အခန်း (၉) — တိုက်လှန်ခြင်းခံရသောနေ့ရက်များ

 

အခန်း (၉) — ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားရာနေ့ရက်များ [၈၄]

ဂျူးကလေးငယ်တစ်ဦးသည် သူ၏ အစောဆုံးနှစ်များကပင် ရဗ္ဗိ (Rabbi) တို့၏ တောင်းဆိုချက်များဖြင့် ဝန်းရံခံခဲ့ရသည်။ ဘဝ၏ အသေးငယ်ဆုံးသော အသေးစိတ်အချက်အလက်များအထိ လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းအတွက် တင်းကျပ်သော စည်းမျဉ်းများကို ပြဋ္ဌာန်းထားသည်။ တရားဇရပ်ဆရာများ၏ လက်အောက်တွင် လူငယ်တို့သည် သာမန်ဣသရေလလူမျိုးများအနေဖြင့် လိုက်နာရန် မျှော်လင့်ထားသည့် ရေတွက်မကုန်နိုင်သော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို သင်ကြားကြရသည်။ သို့သော် ယေရှုသည် ဤကိစ္စရပ်များတွင် စိတ်ဝင်တစား မရှိခဲ့ပါ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကိုယ်တော်သည် ရဗ္ဗိတို့၏ ပညတ်တရားများနှင့် ကင်းလွတ်စွာ ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းစာများသည် ကိုယ်တော် အမြဲမပြတ်လေ့လာရာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ “ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား” ဟူသော နှုတ်ကပတ်တော်သည် ကိုယ်တော့်နှုတ်ဖျား၌ အမြဲရှိနေခဲ့သည်။

Chapter 9—Days of Conflict [84]
From its earliest years the Jewish child was surrounded with the
requirements of the rabbis. Rigid rules were prescribed for every act,
down to the smallest details of life. Under the synagogue teachers the
youth were instructed in the countless regulations which as orthodox
Israelites they were expected to observe. But Jesus did not interest
Himself in these matters. From childhood He acted independently
of the rabbinical laws. The Scriptures of the Old Testament were
His constant study, and the words, “Thus saith the Lord,” were ever
upon His lips.

လူတို့၏ အခြေအနေများကို ကိုယ်တော် စတင်နားလည်လာသောအခါ၊ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း၏ တောင်းဆိုချက်များနှင့် ဘုရားသခင်၏ တောင်းဆိုချက်များသည် အမြဲတစေ ထိပ်တိုက်တွေ့နေသည်ကို ကိုယ်တော်မြင်တော်မူ၏။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်မှ သွေဖည်သွားကြပြီး၊ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားသော ဝါဒများကို မြှောက်စားနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မည်သည့်အကျိုးကျေးဇူးမျှမရှိသော ရှေးရိုးထုံးတမ်းစဉ်လာများကို လိုက်နာနေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုသည် အခမ်းအနားများ၏ အလှည့်အပတ်မျှသာ ဖြစ်နေပြီး၊ ထိုအရာများက သင်ကြားပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော သန့်ရှင်းသော အမှန်တရားများသည် ဝတ်ပြုသူတို့ထံမှ ဖုံးကွယ်ခြင်း ခံထားရသည်။ ထိုသို့သော ယုံကြည်ခြင်းကင်းမဲ့သည့် ဝတ်ပြုမှုများတွင် သူတို့ ငြိမ်သက်ခြင်း မရရှိကြသည်ကို ကိုယ်တော် မြင်တော်မူ၏။ ဘုရားသခင်ကို သမ္မာတရားနှင့်အညီ ဝတ်ပြုခြင်းဖြင့် ရရှိလာမည့် စိတ်ဝိညာဉ်၏ လွတ်လပ်မှုကို သူတို့ မသိကြချေ။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သင်ကြားပေးရန် ကြွလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်ချက်များတွင် လူသားတို့၏ တောင်းဆိုချက်များကို ရောနှောခြင်းကို ကိုယ်တော် အတည်မပြုနိုင်ခဲ့ပါ။ ကိုယ်တော်သည် တတ်သိနားလည်သော ဆရာတို့၏ ပညတ်ချက်များ သို့မဟုတ် ကျင့်ထုံးများကို တိုက်ရိုက်မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပါ။ သို့သော် [၈၅] ကိုယ်တော်၏ ရိုးရှင်းသော အလေ့အထများအတွက် အပြစ်တင်ခံရသောအခါတွင်မူ၊ ကိုယ်တော်၏ အပြုအမူသည် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြရန် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို တင်ပြခဲ့သည်။

As the condition of the people began to open to His mind, He saw
that the requirements of society and the requirements of God were
in constant collision. Men were departing from the word of God,
and exalting theories of their own invention. They were observing
traditional rites that possessed no virtue. Their service was a mere
round of ceremonies; the sacred truths it was designed to teach were
hidden from the worshipers. He saw that in their faithless services
they found no peace. They did not know the freedom of spirit that
would come to them by serving God in truth. Jesus had come to
teach the meaning of the worship of God, and He could not sanction
the mingling of human requirements with the divine precepts. He
did not attack the precepts or practices of the learned teachers; but [85]
when reproved for His own simple habits, He presented the word of
God in justifcation of His conduct.

ယေရှုသည် မိမိနှင့် ဆက်ဆံရသူတိုင်းကို ကျေနပ်အောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသော နည်းလမ်းတိုင်းဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် အလွန်နူးညံ့ပြီး မပေါ်မလွင် နေထိုင်တတ်သောကြောင့်၊ ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် လူကြီးသူမများက ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ သွန်သင်မှုအောက်တွင် အလွယ်တကူ ရှိလာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ရှေးရဗ္ဗိများထံမှ ဆင်းသက်လာသော ဆောင်ပုဒ်များနှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို လက်ခံရန် ကိုယ်တော်အား တိုက်တွန်းကြသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်က ထိုအရာများအတွက် သန့်ရှင်းသော ကျမ်းစာထဲမှ အခွင့်အာဏာကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်တော်မှ ထွက်သမျှသော စကားတော်ကို ကိုယ်တော် နားထောင်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ လူတို့၏ တီထွင်မှုများကိုမူ နာခံနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ယေရှုသည် ကျမ်းစာကို အစမှ အဆုံးအထိ သိရှိနေပုံရပြီး ၎င်းတို့ကို မှန်ကန်သော အနက်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် တင်ပြခဲ့သည်။ ရဗ္ဗိတို့သည် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ သွန်သင်မှုကို ခံရခြင်းအတွက် ရှက်ရွံ့ကြသည်။ ကျမ်းစာကို အနက်ဖွင့်ရန်မှာ သူတို့၏ တာဝန်ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ အနက်ဖွင့်ဆိုချက်ကို လက်ခံရန်မှာ ကိုယ်တော့်တာဝန် ဖြစ်သည်ဟု သူတို့က အခိုင်အမာ ပြောဆိုကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ စကားကို ဆန့်ကျင်ရပ်တည်သည့်အတွက် သူတို့ အလွန်အမင်း အမျက်ထွက်ကြသည်။

In every gentle and submissive way, Jesus tried to please those
with whom He came in contact. Because He was so gentle and
unobtrusive, the scribes and elders supposed that He would be easily
influenced by their teaching. They urged Him to receive the maxims
and traditions that had been handed down from the ancient rabbis,
but He asked for their authority in Holy Writ. He would hear every
word that proceeds from the mouth of God; but He could not obey
the inventions of men. Jesus seemed to know the Scriptures from
beginning to end, and He presented them in their true import. The
61
62 The Desire of Ages
rabbis were ashamed to be instructed by a child. They claimed that
it was their offce to explain the Scriptures, and that it was His place
to accept their interpretation. They were indignant that He should
stand in opposition to their word.

သူတို့၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများအတွက် ကျမ်းစာထဲတွင် မည်သည့်အထောက်အထားမျှ ရှာမတွေ့နိုင်ကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။ ဝိညာဉ်ရေးရာ နားလည်မှုတွင် ယေရှုသည် သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသည်ကို သူတို့ သိမြင်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ညွှန်ကြားချက်များကို [၈၆] ကိုယ်တော်က မနာခံသည့်အတွက် သူတို့ စိတ်ဆိုးကြသည်။ ကိုယ်တော်အား နားချ၍မရသောအခါ၊ သူတို့သည် ယောသပ်နှင့် မာရိထံသို့ သွားပြီး ကိုယ်တော်၏ မနာခံမှုများကို တိုင်တန်းကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်သည် ပြစ်တင်မောင်းမဲခြင်းနှင့် ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

They knew that no authority could be found in Scripture for their
traditions. They realized that in spiritual understanding Jesus was
far in advance of them. Yet they were angry because He did not
[86] obey their dictates. Failing to convince Him, they sought Joseph and
Mary, and set before them His course of noncompliance. Thus He
suffered rebuke and censure.

အလွန်ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်မှာပင် ယေရှုသည် မိမိ၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ပုံဖော်ရာ၌ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ မိဘများအပေါ်ထားရှိသော လေးစားမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကပင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နာခံခြင်းမှ ကိုယ်တော်အား မသွေဖည်စေနိုင်ခဲ့ပါ။ မိသားစု ထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် ကွဲပြားသော လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းအတွက် “ကျမ်းစာ၌ လာသည်ကား” ဟူသောအချက်မှာ ကိုယ်တော့်အတွက် အကြောင်းပြချက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရဗ္ဗိတို့၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ကိုယ်တော့်ဘဝသည် ခါးသီးခဲ့ရသည်။ လူငယ်ဘဝမှာပင် ကိုယ်တော်သည် နှုတ်ဆိတ်ခြင်းနှင့် သည်းခံခြင်းဟူသော ခက်ခဲသည့် သင်ခန်းစာကို သင်ယူခဲ့ရသည်။

At a very early age, Jesus had begun to act for Himself in the
formation of His character, and not even respect and love for His
parents could turn Him from obedience to God’s word. “It is written”
was His reason for every act that varied from the family customs.
But the influence of the rabbis made His life a bitter one. Even in
His youth He had to learn the hard lesson of silence and patient
endurance.

ယောသပ်၏ သားများဟု ခေါ်တွင်သော ကိုယ်တော့်ညီအစ်ကိုများသည် ရဗ္ဗိတို့ဘက်မှ ရပ်တည်ခဲ့ကြသည်။ ထုံးတမ်းစဉ်လာများသည် ဘုရားသခင်၏ တောင်းဆိုချက်များကဲ့သို့ပင် လိုက်နာရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့က ဇွတ်အတင်း ပြောဆိုကြသည်။ သူတို့သည် လူတို့၏ ပညတ်ချက်များကို ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ထက် ပိုမိုအရေးထားကြပြီး၊ အမှားနှင့် အမှန်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သော ယေရှု၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားကို ကိုယ်တော် တိကျစွာ နာခံခြင်းကို သူတို့က ခေါင်းမာခြင်းဟု ပြစ်တင်ရှုတ်ချကြသည်။ ရဗ္ဗိတို့အား ပြန်လည်ဖြေကြားရာတွင် ကိုယ်တော် ပြသခဲ့သော အသိပညာနှင့် ဉာဏ်ပညာကို သူတို့ အံ့ဩကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ပညာရှိများထံမှ သင်ကြားမှု မရရှိခဲ့ကြောင်း သူတို့ သိသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အတွက် ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို သူတို့ မမြင်ဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။ ကိုယ်တော်၏ ပညာရေးမှာ သူတို့ထက် မြင့်မားသော အမျိုးအစားဖြစ်ကြောင်း သူတို့ အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် သူတို့ မသိနားမလည်သော အသိပညာ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည့် အသက်ပင်ကို လက်လှမ်းမှီနေသည်ကိုမူ သူတို့ သတိမထားမိကြချေ။

His brothers, as the sons of Joseph were called, sided with the
rabbis. They insisted that the traditions must be heeded, as if they
were the requirements of God. They even regarded the precepts
of men more highly than the word of God, and they were greatly
annoyed at the clear penetration of Jesus in distinguishing between
the false and the true. His strict obedience to the law of God they
condemned as stubbornness. They were surprised at the knowledge
and wisdom He showed in answering the rabbis. They knew that
He had not received instruction from the wise men, yet they could
not but see that He was an instructor to them. They recognized that
His education was of a higher type than their own. But they did not
discern that He had access to the tree of life, a source of knowledge
of which they were ignorant.

ခရစ်တော်သည် သီးခြားခွဲထွက်နေသူ မဟုတ်ပါ၊ ထိုအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဖာရိရှဲတို့၏ တင်းကျပ်သော စည်းမျဉ်းများကို သွေဖည်ခဲ့သောကြောင့် သူတို့ကို အထူးပင် စိတ်ဆိုးစေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘာသာရေး နယ်ပယ်ကို နေ့စဉ်ဘဝအတွက် အလွန်မြင့်မြတ်လွန်းသော အရာအဖြစ် မြင့်မားသော အတားအဆီးတံတိုင်းများဖြင့် ပိတ်လှောင်ထားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုခွဲခြားထားသော တံတိုင်းများကို ကိုယ်တော် ဖြိုဖျက်ခဲ့သည်။ လူတို့နှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ကိုယ်တော်က "မင်းရဲ့ ယုံကြည်ချက်က ဘာလဲ? ဘယ်အသင်းတော်မှာ ပါသလဲ?" ဟု မမေးမြန်းခဲ့ပါ။ အကူအညီ လိုအပ်သူတိုင်းအတွက် ကိုယ်တော်၏ ကူညီနိုင်သော တန်ခိုးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ မိမိ၏ ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ စရိုက်လက္ခဏာကို ပြသရန်အတွက် တောရဆောက်တည်သည့် အခန်းငယ်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို ပိတ်လှောင်ထားမည့်အစား၊ [၆၃] ကိုယ်တော်သည် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် စိတ်အားထက်သန်စွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ကျမ်းစာလာ ဘာသာရေးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ညှဉ်းဆဲခြင်းတွင် မတည်ရှိကြောင်း အခြေခံမူကို ကိုယ်တော် သွန်သင်ခဲ့သည်။

Christ was not exclusive, and He had given special offense to
the Pharisees by departing in this respect from their rigid rules. He
found the domain of religion fenced in by high walls of seclusion,
as too sacred a matter for everyday life. These walls of partition
He overthrew. In His contact with men He did not ask, What is
your creed? To what church do you belong? He exercised His
helping power in behalf of all who needed help. Instead of secluding
Himself in a hermit’s cell in order to show His heavenly character,
Days of Conflict 63
He labored earnestly for humanity. He inculcated the principle that
Bible religion does not consist in the mortifcation of the body.

စင်ကြယ်ပြီး ညစ်ညူးခြင်းမရှိသော ဘာသာရေးသည် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်နှင့် အထူးအခါသမယများအတွက်သာ မဟုတ်ကြောင်း ကိုယ်တော် သွန်သင်ခဲ့သည်။ အချိန်တိုင်းနှင့် နေရာတိုင်းတွင် ကိုယ်တော်သည် လူသားတို့အပေါ် မေတ္တာဖြင့် စိတ်ဝင်တစားရှိမှုကို ပြသခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော့်ထံမှ ရွှင်လန်းသော ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ခြင်း အလင်းကို ဖြာထွက်စေခဲ့သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ဖာရိရှဲတို့အတွက် ပြစ်တင်မောင်းမဲမှု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘာသာရေးသည် အတ္တဆန်ခြင်း၌ မတည်ကြောင်းနှင့် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအပေါ် သူတို့၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အာရုံစိုက်မှုသည် စစ်မှန်သော ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ခြင်းနှင့် များစွာ ကွာဝေးကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ဤအချက်က ယေရှုအပေါ် သူတို့၏ ရန်ငြိုးကို နှိုးဆွခဲ့သဖြင့်၊ သူတို့၏ စည်းမျဉ်းများကို ကိုယ်တော် လိုက်နာလာစေရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

He taught that pure and undefled religion is not meant only for
set times and special occasions. At all times and in all places He
manifested a loving interest in men, and shed about Him the light of
a cheerful piety. All this was a rebuke to the Pharisees. It showed
that religion does not consist in selfshness, and that their morbid
devotion to personal interest was far from being true godliness. This
had roused their enmity against Jesus, so that they tried to enforce
His conformity to their regulations.

ယေရှုသည် ကိုယ်တော် မြင်တွေ့ရသမျှသော ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားရသူတိုင်းကို ကူညီရန် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ [၈၇] ကိုယ်တော့်တွင် ပေးကမ်းရန် ငွေကြေး အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း၊ မိမိထက် ပိုမိုလိုအပ်သည်ဟု ထင်ရသူများကို ကူညီရန်အတွက် မိမိ၏ အစားအစာကို မကြာခဏ အနစ်နာခံခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုသည် သူတို့၏ ဩဇာကို များစွာ တန်ပြန်နေသည်ဟု ကိုယ်တော့်ညီအစ်ကိုများက ခံစားရသည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ မရှိသော၊ သို့မဟုတ် မလိုချင်သော လိမ္မာပါးနပ်မှုတစ်ခု ကိုယ်တော့်တွင် ရှိသည်။ သူတို့က ဆင်းရဲနိမ့်ကျသော သူများကို ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုသောအခါ၊ ယေရှုသည် ထိုသူများကို ရှာဖွေပြီး အားပေးစကား ပြောကြားခဲ့သည်။ လိုအပ်နေသူများကို ရေအေးတစ်ခွက် ပေးကမ်းမည်ဖြစ်ပြီး၊ မိမိ၏ အစားအစာကို သူတို့လက်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးလိမ့်မည်။ သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ကိုယ်တော် ကူညီဖြေဖျောက်ပေးစဉ်၊ ကိုယ်တော် သွန်သင်သော သမ္မာတရားများသည် ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာလုပ်ရပ်များနှင့် ဆက်စပ်သွားပြီး၊ ထိုသို့ဖြင့် မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

Jesus worked to relieve every case of suffering that He saw. He [87]
had little money to give, but He often denied Himself of food in order
to relieve those who appeared more needy than He. His brothers
felt that His influence went far to counteract theirs. He possessed a
tact which none of them had, or desired to have. When they spoke
harshly to poor, degraded beings, Jesus sought out these very ones,
and spoke to them words of encouragement. To those who were in
need He would give a cup of cold water, and would quietly place
His own meal in their hands. As He relieved their sufferings, the
truths He taught were associated with His acts of mercy, and were
thus riveted in the memory.

ဤအရာအားလုံးသည် ကိုယ်တော့်ညီအစ်ကိုများကို မကျေမနပ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ယေရှုထက် အသက်ကြီးသူများ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ ညွှန်ကြားချက်အောက်တွင် ရှိသင့်သည်ဟု သူတို့ ခံစားရသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို သူတို့ထက် သာလွန်သည်ဟု ထင်မြင်နေကြောင်း စွပ်စွဲကြပြီး၊ ဆရာများ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူထုခေါင်းဆောင်များထက် မိမိကိုယ်ကို အထက်တွင် ထားရှိသည့်အတွက် ပြစ်တင်ကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော့်ကို မကြာခဏ ခြိမ်းခြောက်ပြီး ကြောက်ရွံ့အောင် ကြိုးစားကြသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် ကျမ်းစာကို လမ်းညွှန်အဖြစ် ထားရှိကာ ရှေ့ဆက်သွားခဲ့သည်။

All this displeased His brothers. Being older than Jesus, they
felt that He should be under their dictation. They charged Him with
thinking Himself superior to them, and reproved Him for setting
Himself above their teachers and the priests and rulers of the people.
Often they threatened and tried to intimidate Him; but He passed on,
making the Scriptures His guide.

ယေရှုသည် ကိုယ်တော့်ညီအစ်ကိုများကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး မဖောက်ပြန်သော ကြင်နာမှုဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့က ကိုယ်တော့်အပေါ် မနာလိုဖြစ်ကြပြီး၊ အထင်အရှားဆုံးသော မယုံကြည်မှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုတို့ကို ပြသခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ အပြုအမူကို နားမလည်နိုင်ကြချေ။ ယေရှု၌ ကြီးမားသော ဆန့်ကျင်ဘက် အချက်များ ရှိနေသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ မြင့်မြတ်သော သားတော် ဖြစ်သော်လည်း [၈၈] အကူအညီမဲ့သော ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ လောကဓာတ်တို့ကို ဖန်ဆင်းရှင်ဖြစ်၍ ကမ္ဘာမြေသည် ကိုယ်တော် ပိုင်ဆိုင်သောအရာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော့်ဘဝ အတွေ့အကြုံ၏ အဆင့်တိုင်းတွင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုက အမှတ်အသား ပြုထားသည်။ ကိုယ်တော်သည် လောကီမာန်မာနနှင့် ဝါကြွားမှုတို့မှ လုံးဝကွဲပြားသော ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ လောကီအကြီးအကျယ်ဖြစ်မှုကို ကိုယ်တော် မတောင်းတခဲ့ဘဲ အနိမ့်ကျဆုံးသော အခြေအနေမှာပင် ကျေနပ်ရောင့်ရဲခဲ့သည်။ ဤအချက်က ကိုယ်တော့်ညီအစ်ကိုများကို စိတ်ဆိုးစေသည်။ စမ်းသပ်မှုနှင့် ချို့ငဲ့မှုများကြားတွင် ကိုယ်တော်၏ အမြဲမပြတ် တည်ငြိမ်နေမှုကို သူတို့ အကြောင်းရင်း ရှာမရနိုင်ခဲ့ကြချေ။ “သင်တို့သည် ထိုအရှင်၏ ဆင်းရဲခြင်းအားဖြင့် ချမ်းသာရစေခြင်းငှာ၊ ထိုအရှင်သည် ချမ်းသာရသော်လည်း သင်တို့အတွက်ကြောင့် ဆင်းရဲခြင်းကို ခံတော်မူကြောင်း” သူတို့ မသိခဲ့ကြပါ။ (၂ ကောရိန္သု ၈:၉)။ ယောဘ၏ သူငယ်ချင်းများသည် ယောဘ၏ နှိမ့်ချခံရမှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခကို နားမလည်နိုင်သကဲ့သို့၊ သူတို့သည်လည်း ကိုယ်တော်၏ သာသနာတော်ဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြပါ။

Jesus loved His brothers, and treated them with unfailing kindness; but they were jealous of Him, and manifested the most decided
unbelief and contempt. They could not understand His conduct.
Great contradictions presented themselves in Jesus. He was the
divine Son of God, and yet a helpless child. The Creator of the [88]
worlds, the earth was His possession, and yet poverty marked His
life experience at every step. He possessed a dignity and individuality wholly distinct from earthly pride and assumption; He did
not strive for worldly greatness, and in even the lowliest position
He was content. This angered His brothers. They could not account
for His constant serenity under trial and deprivation. They did not
64 The Desire of Ages
know that for our sake He had become poor, that we “through His
poverty might be rich.” 2 Corinthians 8:9. They could understand
the mystery of His mission no more than the friends of Job could
understand his humiliation and suffering.

ယေရှုသည် သူတို့နှင့် မတူသောကြောင့် ညီအစ်ကိုများ၏ အထင်အမြင်လွဲမှားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်၏ စံနှုန်းသည် သူတို့၏ စံနှုန်းမဟုတ်ပါ။ လူသားတို့အပေါ် အာရုံစိုက်ရာတွင် သူတို့သည် ဘုရားသခင်ထံမှ မျက်နှာလွှဲခဲ့ကြပြီး၊ ကိုယ်တော့်တန်ခိုးသည် သူတို့၏ ဘဝထဲတွင် မရှိခဲ့ပါ။ သူတို့ လိုက်နာသော ဘာသာရေး အလေ့အထများသည် စရိုက်လက္ခဏာကို ပြောင်းလဲမပေးနိုင်ခဲ့ပါ။ သူတို့သည် “လင်္ကူ၊ စမုံစပါး၊ မုန်ညင်းတို့ကို ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ ပေးကြသော်လည်း”၊ “ပညတ်တရားတွင် သာ၍ အရေးကြီးသော အရာများဖြစ်သည့် တရားသဖြင့် စီရင်ခြင်း၊ ကရုဏာပြုခြင်း၊ သစ္စာစောင့်ခြင်းတို့ကိုမူ လစ်လျူရှုကြသည်” (မဿဲ ၂၃:၂၃)။ ယေရှု၏ စံနမူနာသည် သူတို့အတွက် အမြဲတစေ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် လောကတွင် အရာတစ်ခုတည်းကိုသာ မုန်းတီးခဲ့ပြီး၊ ထိုအရာမှာ အပြစ် (sin) ဖြစ်သည်။ မမှန်ကန်သော လုပ်ရပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့ရပါက ဖုံးကွယ်ထား၍မရသော နာကျင်မှုကို ကိုယ်တော် ခံစားရသည်။ အပြင်ပန်း သန့်ရှင်းမှုဖြင့် အပြစ်ကို ချစ်မြတ်နိုးမှုကို ဖုံးကွယ်ထားသော ပုံစံဝါဒီများနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်အတွက် စိတ်အားထက်သန်မှုက အမြဲတမ်း အဓိကဖြစ်နေသော စရိုက်လက္ခဏာကြားမှ ခြားနားချက်မှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားလှသည်။ ယေရှု၏ ဘဝက မကောင်းမှုကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချနေသောကြောင့်၊ ကိုယ်တော်သည် အိမ်တွင်ရော အပြင်၌ပါ ဆန့်ကျင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်၏ အတ္တကင်းမှုနှင့် ဖြောင့်မတ်မှုကို လှောင်ပြောင် သရော်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ သည်းခံခြင်းနှင့် ကြင်နာမှုကို သူရဲဘောကြောင်ခြင်းဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြသည်။

Jesus was misunderstood by His brothers because He was not
like them. His standard was not their standard. In looking to men
they had turned away from God, and they had not His power in
their lives. The forms of religion which they observed could not
transform the character. They paid “tithe of mint and anise and
cummin,” but omitted “the weightier matters of the law, judgment,
mercy, and faith.” Matthew 23:23. The example of Jesus was to
them a continual irritation. He hated but one thing in the world,
and that was sin. He could not witness a wrong act without pain
which it was impossible to disguise. Between the formalists, whose
sanctity of appearance concealed the love of sin, and a character in
which zeal for God’s glory was always paramount, the contrast was
unmistakable. Because the life of Jesus condemned evil, He was
opposed, both at home and abroad. His unselfshness and integrity
were commented on with a sneer. His forbearance and kindness
were termed cowardice.

လူသားမျိုးနွယ်တို့ ခံစားရသော ခါးသီးမှုများထဲတွင် ခရစ်တော် မမြည်းစမ်းခဲ့ရသော အစိတ်အပိုင်း မရှိပါ။ ကိုယ်တော့် မွေးဖွားမှုကြောင့် ကိုယ်တော့်အပေါ် မထီမဲ့မြင်ပြုရန် ကြိုးစားသူများ ရှိခဲ့ပြီး၊ ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် သူတို့၏ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်များနှင့် မကောင်းသော တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုမှုများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်က စိတ်မရှည်သော စကား သို့မဟုတ် အကြည့်ဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့လျှင်၊ သို့မဟုတ် မှားယွင်းသော လုပ်ရပ်တစ်ခုဖြင့် ကိုယ်တော့်ညီအစ်ကိုများကို လိုက်လျောခဲ့လျှင်၊ ကိုယ်တော်သည် ပြည့်စုံသော စံနမူနာရှင် ဖြစ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ ထိုသို့ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်ခြင်း အစီအစဉ်ကိုလည်း အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ အပြစ်အတွက် ဆင်ခြေပေးစရာ ရှိနိုင်သည်ဟု ကိုယ်တော်က အသိအမှတ်ပြုခဲ့လျှင်ပင်၊ စာတန်သည် အောင်ပွဲခံသွားမည်ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာလောကကြီးသည် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့်ပင် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်သူသည် ကိုယ်တော် အပြစ်ပြုမိစေရန်အတွက် ကိုယ်တော့်ဘဝကို တတ်နိုင်သမျှ ခက်ခဲအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Of the bitterness that falls to the lot of humanity, there was no
part which Christ did not taste. There were those who tried to cast
contempt upon Him because of His birth, and even in His childhood
He had to meet their scornful looks and evil whisperings. If He had
responded by an impatient word or look, if He had conceded to His
brothers by even one wrong act, He would have failed of being a
perfect example. Thus He would have failed of carrying out the plan
for our redemption. Had He even admitted that there could be an
excuse for sin, Satan would have triumphed, and the world would
have been lost. This is why the tempter worked to make His life as
trying as possible, that He might be led to sin.

သို့သော် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်မှုတိုင်းအတွက် ကိုယ်တော့်တွင် အဖြေတစ်ခုသာ ရှိခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ “ကျမ်းစာ၌ လာသည်ကား” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ [၈၉] ကိုယ်တော်သည် ညီအစ်ကိုများ၏ မမှန်ကန်သော လုပ်ရပ်များကို ပြစ်တင်မောင်းမဲခြင်း ခဲယဉ်းသော်လည်း၊ သူတို့အား ပြောပြရန် ဘုရားသခင်ထံမှ စကားတစ်ခွန်း ရှိနေတတ်သည်။ တားမြစ်ထားသော လုပ်ရပ်တစ်ခုတွင် သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းရန် ငြင်းဆန်သည့်အတွက် ကိုယ်တော့်ကို သူရဲဘောကြောင်သူဟု မကြာခဏ စွပ်စွဲကြသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၏ အဖြေမှာ ကျမ်းစာ၌ လာသည်ကား၊ “ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသဘောသည် ပညာဖြစ်၏။ ဒုစရိုက်ကို ရှောင်ခြင်းသဘောသည် ဉာဏ်ဖြစ်၏” (ယောဘ ၂၈:၂၈) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ [၆၅]

But to every temptation He had one answer, “It is written.” He
rarely rebuked any wrongdoing of His brothers, but He had a word
[89] from God to speak to them. Often He was accused of cowardice for
refusing to unite with them in some forbidden act; but His answer
was, It is written, “The fear of the Lord, that is wisdom; and to depart
from evil is understanding.” Job 28:28.
Days of Conflict 65

ကိုယ်တော်နှင့် အတူရှိခြင်းဖြင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရသောကြောင့် ကိုယ်တော်နှင့် ပေါင်းသင်းရန် ရှာဖွေသူ အချို့ရှိသော်လည်း၊ များစွာသောသူတို့မှာမူ ကိုယ်တော်၏ အပြစ်ကင်းစင်သော ဘဝကြောင့် ပြစ်တင်မောင်းမဲခံရသလို ခံစားရသဖြင့် ကိုယ်တော့်ကို ရှောင်ကြဉ်ကြသည်။ လူငယ်အပေါင်းအသင်းများက သူတို့လုပ်သလို လုပ်ရန် ကိုယ်တော့်ကို တိုက်တွန်းကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ထက်မြက်ပြီး ရွှင်လန်းသူဖြစ်ရာ၊ သူတို့သည် ကိုယ်တော်နှင့် အတူရှိရသည်ကို နှစ်သက်ကြပြီး ကိုယ်တော်၏ အဆင်သင့်ရှိသော အကြံပြုချက်များကို ကြိုဆိုကြသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ကျင့်တရား စံနှုန်းများကို သူတို့ စိတ်မရှည်ကြဘဲ၊ ကိုယ်တော့်ကို ကျဉ်းမြောင်းသူ၊ တင်းကျပ်သူဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ယေရှုက ပြန်လည်ဖြေကြားသည်မှာ၊ ကျမ်းစာ၌ လာသည်ကား၊ “လူပျိုသည် မိမိသွားသောလမ်းကို အဘယ်သို့ သန့်ရှင်းစေနိုင်သနည်းဟူမူကား၊ ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အတိုင်း သတိပြုခြင်းအားဖြင့် သန့်ရှင်းစေနိုင်ပါ၏။” “ကိုယ်တော်ကို ပြစ်မှားခြင်းနှင့် ကင်းလွတ်မည်အကြောင်း၊ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နှလုံးထဲမှာ သိုထားပါပြီ။” (ဆာလံ ၁၁၉:၉၊ ၁၁)။

There were some who sought His society, feeling at peace in His
presence; but many avoided Him, because they were rebuked by His
stainless life. Young companions urged Him to do as they did. He
was bright and cheerful; they enjoyed His presence, and welcomed
His ready suggestions; but they were impatient at His scruples,
and pronounced Him narrow and strait-laced. Jesus answered, It is
written, “Wherewithal shall a young man cleanse his way? by taking
heed thereto according to Thy word.” “Thy word have I hid in mine
heart, that I might not sin against Thee.” Psalm 119:9, 11.

ကိုယ်တော့်ကို မကြာခဏ မေးမြန်းကြသည်မှာ "မင်းက ဘာလို့ ငါတို့အားလုံးနဲ့ မတူဘဲ ဒီလောက် ထူးခြားနေအောင် ဇွတ်လုပ်နေရတာလဲ?" ကိုယ်တော်က “ကျမ်းစာ၌ လာသည်ကား၊ လမ်း၌ ဖြောင့်မတ်၍ ထာဝရဘုရား၏ တရားတော်အတိုင်း ကျင့်သောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။ သက်သေခံတော်မူချက်တို့ကို စောင့်ရှောက်၍၊ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ရှာသောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။ ထိုသူတို့သည် ဒုစရိုက်ကို မပြု၊ လမ်းတော်သို့ လိုက်ကြ၏” ဟု ဆိုခဲ့သည် (ဆာလံ ၁၁၉:၁-၃)။

Often He was asked, Why are you bent on being so singular,
so different from us all? It is written, He said, “Blessed are the
undefled in the way, who walk in the law of the Lord. Blessed are
they that keep His testimonies, and that seek Him with the whole
heart. They also do no iniquity; they walk in His ways.” Psalm
119:1-3.

နာဇရက်မြို့ရှိ လူငယ်များ၏ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများတွင် ဘာကြောင့် မပါဝင်သနည်းဟု မေးမြန်းသောအခါ၊ ကိုယ်တော်က “ကျမ်းစာ၌ လာသည်ကား၊ စည်းစိမ်ရှိသမျှကို ဝမ်းမြောက်သကဲ့သို့၊ သက်သေခံတော်မူချက်တို့၏ လမ်း၌ အကျွန်ုပ်သည် ဝမ်းမြောက်ပါ၏။ နည်းဥပဒေသတော်တို့ကို ဆင်ခြင်၍ လမ်းတော်တို့ကို ပမာဏပြုပါမည်။ စီရင်ထုံးဖွဲ့ချက်တော်တို့၌ မွေ့လျော်၍၊ နှုတ်ကပတ်တော်ကို မမေ့မလျော့ပါ” ဟု ဆိုခဲ့သည် (ဆာလံ ၁၁၉:၁၄-၁၆)။

When questioned why He did not join in the frolics of the youth
of Nazareth, He said, It is written, “I have rejoiced in the way of
Thy testimonies, as much as in all riches. I will meditate in Thy
precepts, and have respect unto Thy ways. I will delight myself in
Thy statutes; I will not forget Thy word.” Psalm 119:14-16.

ယေရှုသည် မိမိ၏ ရပိုင်ခွင့်များအတွက် မငြင်းခုံခဲ့ပါ။ ကိုယ်တော်သည် စေတနာရှိပြီး ညည်းညူခြင်း မရှိသောကြောင့်၊ ကိုယ်တော်၏ အလုပ်မှာ မလိုအပ်ဘဲ ပိုမိုပင်ပန်း ခက်ခဲစေခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် မရှုံးနိမ့်ခဲ့သလို စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာတော် အလင်းထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့၊ ဤအခက်အခဲများ၏ အထက်တွင် ကိုယ်တော် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆက်ဆံခံရသောအခါ ကိုယ်တော် လက်စားမချေဘဲ စော်ကားမှုကို စိတ်ရှည်စွာ သည်းခံခဲ့သည်။

Jesus did not contend for His rights. Often His work was made
unnecessarily severe because He was willing and uncomplaining.
Yet He did not fail nor become discouraged. He lived above these
diffculties, as if in the light of God’s countenance. He did not
retaliate when roughly used, but bore insult patiently.

ကိုယ်တော့်ကို မကြာခဏ ထပ်မံမေးမြန်းကြသည်မှာ "မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေဆီကတောင် ဒီလို မထီမဲ့မြင်ပြုတာကို ဘာလို့ သည်းခံနေရတာလဲ?" ကိုယ်တော်က “ကျမ်းစာ၌ လာသည်ကား၊ ငါ့သား၊ ငါ့တရားကို မမေ့နှင့်။ ငါ့ပညတ်တို့ကို သင်၏ နှလုံးစောင့်ရှောက်ပါစေ။ သို့ပြုလျှင် အသက်တာ ရှည်ခြင်း၊ များစွာသော နှစ်ပေါင်းတို့နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို သင်၌ ထပ်၍ ပေးလိမ့်မည်။ ကရုဏာနှင့် သစ္စာသည် သင့်ကို မစွန့်စေနှင့်။ ၎င်းတို့ကို သင်၏ လည်ပင်း၌ ချည်ထားလော့။ သင်၏ နှလုံးပလ္လင်ပေါ်မှာ ရေးထားလော့။ သို့ပြုလျှင် ဘုရားသခင်ရှေ့၊ လူရှေ့မှာ မျက်နှာရ၍ ကောင်းသော ဉာဏ်အတတ်ကို ရလိမ့်မည်” ဟု ဆိုခဲ့သည် (သုတ္တံ ၃:၁-၄)။

Again and again He was asked, Why do You submit to such despiteful usage, even from Your brothers? It is written, He said, “My
son, forget not My law; but let thine heart keep My commandments:
for length of days, and long life, and peace, shall they add to thee.
Let not mercy and truth forsake thee: bind them about thy neck;
write them upon the table of thine heart: so shalt thou fnd favor and
good understanding in the sight of God and man.” Proverbs 3:1-4.

ယေရှု၏ မိဘများက ကိုယ်တော့်ကို ဗိမာန်တော်၌ တွေ့ရှိခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍၊ ကိုယ်တော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် သူတို့အတွက် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် အငြင်းအခုံ မပြုလုပ်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၏ စံနမူနာမှာ အမြဲမပြတ်သော သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် သီးခြားခွဲထုတ်ထားသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ [၉၀] သဘာဝတရားနှင့် ဘုရားသခင်နှင့်အတူ တစ်ဦးတည်း ရှိနေချိန်များသည် ကိုယ်တော့်အတွက် ပျော်ရွှင်သော အချိန်များ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အခွင့်ရတိုင်း ကိုယ်တော်သည် အလုပ်ခွင်မှ ထွက်ခွာပြီး လယ်ကွင်းများသို့ သွားကာ စိမ်းလန်းသော ချိုင့်ဝှမ်းများတွင် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရန်၊ တောင်စောင်း သို့မဟုတ် တောအုပ်ထဲရှိ သစ်ပင်များကြားတွင် ဘုရားသခင်နှင့် မိသဟာယဖွဲ့ရန် သွားတတ်သည်။ နံနက်စောစော အချိန်များတွင် ကိုယ်တော်သည် ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခု၌ ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေခြင်း၊ ကျမ်းစာရှာဖွေနေခြင်း သို့မဟုတ် ဆုတောင်းနေခြင်းတို့ကို တွေ့ရတတ်သည်။ ထိုဆိတ်ငြိမ်သော အချိန်များမှ ကိုယ်တော်သည် အိမ်သို့ ပြန်လာပြီး မိမိ၏ တာဝန်များကို ပြန်လည်ထမ်းဆောင်ကာ၊ စိတ်ရှည်သော လုပ်ဆောင်မှု၏ စံနမူနာကို ပြသခဲ့သည်။

From the time when the parents of Jesus found Him in the temple,
His course of action was a mystery to them. He would not enter into
controversy, yet His example was a constant lesson. He seemed as
one who was set apart. His hours of happiness were found when [90]
alone with nature and with God. Whenever it was His privilege,
He turned aside from the scene of His labor, to go into the felds,
66 The Desire of Ages
to meditate in the green valleys, to hold communion with God on
the mountainside or amid the trees of the forest. The early morning
often found Him in some secluded place, meditating, searching the
Scriptures, or in prayer. From these quiet hours He would return
to His home to take up His duties again, and to give an example of
patient toil.

ခရစ်တော်၏ ဘဝသည် မိခင်အပေါ်ထားရှိသော လေးစားမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ထင်ရှားသည်။ မိမိမှ မွေးဖွားလာသော သန့်ရှင်းသော ကလေးငယ်သည် ကာလကြာရှည်စွာ ကတိပြုထားသော မေရှိယဖြစ်ကြောင်း မာရိသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ဖော်ထုတ်ပြောကြားရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပါ။ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ကိုယ်တော့်ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမသည် ကိုယ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများတွင် ပါဝင်ခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်၏ ကလေးဘဝနှင့် လူငယ်ဘဝတွင် ကိုယ်တော့်အပေါ် ရောက်ရှိလာသော စမ်းသပ်မှုများကို သူမသည် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်၏ အပြုအမူတွင် မှန်ကန်သည်ဟု သူမသိထားသော အရာများကို ကာကွယ်ပေးခြင်းကြောင့်၊ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ခက်ခဲသော အခြေအနေများသို့ ရောက်ရှိခဲ့ရသည်။ သူမသည် အိမ်တွင်းဆက်ဆံရေးနှင့် သားသမီးများအပေါ် မိခင်၏ နူးညံ့သော စောင့်ရှောက်မှုကို စရိုက်လက္ခဏာ ပုံဖော်ရာတွင် အလွန်အရေးကြီးသော အရာအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့သည်။ ယောသပ်၏ သားသမီးများသည် ဤအချက်ကို သိကြပြီး၊ သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို အသုံးချကာ ယေရှု၏ အလေ့အထများကို သူတို့၏ စံနှုန်းအတိုင်း ပြင်ဆင်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

The life of Christ was marked with respect and love for His
mother. Mary believed in her heart that the holy child born of her
was the long-promised Messiah, yet she dared not express her faith.
Throughout His life on earth she was a partaker in His sufferings.
She witnessed with sorrow the trials brought upon Him in His childhood and youth. By her vindication of what she knew to be right
in His conduct, she herself was brought into trying positions. She
looked upon the associations of the home, and the mother’s tender
watchcare over her children, as of vital importance in the formation
of character. The sons and daughters of Joseph knew this, and by
appealing to her anxiety, they tried to correct the practices of Jesus
according to their standard.

မာရိသည် ယေရှုကို မကြာခဏ ကန့်ကွက်ပြောဆိုပြီး ရဗ္ဗိတို့၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို လိုက်နာရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းမှုများကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်းနှင့် လူသားများ သို့မဟုတ် စကားမပြောနိုင်သော တိရစ္ဆာန်များ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကူညီဖြေဖျောက်ပေးခြင်းဟူသော ကိုယ်တော်၏ အလေ့အထများကို ပြောင်းလဲရန် ကိုယ်တော့်ကို နားချ၍ မရခဲ့ပါ။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ဆရာများက ယေရှုကို ထိန်းချုပ်ရန် မာရိ၏ အကူအညီကို တောင်းခံသောအခါ၊ သူမသည် အလွန်ပင် စိတ်ပူပန်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ထောက်ခံသော ကျမ်းစာချက်များကို ကိုယ်တော် တင်ပြသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ငြိမ်သက်ခြင်း ရရှိခဲ့သည်။

Mary often remonstrated with Jesus, and urged Him to conform
to the usages of the rabbis. But He could not be persuaded to change
His habits of contemplating the works of God and seeking to alleviate
the suffering of men or even of dumb animals. When the priests and
teachers required Mary’s aid in controlling Jesus, she was greatly
troubled; but peace came to her heart as He presented the statements
of Scripture upholding His practices.

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် ယေရှုနှင့် ကိုယ်တော့်ညီအစ်ကိုများ (ယေရှုကို ဘုရားသခင် စေလွှတ်သူဟု မယုံကြည်သူများ) ကြားတွင် စိတ်ဝေခွဲဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် မြင့်မြတ်သော စရိုက်လက္ခဏာရှိကြောင်း သက်သေအထောက်အထားများမှာ များပြားလှသည်။ ကိုယ်တော်သည် အခြားသူများ၏ ကောင်းကျိုးအတွက် မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်နေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော် ရှိနေခြင်းက အိမ်ထဲသို့ စင်ကြယ်သော လေထုကို ယူဆောင်လာပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ဘဝမှာ လူမှုအဖွဲ့အစည်း၏ ဒြပ်စင်များကြားတွင် အလုပ်လုပ်နေသော တဆေးကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အန္တရာယ်ကင်းပြီး အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့်၊ ကိုယ်တော်သည် ဆင်ခြင်ဉာဏ်မဲ့သူများ၊ ရိုင်းစိုင်းသူများ၊ ယဉ်ကျေးမှုမရှိသူများ၊ မတရားသော အခွန်ခံများ၊ စည်းကမ်းမဲ့သော လေလွင့်သူများ၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်းမရှိသော ရှမာရိလူများ၊ တစ်ပါးအမျိုးသား စစ်သားများ၊ ကြမ်းတမ်းသော လယ်သမားများနှင့် ရောနှောနေသော လူအုပ်ကြီးကြားတွင် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ လူတို့ မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ထမ်းပိုးနေရသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဤနေရာတွင် တစ်မျိုး ဟိုနေရာတွင် တစ်မျိုး စာနာမှုစကားများကို ပြောကြားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ဝေမျှထမ်းဆောင်ပေးပြီး၊ သဘာဝတရားမှ ကိုယ်တော် သင်ယူခဲ့ရသော ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာ၊ ကြင်နာမှုနှင့် ကောင်းမြတ်ခြင်း သင်ခန်းစာများကို သူတို့အား ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။

At times she wavered between Jesus and His brothers, who did
not believe that He was the Sent of God; but evidence was abundant
that His was a divine character. She saw Him sacrifcing Himself for
the good of others. His presence brought a purer atmosphere into the
home, and His life was as leaven working amid the elements of society. Harmless and undefled, He walked among the thoughtless, the
rude, the uncourteous; amid the unjust publicans, the reckless prodigals, the unrighteous Samaritans, the heathen soldiers, the rough
peasants, and the mixed multitude. He spoke a word of sympathy
here and a word there, as He saw men weary, yet compelled to bear
heavy burdens. He shared their burdens, and repeated to them the
lessons He had learned from nature, of the love, the kindness, the
goodness of God.
Days of Conflict 67

[၉၁] ကိုယ်တော်သည် လူတိုင်းကို အဖိုးတန်သော ပါရမီ (talents) များ ပိုင်ဆိုင်ထားသူများအဖြစ် ရှုမြင်ရန် သွန်သင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုအရာများကို မှန်ကန်စွာ အသုံးပြုပါက သူတို့အတွက် ထာဝရစည်းစိမ်ကို ရရှိစေမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘဝမှ အချည်းနှီးသော မာန်မာနအားလုံးကို ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး၊ အချိန်တိုင်းသည် ထာဝရရလဒ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်း၊ ၎င်းကို ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားရမည်ဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များအတွက် အသုံးပြုရမည်ဖြစ်ကြောင်း မိမိ၏ စံနမူနာဖြင့် သွန်သင်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် မည်သည့်လူသားကိုမျှ အဖိုးမတန်သူဟု သတ်မှတ်ကာ ကျော်ဖြတ်မသွားခဲ့ဘဲ၊ ဝိညာဉ်တိုင်းအတွက် ကယ်တင်ခြင်း ဆေးတစ်လက်ကို အသုံးချရန် ရှာဖွေခဲ့သည်။ မည်သည့် အသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ရောက်ရှိပါစေ၊ ကိုယ်တော်သည် အချိန်နှင့် အခြေအနေနှင့် ကိုက်ညီသော သင်ခန်းစာတစ်ခုကို တင်ပြခဲ့သည်။ အကြမ်းတမ်းဆုံးနှင့် အလားအလာ အနည်းဆုံးသူများကိုပင် သူတို့သည် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး အန္တရာယ်ကင်းသူများ ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများအဖြစ် ထင်ရှားစေမည့် စရိုက်လက္ခဏာမျိုးကို ရရှိနိုင်ကြောင်း ကတိပေးကာ မျှော်လင့်ချက်ကို လှုံ့ဆော်ပေးရန် ရှာဖွေခဲ့သည်။ စာတန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ ကျော့ကွင်းမှ ရုန်းထွက်ရန် အင်အားမရှိသူများကို ကိုယ်တော် မကြာခဏ တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ [၉၂] ထိုသို့သော စိတ်ပျက်အားငယ်နေသူ၊ ဖျားနာနေသူ၊ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခံရသူနှင့် ကျဆုံးနေသူများထံသို့ ယေရှုသည် အလိုအပ်ဆုံးဖြစ်ပြီး နားလည်နိုင်မည့် အလွန်နူးညံ့သော သနားကြင်နာမှု စကားများကို ပြောကြားခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်တို့၏ ရန်သူနှင့် လက်ချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်နေရသူ အခြားသူများကိုလည်း တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် အောင်နိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်များသည် သူတို့ဘက်တွင်ရှိပြီး အောင်ပွဲပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံကာ ဇွဲလုံ့လရှိရန် အားပေးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် ထိုသို့ ကူညီခဲ့သူများသည် ဤအရှင်မှာ လုံးဝယုံကြည်စိတ်ချနိုင်သူဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်သွားကြသည်။ သူတို့၏ စာနာတတ်သော နားထဲသို့ သူတို့သွန်လောင်းခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များကို ကိုယ်တော် သစ္စာဖောက်မည် မဟုတ်ပါ။

He taught all to look upon themselves as endowed with precious [91]
talents, which if rightly employed would secure for them eternal
riches. He weeded all vanity from life, and by His own example
taught that every moment of time is fraught with eternal results;
that it is to be cherished as a treasure, and to be employed for holy
purposes. He passed by no human being as worthless, but sought
to apply the saving remedy to every soul. In whatever company He
found Himself, He presented a lesson that was appropriate to the
time and the circumstances. He sought to inspire with hope the most
rough and unpromising, setting before them the assurance that they
might become blameless and harmless, attaining such a character as
would make them manifest as the children of God. Often He met
those who had drifted under Satan’s control, and who had no power
to break from his snare. To such a one, discouraged, sick, tempted,
and fallen, Jesus would speak words of tenderest pity, words that
were needed and could be understood. Others He met who were [92]
fghting a hand-to-hand battle with the adversary of souls. These
He encouraged to persevere, assuring them that they would win; for
angels of God were on their side, and would give them the victory.
Those whom He thus helped were convinced that here was One in
whom they could trust with perfect confdence. He would not betray
the secrets they poured into His sympathizing ear.

ယေရှုသည် စိတ်ဝိညာဉ်၏ ကုသရှင်ဖြစ်သကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကုသရှင်လည်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော် သတိပြုမိသမျှသော ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားရမှု အဆင့်တိုင်းကို စိတ်ဝင်တစားရှိပြီး၊ ခံစားရသူတိုင်းအား သက်သာရာရစေခဲ့ကာ၊ ကိုယ်တော်၏ ကြင်နာသော စကားလုံးများသည် နှစ်သိမ့်မှုပေးသော ဆေးတစ်လက်ကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် နိမိတ်လက္ခဏာ တစ်ခုခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု မည်သူမျှ မပြောနိုင်သော်လည်း၊ မေတ္တာ၏ ကုသနိုင်သော တန်ခိုး (virtue) သည် ဖျားနာသူနှင့် စိတ်ဆင်းရဲသူများထံသို့ ကိုယ်တော့်ထံမှ ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ကိုယ်တော်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် မပေါ်မလွင်သော နည်းလမ်းဖြင့် လူတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကိုယ်တော်၏ လူထုသာသနာတော် စတင်ပြီးနောက်တွင် များစွာသောသူတို့က ကိုယ်တော့်စကားကို ဝမ်းမြောက်စွာ နားထောင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

Jesus was the healer of the body as well as of the soul. He was
interested in every phase of suffering that came under His notice, and
to every sufferer He brought relief, His kind words having a soothing
balm. None could say that He had worked a miracle; but virtue—the
healing power of love—went out from Him to the sick and distressed.
Thus in an unobtrusive way He worked for the people from His very
childhood. And this was why, after His public ministry began, so
many heard Him gladly.

သို့သော် ကလေးဘဝ၊ လူငယ်ဘဝနှင့် လူကြီးဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ယေရှုသည် တစ်ဦးတည်း လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ စင်ကြယ်မှုနှင့် သစ္စာရှိမှုတို့တွင် ကိုယ်တော်သည် စပျစ်သီးနယ်ရာကျင်းကို တစ်ဦးတည်း နင်းနယ်ခဲ့ပြီး လူတို့ထဲတွင် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ မည်သူမျှ မရှိခဲ့ပါ။ လူသားတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် တာဝန်ယူရသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ကိုယ်တော် ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ လူသားမျိုးနွယ်၏ အခြေခံမူများနှင့် ရည်ရွယ်ချက်များတွင် သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲ မရှိလျှင် အားလုံး ပျက်စီးသွားမည်ကို ကိုယ်တော် သိခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကိုယ်တော်၏ စိတ်ဝိညာဉ်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော့်အပေါ် တည်ရှိနေသော ဝန်၏ အလေးချိန်ကို မည်သူမျှ တန်ဖိုးမထားနိုင်ခဲ့ကြချေ။ ပြင်းပြသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်၊ ကိုယ်တော်သည် လူသားတို့၏ အလင်းဖြစ်ရမည်ဟူသော မိမိ၏ ဘဝရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။

Yet through childhood, youth, and manhood, Jesus walked alone.
In His purity and His faithfulness, He trod the wine press alone,
and of the people there was none with Him. He carried the awful
weight of responsibility for the salvation of men. He knew that
unless there was a decided change in the principles and purposes of
the human race, all would be lost. This was the burden of His soul,
and none could appreciate the weight that rested upon Him. Filled
68 The Desire of Ages
with intense purpose, He carried out the design of His life that He
Himself should be the light of men.