အခန်း (၂၅) — ဂါလိလဲအိုင်နားတွင်ခေါ်တော်မူခြင်း

 

အခန်း (၂၅) — ပင်လယ်နားတွင် ခေါ်ယူတော်မူခြင်း

ဤအခန်းသည် မဿဲ ၄:၁၈-၂၂၊ မာကု ၁:၁၆-၂၀ နှင့် လုကာ ၅:၁-၁၁ တို့အပေါ် အခြေခံထားသည်။

ဂါလိလဲအိုင်ပေါ်တွင် မိုးသောက်ယံ အချိန်ရောက်လာပြီ။ တပည့်တော်တို့သည် တစ်ညလုံး အချည်းနှီး ပင်ပန်းစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် နွမ်းလျလျနှင့် အိုင်ထဲရှိ သူတို့၏ ငါးဖမ်းလှေများပေါ်တွင် ရှိနေကြဆဲဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ရေစပ်၌ တိတ်ဆိတ်စွာ အချိန်ဖြုန်းရန် ကြွလာတော်မူ၏။ နံနက်စောစောအချိန်တွင် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ နောက်တော်သို့ လိုက်ပါနေကြသော လူအုပ်ကြီးထံမှ ခေတ္တမျှ အနားယူနိုင်ရန် ကိုယ်တော် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာမီပင် လူတို့သည် ကိုယ်တော့်ထံ စုရုံးလာကြသည်။ လူဦးရေမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာသဖြင့် ကိုယ်တော့်ကို အရပ်ရပ်က ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် တပည့်တော်တို့သည် ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာကြပြီဖြစ်သည်။ လူအုပ်၏ တိုးဝှေ့မှုကို ရှောင်ရှားရန် ယေရှုသည် ပေတရု၏လှေထဲသို့ တက်တော်မူပြီး ကမ်းနှင့် အနည်းငယ် ခွာထုတ်ရန် မိန့်တော်မူသည်။ ဤနေရာတွင် လူအပေါင်းတို့သည် ယေရှုကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ မြင်နိုင်၊ ကြားနိုင်ကြပြီး လှေပေါ်မှနေ၍ ကမ်းခြေရှိ လူအုပ်ကို ကိုယ်တော် သွန်သင်တော်မူ၏။

[244] Chapter 25—The Call by the Sea
This chapter is based on Matthew 4:18-22; Mark 1:16-20; Luke
5:1-11.
Day was breaking over the Sea of Galilee. The disciples, weary
with a night of fruitless toil, were still in their fshing boats on the
lake. Jesus had come to spend a quiet hour by the waterside. In the
early morning He hoped for a little season of rest from the multitude
that followed Him day after day. But soon the people began to gather
about Him. Their numbers rapidly increased, so that He was pressed
upon all sides. Meanwhile the disciples had come to land. In order
to escape the pressure of the multitude, Jesus stepped into Peter’s
boat, and bade him pull out a little from the shore. Here Jesus could
be better seen and heard by all, and from the boat He taught the
multitude on the beach.

ကောင်းကင်တမန်များ ငေးမောကြည့်ရှုဖွယ် အံ့ဩစရာ မြင်ကွင်းပါတကား။ သူတို့၏ ဘုန်းကြီးသော အုပ်ချုပ်သူသည် တံငါလှေတစ်စင်းထဲတွင် ထိုင်လျက်၊ မငြိမ်မသက်သော လှိုင်းတံပိုးများ၏ လှုပ်ခါမှုကို ခံယူရင်း၊ ရေစပ်အထိ တိုးဝှေ့လာသော လူအုပ်ကြီးအား ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဧဝံဂေလိသတင်းကောင်းကို ဟောပြောနေတော်မူ၏။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ချီးမြှောက်ခြင်းကို ခံရသောသူသည် သာမန်လူတန်းစားတို့အား လဟာပြင်တွင် ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်အကြောင်း ကြီးမြတ်သောအရာများကို ကြေညာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်၏ လုပ်ငန်းတော်အတွက် ဤထက် ပိုမိုသင့်တော်သော နေရာ မရှိနိုင်တော့ပေ။ အိုင်၊ တောင်တန်းများ၊ ကျယ်ပြောသော လယ်ကွင်းများ၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေသော နေရောင်ခြည်၊ ဤအရာအားလုံးသည် ကိုယ်တော်၏ သင်ခန်းစာများကို ပုံဖော်ရန်နှင့် စိတ်နှလုံးထဲတွင် စွဲထင်စေရန် ပစ္စည်းများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ သင်ခန်းစာ တစ်ခုမျှ အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ပါ။ ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာသော သတင်းစကားတိုင်းသည် အချို့သော ဝိညာဉ်များအတွက် ထာဝရအသက်နှုတ်ကပတ်တော် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

What a scene was this for angels to contemplate; their glorious
Commander, sitting in a fsherman’s boat, swayed to and fro by the
restless waves, and proclaiming the good news of salvation to the
listening throng that were pressing down to the water’s edge! He
who was the Honored of heaven was declaring the great things of His
kingdom in the open air, to the common people. Yet He could have
had no more ftting scene for His labors. The lake, the mountains,
[245] the spreading fields, the sunlight flooding the earth, all furnished
objects to illustrate His lessons and impress them upon the mind.
And no lesson of Christ’s fell fruitless. Every message from His lips
came to some soul as the word of eternal life.

ကမ်းခြေရှိ လူအုပ်မှာ အခိုက်အတန့်တိုင်း တိုးပွားနေသည်။ တောင်ဝှေးကို အားပြုနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ တောင်ပေါ်မှ သန်စွမ်းသော တောင်သူလယ်သမားများ၊ အိုင်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသော တံငါသည်များ၊ ကုန်သည်များနှင့် ရဗ္ဗိများ၊ ချမ်းသာသူနှင့် ပညာတတ်များ၊ လူကြီးလူငယ်မရွေး သူတို့၏ လူမမာများနှင့် ဒုက္ခသည်များကို ခေါ်ဆောင်လာရင်း မြတ်သော ဆရာတော်၏ စကားတော်ကို နားထောင်ရန် တိုးဝှေ့လာကြသည်။ ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းများကို ပရောဖက်တို့သည် ကြိုတင်မျှော်မှန်းလျက် ဤသို့ ရေးသားခဲ့ကြသည် —

Every moment added to the multitude upon the shore. Aged men
leaning upon their staffs, hardy peasants from the hills, fshermen
from their toil on the lake, merchants and rabbis, the rich and learned,
old and young, bringing their sick and suffering ones, pressed to
hear the words of the divine Teacher. To such scenes as this the
prophets had looked forward, and they wrote:

“ဇေဗုလုန်ပြည်နှင့် နဿလိပြည်၊ ပင်လယ်လမ်းနား၊ ယော်ဒန်မြစ်တစ်ဖက်၊ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့ နေရာ ဂါလိလဲပြည်၊ မှောင်မိုက်ထဲတွင် နေသောလူတို့သည် ကြီးစွာသောအလင်းကို မြင်ရကြပြီ။ သေခြင်း၏ အရိပ်အာဝါသ နေရာတွင် နေသောသူတို့၌ အလင်းသည် ပေါ်ထွက်လျက်ရှိ၏။”

“The land of Zebulon and the land of Naphtali,
200
Call by the Sea 201
Toward the sea, beyond Jordan,
Galilee of the Gentiles,
The people which sat in darkness
Saw a great light,
And to them which sat in the region and shadow of death,
To them did light spring up.” R. V.

ဂင်္နေသရက် ကမ်းခြေရှိ လူအုပ်ကြီးသာမက၊ ယေရှုသည် ပင်လယ်နားတွင် ဟောပြောစဉ် အခြားသော ပရိသတ်များကိုလည်း စိတ်ထဲတွင် မြင်ယောင်နေခဲ့သည်။ ခေတ်အဆက်ဆက်ကို မျှော်ကြည့်လျက်၊ ကိုယ်တော်၏ သစ္စာရှိသော သူများ ထောင်ထဲတွင်လည်းကောင်း၊ တရားရုံးတွင်လည်းကောင်း၊ စုံစမ်းခြင်း၊ အထီးကျန်ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများထဲတွင် ရှိနေကြသည်ကို မြင်တော်မူ၏။ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ တိုက်ပွဲဝင်ခြင်းနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးခြင်း မြင်ကွင်းတိုင်းသည် ကိုယ်တော့်ရှေ့တွင် ပွင့်လင်းလျက်ရှိသည်။ စုရုံးနေသော လူတို့အား ပြောကြားသော စကားများဖြင့်၊ ကိုယ်တော်သည် အခြားသော ဝိညာဉ်များအတွက်လည်း စမ်းသပ်မှုအတွင်း မျှော်လင့်ချက်၊ ဝမ်းနည်းမှုအတွင်း သက်သာရာနှင့် မှောင်မိုက်အတွင်း ကောင်းကင်အလင်း ဖြစ်လာမည့် စကားများကို ပြောကြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့်၊ ဂါလိလဲပင်လယ်ပေါ်ရှိ တံငါလှေမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုအသံသည် ကမ္ဘာကုန်သည်အထိ လူသားတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးမည့်အသံအဖြစ် ကြားရလိမ့်မည်။

Beside the throng on the shores of Gennesaret, Jesus in His
sermon by the sea had other audiences before His mind. Looking
down the ages, He saw His faithful ones in prison and judgment hall,
in temptation and loneliness and affliction. Every scene of joy and
conflict and perplexity was open before Him. In the words spoken to
those gathered about Him, He was speaking also to these other souls
the very words that would come to them as a message of hope in
trial, of comfort in sorrow, and heavenly light in darkness. Through
the Holy Spirit, that voice which was speaking from the fsherman’s
boat on the Sea of Galilee, would be heard speaking peace to human
hearts to the close of time.

ဟောပြောချက် ပြီးဆုံးသောအခါ၊ ယေရှုသည် ပေတရုဘက်သို့ လှည့်၍ ပင်လယ်ထဲသို့ လှေကို ထုတ်ပြီး ငါးဖမ်းရန် ပိုက်ကွန်ကို ချလိုက်ရန် မိန့်တော်မူ၏။ သို့သော် ပေတရုသည် စိတ်ပျက်နေခဲ့သည်။ တစ်ညလုံး သူဘာမျှ မရခဲ့ပေ။ အထီးကျန်သော နာရီများအတွင်း သူသည် အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း နွမ်းလျနေသော ဗတ္တိဇံယောဟန်၏ ကံကြမ္မာကို တွေးတောနေခဲ့သည်။ ယေရှုနှင့် နောက်လိုက်များ၏ အလားအလာ၊ ယုဒပြည်တွင် သာသနာလုပ်ငန်း မအောင်မြင်မှု၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိတို့၏ မလိုမုန်းထားမှုများကို သူတွေးတောနေခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အလုပ်အကိုင်ပင် သူ့ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။ အချည်းနှီးဖြစ်သော ပိုက်ကွန်များကို ကြည့်ရင်း အနာဂတ်မှာ မှောင်မိုက်နေပုံရသည်။ “အရှင်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်ညလုံး ပင်ပန်းစွာ လုပ်သော်လည်း တစ်ကောင်မျှ မရပါ၊ သို့သော်လည်း ကိုယ်တော်၏ စကားအတိုင်း ပိုက်ကွန်ကို ချပါမည်” ဟု သူလျှောက်လေသည်။

The discourse ended, Jesus turned to Peter, and bade him launch
out into the sea, and let down his net for a draught. But Peter
was disheartened. All night he had taken nothing. During the
lonely hours he had thought of the fate of John the Baptist, who was
languishing alone in his dungeon. He had thought of the prospect
before Jesus and His followers, of the ill success of the mission
to Judea, and the malice of the priests and rabbis. Even his own
occupation had failed him; and as he watched by the empty nets,
the future had seemed dark with discouragement. “Master,” he said,
“we have toiled all the night, and have taken nothing: nevertheless
at Thy word I will let down the net.”

ကြည်လင်သော အိုင်ရေပြင်တွင် ပိုက်ကွန်ဖြင့် ငါးဖမ်းရန် ညအချိန်သည်သာ အခွင့်သာသော အချိန်ဖြစ်သည်။ တစ်ညလုံး အချည်းနှီး လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီးနောက်၊ နေ့ခင်းဘက်တွင် ပိုက်ကွန်ချခြင်းမှာ မျှော်လင့်ချက်မရှိဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ယေရှုက အမိန့်ပေးခဲ့သဖြင့် ဆရာတော်အား ချစ်မြတ်နိုးစိတ်ကြောင့် တပည့်တော်တို့သည် နာခံခဲ့ကြသည်။ ရှိမုန်နှင့် သူ၏ ညီတို့သည် အတူတကွ ပိုက်ကွန်ကို ချလိုက်ကြသည်။ ပိုက်ကွန်ကို ပြန်ဆွဲတင်ရန် ကြိုးစားသောအခါ၊ ပါလာသော ငါးအရေအတွက်မှာ အလွန်များပြားသဖြင့် ပိုက်ကွန် စတင်ပြဲလေသည်။ ထို့ကြောင့် ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့ကို အကူအညီတောင်းရန် ခေါ်ခဲ့ရသည်။ ငါးများကို ဖမ်းဆီးပြီးသောအခါ လှေနှစ်စင်းလုံးတွင် ဝန်အလွန်လေးသဖြင့် မြုပ်မတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

Night was the only favorable time for fshing with nets in the [246]
clear waters of the lake. After toiling all night without success, it
seemed hopeless to cast the net by day; but Jesus had given the
command, and love for their Master moved the disciples to obey.
Simon and his brother together let down the net. As they attempted
to draw it in, so great was the quantity of fsh enclosed that it began
to break. They were obliged to summon James and John to their aid.
When the catch was secured, both the boats were so heavily laden
that they were in danger of sinking.
202 The Desire of Ages

သို့သော် ပေတရုသည် ယခုအခါ လှေများ သို့မဟုတ် ဝန်တင်ထားခြင်းများကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ဤအံ့ဖွယ်သောအမှုကို သူမြင်တွေ့ခဲ့သမျှ အခြားအရာများထက် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော် ထင်ရှားပြသခြင်းအဖြစ် သူခံယူခဲ့သည်။ သဘာဝတရား အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားသူတစ်ဦးအဖြစ် ယေရှုကို သူမြင်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အထံတော်သို့ ရောက်ရှိခြင်းက သူ၏ မသန့်ရှင်းမှုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဆရာတော်အား ချစ်မြတ်နိုးစိတ်၊ မိမိ၏ မယုံကြည်မှုအတွက် ရှက်စိတ်၊ ခရစ်တော်၏ နှိမ့်ချမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်စိတ်၊ အားလုံးထက် အတိုင်းအဆမရှိသော သန့်ရှင်းခြင်းရှေ့တွင် မိမိ၏ မသန့်ရှင်းမှုကို ခံစားရခြင်းက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားစေသည်။ သူ၏ အဖော်များက ပိုက်ကွန်ထဲမှ ငါးများကို သိမ်းဆည်းနေစဉ် ပေတရုသည် ကယ်တင်ရှင်၏ ခြေတော်ရင်း၌ ပြပ်ဝပ်လျက် “သခင်၊ အကျွန်ုပ်ဆီမှ ထွက်သွားတော်မူပါ၊ အကျွန်ုပ်သည် အပြစ်ရှိသောသူ ဖြစ်ပါသည်” ဟု ဟစ်အော်လေသည်။

But Peter was unmindful now of boats or lading. This miracle,
above any other he had ever witnessed, was to him a manifestation
of divine power. In Jesus he saw One who held all nature under
His control. The presence of divinity revealed his own unholiness.
Love for his Master, shame for his own unbelief, gratitude for the
condescension of Christ, above all, the sense of his uncleanness
in the presence of infnite purity, overwhelmed him. While his
companions were securing the contents of the net, Peter fell at the
Saviour’s feet, exclaiming, “Depart from me; for I am a sinful man,
O Lord.”

ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းခြင်း အထံတော်ကြောင့်ပင် ပရောဖက် ဒံယေလသည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်ရှေ့တွင် သေသောသူကဲ့သို့ လဲကျခဲ့ဖူးသည်။ သူက “ငါ၏ လှပသော အဆင်းသည် ပုပ်ပျက်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲ၍ ငါ့၌ အင်အားမရှိတော့ပါ” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ထို့အတူ ဟေရှာယသည်လည်း ထာဝရဘုရား၏ ဘုန်းတော်ကို မြင်သောအခါ “ငါသည် အကျိုးနည်းပြီ၊ ပျက်စီးပြီ။ အကြောင်းမူကား ငါသည် ညစ်ညူးသော နှုတ်ခမ်းရှိသောသူ ဖြစ်လျက်၊ ညစ်ညူးသော နှုတ်ခမ်းရှိသော လူတို့၏ အလယ်၌ နေလျက်ရှိသည်ဖြစ်၍၊ ငါ့မျက်စိတို့သည် ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေရှင် ထာဝရဘုရားတည်းဟူသော ရှင်ဘုရင်ကို မြင်ရပြီ” ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။ (ဒံယေလ ၁၀:၈၊ ဟေရှာယ ၆:၅)။ လူသား၏ အားနည်းချက်နှင့် အပြစ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပြည့်စုံခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပြီး၊ သူသည် လုံးဝ လိုအပ်ချက်ရှိပြီး မသန့်ရှင်းကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်ခြင်းနှင့် ဘုန်းအာနုဘော်တော်ကို မြင်ခွင့်ရသူတိုင်း ဤသို့ပင် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

It was the same presence of divine holiness that had caused the
prophet Daniel to fall as one dead before the angel of God. He said,
“My comeliness was turned in me into corruption, and I retained no
strength.” So when Isaiah beheld the glory of the Lord, he exclaimed,
“Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips,
and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes
have seen the King, the Lord of hosts.” Daniel 10:8; Isaiah 6:5.
Humanity, with its weakness and sin, was brought in contrast with
the perfection of divinity, and he felt altogether defcient and unholy.
Thus it has been with all who have been granted a view of God’s
greatness and majesty.

ပေတရုက “အကျွန်ုပ်ဆီမှ ထွက်သွားတော်မူပါ၊ အကျွန်ုပ်သည် အပြစ်ရှိသောသူ ဖြစ်ပါသည်” ဟု ဟစ်အော်သော်လည်း၊ ယေရှုနှင့် မခွဲနိုင်ဟု ခံစားရသဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ခြေတော်ကို ဖက်တွယ်ထားခဲ့သည်။ ကယ်တင်ရှင်က “မကြောက်နှင့်၊ ယခုမှစ၍ သင်သည် လူကို ဖမ်းသောသူ ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု ပြန်လည် မိန့်ကြားတော်မူ၏။ ဟေရှာယသည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် မိမိ၏ မထိုက်တန်မှုကို မြင်ပြီးမှသာ ဘုရားသခင်၏ သတင်းစကားကို လွှဲအပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ပေတရုသည်လည်း မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို အားကိုးရန် လမ်းပြခြင်း ခံရပြီးမှသာ ခရစ်တော်အတွက် အမှုတော်ဆောင်ရန် ခေါ်ယူခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

Peter exclaimed, “Depart from me; for I am a sinful man;” yet
he clung to the feet of Jesus, feeling that he could not be parted from
Him. The Saviour answered, “Fear not; from henceforth thou shalt
catch men.” It was after Isaiah had beheld the holiness of God and
his own unworthiness that he was entrusted with the divine message.
It was after Peter had been led to self-renunciation and dependence
upon divine power that he received the call to his work for Christ.

ဤအချိန်အထိ တပည့်တော် တစ်ဦးမျှ ယေရှုနှင့်အတူ လုပ်ဖော်ဆောင်ဖက်များအဖြစ် အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းခြင်း မရှိသေးပေ။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ အံ့ဖွယ်အမှုများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များကို နားထောင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ ယခင်အလုပ်အကိုင်များကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ခြင်း မရှိသေးပါ။ ဗတ္တိဇံယောဟန် အကျဉ်းချခံရခြင်းမှာ သူတို့အားလုံးအတွက် ခါးသီးသော စိတ်ပျက်မှု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယောဟန်၏ သာသနာလုပ်ငန်း ရလဒ်မှာ ဤသို့ဖြစ်လျှင်၊ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင် အားလုံးက ဆန့်ကျင်နေသော သူတို့၏ ဆရာတော်အတွက် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်သာ ရှိလိမ့်မည်။ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့၏ ငါးဖမ်းခြင်းလုပ်ငန်းသို့ ခေတ္တပြန်သွားရခြင်းမှာ သူတို့အတွက် သက်သာရာရစေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ယေရှုသည် သူတို့၏ ယခင်ဘဝကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ပေါင်းစည်းရန် ခေါ်တော်မူသည်။ ပေတရုသည် ထိုခေါ်ယူမှုကို လက်ခံခဲ့သည်။ ကမ်းခြေသို့ ရောက်သောအခါ ယေရှုသည် အခြားတပည့်တော် သုံးဦးအား “ငါ့နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ကြလော့၊ ငါသည် သင်တို့ကို လူကို ဖမ်းသောသူ ဖြစ်စေမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ချက်ချင်းပင် သူတို့သည် အရာအားလုံးကို စွန့်ပစ်၍ နောက်တော်သို့ လိုက်ကြလေသည်။

Until this time none of the disciples had fully united as colaborers
with Jesus. They had witnessed many of His miracles, and had
listened to His teaching; but they had not entirely forsaken their
[247] former employment. The imprisonment of John the Baptist had
[248]
[249]
been to them all a bitter disappointment. If such were to be the
outcome of John’s mission, they could have little hope for their
Master, with all the religious leaders combined against Him. Under
the circumstances it was a relief to them to return for a short time to
their fshing. But now Jesus called them to forsake their former life,
and unite their interests with His. Peter had accepted the call. Upon
Call by the Sea 203
reaching the shore, Jesus bade the three other disciples, “Follow Me,
and I will make you fshers of men.” Immediately they left all, and
followed Him.

သူတို့၏ ပိုက်ကွန်များနှင့် ငါးဖမ်းလှေများကို စွန့်ခွာရန် မခိုင်းစေမီ၊ ယေရှုသည် သူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ဘုရားသခင် ဖြည့်ဆည်းပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံချက် ပေးခဲ့သည်။ ပေတရု၏ လှေကို ဧဝံဂေလိလုပ်ငန်းအတွက် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းအတွက် ကြွယ်ဝစွာ ပြန်လည် ပေးဆပ်ခဲ့သည်။ “ကိုယ်တော်ကို ပတ္ထနာပြုသော သူအပေါင်းတို့အား ကြွယ်ဝတော်မူသော” အရှင်က “ပေးကြလော့၊ ထိုသို့ပေးလျှင် သင်တို့အား ပေးကြလိမ့်မည်။ အတိုင်းအရှည် ကောင်းလျက်၊ ဖိလျက်၊ လှုပ်လျက်၊ လျှံလျက်ရှိသည်နှင့် သင်တို့ရင်ခွင်၌ ပေးကြလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ (ရောမ ၁၀:၁၂၊ လုကာ ၆:၃၈)။ ဤအတိုင်းအတာဖြင့် ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်၏ အမှုဆောင်မှုကို ဆုချခဲ့သည်။ အမှုတော်ဆောင်ရာတွင် ပေးဆပ်ရသော စွန့်လွှတ်မှုတိုင်းကို “ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်၏ အတိုင်းအဆမရှိသော ကြွယ်ဝခြင်း” နှင့်အညီ ပြန်လည် ပေးဆပ်မည်ဖြစ်သည်။ (ဧဖက် ၃:၂၀၊ ၂:၇)။

Before asking them to leave their nets and fshing boats, Jesus
had given them the assurance that God would supply their needs.
The use of Peter’s boat for the work of the gospel had been richly
repaid. He who is “rich unto all that call upon Him,” has said, “Give,
and it shall be given unto you; good measure, pressed down, and
shaken together, and running over.” Romans 10:12; Luke 6:38. In
this measure He had rewarded the disciple’s service. And every
sacrifce that is made in His ministry will be recompensed according
to “the exceeding riches of His grace.” Ephesians 3:20; 2:7.

ခရစ်တော်နှင့် ကွဲကွာနေသော ထိုစိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ် အိုင်ထဲရှိ ညအချိန်တွင်၊ တပည့်တော်တို့သည် မယုံကြည်မှုကြောင့် စိတ်ပင်ပန်းလျက်၊ အချည်းနှီးသော လုပ်အားကြောင့် နွမ်းလျနေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော် ရှိနေခြင်းက သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို နှိုးဆော်ပေးပြီး ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် အောင်မြင်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့အတွက်လည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်၏။ ခရစ်တော်နှင့် ကွဲကွာပါက ကျွန်ုပ်တို့၏ အလုပ်သည် အချည်းနှီးဖြစ်ပြီး၊ မယုံသင်္ကာဖြစ်ရန်နှင့် မြည်တမ်းရန် လွယ်ကူသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် နီးကပ်စွာ ရှိနေပြီး ကိုယ်တော်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ အလုပ်လုပ်သောအခါ၊ ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော် သက်သေကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ ဝမ်းမြောက်ကြရသည်။ ဝိညာဉ်ကို စိတ်ပျက်စေခြင်းမှာ စာတန်၏ အလုပ်ဖြစ်ပြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကို နှိုးဆော်ခြင်းမှာ ခရစ်တော်၏ အလုပ်ဖြစ်သည်။

During that sad night on the lake, when they were separated
from Christ, the disciples were pressed hard by unbelief, and weary
with fruitless toil. But His presence kindled their faith, and brought
them joy and success. So it is with us; apart from Christ, our work
is fruitless, and it is easy to distrust and murmur. But when He is
near, and we labor under His direction, we rejoice in the evidence of
His power. It is Satan’s work to discourage the soul; it is Christ’s
work to inspire with faith and hope.

ထိုအံ့ဖွယ်အမှုက တပည့်တော်များအတွက် ပေးသော ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော သင်ခန်းစာမှာ ကျွန်ုပ်တို့အတွက်လည်း ဖြစ်သည် — ပင်လယ်ထဲမှ ငါးများကို ကိုယ်တော်၏ စကားတော်ဖြင့် စုစည်းနိုင်သော အရှင်သည် လူသားတို့၏ စိတ်နှလုံးကိုလည်း အကျိုးသက်ရောက်စေနိုင်ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာတော် ကြိုးများဖြင့် ဆွဲဆောင်နိုင်သဖြင့် ကိုယ်တော်၏ အစေခံများသည် “လူကို ဖမ်းသောသူများ” ဖြစ်လာနိုင်ကြသည်။

The deeper lesson which the miracle conveyed for the disciples
is a lesson for us also,—that He whose word could gather the fshes
from the sea could also impress human hearts, and draw them by
the cords of His love, so that His servants might become “fshers of
men.”

ထိုဂါလိလဲ တံငါသည်များသည် နှိမ့်ချသော၊ ပညာမတတ်သော သူများဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် လောက၏ အလင်းဖြစ်သော ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော် ရွေးချယ်ထားသော ရာထူးအတွက် သူတို့ကို အရည်အချင်း ပြည့်မီစေရန် အပြည့်အဝ တတ်နိုင်တော်မူသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် ပညာသင်ကြားခြင်းကို မထီမဲ့မြင် မပြုခဲ့ပါ။ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာဖြင့် ထိန်းချုပ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်အတွက် ဆက်ကပ်သောအခါ၊ ဉာဏ်ရည်ပညာ မြှင့်တင်ခြင်းသည် ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် ထိုခေတ်က ပညာရှိများကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲလွန်းသဖြင့် ဒုက္ခရောက်နေသော လူသားများကို မစာနာနိုင်ကြဘဲ နာဇရက်မြို့သားနှင့်အတူ လုပ်ဖော်ဆောင်ဖက်များ မဖြစ်နိုင်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အစွဲအလမ်းကြီးမှုကြောင့် ခရစ်တော်၏ သွန်သင်မှုကို ခံယူရန် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ သခင်ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ဆက်သွယ်ပေးမည့် အဟန့်အတားမရှိသော လမ်းကြောင်းများ ဖြစ်လာမည့်သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ရှာဖွေတော်မူ၏။ ဘုရားသခင်နှင့်အတူ လုပ်ဆောင်သူများ ဖြစ်လာလိုသူအားလုံး ပထမဦးဆုံး သင်ယူရမည့် သင်ခန်းစာမှာ မိမိကိုယ်ကို မယုံကြည်ခြင်း သင်ခန်းစာ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာ ခရစ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို သူတို့ထံသို့ အပ်နှင်းရန် အဆင်သင့် ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။ ဤအရာကို အမြင့်ဆုံး သိပ္ပံကျောင်းများတွင် ပညာသင်ကြားခြင်းဖြင့် မရရှိနိုင်ပါ။ ၎င်းသည် မြတ်သော ဆရာတော် တစ်ပါးတည်းထံမှ ရရှိသော ပညာ၏ အသီးအပွင့်သာ ဖြစ်သည်။

They were humble and unlearned men, those fshers of Galilee;
but Christ, the light of the world, was abundantly able to qualify
them for the position for which He had chosen them. The Saviour
did not despise education; for when controlled by the love of God,
and devoted to His service, intellectual culture is a blessing. But
He passed by the wise men of His time, because they were so selfconfdent that they could not sympathize with suffering humanity,
and become colaborers with the Man of Nazareth. In their bigotry
they scorned to be taught by Christ. The Lord Jesus seeks the
co-operation of those who will become unobstructed channels for [250]
the communication of His grace. The frst thing to be learned by
all who would become workers together with God is the lesson of
self-distrust; then they are prepared to have imparted to them the
204 The Desire of Ages
character of Christ. This is not to be gained through education in
the most scientifc schools. It is the fruit of wisdom that is obtained
from the divine Teacher alone.

ယေရှုသည် ပညာမတတ်သော တံငါသည်များကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့သည် ထိုခေတ်၏ ရိုးရာဓလေ့များနှင့် မှားယွင်းသော အလေ့အထများ၏ သွန်သင်မှုကို မခံယူခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပင်ကိုယ်အရည်အချင်းရှိသူများ ဖြစ်ကြပြီး၊ နှိမ့်ချကာ သင်ယူလိုစိတ်ရှိသူများ — ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်အတွက် ပညာပေးနိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သာမန်ဘဝလမ်းကြောင်းများတွင် နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို စိတ်ရှည်စွာ လုပ်ကိုင်နေကြသော လူများစွာ ရှိသည်။ သူတို့သည် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ပါက ကမ္ဘာ့အချီးမွမ်းခံရဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် တန်းတူဖြစ်လာနိုင်သည့် စွမ်းအားများ မိမိတို့၌ ရှိနေသည်ကို မသိရှိကြပေ။ ထိုအိပ်ပျော်နေသော စွမ်းရည်များကို နှိုးဆော်ရန် ကျွမ်းကျင်သော လက်တစ်စုံ၏ ထိတွေ့မှု လိုအပ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော သူများကို ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ လုပ်ဖော်ဆောင်ဖက်များအဖြစ် ခေါ်ယူခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ပေါင်းသင်းနေထိုင်ခွင့်ကို ပေးခဲ့သည်။ လောက၏ ကြီးမြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်များတွင် ထိုကဲ့သို့သော ဆရာမျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပါ။ တပည့်တော်တို့သည် ကယ်တင်ရှင်၏ လေ့ကျင့်မှုမှ ထွက်လာကြသောအခါ၊ သူတို့သည် မသိနားမလည်သော၊ ယဉ်ကျေးမှုမရှိသော သူများ မဟုတ်တော့ပေ။ သူတို့သည် စိတ်သဘောထားနှင့် စရိုက်လက္ခဏာတွင် ကိုယ်တော်နှင့် တူလာကြပြီး၊ သူတို့သည် ယေရှုနှင့်အတူ ရှိခဲ့ဖူးကြောင်းကို လူတို့ သိရှိလာကြသည်။

Jesus chose unlearned fshermen because they had not been
schooled in the traditions and erroneous customs of their time. They
were men of native ability, and they were humble and teachable,—
men whom He could educate for His work. In the common walks
of life there is many a man patiently treading the round of daily
toil, unconscious that he possesses powers which, if called into
action, would raise him to an equality with the world’s most honored
men. The touch of a skillful hand is needed to arouse those dormant
faculties. It was such men that Jesus called to be His colaborers;
and He gave them the advantage of association with Himself. Never
had the world’s great men such a teacher. When the disciples came
forth from the Saviour’s training, they were no longer ignorant and
uncultured. They had become like Him in mind and character, and
men took knowledge of them that they had been with Jesus.

ပညာရေး၏ အမြင့်ဆုံးအလုပ်မှာ အသိပညာကိုမျှသာ ဆက်သွယ်ပေးရန် မဟုတ်ဘဲ၊ စိတ်ချင်း စိတ်ချင်း၊ ဝိညာဉ်ချင်း ဝိညာဉ်ချင်း ထိတွေ့မှုမှတစ်ဆင့် ရရှိသော အသက်ပေးစွမ်းအင်ကို အပ်နှင်းရန် ဖြစ်သည်။ အသက်သည်သာ အသက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ သို့ဖြစ်လျှင် လောကကို ကောင်းချီးပေးခဲ့သော အသက်ပေးလှုံ့ဆော်မှုတိုင်း စီးဆင်းရာ ထိုမြတ်သော အသက်နှင့် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် နေ့စဉ် ထိတွေ့ခွင့် ရခဲ့သော သူတို့၏ အခွင့်ထူးမှာ မည်မျှ ကြီးမားလိုက်သနည်း။ အခြားအဖော်များထက်၊ ချစ်လှစွာသော တပည့်တော် ယောဟန်သည် ထိုအံ့ဖွယ်အသက်၏ တန်ခိုးတော်ထံ မိမိကိုယ်ကို ဆက်ကပ်ခဲ့သည်။ သူက “အသက်သည် ထင်ရှားပြီ၊ အကြင်ထာဝရအသက်သည် ခမည်းတော်နှင့်အတူရှိ၍ ငါတို့၌ ထင်ရှားလေပြီ၊ ထိုအသက်ကို ငါတို့သည် မြင်ရ၍ သက်သေခံကြ၏၊ သင်တို့အားလည်း ကြားပြောကြ၏။” “ကိုယ်တော်၏ ပြည့်စုံခြင်းထဲက ငါတို့ရှိသမျှသည် ခံယူ၍ ကျေးဇူးတစ်ပါးအပေါ်၌ ကျေးဇူးတစ်ပါးကို ရကြပြီ” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ (၁ ယောဟန် ၁:၂၊ ယောဟန် ၁:၁၆)။

It is not the highest work of education to communicate knowledge merely, but to impart that vitalizing energy which is received
through the contact of mind with mind, and soul with soul. It is only
life that can beget life. What privilege, then, was theirs who for
three years were in daily contact with that divine life from which has
flowed every life-giving impulse that has blessed the world! Above
all his companions, John the beloved disciple yielded himself to the
power of that wondrous life. He says, “The life was manifested, and
we have seen it, and bear witness, and show unto you that eternal
life, which was with the Father, and was manifested unto us.” “Of
His fullness have all we received, and grace for grace.” 1 John 1:2;
John 1:16.

ကျွန်ုပ်တို့ သခင်၏ တမန်တော်များတွင် မိမိတို့ကိုယ်ကို ဘုန်းကြီးစေမည့် အရာတစ်ခုမျှ မရှိပါ။ သူတို့၏ လုပ်ငန်းများ အောင်မြင်ခြင်းမှာ ဘုရားသခင်ကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ဤလူတို့၏ ဘဝများ၊ သူတို့ တည်ဆောက်ခဲ့သော စရိုက်လက္ခဏာများနှင့် ဘုရားသခင် သူတို့မှတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ကြီးမြတ်သောအမှုများသည် သင်ယူလိုစိတ်ရှိပြီး နာခံသောသူ အပေါင်းတို့အတွက် ကိုယ်တော် ဘာလုပ်ပေးမည် ဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံချက်များ ဖြစ်ကြသည်။

In the apostles of our Lord there was nothing to bring glory to
themselves. It was evident that the success of their labors was due
only to God. The lives of these men, the characters they developed,
and the mighty work that God wrought through them, are a testimony
to what He will do for all who are teachable and obedient.

ခရစ်တော်ကို အချစ်ဆုံးသူသည် အကြီးမားဆုံးသော ကောင်းမှုကို ပြုလိမ့်မည်။ မိမိကိုယ်ကို ဖယ်ရှားခြင်းဖြင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် မိမိစိတ်နှလုံးပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်ရန် နေရာပေးပြီး၊ ဘုရားသခင်ထံသို့ လုံးဝ ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသော ဘဝဖြင့် နေထိုင်သူ၏ အသုံးဝင်မှုမှာ အကန့်အသတ်မရှိပေ။ အကယ်၍ လူတို့သည် လိုအပ်သော ဆုံးမပဲ့ပြင်မှုကို လမ်းခုလတ်တွင် မြည်တမ်းခြင်း သို့မဟုတ် အားလျော့ခြင်းမရှိဘဲ ခံယူကြမည်ဆိုပါက၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို တစ်နာရီပြီး တစ်နာရီ၊ တစ်နေ့ပြီး တစ်နေ့ သွန်သင်ပေးပါလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ဖော်ပြရန် တောင့်တနေတော်မူ၏။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတို့သည် အဟန့်အတားများကို ဖယ်ရှားကြမည်ဆိုလျှင်၊ ကိုယ်တော်သည် လူသားလမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ကယ်တင်ခြင်းရေကို ကြွယ်ဝသော စီးကြောင်းများဖြင့် သွန်းလောင်းပေးပါလိမ့်မည်။ အကယ်၍ နှိမ့်ချသောဘဝရှိ လူများကို သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ ကောင်းမှုပြုရန် အားပေးမည်ဆိုလျှင်၊ သူတို့၏ ဇွဲလုံ့လကို နှိပ်ကွပ်ရန် တားဆီးသော လက်များ မရှိခဲ့လျှင်၊ ယခု ခရစ်တော်အတွက် အလုပ်သမား တစ်ယောက်ရှိသော နေရာတွင် တစ်ရာ ရှိလာပါလိမ့်မည်။

He who loves Christ the most will do the greatest amount of
good. There is no limit to the usefulness of one who, by putting self
[251] aside, makes room for the working of the Holy Spirit upon his heart,
and lives a life wholly consecrated to God. If men will endure the
Call by the Sea 205
necessary discipline, without complaining or fainting by the way,
God will teach them hour by hour, and day by day. He longs to
reveal His grace. If His people will remove the obstructions, He will
pour forth the waters of salvation in abundant streams through the
human channels. If men in humble life were encouraged to do all
the good they could do, if restraining hands were not laid upon them
to repress their zeal, there would be a hundred workers for Christ
where now there is one.

ဘုရားသခင်သည် လူတို့ကို ရှိသည့်အတိုင်း လက်ခံပြီး၊ သူတို့သည် ကိုယ်တော့်ထံ ဆက်ကပ်အပ်နှံပါက ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်အတွက် ပညာပေးတော်မူ၏။ ဝိညာဉ်ထဲသို့ လက်ခံရရှိသော ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် စွမ်းရည်အားလုံးကို ရှင်သန်စေပါလိမ့်မည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းပြမှုအောက်တွင်၊ ဘုရားသခင်ထံ အကြွင်းမဲ့ ဆက်ကပ်ထားသော စိတ်သည် ဟန်ချက်ညီစွာ ဖွံ့ဖြိုးလာပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ လိုအပ်ချက်များကို နားလည်ရန်နှင့် ပြည့်စုံစေရန် အားရှိလာသည်။ အားနည်းပြီး မမြဲသော စရိုက်သည် ခိုင်မာပြီး တည်ကြည်သော စရိုက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ စဉ်ဆက်မပြတ် ဆက်ကပ်ခြင်းက ယေရှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်အကြား အလွန်နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်ပေးသဖြင့် ခရစ်ယာန်သည် စိတ်သဘောထားနှင့် စရိုက်လက္ခဏာတွင် ကိုယ်တော်နှင့် တူလာသည်။ ခရစ်တော်နှင့် ဆက်သွယ်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် ပိုမိုကြည်လင်ပြီး ကျယ်ပြန့်သော အမြင်များကို ရရှိလိမ့်မည်။ သူ၏ ပိုင်းခြားသိမြင်မှုသည် ပိုမို ထိုးထွင်းသိမြင်လာပြီး၊ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ပိုမို မျှတလာလိမ့်မည်။ ခရစ်တော်အတွက် အသုံးတော်ခံရန် တောင့်တသောသူသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းနေမင်း၏ အသက်ပေးစွမ်းအားဖြင့် ရှင်သန်လာသဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်အတွက် အသီးများစွာ သီးနိုင်စွမ်း ရှိလာသည်။

God takes men as they are, and educates them for His service,
if they will yield themselves to Him. The Spirit of God, received
into the soul, will quicken all its faculties. Under the guidance of the
Holy Spirit, the mind that is devoted unreservedly to God develops
harmoniously, and is strengthened to comprehend and fulfll the
requirements of God. The weak, vacillating character becomes
changed to one of strength and steadfastness. Continual devotion
establishes so close a relation between Jesus and His disciple that
the Christian becomes like Him in mind and character. Through a
connection with Christ he will have clearer and broader views. His
discernment will be more penetrative, his judgment better balanced.
He who longs to be of service to Christ is so quickened by the lifegiving power of the Sun of Righteousness that he is enabled to bear
much fruit to the glory of God.

အနုပညာနှင့် သိပ္ပံပညာရပ်များတွင် အမြင့်ဆုံး ပညာတတ်သူများသည်ပင် လောကက ပညာမတတ်ဟု သတ်မှတ်ထားသော နှိမ့်ချသောဘဝရှိ ခရစ်ယာန်များထံမှ အဖိုးတန် သင်ခန်းစာများကို သင်ယူခဲ့ကြရသည်။ သို့သော် ထိုမထင်ရှားသော တပည့်တော်တို့သည် ကျောင်းအားလုံးထက် အမြင့်ဆုံးသော ကျောင်းတွင် ပညာသင်ယူခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် “မည်သူမျှ မပြောဖူးသကဲ့သို့” ပြောဆိုတော်မူသော အရှင်၏ ခြေတော်ရင်း၌ ထိုင်ခဲ့ကြသည်။

Men of the highest education in the arts and sciences have
learned precious lessons from Christians in humble life who were
designated by the world as unlearned. But these obscure disciples
had obtained an education in the highest of all schools. They had sat
at the feet of Him who spoke as “never man spake.”