အခန်း (၂၀) — မမြင်ရလျှင် သင်တို့သည်နိမိတ်လက္ခဏာနှင့်အံ့ဖွယ်သောအမှုတို့ကို

 

အခန်း (၂၀) — “နိမိတ်လက္ခဏာနှင့် အံ့ဖွယ်သောအမှုတို့ကို မမြင်လျှင်” [၁၉၆] 

ဤအခန်းသည် ယောဟန်ခရစ်ဝင် ၄:၄၃-၅၄ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

ပသခါပွဲမှ ပြန်လာကြသော ဂါလိလဲလူတို့သည် ယေရှု၏ အံ့ဖွယ်သောအမှုတော်များအကြောင်း သတင်းစကားကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ ယေရုရှလင်မြို့ရှိ အထူးအမြတ်ပုဂ္ဂိုလ်များက ကိုယ်တော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များအပေါ် ချမှတ်ခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ဂါလိလဲပြည်၌ ကိုယ်တော့်အတွက် လမ်းပွင့်သွားစေခဲ့သည်။ လူအများစုသည် ဗိမာန်တော်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်မှုနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့၏ လောဘနှင့် ထောင်လွှားမှုကို စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြသည်။ အုပ်စိုးသူတို့ကို ထွက်ပြေးစေခဲ့သော ဤလူသားသည် မျှော်လင့်စောင့်စားနေရသော ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ သူတို့၏ အတောက်ပဆုံးသော မျှော်လင့်ချက်များကို အတည်ပြုပေးသကဲ့သို့ရှိသော သတင်းများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုပရောဖက်သည် မိမိကိုယ်ကို မေရှိယဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်ဟု သတင်းထွက်ပေါ်လာသည်။

Chapter 20—“Except Ye See Signs and Wonders” [196]
This chapter is based on John 4:43-54.
The Galileans who returned from the Passover brought back the
report of the wonderful works of Jesus. The judgment passed upon
His acts by the dignitaries at Jerusalem opened His way in Galilee.
Many of the people lamented the abuse of the temple and the greed
and arrogance of the priests. They hoped that this Man, who had put
the rulers to flight, might be the looked-for Deliverer. Now tidings
had come that seemed to confrm their brightest anticipations. It was
reported that the prophet had declared Himself to be the Messiah.

သို့သော် နာဇရက်မြို့သားတို့သည် ကိုယ်တော်ကို မယုံကြည်ကြချေ။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် ကာနမြို့သို့အသွားလမ်းတွင် နာဇရက်မြို့သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမပြုခဲ့ပါ။ ပရောဖက်သည် မိမိ၏ နေရင်းအရပ်၌ အသရေမရှိကြောင်း ကယ်တင်ရှင်သည် တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ လူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် နားလည်တန်ဖိုးထားနိုင်စွမ်းရှိသည့်အရာပေါ် မူတည်၍သာ စရိုက်လက္ခဏာကို ခန့်မှန်းတတ်ကြသည်။ စိတ်သဘောထား ကျဉ်းမြောင်းပြီး လောကီဆန်သောသူတို့သည် ခရစ်တော်ကို ကိုယ်တော့်၏ နိမ့်ကျသော ဖွားမြင်ခြင်း၊ နိမ့်ကျသော အဝတ်အစားနှင့် နေ့စဉ်ပင်ပန်းစွာ လုပ်ကိုင်ရသောအလုပ်တို့ဖြင့်သာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ အပြစ်အစွန်းအထင်းမရှိသော ထိုဝိညာဉ်တော်၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို သူတို့ တန်ဖိုးမထားနိုင်ခဲ့ကြပါ။

But the people of Nazareth did not believe on Him. For this
reason, Jesus did not visit Nazareth on His way to Cana. The Saviour
declared to His disciples that a prophet has no honor in his own
country. Men estimate character by that which they themselves are
capable of appreciating. The narrow and worldly-minded judged
of Christ by His humble birth, His lowly garb, and daily toil. They
could not appreciate the purity of that spirit upon which was no stain
of sin.

ကာနမြို့သို့ ခရစ်တော် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့် သတင်းသည် ဂါလိလဲပြည်အနှံ့သို့ မကြာမီ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသူတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။ ကပေရနောင်မြို့တွင် ထိုသတင်းသည် ရှင်ဘုရင်၏ အမှုထမ်းဖြစ်သော ယုဒမှူးမတ်တစ်ဦး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။ ထိုအရာရှိ၏ သားတစ်ဦးသည် ကုသမရနိုင်သော ရောဂါဝေဒနာကို ခံစားနေရသည်။ [၁၉၇] ဆရာဝန်များက ထိုသူကို သေတော့မည်ဟု လက်လျှော့ထားကြသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူသည် ယေရှုအကြောင်း ကြားသောအခါ ကိုယ်တော့်ထံမှ အကူအညီတောင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ကလေးငယ်မှာ အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားနေပြီး သူပြန်မလာမီ သေဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်ရသော်လည်း၊ အမှုထမ်းသည် ထိုကိစ္စကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တင်ပြရမည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ဖခင်တစ်ဦး၏ ဆုတောင်းချက်သည် မဟာဆေးသမားတော်ကြီး၏ သနားကြင်နာမှုကို နှိုးဆွပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

The news of Christ’s return to Cana soon spread throughout
Galilee, bringing hope to the suffering and distressed. In Capernaum
the tidings attracted the attention of a Jewish nobleman who was an
offcer in the king’s service. A son of the offcer was suffering from [197]
what seemed to be an incurable disease. Physicians had given him
up to die; but when the father heard of Jesus, he determined to seek
help from Him. The child was very low, and, it was feared, might
not live till his return; yet the nobleman felt that he must present the
case in person. He hoped that a father’s prayers might awaken the
sympathy of the Great Physician.

ကာနမြို့သို့ ရောက်သောအခါ ယေရှုကို ဝန်းရံထားသော လူအုပ်ကြီးကို သူတွေ့ရသည်။ သူသည် စိုးရိမ်ပူပန်သော စိတ်နှလုံးဖြင့် ကယ်တင်ရှင်ရှိရာသို့ တိုးဝင်ခဲ့သည်။ ဖုန်မှုန့်များပေကျံကာ ခရီးပန်းနေသော၊ ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦးကိုသာ တွေ့မြင်ရသောအခါ သူ၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် သူတောင်းဆိုသောအမှုကို ပြုနိုင်ပါ့မလားဟု သူ သံသယဝင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ယေရှုနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရအောင် ကြိုးစားပြီး မိမိ၏ လိုအင်ကို ပြောပြကာ ကယ်တင်ရှင်အား မိမိအိမ်သို့ လိုက်ခဲ့ပါရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ [၁၉၈] သို့သော် ယေရှုသည် သူ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို သိနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုအရာရှိ မိမိအိမ်မှ မထွက်ခွာမီကပင် ကယ်တင်ရှင်သည် သူ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

On reaching Cana he found a throng surrounding Jesus. With
an anxious heart he pressed through to the Saviour’s presence. His
faith faltered when he saw only a plainly dressed man, dusty and
worn with travel. He doubted that this Person could do what he had
157
158 The Desire of Ages
come to ask of Him; yet he secured an interview with Jesus, told his
errand, and besought the Saviour to accompany him to his home.
[198] But already his sorrow was known to Jesus. Before the offcer had
left his home, the Saviour had beheld his affliction.

သို့သော် ဖခင်ဖြစ်သူသည် ယေရှုကို ယုံကြည်ရန်အတွက် မိမိ၏ စိတ်ထဲတွင် ကန့်သတ်ချက်များ ထားရှိကြောင်းကိုလည်း ကိုယ်တော် သိတော်မူ၏။ သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို မရရှိခဲ့လျှင် ကိုယ်တော်ကို မေရှိယအဖြစ် လက်ခံမည်မဟုတ်ပေ။ အရာရှိသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်နေစဉ် ယေရှုက “သင်တို့သည် နိမိတ်လက္ခဏာနှင့် အံ့ဖွယ်သောအမှုတို့ကို မမြင်လျှင် အလျှင်းမယုံကြ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

But He knew also that the father had, in his own mind, made
conditions concerning his belief in Jesus. Unless his petition should
be granted, he would not receive Him as the Messiah. While the
offcer waited in an agony of suspense, Jesus said, “Except ye see
signs and wonders, ye will not believe.”

ယေရှုသည် ခရစ်တော်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေအထောက်အထားများ ရှိနေလင့်ကစား၊ တောင်းဆိုသူသည် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ရန်အတွက် မိမိ၏ တောင်းဆိုချက် ပြည့်ဝခြင်းရှိမရှိပေါ်တွင် မူတည်၍ ဆုံးဖြတ်ရန် အခိုင်အမာ တွေးထားခဲ့သည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် ဤသို့ သံသယဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းကင်းမဲ့မှုကို၊ အံ့ဖွယ်အမှု သို့မဟုတ် နိမိတ်လက္ခဏာကို မတောင်းဆိုခဲ့ကြသော ရှမာရိလူတို့၏ ရိုးရှင်းသော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဇာတ်တော်ကို သက်သေထူနေသော ကိုယ်တော်၏ စကားတော်သည် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ ရောက်ရှိစေသည့် ဆွဲဆောင်နိုင်သော တန်ခိုးရှိခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသော ဗျာဒိတ်တော်များကို အပ်နှံခြင်းခံရသော မိမိ၏ လူမျိုးတို့သည် ကိုယ်တော်၏ သားတော်အားဖြင့် ပြောဆိုသော ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကို မကြားနိုင်ကြသဖြင့် ခရစ်တော်သည် စိတ်နာကျင်ခဲ့ရသည်။

Notwithstanding all the evidence that Jesus was the Christ, the
petitioner had determined to make his belief in Him conditional
on the granting of his own request. The Saviour contrasted this
questioning unbelief with the simple faith of the Samaritans, who
asked for no miracle or sign. His word, the ever-present evidence
of His divinity, had a convincing power that reached their hearts.
Christ was pained that His own people, to whom the Sacred Oracles
had been committed, should fail to hear the voice of God speaking
to them in His Son.

သို့သော် ထိုမှူးမတ်၌ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ယုံကြည်ခြင်း ရှိခဲ့ပါသည်။ အကြောင်းမှာ မိမိအတွက် အဖိုးတန်ဆုံးသော ကောင်းချီးကို လာရောက်တောင်းခံသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယေရှု၌ ပိုမိုကြီးမြတ်သော လက်ဆောင်ကို ပေးသနားရန် ရှိနေပါသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကလေးငယ်ကို ကျန်းမာစေလိုရုံသာမက၊ အရာရှိနှင့် သူ၏ အိမ်သူအိမ်သားအားလုံးကို ကယ်တင်ခြင်း ကောင်းချီးတွင် ပါဝင်စေလိုပြီး၊ မကြာမီ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် အမှုတော်ဆောင်မည့် ကပေရနောင်မြို့တွင် အလင်းကို ထွန်းညှိပေးလိုသည်။ သို့သော် ထိုမှူးမတ်သည် ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ကို မတောင်းဆိုမီ မိမိ၏ လိုအပ်ချက်ကို ဦးစွာ သဘောပေါက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤနန်းတွင်းအရာရှိသည် မိမိ၏ လူမျိုးထဲမှ လူအများအပြားကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။ သူတို့သည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် ယေရှုကို စိတ်ဝင်စားကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးအားဖြင့် ထူးခြားသော အကျိုးကျေးဇူးအချို့ကို ရရှိရန် မျှော်လင့်ကြပြီး၊ ဤလောကီရေးရာ အခွင့်အရေးကို ရရှိခြင်းအပေါ်တွင် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ပုံအောထားကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ရောဂါကို မသိနားမလည်ကြဘဲ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော် လိုအပ်နေခြင်းကိုလည်း မမြင်ကြချေ။

Yet the nobleman had a degree of faith; for he had come to ask
what seemed to him the most precious of all blessings. Jesus had
a greater gift to bestow. He desired, not only to heal the child, but
to make the offcer and his household sharers in the blessings of
salvation, and to kindle a light in Capernaum, which was so soon
to be the feld of His own labors. But the nobleman must realize
his need before he would desire the grace of Christ. This courtier
represented many of his nation. They were interested in Jesus from
selfsh motives. They hoped to receive some special beneft through
His power, and they staked their faith on the granting of this temporal
favor; but they were ignorant as to their spiritual disease, and saw
not their need of divine grace.

လျှပ်စစ်အလင်းရောင်ကဲ့သို့ပင် ကယ်တင်ရှင်၏ မှူးမတ်အား မိန့်ကြားသော စကားများသည် သူ၏ စိတ်နှလုံးကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။ ယေရှုကို ရှာဖွေရာတွင် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ကြောင်း သူမြင်ခဲ့ရသည်။ သူ၏ မမြဲသော ယုံကြည်ခြင်းသည် သူ၏ရှေ့၌ အစစ်အမှန်အတိုင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ မိမိ၏ သံသယကြောင့် သားဖြစ်သူ၏ အသက် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်ကို သူသည် အလွန်တရာ စိတ်သောကရောက်စွာဖြင့် သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ စိတ်ကူးကြံစည်မှုများကို သိမြင်နိုင်ပြီး အရာအားလုံးကို တတ်နိုင်တော်မူသော အရှင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် မိမိရှိနေကြောင်း သူ သိရှိသွားသည်။ သူသည် အလွန်တရာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးစွာဖြင့် “သခင်၊ ကျွန်ုပ်၏သား မသေမီ ကြွလာတော်မူပါ” ဟု ဟစ်ကြော်ခဲ့သည်။ သူ၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ကောင်းကင်တမန်နှင့် နပန်းလုံးစဉ်က “ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်ကို ကောင်းချီးမပေးလျှင် အကျွန်ုပ်သည် လွှတ်ခြင်းကို မပြုပါ” ဟု ဟစ်ကြော်ခဲ့သော ယာကုပ်ကဲ့သို့ပင် ခရစ်တော်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၃၂:၂၆။

Like a flash of light, the Saviour’s words to the nobleman laid
bare his heart. He saw that his motives in seeking Jesus were selfsh.
His vacillating faith appeared to him in its true character. In deep
distress he realized that his doubt might cost the life of his son.
He knew that he was in the presence of One who could read the
thoughts, and to whom all things were possible. In an agony of
supplication he cried, “Sir, come down ere my child die.” His faith
took hold upon Christ as did Jacob, when, wrestling with the Angel,
“Except Ye See Signs and Wonders” 159
he cried, “I will not let Thee go, except Thou bless me.” Genesis
32:26.

ယာကုပ်ကဲ့သို့ပင် သူသည် အောင်နိုင်ခဲ့သည်။ မိမိအား အလွန်တရာ လိုအပ်နေကြောင်း တောင်းပန်ပြီး မိမိကို တွယ်ကပ်ထားသော ဝိညာဉ်ထံမှ ကယ်တင်ရှင်သည် လွှဲဖယ်မသွားနိုင်ပါ။ “သွားလော့၊ သင့်သားသည် အသက်ရှင်လျက် ရှိ၏” ဟု ကိုယ်တော် မိန့်တော်မူ၏။ ထိုမှူးမတ်သည် ယခင်က တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းတို့ဖြင့် ကယ်တင်ရှင်၏ ရှေ့မှောက်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ [၁၉၉] သားဖြစ်သူ ပြန်လည်ကျန်းမာလာမည်ဟု ယုံကြည်ရုံသာမက၊ ခရစ်တော်သည် ရွေးနှုတ်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း ခိုင်မာသော ယုံကြည်စိတ်ချမှုဖြင့် ကိုယ်တော့်ကို ကိုးစားခဲ့သည်။

Like Jacob he prevailed. The Saviour cannot withdraw from the
soul that clings to Him, pleading its great need. “Go thy way,” He
said; “thy son liveth.” The nobleman left the Saviour’s presence with
a peace and joy he had never known before. Not only did he believe [199]
that his son would be restored, but with strong confdence he trusted
in Christ as the Redeemer.

ထိုနာရီ၌ပင် ကပေရနောင်ရှိ အိမ်၌ သေအံ့ဆဲဆဲ ကလေးငယ်၏ အနားတွင် စောင့်နေသူတို့သည် ရုတ်တရက် ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည်။ ဝေဒနာရှင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ သေမင်း၏ အရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဖျားနာ၍ နီမြန်းနေသော အသားအရေသည် ပြန်လည်ကျန်းမာလာသော နူးညံ့သောအသွေးအရောင်ဖြင့် အစားထိုးလာသည်။ မှေးမှိန်နေသော မျက်လုံးများသည် အသိဉာဏ်ဖြင့် တောက်ပလာပြီး အားနည်းခြောက်ကပ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အင်အားများ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည်။ ကလေးငယ်တွင် ဝေဒနာ၏ အမှတ်အသားများ မကျန်တော့ပေ။ ပူလောင်နေသော အသားအရေသည် နူးညံ့စိုစွတ်လာပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

At the same hour the watchers beside the dying child in the home
at Capernaum beheld a sudden and mysterious change. The shadow
of death was lifted from the sufferer’s face. The flush of fever gave
place to the soft glow of returning health. The dim eyes brightened
with intelligence, and strength returned to the feeble, emaciated
frame. No signs of his malady lingered about the child. His burning
flesh had become soft and moist, and he sank into a quiet sleep.

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ဖျားနာမှုသည် သူ့ထံမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မိသားစုဝင်များသည် အံ့ဩခဲ့ကြပြီး အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြသည်။

The fever had left him in the very heat of the day. The family were
amazed, and great was the rejoicing.

ကာနမြို့သည် ကပေရနောင်မြို့နှင့် အလွန်ဝေးကွာလှသည်မဟုတ်သဖြင့် အရာရှိသည် ယေရှုနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ထိုနေ့ညနေမှာပင် အိမ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သော်လည်း၊ သူသည် အိမ်ပြန်ခရီးကို အလျင်စလို မပြုခဲ့ပါ။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်ကျမှသာ သူသည် ကပေရနောင်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုအိမ်အပြန်ခရီးမှာ မည်မျှ ထူးခြားလိုက်ပါသနည်း။ သူသည် ယေရှုကို လာရှာစဉ်က သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဖြင့် လေးလံနေခဲ့သည်။ နေရောင်ခြည်သည် သူ့အတွက် ရက်စက်ပုံပေါက်နေပြီး ငှက်တို့၏ သီချင်းဆိုသံသည် လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူ၏ ခံစားချက်များသည် မည်မျှပင် ကွာခြားသွားပြီနည်း။ သဘာဝတရား အားလုံးသည် ရှုထောင့်သစ်တစ်ခုကို ဆောင်ထားသည်။ သူသည် အမြင်သစ်ဖြင့် မြင်တွေ့နေရသည်။ နံနက်စောစော၏ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် သူ ခရီးနှင်လာစဉ် သဘာဝတရား အားလုံးသည် သူနှင့်အတူ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းနေပုံရသည်။ သူသည် မိမိ၏ အိမ်နှင့် အလှမ်းဝေးနေသေးစဉ်တွင်ပင်၊ သူ ခံစားနေရမည်ဟု သူတို့ အသေအချာ ယုံကြည်ထားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို လျှော့ချပေးလိုကြသည့် အစေခံများက သူ့ကို လာကြိုကြသည်။ သူတို့ယူဆောင်လာသော သတင်းကြောင့် သူသည် အံ့ဩခြင်းမရှိသော်လည်း၊ သူတို့ မသိနိုင်သော အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် ကလေးငယ်သည် မည်သည့်အချိန်တွင် စတင်သက်သာလာသနည်းဟု သူ မေးခဲ့သည်။ “မနေ့က ခုနစ်နာရီအချိန်တွင် အဖျားပျောက်သွားပါသည်” ဟု သူတို့က ပြန်ဖြေကြသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ယုံကြည်ခြင်းက “သင့်သားသည် အသက်ရှင်လျက် ရှိ၏” ဟူသော ကတိကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့် ထိုအချိန်၌ပင် ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်သည် သေအံ့ဆဲဆဲ ကလေးငယ်ကို တို့ထိခဲ့သည်။

Cana was not so far from Capernaum but that the offcer might
have reached his home on the evening after his interview with Jesus;
but he did not hasten on the homeward journey. It was not until the
next morning that he reached Capernaum. What a homecoming was
that! When he went to fnd Jesus, his heart was heavy with sorrow.
The sunshine seemed cruel to him, the songs of the birds a mockery.
How different his feelings now! All nature wears a new aspect. He
sees with new eyes. As he journeys in the quiet of the early morning,
all nature seems to be praising God with him. While he is still some
distance from his own dwelling, servants come out to meet him,
anxious to relieve the suspense they are sure he must feel. He shows
no surprise at the news they bring, but with a depth of interest they
cannot know he asks at what hour the child began to mend. They
answer, “Yesterday at the seventh hour the fever left him.” At the
very moment when the father’s faith grasped the assurance, “Thy
son liveth,” divine love touched the dying child.

ဖခင်ဖြစ်သူသည် သားဖြစ်သူကို နှုတ်ဆက်ရန် အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။ သေခြင်းမှ ပြန်လည်ရှင်သန်လာသူကဲ့သို့ သူ၏ သားကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်ထားပြီး ဤအံ့ဖွယ် ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။ [၂၀၀]

The father hurries on to greet his son. He clasps him to his heart [200]
as one restored from the dead, and thanks God again and again for
this wonderful restoration.

မှူးမတ်သည် ခရစ်တော်အကြောင်း ပိုမိုသိရှိလိုခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များကို ကြားနာရသောအခါ သူနှင့် သူ၏ အိမ်သူအိမ်သားအားလုံးသည် တပည့်တော်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခသည် မိသားစုတစ်စုလုံး ပြောင်းလဲခြင်းအတွက် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဤအံ့ဖွယ်အမှု သတင်းသည် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ကြီးမြတ်သော လုပ်ဆောင်ချက်များစွာကို ပြုလုပ်ခဲ့သည့် ကပေရနောင်မြို့တွင် ခရစ်တော် ကိုယ်တိုင် အမှုဆောင်ရန်အတွက် လမ်းခရီးသည် ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

The nobleman longed to know more of Christ. As he afterward
heard His teaching, he and all his household became disciples. Their
160 The Desire of Ages
affliction was sanctifed to the conversion of the entire family. Tidings of the miracle spread; and in Capernaum, where so many of His
mighty works were performed, the way was prepared for Christ’s
personal ministry.

ကပေရနောင်ရှိ မှူးမတ်ကို ကောင်းချီးပေးခဲ့သော အရှင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း ကောင်းချီးပေးရန် အလားတူပင် အလိုရှိတော်မူသည်။ သို့သော် ဒုက္ခရောက်နေသော ဖခင်ကဲ့သို့ပင်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် လောကီအကျိုးစီးပွား တစ်ခုခုကို လိုချင်သော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ယေရှုကို ရှာဖွေတတ်ကြပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ တောင်းဆိုချက် ပြည့်ဝမှသာ ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာတော်ကို ယုံကြည်ကိုးစားတတ်ကြသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ တောင်းဆိုသည်ထက် ပိုမိုကြီးမြတ်သော ကောင်းချီးကို ပေးလိုတော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်နှလုံးထဲမှ မကောင်းမှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မည်မျှ လိုအပ်နေကြောင်း ပြသရန်အတွက် ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ တောင်းဆိုချက်ကို နှောင့်နှေးစေတတ်သည်။ ကိုယ်တော့်ကို ရှာဖွေစေရန် လှုံ့ဆော်ပေးသော တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုကို စွန့်လွှတ်ရန် ကိုယ်တော် အလိုရှိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ မတတ်နိုင်မှုနှင့် ပြင်းထန်သော လိုအပ်ချက်ကို ဝန်ခံလျက်၊ ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်ကို ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာတော်၌ လုံးလုံးလျားလျား အပ်နှံကိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။

He who blessed the nobleman at Capernaum is just as desirous
of blessing us. But like the afflicted father, we are often led to seek
Jesus by the desire for some earthly good; and upon the granting of
our request we rest our confdence in His love. The Saviour longs to
give us a greater blessing than we ask; and He delays the answer to
our request that He may show us the evil of our own hearts, and our
deep need of His grace. He desires us to renounce the selfshness
that leads us to seek Him. Confessing our helplessness and bitter
need, we are to trust ourselves wholly to His love.

မှူးမတ်သည် မယုံကြည်မီ သူ၏ ဆုတောင်းချက် ပြည့်စုံမှုကို မြင်လိုခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ကြားသိပြီး ကောင်းချီးကို ပေးသနားတော်မူပြီဟူသော ယေရှု၏ စကားတော်ကို သူ လက်ခံခဲ့ရသည်။ ဤသင်ခန်းစာကို ကျွန်ုပ်တို့လည်း သင်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားကို ကြားတော်မူကြောင်း မြင်ရသောကြောင့် သို့မဟုတ် ခံစားရသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်၏ ကတိတော်များကို ကိုးစားရမည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော့်ထံသို့ လာသောအခါ၊ တောင်းဆိုချက်တိုင်းသည် ဘုရားသခင်၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ကိုယ်တော်၏ ကောင်းချီးကို တောင်းခံပြီးသောအခါ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းကို ရရှိပြီဟု ယုံကြည်ရမည်ဖြစ်ပြီး ရရှိသည့်အတွက် ကိုယ်တော့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမည်။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် အလိုအပ်ဆုံးအချိန်တွင် ထိုကောင်းချီးသည် လက်တွေ့ဖြစ်လာမည်ဟု ယုံကြည်စိတ်ချစွာဖြင့် မိမိတို့၏ တာဝန်များကို ဆက်လက်ထမ်းဆောင်ရမည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်တတ်ရန် သင်ယူပြီးသောအခါ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆုတောင်းချက်များ ပြည့်စုံကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ သိရှိရပါလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်သည် “ငါတို့၌ ပြုပြင်သော တန်ခိုးတော်အတိုင်း၊ ငါတို့ တောင်းပန်ကြံစည်သမျှထက် အလွန်ထူးမြတ်သော အမှု”၊ “ဘုန်းတော်၏ ကြွယ်ဝခြင်းအတိုင်း” နှင့် “ကိုယ်တော်၏ အားကြီးသော တန်ခိုးတော်ကို ပြုပြင်ခြင်းအားဖြင့်” ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြုတော်မူလိမ့်မည်။ ဧဖက် ၃:၂၀၊ ၁၆၊ ၁:၁၉။

The nobleman wanted to see the fulfllment of his prayer before
he should believe; but he had to accept the word of Jesus that his
request was heard and the blessing granted. This lesson we also
have to learn. Not because we see or feel that God hears us are we
to believe. We are to trust in His promises. When we come to Him
in faith, every petition enters the heart of God. When we have asked
for His blessing, we should believe that we receive it, and thank Him
that we have received it. Then we are to go about our duties, assured
that the blessing will be realized when we need it most. When we
have learned to do this, we shall know that our prayers are answered.
God will do for us “exceeding abundantly,” “according to the riches
of His glory,” and “the working of His mighty power.” Ephesians
3:20, 16; 1:19.