အခန်း (၈)— ပသခါပွဲသို့သွားရောက်လည်ပတ်ခြင်း

 

အခန်း (၈)—ပသခါပွဲသို့ သွားရောက်ခြင်း [၇၅]

(ဤအခန်းသည် လုကာ ၂:၄၁-၅၁ ကို အခြေခံထားသည်။)

ယုဒလူမျိုးများအကြားတွင် (၁၂) နှစ်အရွယ်သည် ကလေးဘဝနှင့် လူပျိုဘဝအကြား ပိုင်းခြားထားသော နယ်နိမိတ်ဖြစ်သည်။ ဤအသက်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဟေဗြဲယောင်္ကျားလေးတစ်ဦးကို ပညတ်တရား၏သား၊ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏သားဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ သူသည် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်များကို သင်ယူရန် အထူးအခွင့်အရေးများ ရရှိပြီး၊ သန့်ရှင်းသောပွဲတော်များနှင့် စည်းမျဉ်းများတွင် ပါဝင်ရန် မျှော်လင့်ခြင်းခံရသည်။ ဤထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့်အညီ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ ငယ်စဉ်ဘဝတွင် ဂျေရုဆလင်မြို့သို့ ပသခါပွဲအတွက် သွားရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားတရားကြည်ညိုသော ဣသရေလလူမျိုးများနည်းတူ ယောသပ်နှင့်မာရိတို့သည် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ပသခါပွဲသို့ တက်ရောက်ကြပြီး၊ ယေရှုသည် သတ်မှတ်ထားသော အသက်အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ ကိုယ်တော်ကို သူတို့နှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

Chapter 8—The Passover Visit [75]
This chapter is based on Luke 2:41-51.
Among the Jews the twelfth year was the dividing line between
childhood and youth. On completing this year a Hebrew boy was
called a son of the law, and also a son of God. He was given
special opportunities for religious instruction, and was expected to
participate in the sacred feasts and observances. It was in accordance
with this custom that Jesus in His boyhood made the Passover visit
to Jerusalem. Like all devout Israelites, Joseph and Mary went up
every year to attend the Passover; and when Jesus had reached the
required age, they took Him with them.

ဣသရေလယောင်္ကျားအားလုံး ဂျေရုဆလင်မြို့၌ ထာဝရဘုရားရှေ့တော်သို့ လာရောက်ရန် ပညတ်ထားသော နှစ်စဉ်ပွဲတော် (၃) ခုရှိရာ၊ ၎င်းတို့မှာ ပသခါပွဲ၊ ပင်တေကုတ္တေပွဲနှင့် တဲတော်ပွဲတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဤပွဲတော်များထဲတွင် ပသခါပွဲသည် လူတက်ရောက်မှု အများဆုံးဖြစ်သည်။ ယုဒလူမျိုးများ ပျံ့နှံ့နေထိုင်ရာ နိုင်ငံအရပ်ရပ်မှ လူများစွာ လာရောက်ကြသည်။ ပါလက်စတိုင်းပြည် အရပ်ရပ်မှလည်း ဝတ်ပြုကိုးကွယ်သူများ အမြောက်အမြား လာရောက်ကြသည်။ ဂါလိလဲပြည်မှ ခရီးစဉ်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီး ခရီးသွားများသည် အဖော်ရရန်နှင့် ဘေးအန္တရာယ် ကာကွယ်ရန်အတွက် လူစုလူဝေးကြီးများဖြင့် စုပေါင်းသွားကြသည်။ အမျိုးသမီးများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် မတ်စောက်ပြီး ကျောက်ထူထပ်သော လမ်းများပေါ်တွင် နွား သို့မဟုတ် မြည်းများကို စီးနင်းကြသည်။ [၇၆] သန်စွမ်းသော အမျိုးသားများနှင့် လူငယ်များမှာမူ ခြေကျင်ခရီးနှင်ကြသည်။

There were three annual feasts, the Passover, the Pentecost,
and the Feast of Tabernacles, at which all the men of Israel were
commanded to appear before the Lord at Jerusalem. Of these feasts
the Passover was the most largely attended. Many were present
from all countries where the Jews were scattered. From every part
of Palestine the worshipers came in great numbers. The journey
from Galilee occupied several days, and the travelers united in large
companies for companionship and protection. The women and aged
men rode upon oxen or asses over the steep and rocky roads. The [76]
stronger men and the youth journeyed on foot. The time of the
Passover corresponded to the close of March or the beginning of
April, and the whole land was bright with flowers, and glad with
the song of birds. All along the way were spots memorable in the
history of Israel, and fathers and mothers recounted to their children
the wonders that God had wrought for His people in ages past.

ပသခါပွဲကျင်းပချိန်သည် မတ်လကုန် သို့မဟုတ် ဧပြီလအစပိုင်းနှင့် တိုက်ဆိုင်ပြီး တစ်ပြည်လုံးတွင် ပန်းများပွင့်လန်းကာ ငှက်ကျူးသံများဖြင့် သာယာနေတတ်သည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဣသရေလသမိုင်း၌ မှတ်တမ်းတင်ရမည့် နေရာများရှိနေပြီး၊ မိဘများက သူတို့၏ သားသမီးများအား အတိတ်ခေတ်များက ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးတော်အတွက် ပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြန်လည်ပြောပြကြသည်။ သူတို့သည် ခရီးလမ်းတွင် သီချင်းဆိုခြင်း၊ တေးဂီတတီးမှုတ်ခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်လွန်စေကြပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဂျေရုဆလင်မြို့၏ မျှော်စင်များကို မြင်ရသောအခါ လူတိုင်းက အောင်ပွဲခံသံဖြင့် ဤသို့ သံပြိုင်ဆိုကြလေသည်—

They beguiled their journey with song and music, and when at last
the towers of Jerusalem came into view, every voice joined in the
triumphant strain,—
“Our feet shall stand
Within thy gates, O Jerusalem....
53
54 The Desire of Ages

“အို ဂျေရုဆလင်မြို့၊ ငါတို့ခြေတို့သည် သင့်တံခါးအတွင်း၌ ရပ်လျက်ရှိကြ၏။... မြို့ရိုးအတွင်း၌ ငြိမ်သက်ခြင်းရှိပါစေ၊ နန်းတော်အတွင်း၌ စည်ပင်ခြင်းရှိပါစေ။” ဆာလံ ၁၂၂:၂-၇။

Peace be within thy walls,
And prosperity within thy palaces.”
Psalm 122:2-7.

ပသခါပွဲကျင်းပခြင်းသည် ဟေဗြဲလူမျိုးများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာချိန်ကပင် စတင်ခဲ့သည်။ အီဂျစ်ပြည်၌ ကျွန်ခံခဲ့ရသော နောက်ဆုံးညတွင် လွတ်မြောက်ရန် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိသေးသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား ချက်ချင်းလွတ်မြောက်ရန် ပြင်ဆင်ထားဖို့ မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ [၇၇] ကိုယ်တော်သည် အီဂျစ်လူတို့အပေါ် ကျရောက်မည့် နောက်ဆုံးစီရင်ချက်ကို ဖာရောမင်းအား သတိပေးခဲ့ပြီး၊ ဟေဗြဲလူမျိုးများအား သူတို့၏ မိသားစုများကို နေအိမ်အတွင်း၌ စုရုံးထားရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ သတ်ထားသော သိုးသငယ်၏ အသွေးကို တံခါးတိုင်များတွင် ဖျန်းပြီးနောက်၊ ကင်ထားသော သိုးသားကို တဆေးမဲ့မုန့်နှင့် ခါးသောအရွက်တို့ဖြင့် စားကြရသည်။ “သင်တို့စားရသောပုံမှာ ခါးပန်းကို စည်းလျက်၊ ခြေနင်းကို စီးလျက်၊ တောင်ဝှေးကို ကိုင်လျက် အလျင်အမြန် စားရကြမည်။ ၎င်းသည် ထာဝရဘုရား၏ ပသခါပွဲ ဖြစ်သတည်း” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၁၁။ သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အီဂျစ်လူတို့၏ သားဦးများအားလုံး အသတ်ခံရသည်။ ထိုအခါ ရှင်ဘုရင်သည် ဣသရေလလူမျိုးများထံသို့ “ထကြ၊ ငါ့လူမျိုးထဲမှ ထွက်သွားကြလော့... သင်တို့ပြောသည့်အတိုင်း သွား၍ ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုကြလော့” ဟူသော သတင်းစကားကို ပေးပို့ခဲ့သည်။ ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၃၁။ ဟေဗြဲလူမျိုးများသည် အီဂျစ်ပြည်မှ လွတ်လပ်သော လူမျိုးတစ်မျိုးအဖြစ် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ပသခါပွဲကို နှစ်စဉ်ကျင်းပရန် ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်က “နောင်ကာလ၌ သင်တို့သားသမီးများက၊ ဤဝတ်ပြုခြင်းသည် အဘယ်သို့ ဆိုလိုသနည်းဟု မေးကြသောအခါ၊ ၎င်းသည် ထာဝရဘုရား၏ ပသခါယဇ်ဖြစ်သည်၊ ကိုယ်တော်သည် အီဂျစ်လူတို့ကို ဒဏ်ခတ်တော်မူစဉ် အီဂျစ်ပြည်ရှိ ဣသရေလအမျိုးသားတို့၏ အိမ်များကို ကျော်သွားတော်မူခဲ့သည်ဟု သင်တို့ ပြန်ပြောရကြမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဤသို့ဖြင့် ဤအံ့ဖွယ်လွတ်မြောက်မှု ဇာတ်လမ်းကို မျိုးဆက်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ထပ်ကာတလဲလဲ ပြောပြကြရမည်ဖြစ်သည်။

The observance of the Passover began with the birth of the Hebrew nation. On the last night of their bondage in Egypt, when
[77] there appeared no token of deliverance, God commanded them to
prepare for an immediate release. He had warned Pharaoh of the
fnal judgment on the Egyptians, and He directed the Hebrews to
gather their families within their own dwellings. Having sprinkled
the doorposts with the blood of the slain lamb, they were to eat the
lamb, roasted, with unleavened bread and bitter herbs. “And thus
shall ye eat it,” He said, “with your loins girded, your shoes on your
feet, and your staff in your hand; and ye shall eat it in haste: it is the
Lord’s passover.” Exodus 12:11. At midnight all the frst-born of
the Egyptians were slain. Then the king sent to Israel the message,
“Rise up, and get you forth from among my people; ... and go,
serve the Lord, as ye have said.” Exodus 12:31. The Hebrews went
out from Egypt an independent nation. The Lord had commanded
that the Passover should be yearly kept. “It shall come to pass,” He
said, “when your children shall say unto you, What mean ye by this
service? that ye shall say, It is the sacrifce of the Lord’s passover,
who passed over the houses of the children of Israel in Egypt, when
He smote the Egyptians.” Thus from generation to generation the
story of this wonderful deliverance was to be repeated.

ပသခါပွဲပြီးနောက် (၇) ရက်ကြာ တဆေးမဲ့မုန့်ပွဲတော်ကို ကျင်းပသည်။ ပွဲတော်၏ ဒုတိယနေ့တွင် ထိုနှစ်၏ ဦးဦးဖျားဖျား ထွက်သောသီးနှံဖြစ်သည့် မုယောစပါးတစ်စည်းကို ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ ဆက်ကပ်ရသည်။ ပွဲတော်၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာအားလုံးသည် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ကို ပုံဆောင်ခြင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ အီဂျစ်ပြည်မှ ဣသရေလလူမျိုးများ လွတ်မြောက်ခြင်းသည် ပသခါပွဲက အမြဲသတိရစေရန် ရည်ရွယ်ထားသော ကယ်တင်ခြင်း၏ သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အသတ်ခံရသော သိုးသငယ်၊ တဆေးမဲ့မုန့်နှင့် ဦးဦးဖျားဖျား သီးနှံစည်းတို့သည် ကယ်တင်ရှင်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။

The Passover was followed by the seven days’ feast of unleavened bread. On the second day of the feast, the frst fruits of the
year’s harvest, a sheaf of barley, was presented before the Lord. All
the ceremonies of the feast were types of the work of Christ. The
deliverance of Israel from Egypt was an object lesson of redemption,
which the Passover was intended to keep in memory. The slain
lamb, the unleavened bread, the sheaf of frst fruits, represented the
Saviour.

ခရစ်တော်၏ လက်ထက်တွင် လူအများစုအတွက် ဤပွဲတော်ကို ကျင်းပခြင်းမှာ အပေါ်ယံ အခမ်းအနားမျှသာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ သားတော်အတွက်မူ ယင်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ မည်မျှနက်ရှိုင်းပါသနည်း။

With most of the people in the days of Christ, the observance
of this feast had degenerated into formalism. But what was its
signifcance to the Son of God!

 

[၇၈] ယေရှုငယ်သည် ဗိမာန်တော်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဝတ်လုံဖြူဝတ် ဆရာတော်များက သူတို့၏ သန့်ရှင်းသော အမှုတော်များကို ဆောင်ရွက်နေကြသည်ကို ကိုယ်တော် မြင်ခဲ့သည်။ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် သွေးများထွက်နေသော ယဇ်ကောင်ကို ကိုယ်တော် တွေ့မြင်ခဲ့သည်။ ဝတ်ပြုသူများနှင့်အတူ ကိုယ်တော်သည် ပျပ်ဝပ်ဆုတောင်းခဲ့ပြီး၊ နံ့သာပေါင်း မီးခိုးတိမ်များ ဘုရားသခင်ရှေ့တော်သို့ တက်သွားသည်ကို ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ပသခါပွဲ၏ အထင်ကြီးစရာကောင်းသော ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို ကိုယ်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ကိုယ်တော်သည် ၎င်းတို့၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ သိမြင်လာခဲ့သည်။ လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းသည် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်တာနှင့် ဆက်နွှယ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ကိုယ်တော်၏အတွင်း၌ အတွေးသစ်များ နိုးကြားလာခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ကြီးမြတ်သော ပုစ္ဆာတစ်ရပ်ကို အဖြေထုတ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းနှင့် ပတ်သက်သော နက်နဲမှုများသည် ကယ်တင်ရှင်အတွက် ပွင့်လင်းလာခဲ့သည်။

 

[78]	For the frst time the child Jesus looked upon the temple. He saw the white-robed priests performing their solemn ministry. He beheld

Passover Visit 55
the bleeding victim upon the altar of sacrifce. With the worshipers
He bowed in prayer, while the cloud of incense ascended before
God. He witnessed the impressive rites of the paschal service. Day
by day He saw their meaning more clearly. Every act seemed to be
bound up with His own life. New impulses were awakening within
Him. Silent and absorbed, He seemed to be studying out a great
problem. The mystery of His mission was opening to the Saviour.

ဤမြင်ကွင်းများကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ခြင်း၌ စိတ်ဝင်စားနေသဖြင့် ကိုယ်တော်သည် မိဘများအနီးတွင် မနေခဲ့ပါ။ ကိုယ်တော်သည် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေလိုခဲ့သည်။ ပသခါပွဲ အခမ်းအနားများ ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း ကိုယ်တော်သည် ဗိမာန်တော်ဝင်းအတွင်း၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ ဝတ်ပြုသူများ ဂျေရုဆလင်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားကြသောအခါ ကိုယ်တော်သည် နောက်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

Rapt in the contemplation of these scenes, He did not remain
beside His parents. He sought to be alone. When the paschal services
were ended, He still lingered in the temple courts; and when the
worshipers departed from Jerusalem, He was left behind.

ဤဂျေရုဆလင် ခရီးစဉ်တွင် ယေရှု၏ မိဘများသည် ကိုယ်တော်အား ဣသရေလပြည်ရှိ ကြီးမြတ်သော ဆရာကြီးများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စေလိုကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို အရာရာ၌ နာခံသော်လည်း၊ ရဗ္ဗိဆရာများ၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် ကျင့်ထုံးများကိုမူ လိုက်နာခြင်းမရှိပေ။ ယောသပ်နှင့်မာရိတို့က ကိုယ်တော်သည် ပညာရှိရဗ္ဗိများကို ရိုသေလေးစားလာပြီး သူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ပိုမိုဂရုစိုက်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဗိမာန်တော်ရှိ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ သွန်သင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိရရှိထားသောအရာများကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ဝေငှခဲ့သည်။

In this visit to Jerusalem, the parents of Jesus wished to bring
Him in connection with the great teachers in Israel. While He was
obedient in every particular to the word of God, He did not conform
to the rabbinical rites and usages. Joseph and Mary hoped that He
might be led to reverence the learned rabbis, and give more diligent
heed to their requirements. But Jesus in the temple had been taught
by God. That which He had received, He began at once to impart.

ထိုခေတ်က ဗိမာန်တော်နှင့် ဆက်သွယ်ထားသော အခန်းတစ်ခုကို ပရောဖက်ကျောင်းများ၏ ပုံစံအတိုင်း သန့်ရှင်းသောကျောင်းအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဤနေရာ၌ ထိပ်တန်းရဗ္ဗိဆရာများနှင့် သူတို့၏ တပည့်များ စုဝေးကြပြီး၊ ယေရှုငယ်သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤတည်ငြိမ်ပြီး ပညာရှိသော လူကြီးများ၏ ခြေရင်း၌ ထိုင်ကာ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ သွန်သင်ချက်များကို နားထောင်ခဲ့သည်။ ပညာကို ရှာဖွေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ကိုယ်တော်သည် မေရှိယ (ကယ်တင်ရှင်) ကြွလာမည့်အကြောင်းကို ညွှန်ပြနေသော ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့် ထိုစဉ်က ဖြစ်ပျက်နေသော အဖြစ်အပျက်များနှင့် ပတ်သက်၍ ဤဆရာကြီးများကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

At that day an apartment connected with the temple was devoted
to a sacred school, after the manner of the schools of the prophets.
Here leading rabbis with their pupils assembled, and hither the child
Jesus came. Seating Himself at the feet of these grave, learned men,
He listened to their instruction. As one seeking for wisdom, He
questioned these teachers in regard to the prophecies, and to events
then taking place that pointed to the advent of the Messiah.

ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ အသိပညာကို ဆာငတ်သူတစ်ဦးအဖြစ် မိမိကိုယ်ကိုယ် တင်ပြခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ မေးခွန်းများသည် ကာလရှည်ကြာစွာ ကွယ်ပျောက်နေခဲ့သော်လည်း ဝိညာဉ်များကို ကယ်တင်ရန်အတွက် အရေးပါသော နက်နဲသည့် သမ္မာတရားများကို ဖော်ပြနေသည်။ ပညာရှိတို့၏ ပညာမှာ မည်မျှကျဉ်းမြောင်းပြီး အပေါ်ယံဆန်ကြောင်းကို ပြသနေစဉ်၊ ကိုယ်တော်၏ မေးခွန်းတိုင်းသည် သူတို့ရှေ့တွင် မြင့်မြတ်သော သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ချပြပြီး သမ္မာတရားကို အမြင်သစ်တစ်ခုဖြင့် တင်ပြခဲ့သည်။ ရဗ္ဗိဆရာများက မေရှိယကြွလာခြင်းသည် ဂျေရုဆလင်လူမျိုးများအတွက် မည်မျှကြီးကျယ်သော မြှင့်တင်မှုများ ယူဆောင်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုကြသော်လည်း၊ ယေရှုက ဟေရှာယ၏ ပရောဖက်ပြုချက်ကို တင်ပြကာ ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သေခြင်းကို ညွှန်ပြသော ကျမ်းစကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

Jesus presented Himself as one thirsting for a knowledge of God.
His questions were suggestive of deep truths which had long been
obscured, yet which were vital to the salvation of souls. While
showing how narrow and superfcial was the wisdom of the wise
men, every question put before them a divine lesson, and placed
truth in a new aspect. The rabbis spoke of the wonderful elevation
which the Messiah’s coming would bring to the Jewish nation; but
Jesus presented the prophecy of Isaiah, and asked them the meaning
of those scriptures that point to the suffering and death of the Lamb
of God.

ကျမ်းတတ်ဆရာကြီးများသည် ကိုယ်တော်ကို မေးခွန်းများဖြင့် ပြန်လည်လှည့်ကြည့်ကြရာ ကိုယ်တော်၏ အဖြေများကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်ခဲ့ကြသည်။ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ နှိမ့်ချမှုဖြင့် ကိုယ်တော်သည် သမ္မာကျမ်းစကားများကို ရွတ်ဆိုပြခဲ့ပြီး၊ ပညာရှိများ [၇၉] မတွေးတောနိုင်သော နက်နဲသည့် အဓိပ္ပာယ်များကို ပေးခဲ့သည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်ညွှန်ပြသော သမ္မာတရားများကိုသာ လိုက်နာခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုခေတ်က ဘာသာရေးတွင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။ ဝိညာဉ်ရေးရာကိစ္စများတွင် နက်နဲသော စိတ်ဝင်စားမှုများ နိုးကြားလာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယေရှု ကိုယ်တော်တိုင် အမှုတော် စတင်ဆောင်ရွက်သောအခါ လူများစွာသည် ကိုယ်တော်ကို လက်ခံရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပေလိမ့်မည်။

The doctors turned upon Him with questions, and they were
amazed at His answers. With the humility of a child He repeated the
words of Scripture, giving them a depth of meaning that the wise [79]
56 The Desire of Ages
men had not conceived of. If followed, the lines of truth He pointed
out would have worked a reformation in the religion of the day. A
deep interest in spiritual things would have been awakened; and
when Jesus began His ministry, many would have been prepared to
receive Him.

[၈၀] ယေရှုသည် သူတို့၏ ကျောင်းများတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့ခြင်း မရှိကြောင်း ရဗ္ဗိဆရာများ သိကြသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၏ ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ နားလည်မှုမှာ သူတို့ထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။ ဤစဉ်းစားဆင်ခြင်တတ်သော ဂါလိလဲနယ်သား ကောင်လေး၌ ကြီးမြတ်သော ကတိတော်များကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ မူရင်းအတိုင်း တွေးခေါ်နိုင်သော စိတ်ဓာတ်ကို သူတို့၏ ပုံသွင်းမှုအောက်သို့ ယူဆောင်လာရန်နှင့် ဣသရေလပြည်၏ ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန်အတွက် ကိုယ်တော်အား တပည့်အဖြစ် ရယူလိုကြသည်။

[80] The rabbis knew that Jesus had not been instructed in their
schools; yet His understanding of the prophecies far exceeded theirs.
In this thoughtful Galilean boy they discerned great promise. They
desired to gain Him as a student, that He might become a teacher in
Israel. They wanted to have charge of His education, feeling that a
mind so original must be brought under their molding.

ယေရှု၏ စကားများသည် လူသားတစ်ဦး၏ နှုတ်ထွက်စကားများထက် သူတို့၏ နှလုံးသားကို ပိုမိုလှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလခေါင်းဆောင်များထံသို့ အလင်းပေးရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ထံသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မာန်မာနကြောင့် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ထံမှမဆို ညွှန်ကြားချက်ကို လက်ခံရယူရမည်ဟု ဝန်ခံရန် သူတို့ ရွံရှာကြပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ယေရှုသည် သူတို့အား သင်ကြားရန် ကြိုးစားနေပုံ ပေါ်ခဲ့လျှင် သူတို့သည် နားထောင်ရန် ငြင်းပယ်ကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူတို့က ကိုယ်တော်ကို သင်ကြားပေးနေသည်၊ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ်တော်၏ ကျမ်းစာအသိပညာကို စမ်းသပ်နေသည်ဟု သူတို့ဘာသာ ဂုဏ်ယူနေကြသည်။ ယေရှု၏ လူငယ်ဆန်သော နှိမ့်ချမှုနှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုတို့က သူတို့၏ အငြိုးအတေးများကို ပယ်ဖျက်ပေးခဲ့သည်။ မသိစိတ်အတွင်းမှပင် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဖွင့်ဟလက်ခံလာပြီး သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲသို့ စကားပြောခဲ့သည်။

The words of Jesus had moved their hearts as they had never
before been moved by words from human lips. God was seeking
to give light to those leaders in Israel, and He used the only means
by which they could be reached. In their pride they would have
scorned to admit that they could receive instruction from anyone.
If Jesus had appeared to be trying to teach them, they would have
disdained to listen. But they flattered themselves that they were
teaching Him, or at least testing His knowledge of the Scriptures.
The youthful modesty and grace of Jesus disarmed their prejudices.
Unconsciously their minds were opened to the word of God, and the
Holy Spirit spoke to their hearts.

မေရှိယအပေါ် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်သည် ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့် မကိုက်ညီကြောင်း သူတို့ မမြင်ဘဲ မနေနိုင်ကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ လောကီဂုဏ်ကို မြှင့်တင်ပေးသော သီအိုရီများကို စွန့်လွှတ်ခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့ သင်ကြားပေးနေပါသည်ဟု ဆိုသော ကျမ်းစာများကို သူတို့ မှားယွင်းစွာ နားလည်ခဲ့မိကြောင်း ဝန်ခံခြင်း မရှိကြပေ။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး “ဤသူသည် ပညာကို မသင်ဘဲလျက် ဤမျှလောက်သော အသိပညာကို အဘယ်သို့ ရသနည်း” ဟု မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။ အလင်းသည် မှောင်မိုက်ထဲ၌ ထွန်းလင်းသော်လည်း “မှောင်မိုက်သည် မသိနားမလည်လေ” ဟု ဆိုထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။ ယောဟန် ၁:၅။

They could not but see that their expectation in regard to the Messiah was not sustained by prophecy; but they would not renounce the
theories that had flattered their ambition. They would not admit that
they had misapprehended the Scriptures they claimed to teach. From
one to another passed the inquiry, How hath this youth knowledge,
having never learned? The light was shining in darkness; but “the
darkness apprehended it not.” John 1:5, R. V.

ထိုအတောအတွင်း ယောသပ်နှင့်မာရိတို့သည် အလွန်စိတ်ပူပန်ပြီး ဒုက္ခရောက်နေကြသည်။ ဂျေရုဆလင်မြို့မှ ထွက်ခွာလာစဉ် ယေရှုကို မျက်ခြေပြတ်သွားခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်သည် နောက်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြောင်း သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။ ထိုစဉ်က ထိုဒေသတွင် လူဦးရေ ထူထပ်ပြီး ဂါလိလဲသို့ ပြန်မည့် ခရီးသွားအုပ်စုများမှာ အလွန်ကြီးမားသည်။ မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ လမ်းခရီး၌ သူငယ်ချင်းများနှင့် အသိမိတ်ဆွေများဖြင့် ခရီးသွားရသည့် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် သူတို့၏ အာရုံများမှာ ထိုဘက်သို့ ရောက်နေသဖြင့် ညရောက်မှသာ ကိုယ်တော် မပါလာသည်ကို သတိထားမိကြသည်။ ထိုအခါ နားခိုရန် ရပ်နားလိုက်ချိန်တွင် သူတို့၏ သားငယ်၏ ကူညီတတ်သော လက်ကို သတိရလာကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ အုပ်စုထဲတွင် ရှိနေမည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသဖြင့် စိုးရိမ်စိတ် မရှိခဲ့ကြပေ။ ငယ်ရွယ်သော်လည်း ကိုယ်တော်အား အပြည့်အဝ ယုံကြည်ခဲ့ကြပြီး၊ လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် ကိုယ်တော်သည် အမြဲပြုလုပ်ပေးသကဲ့သို့ပင် သူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ကြိုတင်သိမြင်ကာ ကူညီရန် အသင့်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုများ နိုးထလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် အုပ်စုတစ်ခုလုံးတွင် ကိုယ်တော်ကို ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဟေရုဒ်မင်းက ကိုယ်တော်၏ နို့စို့အရွယ်တွင် ကိုယ်တော်အား မည်သို့ သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပုံကို သူတို့ တုန်လှုပ်စွာ သတိရခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်များ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြင်းထန်စွာ အပြစ်တင်မိကြသည်။

Meanwhile Joseph and Mary were in great perplexity and distress. In the departure from Jerusalem they had lost sight of Jesus,
and they knew not that He had tarried behind. The country was
then densely populated, and the caravans from Galilee were very
large. There was much confusion as they left the city. On the way
the pleasure of traveling with friends and acquaintances absorbed
their attention, and they did not notice His absence till night came
on. Then as they halted for rest, they missed the helpful hand of
their child. Supposing Him to be with their company, they had
Passover Visit 57
felt no anxiety. Young as He was, they had trusted Him implicitly,
expecting that when needed, He would be ready to assist them, anticipating their wants as He had always done. But now their fears
were roused. They searched for Him throughout their company,
but in vain. Shuddering they remembered how Herod had tried to
destroy Him in His infancy. Dark forebodings flled their hearts.
They bitterly reproached themselves.

ဂျေရုဆလင်မြို့သို့ ပြန်လာပြီး သူတို့၏ ရှာဖွေမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် [၈၁] ဗိမာန်တော်အတွင်း၌ ဝတ်ပြုသူများနှင့်အတူ ရောနှောနေစဉ် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုက သူတို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားခဲ့သည်။ ထိုအသံကို သူတို့ မမှားနိုင်ပါ။ အခြားမည်သည့် အသံမျှ ထိုအသံနှင့် မတူဘဲ တည်ကြည်လေးနက်ကာ တေးသံသာကဲ့သို့ ချိုသာလှသည်။

Returning to Jerusalem, they pursued their search. The next day, [81]
as they mingled with the worshipers in the temple, a familiar voice
arrested their attention. They could not mistake it; no other voice
was like His, so serious and earnest, yet so full of melody.

ရဗ္ဗိဆရာများ၏ ကျောင်းအတွင်း၌ ယေရှုကို သူတို့ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ဝမ်းမြောက်သွားကြသော်လည်း သူတို့၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မမေ့နိုင်ကြသေးပေ။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့နှင့်အတူ ပြန်လည်ရှိနေသောအခါ မိခင်ဖြစ်သူက အပြစ်တင်သော စကားများဖြင့် “ငါ့သား၊ ငါတို့အား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြုသနည်း။ ကြည့်ပါ၊ သင်၏ အဖနှင့် မိခင်ဖြစ်သူ ငါသည် စိုးရိမ်သော စိတ်နှင့် သင့်ကို ရှာကြပြီ” ဟု ဆိုလေသည်။

In the school of the rabbis they found Jesus. Rejoiced as they
were, they could not forget their grief and anxiety. When He was
with them again, the mother said, in words that implied reproof,
“Son, why hast Thou thus dealt with us? Behold, Thy father and I
have sought Thee sorrowing.”

“အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို ရှာကြသနည်း။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်အဘ၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများတွင် ပါဝင်နေရမည်ကို သင်တို့ မသိကြသလော” ဟု ယေရှုက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ သူတို့က ကိုယ်တော်၏ စကားကို နားမလည်သကဲ့သို့ ရှိနေသောကြောင့် ကိုယ်တော်သည် အထက်သို့ ညွှန်ပြခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သူတို့ အံ့သြသွားရလောက်သည့် အလင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ လူသားဘဝအတွင်းမှ မြင့်မြတ်သော ဘုရားသဏ္ဌာန်သည် တောက်ပလာခဲ့သည်။ ဗိမာန်တော်၌ ကိုယ်တော်ကို တွေ့ရှိစဉ်တွင် ကိုယ်တော်နှင့် ရဗ္ဗိဆရာများအကြား ပြောဆိုနေသည်များကို သူတို့ နားထောင်ခဲ့ကြပြီး ကိုယ်တော်၏ မေးခွန်းများနှင့် အဖြေများကို ကြည့်၍ အံ့သြခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ စကားများသည် ဘယ်သောအခါမျှ မေ့ပျောက်နိုင်မည်မဟုတ်သော အတွေးများကို စတင်စေခဲ့သည်။

“How is it that ye sought Me?” answered Jesus. “Wist ye not
that I must be about My Father’s business?” And as they seemed
not to understand His words, He pointed upward. On His face
was a light at which they wondered. Divinity was flashing through
humanity. On fnding Him in the temple, they had listened to what
was passing between Him and the rabbis, and they were astonished
at His questions and answers. His words started a train of thought
that would never be forgotten.

ကိုယ်တော်၏ မေးခွန်းတွင်လည်း သင်ခန်းစာတစ်ခု ရှိသည်။ “ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်အဘ၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများတွင် ပါဝင်နေရမည်ကို သင်တို့ မသိကြသလော” ဟု ကိုယ်တော် ဆိုခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော် ဤလောကသို့ လာရောက်ဆောင်ရွက်ရမည့် အလုပ်တွင် ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ယောသပ်နှင့်မာရိတို့မှာမူ သူတို့၏ အလုပ်ကို ပျက်ကွက်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ သားတော်ကို သူတို့ထံ အပ်နှံခြင်းဖြင့် သူတို့အား ကြီးမြတ်သော ဂုဏ်ကို ပေးခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသော ကောင်းကင်တမန်များသည် ယေရှု၏ အသက်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ယောသပ်၏ ခရီးလမ်းကို ညွှန်ကြားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ခဏလေးမျှပင် မျက်ခြေမပြတ်သင့်သော ကိုယ်တော်ကို တစ်နေ့လုံး မျက်ခြေပြတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုများ ပြေပျောက်သွားသောအခါ မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ဘဲ ကိုယ်တော်အပေါ် အပြစ်ပုံချခဲ့ကြသည်။

And His question to them had a lesson. “Wist ye not,” He said,
“that I must be about My Father’s business?” Jesus was engaged
in the work that He had come into the world to do; but Joseph and
Mary had neglected theirs. God had shown them high honor in
committing to them His Son. Holy angels had directed the course
of Joseph in order to preserve the life of Jesus. But for an entire
day they had lost sight of Him whom they should not have forgotten
for a moment. And when their anxiety was relieved, they had not
censured themselves, but had cast the blame upon Him.

ယေရှု၏ မိဘများသည် ကိုယ်တော်အား သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်သားတစ်ဦးအဖြစ် ရှုမြင်ရန် သဘာဝကျပါသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့နှင့်အတူ နေ့စဉ်ရှိနေပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ဘဝမှာလည်း ကဏ္ဍအတော်များများတွင် အခြားကလေးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသဖြင့် ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်ရန် သူတို့အတွက် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ သူတို့သည် လောက၏ ကယ်တင်ရှင် ကိုယ်တော်တိုင် သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေခြင်းတည်းဟူသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို တန်ဖိုးထားရန် ပျက်ကွက်နေကြသည်။ သူတို့ ခွဲခွာခဲ့ရသော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ စကားများမှတစ်ဆင့် ပေးသော နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြစ်တင်မှုတို့သည် သူတို့အား အပ်နှံထားသော တာဝန်၏ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုကို သတိပြုမိစေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

It was natural for the parents of Jesus to look upon Him as their
own child. He was daily with them, His life in many respects was
like that of other children, and it was diffcult for them to realize
that He was the Son of God. They were in danger of failing to
appreciate the blessing granted them in the presence of the world’s
58 The Desire of Ages
Redeemer. The grief of their separation from Him, and the gentle
reproof which His words conveyed, were designed to impress them
with the sacredness of their trust.

မိခင်ဖြစ်သူအား ပြန်လည်ဖြေကြားရာတွင် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်နှင့် မိမိ၏ ဆက်နွှယ်မှုကို နားလည်ကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ပြသခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် မမွေးဖွားမီက ကောင်းကင်တမန်သည် မာရိအား “ထိုသူသည် ကြီးမြတ်သောသူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ အမြင့်ဆုံးသော ဘုရား၏ သားတော်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။ ထာဝရဘုရား ဘုရားသခင်သည် သူ၏အဖ ဒါဝိဒ်၏ ရာဇပလ္လင်ကို သူ့အား ပေးတော်မူလိမ့်မည်။ သူသည် ယာကုပ်အမျိုးကို ထာဝရ အုပ်စိုးလိမ့်မည်” ဟု မိန့်ကြားခဲ့သည်။ လုကာ ၁:၃၂၊ ၃၃။ [၈၂] ဤစကားများကို မာရိသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဆင်ခြင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမ၏ သားသည် ဣသရေလတို့၏ မေရှိယ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သော်လည်း ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းကို သူမ သဘောမပေါက်ခဲ့ပေ။ ယခုအခါတွင်လည်း သူမသည် ကိုယ်တော်၏ စကားများကို နားမလည်ခဲ့သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် ယောသပ်နှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်မှုကို ငြင်းပယ်ပြီး ဘုရားသခင်နှင့် သားတော်အဖြစ် တော်စပ်မှုကို ကြေညာခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

In the answer to His mother, Jesus showed for the frst time that
He understood His relation to God. Before His birth the angel had
said to Mary, “He shall be great, and shall be called the Son of the
Highest: and the Lord God shall give unto Him the throne of His
[82] father David: and He shall reign over the house of Jacob forever.”
Luke 1:32, 33. These words Mary had pondered in her heart; yet
while she believed that her child was to be Israel’s Messiah, she
did not comprehend His mission. Now she did not understand His
words; but she knew that He had disclaimed kinship to Joseph, and
had declared His Sonship to God.

ယေရှုသည် မိမိ၏ လောကီမိဘများနှင့် ဆက်နွှယ်မှုကို လျစ်လျူမရှုခဲ့ပါ။ ဂျေရုဆလင်မှ သူတို့နှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လာပြီး သူတို့၏ အလုပ်ကြမ်းများတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ သာသနာလုပ်ငန်း၏ နက်နဲမှုကို မိမိ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝှက်ထားပြီး၊ မိမိ၏ အမှုတော်ကို စတင်ရန် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ မိမိသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုပြီးနောက် (၁၈) နှစ်တိုင်တိုင် ကိုယ်တော်သည် နာဇရက်မြို့ရှိ အိမ်နှင့် ပတ်သက်သော ဆက်နွှယ်မှုကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့ပြီး သားတစ်ဦး၊ ညီအစ်ကိုတစ်ဦး၊ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးနှင့် နိုင်ငံသားတစ်ဦး၏ တာဝန်များကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

Jesus did not ignore His relation to His earthly parents. From
Jerusalem He returned home with them, and aided them in their life
of toil. He hid in His own heart the mystery of His mission, waiting
submissively for the appointed time for Him to enter upon His work.
For eighteen years after He had recognized that He was the Son
of God, He acknowledged the tie that bound Him to the home at
Nazareth, and performed the duties of a son, a brother, a friend, and
a citizen.

ဗိမာန်တော်၌ ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းသည် ပွင့်လင်းလာသည်နှင့်အမျှ ယေရှုသည် လူစုလူဝေးကြီးနှင့် ထိတွေ့ရခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဂျေရုဆလင်မြို့မှ မိမိ၏ အသက်တာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိသူများနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လိုခဲ့သည်။ ပသခါပွဲတော်မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးများကို လောကီရေးရာ စိုးရိမ်မှုများမှ ဖယ်ထုတ်ရန်နှင့် အီဂျစ်ပြည်မှ လွတ်မြောက်ခြင်းတွင် ကိုယ်တော်ပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုတော်များကို သတိရစေရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအမှုတော်တွင် ကိုယ်တော်သည် သူတို့အား အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ခြင်း ကတိတော်ကို မြင်စေလိုခဲ့သည်။ အသတ်ခံရသော သိုးသငယ်၏ အသွေးသည် ဣသရေလလူတို့၏ အိမ်များကို အကာအကွယ်ပေးသကဲ့သို့၊ ခရစ်တော်၏ အသွေးသည်လည်း သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ကယ်တင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ အသက်တာကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင်၏ အသက်တာ ဖြစ်စေမှသာ ခရစ်တော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ပုံဆောင်ထားသော အခမ်းအနားတွင် တန်ခိုးရှိသည်မှာ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်သူများကို ခရစ်တော်သည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေချိန်တွင်သာ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား ခရစ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဆုတောင်းလျက် လေ့လာခြင်းနှင့် ဆင်ခြင်ခြင်းများ ပြုလုပ်စေလိုခဲ့သည်။ သို့သော် လူစုလူဝေးကြီးသည် ဂျေရုဆလင်မှ ထွက်ခွာလာသောအခါ ခရီးသွားလာရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် လူမှုရေးအရ ဆက်ဆံမှုများက သူတို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားသဖြင့် သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့သော အခမ်းအနားကို မေ့သွားတတ်ကြသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် သူတို့၏ အုပ်စုအတွင်းသို့ ဆွဲဆောင်ခြင်း မခံခဲ့ရပေ။

As His mission had opened to Jesus in the temple, He shrank
from contact with the multitude. He wished to return from Jerusalem
in quietness, with those who knew the secret of His life. By the
paschal service, God was seeking to call His people away from
their worldly cares, and to remind them of His wonderful work in
their deliverance from Egypt. In this work He desired them to see
a promise of deliverance from sin. As the blood of the slain lamb
sheltered the homes of Israel, so the blood of Christ was to save their
souls; but they could be saved through Christ only as by faith they
should make His life their own. There was virtue in the symbolic
service only as it directed the worshipers to Christ as their personal
Saviour. God desired that they should be led to prayerful study and
meditation in regard to Christ’s mission. But as the multitudes left
Jerusalem, the excitement of travel and social intercourse too often
absorbed their attention, and the service they had witnessed was
forgotten. The Saviour was not attracted to their company.
Passover Visit 59

ယောသပ်နှင့်မာရိတို့သည် ယေရှုနှင့်အတူ ဂျေရုဆလင်မှ ပြန်လာကြသောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ စိတ်ကို ဆင်းရဲဒုက္ခခံရမည့် ကယ်တင်ရှင်၏ ပရောဖက်ပြုချက်များဆီသို့ လှည့်ပေးရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ကရာနီကုန်းပေါ်တွင် ကိုယ်တော်သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ပေါ့ပါးစေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ယခုပင် သူမကို တွေးနေခဲ့သည်။ မာရိသည် ကိုယ်တော်၏ နောက်ဆုံးဝေဒနာကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သဖြင့် ယေရှုက သူမကို ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းကို နားလည်စေလိုခဲ့သည်၊ သို့မှသာ သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ဓားဖြင့် ထိုးဖောက်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားရချိန်တွင် ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် ခွန်အားပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် သူမထံမှ ခွဲခွာသွားပြီး သူမက ကိုယ်တော်ကို (၃) ရက်တိုင်တိုင် စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ရှာဖွေခဲ့ရသကဲ့သို့၊ ကိုယ်တော်သည် လောက၏ အပြစ်အတွက် ပူဇော်ခြင်းခံရသောအခါ သူမထံမှ (၃) ရက်တိုင်တိုင် ထပ်မံ ပျောက်ဆုံးနေမည်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် သင်္ချိုင်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုသည် တစ်ဖန် ဝမ်းမြောက်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။ သို့သော် ကိုယ်တော် ယခုပင် သူမ၏ အတွေးများကို လှည့်ပေးရန် ကြိုးစားနေသော ကျမ်းစကားများကို သူမ နားလည်ခဲ့လျှင် ကိုယ်တော်၏ သေခြင်း ဝေဒနာကို သူမ မည်မျှ ပိုမိုခံနိုင်ရည် ရှိပါမည်နည်း။

As Joseph and Mary should return from Jerusalem alone with
Jesus, He hoped to direct their minds to the prophecies of the suffering Saviour. Upon Calvary He sought to lighten His mother’s grief.
He was thinking of her now. Mary was to witness His last agony,
and Jesus desired her to understand His mission, that she might be
strengthened to endure, when the sword should pierce through her
soul. As Jesus had been separated from her, and she had sought Him
sorrowing three days, so when He should be offered up for the sins
of the world, He would again be lost to her for three days. And as
He should come forth from the tomb, her sorrow would again be
turned to joy. But how much better she could have borne the anguish [83]
of His death if she had understood the Scriptures to which He was
now trying to turn her thoughts!

အကယ်၍ [၈၃] ယောသပ်နှင့်မာရိတို့သည် ဆင်ခြင်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်အပေါ် စိတ်ကို တည်ထားခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ သူတို့အား အပ်နှံထားသော တာဝန်၏ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုကို သဘောပေါက်မည်ဖြစ်ပြီး ယေရှုကို မျက်ခြေပြတ်မည် မဟုတ်ပေ။ တစ်ရက်တာ လျစ်လျူရှုမှုကြောင့် သူတို့သည် ကယ်တင်ရှင်ကို ပျောက်ဆုံးခဲ့ရပြီး ကိုယ်တော်ကို ပြန်လည်တွေ့ရှိရန် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် (၃) ရက်တိုင်တိုင် ရှာဖွေခဲ့ရသည်။ ငါတို့သည်လည်း ထို့အတူပင်၊ အကျိုးမရှိသော စကားပြောခြင်း၊ အတင်းအဖျင်း ပြောခြင်း သို့မဟုတ် ဆုတောင်းရန် ပျက်ကွက်ခြင်းများဖြင့် တစ်ရက်အတွင်း ကယ်တင်ရှင်၏ တည်ရှိမှုကို ပျောက်ဆုံးသွားစေနိုင်ပြီး၊ ကိုယ်တော်ကို ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်နှင့် ငါတို့ ဆုံးရှုံးသွားသော ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပြန်လည်ရရှိရန်အတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ရှာဖွေမှုများစွာ ပြုလုပ်ရပေလိမ့်မည်။

If Joseph and Mary had stayed their minds upon God by meditation and prayer, they would have realized the sacredness of their
trust, and would not have lost sight of Jesus. By one day’s neglect
they lost the Saviour; but it cost them three days of anxious search to
fnd Him. So with us; by idle talk, evilspeaking, or neglect of prayer,
we may in one day lose the Saviour’s presence, and it may take many
days of sorrowful search to fnd Him, and regain the peace that we
have lost.

ငါတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရာတွင် ယေရှုကို မေ့လျော့သွားခြင်း မရှိစေရန်နှင့် ကိုယ်တော်သည် ငါတို့နှင့်အတူ မရှိသည်ကို သတိမမူဘဲ မနေမိစေရန် သတိပြုသင့်သည်။ ငါတို့၏ ထာဝရအသက် မျှော်လင့်ချက် တည်ရှိရာ ကိုယ်တော်ကို သတိမရတော့ဘဲ လောကီရေးရာများတွင် နစ်မွန်းနေသောအခါ၊ ငါတို့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယေရှုနှင့် ကောင်းကင်တမန်များထံမှ ခွဲထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသန့်ရှင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ကယ်တင်ရှင်၏ တည်ရှိမှုကို မလိုလားအပ်သော နေရာတွင်၊ သို့မဟုတ် ကိုယ်တော် မရှိခြင်းကို သတိမပြုမိသော နေရာတွင် မနေနိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်ဟု ဆိုသူများကြားတွင် စိတ်ဓာတ်ကျမှုများ မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

In our association with one another, we should take heed lest we
forget Jesus, and pass along unmindful that He is not with us. When
we become absorbed in worldly things so that we have no thought
for Him in whom our hope of eternal life is centered, we separate
ourselves from Jesus and from the heavenly angels. These holy
beings cannot remain where the Saviour’s presence is not desired,
and His absence is not marked. This is why discouragement so often
exists among the professed followers of Christ.

လူများစွာတို့သည် ဘာသာရေး အခမ်းအနားများကို တက်ရောက်ကြပြီး ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကြောင့် လန်းဆန်းမှုနှင့် နှစ်သိမ့်မှုများကို ရရှိကြသည်။ သို့သော် ဆင်ခြင်ခြင်း၊ စောင့်ကြည့်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းတို့ကို လျစ်လျူရှုခြင်းကြောင့် သူတို့သည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို ဆုံးရှုံးသွားကြပြီး၊ ယင်းတို့ကို မရရှိမီကထက် ပိုမိုချို့တဲ့နေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အပေါ် ပြင်းထန်စွာ ဆက်ဆံသည်ဟု သူတို့ မကြာခဏ ခံစားရတတ်သည်။ သူတို့သည် အပြစ်မှာ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်၏ အပြစ်ဖြစ်ကြောင်း မမြင်ကြပေ။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယေရှုနှင့် ခွဲထုတ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ မျက်မှောက်တော် အလင်းကို ပိတ်ပင်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

Many attend religious services, and are refreshed and comforted
by the word of God; but through neglect of meditation, watchfulness,
and prayer, they lose the blessing, and fnd themselves more destitute
than before they received it. Often they feel that God has dealt hardly
with them. They do not see that the fault is their own. By separating
themselves from Jesus, they have shut away the light of His presence.
It would be well for us to spend a thoughtful hour each day in
contemplation of the life of Christ. We should take it point by point,
and let the imagination grasp each scene, especially the closing ones.
60 The Desire of Ages

ငါတို့သည် နေ့စဉ်အချိန် (၁) နာရီခန့်ကို ခရစ်တော်၏ အသက်တာအကြောင်း စဉ်းစားဆင်ခြင်ရန်အတွက် အသုံးပြုခြင်းသည် ကောင်းသောအမှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ငါတို့သည် အချက်တစ်ချက်ချင်းစီကို ယူကာ စိတ်ကူးပုံဖော်ကြည့်သင့်ပြီး အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးအချိန် မြင်ကွင်းများကို ပုံဖော်ကြည့်သင့်သည်။ ငါတို့အတွက် ကိုယ်တော်၏ ကြီးမားသော စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုကို ငါတို့ ဤသို့ စဉ်းစားနေခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်အပေါ် ငါတို့၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုမှာ ပိုမိုတည်မြဲလာမည်၊ ငါတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ နိုးကြားလာမည်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ စိတ်ဝိညာဉ်တော်နှင့် ပိုမိုပြည့်ဝလာမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ငါတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ကယ်တင်ခြင်း ခံရလိုလျှင် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ ခြေရင်း၌ နောင်တရခြင်းနှင့် နှိမ့်ချခြင်း သင်ခန်းစာကို သင်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

As we thus dwell upon His great sacrifce for us, our confdence in
Him will be more constant, our love will be quickened, and we shall
be more deeply imbued with His spirit. If we would be saved at last,
we must learn the lesson of penitence and humiliation at the foot of
the cross.

ငါတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပေါင်းသင်းကြသောအခါ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကောင်းချီးဖြစ်စေနိုင်ပါသည်။ ငါတို့သည် ခရစ်တော်နှင့် ဆိုင်သောသူများ ဖြစ်ပါက ငါတို့၏ အချိုသာဆုံးသော အတွေးများသည် ကိုယ်တော်အကြောင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ငါတို့သည် ကိုယ်တော်အကြောင်းကို ပြောဆိုရခြင်းကို နှစ်သက်ကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ ငါတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာအကြောင်း ပြောဆိုကြသောအခါ ငါတို့၏ နှလုံးသားများသည် မြင့်မြတ်သော လွှမ်းမိုးမှုများကြောင့် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းလာမည်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာတော်၏ လှပမှုကို မြင်တွေ့ရခြင်းဖြင့် ငါတို့သည် “ဘုန်းတော် တစ်ဆင့်ထက်တစ်ဆင့် တိုးပွားလျက် ထိုပုံသဏ္ဌာန်တော်သို့ ပြောင်းလဲခြင်း ခံရကြမည်” ဖြစ်သည်။ ၂ ကောရိန္သု ၃:၁၈။

As we associate together, we may be a blessing to one another.
If we are Christ’s, our sweetest thoughts will be of Him. We shall
love to talk of Him; and as we speak to one another of His love, our
hearts will be softened by divine influences. Beholding the beauty
of His character, we shall be “changed into the same image from
glory to glory.” 2 Corinthians 3:18.