အခန်း (၂၄) — ဤသူသည်လက်သမား၏သားမဟုတ်လော့

 

အခန်း ၂၄—“ဤသူသည် လက်သမား၏သား မဟုတ်လော”

ဤအခန်းသည် လုကာ ၄:၁၆-၃၀ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

ဂါလိလဲပြည်ရှိ ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်သော တောက်ပသောနေ့ရက်များအပေါ် အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်ခဲ့သည်။ နာဇရက်မြို့သားတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ “ဤသူသည် လက်သမား၏သား မဟုတ်လော” ဟု သူတို့ ဆိုကြသည်။

[236] Chapter 24—“Is Not This the Carpenter’s Son?”
This chapter is based on Luke 4:16-30.
Across the bright days of Christ’s ministry in Galilee, one
shadow lay. The people of Nazareth rejected Him. “Is not this
the carpenter’s son?” they said.

ကလေးဘဝနှင့် လူပျိုဘဝတွင် ယေရှုသည် နာဇရက်မြို့ရှိ တရားစရပ်တွင် မိမိ၏ ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခဲ့သည်။ အမှုတော်ကို စတင်ချိန်မှစ၍ ကိုယ်တော်သည် သူတို့နှင့် ခွဲခွာနေခဲ့သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၌ မည်သို့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူတို့ မသိဘဲမနေခဲ့ကြပေ။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အလယ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ သူတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ကိုယ်တော် ငယ်စဉ်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့သော ရင်းနှီးသည့် ပုံသဏ္ဌာန်များနှင့် မျက်နှာများကို တွေ့ရသည်။ ဤနေရာတွင် ကိုယ်တော်၏ မယ်တော်၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမများ ရှိနေကြပြီး၊ ဥပုသ်နေ့တွင် ကိုယ်တော်သည် တရားစရပ်သို့ ဝင်ရောက်ကာ ဝတ်ပြုသူများအကြား နေရာယူသောအခါ အားလုံးသော မျက်လုံးတို့သည် ကိုယ်တော်ထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားကြသည်။

During His childhood and youth, Jesus had worshiped among
His brethren in the synagogue at Nazareth. Since the opening of
His ministry He had been absent from them, but they had not been
ignorant of what had befallen Him. As He again appeared among
them, their interest and expectation were excited to the highest pitch.
Here were the familiar forms and faces of those whom He had known
from infancy. Here were His mother, His brothers and sisters, and
all eyes were turned upon Him as He entered the synagogue upon
the Sabbath day, and took His place among the worshipers.

ထိုနေ့၏ ပုံမှန်ဝတ်ပြုမှုတွင်၊ အကြီးအကဲသည် ပရောဖက်ကျမ်းကို ဖတ်ရှုပြီး၊ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု အားလုံးကို ပယ်ရှားကာ ဘုန်းကြီးသော အုပ်ချုပ်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးမည့် ကြွလာမည့်အရှင်ကို ဆက်လက်မျှော်လင့်ရန် လူတို့ကို တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ မေရှိယကြွလာမည့်အချိန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထားများကို ပြန်လည်ပြောပြခြင်းဖြင့် နားထောင်သူများကို အားပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဣသရေလလူတို့ကို ကယ်တင်ရန် စစ်တပ်များကို ဦးဆောင်လျက် ပေါ်ထွန်းလာလိမ့်မည်ဟူသော အတွေးကို အဓိကထားကာ ကိုယ်တော်ကြွလာမည့် ဘုန်းအသရေကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

In the regular service for the day, the elder read from the prophets,
and exhorted the people still to hope for the Coming One, who would
bring in a glorious reign, and banish all oppression. He sought to
encourage his hearers by rehearsing the evidence that the Messiah’s
coming was near. He described the glory of His advent, keeping
prominent the thought that He would appear at the head of armies to
deliver Israel.

တရားစရပ်တွင် ရဗ္ဗိ (Rabbi) တစ်ဦးရှိနေပါက၊ သူသည် တရားဟောရန် မျှော်လင့်ခံရပြီး၊ မည်သည့် ဣသရေလလူမျိုးမဆို ပရောဖက်ကျမ်းကို ဖတ်ကြားနိုင်ပါသည်။ ဤဥပုသ်နေ့တွင် ယေရှုအား ဝတ်ပြုမှု၌ ပါဝင်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် “ဖတ်ခြင်းငှာ ထတော်မူ၏။ ပရောဖက် ဟေရှာယကျမ်းစာကို ပေးကြ၏။” လုကာ ၄:၁၆၊ ၁၇။ ကိုယ်တော်ဖတ်ကြားသော ကျမ်းစကားမှာ မေရှိယနှင့် စပ်ဆိုင်သည်ဟု နားလည်ထားသော အချက်ဖြစ်သည်-

When a rabbi was present at the synagogue, he was expected to
deliver the sermon, and any Israelite might give the reading from
the prophets. Upon this Sabbath Jesus was requested to take part
in the service. He “stood up to read. And there was delivered unto
Him a roll of the prophet Isaiah.” Luke 4:16, 17, R. V., margin. The
scripture which He read was one that was understood as referring to
the Messiah:

“ထာဝရဘုရား၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ငါ့အပေါ်၌ တည်တော်မူ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ဆင်းရဲသားတို့အား ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောစေခြင်းငှာ ငါ့ကို ဘိသိက်ပေးတော်မူပြီ။ နှလုံးကြေကွဲသောသူတို့ကို အနာငြိမ်းစေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ ဖမ်းဆီးချုပ်ထားခြင်းခံရသောသူတို့အား လွှတ်ခြင်းအကြောင်းနှင့်၊ မျက်စိကန်းသောသူတို့အား မျက်စိမြင်ခြင်းအကြောင်းကို ဟောပြောစေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ ညှဉ်းဆဲခံရသောသူတို့ကို လွှတ်စေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ ထာဝရဘုရား၏ မင်္ဂလာနှစ်ကို ဟောပြောစေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ ငါ့ကို စေလွှတ်တော်မူပြီ။”

[237] “The Spirit of the Lord is upon Me,
Because He hath anointed Me to preach the gospel to the
poor;
192
“Is Not This the Carpenter’s Son?” 193
He hath sent Me to heal the brokenhearted,
To preach deliverance to the captives,
And recovering of sight to the blind,
To set at liberty them that are bruised,
To preach the acceptable year of the Lord.”

“ကျမ်းစာကို လိပ်၍ အစေခံလက်သို့ ပြန်ပေးပြီးလျှင်... တရားစရပ်၌ရှိသောသူအပေါင်းတို့သည် ကိုယ်တော်ကို စေ့စေ့ကြည့်ရှုကြ၏။... လူအပေါင်းတို့သည်လည်း ကိုယ်တော်ကို ထောက်ခံ၍၊ နှုတ်တော်ထွက် ကျေးဇူးစကားကို အံ့သြကြ၏။” လုကာ ၄:၂၀-၂၂။

“And He closed the roll, and gave it back to the attendant: ...
and the eyes of all in the synagogue were fastened on Him.... And
all bare Him witness, and wondered at the words of grace which
proceeded out of His mouth.” Luke 4:20-22, R. V., margin.

ယေရှုသည် မိမိနှင့်စပ်ဆိုင်သော ပရောဖက်ပြုချက်များကို သက်ရှိထင်ရှား ရှင်းလင်းတင်ပြသူအဖြစ် လူတို့ရှေ့တွင် ရပ်တော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်ဖတ်ကြားခဲ့သော စကားများကို ရှင်းပြရာတွင်၊ မေရှိယသည် ညှဉ်းဆဲခံရသူများကို သက်သာစေသူ၊ အကျဉ်းသားများကို လွှတ်ပေးသူ၊ ဒုက္ခရောက်သူများကို ကျန်းမာစေသူ၊ မျက်စိကန်းသောသူများကို မြင်စေသူနှင့် လောကသို့ သမ္မာတရား၏ အလင်းကို ဖွင့်ပြသူအဖြစ် မိန့်ကြားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာနှင့် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော စကားများ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်သည် နားထောင်သူများကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော တန်ခိုးဖြင့် တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ လွှမ်းမိုးမှု ဒီရေသည် အတားအဆီးတိုင်းကို ဖြိုဖျက်ခဲ့သည်။ မောရှေကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် မမြင်နိုင်သော အရှင်ကို မြင်ခဲ့ကြရသည်။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လှုံ့ဆော်မှုကို ခံရသဖြင့်၊ ထာဝရဘုရားအား “အာမင်” ဟု ဆိုကာ ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။

Jesus stood before the people as a living expositor of the prophecies concerning Himself. Explaining the words He had read, He
spoke of the Messiah as a reliever of the oppressed, a liberator of
captives, a healer of the afflicted, restoring sight to the blind, and
revealing to the world the light of truth. His impressive manner and
the wonderful import of His words thrilled the hearers with a power
they had never felt before. The tide of divine influence broke every
barrier down; like Moses, they beheld the Invisible. As their hearts
were moved upon by the Holy Spirit, they responded with fervent
amens and praises to the Lord.

သို့သော် ယေရှုက “ဤကျမ်းစာချက်သည် ယနေ့ သင်တို့နား၌ ပြည့်စုံပြီ” ဟု ကြေညာသောအခါ၊ သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ပြန်လည်သတိရလာပြီး သူတို့ကို စကားပြောနေသောသူ၏ တောင်းဆိုချက်များကို စဉ်းစားလာကြသည်။ အာဗြဟံ၏သားမြေးများဖြစ်သော သူတို့၊ ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ကျွန်ခံနေရသူများအဖြစ် ဖော်ပြခံခဲ့ရသည်။ မကောင်းမှု၏ တန်ခိုးမှ ကယ်တင်ခြင်းခံရမည့် အကျဉ်းသားများအဖြစ် လည်းကောင်း၊ မှောင်မိုက်၌ရှိနေ၍ သမ္မာတရား၏ အလင်းကို လိုအပ်နေသူများအဖြစ် လည်းကောင်း သူတို့ကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုခဲ့သည်။ သူတို့၏ မာနသည် ထိခိုက်ခဲ့ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ နိုးထလာခဲ့သည်။ ယေရှု၏စကားများသည် ကိုယ်တော်၏အမှုတော်မှာ သူတို့အလိုရှိသော အရာနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ သူတို့၏ လုပ်ရပ်များသည် အလွန်အမင်း စစ်ဆေးခံရနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ အပြင်ပန်း အခမ်းအနားများတွင် တိကျလှသော်လည်း၊ ထိုကဲ့သို့သော ရှင်းလင်းစူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် အစစ်ဆေးခံရမည်ကို သူတို့ ကြောက်ရွံ့ကြသည်။

But when Jesus announced, “This day is this scripture fulflled in
your ears,” they were suddenly recalled to think of themselves, and
of the claims of Him who had been addressing them. They, Israelites,
children of Abraham, had been represented as in bondage. They had
been addressed as prisoners to be delivered from the power of evil; as
in darkness, and needing the light of truth. Their pride was offended,
and their fears were roused. The words of Jesus indicated that His
work for them was to be altogether different from what they desired.
Their deeds might be investigated too closely. Notwithstanding their
exactness in outward ceremonies, they shrank from inspection by
those clear, searching eyes.

ဤယေရှုသည် မည်သူနည်းဟု သူတို့ မေးခွန်းထုတ်ကြသည်။ မေရှိယ၏ ဘုန်းအသရေကို မိမိအတွက် တောင်းဆိုနေသောသူသည် လက်သမား၏သားဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ဖခင် ယောသပ်နှင့်အတူ လက်သမားအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် တောင်ကုန်းများပေါ်တွင် ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို သူတို့ မြင်ဖူးကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ ညီအစ်ကို မောင်နှမများနှင့်လည်း ရင်းနှီးကြပြီး ကိုယ်တော်၏ ဘဝနှင့် အလုပ်အကိုင်များကိုလည်း သိကြသည်။ ကလေးဘဝမှ လူပျိုဘဝ၊ လူပျိုဘဝမှ လူကြီးဘဝသို့ ဖွံ့ဖြိုးလာသည်ကို သူတို့ မြင်ခဲ့ကြရသည်။ ကိုယ်တော်၏ ဘဝသည် အပြစ်ကင်းစင်ခဲ့သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် ကတိထားတော်မူသော အရှင်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။

Who is this Jesus? they questioned. He who had claimed for
Himself the glory of the Messiah was the son of a carpenter, and
had worked at His trade with His father Joseph. They had seen
Him toiling up and down the hills, they were acquainted with His
brothers and sisters, and knew His life and labors. They had seen
Him develop from childhood to youth, and from youth to manhood.
194 The Desire of Ages
Although His life had been spotless, they would not believe that He
was the Promised One.

နိုင်ငံတော်သစ်နှင့် ပတ်သက်သော ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်နှင့် သူတို့၏ အကြီးအကဲထံမှ ကြားခဲ့ရသော သွန်သင်ချက်တို့အကြား မည်မျှ ကွာခြားလှသနည်း။ ယေရှုသည် ရောမလူတို့၏ လက်အောက်မှ သူတို့ကို ကယ်တင်မည့်အကြောင်း ဘာမျှမပြောခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်၏ နိမိတ်လက္ခဏာများအကြောင်း သူတို့ ကြားဖူးကြပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးကို သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် အသုံးချလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ထိုသို့သော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် လက္ခဏာကို မတွေ့ရပေ။

[238] What a contrast between His teaching in regard to the new kingdom and that which they had heard from their elder! Jesus had said
nothing of delivering them from the Romans. They had heard of His
miracles, and had hoped that His power would be exercised for their
advantage, but they had seen no indication of such purpose.

သူတို့သည် သံသယကို တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ ခဏတာ ပျော့ပျောင်းသွားခဲ့သော သူတို့၏ စိတ်နှလုံးသည် ပို၍ပင် မာကျောသွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့တွင် မျက်စိကန်းသူများ မျက်စိမပွင့်စေရန်နှင့် ကျွန်ခံနေရသော ဝိညာဉ်များ လွတ်မြောက်မှု မရရှိစေရန် စာတန်သည် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားသည်။ သူတို့အား မယုံကြည်မှု၌ မြဲမြံနေစေရန် ပြင်းပြသော အားထုတ်မှုဖြင့် စာတန်သည် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ သူတို့ကို စကားပြောနေသူမှာ သူတို့၏ ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း ခံစားချက်ဖြင့် တုန်လှုပ်ခဲ့ရသော နိမိတ်ကို သူတို့ ဂရုမပြုဘဲ နေခဲ့ကြသည်။

As they opened the door to doubt, their hearts became so much
the harder for having been momentarily softened. Satan was determined that blind eyes should not that day be opened, nor souls
bound in slavery be set at liberty. With intense energy he worked to
fasten them in unbelief. They made no account of the sign already
given, when they had been stirred by the conviction that it was their
Redeemer who addressed them.

သို့သော် ယေရှုသည် ယခုအခါ သူတို့၏ စိတ်ကွယ်ရာ အတွေးများကို ဖွင့်ပြခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဇာတ်တော်ကို သက်သေပြခဲ့သည်။ “ကိုယ်တော်ကလည်း၊ အချင်းဆေးသမား၊ ကိုယ်ကိုကိုယ် ကုလော့ဟူသော စကားပုံကိုလည်းကောင်း၊ ကပေရနောင်မြို့၌ ပြုသည်ကို ငါတို့ကြားရသမျှတို့ကို ဤမိမိပြည်၌လည်း ပြုလော့ဟူသော စကားကိုလည်းကောင်း၊ သင်တို့သည် ငါ့အား ဧကန်အမှန် ပြောကြလိမ့်မည်။ တစ်ဖန် မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ပရောဖက်သည် မိမိပြည်၌ အသရေမရှိ။ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ဧလိယလက်ထက်၌ သုံးနှစ်နှင့် ခြောက်လပတ်လုံး မိုးခေါင်၍ တစ်ပြည်လုံး၌ အစာခေါင်းပါးခြင်း ဘေးကြီးဖြစ်သောအခါ၊ ဣသရေလပြည်၌ မုဆိုးမအများရှိသော်လည်း၊ ဧလိယသည် ဣသရေလမုဆိုးမ တစ်ယောက်ထံသို့မျှ မသွားရဘဲ၊ ဇိဒုန်ပြည်၊ ဇရတ္တမြို့ရှိသော မုဆိုးမတစ်ယောက်ထံသို့သာ သွားရ၏။ ပရောဖက် ဧလိရှဲလက်ထက်၌လည်း ဣသရေလပြည်၌ နူနာစွဲသောသူ အများရှိသော်လည်း၊ ရှုရိလူ နာမန်မှတစ်ပါး အဘယ်သူမျှ စင်ကြယ်ခြင်းသို့ မရောက်ဟု မိန့်တော်မူ၏။” လုကာ ၄:၂၃-၂၇။

But Jesus now gave them an evidence of His divinity by revealing
their secret thoughts. “He said unto them, Doubtless ye will say
unto Me this parable, Physician, heal thyself: whatsoever we have
heard done at Capernaum, do also here in Thine own country. And
He said, Verily I say unto you, No prophet is acceptable in his own
country. But of a truth I say unto you, There were many widows in
Israel in the days of Elijah, when the heaven was shut up three years
and six months, when there came a great famine over all the land;
and unto none of them was Elijah sent, but only to Zarephath, in
the land of Sidon, unto a woman that was a widow. And there were
many lepers in Israel in the time of Elisha the prophet; and none of
them was cleansed, but only Naaman, the Syrian.” Luke 4:23-27, R.
V.

ပရောဖက်များ၏ ဘဝတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို ပြောပြခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် နားထောင်သူများ၏ မေးခွန်းများကို တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်က အထူးအမှုတော်အတွက် ရွေးချယ်ထားသော အစေခံများသည် စိတ်နှလုံးမာကျောပြီး မယုံကြည်သော လူတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ရန် ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ သို့သော် ခံစားသိရှိနိုင်သော နှလုံးသားရှိပြီး ယုံကြည်ခြင်းရှိသူများကိုမူ ပရောဖက်များမှတစ်ဆင့် ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော် သက်သေများကို အထူးပေးသနားခဲ့သည်။ ဧလိယလက်ထက်တွင် ဣသရေလလူတို့သည် ဘုရားသခင်ထံမှ လွှဲဖယ်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အပြစ်များကို ဖက်တွယ်ထားပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ စေတမန်များမှတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်တော်၏ သတိပေးချက်များကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ လာနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖြတ်တောက်ခဲ့ကြသည်။ ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလလူတို့၏ အိမ်များကို ကျော်သွားခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ အစေခံအတွက် ရွေးချယ်ခံလူမျိုး မဟုတ်သော တစ်ပါးအမျိုးသားပြည်ရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံတွင် ခိုလှုံရာကို ရှာပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအမျိုးသမီးသည် မိမိရရှိထားသော အလင်းကို လိုက်နာခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်က ပရောဖက်မှတစ်ဆင့် ပေးပို့သော ပိုမိုကြီးမြတ်သော အလင်းအတွက် သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို ဖွင့်ထားသောကြောင့် မျက်နှာသာပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

By this relation of events in the lives of the prophets, Jesus met
the questionings of His hearers. The servants whom God had chosen
for a special work were not allowed to labor for a hardhearted and
unbelieving people. But those who had hearts to feel and faith to
believe were especially favored with evidences of His power through
the prophets. In the days of Elijah, Israel had departed from God.
They clung to their sins, and rejected the warnings of the Spirit
through the Lord’s messengers. Thus they cut themselves off from
the channel by which God’s blessing could come to them. The Lord
passed by the homes of Israel, and found a refuge for His servant
in a heathen land, with a woman who did not belong to the chosen
“Is Not This the Carpenter’s Son?” 195
people. But this woman was favored because she had followed the
light she had received, and her heart was open to the greater light
that God sent her through His prophet.

ဧလိရှဲလက်ထက်တွင် ဣသရေလပြည်ရှိ နူနာသည်များကို ကျော်သွားခဲ့ခြင်းမှာလည်း ထိုအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ပါးအမျိုးသား မှူးမတ်တစ်ဦးဖြစ်သော နာမန်သည် မှန်ကန်သောအရာအပေါ် မိမိ၏ ယုံကြည်ချက်တွင် သစ္စာရှိခဲ့ပြီး အကူအညီလိုအပ်ကြောင်းကို အလွန်အမင်း ခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်လက်ဆောင်များကို လက်ခံနိုင်သည့် အခြေအနေတွင် ရှိခဲ့သည်။ သူသည် နူနာမှ စင်ကြယ်သွားရုံသာမက စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်ကို သိရှိခြင်း ကောင်းချီးကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။

It was for the same reason that in Elisha’s time the lepers of [239]
Israel were passed by. But Naaman, a heathen nobleman, had been
faithful to his convictions of right, and had felt his great need of help.
He was in a condition to receive the gifts of God’s grace. He was
not only cleansed from his leprosy, but blessed with a knowledge of
the true God.

ဘုရားသခင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ရပ်တည်မှုသည် ကျွန်ုပ်တို့ရရှိထားသော အလင်းပမာဏအပေါ်တွင် မူတည်သည်မဟုတ်ဘဲ၊ ရရှိထားသော အလင်းကို မည်သို့အသုံးချသနည်း ဆိုသည့်အပေါ်တွင်သာ မူတည်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မှန်ကန်သောအရာကို တတ်နိုင်သမျှ ရွေးချယ်သော တစ်ပါးအမျိုးသားများသည်ပင်လျှင်၊ အလင်းများစွာ ရရှိထားပြီး ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုသည်ဟု ဆိုသော်လည်း အလင်းကို ပစ်ပယ်ကာ မိမိတို့၏ နေ့စဉ်ဘဝဖြင့် မိမိတို့၏ ဝန်ခံချက်ကို ဆန့်ကျင်နေသူများထက် ပိုမိုသာလွန်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေကြသည်။

Our standing before God depends, not upon the amount of light
we have received, but upon the use we make of what we have. Thus
even the heathen who choose the right as far as they can distinguish
it are in a more favorable condition than are those who have had
great light, and profess to serve God, but who disregard the light,
and by their daily life contradict their profession.

တရားစရပ်ရှိ နားထောင်သူများအား ယေရှုမိန့်ကြားသော စကားများသည် သူတို့၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ထင်မှတ်မှုကို အမြစ်မှ နှက်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ထံမှ လွှဲဖယ်သွားကာ ကိုယ်တော်၏လူမျိုးဖြစ်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားပြီဟူသော ခါးသီးသည့် အမှန်တရားကို ဖိအားပေး ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူတို့၏ အခြေအနေအမှန်ကို ဖော်ပြလိုက်သောအခါ စကားလုံးတိုင်းသည် ဓားနှင့်မွှန်းသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် ယေရှုက အစပိုင်းတွင် သူတို့အား ပေးခဲ့သော ယုံကြည်ခြင်းကို ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချကြသည်။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုမှ ပေါက်ဖွားလာသော ဤသူသည် သာမန်လူတစ်ဦးထက် မပိုကြောင်း သူတို့ လက်မခံလိုကြပေ။

The words of Jesus to His hearers in the synagogue struck at the
root of their self-righteousness, pressing home upon them the bitter
truth that they had departed from God and forfeited their claim to be
His people. Every word cut like a knife as their real condition was
set before them. They now scorned the faith with which Jesus had at
frst inspired them. They would not admit that He who had sprung
from poverty and lowliness was other than a common man.

သူတို့၏ မယုံကြည်မှုသည် အာဃာတကို မွေးဖွားစေခဲ့သည်။ စာတန်သည် သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး၊ ဒေါသတကြီးဖြင့် ကယ်တင်ရှင်အား အော်ဟစ်ဆဲဆိုကြသည်။ ကုသရန်နှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ရန် ကြွလာသောသူထံမှ သူတို့ လွှဲဖယ်သွားခဲ့ကြပြီး၊ ယခုအခါတွင် ဖျက်ဆီးသူ၏ စရိုက်လက္ခဏာများကို ပြသကြသည်။

Their unbelief bred malice. Satan controlled them, and in wrath
they cried out against the Saviour. They had turned from Him whose
mission it was to heal and restore; now they manifested the attributes [240]
of the destroyer.

ယေရှုသည် တစ်ပါးအမျိုးသားများအား ပေးသနားသော ကောင်းချီးများအကြောင်းကို ရည်ညွှန်းသောအခါ၊ နားထောင်သူများ၏ ပြင်းထန်သော အမျိုးသားရေးမာနသည် နိုးထလာခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ စကားများသည် ဆူညံသံများကြားတွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ ဤလူတို့သည် ပညတ်တရားကို စောင့်ရှောက်သည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယခုအခါ သူတို့၏ အစွဲအလမ်းများ ထိခိုက်သွားသောအခါ လူသတ်ရန်ပင် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။ လူအုပ်သည် ပျက်ပြားသွားပြီး ယေရှုကို ဖမ်းဆီးကာ တရားစရပ်မှ လည်းကောင်း၊ မြို့ပြင်သို့ လည်းကောင်း တွန်းထုတ်သွားကြသည်။ အားလုံးက ကိုယ်တော်ကို ဖျက်ဆီးရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ ကိုယ်တော်ကို ချောက်ကမ်းပါးထိပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဇောက်ထိုးချပစ်ရန် ကြံစည်ကြသည်။ အော်ဟစ်သံများနှင့် ကျိန်ဆဲသံများ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ အချို့က ကိုယ်တော်ကို ခဲနှင့်ပေါက်နေကြစဉ်၊ ရုတ်တရက် ကိုယ်တော်သည် သူတို့အလယ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ တရားစရပ်တွင် ကိုယ်တော်၏ နံဘေး၌ရှိနေခဲ့သော ကောင်းကင်စေတမန်များသည် ထိုရူးသွပ်နေသော လူအုပ်ကြီးအလယ်တွင် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ရှိနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ရန်သူများထံမှ ကိုယ်တော်ကို ကာကွယ်ပိတ်ဆို့ပြီး ဘေးကင်းရာ အရပ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။

When Jesus referred to the blessings given to the Gentiles, the
ferce national pride of His hearers was aroused, and His words were
drowned in a tumult of voices. These people had prided themselves
on keeping the law; but now that their prejudices were offended, they
were ready to commit murder. The assembly broke up, and laying
hands upon Jesus, they thrust Him from the synagogue, and out of
the city. All seemed eager for His destruction. They hurried Him
to the brow of a precipice, intending to cast Him down headlong.

ဤကဲ့သို့ပင် ကောင်းကင်တမန်များသည် လောတကို ကာကွယ်ခဲ့ပြီး သောဒုံမြို့အလယ်မှ ဘေးကင်းစွာ ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့ကြသည်။ ဤကဲ့သို့ပင် ဧလိရှဲကိုလည်း တောင်ပေါ်မြို့လေးတွင် ကာကွယ်ခဲ့ကြသည်။ ဝန်းရံထားသော တောင်ကုန်းများသည် ရှုရိဘုရင်၏ မြင်းများနှင့် စစ်ရထားများ၊ လက်နက်ကိုင် စစ်သည်အင်အားကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောအခါ၊ ဧလိရှဲသည် ထာဝရဘုရား၏ အစေခံကို ဝန်းရံထားသော မီးမြင်းများနှင့် မီးရထားများတည်းဟူသော ဘုရားသခင်၏ စစ်တပ်များ တောင်စောင်းများပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

Shouts and maledictions flled the air. Some were casting stones
at Him, when suddenly He disappeared from among them. The
heavenly messengers who had been by His side in the synagogue
196 The Desire of Ages
were with Him in the midst of that maddened throng. They shut
Him in from His enemies, and conducted Him to a place of safety.

ထို့ကြောင့် ခေတ်အဆက်ဆက်တွင် ကောင်းကင်တမန်များသည် ခရစ်တော်၏ သစ္စာရှိသော နောက်လိုက်များ၏ အနီးအနားတွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။ မကောင်းမှုအင်အားစုကြီးသည် အောင်နိုင်လိုသူ အားလုံးကို ဆန့်ကျင်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း၊ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို မမြင်ရသောအရာများ၊ ဘုရားသခင်ကို ချစ်သောသူများကို ကယ်တင်ရန် သူတို့ပတ်လည်၌ တပ်ချထားသော ကောင်းကင်စစ်တပ်များကို ကြည့်ရှုစေလိုပါသည်။ မြင်ရသော ဘေးအန္တရာယ်နှင့် မမြင်ရသော ဘေးအန္တရာယ်များမှ ကောင်းကင်တမန်များ၏ ကြားဝင်ကူညီမှုကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ မည်မျှ ကာကွယ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်ကို ထာဝရကာလ၏ အလင်းထဲတွင် ဘုရားသခင်၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုများကို မမြင်ရမချင်း ကျွန်ုပ်တို့ မည်သည့်အခါမျှ သိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုအခါမှသာ ကောင်းကင်မိသားစု တစ်ခုလုံးသည် ဤလောကရှိ မိသားစုကို စိတ်ဝင်စားကြောင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်တော်မှ စေတမန်များသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခြေလှမ်းတိုင်းကို နေ့စဉ် စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သိရှိရပါလိမ့်မည်။

So angels protected Lot, and led him out safely from the midst
of Sodom. So they protected Elisha in the little mountain city. When
the encircling hills were flled with the horses and chariots of the
king of Syria, and the great host of his armed men, Elisha beheld
the nearer hill slopes covered with the armies of God,—horses and
chariots of fre round about the servant of the Lord.
So, in all ages, angels have been near to Christ’s faithful followers. The vast confederacy of evil is arrayed against all who would
overcome; but Christ would have us look to the things which are not
seen, to the armies of heaven encamped about all who love God, to
deliver them. From what dangers, seen and unseen, we have been
preserved through the interposition of the angels, we shall never
know, until in the light of eternity we see the providences of God.
Then we shall know that the whole family of heaven was interested
in the family here below, and that messengers from the throne of
God attended our steps from day to day.

ယေရှုသည် တရားစရပ်၌ ပရောဖက်ပြုချက်ကို ဖတ်ကြားသောအခါ၊ မေရှိယ၏ အမှုတော်နှင့်ပတ်သက်သော နောက်ဆုံးဖော်ပြချက်ကို မဖတ်ဘဲ ရပ်လိုက်သည်။ “ထာဝရဘုရား၏ မင်္ဂလာနှစ်ကို ဟောပြောစေခြင်းငှာ” ဟူသော စကားကို ဖတ်ပြီးနောက်၊ “ငါတို့ဘုရားသခင်၏ အပြစ်ပေးတော်မူရာနေ့ရက်ကိုလည်းကောင်း” (ဟေရှာယ ၆၁:၂) ဟူသော စာသားကို ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။ ဤအချက်သည်လည်း ပရောဖက်ပြုချက်၏ ပထမအပိုင်းကဲ့သို့ပင် အမှန်တရားဖြစ်ပြီး၊ ယေရှုသည် နှုတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြင့် ထိုအမှန်တရားကို ငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤနောက်ဆုံးဖော်ပြချက်မှာ နားထောင်သူများက သဘောကျနှစ်ခြိုက်စွာ နားထောင်လိုကြပြီး ပြည့်စုံစေလိုသော အချက်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တစ်ပါးအမျိုးသားများအပေါ် စီရင်ချက်များကို ပြင်းထန်စွာ မြွက်ဟကြသော်လည်း၊ မိမိတို့၏ အပြစ်သည် အခြားသူများထက် ပိုမိုကြီးမားနေသည်ကိုမူ သတိမပြုမိကြပေ။ သူတို့ကိုယ်တိုင်က တစ်ပါးအမျိုးသားများအား ငြင်းပယ်လိုသော ကရုဏာကို အလွန်အမင်း လိုအပ်နေသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုနေ့ တရားစရပ်၌ ယေရှု သူတို့အလယ်တွင် ရပ်နေချိန်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ခေါ်ယူမှုကို လက်ခံရန် သူတို့အတွက် အခွင့်အရေးပင်ဖြစ်သည်။ “ကရုဏာ၌ မွေ့လျော်တော်မူသော” အရှင် (မိက္ခာ ၇:၁၈) သည် သူတို့၏အပြစ်များကြောင့် ဖိတ်ခေါ်နေသော ပျက်စီးခြင်းမှ သူတို့ကို ကယ်တင်လိုလှပါသည်။

When Jesus in the synagogue read from the prophecy, He stopped
short of the fnal specifcation concerning the Messiah’s work. Having read the words, “To proclaim the acceptable year of the Lord,”
He omitted the phrase, “and the day of vengeance of our God.” Isaiah
61:2. This was just as much truth as was the frst of the prophecy,
and by His silence Jesus did not deny the truth. But this last expression was that upon which His hearers delighted to dwell, and which
they were desirous of fulflling. They denounced judgments against
[241] the heathen, not discerning that their own guilt was even greater
than that of others. They themselves were in deepest need of the
mercy they were so ready to deny to the heathen. That day in the
synagogue, when Jesus stood among them, was their opportunity
to accept the call of Heaven. He who “delighteth in mercy” (Micah
7:18) would fain have saved them from the ruin which their sins
were inviting.

နောင်တရရန် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် မခေါ်ဘဲ သူတို့ကို စွန့်ခွာရန် ကိုယ်တော် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဂါလိလဲပြည်ရှိ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်ခြင်း အဆုံးပိုင်းနီးလာသောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် ငယ်စဉ်က နေထိုင်ခဲ့သော အိမ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ကိုယ်တော် ငြင်းပယ်ခံရပြီးကတည်းက၊ ကိုယ်တော်၏ ဟောပြောခြင်းနှင့် နိမိတ်လက္ခဏာများ၏ ကျော်ကြားမှုသည် တစ်ပြည်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် လူသားထက် သာလွန်သော တန်ခိုးရှိသည်ကို ယခုအခါ မည်သူမျှ မငြင်းနိုင်တော့ပေ။ ယေရှုသည် ကောင်းသောအမှုများကို ပြုလုပ်ပြီး စာတန်၏ ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ခံရသူအားလုံးကို ကျန်းမာစေကြောင်း နာဇရက်မြို့သားများ သိကြသည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာများအားလုံးတွင် အိမ်တိုင်း၌ ဖျားနာ၍ ညည်းတွားသံ မရှိတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်သည် ထိုရွာများကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ဖျားနာသူအားလုံးကို ကျန်းမာစေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ ဘဝလုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းတွင် ထင်ရှားသော ကရုဏာသည် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဘိသိက်ခံဖြစ်မှုကို သက်သေထူနေပါသည်။

Not without one more call to repentance could He give them
up. Toward the close of His ministry in Galilee, He again visited
the home of His childhood. Since His rejection there, the fame of
His preaching and His miracles had flled the land. None now could
deny that He possessed more than human power. The people of
“Is Not This the Carpenter’s Son?” 197
Nazareth knew that He went about doing good, and healing all that
were oppressed by Satan. About them were whole villages where
there was not a moan of sickness in any house; for He had passed
through them, and healed all their sick. The mercy revealed in every
act of His life testifed to His divine anointing.

ကိုယ်တော်၏ စကားများကို နားထောင်သောအခါ နာဇရက်မြို့သားများသည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် တစ်ဖန် လှုံ့ဆော်ခြင်း ခံရကြသည်။ သို့သော် သူတို့အလယ်တွင် ကြီးပြင်းလာသော ဤလူသည် မိမိတို့ထက် သာလွန်သူ သို့မဟုတ် ထူးခြားသူဖြစ်သည်ဟု ယခုတိုင် လက်မခံလိုကြပေ။ ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို ကတိထားတော်မူသော အရှင်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့စဉ်က၊ သူတို့ကို ဣသရေလလူမျိုးအဖြစ် နေရာမပေးဘဲ တစ်ပါးအမျိုးသား ယောက်ျားနှင့် မိန်းမတို့ထက်ပင် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရရန် မထိုက်တန်သူများအဖြစ် ပြသခဲ့သော ခါးသီးသည့် မှတ်ဉာဏ်သည် သူတို့၌ စွဲထင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က “ဤသူသည် ဤကဲ့သို့သော ပညာနှင့် တန်ခိုးကို အဘယ်မှာ ရသနည်း” ဟု မေးခွန်းထုတ်ကြသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်ကို ဘုရားသခင်၏ ခရစ်တော်အဖြစ် လက်မခံကြပေ။ သူတို့၏ မယုံကြည်မှုကြောင့် ကယ်တင်ရှင်သည် သူတို့အလယ်တွင် နိမိတ်လက္ခဏာ အများအပြားကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ စိတ်နှလုံး အနည်းငယ်သာ ကိုယ်တော်၏ ကောင်းချီးကို လက်ခံရန် ပွင့်လင်းခဲ့ကြပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ထိုအရပ်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကာ နောက်တစ်ဖန် ပြန်မလာတော့ပေ။

Again as they listened to His words the Nazarenes were moved
by the Divine Spirit. But even now they would not admit that this
Man, who had been brought up among them, was other or greater
than themselves. Still there rankled the bitter memory that while
He had claimed for Himself to be the Promised One, He had really
denied them a place with Israel; for He had shown them to be less
worthy of God’s favor than a heathen man and woman. Hence
though they questioned, “Whence hath this Man this wisdom, and
these mighty works?” they would not receive Him as the Christ of
God. Because of their unbelief, the Saviour could not work many
miracles among them. Only a few hearts were open to His blessing,
and reluctantly He departed, never to return.

တစ်ကြိမ်တစ်ခါ လက်ခံကျွေးမွေးခဲ့သော မယုံကြည်မှုသည် နာဇရက်မြို့သားများကို ဆက်လက်ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူစွာပင် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ (Sanhedrin) နှင့် လူမျိုးတစ်ခုလုံးကိုလည်း ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူတို့အတွက်၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်းသည်ပင် အဆုံးသတ်၏ အစဖြစ်ခဲ့သည်။ မိမိတို့၏ ပထမဆုံး ခုခံမှုမှာ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြရန်အတွက်၊ သူတို့သည် နောက်ပိုင်းတွင်လည်း ခရစ်တော်၏ စကားများကို အမြဲတစေ အပြစ်ရှာခဲ့ကြသည်။ ဝိညာဉ်တော်ကို သူတို့ ငြင်းပယ်ခြင်းသည် ကာရာနီကုန်းပေါ်ရှိ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် လည်းကောင်း၊ သူတို့၏ မြို့တော်ပျက်စီးခြင်းတွင် လည်းကောင်း၊ လူမျိုးတစ်မျိုးလုံး ကမ္ဘာအရပ်ရပ်သို့ ကွဲလွင့်သွားခြင်းတွင် လည်းကောင်း အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

Unbelief, having once been cherished, continued to control the
men of Nazareth. So it controlled the Sanhedrin and the nation. With
priests and people, the frst rejection of the demonstration of the
Holy Spirit’s power was the beginning of the end. In order to prove
that their frst resistance was right, they continued ever after to cavil
at the words of Christ. Their rejection of the Spirit culminated in the
cross of Calvary, in the destruction of their city, in the scattering of
the nation to the winds of heaven.

အို၊ ခရစ်တော်သည် ဣသရေလလူတို့အား အဖိုးတန်သော သမ္မာတရား ဘဏ္ဍာများကို ဖွင့်ပြရန် မည်မျှ တောင့်တခဲ့ပါသနည်း။ သို့သော် သူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေး မျက်စိကန်းမှုမှာ ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်နှင့် စပ်ဆိုင်သော သမ္မာတရားများကို ဖော်ပြရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ သမ္မာတရားသည် သူတို့၏ လက်ခံမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်တွင်၊ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ယုံကြည်ချက်ဟောင်းများနှင့် အကျိုးမရှိသော အခမ်းအနားများကိုသာ ဖက်တွယ်ထားကြသည်။ အသက်မုန့်သည် လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေပါလျက်၊ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ငွေကို အဖျင်းနှင့် ဖွဲခွံများအတွက် အသုံးချခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သို့ အဘယ်ကြောင့် မသွားဘဲ၊ မိမိတို့ မှားယွင်းနေသလားဆိုသည်ကို သိရန် အဘယ်ကြောင့် စေ့စေ့မရှာဖွေခဲ့ကြသနည်း။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းစာများသည် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်ခြင်းဆိုင်ရာ အသေးစိတ် အချက်အလက်တိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားပြီး၊ ကိုယ်တော်သည်လည်း ပရောဖက်ကျမ်းများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကိုးကားကာ “ဤကျမ်းစာချက်သည် ယနေ့ သင်တို့နား၌ ပြည့်စုံပြီ” ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ကျမ်းစာကို ရိုးသားစွာ ရှာဖွေပြီး မိမိတို့၏ သီအိုရီများကို ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ဖြင့် စမ်းသပ်ခဲ့လျှင်၊ ယေရှုသည် သူတို့၏ နောင်တမရမှုအတွက် ငိုကြွေးနေစရာ မလိုတော့ပေ။ “ကြည့်ရှုလော့၊ သင်တို့နေရာအိမ်သည် ဆိတ်ညံလျက် ကျန်ရစ်ရ၏” ဟုလည်း ကိုယ်တော် ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။ လုကာ ၁၃:၃၅။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ မေရှိယဖြစ်မှုကို သက်သေပြသည့် အထောက်အထားများကို သိရှိနိုင်ခဲ့ကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားလှသော သူတို့၏မြို့တော်ကို ပြာပုံအတိ ဖြစ်စေခဲ့သော ဘေးဒုက္ခကိုလည်း ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ကြမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယုဒလူတို့၏ စိတ်နှလုံးသည် အကျိုးအကြောင်းမဲ့သော အစွဲအလမ်းကြီးမှုကြောင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ သင်ခန်းစာများသည် သူတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာ ချို့ယွင်းချက်များကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး နောင်တရရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များကို လက်ခံခဲ့လျှင်၊ သူတို့၏ ကျင့်ထုံးများကို ပြောင်းလဲရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့မြတ်နိုးသော မျှော်လင့်ချက်များကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဂုဏ်ပြုမှုကို ရရှိရန်အတွက်၊ သူတို့သည် လူတို့၏ ဂုဏ်ပြုမှုကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤဆရာအသစ်၏ စကားများကို နာခံမည်ဆိုလျှင်၊ ထိုခေတ်က ကြီးမြတ်သော တွေးခေါ်ရှင်များနှင့် ဆရာများ၏ ထင်မြင်ချက်များကို ဆန့်ကျင်ရမည်ဖြစ်သည်။

Oh, how Christ longed to open to Israel the precious treasures of
the truth! But such was their spiritual blindness that it was impossible
to reveal to them the truths relating to His kingdom. They clung to [242]
their creed and their useless ceremonies when the truth of Heaven
awaited their acceptance. They spent their money for chaff and husks,
when the bread of life was within their reach. Why did they not go
to the word of God, and search diligently to know whether they were
in error? The Old Testament Scriptures stated plainly every detail of
Christ’s ministry, and again and again He quoted from the prophets,
and declared, “This day is this scripture fulflled in your ears.” If they
had honestly searched the Scriptures, bringing their theories to the
test of God’s word, Jesus need not have wept over their impenitence.
He need not have declared, “Behold, your house is left unto you
198 The Desire of Ages
desolate.” Luke 13:35. They might have been acquainted with the
evidence of His Messiahship, and the calamity that laid their proud
city in ruins might have been averted. But the minds of the Jews
had become narrowed by their unreasoning bigotry. The lessons
of Christ revealed their defciencies of character, and demanded
repentance. If they accepted His teachings, their practices must be
changed, and their cherished hopes relinquished. In order to be
honored by Heaven, they must sacrifce the honor of men. If they
obeyed the words of this new rabbi, they must go contrary to the
opinions of the great thinkers and teachers of the time.

ခရစ်တော်၏ခေတ်တွင် သမ္မာတရားသည် လူကြိုက်မများခဲ့ပေ။ ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း လူကြိုက်မများပေ။ စာတန်သည် မိမိကိုယ်ကို မြှောက်တင်သော ဒိုင်္ဏ္ဍာရီပုံပြင်များကို တင်ပြခြင်းဖြင့် လူတို့အား သမ္မာတရားကို ရွံမုန်းစေခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ သမ္မာတရားသည် လူကြိုက်မများခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၌ အခြေမခံသော သီအိုရီများနှင့် အယူဝါဒများကို ကျွန်ုပ်တို့ မတွေ့ရပါသလော။ လူတို့သည် ယုဒလူတို့ မိမိတို့၏ ရိုးရာအစဉ်အလာများကို ဖက်တွယ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ထိုအရာများကို ခိုင်မြဲစွာ ဖက်တွယ်ထားကြသည်။

Truth was unpopular in Christ’s day. It is unpopular in our day.
It has been unpopular ever since Satan frst gave man a disrelish
for it by presenting fables that lead to self-exaltation. Do we not
today meet theories and doctrines that have no foundation in the
word of God? Men cling as tenaciously to them as did the Jews to
their traditions.

ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် ဝိညာဉ်ရေးမာနများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။ မိမိကိုယ်ကို ချီးမြှောက်လိုသော သူတို့၏ ဆန္ဒသည် ဗိမာန်တော်၏ ဝတ်ပြုမှုတွင်ပင် ထင်ရှားနေသည်။ သူတို့သည် တရားစရပ်၌ မြင့်သောနေရာများကို နှစ်သက်ကြသည်။ ဈေးကွက်များတွင် နှုတ်ဆက်ခြင်း ခံရသည်ကို နှစ်သက်ကြပြီး၊ လူတို့၏ နှုတ်မှ မိမိတို့၏ ဘွဲ့ထူးအမည်ထူးများကို ကြားရသည်ကို ကျေနပ်ကြသည်။ စစ်မှန်သော ဘုရားဝတ်၌မွေ့လျော်ခြင်း လျော့နည်းလာသည်နှင့်အမျှ၊ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ရိုးရာအစဉ်အလာများနှင့် အခမ်းအနားများအတွက် ပိုမိုမနာလို ဝန်တိုလာကြသည်။

The Jewish leaders were flled with spiritual pride. Their desire
for the glorifcation of self manifested itself even in the service of
the sanctuary. They loved the highest seats in the synagogue. They
loved greetings in the market places, and were gratifed with the
sound of their titles on the lips of men. As real piety declined, they
became more jealous for their traditions and ceremonies.

သူတို့၏ နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော အစွဲအလမ်းများကြောင့် မှောင်မိုက်နေသဖြင့်၊ ခရစ်တော်၏ စိတ်နှလုံးကို ထိုးဖောက်စေသော စကားတော်များ၏ တန်ခိုးနှင့် ကိုယ်တော်၏ နှိမ့်ချသော ဘဝနေထိုင်မှုတို့ကို ဟန်ချက်ညီအောင် မလုပ်နိုင်ကြပေ။ စစ်မှန်သော ကြီးမြတ်မှုသည် အပြင်ပန်း အခမ်းအနားများကို စွန့်လွှတ်နိုင်သည်ဟူသော အချက်ကို သူတို့ သတိမပြုမိကြပေ။ ဤသူ၏ ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုမှာ မေရှိယဖြစ်သည်ဟူသော ကိုယ်တော်၏ အခိုင်အမာ ပြောဆိုချက်နှင့် လုံးဝကိုက်ညီမှု မရှိဟု ထင်ရသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိပြောသကဲ့သို့ ဖြစ်ပါက၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ဟိတ်ဟန်မရှိရသနည်းဟု သူတို့ မေးခွန်းထုတ်ကြသည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်သည် လက်နက်အင်အား မရှိဘဲ ကျေနပ်နေမည်ဆိုလျှင်၊ သူတို့၏ လူမျိုးသည် မည်သို့ဖြစ်သွားမည်နည်း။ ကြာမြင့်စွာကတည်းက မျှော်လင့်ခဲ့သော တန်ခိုးနှင့် ဘုန်းအသရေသည် လူမျိုးတကာကို ယုဒလူတို့၏ မြို့ထံသို့ မည်သို့ လက်အောက်ခံဖြစ်အောင် ဆောင်ကြဉ်းနိုင်မည်နည်း။ ဣသရေလလူမျိုးသည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးကို အုပ်ချုပ်ရမည်ဟု ယဇ်ပုရောဟိတ်များက သင်ကြားမထားခဲ့ဘူးလော။ ကြီးမြတ်သော ဘာသာရေးဆရာကြီးများ မှားယွင်းနေသည်မှာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

Because their understanding was darkened by selfsh prejudice,
they could not harmonize the power of Christ’s convicting words
with the humility of His life. They did not appreciate the fact that
real greatness can dispense with outward show. This Man’s poverty
seemed wholly inconsistent with His claim to be the Messiah. They
questioned, If He was what He claimed to be, why was He so unpretending? If He was satisfed to be without the force of arms, what
[243] would become of their nation? How could the power and glory so
long anticipated bring the nations as subjects to the city of the Jews?
Had not the priests taught that Israel was to bear rule over all the
earth? and could it be possible that the great religious teachers were
in error?

သို့သော် ယုဒလူတို့ ယေရှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်းမှာ ကိုယ်တော်၏ ဘဝတွင် အပြင်ပန်းဘုန်းအသရေ မရှိရုံမျှကြောင့်သာ မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်တော်သည် စင်ကြယ်ခြင်း၏ ပြယုဂ်ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့မှာမူ မစင်ကြယ်ကြပေ။ ကိုယ်တော်သည် လူတို့အလယ်တွင် အပြစ်ကင်းစင်သော ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ စံနမူနာအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ အပြစ်မဲ့သောဘဝသည် သူတို့၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ အလင်းကို ဖြာကျစေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ရိုးသားမှုသည် သူတို့၏ မရိုးသားမှုကို ဖွင့်ချခဲ့သည်။ သူတို့၏ ဟန်ဆောင်သော ဘုရားဝတ်၌မွေ့လျော်ခြင်း၏ အနှစ်မဲ့မှုကို ထင်ရှားစေခဲ့ပြီး၊ သူတို့အတွင်းရှိ ဒုစရိုက်၏ စက်ဆုပ်ဖွယ် စရိုက်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အလင်းမျိုးကို သူတို့ လက်မခံလိုကြပေ။

But it was not simply the absence of outward glory in His life
that led the Jews to reject Jesus. He was the embodiment of purity,
and they were impure. He dwelt among men an example of spotless
integrity. His blameless life flashed light upon their hearts. His
“Is Not This the Carpenter’s Son?” 199
sincerity revealed their insincerity. It made manifest the hollowness
of their pretentious piety, and discovered iniquity to them in its
odious character. Such a light was unwelcome.

အကယ်၍ ခရစ်တော်သည် ဖာရိရှဲများအား အာရုံစိုက်ပြီး သူတို့၏ ပညာနှင့် ဘုရားဝတ်၌မွေ့လျော်ခြင်းကို ချီးမွမ်းခဲ့လျှင်၊ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ ကြိုဆိုကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်က ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် လူသားအားလုံးအတွက် ကရုဏာတော်ကို ခံစားခွင့်ရှိသော စနစ်တစ်ခုအဖြစ် တင်ပြသောအခါ၊ သူတို့ သည်းမခံနိုင်သော ဘာသာရေး အသွင်အပြင်ကို တင်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်၏ စံနမူနာနှင့် သွန်သင်ချက်များသည် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကို လိုလားနှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်အောင် မည်သည့်အခါမျှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ သူတို့ မုန်းတီးပြီး နှင်ထုတ်ခဲ့သော သူများအား ယေရှုက ဂရုစိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူတို့၏ မာနကြီးသော နှလုံးသားအတွင်းရှိ အဆိုးရွားဆုံးသော စိတ်ဓာတ်များကို နှိုးဆွပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ “ယုဒအနွယ်ဝင် ခြင်္သေ့” (ဗျာဒိတ် ၅:၅) လက်အောက်တွင် ဣသရေလလူမျိုးသည် လူမျိုးတကာထက် သာလွန်မြင့်မြတ်ရမည်ဟူသော သူတို့၏ ကြွေးကြော်ချက်ရှိသော်လည်း၊ သူတို့၏ ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များ ပျက်ပြားသွားခြင်းကို သည်းခံနိုင်ကြသော်လည်း၊ ခရစ်တော်က သူတို့၏ အပြစ်များကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ စင်ကြယ်မှုကြောင့် သူတို့ ခံစားရသော အရှက်ရမှုကိုမူ မခံနိုင်ကြပေ။

If Christ had called attention to the Pharisees, and had extolled
their learning and piety, they would have hailed Him with joy. But
when He spoke of the kingdom of heaven as a dispensation of mercy
for all mankind, He was presenting a phase of religion they would
not tolerate. Their own example and teaching had never been such
as to make the service of God seem desirable. When they saw Jesus
giving attention to the very ones they hated and repulsed, it stirred
up the worst passions of their proud hearts. Notwithstanding their
boast that under the “Lion of the tribe of Judah” (Revelation 5:5),
Israel should be exalted to pre-eminence over all nations, they could
have borne the disappointment of their ambitious hopes better than
they could bear Christ’s reproof of their sins, and the reproach they
felt even from the presence of His purity.