration that impressed it forever on their minds and hearts.

ယေရှုနှင့် တပည့်တော်များအကြား တွေ့ဆုံမှုများသည် များသောအားဖြင့် သူတို့အားလုံး တန်ဖိုးထားရသော ငြိမ်သက်ဝမ်းမြောက်စရာ အချိန်များဖြစ်လေ့ရှိသည်။ ပသခါညစာစားပွဲများသည် အထူးစိတ်ဝင်စားဖွယ် မြင်ကွင်းများဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယေရှုသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေတော်မူ၏။ ကိုယ်တော့်စိတ်နှလုံးတွင် ဝန်လေးနေပြီး မျက်နှာတော်ပေါ်တွင် အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်နေသည်။ အထက်ခန်း၌ တပည့်တော်များနှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ [၆၄၃] တစ်စုံတစ်ခုသည် ကိုယ်တော့်စိတ်ကို လေးလံစေနေကြောင်း သူတို့သတိပြုမိကြပြီး အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း ကိုယ်တော့်ဝမ်းနည်းမှုအတွက် စာနာမိကြသည်။

The interviews between Jesus and His disciples were usually
seasons of calm joy, highly prized by them all. The Passover suppers
had been scenes of special interest; but upon this occasion Jesus
was troubled. His heart was burdened, and a shadow rested upon
His countenance. As He met the disciples in the upper chamber, [643]
they perceived that something weighed heavily upon His mind, and
although they knew not its cause, they sympathized with His grief.

စားပွဲ၌ စုဝေးထိုင်နေကြစဉ် ကိုယ်တော်က ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော အသံဖြင့် "ငါသည် ဒုက္ခမခံမီ ဤပသခါပွဲကို သင်တို့နှင့်အတူ စားခြင်းငှါ အလွန်အလိုရှိပြီ။ ငါဆိုသည်ကား၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၌ ဤပွဲသည် ပြည့်စုံခြင်းသို့ မရောက်မီတိုင်အောင် နောက်တစ်ဖန် ငါမစားရ။ ထိုအခါ ကိုယ်တော်သည် ခွက်ကိုယူ၍ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းပြီးလျှင်၊ ဤခွက်ကိုယူ၍ အချင်းချင်း ဝေဖန်ကြလော့။ ငါဆိုသည်ကား၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော် မရောက်မီတိုင်အောင် စပျစ်ရည်ကို နောက်တစ်ဖန် ငါမသောက်ရ" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

As they were gathered about the table, He said in tones of touching sadness, “With desire I have desired to eat this Passover with you
before I suffer: for I say unto you, I will not any more eat thereof,
until it be fulflled in the kingdom of God. And He took the cup, and
gave thanks, and said, Take this, and divide it among yourselves:
for I say unto you, I will not drink of the fruit of the vine, until the
kingdom of God shall come.”

မိမိသည် ဤလောကမှထွက်ခွာ၍ ခမည်းတော်ထံသို့ သွားရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ခရစ်တော် သိတော်မူ၏။ လောက၌ရှိသော မိမိ၏လူတို့ကို ချစ်တော်မူသည်ဖြစ်၍ အဆုံးတိုင်အောင် ချစ်တော်မူ၏။ ယခုအခါ ကိုယ်တော်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အရိပ်အောက်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး နာကျင်မှုဝေဒနာသည် စိတ်နှလုံးကို နှိပ်စက်နေသည်။ မိမိအား သစ္စာဖောက်မည့်အချိန်တွင် အားလုံးက စွန့်ပွာသွားကြမည်ကိုလည်း သိတော်မူ၏။ ရာဇဝတ်သားများ ခံရသော အရှက်ရဆုံးသော နည်းလမ်းဖြင့် မိမိသည် အသတ်ခံရမည်ကို သိတော်မူ၏။ မိမိကယ်တင်ရန် လာခဲ့သောသူတို့၏ ကျေးဇူးကန်းမှုနှင့် ရက်စက်မှုကိုလည်း သိတော်မူ၏။ မိမိပြုရမည့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် မည်မျှကြီးမားကြောင်းနှင့် မည်မျှသောသူတို့အတွက် အချည်းနှီးဖြစ်သွားမည်ကိုလည်း သိတော်မူ၏။ မိမိရှေ့၌ရှိသမျှကို သိရှိထားသဖြင့် ကိုယ်တော့်အနေဖြင့် မိမိခံရမည့် အရှက်ကွဲမှုနှင့် ဒုက္ခဝေဒနာများကို တွေးတောကာ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေနိုင်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် မိမိနှင့်အတူရှိခဲ့သော တပည့်တော် တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးကို ကြည့်ရှုတော်မူ၏။ ကိုယ်တော့်အရှက်ရမှု၊ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နာကျင်စွာ ဆက်ဆံခံရမှုများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ထိုသူတို့သည် လောက၌ ရုန်းကန်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြမည်ဖြစ်သည်။ မိမိခံစားရမည့် ဒုက္ခဝေဒနာများကို တွေးတောတိုင်း တပည့်တော်များနှင့် အမြဲဆက်စပ်တွေးတောတော်မူ၏။ မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် မစဉ်းစားဘဲ သူတို့အတွက် ဂရုစိုက်မှုကသာ ကိုယ်တော့်စိတ်ထဲ၌ အဓိကဖြစ်နေသည်။

Christ knew that the time had come for Him to depart out of
the world, and go to His Father. And having loved His own that
563
564 The Desire of Ages
were in the world, He loved them unto the end. He was now in the
shadow of the cross, and the pain was torturing His heart. He knew
that He would be deserted in the hour of His betrayal. He knew that
by the most humiliating process to which criminals were subjected
He would be put to death. He knew the ingratitude and cruelty of
those He had come to save. He knew how great the sacrifce that He
must make, and for how many it would be in vain. Knowing all that
was before Him, He might naturally have been overwhelmed with
the thought of His own humiliation and suffering. But He looked
upon the twelve, who had been with Him as His own, and who, after
His shame and sorrow and painful usage were over, would be left to
struggle in the world. His thoughts of what He Himself must suffer
were ever connected with His disciples. He did not think of Himself.
His care for them was uppermost in His mind.

တပည့်တော်များနှင့်အတူရှိသော ဤနောက်ဆုံးညနေခင်းတွင် ယေရှုသည် သူတို့အား ပြောပြစရာများစွာ ရှိနေသည်။ ကိုယ်တော်ပေးလိုသမျှကို လက်ခံရန် သူတို့ပြင်ဆင်ထားကြမည်ဆိုပါက ကြေကွဲဖွယ်နာကျင်မှု၊ စိတ်ပျက်မှုနှင့် မယုံကြည်မှုတို့မှ သူတို့လွတ်မြောက်ကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ယေရှုပြောမည့်စကားများကို သူတို့မခံနိုင်သေးကြောင်း ယေရှုမြင်တော်မူ၏။ သူတို့၏မျက်နှာများကို ကြည့်ရှုစဉ် သတိပေးစကားနှင့် နှစ်သိမ့်စကားတို့သည် နှုတ်ခမ်းတော်ထက်၌ ရပ်တန့်သွားသည်။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ယေရှုသည် စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။ တပည့်တော်များမှာမူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြသည်။ ခရစ်တော်၏ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စာနာမှုနှင့် ကြင်နာမှုတို့သည် ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။ ကိုယ်တော့်ဒုက္ခဝေဒနာကို ရည်ညွှန်းသော ဝမ်းနည်းဖွယ်စကားများသည် သူတို့အပေါ် သက်ရောက်မှု အနည်းငယ်သာရှိသည်။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြသော အကြည့်များက မနာလိုမှုနှင့် ငြင်းခုံမှုများကို ဖော်ပြနေသည်။

On this last evening with His disciples, Jesus had much to tell
them. If they had been prepared to receive what He longed to impart,
they would have been saved from heartbreaking anguish, from disappointment and unbelief. But Jesus saw that they could not bear what
He had to say. As He looked into their faces, the words of warning
and comfort were stayed upon His lips. Moments passed in silence.
Jesus appeared to be waiting. The disciples were ill at ease. The
sympathy and tenderness awakened by Christ’s grief seemed to have
passed away. His sorrowful words, pointing to His own suffering,
had made little impression. The glances they cast upon each other
told of jealousy and contention.

"သူတို့တွင် အဘယ်သူသည် သာ၍ကြီးမြတ်သနည်းဟု ငြင်းခုံခြင်းဖြစ်ကြ၏။" ခရစ်တော်၏ရှေ့မှောက်၌ ပြုလုပ်သော ဤငြင်းခုံမှုသည် ကိုယ်တော့်ကို ဝမ်းနည်းစေပြီး နာကျင်စေသည်။ တပည့်တော်များသည် ခရစ်တော်သည် တန်ခိုးပြပြီး ဒါဝိဒ်၏ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် စံမြန်းလိမ့်မည်ဟူသော သူတို့၏ နှစ်သက်ရာအတွေးကိုသာ ဖက်တွယ်ထားကြသည်။ [၆၄၄] စိတ်ထဲတွင်လည်း နိုင်ငံတော်၌ အမြင့်ဆုံးနေရာကို ရရှိရန် တစ်ဦးစီက တောင့်တနေကြဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ်နှင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အထင်ကြီး အကဲဖြတ်နေကြပြီး၊ မိမိညီအစ်ကိုများကို သာ၍ထိုက်တန်သည်ဟု မှတ်ယူမည့်အစား မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ ပထမနေရာ၌ ထားကြသည်။ ခရစ်တော်၏ ပလ္လင်တော် လက်ယာဘက်နှင့် လက်ဝဲဘက်တွင် ထိုင်ခွင့်ပြုရန် ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့၏ တောင်းဆိုမှုသည် အခြားသူများကို အမျက်ထွက်စေခဲ့သည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးက အမြင့်ဆုံးနေရာကို တောင်းဆိုဝံ့ခြင်းကြောင့် ကျန်တပည့်တော် တစ်ဆယ်ပါးမှာ စိတ်ဆိုးကြသဖြင့် စိမ်းကားမှုများ ဖြစ်လာတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့အပေါ် အကဲဖြတ်မှားနေကြသည်ဟု ခံစားရပြီး မိမိတို့၏ သစ္စာရှိမှုနှင့် စွမ်းရည်များကို အသိအမှတ်မပြုကြဟု ထင်နေကြသည်။ ယုဒရှကာရုတ်သည် ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်အပေါ် အပြင်းထန်ဆုံး ဝေဖန်သူဖြစ်သည်။

There was “a strife among them, which of them should be accounted the greatest.” This contention, carried on in the presence
of Christ, grieved and wounded Him. The disciples clung to their
favorite idea that Christ would assert His power, and take His position on the throne of David. And in heart each still longed for the
[644] highest place in the kingdom. They had placed their own estimate
upon themselves and upon one another, and, instead of regarding
their brethren as more worthy, they had placed themselves frst. The
request of James and John to sit on the right and left of Christ’s
throne had excited the indignation of the others. That the two brothers should presume to ask for the highest position so stirred the ten
that alienation threatened. They felt that they were misjudged, that
Servant of Servants 565
their fdelity and talents were not appreciated. Judas was the most
severe upon James and John.

တပည့်တော်များ ညစာစားခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသောအခါ သူတို့၏စိတ်နှလုံးထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယုဒသည် ယေရှု၏ လက်ဝဲဘက်တွင် အတင်းဝင်ထိုင်ပြီး ယောဟန်က လက်ယာဘက်တွင် ရှိနေသည်။ အကယ်၍ အမြင့်ဆုံးနေရာရှိမည်ဆိုပါက ယုဒသည် ထိုနေရာကိုရရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ထိုနေရာမှာ ခရစ်တော်နှင့် အနီးဆုံးနေရာဟု သူထင်မှတ်ထားသည်။ ထိုယုဒသည် သစ္စာဖောက်မည့်သူ ဖြစ်သည်။

When the disciples entered the supper room, their hearts were
full of resentful feelings. Judas pressed next to Christ on the left
side; John was on the right. If there was a highest place, Judas was
determined to have it, and that place was thought to be next to Christ.
And Judas was a traitor.

အခြားသော ငြင်းခုံစရာတစ်ခုလည်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ပွဲတော်များတွင် အစေခံတစ်ဦးက ဧည့်သည်များ၏ ခြေကိုဆေးပေးခြင်းမှာ ဓလေ့ထုံးစံဖြစ်ပြီး ဤအချိန်၌လည်း ထိုအစေခံခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ရေအိုး၊ ခြေဆေးကန်နှင့် တဘက်တို့သည် ခြေဆေးပေးရန် အဆင်သင့်ရှိနေသော်လည်း အစေခံတစ်ဦးမျှ မရှိဘဲ တပည့်တော်များ ကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ရမည့် အပိုင်းဖြစ်နေသည်။ သို့သော် တပည့်တော် တစ်ဦးစီသည် ထိခိုက်နေသော မာနကို အလျှော့မပေးလိုကြသဖြင့် အစေခံအလုပ်ကို မလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။ အားလုံးက ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေကြပြီး သူတို့လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာ ရှိသည်ကိုပင် သတိမထားမိဟန် ပြုနေကြသည်။ သူတို့၏ တိတ်ဆိတ်မှုဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချရန် ငြင်းဆန်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

Another cause of dissension had arisen. At a feast it was customary for a servant to wash the feet of the guests, and on this occasion
preparation had been made for the service. The pitcher, the basin,
and the towel were there, in readiness for the feet washing; but no
servant was present, and it was the disciples’ part to perform it. But
each of the disciples, yielding to wounded pride, determined not to
act the part of a servant. All manifested a stoical unconcern, seeming
unconscious that there was anything for them to do. By their silence
they refused to humble themselves.

စာတန်က သူတို့အပေါ် လုံးဝအောင်ပွဲမရရှိစေရန် ခရစ်တော်သည် ဤသနားစရာကောင်းသော ဝိညာဉ်များကို မည်သို့ ဆောင်ကြဉ်းပေးမည်နည်း။ တပည့်တော်ဖြစ်သည်ဟု နှုတ်ဖြင့် ဝန်ခံရုံမျှဖြင့် တပည့်တော်အစစ် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သို့မဟုတ် နိုင်ငံတော်၌ နေရာရရန် အာမခံချက်မရှိကြောင်း ကိုယ်တော် မည်သို့ပြသမည်နည်း။ မေတ္တာဖြင့် အစေခံခြင်းနှင့် စစ်မှန်သော နှိမ့်ချခြင်းတို့သည်သာ စစ်မှန်သော ကြီးမြတ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တော် မည်သို့ ပြသမည်နည်း။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် မေတ္တာတရားကို မည်သို့ နှိုးဆော်ပေးပြီး ကိုယ်တော်ပြောပြလိုသမျှကို နားလည်နိုင်အောင် ကိုယ်တော် မည်သို့ ပြုလုပ်မည်နည်း။

How was Christ to bring these poor souls where Satan would not
gain over them a decided victory? How could He show that a mere
profession of discipleship did not make them disciples, or insure
them a place in His kingdom? How could He show that it is loving
service, true humility, which constitutes real greatness? How was
He to kindle love in their hearts, and enable them to comprehend
what He longed to tell them?

တပည့်တော်များသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အစေခံရန် လှုပ်ရှားမှု မရှိကြချေ။ ယေရှုသည် သူတို့ ဘာလုပ်ကြမည်ကို ခေတ္တစောင့်ကြည့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် မြင့်မြတ်သော ဆရာတော်ဖြစ်သော ကိုယ်တော်သည် စားပွဲမှ ထတော်မူ၏။ လှုပ်ရှားမှုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် အပေါ်ဝတ်ရုံကို ချွတ်ထားပြီး တဘက်ကိုယူ၍ ခါး၌ စည်းတော်မူ၏။ တပည့်တော်များသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး ဘာဆက်ဖြစ်မည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေကြသည်။ "ထိုနောက်မှ ခြေဆေးကန်၌ ရေကိုလောင်း၍ တပည့်တော်တို့၏ ခြေကိုဆေးခြင်းငှါ၎င်း၊ မိမိစည်းသော တဘက်နှင့် သုတ်ခြင်းငှါ၎င်း ပြုတော်မူ၏။" ဤလုပ်ရပ်သည် တပည့်တော်တို့၏ မျက်စိကို ပွင့်စေခဲ့သည်။ ခါးသီးသော အရှက်ရမှုနှင့် နှိမ့်ချခြင်းတို့သည် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ပြည့်နှက်သွားသည်။ စကားဖြင့် မဟုတ်သော ထိုဆုံးမမှုကို သူတို့ နားလည်သွားကြပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် အမြင်သစ်ဖြင့် မြင်လာကြသည်။

The disciples made no move toward serving one another. Jesus
waited for a time to see what they would do. Then He, the divine
Teacher, rose from the table. Laying aside the outer garment that
would have impeded His movements, He took a towel, and girded
Himself. With surprised interest the disciples looked on, and in
silence waited to see what was to follow. “After that He poureth
water into a basin, and began to wash the disciples’ feet, and to wipe
them with the towel wherewith He was girded.” This action opened
the eyes of the disciples. Bitter shame and humiliation flled their
hearts. They understood the unspoken rebuke, and saw themselves
in altogether a new light.

ဤသို့ဖြင့် ခရစ်တော်သည် တပည့်တော်များအပေါ်ထားသော ကိုယ်တော့်မေတ္တာကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူတို့၏ အတ္တစိတ်သည် ကိုယ်တော့်ကို ဝမ်းနည်းစေသော်လည်း သူတို့၏ အခက်အခဲနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့နှင့် ငြင်းခုံခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ [၆၄၅] ထိုအစား သူတို့ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်သော စံနမူနာတစ်ခုကို ပြသခဲ့သည်။ သူတို့အပေါ်ထားသော ကိုယ်တော့်မေတ္တာသည် အလွယ်တကူ ပျက်စီးသွားခြင်း သို့မဟုတ် ငြိမ်းသွားခြင်း မရှိချေ။ ခမည်းတော်သည် ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို မိမိလက်၌ အပ်ပေးတော်မူကြောင်းနှင့် မိမိသည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာ၍ ဘုရားသခင်ထံသို့ ပြန်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တော် သိတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို အပြည့်အဝ သိရှိသော်လည်း မင်းမြောက်တန်ဆာနှင့် ဘုရင်ဝတ်ရုံတို့ကို ချွတ်ထားခဲ့ပြီး အစေခံ၏ အသွင်ကို ယူတော်မူ၏။ လောက၌ ကိုယ်တော့်ဘဝ၏ နောက်ဆုံးလုပ်ရပ်များထဲမှ တစ်ခုမှာ အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ ခါးစည်းကာ အစေခံ၏ အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။

So Christ expressed His love for His disciples. Their selfsh spirit
flled Him with sorrow, but He entered into no controversy with them
regarding their diffculty. Instead He gave them an example they [645]
would never forget. His love for them was not easily disturbed or
566 The Desire of Ages
quenched. He knew that the Father had given all things into His
hands, and that He came from God, and went to God. He had a full
consciousness of His divinity; but He had laid aside His royal crown
and kingly robes, and had taken the form of a servant. One of the
last acts of His life on earth was to gird Himself as a servant, and
perform a servant’s part.

ပသခါပွဲမတိုင်မီ ယုဒသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် ကျမ်းပြုဆရာတို့နှင့် ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ယေရှုကို သူတို့လက်သို့ အပ်နှံရန် စာချုပ်ချုပ်ဆိုခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဘာမှမမှားသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ပွဲတော်အတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း၌ စိတ်ဝင်စားသကဲ့သို့လည်းကောင်း တပည့်တော်များနှင့် ရောနှောနေထိုင်ခဲ့သည်။ ယုဒ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တပည့်တော်များ မသိကြချေ။ ယေရှုတစ်ပါးတည်းသာ သူ၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖတ်နိုင်တော်မူ၏။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် သူ့ကို ဖွင့်ချခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ ယေရှုသည် သူ၏ဝိညာဉ်ကို ဆာငတ်နေတော်မူ၏။ ပျက်စီးတော့မည့် ယေရုရှလင်မြို့အတွက် ငိုကြွေးတော်မူစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ယုဒအတွက် ဝန်လေးစွာ ခံစားနေရသည်။ "ငါသည် သင့်ကို မည်သို့ စွန့်လွှတ်နိုင်ပါမည်နည်း" ဟု ကိုယ်တော့်စိတ်နှလုံးက ကြွေးကြော်နေသည်။ ထိုမေတ္တာ၏ တိုက်တွန်းအားကို ယုဒ ခံစားခဲ့ရသည်။ ကယ်တင်ရှင်၏ လက်တော်များက ထိုညစ်ပေနေသော ခြေထောက်များကို ဆေးကြောပေးပြီး တဘက်နှင့် သုတ်ပေးနေစဉ် ယုဒ၏ စိတ်နှလုံးသည် ထိုနေရာ၌ပင် မိမိ၏အပြစ်ကို ဝန်ခံလိုသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မနှိမ့်ချလိုခဲ့ချေ။ နောင်တရခြင်းကို ငြင်းပယ်ကာ စိတ်နှလုံးကို ခိုင်မာစေခဲ့သည်။ ခေတ္တမျှ ဘေးဖယ်ထားခဲ့သော အရင်က စိတ်ရိုင်းများသည် သူ့ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်သွားပြန်သည်။

Before the Passover Judas had met a second time with the priests
and scribes, and had closed the contract to deliver Jesus into their
hands. Yet he afterward mingled with the disciples as though innocent of any wrong, and interested in the work of preparing for the
feast. The disciples knew nothing of the purpose of Judas. Jesus
alone could read his secret. Yet He did not expose him. Jesus hungered for his soul. He felt for him such a burden as for Jerusalem
when He wept over the doomed city. His heart was crying, How can
I give thee up? The constraining power of that love was felt by Judas.
When the Saviour’s hands were bathing those soiled feet, and wiping
them with the towel, the heart of Judas thrilled through and through
with the impulse then and there to confess his sin. But he would
not humble himself. He hardened his heart against repentance; and
the old impulses, for the moment put aside, again controlled him.

ယခုအခါ ယုဒသည် တပည့်တော်တို့၏ ခြေကိုဆေးပေးသော ခရစ်တော်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် စိတ်ဆိုးသွားသည်။ အကယ်၍ ယေရှုသည် ဤမျှအထိ မိမိကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချနိုင်သည်ဆိုပါက ကိုယ်တော်သည် ဣသရေလတို့၏ ရှင်ဘုရင် မဖြစ်နိုင်ဟု သူတွေးမိသည်။ လောကနိုင်ငံတော်၌ ရရှိမည့် ဂုဏ်ဒြပ်မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ပျက်ပြားသွားသည်။ ခရစ်တော်နောက်သို့ လိုက်ခြင်းဖြင့် ရစရာဘာမှမရှိဟု ယုဒ ကျေနပ်သွားသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချ (သူ့အမြင်တွင် သိက္ခာချ) နေသည်ကို မြင်ရပြီးနောက် ကိုယ်တော့်ကို ငြင်းပယ်ရန်နှင့် မိမိအရွေးမှားခဲ့သည်ဟု ဝန်ခံရန် သူ၏ရည်ရွယ်ချက် ပိုမိုခိုင်မာသွားသည်။ သူသည် နတ်ဆိုး၏ ပူးကပ်ခြင်းကို ခံရပြီး မိမိ၏အရှင်ကို သစ္စာဖောက်ရန် သဘောတူထားသော အလုပ်ကို အပြီးသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

Judas was now offended at Christ’s act in washing the feet of His
disciples. If Jesus could so humble Himself, he thought, He could
not be Israel’s king. All hope of worldly honor in a temporal kingdom was destroyed. Judas was satisfed that there was nothing to
be gained by following Christ. After seeing Him degrade Himself,
as he thought, he was confrmed in his purpose to disown Him, and
confess himself deceived. He was possessed by a demon, and he
resolved to complete the work he had agreed to do in betraying his
Lord.

ယုဒသည် စားပွဲ၌ နေရာယူစဉ် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပထမနေရာ၌ ထားရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ခရစ်တော်သည် အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ့ကို အရင်ဆုံး အစေခံခဲ့သည်။ ယုဒက အလွန်ခါးသီးစွာ မုန်းတီးနေသော ယောဟန်ကိုမူ နောက်ဆုံးမှ ဆေးပေးသည်။ သို့သော် ယောဟန်သည် ဤအရာကို ဆူပူမှု သို့မဟုတ် လျစ်လျူရှုမှုဟု မယူဆခဲ့ချေ။ တပည့်တော်များသည် ခရစ်တော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ကြည့်ရှုစဉ် အလွန်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ပေတရု၏ အလှည့်ရောက်သောအခါ သူသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "သခင်၊ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်၏ခြေကို ဆေးတော်မူမည်လော" ဟု ဟစ်အော်လေသည်။ ခရစ်တော်၏ နှိမ့်ချမှုသည် သူ့နှလုံးသားကို ကြေကွဲစေခဲ့သည်။ တပည့်တော် တစ်ဦးမျှ ဤအလုပ်ကို မလုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းကို တွေးမိကာ အရှက်ဖြင့် ပြည့်သွားသည်။ ခရစ်တော်က "ငါပြုသောအမှုကို ယခုသင်နားမလည်သော်လည်း နောက်မှနားလည်လိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ပေတရုသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဟု မိမိယုံကြည်ထားသော အရှင်သည် အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်ကို မကြည့်ရက်နိုင်ချေ။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးသည် ဤနှိမ့်ချမှုကို ဆန့်ကျင်နေသည်။ ဤအမှုအတွက် ခရစ်တော်သည် လောကသို့ ကြွလာခြင်းဖြစ်သည်ကို သူ သဘောမပေါက်ခဲ့ချေ။ သူက "ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်၏ခြေကို ဘယ်တော့မျှ မဆေးရ" ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလေသည်။

Judas, in choosing his position at table, had tried to place himself
frst, and Christ as a servant served him frst. John, toward whom
Judas had felt so much bitterness, was left till the last. But John
did not take this as a rebuke or slight. As the disciples watched
Christ’s action, they were greatly moved. When Peter’s turn came,
he exclaimed with astonishment, “Lord, dost Thou wash my feet?”
Christ’s condescension broke his heart. He was flled with shame
to think that one of the disciples was not performing this service.
“What I do,” Christ said, “thou knowest not now; but thou shalt know
Servant of Servants 567
hereafter.” Peter could not bear to see his Lord, whom he believed to
be the Son of God, acting the part of a servant. His whole soul rose
up against this humiliation. He did not realize that for this Christ [646]
came into the world. With great emphasis he exclaimed, “Thou shalt
never wash my feet.”

ခရစ်တော်က ပေတရုအား "ငါမဆေးလျှင် သင်သည် ငါနှင့် မဆိုင်" ဟု တည်ကြည်စွာ မိန့်တော်မူ၏။ ပေတရု ငြင်းဆန်ခဲ့သော ထိုအစေခံခြင်းသည် သာ၍မြင့်မြတ်သော ဆေးကြောခြင်း၏ ပုံဆောင်ချက်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် စိတ်နှလုံးကို အပြစ်အညစ်အကြေးမှ ဆေးကြောရန် ကြွလာခြင်းဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်အား မိမိ၏ခြေကို ဆေးကြောခွင့် မပြုခြင်းဖြင့် ပေတရုသည် ထိုသေးငယ်သော အမှု၌ ပါဝင်နေသည့် သာ၍မြင့်မြတ်သော ဆေးကြောခြင်းကို ငြင်းပယ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ်တွင် သူ၏သခင်ကို ငြင်းပယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့အား သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေရန် သခင်ဘုရားကို လုပ်ဆောင်ခွင့်ပြုခြင်းသည် သခင်ဘုရားအား သိက္ခာကျစေခြင်း မဟုတ်ချေ။ အစစ်မှန်ဆုံးသော နှိမ့်ချခြင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသော မည်သည့်အရာကိုမဆို ကျေးဇူးတင်သော စိတ်ဖြင့် လက်ခံပြီး ခရစ်တော်အတွက် စိတ်အားထက်သန်စွာ အစေခံခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

Solemnly Christ said to Peter, “If I wash thee not, thou hast no
part with Me.” The service which Peter refused was the type of a
higher cleansing. Christ had come to wash the heart from the stain of
sin. In refusing to allow Christ to wash his feet, Peter was refusing
the higher cleansing included in the lower. He was really rejecting
his Lord. It is not humiliating to the Master to allow Him to work for
our purifcation. The truest humility is to receive with thankful heart
any provision made in our behalf, and with earnestness do service
for Christ.

"ငါမဆေးလျှင် သင်သည် ငါနှင့် မဆိုင်" ဟူသော စကားကြောင့် ပေတရုသည် သူ၏မာနနှင့် မိမိအလိုဆန္ဒကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ ခရစ်တော်နှင့် ခွဲခွာရမည်ဟူသော အတွေးကို သူ မခံစားနိုင်ချေ၊ ထိုအရာသည် သူ့အတွက် သေခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ သူက "သခင်၊ ကျွန်ုပ်၏ခြေကိုသာမက၊ လက်နှင့် ခေါင်းကိုပါ ဆေးတော်မူပါ" ဟု လျှောက်လေသည်။ ယေရှုက "ရေချိုးပြီးသောသူသည် ခြေဆေးရုံမှတစ်ပါး အခြားဆေးရန် မလို၊ တစ်ကိုယ်လုံး စင်ကြယ်၏" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

At the words, “If I wash thee not, thou hast no part with Me,”
Peter surrendered his pride and self-will. He could not endure the
thought of separation from Christ; that would have been death to
him. “Not my feet only,” he said, “but also my hands and my head.
Jesus saith to him, He that is washed needeth not save to wash his
feet, but is clean every whit.”

ဤစကားများသည် ခန္ဓာကိုယ် သန့်ရှင်းမှုထက် ပိုမိုနက်နဲသည်။ ခရစ်တော်သည် နိမ့်ပါးသောအရာဖြင့် ပုံဆောင်ထားသော သာ၍မြင့်မြတ်သော ဆေးကြောခြင်းအကြောင်းကို ဆက်လက် မိန့်ကြားနေခြင်းဖြစ်သည်။ ရေချိုးခန်းမှ ထွက်လာသောသူသည် စင်ကြယ်သော်လည်း ဖိနပ်စီးထားသော ခြေထောက်များသည် မကြာမီ ဖုန်တက်လာသဖြင့် ပြန်လည် ဆေးကြောရန် လိုအပ်သည်။ ထို့အတူ ပေတရုနှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများသည် အပြစ်နှင့် အညစ်အကြေးတို့အတွက် ဖွင့်လှစ်ထားသော ကြီးမားသော စမ်းရေတွင်း၌ ဆေးကြောပြီး ဖြစ်ကြသည်။ ခရစ်တော်သည် သူတို့ကို မိမိ၏လူများအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတော်မူ၏။ သို့သော် သွေးဆောင်မှုများသည် သူတို့ကို အပြစ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီး ကိုယ်တော့်၏ ဆေးကြောပေးသော ကျေးဇူးတော်ကို လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် သူတို့၏ခြေမှ ဖုန်များကို ဆေးကြောရန် တဘက်ကို ခါး၌စည်းသောအခါ ထိုလုပ်ရပ်အားဖြင့် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲမှ စိမ်းကားမှု၊ မနာလိုမှုနှင့် မာနတို့ကို ဆေးကြောပစ်ရန် အလိုရှိတော်မူ၏။ ဤအရာသည် သူတို့၏ ဖုန်ထူသော ခြေထောက်များကို ဆေးကြောခြင်းထက် များစွာ ပို၍အရေးကြီးသည်။ ထိုအချိန်က သူတို့၌ရှိနေသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့်ဆိုလျှင် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမျှ ခရစ်တော်နှင့် မိဿဟာယဖွဲ့ရန် အဆင်သင့် မဖြစ်ကြသေးချေ။ နှိမ့်ချမှုနှင့် မေတ္တာရှိသော အခြေအနေသို့ မရောက်မချင်း၊ သူတို့သည် ပသခါညစာကို စားရန် သို့မဟုတ် ခရစ်တော် တည်ထောင်တော့မည့် အောက်မေ့ဖွယ် ပွဲတော်တွင် ပါဝင်ရန် အဆင်သင့် မဖြစ်ကြသေးချေ။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ဆေးကြောရမည်။ မာနနှင့် အတ္တရှာမှီးမှုတို့သည် ငြင်းခုံမှုနှင့် မုန်းတီးမှုကို ဖြစ်စေသော်လည်း ယေရှုသည် သူတို့၏ခြေကို ဆေးကြောခြင်းဖြင့် ထိုအရာအားလုံးကို ဆေးကြောပစ်လိုက်သည်။ ခံစားချက်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့ကို ကြည့်ရှုရင်း ယေရှုက "သင်တို့သည် စင်ကြယ်ကြ၏" ဟု မိန့်တော်မူနိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ စိတ်နှလုံးချင်း စည်းလုံးမှုနှင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချစ်ခြင်းတို့ ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် နှိမ့်ချပြီး သင်ကြားရလွယ်သောသူများ ဖြစ်လာကြသည်။ ယုဒမှတစ်ပါး အားလုံးက အခြားသူကို အမြင့်ဆုံးနေရာပေးရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြသည်။ ယခုအခါ ငြိမ်သက်ပြီး ကျေးဇူးတင်သော စိတ်နှလုံးဖြင့် ခရစ်တော်၏ စကားများကို သူတို့ လက်ခံနိုင်ကြပြီဖြစ်သည်။

These words mean more than bodily cleanliness. Christ is still
speaking of the higher cleansing as illustrated by the lower. He who
came from the bath was clean, but the sandaled feet soon became
dusty, and again needed to be washed. So Peter and his brethren had
been washed in the great fountain opened for sin and uncleanness.
Christ acknowledged them as His. But temptation had led them into
evil, and they still needed His cleansing grace. When Jesus girded
Himself with a towel to wash the dust from their feet, He desired
by that very act to wash the alienation, jealousy, and pride from
their hearts. This was of far more consequence than the washing
of their dusty feet. With the spirit they then had, not one of them
was prepared for communion with Christ. Until brought into a
state of humility and love, they were not prepared to partake of the
paschal supper, or to share in the memorial service which Christ
was about to institute. Their hearts must be cleansed. Pride and
self-seeking create dissension and hatred, but all this Jesus washed
away in washing their feet. A change of feeling was brought about.
Looking upon them, Jesus could say, “Ye are clean.” Now there was
568 The Desire of Ages
union of heart, love for one another. They had become humble and
teachable. Except Judas, each was ready to concede to another the
highest place. Now with subdued and grateful hearts they could
receive Christ’s words.

ပေတရုနှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများကဲ့သို့ပင် ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း ခရစ်တော်၏ အသွေးတော်၌ ဆေးကြောခြင်း ခံရပြီးဖြစ်သော်လည်း မကြာခဏဆိုသလို မကောင်းမှုများနှင့် ထိတွေ့မိသဖြင့် စိတ်နှလုံး၏ သန့်ရှင်းမှုမှာ ညစ်ပေသွားတတ်သည်။ ကိုယ်တော့်၏ ဆေးကြောပေးသော ကျေးဇူးတော်ကို ရရှိရန် ခရစ်တော်ထံသို့ ကျွန်ုပ်တို့ လာရမည်။ ပေတရုသည် သူ၏ညစ်ပေသော ခြေထောက်များကို မိမိ၏အရှင်နှင့် ဆရာ၏ လက်တော်များနှင့် ထိတွေ့မိရန် ဝန်လေးခဲ့သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်ရှိပြီး ညစ်ညမ်းသော စိတ်နှလုံးကို ခရစ်တော်၏ နှလုံးသားနှင့် မကြာခဏ မည်မျှအထိ ထိတွေ့စေကြသနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒေါသစိတ်၊ အချည်းနှီး ဂုဏ်မောက်မှုနှင့် မာနတို့သည် ကိုယ်တော့်အတွက် မည်မျှအထိ စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ ဖြစ်စေသနည်း။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့၏ အားနည်းချက်နှင့် ညစ်ညမ်းမှုအားလုံးကို ကိုယ်တော့်ထံ ယူဆောင်လာရမည်။ ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်းသာလျှင် ကျွန်ုပ်တို့ကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောနိုင်ပါသည်။ ကိုယ်တော့်၏ တန်ခိုးတော်ဖြင့် ဆေးကြောခြင်း မခံရလျှင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်နှင့် မိဿဟာယဖွဲ့ရန် အဆင်သင့် မဖြစ်နိုင်ချေ။

Like Peter and his brethren, we too have been washed in the
blood of Christ, yet often through contact with evil the heart’s purity
is soiled. We must come to Christ for His cleansing grace. Peter
shrank from bringing his soiled feet in contact with the hands of his
[647] Lord and Master; but how often we bring our sinful, polluted hearts
[648]
[649]
in contact with the heart of Christ! How grievous to Him is our evil
temper, our vanity and pride! Yet all our infrmity and deflement
we must bring to Him. He alone can wash us clean. We are not
prepared for communion with Him unless cleansed by His effcacy.
Jesus said to the disciples, “Ye are clean, but not all.” He had
washed the feet of Judas, but the heart had not been yielded to Him.
It was not purifed. Judas had not submitted himself to Christ.
After Christ had washed the disciples’ feet, and had taken His
garments and sat down again, He said to them, “Know ye what I
have done to you? Ye call Me Master and Lord: and ye say well;
for so I am. If I then, your Lord and Master, have washed your feet;
ye also ought to wash one another’s feet. For I have given you an
example, that ye should do as I have done to you. Verily, verily, I
say unto you, The servant is not greater than his lord; neither he that
is sent greater than he that sent him.”

ယေရှုက တပည့်တော်များအား "သင်တို့သည် စင်ကြယ်ကြ၏၊ သို့သော် အားလုံးမဟုတ်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် ယုဒ၏ခြေကို ဆေးပေးခဲ့သော်လည်း ယုဒ၏ စိတ်နှလုံးမှာမူ ကိုယ်တော့်ထံ အပ်နှံခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ၎င်းမှာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ယုဒသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ခရစ်တော်ထံ အရှုံးမပေးခဲ့ချေ။

Christ would have His disciples understand that although He had
washed their feet, this did not in the least detract from His dignity.

မိမိသည် သူတို့၏ခြေကို ဆေးကြောခဲ့သော်လည်း ဤအရာသည် ကိုယ်တော့်၏ သိက္ခာကို အနည်းငယ်မျှ မထိခိုက်စေကြောင်း တပည့်တော်များ နားလည်စေလိုသည်။ "သင်တို့သည် ငါ့ကို ဆရာဟူ၍၎င်း၊ သခင်ဟူ၍၎င်း ခေါ်ကြ၏။ ထိုသို့ခေါ်သည်မှာ မှန်၏။ ငါသည် ဆရာ၊ သခင် ဖြစ်၏။" အတိုင်းအဆမရှိ မြင့်မြတ်တော်မူသောအရှင် ဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်တော်သည် ထိုအစေခံခြင်းအမှု၌ ကျေးဇူးတော်နှင့် အဓိပ္ပာယ်ကို ထည့်သွင်းပေးခဲ့သည်။ ခရစ်တော်ကဲ့သို့ မည်သူမျှ မြင့်မြတ်ခြင်း မရှိသော်လည်း ကိုယ်တော်သည် အနိမ့်ကျဆုံးသော တာဝန်ကို နှိမ့်ချစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ လူ့ဇာတိစိတ်နှလုံး၌ တည်ရှိပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် အလုပ်အကျွေးပြုခြင်းဖြင့် ပိုမိုခိုင်မာလာတတ်သော အတ္တစိတ်ကြောင့် ကိုယ်တော့်လူများ လမ်းမမှားစေရန်အတွက် ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင် နှိမ့်ချခြင်း၏ စံနမူနာကို ပြသခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဤကြီးမားသော အကြောင်းအရာကို လူသားတို့၏ လက်ထဲ၌သာ ပစ်မထားခဲ့ချေ။ ဤအရာသည် အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ကိုယ်တော် ယူဆတော်မူသဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် တန်းတူဖြစ်တော်မူသော ကိုယ်တော်တိုင် တပည့်တော်များ၏ အစေခံအဖြစ် ပြုမူခဲ့သည်။ သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးနေရာအတွက် ငြင်းခုံနေကြစဉ်၊ ခပ်သိမ်းသော ဒူးတို့သည် ဦးညွှတ်ရမည့်အရှင်၊ ဘုန်းကြီးသော ကောင်းကင်တမန်တို့က အစေခံရခြင်းကို ဂုဏ်ယူရမည့်အရှင်သည် မိမိအား 'သခင်' ဟု ခေါ်သောသူတို့၏ ခြေကိုဆေးရန် ဦးညွှတ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် မိမိအား သစ္စာဖောက်မည့်သူ၏ ခြေကိုပင် ဆေးကြောပေးခဲ့သည်။

“Ye call Me Master and Lord: and ye say well; for so I am.” And
being so infnitely superior, He imparted grace and signifcance to
the service. No one was so exalted as Christ, and yet He stooped
to the humblest duty. That His people might not be misled by the
selfshness which dwells in the natural heart, and which strengthens
by self-serving, Christ Himself set the example of humility. He
would not leave this great subject in man’s charge. Of so much
consequence did He regard it, that He Himself, One equal with God,
acted as servant to His disciples. While they were contending for
the highest place, He to whom every knee shall bow, He whom the
angels of glory count it honor to serve, bowed down to wash the feet
of those who called Him Lord. He washed the feet of His betrayer.
Servant of Servants 569

ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော့်ဘဝနှင့် သင်ခန်းစာများအားဖြင့် ဘုရားသခင်ထံမှ ဆင်းသက်လာသော အတ္တကင်းသည့် အစေခံခြင်း၏ ပြည့်စုံသော စံနမူနာကို ပြသခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိအတွက်သာ ရှင်သန်တော်မမူချေ။ လောကကို ဖန်ဆင်းခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို ထောက်ပံ့ပေးခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်သည် အခြားသူများအတွက် အမြဲတစေ အစေခံနေတော်မူ၏။ "ကိုယ်တော်သည် လူဆိုးတို့အပေါ်၌၎င်း၊ လူကောင်းတို့အပေါ်၌၎င်း မိမိနေကို ထွက်စေတော်မူ၏။ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့အပေါ်၌၎င်း၊ မဖြောင့်မတ်သောသူတို့အပေါ်၌၎င်း မိုးကိုရွာစေတော်မူ၏။" (မဿဲ ၅:၄၅)။ ဤအစေခံခြင်း၏ စံပြပုံရိပ်ကို ဘုရားသခင်သည် သားတော်အား အပ်နှံခဲ့သည်။ ယေရှုသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ ဦးခေါင်းအဖြစ် ရပ်တည်ရန် ပေးအပ်ခြင်းခံရပြီး ကိုယ်တော့်စံနမူနာအားဖြင့် အစေခံခြင်းဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို သင်ကြားပေးရန် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးသည် အစေခံခြင်းနိယာမအောက်တွင် ရှိခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် အားလုံးကို အစေခံခဲ့သည်၊ အားလုံးအတွက် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးပြခဲ့ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ လိုက်နာရမည်ကို စံနမူနာပြခဲ့သည်။

In His life and lessons, Christ has given a perfect exemplifcation
of the unselfsh ministry which has its origin in God. God does not
live for Himself. By creating the world, and by upholding all things,
He is constantly ministering for others. “He maketh His sun to rise
on the evil and on the good, and sendeth rain on the just and on the
unjust.” Matthew 5:45. This ideal of ministry God has committed to
His Son. Jesus was given to stand at the head of humanity, that by
His example He might teach what it means to minister. His whole
life was under a law of service. He served all, ministered to all. Thus
He lived the law of God, and by His example showed how we are to
obey it.

ယေရှုသည် ဤမူကို တပည့်တော်များအကြား အကြိမ်ကြိမ် တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့က အမြင့်ဆုံးနေရာကို တောင်းဆိုသောအခါ "သင်တို့တွင် အဘယ်သူသည် ကြီးမြတ်လိုသနည်း၊ ထိုသူသည် သင်တို့၏ အစေခံဖြစ်ရမည်" (မဿဲ ၂၀:၂၆) ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ငါ့နိုင်ငံတော်တွင် ဦးစားပေးမှုနှင့် အထက်စီးရယူလိုမှု မူဝါဒများအတွက် နေရာမရှိချေ။ တစ်ခုတည်းသော ကြီးမြတ်ခြင်းမှာ နှိမ့်ချခြင်း၏ ကြီးမြတ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော ထူးခြားချက်မှာ အခြားသူများကို အစေခံရန် ဆက်ကပ်အပ်နှံခြင်း၌သာ တွေ့ရှိရသည်။

Again and again Jesus had tried to establish this principle among [650]
His disciples. When James and John made their request for preeminence, He had said, “Whosoever will be great among you, let
him be your minister.” Matthew 20:26. In My kingdom the principle
of preference and supremacy has no place. The only greatness is the
greatness of humility. The only distinction is found in devotion to
the service of others.

ယခုအခါ တပည့်တော်တို့၏ ခြေကို ဆေးကြောပြီးနောက် "ငါသည် သင်တို့အား ပြုသကဲ့သို့ သင်တို့သည်လည်း ပြုစေခြင်းငှါ ပုံသက်သေကို ပေးခဲ့ပြီ" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဤစကားများဖြင့် ခရစ်တော်သည် ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်း ဓလေ့ကိုသာ ခိုင်းစေနေခြင်း မဟုတ်ချေ။ ခရီးသွားလာခြင်းမှ ရရှိလာသော ဖုန်မှုန့်များကို ဖယ်ရှားရန် ဧည့်သည်များ၏ ခြေကို ဆေးကြောပေးခြင်းထက် ပိုမိုနက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ခရစ်တော်သည် ဤနေရာတွင် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ဝတ်ပြုမှု (မင်္ဂလာတရား) တစ်ခုကို တည်ထောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သခင်၏ လုပ်ရပ်အားဖြင့် ဤနှိမ့်ချသော အခမ်းအနားကို မြင့်မြတ်သော စနစ်တစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်။ တပည့်တော်များသည် ကိုယ်တော့်ထံမှ နှိမ့်ချခြင်းနှင့် အစေခံခြင်း သင်ခန်းစာများကို အမြဲအမှတ်ရနေစေရန် ဤအမှုကို လိုက်နာကျင့်သုံးရမည်ဖြစ်သည်။

Now, having washed the disciples’ feet, He said, “I have given
you an example, that ye should do as I have done to you.” In these
words Christ was not merely enjoining the practice of hospitality.
More was meant than the washing of the feet of guests to remove the
dust of travel. Christ was here instituting a religious service. By the
act of our Lord this humiliating ceremony was made a consecrated
ordinance. It was to be observed by the disciples, that they might
ever keep in mind His lessons of humility and service.

ဤစနစ်သည် ပွဲတော်မင်္ဂလာ (Sacramental service) အတွက် ခရစ်တော် သတ်မှတ်ထားသော ပြင်ဆင်မှုဖြစ်သည်။ မာန၊ သဘောထားကွဲလွဲမှုနှင့် အထက်စီးရယူလိုသော အငြင်းပွားမှုများကို လက်ခံထားသရွေ့ စိတ်နှလုံးသည် ခရစ်တော်နှင့် မိဿဟာယ မဖွဲ့နိုင်ချေ။ ကိုယ်တော့်အသွေးတော်နှင့် အသားတော်၏ ပွဲတော်ကို လက်ခံရန် ကျွန်ုပ်တို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးချေ။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် ကိုယ်တော့်နှိမ့်ချမှုကို အောက်မေ့ဖွယ်ပြုသော ဤအမှုကို အရင်ဆုံး လိုက်နာရန် သတ်မှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

This ordinance is Christ’s appointed preparation for the sacramental service. While pride, variance, and strife for supremacy are
cherished, the heart cannot enter into fellowship with Christ. We
are not prepared to receive the communion of His body and His
blood. Therefore it was that Jesus appointed the memorial of His
humiliation to be frst observed.

ဤဝတ်ပြုမှုသို့ လာကြသောအခါ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများသည် အသက်နှင့် ဘုန်းကြီးသော အရှင်၏ စကားတော်များကို အောက်မေ့သတိရသင့်သည်မှာ- "ငါသည် သင်တို့အား အဘယ်သို့ပြုသည်ကို သင်တို့သိကြသလော။ သင်တို့သည် ငါ့ကို ဆရာဟူ၍၎င်း၊ သခင်ဟူ၍၎င်း ခေါ်ကြ၏။ ထိုသို့ခေါ်သည်မှာ မှန်၏။ ငါသည် ဆရာ၊ သခင် ဖြစ်၏။ ထိုသို့ သင်တို့၏သခင်နှင့် ဆရာဖြစ်သော ငါသည် သင်တို့၏ခြေကို ဆေးလျှင်၊ သင်တို့သည်လည်း တစ်ဦး၏ခြေကို တစ်ဦးဆေးရကြမည်။ ငါသည် သင်တို့အား ပြုသကဲ့သို့ သင်တို့သည်လည်း ပြုစေခြင်းငှါ ပုံသက်သေကို ပေးခဲ့ပြီ။ ငါအမှန်အကန် ဆိုသည်ကား၊ အစေခံသည် မိမိသခင်ထက် မကြီးမြတ်။ စေလွှတ်ခြင်းကို ခံရသောသူသည် စေလွှတ်သောသူထက် မကြီးမြတ်။ ဤအရာတို့ကို သင်တို့သိ၍ ကျင့်လျှင် မင်္ဂလာရှိကြ၏။" လူသားတို့၏ သဘာဝတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မိမိညီအစ်ကိုထက် သာ၍ အထင်ကြီးတတ်ခြင်း၊ မိမိအတွက်သာ လုပ်ဆောင်တတ်ခြင်းနှင့် အမြင့်ဆုံးနေရာကို ရှာဖွေတတ်ခြင်းများ ရှိပြီး၊ ထိုအရာသည် မကြာခဏဆိုသလို မကောင်းသော သံသယများနှင့် စိတ်ခါးသီးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ပွဲတော်မင်္ဂလာမတိုင်မီ ပြုလုပ်သော ဤဝတ်ပြုမှုသည် ထိုအထင်အမြင်လွဲမှားမှုများကို ရှင်းလင်းပစ်ရန်၊ လူကို သူ၏အတ္တစိတ်မှ ထုတ်ဆောင်ပေးရန်၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်ထားသော မာနတရားမှ ဆွဲချပေးရန်နှင့် မိမိညီအစ်ကိုအား အစေခံလိုသော နှိမ့်ချသည့် စိတ်နှလုံးသို့ ဆောင်ကြဉ်းပေးရန် ဖြစ်သည်။

As they come to this ordinance, the children of God should bring
to remembrance the words of the Lord of life and glory: “Know ye
what I have done to you? Ye call Me Master and Lord: and ye say
well; for so I am. If I then, your Lord and Master, have washed your
feet; ye also ought to wash one another’s feet. For I have given you
an example, that ye should do as I have done to you. Verily, verily,
570 The Desire of Ages
I say unto you, The servant is not greater than his lord; neither he
that is sent greater than he that sent him. If ye know these things,
happy are ye if ye do them.” There is in man a disposition to esteem
himself more highly than his brother, to work for self, to seek the
highest place; and often this results in evil surmisings and bitterness
of spirit. The ordinance preceding the Lord’s Supper is to clear away
these misunderstandings, to bring man out of his selfshness, down
from his stilts of self-exaltation, to the humility of heart that will
lead him to serve his brother.

ကောင်းကင်မှ သန့်ရှင်းသော စောင့်ကြည့်သူသည် ဤအချိန်တွင် ရှိနေပြီး စိတ်နှလုံးကို စစ်ဆေးရန်၊ အပြစ်ကို ဝန်ခံသိရှိစေရန်နှင့် အပြစ်လွှတ်ခြင်း၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ခံစားရစေရန် လုပ်ဆောင်ပေးသည်။ ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော့်ကျေးဇူးတော်၏ ပြည့်စုံခြင်းနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ရှိနေပြီး အတ္တလမ်းကြောင်းတွင် စီးဆင်းနေသော အတွေးစီးကြောင်းများကို ပြောင်းလဲပေးရန် ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ကိုယ်တော့်စံနမူနာကို လိုက်လျှောက်သူတို့၏ ခံစားချက်များကို နှိုးဆော်ပေးသည်။ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကယ်တင်ရှင်၏ နှိမ့်ချမှုကို အောက်မေ့သောအခါ အတွေးတစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်လာသည်၊ ဘုရားသခင်၏ ကြီးမားသော ကောင်းမြတ်မှုနှင့် လောကီမိတ်ဆွေများ၏ ကူညီစောင့်ရှောက်မှု၊ ကြင်နာမှုဆိုင်ရာ အမှတ်တရများကို ပြန်လည် နိုးကြားစေသည်။ မေ့လျော့နေသော ကောင်းချီးများ၊ အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့သော ကရုဏာများ၊ လျစ်လျူရှုခဲ့သော ကြင်နာမှုများကို သတိရလာစေသည်။ အဖိုးတန်သော မေတ္တာပင်ကို ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သည့် ခါးသီးသော အမြစ်များကို တွေ့ရှိလာစေသည်။ စရိုက်လက္ခဏာ ချို့ယွင်းချက်များ၊ တာဝန်ပျက်ကွက်မှုများ၊ ဘုရားသခင်အပေါ် ကျေးဇူးကန်းမှု၊ ညီအစ်ကိုများအပေါ် အေးစက်မှုများကို သတိရစေသည်။ အပြစ်ကို ဘုရားသခင် ရှုမြင်သည့်အလင်းတွင် မြင်လာရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အတွေးများသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေသော အတွေးများမဟုတ်ဘဲ၊ ပြင်းထန်သော မိမိကိုယ်ကိုယ် ဝေဖန်မှုနှင့် နှိမ့်ချမှုများ ဖြစ်လာသည်။ စိမ်းကားမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သော အတားအဆီးတိုင်းကို ဖြိုဖျက်ရန် စိတ်အားတက်ကြွလာသည်။ မကောင်းသော အတွေးနှင့် မကောင်းသော စကားများကို စွန့်ပယ်လာသည်။ အပြစ်များကို ဝန်ခံသည်၊ အပြစ်လွှတ်ခြင်းကို ခံရသည်။ ခရစ်တော်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကျေးဇူးတော်သည် ဝိညာဉ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ခရစ်တော်၏ မေတ္တာတော်က စိတ်နှလုံးများကို ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိသော စည်းလုံးမှုသို့ ဆွဲဆောင်လေသည်။

The holy Watcher from heaven is present at this season to make
it one of soul searching, of conviction of sin, and of the blessed
assurance of sins forgiven. Christ in the fullness of His grace is there
to change the current of the thoughts that have been running in selfsh
channels. The Holy Spirit quickens the sensibilities of those who
follow the example of their Lord. As the Saviour’s humiliation for
[651] us is remembered, thought links with thought; a chain of memories
is called up, memories of God’s great goodness and of the favor and
tenderness of earthly friends. Blessings forgotten, mercies abused,
kindnesses slighted, are called to mind. Roots of bitterness that have
crowded out the precious plant of love are made manifest. Defects of
character, neglect of duties, ingratitude to God, coldness toward our
brethren, are called to remembrance. Sin is seen in the light in which
God views it. Our thoughts are not thoughts of self-complacency,
but of severe self-censure and humiliation. The mind is energized to
break down every barrier that has caused alienation. Evil thinking
and evilspeaking are put away. Sins are confessed, they are forgiven.
The subduing grace of Christ comes into the soul, and the love of
Christ draws hearts together in a blessed unity.

ဤသို့ဖြင့် ပြင်ဆင်မှုဝတ်ပြုခြင်း၏ သင်ခန်းစာကို သင်ယူပြီးသောအခါ သာ၍မြင့်မားသော ဝိညာဉ်ရေးဘဝအတွက် တောင့်တမှု နိုးကြားလာသည်။ ထိုတောင့်တမှုကို မြင့်မြတ်သော သက်သေတော်က တုံ့ပြန်လိမ့်မည်။ ဝိညာဉ်သည် မြှင့်တင်ခြင်း ခံရလိမ့်မည်။ အပြစ်လွှတ်ခြင်း ခံရသည်ဟူသော သိစိတ်ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ပွဲတော်ကို ပါဝင်စားသုံးနိုင်သည်။ ခရစ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်း နေရောင်ခြည်သည် စိတ်နှလုံး၏ အခန်းများနှင့် ဝိညာဉ်ဗိမာန်တော်ကို ပြည့်စေလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် "လောကီအပြစ်ကို ဖယ်ရှားသော ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်" ကို ကြည့်ရှုကြရသည်။ (ယောဟန် ၁:၂၉)။

As the lesson of the preparatory service is thus learned, the
desire is kindled for a higher spiritual life. To this desire the divine
Witness will respond. The soul will be uplifted. We can partake of
the Communion with a consciousness of sins forgiven. The sunshine
of Christ’s righteousness will fll the chambers of the mind and the
soul temple. We “behold the Lamb of God, which taketh away the
sin of the world.” John 1:29.

ဤဝတ်ပြုမှု၏ စိတ်ဓာတ်ကို လက်ခံရရှိသူတို့အတွက် ၎င်းသည် ရိုးရိုးအခမ်းအနားတစ်ခုမျှ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်မသွားနိုင်ချေ။ ၎င်း၏ အမြဲတမ်းသင်ခန်းစာမှာ "မေတ္တာစိတ်ရှိ၍ အချင်းချင်း အစေခံကြလော့" ဟူသောအချက် ဖြစ်လိမ့်မည်။ (ဂလာတိ ၅:၁၃)။ တပည့်တော်တို့၏ ခြေကို ဆေးကြောပေးခြင်းအားဖြင့် ခရစ်တော်သည် သူတို့ကို ကောင်းကင်ဘဏ္ဍာ၏ ထာဝရကြွယ်ဝမှုတွင် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ အမွေခံများဖြစ်စေမည့် မည်သည့်အစေခံမှုကိုမဆို၊ မည်မျှပင် နိမ့်ပါးစေကာမူ ပြုလုပ်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ ကိုယ်တော့်တပည့်တော်များသည်လည်း ထိုနည်းတူပင် မိမိညီအစ်ကိုများကို အစေခံရန် ကတိပြုကြရသည်။ ဤဝတ်ပြုမှုကို မှန်ကန်စွာ ကျင်းပသည့် အခါတိုင်း ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီမစရန်နှင့် ကောင်းချီးပေးရန် သန့်ရှင်းသော ဆက်ဆံရေးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အတ္တကင်းသော အစေခံခြင်းအတွက် မိမိတို့၏ ဘဝကို ပေးလှူရန် ပဋိညာဉ်ပြုကြသည်။ ဤသည်မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးအတွက်သာ မဟုတ်ပါ။ သူတို့၏ လုပ်ငန်းခွင်သည် သူတို့သခင်၏ လုပ်ငန်းခွင်ကဲ့သို့ပင် ကျယ်ပြန့်သည်။ လောကတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ အစေခံမှုကို လိုအပ်နေသူများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဆင်းရဲသူ၊ အားကိုးရာမဲ့သူ၊ ပညာမရှိသူတို့သည် အရပ်ရပ်၌ ရှိနေကြသည်။ အထက်ခန်း၌ ခရစ်တော်နှင့်အတူ မိဿဟာယဖွဲ့ခဲ့သူတို့သည် ကိုယ်တော်ပြုခဲ့သကဲ့သို့ အစေခံရန် ထွက်ခွာသွားကြလိမ့်မည်။

To those who receive the spirit of this service, it can never become a mere ceremonial. Its constant lesson will be, “By love serve
one another.” Galatians 5:13. In washing the feet of His disciples,
Servant of Servants 571
Christ gave evidence that He would do any service, however humble, that would make them heirs with Him of the eternal wealth of
heaven’s treasure. His disciples, in performing the same rite, pledge
themselves in like manner to serve their brethren. Whenever this
ordinance is rightly celebrated, the children of God are brought into
a holy relationship, to help and bless each other. They covenant that
the life shall be given to unselfsh ministry. And this, not only for
one another. Their feld of labor is as wide as their Master’s was. The
world is full of those who need our ministry. The poor, the helpless,
the ignorant, are on every hand. Those who have communed with
Christ in the upper chamber will go forth to minister as He did.

အားလုံး၏ အစေခံခြင်းကို ခံရသောအရှင် ယေရှုသည် အားလုံး၏ အစေခံဖြစ်ရန် ကြွလာခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် အားလုံးကို အစေခံခဲ့သောကြောင့် အားလုံး၏ အစေခံခြင်းနှင့် ဂုဏ်ပြုခြင်းကို နောက်တစ်ဖန် ခံရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော့်၏ မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်အင်္ဂါရပ်များတွင် ပါဝင်လိုသူများနှင့် ဝိညာဉ်များ ကယ်တင်ခြင်းခံရသည်ကို မြင်ရသည့် ဝမ်းမြောက်ခြင်း၌ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ပါဝင်လိုသူများသည် ကိုယ်တော့်၏ အတ္တကင်းသော အစေခံခြင်းစံနမူနာကို လိုက်လျှောက်ရမည်ဖြစ်သည်။

Jesus, the served of all, came to be the servant of all. And
because He ministered to all, He will again be served and honored
by all. And those who would partake of His divine attributes, and
share with Him the joy of seeing souls redeemed, must follow His
example of unselfsh ministry.

ဤအရာအားလုံးကို ယေရှု၏စကားတွင် အကျုံးဝင်ပါရှိသည်မှာ — "ငါသည် သင်တို့အား ပြုသကဲ့သို့ သင်တို့သည်လည်း ပြုစေခြင်းငှါ ပုံသက်သေကို ပေးခဲ့ပြီ။" ဤသည်မှာ ကိုယ်တော်တည်ထောင်ခဲ့သော ဝတ်ပြုမှု၏ ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်က "ဤအရာတို့ကို သင်တို့သိလျှင်"၊ ကိုယ်တော့်သင်ခန်းစာများ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သင်တို့သိလျှင်၊ "ကျင့်လျှင် မင်္ဂလာရှိကြ၏" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

All this was comprehended in the words of Jesus, “I have given
you an example, that ye should do as I have done to you.” This was
the intent of the service He established. And He says, “If ye know
these things,” if you know the purpose of His lessons, “happy are ye
if ye do them.”