အခန်း (၅၈) — လာဇရုထွက်၍လာလော့

 

[၅၂၄] အခန်း (၅၈) — “လာဇရု၊ ထွက်လာခဲ့လော့”

ဤအခန်းသည် လုကာ ၁၀:၃၈-၄၂ နှင့် ယောဟန် ၁၁:၁-၄၄ ကို အခြေခံထားသည်။

[524] Chapter 58—“Lazarus, Come Forth”
This chapter is based on Luke 10:38-42; John 11:1-44.

ခရစ်တော်၏ တပည့်တော်များထဲတွင် ဗေသနိရွာမှ လာဇရုသည် အတည်ကြည်ဆုံးသောသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်နှင့် စတင်တွေ့ဆုံချိန်မှစ၍ သူ၏ယုံကြည်ခြင်းသည် ခိုင်မာခဲ့၏။ သူ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် နက်ရှိုင်းပြီး ကယ်တင်ရှင်၏ အလွန်ချစ်ခြင်းကိုလည်း ခံရသူဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ အကြီးမားဆုံးသော တန်ခိုးတော်ကို လာဇရုအတွက် ပြသခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် ကိုယ်တော်၏ အကူအညီကို တောင်းခံသူတိုင်းကို ကောင်းချီးပေးတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် လူသားအားလုံးကို ချစ်တော်မူသော်လည်း အချို့သူများနှင့်မူ ထူးခြားနက်ရှိုင်းသော ပတ်သက်မှုရှိသည်။ ဗေသနိရှိ မိသားစုအပေါ်တွင်မူ ခိုင်မာသော မေတ္တာနှောင်ကြိုးဖြင့် ရစ်ပတ်ထားပြီး ထိုမိသားစုဝင်တစ်ဦးအတွက် ကိုယ်တော်၏ အံ့ဖွယ်အကောင်းဆုံးသော အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

Among the most steadfast of Christ’s disciples was Lazarus
of Bethany. From their frst meeting his faith in Christ had been
strong; his love for Him was deep, and he was greatly beloved by
the Saviour. It was for Lazarus that the greatest of Christ’s miracles
was performed. The Saviour blessed all who sought His help; He
loves all the human family, but to some He is bound by peculiarly
tender associations. His heart was knit by a strong bond of affection
to the family at Bethany, and for one of them His most wonderful
work was wrought.

လာဇရု၏ အိမ်တွင် ယေရှုသည် ခဏခဏ နားခိုလေ့ရှိသည်။ ကယ်တင်ရှင်၌ ကိုယ်ပိုင်အိမ်မရှိပေ။ ကိုယ်တော်သည် မိတ်ဆွေများနှင့် တပည့်တော်များ၏ ဧည့်ဝတ်ပြုမှုအပေါ် မှီခိုနေရသူဖြစ်သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေချိန်နှင့် လူသားအချင်းချင်း မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုကို တောင့်တနေချိန်များတွင် ဒေါသထွက်နေသော ဖာရိရှဲတို့၏ သံသယနှင့် မနာလိုမှုများမှ ကင်းဝေးရာ ဤငြိမ်းချမ်းသော အိမ်ထောင်စုလေးသို့ လာရောက်ရသည်ကို ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ ဤနေရာတွင် ကိုယ်တော်သည် စစ်မှန်သော ကြိုဆိုမှုနှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော မိတ်ဆွေဖြစ်မှုကို ရရှိသည်။ ဤနေရာတွင် ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏စကားများကို နားလည်ပြီး တန်ဖိုးထားမည်ကို သိသည့်အတွက် ရိုးသားပွင့်လင်းစွာဖြင့် လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

At the home of Lazarus, Jesus had often found rest. The Saviour
had no home of His own; He was dependent on the hospitality of His
friends and disciples, and often, when weary, thirsting for human
fellowship, He had been glad to escape to this peaceful household,
away from the suspicion and jealousy of the angry Pharisees. Here
He found a sincere welcome, and pure, holy friendship. Here He
could speak with simplicity and perfect freedom, knowing that His
words would be understood and treasured.

ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော အိမ်နှင့် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်သူများကို တန်ဖိုးထားတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် လူသားတို့၏ ကြင်နာမှု၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် မေတ္တာကို တောင့်တခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် အမြဲတမ်း ပေးကမ်းရန် အသင့်ရှိနေသော ကောင်းကင်ဘုံမှ သွန်သင်ချက်များကို ခံယူသူများသည် များစွာသော ကောင်းချီးကို ခံစားရသည်။ လူအုပ်ကြီးသည် ခရစ်တော်နောက်သို့ [၅၂၅] လွင်ပြင်များတစ်လျှောက် လိုက်ပါလာကြစဉ်တွင် ကိုယ်တော်သည် သူတို့အား သဘာဝလောက၏ လှပမှုများကို ဖွင့်ပြတော်မူ၏။

Our Saviour appreciated a quiet home and interested listeners.
He longed for human tenderness, courtesy, and affection. Those who
received the heavenly instruction He was always ready to impart
were greatly blessed. As the multitudes followed Christ through the
[525] open fields, He unfolded to them the beauties of the natural world.

ဘုရားသခင်၏ လက်တော်သည် ဤကမ္ဘာကြီးကို မည်သို့ မစနေသည်ကို မြင်နိုင်ရန် သူတို့၏ ဉာဏ်မျက်စိကို ဖွင့်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် ကရုဏာတော်ကို တန်ဖိုးထားတတ်စေရန်အတွက် လူကောင်းလူဆိုးမရွေး အတူတူပေးသနားသော နှင်းစက်များ၊ မိုးပေါက်များနှင့် တောက်ပသော နေရောင်ခြည်တို့ကို အာရုံစိုက်စေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင် ဖန်ဆင်းထားသော လူသားများအပေါ် ထားရှိသည့် ဂရုစိုက်မှုကို လူတို့ ပိုမိုသိရှိနားလည်စေရန် ကိုယ်တော် အလိုရှိခဲ့သည်။ သို့သော် လူအုပ်ကြီးသည် နားကြားခြင်း၌ နှေးကွေးကြသဖြင့် ခရစ်တော်သည် လူထုကြားရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဖွယ် ပဋိပက္ခများမှ ဗေသနိအိမ်တွင် နားခိုရာကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် တန်ဖိုးထားတတ်သော ပရိသတ်အား ဘုရားသခင်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုစာအုပ်ကို ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ ဤသို့ သီးသန့်တွေ့ဆုံမှုများတွင် လူအုပ်ကြီးအား ပြောပြရန် မကြိုးစားခဲ့သည့် အရာများကို ကိုယ်တော် ဖွင့်ပြတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်၏ မိတ်ဆွေများကို ပုံပမာစကားများဖြင့် ပြောရန် မလိုအပ်ပေ။

He sought to open the eyes of their understanding, that they might
see how the hand of God upholds the world. In order to call out
an appreciation of God’s goodness and benevolence, He called the
attention of His hearers to the gently falling dew, to the soft showers
of rain and the bright sunshine, given alike to good and evil. He
desired men to realize more fully the regard that God bestows on the
human instrumentalities He has created. But the multitudes were
slow of hearing, and in the home at Bethany Christ found rest from
454
“Lazarus, Come Forth” 455
the weary conflict of public life. Here He opened to an appreciative
audience the volume of Providence. In these private interviews He
unfolded to His hearers that which He did not attempt to tell to the
mixed multitude. He needed not to speak to His friends in parables.

ခရစ်တော်သည် အံ့ဖွယ်သင်ခန်းစာများကို ပေးနေစဉ် မာရိသည် ကိုယ်တော်၏ ခြေတော်ရင်းတွင် ရိုသေစွာဖြင့် အာရုံစိုက်နားထောင်နေခဲ့သည်။ တစ်ခါက မာသသည် အစားအသောက် ပြင်ဆင်ရသောကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး ခရစ်တော်ထံသို့ လာကာ “သခင်၊ ကျွန်မညီမက ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း အလုပ်လုပ်ဖို့ ပစ်ထားတာကို ကိုယ်တော် ဂရုမစိုက်ဘူးလား။ ကျွန်မကို ကူညီဖို့ သူ့ကို ခိုင်းပေးပါ” ဟု ပြောခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဗေသနိသို့ ခရစ်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်စဉ်က ဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ရှင်နှင့် တပည့်တော်များသည် ယေရိခေါမြို့မှ ခြေကျင်ခရီးဖြင့် ပင်ပင်ပန်းပန်း ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ မာသသည် သူတို့သက်တောင့်သက်သာရှိစေရန် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ထိုသို့စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် ဧည့်သည်တော်အပေါ် ထားရှိရမည့် ယဉ်ကျေးမှုကို မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။ ယေရှုက သူမကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာဖြင့် “မာသ၊ မာသ၊ သင်သည် များစွာသော အမှုတို့၌ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းရှိ၏။ သို့သော် လိုအပ်သောအရာမှာ တစ်ခုတည်းသာရှိ၏။ မာရိသည် ကောင်းသောအပိုင်းကို ရွေးချယ်ပြီ။ ထိုအရာကို သူမထံမှ မည်သူမျှ လုယူ၍မရနိုင်” ဟု ပြန်လည်မိန့်ကြားခဲ့သည်။ မာရိသည် ကယ်တင်ရှင်၏ နှုတ်တော်ထွက် စကားများကို သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ ထိုစကားများသည် သူမအတွက် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အဖိုးတန် ကျောက်မျက်ရတနာများထက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိလှသည်။

As Christ gave His wonderful lessons, Mary sat at His feet, a
reverent and devoted listener. On one occasion, Martha, perplexed
with the care of preparing the meal, went to Christ, saying, “Lord,
dost Thou not care that my sister hath left me to serve alone? bid her
therefore that she help me.” This was the time of Christ’s frst visit to
Bethany. The Saviour and His disciples had just made the toilsome
journey on foot from Jericho. Martha was anxious to provide for
their comfort, and in her anxiety she forgot the courtesy due to her
Guest. Jesus answered her with mild and patient words, “Martha,
Martha, thou art careful and troubled about many things: but one
thing is needful: and Mary hath chosen that good part, which shall
not be taken away from her.” Mary was storing her mind with the
precious words falling from the Saviour’s lips, words that were more
precious to her than earth’s most costly jewels.

မာသ လိုအပ်သော “တစ်ခုတည်းသောအရာ” မှာ တည်ငြိမ်သော ဘုရားဝတ်ပြုသည့်စိတ်၊ နောင်အနာဂတ်နှင့် မသေနိုင်သော အသက်တာအကြောင်း သိလိုစိတ်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ တိုးတက်မှုအတွက် လိုအပ်သော ကျေးဇူးတော်များ ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် ကုန်ဆုံးသွားမည့် အရာများအတွက် စိုးရိမ်စိတ်ကို လျှော့ချပြီး ထာဝရတည်မြဲမည့် အရာများအတွက် ပို၍ အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။ ယေရှုသည် မိမိ၏ သားသမီးများကို ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်စေမည့် ပညာကို ရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေးတိုင်းကို အရယူရန် သင်ကြားပေးလိုသည်။ ခရစ်တော်၏ အမှုတော်အတွက် ဂရုစိုက်တတ်ပြီး တက်ကြွသော အမှုဆောင်များ လိုအပ်သည်။ ဘာသာရေးလုပ်ငန်းများတွင် ဇွဲထက်သန်သော မာသတို့ကဲ့သို့သော သူများအတွက် ကျယ်ပြောသော နယ်ပယ်ရှိသည်။ သို့သော် သူတို့ကို ယေရှု၏ ခြေတော်ရင်းတွင် မာရိနှင့်အတူ အရင်ဆုံး ထိုင်စေလိုသည်။ ဝီရိယရှိခြင်း၊ ဖျတ်လတ်ခြင်းနှင့် တက်ကြွခြင်းတို့သည် ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း ခံရပါစေ။ ထိုအခါမှသာ ဘဝသည် ကောင်းမှုအတွက် အောင်နိုင်သော တန်ခိုးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

The “one thing” that Martha needed was a calm, devotional spirit,
a deeper anxiety for knowledge concerning the future, immortal life,
and the graces necessary for spiritual advancement. She needed
less anxiety for the things which pass away, and more for those
things which endure forever. Jesus would teach His children to seize
every opportunity of gaining that knowledge which will make them
wise unto salvation. The cause of Christ needs careful, energetic
workers. There is a wide feld for the Marthas, with their zeal in
active religious work. But let them frst sit with Mary at the feet of
Jesus. Let diligence, promptness, and energy be sanctifed by the
grace of Christ; then the life will be an unconquerable power for
good.

ယေရှု နားခိုခဲ့သည့် ငြိမ်းချမ်းသော ထိုအိမ်အတွင်းသို့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လာဇရုသည် ရုတ်တရက် ဖျားနာခဲ့ပြီး သူ၏ ညီမနှစ်ဦးက ကယ်တင်ရှင်ထံသို့ “သခင်၊ ကိုယ်တော် ချစ်တော်မူသောသူသည် ဖျားနာနေပါသည်” ဟု သတင်းပို့ခဲ့သည်။ [၅၂၆] သူတို့သည် သူတို့အစ်ကိုအပေါ် ကျရောက်နေသော ရောဂါ၏ ပြင်းထန်မှုကို မြင်ကြသော်လည်း ခရစ်တော်သည် ရောဂါအမျိုးမျိုးကို ငြိမ်းစေနိုင်ကြောင်း သိကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ ဒုက္ခ၌ ကိုယ်ချင်းစာလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ကြသောကြောင့် ချက်ချင်းလာရန် အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုဘဲ “ကိုယ်တော် ချစ်တော်မူသောသူသည် ဖျားနာနေပါသည်” ဟူသော ယုံကြည်စိတ်ချသည့် သတင်းစကားကိုသာ ပေးပို့ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ထိုသတင်းကို ချက်ချင်းတုံ့ပြန်ပြီး ဗေသနိသို့ အမြန်ဆုံး ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။

Sorrow entered the peaceful home where Jesus had rested.
Lazarus was stricken with sudden illness, and his sisters sent to
the Saviour, saying, “Lord, behold, he whom Thou lovest is sick.” [526]
They saw the violence of the disease that had seized their brother, but
they knew that Christ had shown Himself able to heal all manner of
diseases. They believed that He would sympathize with them in their
distress; therefore they made no urgent demand for His immediate
presence, but sent only the confding message, “He whom Thou
456 The Desire of Ages
lovest is sick.” They thought that He would immediately respond to
their message, and be with them as soon as He could reach Bethany.

သူတို့သည် ယေရှုထံမှ စကားတစ်ခွန်းကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေကြသည်။ သူတို့အစ်ကို၌ အသက်ငွေ့ငွေ့လေး ကျန်နေသရွေ့ ယေရှုလာရန် ဆုတောင်းကာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သတင်းပို့သူသည် ကိုယ်တော်မပါဘဲ ပြန်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း “ဤအနာရောဂါသည် သေဖို့အတွက်မဟုတ်” ဟူသော သတင်းစကားကို ယူဆောင်လာခဲ့သဖြင့် လာဇရု အသက်ရှင်လိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကို သူတို့ ဆွဲကိုင်ထားကြသည်။ သတိမေ့မြောလုနီးပါး ဖြစ်နေသော လူနာကို မျှော်လင့်ချက်နှင့် အားပေးစကားများ နူးညံ့စွာ ပြောဆိုရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ လာဇရု သေဆုံးသွားသောအခါ သူတို့ အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်ခဲ့ကြရသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်၏ ထောက်ပံ့ပေးသော ကျေးဇူးတော်ကို သူတို့ ခံစားရသဖြင့် ကယ်တင်ရှင်အပေါ် အပြစ်တင်လိုစိတ် မရှိခဲ့ကြပေ။

Anxiously they waited for a word from Jesus. As long as the
spark of life was yet alive in their brother, they prayed and watched
for Jesus to come. But the messenger returned without Him. Yet
he brought the message, “This sickness is not unto death,” and they
clung to the hope that Lazarus would live. Tenderly they tried to
speak words of hope and encouragement to the almost unconscious
sufferer. When Lazarus died, they were bitterly disappointed; but
they felt the sustaining grace of Christ, and this kept them from
reflecting any blame on the Saviour.

ခရစ်တော် သတင်းစကားကို ကြားသောအခါ ကိုယ်တော် အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်သည်ဟု တပည့်တော်များ ထင်မှတ်ကြသည်။ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းမှုကို မပြသခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို မော့ကြည့်ကာ “ဤအနာရောဂါသည် သေဖို့အတွက်မဟုတ်၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် ဘုန်းထင်ရှားစေခြင်းငှာ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်အတွက် ဖြစ်၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် ထိုနေရာတွင် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ဆက်နေခဲ့သည်။ ဤသို့ နှောင့်နှေးနေခြင်းသည် တပည့်တော်များအတွက် နားမလည်နိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်နေသည်။ ကိုယ်တော် ရှိနေခြင်းသည် ထိုသောကရောက်နေသော မိသားစုအတွက် မည်မျှ နှစ်သိမ့်မှု ဖြစ်လိမ့်မည်နည်းဟု သူတို့ တွေးခဲ့ကြသည်။ ဗေသနိမိသားစုအပေါ် ထားရှိသော ကိုယ်တော်၏ ပြင်းပြသော မေတ္တာကို တပည့်တော်များ ကောင်းစွာ သိကြသဖြင့် “ကိုယ်တော် ချစ်တော်မူသောသူသည် ဖျားနာနေပါသည်” ဟူသော ဝမ်းနည်းဖွယ် သတင်းစကားကို ကိုယ်တော် အဘယ်ကြောင့် မတုံ့ပြန်သနည်းဟု သူတို့ အံ့ဩခဲ့ကြသည်။

When Christ heard the message, the disciples thought He received it coldly. He did not manifest the sorrow they expected Him
to show. Looking up to them, He said, “This sickness is not unto
death, but for the glory of God, that the Son of God might be glorifed thereby.” For two days He remained in the place where He
was. This delay was a mystery to the disciples. What a comfort
His presence would be to the afflicted household! they thought. His
strong affection for the family at Bethany was well known to the
disciples, and they were surprised that He did not respond to the sad
message, “He whom Thou lovest is sick.”

ထိုနှစ်ရက်အတွင်း ခရစ်တော်သည် လာဇရုအကြောင်းကို မပြောသောကြောင့် ထိုသတင်းကို မေ့လျော့လိုက်ပြီဟု ထင်ရသည်။ တပည့်တော်များသည် ယေရှု၏ ရှေ့တော်ပြေးဖြစ်သော ဗတ္တိဇံယောဟန်အကြောင်းကို တွေးမိကြသည်။ အံ့ဖွယ်တန်ခိုးများကို ပြုနိုင်သော ယေရှုသည် အဘယ်ကြောင့် ယောဟန်ကို ထောင်ထဲတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစေပြီး အသတ်ခံစေခဲ့သနည်းဟု သူတို့ တွေးတောခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့သော တန်ခိုးရှိပါလျက် ခရစ်တော်သည် ယောဟန်၏အသက်ကို အဘယ်ကြောင့် မကယ်တင်ခဲ့သနည်း။ ဤမေးခွန်းကို ဖာရိရှဲတို့က ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ကို ငြင်းချက်ထုတ်ရန် မကြာခဏ မေးလေ့ရှိသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များကို စမ်းသပ်မှုများ၊ ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများအကြောင်း သတိပေးထားပြီးဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို စမ်းသပ်မှုများကြားတွင် စွန့်ပစ်မည်လော။ အချို့က ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းကို မှားယွင်းစွာ နားလည်ခဲ့သလားဟု သံသယဝင်ကြသည်။ အားလုံး အကြီးအကျယ် စိတ်သောက ရောက်နေကြသည်။

During the two days Christ seemed to have dismissed the message from His mind; for He did not speak of Lazarus. The disciples
thought of John the Baptist, the forerunner of Jesus. They had wondered why Jesus, with the power to perform wonderful miracles,
had permitted John to languish in prison, and to die a violent death.
Possessing such power, why did not Christ save John’s life? This
question had often been asked by the Pharisees, who presented it
as an unanswerable argument against Christ’s claim to be the Son
of God. The Saviour had warned His disciples of trials, losses, and
persecution. Would He forsake them in trial? Some questioned if
they had mistaken His mission. All were deeply troubled.

နှစ်ရက်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ယေရှုက တပည့်တော်များအား “ယုဒပြည်သို့ တစ်ဖန် သွားကြကုန်အံ့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ တပည့်တော်များက ယေရှုသည် ယုဒပြည်သို့ သွားမည်ဆိုပါက အဘယ်ကြောင့် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် စောင့်နေခဲ့သနည်းဟု မေးခွန်းထုတ်ကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ခရစ်တော်အတွက်နှင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် စိုးရိမ်စိတ်က ပို၍ ကြီးစိုးလာသည်။ ကိုယ်တော်သွားမည့် လမ်းစဉ်တွင် အန္တရာယ်မှတစ်ပါး အခြားဘာမျှ မမြင်ကြပေ။ “အရှင်ဘုရား၊ [၅၂၇] ယုဒလူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ခဲနှင့်ပစ်ရန် ရှာကြံနေသည်မှာ မကြာသေးပါ။ ထိုနေရာသို့ တစ်ဖန် သွားဦးမည်လော” ဟု လျှောက်ကြသည်။ ယေရှုက “တစ်နေ့လျှင် တစ်ဆယ့်နှစ်နာရီ မရှိသလော” ဟု ပြန်လည်မိန့်ကြားခဲ့သည်။ ငါသည် ငါ့ခမည်းတော်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ရှိ၏။ ငါသည် ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်နေသရွေ့ ငါ့အသက်သည် ဘေးကင်းသည်။ ငါ့နေ့၏ တစ်ဆယ့်နှစ်နာရီသည် မကုန်ဆုံးသေးပေ။ ငါ့နေ့၏ နောက်ဆုံးအချိန်အပိုင်းအစထဲသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤအချိန်ကျန်ရှိနေသရွေ့ ငါသည် ဘေးကင်းပါသည်။

After waiting for two days, Jesus said to the disciples, “Let us
go into Judea again.” The disciples questioned why, if Jesus were
going to Judea, He had waited two days. But anxiety for Christ and
[527] for themselves was now uppermost in their minds. They could see
nothing but danger in the course He was about to pursue. “Master,”
they said, “the Jews of late sought to stone Thee; and goest Thou
“Lazarus, Come Forth” 457
thither again? Jesus answered, Are there not twelve hours in the
day?” I am under the guidance of My Father; as long as I do His
will, My life is safe. My twelve hours of day are not yet ended. I
have entered upon the last remnant of My day; but while any of this
remains, I am safe.

“တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူသည် နေ့အချိန်၌ သွားလာလျှင် ဤလောက၏ အလင်းကို မြင်ရသောကြောင့် ခလုတ်မထိတတ်” ဟု ကိုယ်တော် ဆက်၍မိန့်တော်မူ၏။ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ပြီး ဘုရားသခင် သတ်မှတ်ထားသော လမ်းတွင် လျှောက်လှမ်းသူသည် ခလုတ်တိုက်၍ လဲကျခြင်း မရှိနိုင်ပေ။ ဘုရားသခင်၏ လမ်းပြသော ဝိညာဉ်တော်၏ အလင်းသည် သူ၏ တာဝန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်စေပြီး သူ၏ အလုပ်ပြီးဆုံးသည်အထိ မှန်ကန်စွာ ပို့ဆောင်ပေးသည်။ “ညအချိန်၌ သွားလာသောသူမူကား၊ အလင်းမရှိသောကြောင့် ခလုတ်ထိတတ်၏။” ဘုရားသခင် ခေါ်ယူခြင်းမရှိဘဲ မိမိဘာသာ ရွေးချယ်သောလမ်း၌ လျှောက်လှမ်းသူသည် ခလုတ်ထိလိမ့်မည်။ သူ၏အတွက် နေ့သည် ညသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ ဘယ်နေရာမှာပဲရှိရှိ ဘေးမကင်းနိုင်ပေ။

“If any man walk in the day,” He continued, “he stumbleth not,
because he seeth the light of this world.” He who does the will
of God, who walks in the path that God has marked out, cannot
stumble and fall. The light of God’s guiding Spirit gives him a clear
perception of his duty, and leads him aright till the close of his work.
“But if a man walk in the night, he stumbleth, because there is no
light in him.” He who walks in a path of his own choosing, where
God has not called him, will stumble. For him day is turned into
night, and wherever he may be, he is not secure.

“ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးမှ၊ ငါတို့၏အဆွေ လာဇရုသည် အိပ်ပျော်လှပြီ။ သို့သော်လည်း သူ့ကို အိပ်ရာမှနိုးစေခြင်းငှာ ငါသွားမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။” “ငါတို့၏အဆွေ လာဇရုသည် အိပ်ပျော်လှပြီ။” ဤစကားများသည် မည်မျှ ထိခိုက်ခံစားရပြီး ကိုယ်ချင်းစာမှုနှင့် ပြည့်ဝလိုက်သနည်း။ ယေရုရှလင်သို့ သွားခြင်းဖြင့် သူတို့၏ သခင်အပေါ် ကျရောက်နိုင်သည့် အန္တရာယ်ကို တွေးတောရင်း တပည့်တော်များသည် ဗေသနိရှိ ကျန်ရစ်သော မိသားစုအကြောင်းကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်ကမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ တပည့်တော်များသည် အပြစ်တင်ခံရသလို ခံစားကြရသည်။ ခရစ်တော်သည် ထိုသတင်းစကားကို အမြန် မတုံ့ပြန်ခဲ့သောကြောင့် သူတို့ စိတ်ပျက်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် လာဇရုနှင့် သူ၏ ညီမများအပေါ် သူတို့ထင်ထားသလောက် ကြင်နာသောမေတ္တာ မရှိဘူးလား၊ ရှိခဲ့လျှင် သတင်းပို့သူနှင့်အတူ ချက်ချင်း လိုက်သွားမှာပဲဟု သူတို့ တွေးမိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် “ငါတို့၏အဆွေ လာဇရုသည် အိပ်ပျော်လှပြီ” ဟူသော စကားများသည် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မှန်ကန်သော ခံစားချက်များကို နိုးထစေခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် ဒုက္ခရောက်နေသော သူ၏ မိတ်ဆွေများကို မမေ့လျော့ကြောင်း သူတို့ ယုံကြည်သွားကြသည်။

“These things said He: and after that He saith unto them, Our
friend Lazarus sleepeth; but I go that I may awake him out of sleep.”
“Our friend Lazarus sleepeth.” How touching the words! how full
of sympathy! In the thought of the peril their Master was about
to incur by going to Jerusalem, the disciples had almost forgotten
the bereaved family at Bethany. But not so Christ. The disciples
felt rebuked. They had been disappointed because Christ did not
respond more promptly to the message. They had been tempted to
think that He had not the tender love for Lazarus and his sisters that
they had thought He had, or He would have hastened back with the
messenger. But the words, “Our friend Lazarus sleepeth,” awakened
right feelings in their minds. They were convinced that Christ had
not forgotten His suffering friends.

“ထိုအခါ တပည့်တော်တို့က၊ သခင်၊ သူသည် အိပ်ပျော်လျှင် နာလန်ထလိမ့်မည်ဟု လျှောက်ကြ၏။ ယေရှုသည် လာဇရု သေခြင်းအကြောင်းကို ရည်မှတ်၍ မိန့်တော်မူသော်လည်း၊ သူတို့သည် အိပ်ပျော်၍ အနားယူခြင်းအကြောင်းကို ဆိုလိုသည်ဟု ထင်ကြ၏။” ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော့်ကို ယုံကြည်သော သားသမီးများအတွက် သေခြင်းကို အိပ်ပျော်ခြင်းအဖြစ် တင်စားတော်မူ၏။ သူတို့၏ အသက်သည် ဘုရားသခင်၌ ခရစ်တော်နှင့်အတူ ဝှက်ထားလျက်ရှိပြီး နောက်ဆုံးသော တံပိုးသံ မမြည်မချင်း သေဆုံးသူများသည် ကိုယ်တော်၌ အိပ်ပျော်နေကြမည်ဖြစ်သည်။

“Then said His disciples, Lord, if he sleep, he shall do well.
Howbeit Jesus spake of his death: but they thought that He had
spoken of taking of rest in sleep.” Christ represents death as a sleep
to His believing children. Their life is hid with Christ in God, and
until the last trump shall sound those who die will sleep in Him.

“ထိုအခါ ယေရှုက၊ လာဇရု သေပြီ။ သင်တို့ ယုံကြည်ခြင်းအကျိုးငှာ ငါသည် ထိုနေရာ၌ မရှိခဲ့သည်ကို သင်တို့အတွက် ဝမ်းမြောက်၏။ သို့သော်လည်း သူ့ထံသို့ သွားကြကုန်အံ့ဟု အလင်းမိန့်တော်မူ၏။” သောမသည် ယုဒပြည်သို့ သွားပါက သူ၏သခင်အတွက် သေခြင်းမှတစ်ပါး အခြားဘာမျှ မရှိနိုင်ဟု မြင်သော်လည်း စိတ်ကို တင်းထားပြီး အခြားတပည့်တော်များအား “ငါတို့သည်လည်း ကိုယ်တော်နှင့်အတူ သေခြင်းငှာ သွားကြကုန်အံ့” ဟု ပြောခဲ့သည်။ ယုဒလူတို့သည် ခရစ်တော်ကို မည်မျှ မုန်းတီးသည်ကို သူ သိသည်။ [၅၂၈] ကိုယ်တော်ကို သတ်ရန်မှာ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်တော်အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ကျန်ရှိနေသေးသောကြောင့် ထိုရည်ရွယ်ချက် မအောင်မြင်သေးပေ။ ဤအချိန်အတွင်း ယေရှုသည် ကောင်းကင်တမန်များ၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံယူရသည်။ ရဗ္ဗိတို့က ကိုယ်တော်ကို ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်နေသော ယုဒပြည်အတွင်း၌ပင် ကိုယ်တော်ကို တစ်စုံတစ်ရာ အန္တရာယ် မပြုနိုင်ပေ။

“Then said Jesus unto them plainly, Lazarus is dead. And I am
glad for your sakes that I was not there, to the intent ye may believe;
nevertheless let us go unto him.” Thomas could see nothing but
death in store for his Master if he went to Judea; but he girded up
his spirit, and said to the other disciples, “Let us also go, that we
may die with Him.” He knew the hatred of the Jews toward Christ.
458 The Desire of Ages

“လာဇရု သေပြီ။ ငါသည် ထိုနေရာ၌ မရှိခဲ့သည်ကို ဝမ်းမြောက်၏” ဟူသော ခရစ်တော်၏ စကားများကြောင့် တပည့်တော်များ အံ့ဩခဲ့ကြသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် မိမိအလိုအလျောက် ဒုက္ခရောက်နေသော မိတ်ဆွေများ၏ အိမ်ကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သလော။ မာရိ၊ မာသနှင့် သေလုမြောပါးဖြစ်နေသော လာဇရုတို့သည် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် သူတို့ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ခဲ့ပါ။ ခရစ်တော်သည် ဖြစ်ပျက်သမျှကို မြင်တွေ့နေရပြီး လာဇရု သေဆုံးပြီးနောက် ကျန်ရစ်သော ညီမနှစ်ဦးကို ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် မစခဲ့သည်။ သူတို့၏ အစ်ကိုသည် ပြင်းထန်သော ရန်သူဖြစ်သော သေခြင်းနှင့် တိုက်လှန်နေစဉ် သူတို့၏ ကွဲအက်နေသော နှလုံးသားများ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ယေရှု မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်များအား “လာဇရု သေပြီ” ဟု ပြောစဉ်တွင် သူတို့၏ နာကျင်မှု ခံစားချက်တိုင်းကို ကိုယ်တော် ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်သည် ဗေသနိရှိ ချစ်ရသူများအကြောင်းကိုသာမက ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များကို လေ့ကျင့်ပေးရန်အတွက်ပါ စဉ်းစားခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် ခမည်းတော်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို အားလုံး ခံစားရစေရန်အတွက် ဤလောကတွင် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်လာကြရမည်။ သူတို့အတွက်ကြောင့် လာဇရုကို သေဆုံးခွင့်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်သည် လာဇရုကို ဖျားနာရာမှ ကျန်းမာအောင် လုပ်ပေးခဲ့မည်ဆိုလျှင် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဇာတ်ကောင်ကို အထင်ရှားဆုံး သက်သေပြနိုင်မည့် ဤအံ့ဖွယ်နိမိတ်လက္ခဏာသည် ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

[528] It was their purpose to compass His death, but this purpose had not
succeeded, because some of His allotted time still remained. During
this time Jesus had the guardianship of heavenly angels; and even in
the regions of Judea, where the rabbis were plotting how they might
take Him and put Him to death, no harm could come to Him.
The disciples marveled at Christ’s words when He said, “Lazarus
is dead. And I am glad ... that I was not there.” Did the Saviour by
His own choice avoid the home of His suffering friends? Apparently
Mary and Martha and the dying Lazarus were left alone. But they
were not alone. Christ beheld the whole scene, and after the death
of Lazarus the bereaved sisters were upheld by His grace. Jesus
witnessed the sorrow of their rent hearts, as their brother wrestled
with his strong foe, death. He felt every pang of anguish, as He
said to His disciples, “Lazarus is dead.” But Christ had not only
the loved ones at Bethany to think of; He had the training of His
disciples to consider. They were to be His representatives to the
world, that the Father’s blessing might embrace all. For their sake
He permitted Lazarus to die. Had He restored him from illness to
health, the miracle that is the most positive evidence of His divine
character, would not have been performed.

အကယ်၍ ခရစ်တော်သည် ထိုဖျားနာနေသော အခန်းထဲတွင် ရှိနေခဲ့ပါက လာဇရု သေလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ စာတန်သည် သူ၏အပေါ်တွင် တန်ခိုးရှိမည်မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အသက်သခင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် သေခြင်းတရားသည် လာဇရုကို ပစ်မှတ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်သည် မလာဘဲ နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ရန်သူကို အောင်နိုင်သောသူအဖြစ် မောင်းထုတ်နိုင်ရန်အတွက် ရန်သူကို သူ၏တန်ခိုးကို အသုံးပြုခွင့် ပေးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် လာဇရုကို သေခြင်း၏ လက်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့ပြီး ကျန်ရစ်သော ညီမနှစ်ဦးသည် သူတို့၏အစ်ကိုကို သင်္ချိုင်းထဲ၌ ထားခဲ့ရသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် သူတို့အစ်ကို၏ သေဆုံးနေသော မျက်နှာကို ကြည့်နေစဉ် ကယ်တင်ရှင်အပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ပြင်းထန်စွာ စမ်းသပ်ခံရမည်ကို ခရစ်တော် သိတော်မူ၏။ သို့သော် ယခု သူတို့ ဖြတ်သန်းနေရသော တိုက်ပွဲကြောင့် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ပိုမိုကြီးမားသော တန်ခိုးဖြင့် တောက်ပလာမည်ကို ကိုယ်တော် သိတော်မူ၏။ သူတို့ ခံစားရသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု တိုင်းကို ကိုယ်တော် အတူခံစားပေးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် နှောင့်နှေးနေခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့ကို ချစ်ခြင်း မလျော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့အတွက်၊ လာဇရုအတွက်၊ ကိုယ်တော်တိုင်အတွက်နှင့် တပည့်တော်များအတွက် အောင်ပွဲတစ်ခု ရရှိရန် ဖြစ်သည်ကို ကိုယ်တော် သိတော်မူ၏။

Had Christ been in the sickroom, Lazarus would not have died;
for Satan would have had no power over him. Death could not have
aimed his dart at Lazarus in the presence of the Life-giver. Therefore
Christ remained away. He suffered the enemy to exercise his power,
that He might drive him back, a conquered foe. He permitted Lazarus
to pass under the dominion of death; and the suffering sisters saw
their brother laid in the grave. Christ knew that as they looked on
the dead face of their brother their faith in their Redeemer would be
severely tried. But He knew that because of the struggle through
which they were now passing their faith would shine forth with far
greater power. He suffered every pang of sorrow that they endured.
He loved them no less because He tarried; but He knew that for
them, for Lazarus, for Himself, and for His disciples, a victory was
to be gained.

“သင်တို့အတွက်ကြောင့်၊” “သင်တို့ ယုံကြည်ခြင်းအကျိုးငှာ။” ဘုရားသခင်၏ လမ်းပြသောလက်တော်ကို ရှာဖွေနေကြသူတိုင်းအတွက် စိတ်အပျက်ရဆုံးသော အချိန်သည် ဘုရားသခင်၏ အကူအညီနှင့် အနီးဆုံးအချိန် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူတို့၏လမ်းခရီးတွင် အမှောင်ဆုံးသော အပိုင်းကို ကျေးဇူးတင်စိတ်ဖြင့် ပြန်လည်ကြည့်ရှုကြလိမ့်မည်။ “ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်သောသူတို့ကို စုံစမ်းနှောင့်ရှက်ခြင်းထဲက မည်သို့ကယ်လွှတ်ရမည်ကို ထာဝရဘုရားသည် သိတော်မူ၏။” (၂ ပေတရု ၂:၉)။ စုံစမ်းနှောင့်ရှက်ခြင်းနှင့် စမ်းသပ်မှုတိုင်းမှ သူတို့ကို ပိုမိုခိုင်မာသော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကြွယ်ဝသော အတွေ့အကြုံများဖြင့် ကိုယ်တော် ထုတ်ဆောင်လာလိမ့်မည်။

“For your sakes,” “to the intent ye may believe.” To all who are
reaching out to feel the guiding hand of God, the moment of greatest
discouragement is the time when divine help is nearest. They will
look back with thankfulness upon the darkest part of their way. “The
“Lazarus, Come Forth” 459
Lord knoweth how to deliver the godly,” 2 Peter 2:9. From every
temptation and every trial He will bring them forth with frmer faith
and a richer experience.

လာဇရုထံသို့ လာရန် နှောင့်နှေးခြင်းဖြင့် ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော့်ကို လက်မခံသေးသော သူများအပေါ် [၅၂၉] ကရုဏာထားလိုသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိသည်။ လာဇရုကို သေခြင်းမှ ထမြောက်စေခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် အမှန်တကယ်ပင် “ထမြောက်ခြင်းနှင့် အသက်” ဖြစ်ကြောင်း ခေါင်းမာပြီး မယုံကြည်သော လူမျိုးများအား နောက်ထပ် သက်သေတစ်ခု ပေးလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဣသရေလအမျိုး၏ လမ်းပျောက်နေသော သိုးငယ်များဖြစ်သည့် လူစုအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကို လက်လွှတ်ရန် ဝန်လေးနေခဲ့သည်။ သူတို့၏ နောင်တမရခြင်းကြောင့် ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားသည် ကွဲအက်နေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာတော်အားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် အသက်နှင့် မသေနိုင်ခြင်းကို အလင်းသို့ ယူဆောင်လာပေးနိုင်သော တစ်ပါးတည်းသော ပြန်လည်တည်ဆောက်သူဖြစ်ကြောင်း သက်သေတစ်ခု ထပ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ဤသက်သေသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ မှားယွင်းစွာ အနက်မပြန်နိုင်သော သက်သေဖြစ်ရမည်။ ဤသည်မှာ ဗေသနိသို့ သွားရန် နှောင့်နှေးခဲ့ရသော အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ လာဇရုကို ထမြောက်စေသည့် ဤအကြီးမြတ်ဆုံးသော အံ့ဖွယ်နိမိတ်သည် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy [529]
toward those who had not received Him. He tarried, that by raising
Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving
people another evidence that He was indeed “the resurrection, and
the life.” He was loath to give up all hope of the people, the poor,
wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking
because of their impenitence. In His mercy He purposed to give
them one more evidence that He was the Restorer, the One who
alone could bring life and immortality to light. This was to be an
evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason
of His delay in going to Bethany. This crowning miracle, the raising
of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim
to divinity.

ဗေသနိသို့ သွားသော ခရီးတွင် ယေရှုသည် မိမိ၏ အလေ့အထအတိုင်း ဖျားနာသူများနှင့် လိုအပ်နေသူများကို ကူညီခဲ့သည်။ ရွာသို့ ရောက်သောအခါ ကိုယ်တော် ရောက်ရှိလာကြောင်း ညီမနှစ်ဦးထံသို့ သတင်းလွှတ်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် အိမ်ထဲသို့ ချက်ချင်း မဝင်ဘဲ လမ်းဘေးရှိ တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုတွင် နေခဲ့သည်။ ယုဒလူမျိုးတို့သည် မိတ်ဆွေ သို့မဟုတ် ဆွေမျိုးသားချင်း သေဆုံးချိန်တွင် ပြုလုပ်လေ့ရှိသော အပြင်ပန်း ပြသမှုကြီးများသည် ခရစ်တော်၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် မကိုက်ညီပေ။ ကိုယ်တော်သည် ငှားရမ်းထားသော ငိုချင်းချသူများ၏ ငိုသံကို ကြားရသဖြင့် ထိုသို့သော ရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် ညီမနှစ်ဦးနှင့် မတွေ့ဆုံလိုပေ။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မိတ်ဆွေများထဲတွင် မိသားစု၏ ဆွေမျိုးများ ပါဝင်ပြီး အချို့မှာ ယေရုရှလင်တွင် မြင့်မားသော တာဝန်ရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုသူတို့ထဲတွင် ခရစ်တော်၏ အခါးသီးဆုံး ရန်သူများလည်း ပါဝင်သည်။ ခရစ်တော်သည် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို သိသောကြောင့် ချက်ချင်း လူလုံးမပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

On His journey to Bethany, Jesus, according to His custom,
ministered to the sick and the needy. Upon reaching the town He
sent a messenger to the sisters with the tidings of His arrival. Christ
did not at once enter the house, but remained in a quiet place by
the wayside. The great outward display observed by the Jews at
the death of friends or relatives was not in harmony with the spirit
of Christ. He heard the sound of wailing from the hired mourners,
and He did not wish to meet the sisters in the scene of confusion.
Among the mourning friends were relatives of the family, some of
whom held high positions of responsibility in Jerusalem. Among
these were some of Christ’s bitterest enemies. Christ knew their
purposes, and therefore He did not at once make Himself known.

မာသထံသို့ ပေးပို့သော သတင်းစကားမှာ အလွန်တိုးညှင်းသဖြင့် အခန်းထဲရှိ အခြားသူများ မကြားခဲ့ရပေ။ မာရိသည် ပူဆွေးမှုထဲတွင် နစ်မွန်းနေသဖြင့် ထိုစကားကို မကြားခဲ့ပါ။ မာသသည် ချက်ချင်းထ၍ သူမ၏ သခင်ကို သွားရောက်ကြိုဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် မာရိကမူ မာသသည် လာဇရုကို သင်္ဂြိုဟ်ထားသော နေရာသို့ သွားသည်ဟု ထင်ကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။

The message was given to Martha so quietly that others in the
room did not hear. Absorbed in her grief, Mary did not hear the
words. Rising at once, Martha went out to meet her Lord, but
thinking that she had gone to the place where Lazarus was buried,
Mary sat still in her sorrow, making no outcry.

မာသသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ယေရှုကို ကြိုဆိုရန် အမြန်သွားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်ပေါ်တွင် အမြဲရှိနေကျဖြစ်သော ကြင်နာမှုနှင့် မေတ္တာကို သူမ မြင်တွေ့ရသည်။ ကိုယ်တော်အပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ ယုံကြည်စိတ်ချမှုသည် ပျက်ပြားမသွားသော်လည်း ယေရှုလည်း ချစ်တော်မူသော သူမ၏ ချစ်လှစွာသော အစ်ကိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်။ ခရစ်တော် စောစောမရောက်လာခဲ့ခြင်းအတွက် ဝမ်းနည်းစိတ်က နှလုံးသားထဲတွင် လှိုင်းထနေသော်လည်း ယခုပင် ကိုယ်တော် တစ်ခုခုလုပ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် “သခင်၊ ကိုယ်တော် ဤနေရာ၌ ရှိနေခဲ့လျှင် ကျွန်မအစ်ကို သေမည်မဟုတ်ပါ” ဟု လျှောက်ခဲ့သည်။ ငိုချင်းချသူများ၏ ဆူညံသံများကြားတွင် ညီမနှစ်ဦးသည် ဤစကားများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေခဲ့ကြသည်။

Martha hastened to meet Jesus, her heart agitated by conflicting
emotions. In His expressive face she read the same tenderness
and love that had always been there. Her confdence in Him was
unbroken, but she thought of her dearly loved brother, whom Jesus
also had loved. With grief surging in her heart because Christ had not
460 The Desire of Ages
come before, yet with hope that even now He would do something to
comfort them, she said, “Lord, if Thou hadst been here, my brother
had not died.” Over and over again, amid the tumult made by the
mourners, the sisters had repeated these words.

လူသားဆန်သော သနားမှုနှင့် ဘုရား၏ ကရုဏာတော်ဖြင့် ယေရှုသည် သူမ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော [၅၃၀] မျက်နှာကို ကြည့်တော်မူ၏။ မာသသည် အတိတ်ကို ပြန်ပြောပြရန် စိတ်မပါတော့ဘဲ “သခင်၊ ကိုယ်တော် ဤနေရာ၌ ရှိနေခဲ့လျှင် ကျွန်မအစ်ကို သေမည်မဟုတ်ပါ” ဟူသော ဝမ်းနည်းဖွယ် စကားလေးဖြင့်သာ အားလုံးကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုမေတ္တာနှင့် ပြည့်ဝသော မျက်နှာတော်ကို ကြည့်ရင်း သူမက “ယခုပင်လျှင် ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်ထံ မည်သည့်အရာကိုမဆို တောင်းလျှင် ဘုရားသခင်သည် ပေးသနားတော်မူမည်ကို ကျွန်မသိပါသည်” ဟု ထပ်လောင်းပြောခဲ့သည်။

With human and divine pity Jesus looked into her sorrowful,
[530] careworn face. Martha had no inclination to recount the past; all was
expressed by the pathetic words, “Lord, if Thou hadst been here, my
brother had not died.” But looking into that face of love, she added,
“I know, that even now, whatsoever Thou wilt ask of God, God will
give it Thee.”

ယေရှုက သူမ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို အားပေးကာ “သင်၏မောင်သည် တစ်ဖန် ထမြောက်လိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်၏ အဖြေသည် ချက်ချင်း အပြောင်းအလဲဖြစ်လာမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကို ပေးရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်တော်သည် မာသ၏ အတွေးကို လက်ရှိ အစ်ကိုဖြစ်သူ ပြန်လည်ရှင်သန်လာရေးထက် ကျော်လွန်စေပြီး ဖြောင့်မတ်သောသူတို့ ထမြောက်ခြင်းဆီသို့ အာရုံစိုက်စေခဲ့သည်။ လာဇရု ထမြောက်ခြင်းကို ကြည့်ပြီး သေဆုံးသွားသော ဖြောင့်မတ်သူအားလုံး ထမြောက်မည်ဟူသော ကတိနှင့် ကယ်တင်ရှင်၏ တန်ခိုးဖြင့် ထိုအမှု ပြီးမြောက်မည်ဟူသော ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို သူမ ရရှိစေရန် ကိုယ်တော် ဤသို့ ပြုခြင်းဖြစ်သည်။

Jesus encouraged her faith, saying, “Thy brother shall rise again.”
His answer was not intended to inspire hope of an immediate change.
He carried Martha’s thoughts beyond the present restoration of her
brother, and fxed them upon the resurrection of the just. This He
did that she might see in the resurrection of Lazarus a pledge of the
resurrection of all the righteous dead, and an assurance that it would
be accomplished by the Saviour’s power.

မာသက “နောက်ဆုံးသောနေ့၌ ထမြောက်ကြသောအခါ သူသည် ထမြောက်လိမ့်မည်ကို ကျွန်မသိပါသည်” ဟု ပြန်လျှောက်ခဲ့သည်။

Martha answered, “I know that he shall rise again in the resurrection at the last day.”

သူမ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းသို့ ပို့ဆောင်ရန် ယေရှုက “ငါသည် ထမြောက်ခြင်းအကြောင်း၊ အသက်ဖြစ်ခြင်းအကြောင်း ဖြစ်၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ခရစ်တော်၌ ရှိသော အသက်သည် မူလအသက်ဖြစ်ပြီး အခြားသူထံမှ ချေးငှားထားခြင်း သို့မဟုတ် ရယူထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ “ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို ရသောသူသည် အသက်ကိုရ၏။” (၁ ယောဟန် ၅:၁၂)။ ခရစ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းသည် ယုံကြည်သူအတွက် ထာဝရအသက်၏ အာမခံချက်ဖြစ်သည်။ ယေရှုက “ငါ့ကို ယုံကြည်သောသူသည် သေလွန်သော်လည်း ရှင်လိမ့်မည်။ ငါ့ကိုယုံကြည်၍ အသက်ရှင်သောသူရှိသမျှတို့သည်လည်း မည်သည့်အခါမျှ သေခြင်းသို့ မရောက်ရကြ။ ဤအရာကို သင်ယုံကြည်သလော” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ခရစ်တော်သည် ဤနေရာတွင် ကိုယ်တော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာမည့်အချိန်ကို မျှော်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ သေဆုံးသွားသော ဖြောင့်မတ်သူများသည် မပုပ်စပ်နိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ထမြောက်ကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ အသက်ရှင်နေသော ဖြောင့်မတ်သူများသည် သေခြင်းကို မမြင်ရဘဲ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ချီဆောင်ခြင်း ခံရကြမည်ဖြစ်သည်။

Still seeking to give a true direction to her faith, Jesus declared,
“I am the resurrection, and the life.” In Christ is life, original, unborrowed, underived. “He that hath the Son hath life.” 1 John 5:12. The
divinity of Christ is the believer’s assurance of eternal life. “He that
believeth in Me,” said Jesus, “though he were dead, yet shall he live:
and whosoever liveth and believeth in Me shall never die. Believest
thou this?” Christ here looks forward to the time of His second coming. Then the righteous dead shall be raised incorruptible, and the
living righteous shall be translated to heaven without seeing death.

လာဇရုကို သေခြင်းမှ ထမြောက်စေခြင်းဖြင့် ခရစ်တော် ပြုလုပ်တော့မည့် အံ့ဖွယ်နိမိတ်သည် သေဆုံးသွားသော ဖြောင့်မတ်သူအားလုံး ထမြောက်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပေလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် အမှုတော်များဖြင့် ကိုယ်တော်တိုင်သည် ထမြောက်ခြင်းကို ဖန်တီးသူဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ မကြာမီ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံတော့မည့် ကိုယ်တော်သည် သေခြင်း၏ သော့များကို ကိုင်ဆောင်ကာ သင်္ချိုင်းကို အောင်နိုင်သူအဖြစ် ရပ်တည်ပြီး ထာဝရအသက်ကို ပေးနိုင်သော အခွင့်နှင့် တန်ခိုးရှိကြောင်း အခိုင်အမာ မိန့်ကြားခဲ့သည်။

The miracle which Christ was about to perform, in raising Lazarus
from the dead, would represent the resurrection of all the righteous
dead. By His word and His works He declared Himself the Author
of the resurrection. He who Himself was soon to die upon the cross
stood with the keys of death, a conqueror of the grave, and asserted
His right and power to give eternal life.

ကယ်တင်ရှင်၏ “သင်ယုံကြည်သလော” ဟူသော မေးခွန်းကို မာသက “ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်၊ ကိုယ်တော်သည် ဤလောကသို့ ကြွလာတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ သားတော် ခရစ်တော်ဖြစ်သည်ဟု ကျွန်မယုံကြည်ပါသည်” ဟု ပြန်လျှောက်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်မိန့်ကြားသော စကားများ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်အားလုံးကို သူမ အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းနှင့် ကိုယ်တော် အလိုရှိသမျှကို ပြုနိုင်သည်ဟူသော ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

To the Saviour’s words, “Believest thou?” Martha responded,
“Yea, Lord: I believe that Thou art the Christ, the Son of God, which
should come into the world.” She did not comprehend in all their
signifcance the words spoken by Christ, but she confessed her faith
“Lazarus, Come Forth” 461
in His divinity, and her confdence that He was able to perform
whatever it pleased Him to do.

“ထိုသို့လျှောက်ပြီးလျှင် သူမသည် သွား၍ သူမ၏ညီမ မာရိကို တိတ်တဆိတ် ခေါ်ကာ ‘ဆရာ ရောက်နေပြီ၊ နင့်ကို ခေါ်နေတယ်’ ဟု ပြောခဲ့သည်။” သူမသည် ထိုသတင်းကို တတ်နိုင်သမျှ တိတ်တဆိတ် ပြောခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများသည် အခွင့်အရေးရသည်နှင့် ယေရှုကို ဖမ်းဆီးရန် ပြင်ဆင်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ငိုချင်းချသူများ၏ အော်ဟစ်သံများကြောင့် သူမ၏ စကားကို သူတစ်ပါး မကြားနိုင်ခဲ့ပေ။

“And when she had so said, she went her way, and called Mary
her sister secretly, saying, The Master is come, and calleth for thee.”
She delivered her message as quietly as possible; for the priests and
rulers were prepared to arrest Jesus when opportunity offered. The
cries of the mourners prevented her words from being heard.

ထိုသတင်းကို ကြားလျှင် မာရိသည် အမြန်ထ၍ [၅၃၁] [၅၃၂] [၅၃၃] စိတ်အားထက်သန်သော မျက်နှာဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ငိုကြွေးရန် သင်္ချိုင်းသို့ သွားသည်ဟု ထင်ကာ ငိုချင်းချသူများသည် သူမနောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။ ယေရှု စောင့်နေသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ကိုယ်တော်၏ ခြေတော်ရင်း၌ ဒူးထောက်ကာ တုန်ရီသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် “သခင်၊ ကိုယ်တော် ဤနေရာ၌ ရှိနေခဲ့လျှင် ကျွန်မအစ်ကို သေမည်မဟုတ်ပါ” ဟု လျှောက်ခဲ့သည်။ ငိုချင်းချသူများ၏ အော်ဟစ်သံများသည် သူမအတွက် နာကျင်ဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ အကြောင်းမှာ ယေရှုနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်စွာ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုနေရာ၌ ရှိနေသူအချို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခရစ်တော်အပေါ် ထားရှိသော မနာလိုမှုနှင့် သံသယများကို သိသဖြင့် သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို အပြည့်အဝ မဖော်ပြနိုင်ခဲ့ပေ။

On hearing the message, Mary rose hastily, and with an eager [531]
[532]
[533]
look on her face left the room. Thinking that she had gone to the
grave to weep, the mourners followed her. When she reached the
place where Jesus was waiting, she knelt at His feet, and said with
quivering lips, “Lord, if Thou hadst been here, my brother had not
died.” The cries of the mourners were painful to her; for she longed
for a few quiet words alone with Jesus. But she knew of the envy
and jealousy cherished in the hearts of some present against Christ,
and she was restrained from fully expressing her grief.

“ယေရှုသည် မာရိငိုသည်ကိုလည်းကောင်း၊ သူမနှင့်အတူပါလာသော ယုဒလူတို့ ငိုသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်တော်မူလျှင် စိတ်နှလုံးထဲ၌ ညည်းတွား၍ စိတ်ပူပန်တော်မူ၏။” စုဝေးနေသူ အားလုံး၏ နှလုံးသားကို ကိုယ်တော် သိမြင်တော်မူ၏။ များစွာသော သူတို့အတွက် ဝမ်းနည်းမှု ပြသခြင်းမှာ ဟန်ဆောင်မှုသာ ဖြစ်သည်ကို ကိုယ်တော် မြင်သည်။ ယခုအခါ ဟန်ဆောင်ဝမ်းနည်းနေကြသော ဤအုပ်စုထဲမှ အချို့သည် မကြာမီတွင် အံ့ဖွယ်တန်ခိုးရှင်ကိုသာမက သေခြင်းမှ ထမြောက်လာမည့်သူကိုပါ သတ်ရန် ကြံစည်ကြလိမ့်မည်ကို ကိုယ်တော် သိတော်မူ၏။ ခရစ်တော်သည် သူတို့၏ ဟန်ဆောင်ဝမ်းနည်းမှု ဝတ်ရုံကို ခွာချနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်သော ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောနိုင်သော စကားများကို မပြောဘဲ ချန်ထားခဲ့သည်မှာ ကိုယ်တော့်ကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်ပြီး ကိုယ်တော်၏ ခြေတော်ရင်းတွင် ဝမ်းနည်းစွာ ဒူးထောက်နေသော ချစ်ရသူကြောင့် ဖြစ်သည်။

“When Jesus therefore saw her weeping, and the Jews also weeping which came with her, He groaned in the spirit, and was troubled.”
He read the hearts of all assembled. He saw that with many, what
passed as a demonstration of grief was only pretense. He knew that
some in the company, now manifesting hypocritical sorrow, would
erelong be planning the death, not only of the mighty miracle worker,
but of the one to be raised from the dead. Christ could have stripped
from them their robe of pretended sorrow. But He restrained His
righteous indignation. The words He could in all truth have spoken,
He did not speak, because of the loved one kneeling at His feet in
sorrow, who truly believed in Him.

“သူ့ကို ဘယ်မှာ ထားကြသနည်း” ဟု ကိုယ်တော် မေးသော်၊ “သခင်၊ ကြွလာ၍ ကြည့်တော်မူပါ” ဟု လျှောက်ကြ၏။ သူတို့သည် သင်္ချိုင်းသို့ အတူတူ သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်းနည်းဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လာဇရုသည် များစွာသောသူတို့၏ ချစ်ခြင်းကို ခံရသူဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ညီမများသည် ကွဲအက်နေသော နှလုံးသားများဖြင့် ငိုကြွေးကြပြီး သူ၏ မိတ်ဆွေများသည်လည်း ကျန်ရစ်သော ညီမများနှင့်အတူ မျက်ရည်ကျခဲ့ကြသည်။ ဤလူသားတို့၏ ဒုက္ခကို မြင်တွေ့ရပြီး လောက၏ ကယ်တင်ရှင်သည် ဘေးတွင် ရပ်နေပါလျက် သောကရောက်နေသော မိတ်ဆွေများက သေဆုံးသူအတွက် ငိုကြွေးနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ — “ယေရှုသည် မျက်ရည်ကျတော်မူ၏။” ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော် ဖြစ်သော်လည်း လူသားဇာတ်ကို ခံယူထားသူ ဖြစ်သောကြောင့် လူသားတို့၏ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်၏ နူးညံ့ပြီး သနားတတ်သော နှလုံးသားသည် ဆင်းရဲဒုက္ခများကြောင့် အမြဲတမ်း ကိုယ်ချင်းစာစိတ် နိုးထလေ့ရှိသည်။ ကိုယ်တော်သည် ငိုကြွေးသောသူတို့နှင့်အတူ ငိုကြွေးပြီး ဝမ်းမြောက်သောသူတို့နှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။

“Where have ye laid him?” He asked, “They said unto Him,
Lord, come and see.” Together they proceeded to the grave. It was
a mournful scene. Lazarus had been much beloved, and his sisters
wept for him with breaking hearts, while those who had been his
friends mingled their tears with those of the bereaved sisters. In
view of this human distress, and of the fact that the afflicted friends
could mourn over the dead while the Saviour of the world stood by,—
“Jesus wept.” Though He was the Son of God, yet He had taken
human nature upon Him, and He was moved by human sorrow. His
tender, pitying heart is ever awakened to sympathy by suffering. He
weeps with those that weep, and rejoices with those that rejoice.
462 The Desire of Ages

သို့သော် ယေရှု မျက်ရည်ကျခြင်းမှာ မာသနှင့် မာရိအပေါ် လူသားဆန်သော ကိုယ်ချင်းစာမှုကြောင့်သာ မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်တော်၏ မျက်ရည်များထဲတွင် လူသားတို့၏ ဝမ်းနည်းမှုထက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ခြားနားသကဲ့သို့ မြင့်မားသော ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ ခရစ်တော်သည် လာဇရုအတွက် ငိုခြင်းမဟုတ်ပါ။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်သည် သူ့ကို သင်္ချိုင်းထဲမှ ခေါ်ထုတ်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခု လာဇရုအတွက် ငိုကြွေးနေသူ အများအပြားသည် ထမြောက်ခြင်းနှင့် အသက်ဖြစ်သော ကိုယ်တော်ကို သတ်ရန် မကြာမီ ကြံစည်ကြတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် ကိုယ်တော် ငိုကြွေးခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မယုံကြည်သော ယုဒလူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ မျက်ရည်များကို မှန်ကန်စွာ အနက်မပြန်နိုင်ကြပေ။ [၅၃၄] အချို့ကမူ မြင်ကွင်း၏ ပြင်ပအခြေအနေများကိုသာ ကြည့်ပြီး “ကြည့်စမ်း၊ သူ့ကို ဘယ်လောက်ချစ်လိုက်သလဲ” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောကြသည်။ အချို့ကမူ ရှိနေသူများ၏ နှလုံးသားထဲသို့ မယုံကြည်ခြင်းမျိုးစေ့ကို ချရန် ကြိုးစားရင်း “မျက်စိကန်းသောသူကို မြင်စေသော ဤသူသည် လာဇရုကို မသေစေရန် မတတ်နိုင်ဘူးလား” ဟု လှောင်ပြောင်ပြောဆိုကြသည်။ အကယ်၍ လာဇရုကို ကယ်တင်ရန် ခရစ်တော်တွင် တန်ခိုးရှိပါက အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို သေခွင့်ပြုခဲ့သနည်း။

But it was not only because of His human sympathy with Mary
and Martha that Jesus wept. In His tears there was a sorrow as high
above human sorrow as the heavens are higher than the earth. Christ
did not weep for Lazarus; for He was about to call him from the
grave. He wept because many of those now mourning for Lazarus
would soon plan the death of Him who was the resurrection and the
life. But how unable were the unbelieving Jews rightly to interpret
[534] His tears! Some, who could see nothing more than the outward
circumstances of the scene before Him as a cause for His grief, said
softly, “Behold how He loved him!” Others, seeking to drop the seed
of unbelief into the hearts of those present, said derisively, “Could
not this Man, which opened the eyes of the blind, have caused that
even this man should not have died?” If it were in Christ’s power to
save Lazarus, why then did He suffer him to die?

ပရောဖက်ပြုနိုင်သော မျက်စိဖြင့် ခရစ်တော်သည် ဖာရိရှဲနှင့် ဇဒ္ဒုကဲတို့၏ ရန်ငြိုးကို မြင်တော်မူ၏။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို သတ်ရန် ကြိုတင်ကြံစည်နေကြသည်ကို ကိုယ်တော် သိသည်။ ယခုအခါ ကိုယ်ချင်းစာသယောင် ပြနေသူအချို့သည် မကြာမီတွင် သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တံခါးနှင့် ဘုရားသခင်၏ မြို့တော်တံခါးများကို ပိတ်ပစ်ကြတော့မည်ကို ကိုယ်တော် သိသည်။ ကိုယ်တော်၏ အရှက်တကွဲ ဖြစ်ရခြင်းနှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေသတ်ခံရခြင်း မြင်ကွင်းသည် ယေရုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် သေဆုံးသူများအတွက် မည်သူမျှ ငိုကြွေးမည်မဟုတ်ပေ။ ယေရုရှလင်မြို့ပေါ်သို့ ကျရောက်တော့မည့် တုံ့ပြန်မှုသည် ကိုယ်တော်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။ ရောမတပ်ရင်းများက ယေရုရှလင်ကို ဝိုင်းထားသည်ကို ကိုယ်တော် မြင်သည်။ ယခုအခါ လာဇရုအတွက် ငိုကြွေးနေသူ အများအပြားသည် ထိုမြို့ကို ဝိုင်းရံထားစဉ် သေဆုံးကြမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ သေခြင်းတွင် မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်မျှ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကိုယ်တော် သိသည်။

With prophetic eye Christ saw the enmity of the Pharisees and
the Sadducees. He knew that they were premeditating His death. He
knew that some of those now apparently so sympathetic would soon
close against themselves the door of hope and the gates of the city
of God. A scene was about to take place, in His humiliation and
crucifxion, that would result in the destruction of Jerusalem, and at
that time none would make lamentation for the dead. The retribution
that was coming upon Jerusalem was plainly portrayed before Him.
He saw Jerusalem compassed by the Roman legions. He knew that
many now weeping for Lazarus would die in the siege of the city,
and in their death there would be no hope.

ခရစ်တော် ငိုကြွေးခြင်းမှာ ရှေ့တွင် မြင်နေရသော မြင်ကွင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ပေ။ ခေတ်အဆက်ဆက်၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု အလေးချိန်သည် ကိုယ်တော်၏အပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ဖောက်ဖျက်ခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အကျိုးဆက်များကို ကိုယ်တော် မြင်သည်။ အာဗေလ သေဆုံးချိန်မှစ၍ ကမ္ဘာ့သမိုင်းတွင် ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုကြား တိုက်ပွဲသည် မရပ်မနား ဖြစ်နေသည်ကို ကိုယ်တော် မြင်သည်။ နောင်လာမည့် နှစ်ပေါင်းများစွာကို မျှော်ကြည့်ရင်း လူသားတို့ ခံစားရမည့် ဆင်းရဲဒုက္ခ၊ ဝမ်းနည်းမှု၊ မျက်ရည်နှင့် သေခြင်းတရားတို့ကို ကိုယ်တော် မြင်သည်။ ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားသည် ခေတ်အဆက်ဆက်နှင့် နိုင်ငံအသီးသီးရှိ လူသားမျိုးနွယ်စုများ၏ နာကျင်မှုကြောင့် ထိုးဖောက်ခြင်း ခံရသည်။ အပြစ်ရှိသော လူသားမျိုးနွယ်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများသည် ကိုယ်တော်၏ ဝိညာဉ်အပေါ်တွင် လေးလံနေပြီး၊ သူတို့၏ ဒုက္ခအားလုံးကို သက်သာစေလိုသော ဆန္ဒကြောင့် ကိုယ်တော်၏ မျက်ရည်စမ်းရေတွင်းသည် ပေါက်ထွက်ခဲ့ရသည်။

It was not only because of the scene before Him that Christ wept.
The weight of the grief of ages was upon Him. He saw the terrible
effects of the transgression of God’s law. He saw that in the history
of the world, beginning with the death of Abel, the conflict between
good and evil had been unceasing. Looking down the years to come,
He saw the suffering and sorrow, tears and death, that were to be the
lot of men. His heart was pierced with the pain of the human family
of all ages and in all lands. The woes of the sinful race were heavy
upon His soul, and the fountain of His tears was broken up as He
longed to relieve all their distress.

“ထိုသို့ ယေရှုသည် မိမိစိတ်နှလုံးထဲ၌ တစ်ဖန် ညည်းတွားလျက် သင်္ချိုင်းသို့ ကြွတော်မူ၏။” လာဇရုကို ကျောက်ဆောင်ထဲရှိ ဂူတစ်ခုတွင် ထားရှိပြီး ဝင်ပေါက်တွင် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ပိတ်ထားသည်။ “ကျောက်တုံးကို ဖယ်ကြလော့” ဟု ခရစ်တော် မိန့်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် သေဆုံးသူကို ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ချင်သည်ဟု ထင်ကာ မာသက ကန့်ကွက်ပြီး အလောင်းသည် သင်္ဂြိုဟ်ထားသည်မှာ လေးရက်ရှိပြီဖြစ်၍ ပုပ်စပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ လာဇရုကို ထမြောက်စေခြင်း မပြုမီ ပြောဆိုခဲ့သော ဤစကားသည် ခရစ်တော်၏ ရန်သူများက ဤသည်မှာ လှည့်ဖြားမှုတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ပြောရန် အခွင့်အရေး မရှိစေတော့ပေ။ အတိတ်ကာလက ဖာရိရှဲတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတော် ပြသမှုများအပေါ် မှားယွင်းသော စကားများကို ဖြန့်ဝေခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော်သည် ယာဣရု၏ သမီးကို အသက်ပြန်ရှင်စေသောအခါ “သူငယ်မသည် သေသည်မဟုတ်၊ အိပ်ပျော်လှပြီ” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ (မာကု ၅:၃၉)။ သူမသည် ခဏသာ ဖျားခဲ့ပြီး [၅၃၅] သေဆုံးပြီးနောက် ချက်ချင်း ထမြောက်ခဲ့သောကြောင့် ဖာရိရှဲတို့က ထိုကလေးသည် မသေခဲ့ကြောင်း၊ ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်ကပင် အိပ်ပျော်နေသည်ဟု ပြောခဲ့ကြောင်း ကြေညာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ခရစ်တော်က ရောဂါကို မကုသနိုင်ကြောင်းနှင့် အံ့ဖွယ်အမှုများမှာ မရိုးသားကြောင်း ပုံဖော်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤအမှုတွင်မူ လာဇရု သေဆုံးနေခြင်းကို မည်သူမျှ မငြင်းနိုင်ပေ။

“Jesus therefore again groaning in Himself cometh to the grave.”
Lazarus had been laid in a cave in a rock, and a massive stone
had been placed before the entrance. “Take ye away the stone,”
“Lazarus, Come Forth” 463
Christ said. Thinking that He only wished to look upon the dead,
Martha objected, saying that the body had been buried four days, and
corruption had already begun its work. This statement, made before
the raising of Lazarus, left no room for Christ’s enemies to say that a
deception had been practiced. In the past the Pharisees had circulated
false statements regarding the most wonderful manifestations of the
power of God. When Christ raised to life the daughter of Jairus, He
had said, “The damsel is not dead, but sleepeth.” Mark 5:39. As she
had been sick only a short time, and was raised immediately after [535]
death, the Pharisees declared that the child had not been dead; that
Christ Himself had said she was only asleep. They had tried to make
it appear that Christ could not cure disease, that there was foul play
about His miracles. But in this case, none could deny that Lazarus
was dead.

ဘုရားသခင်သည် အမှုတစ်ခုကို ပြုတော့မည့်အချိန်တွင် စာတန်သည် တစ်စုံတစ်ဦးကို ကန့်ကွက်ရန် လှုံ့ဆော်တတ်သည်။ “ကျောက်တုံးကို ဖယ်ကြလော့” ဟု ခရစ်တော် မိန့်တော်မူ၏။ ငါ၏ အမှုတော်အတွက် တတ်နိုင်သမျှ လမ်းပြင်ကြလော့။ သို့သော် မာသ၏ ပြတ်သားပြီး လောကီဆန်သော သဘာဝသည် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ပုပ်စပ်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို လူအများမြင်အောင် ပြသရန် သူမ မလိုလားပေ။ လူသားတို့၏ နှလုံးသားသည် ခရစ်တော်၏ စကားများကို နားလည်ရန် နှေးကွေးပြီး မာသ၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ ကတိတော်၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို မဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ပေ။

When the Lord is about to do a work, Satan moves upon someone
to object. “Take ye away the stone,” Christ said. As far as possible,
prepare the way for My work. But Martha’s positive and ambitious
nature asserted itself. She was unwilling that the decomposing body
should be brought to view. The human heart is slow to understand
Christ’s words, and Martha’s faith had not grasped the true meaning
of His promise.

ခရစ်တော်သည် မာသကို ဆုံးမသော်လည်း ကိုယ်တော်၏ စကားများသည် အလွန်နူးညံ့သည်။ “သင်သည် ယုံကြည်လျှင် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို မြင်ရလိမ့်မည်ဟု ငါပြောသည်မဟုတ်လော။” ငါ၏ တန်ခိုးအပေါ် အဘယ်ကြောင့် သံသယရှိသနည်း။ ငါ၏ တောင်းဆိုချက်များကို အဘယ်ကြောင့် ဆန့်ကျင်ငြင်းခုံနေသနည်း။ သင့်တွင် ငါ၏ စကားရှိသည်။ သင် ယုံကြည်လျှင် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို မြင်ရလိမ့်မည်။ သဘာဝအရ မဖြစ်နိုင်ခြင်းများသည် အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ အမှုတော်ကို မတားဆီးနိုင်ပေ။ သံသယဖြစ်ခြင်းနှင့် မယုံကြည်ခြင်းသည် နှိမ့်ချခြင်းမဟုတ်ပေ။ ခရစ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခြင်းသည်သာ စစ်မှန်သော နှိမ့်ချခြင်းနှင့် စစ်မှန်သော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆက်ကပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Christ reproved Martha, but His words were spoken with the
utmost gentleness. “Said I not unto thee, that, if thou wouldest
believe, thou shouldest see the glory of God?” Why should you
doubt in regard to My power? Why reason in opposition to My
requirements? You have My word. If you will believe, you shall see
the glory of God. Natural impossibilities cannot prevent the work
of the Omnipotent One. Skepticism and unbelief are not humility.
Implicit belief in Christ’s word is true humility, true self-surrender.

“ကျောက်တုံးကို ဖယ်ကြလော့။” ခရစ်တော်သည် ကျောက်တုံးကို ဖယ်ရန် အမိန့်ပေးနိုင်ပြီး ကျောက်တုံးသည်လည်း ကိုယ်တော်၏ အသံကို နားထောင်ပေလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘေးတွင် ရှိနေသော ကောင်းကင်တမန်များကိုလည်း ဤအမှုကို ပြုရန် ခိုင်းစေနိုင်သည်။ ကိုယ်တော် အမိန့်ပေးလျှင် မမြင်နိုင်သော လက်များက ကျောက်တုံးကို ဖယ်ရှားပေးလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုကျောက်တုံးကို လူသားတို့၏ လက်ဖြင့် ဖယ်ရှားစေခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ခရစ်တော်သည် လူသားတို့အနေဖြင့် ဘုရားနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လူသားတို့၏ တန်ခိုးဖြင့် ပြုနိုင်သော အရာအတွက် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးကို ခေါ်ယူရန် မလိုပေ။ ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့၏ အကူအညီကို မပယ်ချပေ။ ကိုယ်တော်သည် လူသားအား ပေးသနားထားသော အစွမ်းအစများကို အသုံးပြုသည့်အခါ လူသားနှင့်အတူ ပူးပေါင်းကာ ခွန်အားပေးတော်မူ၏။

“Take ye away the stone.” Christ could have commanded the
stone to remove, and it would have obeyed His voice. He could have
bidden the angels who were close by His side to do this. At His
bidding, invisible hands would have removed the stone. But it was
to be taken away by human hands. Thus Christ would show that
humanity is to co-operate with divinity. What human power can do
divine power is not summoned to do. God does not dispense with
man’s aid. He strengthens him, co-operating with him as he uses the
powers and capabilities given him.
464 The Desire of Ages

အမိန့်ကို နာခံကြသည်။ ကျောက်တုံးကို လှိမ့်၍ ဖယ်လိုက်ကြသည်။ အရာရာကို ပွင့်လင်းစွာနှင့် အစီအစဉ်တကျ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ မည်သည့် လှည့်ဖြားမှုမျှ မရှိသည်ကို အားလုံး မြင်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့သည်။ လာဇရု၏ ရုပ်အလောင်းသည် ကျောက်ဆောင်ဂူထဲတွင် အေးစက်ငြိမ်သက်စွာ သေဆုံးလျက် ရှိနေသည်။ ငိုချင်းချသူများ၏ အသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အံ့ဩခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်းများဖြင့် စုဝေးနေသူများသည် သင်္ချိုင်းဂူပတ်လည်တွင် ရပ်ကာ ဘာဆက်ဖြစ်မည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

The command is obeyed. The stone is rolled away. Everything
is done openly and deliberately. All are given a chance to see that no
deception is practiced. There lies the body of Lazarus in its rocky
grave, cold and silent in death. The cries of the mourners are hushed.
Surprised and expectant, the company stand around the sepulcher,
waiting to see what is to follow.

ခရစ်တော်သည် သင်္ချိုင်းရှေ့တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေတော်မူ၏။ ရှိနေသူအားလုံးအပေါ်တွင် သန့်ရှင်းပြီး ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါတစ်ခု လွှမ်းမိုးနေသည်။ ခရစ်တော်သည် သင်္ချိုင်းဂူနှင့် ပိုနီးရာသို့ တိုးသွားသည်။ ကောင်းကင်သို့ မျက်နှာမူကာ “အဖ၊ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်၏စကားကို နားညောင်းတော်မူသောကြောင့် ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းပါ၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဤအဖြစ်အပျက် မတိုင်မီ မကြာသေးမီက ခရစ်တော်၏ ရန်သူများသည် ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဟု ဆိုသောကြောင့် ဘုရားကို စော်ကားသည်ဟု စွပ်စွဲကာ ခဲနှင့်ပစ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသည်။ [၅၃၆] ကိုယ်တော်သည် စာတန်၏ တန်ခိုးဖြင့် အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုသည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်ကို မိမိ၏ အဖဟု ခေါ်ဆိုပြီး ပြည့်ဝသော ယုံကြည်စိတ်ချမှုဖြင့် မိမိသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။

Calmly Christ stands before the tomb. A sacred solemnity rests
upon all present. Christ steps closer to the sepulcher. Lifting His
eyes to heaven, He says, “Father, I thank Thee that Thou hast heard
Me.” Not long before this, Christ’s enemies had accused Him of
blasphemy, and had taken up stones to cast at Him because He
[536] claimed to be the Son of God. They accused Him of performing
miracles by the power of Satan. But here Christ claims God as His
Father, and with perfect confdence declares that He is the Son of
God.

ကိုယ်တော် ပြုသမျှတို့တွင် ခရစ်တော်သည် ခမည်းတော်နှင့်အတူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိဘာသာ သီးခြားလုပ်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အမြဲတမ်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းအားဖြင့် အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုတော်မူ၏။ ခရစ်တော်သည် မိမိနှင့် ခမည်းတော်၏ ဆက်သွယ်မှုကို အားလုံးအား သိစေလိုသည်။ “အဖ၊ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်၏စကားကို နားညောင်းတော်မူသောကြောင့် ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းပါ၏။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်၏စကားကို အမြဲနားညောင်းတော်မူသည်ကို ကျွန်ုပ်သိပါ၏။ သို့သော်လည်း ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်ကို စေလွှတ်တော်မူသည်ကို ဤနေရာတွင် ရပ်နေသော လူအများတို့သည် ယုံကြည်ကြစေရန် သူတို့အတွက် ကျွန်ုပ် ဤသို့ပြောခြင်း ဖြစ်ပါသည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဤနေရာတွင် တပည့်တော်များနှင့် လူအများတို့သည် ခရစ်တော်နှင့် ဘုရားသခင်ကြားရှိ ဆက်နွှယ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ အခိုင်မာဆုံးသော သက်သေကို ရရှိကြရမည် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ ကြေညာချက်သည် လှည့်ဖြားမှုမဟုတ်ကြောင်း သူတို့ မြင်တွေ့ကြရမည်ဖြစ်သည်။

In all that He did, Christ was co-operating with His Father. Ever
He had been careful to make it evident that He did not work independently; it was by faith and prayer that He wrought His miracles.
Christ desired all to know His relationship with His Father. “Father,”
He said, “I thank Thee that Thou hast heard Me. And I knew that
Thou hearest Me always: but because of the people which stand
by I said it, that they may believe that Thou hast sent Me.” Here
the disciples and the people were to be given the most convincing
evidence in regard to the relationship existing between Christ and
God. They were to be shown that Christ’s claim was not a deception.

“ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးမှ၊ ‘လာဇရု၊ ထွက်လာခဲ့လော့’ ဟု ကြီးသော အသံနှင့် ဟစ်ကြော်တော်မူ၏။” ကိုယ်တော်၏ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံသည် သေဆုံးနေသူ၏ နားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။ ကိုယ်တော် မိန့်ကြားလိုက်သည်နှင့် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်သည် လူသားဇာတ်ကို ထိုးဖောက်၍ လက်ကနဲ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ဖြင့် တောက်ပနေသော ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်တွင် ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးအပေါ် အာမခံချက်ကို လူတို့ မြင်တွေ့ရသည်။ မျက်လုံးတိုင်းသည် ဂူ၏ ဝင်ပေါက်သို့ အာရုံစိုက်နေကြသည်။ နားတိုင်းသည်လည်း အနည်းငယ်သော အသံကိုပင် ကြားရစေရန် စွင့်နေကြသည်။ ခရစ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို စမ်းသပ်မည့်၊ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြမည့် သို့မဟုတ် ထိုမျှော်လင့်ချက်ကို ထာဝရ ငြှိမ်းသတ်ပစ်မည့် ထိုသက်သေကို အားလုံးက ပြင်းပြသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် စောင့်မျှော်နေကြသည်။

“And when He thus had spoken, He cried with a loud voice,
Lazarus, come forth.” His voice, clear and penetrating, pierces the
ear of the dead. As He speaks, divinity flashes through humanity.
In His face, which is lighted up by the glory of God, the people see
the assurance of His power. Every eye is fastened on the entrance
to the cave. Every ear is bent to catch the slightest sound. With
intense and painful interest all wait for the test of Christ’s divinity,
the evidence that is to substantiate His claim to be the Son of God,
or to extinguish the hope forever.

တိတ်ဆိတ်နေသော သင်္ချိုင်းဂူထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရှိလာပြီး သေဆုံးနေသူသည် သင်္ချိုင်းဂူဝတွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလောင်းပတ်ပတ်တီးထားသော အဝတ်များကြောင့် အဟန့်အတား ဖြစ်နေသဖြင့် ခရစ်တော်က အံ့အားသင့်နေသော ကြည့်ရှုသူများအား “သူ့ကို ဖြေလွှတ်၍ သွားပါစေလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ လူသား အမှုဆောင်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း တစ်ဖန် ပြသခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လူသားသည် လူသားအတွက် အလုပ်လုပ်ရမည်။ လာဇရုသည် လွတ်မြောက်သွားပြီး လူအုပ်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ ရောဂါကြောင့် ပိန်ချုံးနေသူ သို့မဟုတ် အားနည်းပြီး ယိုင်ထိုးနေသူအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ ကျန်းမာသန်စွမ်းသော လူရွယ်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါဖြင့် ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ဉာဏ်ပညာနှင့် ကယ်တင်ရှင်အပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာတို့ဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူသည် ယေရှု၏ ခြေတော်ရင်းတွင် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရင်း လဲလျောင်းလိုက်သည်။

There is a stir in the silent tomb, and he who was dead stands
at the door of the sepulcher. His movements are impeded by the
graveclothes in which he was laid away, and Christ says to the
astonished spectators, “Loose him, and let him go.” Again they are
“Lazarus, Come Forth” 465
shown that the human worker is to co-operate with God. Humanity
is to work for humanity. Lazarus is set free, and stands before
the company, not as one emaciated from disease, and with feeble,
tottering limbs, but as a man in the prime of life, and in the vigor of
a noble manhood. His eyes beam with intelligence and with love for
his Saviour. He casts himself in adoration at the feet of Jesus.

ကြည့်ရှုသူများသည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်ကြပေ။ ထို့နောက်တွင် ဖော်မပြနိုင်သော ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း မြင်ကွင်းများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ညီမနှစ်ဦးသည် သူတို့၏အစ်ကိုကို ဘုရားသခင် ပေးသနားသော လက်ဆောင်အဖြစ် ပြန်လည်ရရှိကြသဖြင့် ဝမ်းသာမျက်ရည်များဖြင့် ကယ်တင်ရှင်ကို ကျေးဇူးတင်စကားများ ပြောကြသည်။ သို့သော် မောင်နှမများနှင့် မိတ်ဆွေများ ဤသို့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်းအတွက် ဝမ်းမြောက်နေကြစဉ်တွင် ယေရှုသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် အသက်သခင်ကို လိုက်ရှာသောအခါ ကိုယ်တော်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။

The beholders are at frst speechless with amazement. Then there
follows an inexpressible scene of rejoicing and thanksgiving. The
sisters receive their brother back to life as the gift of God, and with
joyful tears they brokenly express their thanks to the Saviour. But
while brother, sisters, and friends are rejoicing in this reunion, Jesus
withdraws from the scene. When they look for the Life-giver, He is
not to be found.