အခန်း (၃၃) - အဘယ်သူသည်ငါ့ညီအစ်ကိုများဖြစ်သနည်း

 

အခန်း (၃၃) - ငါ၏ ညီအစ်ကိုတို့ကား အဘယ်သူနည်း။

ဤအခန်းသည် မဿဲ ၁၂:၂၂-၅၀ နှင့် မာကု ၃:၂၀-၃၅ ကို အခြေခံထားသည်။

ယောသပ်၏ သားများသည် ယေရှု၏ အမှုတော်လုပ်ငန်းအပေါ် စာနာမှုရှိရန် အလွန်ဝေးကွာနေကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ အသက်တာနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များအကြောင်း သူတို့ထံ ရောက်ရှိလာသော သတင်းများသည် သူတို့ကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် တစ်ညလုံး ဆုတောင်းခြင်း၌ အချိန်ကုန်လွန်စေကြောင်း၊ တစ်နေ့လုံး လူအစုအဝေးကြီးက ဝန်းရံထားသဖြင့် အစားစားရန်ပင် အချိန်မရှိကြောင်း သူတို့ ကြားသိခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်၏ မိတ်ဆွေများကမူ ကိုယ်တော်သည် မရပ်မနား အလုပ်လုပ်ခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဟု ခံစားရသည်။ ဖာရိရှဲများအပေါ် ကိုယ်တော်၏ သဘောထားကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြဘဲ၊ အချို့ကမူ ကိုယ်တော်၏ စိတ်ကျန်းမာရေး ချို့ယွင်းနေပြီလားဟုပင် စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။

Chapter 33—Who Are My Brethren? [321]
This chapter is based on Matthew 12:22-50; Mark 3:20-35.
The sons of Joseph were far from being in sympathy with Jesus
in His work. The reports that reached them in regard to His life
and labors flled them with astonishment and dismay. They heard
that He devoted entire nights to prayer, that through the day He was
thronged by great companies of people, and did not give Himself
time so much as to eat. His friends felt that He was wearing Himself
out by His incessant labor; they were unable to account for His
attitude toward the Pharisees, and there were some who feared that
His reason was becoming unsettled.

ကိုယ်တော်၏ ညီများသည် ဤအကြောင်းကို ကြားသိခဲ့ရသကဲ့သို့၊ ဖာရိရှဲများက ကိုယ်တော်သည် စာတန်၏ တန်ခိုးဖြင့် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်သည်ဟု စွပ်စွဲချက်များကိုလည်း ကြားခဲ့ကြသည်။ ယေရှုနှင့် ပတ်သက်ရခြင်းကြောင့် သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာသော အရှက်တရားကို သူတို့ ပြင်းထန်စွာ ခံစားခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်၏ စကားနှင့် အမှုများကြောင့် မည်မျှပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေသည်ကို သူတို့ သိကြပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ရဲရင့်သော မိန့်ဆိုချက်များကို စိုးရိမ်ရုံသာမက ကျမ်းပြုဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲများကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းအပေါ်တွင်လည်း ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်ကို ဤသို့သောအလုပ်များ ရပ်တန့်စေရန် နားချဖို့ သို့မဟုတ် အတင်းအကျပ် တားဆီးဖို့ သူတို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ မာရိသည် ကိုယ်တော့်ကို ချစ်သောကြောင့် သူမမှတစ်ဆင့် ပြောဆိုလျှင် ကိုယ်တော်သည် ပိုမို သတိထားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မာရိကိုလည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။

His brothers heard of this, and also of the charge brought by the
Pharisees that He cast out devils through the power of Satan. They
felt keenly the reproach that came upon them through their relation
to Jesus. They knew what a tumult His words and works created,
and were not only alarmed at His bold statements, but indignant at
His denunciation of the scribes and Pharisees. They decided that
He must be persuaded or constrained to cease this manner of labor,
and they induced Mary to unite with them, thinking that through His
love for her they might prevail upon Him to be more prudent.

ယင်းမတိုင်မီလေးတွင် ယေရှုသည် နတ်ဆိုးစွဲ၍ မျက်စိကန်း၊ အ သောသူတစ်ဦးကို ဒုတိယအကြိမ် ကျန်းမာစေခဲ့ရာ၊ ဖာရိရှဲများက “သူသည် နတ်ဆိုးမင်းကို အမှီပြု၍ နတ်ဆိုးတို့ကို နှင်ထုတ်သည်” ဟု ထပ်မံစွပ်စွဲခဲ့ကြသည်။ မဿဲ ၉:၃၄။ ခရစ်တော်က သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုကို စာတန်၏ အမှုဟု ဆိုခြင်းအားဖြင့်၊ သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ၏ စမ်းရေတွင်းမှ ဖြတ်တောက်နေကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြတ်သားစွာ မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ယေရှု၏ မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်အင်ကို သတိမထားမိဘဲ ကိုယ်တော်ကို ဆန့်ကျင်ပြောဆိုခဲ့သူများသည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ရရှိနိုင်ပါသည်၊ အကြောင်းမူကား သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့၏ အမှားကို သိမြင်ပြီး နောင်တရလာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်သို့သော အပြစ်ဖြစ်စေ၊ ဝိညာဉ်သည် နောင်တရပြီး ယုံကြည်လျှင် ခရစ်တော်၏ အသွေးတော်၌ အပြစ်ဆေးကြောခြင်း ခံရပါမည်။ သို့သော် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုကို ငြင်းပယ်သူမှာမူ၊ နောင်တနှင့် ယုံကြည်ခြင်း ရောက်မလာနိုင်သော နေရာသို့ မိမိကိုယ်ကို ပို့ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် နှလုံးသားကို ပြုပြင်တော်မူ၏။ လူတို့သည် ဝိညာဉ်တော်ကို တမင်တကာ ငြင်းပယ်ပြီး ၎င်းကို စာတန်ထံမှဖြစ်သည်ဟု ဆိုသောအခါ၊ ဘုရားသခင် သူတို့နှင့် ဆက်သွယ်နိုင်မည့် လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်တော်ကို နောက်ဆုံးတွင် ငြင်းပယ်လိုက်သောအခါ၊ ဘုရားသခင်သည် ထိုဝိညာဉ်အတွက် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သောအရာ နောက်ထပ် မရှိတော့ပေ။

It was just before this that Jesus had a second time performed
the miracle of healing a man possessed, blind and dumb, and the
Pharisees had reiterated the charge, “He casteth out devils through
the prince of the devils.” Matthew 9:34. Christ told them plainly
that in attributing the work of the Holy Spirit to Satan, they were [322]
cutting themselves off from the fountain of blessing. Those who had
spoken against Jesus Himself, not discerning His divine character,
might receive forgiveness; for through the Holy Spirit they might be
brought to see their error and repent. Whatever the sin, if the soul
repents and believes, the guilt is washed away in the blood of Christ;
but he who rejects the work of the Holy Spirit is placing himself
where repentance and faith cannot come to him. It is by the Spirit
273
274 The Desire of Ages
that God works upon the heart; when men willfully reject the Spirit,
and declare It to be from Satan, they cut off the channel by which
God can communicate with them. When the Spirit is fnally rejected,
there is no more that God can do for the soul.

ယေရှု ဤသတိပေးချက်ကို ပြောကြားခဲ့သော ဖာရိရှဲများသည် သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ကိုယ်တော့်အပေါ် စွပ်စွဲချက်ကို ယုံကြည်ကြသည်မဟုတ်ပေ။ ထိုအရာရှိကြီးများထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ကယ်တင်ရှင်ထံသို့ စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိဘဲ မနေခဲ့ကြပါ။ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝိညာဉ်တော်၏ အသံက ကိုယ်တော်သည် ဣသရေလတို့၏ ဘိသိက်ခံဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံကာ၊ ကိုယ်တော်၏ တပည့်များအဖြစ် ဝန်ခံရန် တိုက်တွန်းနေသည်ကို သူတို့ ကြားခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူတို့သည် မိမိတို့၏ မသန့်ရှင်းမှုကို သိမြင်ခဲ့ကြပြီး၊ မိမိတို့ကိုယ်တိုင် မဖန်တီးနိုင်သော ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို တောင့်တခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော့်ကို ငြင်းပယ်ပြီးနောက်တွင် ကိုယ်တော်ကို မေရှိယအဖြစ် လက်ခံရန်မှာ အလွန်အရှက်ရစရာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ မယုံကြည်ခြင်းလမ်းသို့ ခြေစုံပစ် ဝင်ခဲ့ကြပြီးဖြစ်သဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့၏အမှားကို ဝန်ခံရန် အလွန်မာနကြီးနေခဲ့ကြသည်။ သမ္မာတရားကို ဝန်မခံလိုကြသဖြင့်၊ ကယ်တင်ရှင်၏ သွန်သင်ချက်များကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းခုံရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးနှင့် ကရုဏာတော် သက်သေများသည် သူတို့ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ ကယ်တင်ရှင်အား နိမိတ်လက္ခဏာများ ပြုခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ကြသကဲ့သို့၊ ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များကိုလည်း ဆိတ်ဆိတ်မနေစေနိုင်ခဲ့ကြပေ။ သို့သော် သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကိုယ်တော်ကို အထင်အမြင်မှားစေရန်နှင့် ကိုယ်တော်၏ စကားတော်များကို မှားယွင်းစွာ ဖော်ပြရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ အပြစ်ဖော်ပြသော ဝိညာဉ်တော်သည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့သည် ထိုတန်ခိုးကို တွန်းလှန်ရန် အတားအဆီးများစွာကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ လူ့နှလုံးသားအပေါ် လွှမ်းမိုးနိုင်သော အကြီးမားဆုံးသော တန်ခိုးသည် သူတို့နှင့်အတူ အားထုတ်နေသော်လည်း၊ သူတို့သည် အရှုံးမပေးခဲ့ကြပေ။

The Pharisees to whom Jesus spoke this warning did not themselves believe the charge they brought against Him. There was not
one of those dignitaries but had felt drawn toward the Saviour. They
had heard the Spirit’s voice in their own hearts declaring Him to
be the Anointed of Israel, and urging them to confess themselves
His disciples. In the light of His presence they had realized their
unholiness, and had longed for a righteousness which they could not
create. But after their rejection of Him it would be too humiliating
to receive Him as the Messiah. Having set their feet in the path of
unbelief, they were too proud to confess their error. And in order to
avoid acknowledging the truth, they tried with desperate violence
to dispute the Saviour’s teaching. The evidence of His power and
mercy exasperated them. They could not prevent the Saviour from
working miracles, they could not silence His teaching; but they did
everything in their power to misrepresent Him and to falsify His
words. Still the convicting Spirit of God followed them, and they
had to build up many barriers in order to withstand its power. The
mightiest agency that can be brought to bear upon the human heart
was striving with them, but they would not yield.

လူတို့၏ မျက်စိကို ကွယ်စေခြင်း သို့မဟုတ် သူတို့၏ နှလုံးသားကို ခက်ထဲစေခြင်းသည် ဘုရားသခင် ပြုလုပ်သောအရာ မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ အမှားများကို ပြုပြင်ရန်နှင့် ဘေးကင်းသော လမ်းများသို့ ပို့ဆောင်ရန် သူတို့ထံသို့ အလင်းကို စေလွှတ်တော်မူ၏။ ထိုအလင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်းအားဖြင့်သာ မျက်စိကွယ်ပြီး နှလုံးသား ခက်ထဲလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဖြစ်စဉ်သည် များသောအားဖြင့် တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သတိမပြုမိလောက်အောင်ပင် ဖြစ်တတ်သည်။ အလင်းသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ အစေခံများအားဖြင့်လည်းကောင်း သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်တော်၏ တိုက်ရိုက်ဆောင်ရွက်မှုအားဖြင့်လည်းကောင်း ဝိညာဉ်ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သို့သော် အလင်းတစ်စက်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သောအခါ၊ ဝိညာဉ်ရေးရာ အမြင်အာရုံသည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ထုံထိုင်းသွားပြီး၊ ဒုတိယအကြိမ် အလင်းဖော်ပြမှုကို ပိုမိုမှုန်ဝါးစွာသာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် မှောင်မိုက်သည် တိုးပွားလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်၌ ညဉ့်နက်သွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ ထိုယုဒခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပုံပင် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၌ မြင့်မြတ်သော တန်ခိုးရှိကြောင်း သူတို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ သမ္မာတရားကို တွန်းလှန်ရန်အတွက် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုကို စာတန်၏ အမှုအဖြစ် လွှဲချခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ပြုခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် လှည့်ဖြားခြင်းကို တမင်တကာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြပြီး၊ စာတန်ထံသို့ မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံခဲ့ကြရာ၊ ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏တန်ခိုးဖြင့် ထိန်းချုပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

It is not God that blinds the eyes of men or hardens their hearts.
He sends them light to correct their errors, and to lead them in safe
paths; it is by the rejection of this light that the eyes are blinded
and the heart hardened. Often the process is gradual, and almost
imperceptible. Light comes to the soul through God’s word, through
His servants, or by the direct agency of His Spirit; but when one
ray of light is disregarded, there is a partial benumbing of the spiritual perceptions, and the second revealing of light is less clearly
discerned. So the darkness increases, until it is night in the soul.
[323] Thus it had been with these Jewish leaders. They were convinced
that a divine power attended Christ, but in order to resist the truth,
they attributed the work of the Holy Spirit to Satan. In doing this
they deliberately chose deception; they yielded themselves to Satan,
and henceforth they were controlled by his power.
Who Are My Brethren? 275

သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ပြစ်မှားသောအပြစ်နှင့် ပတ်သက်၍ ခရစ်တော်၏ သတိပေးချက်နှင့် အနီးကပ် ဆက်စပ်နေသည်မှာ အကျိုးမဲ့သော စကားနှင့် မကောင်းသော စကားများအပေါ် သတိပေးချက် ဖြစ်သည်။ စကားလုံးများသည် နှလုံးသားထဲတွင် ရှိသောအရာကို ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။ “စိတ်နှလုံးထဲမှာ ပြည့်လျှံလျက်ရှိသည်အတိုင်း နှုတ်မြွက်တတ်၏။” သို့သော် စကားလုံးများသည် စရိုက်လက္ခဏာကို ဖော်ပြရုံသာမက၊ စရိုက်လက္ခဏာအပေါ် ပြန်လည်သက်ရောက်မှုရှိသော တန်ခိုးလည်း ရှိသည်။ လူတို့သည် မိမိတို့ပြောသော စကားများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရသည်။ များသောအားဖြင့် စာတန်၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ခဏတာ စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြင့် မနာလိုခြင်း သို့မဟုတ် မကောင်းသော သံသယများကို ပြောဆိုမိတတ်ကြပြီး၊ မိမိတို့ အမှန်တကယ် မယုံကြည်သောအရာများကို ထုတ်ဖော်မိကြသည်။ သို့သော် ထိုသို့ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းသည် အတွေးအခေါ်များပေါ်တွင် ပြန်လည်သက်ရောက်မှု ရှိသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ စကားများဖြင့် လှည့်ဖြားခြင်း ခံရပြီး၊ စာတန်၏ လှုံ့ဆော်မှုဖြင့် ပြောခဲ့သောအရာများကို အမှန်တရားအဖြစ် ယုံကြည်လာကြသည်။ ထင်မြင်ချက်တစ်ခု သို့မဟုတ် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို တစ်ကြိမ် ပြောဆိုပြီးနောက်တွင်၊ သူတို့သည် ၎င်းကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းရန် အလွန်မာနကြီးတတ်ကြပြီး၊ မိမိတို့ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြရန် ကြိုးစားရင်းဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်သွားကြတော့သည်။ သံသယစကားကို ပြောဆိုခြင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိသကဲ့သို့၊ မြင့်မြတ်သောအလင်းကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်းနှင့် ဝေဖန်ခြင်းမှာလည်း အန္တရာယ်ရှိသည်။ ပေါ့ဆစွာနှင့် မလေးမစား ဝေဖန်တတ်သော အလေ့အထသည် မလေးစားမှုနှင့် မယုံကြည်မှုကို ပျိုးထောင်ပေးခြင်းဖြင့် စရိုက်လက္ခဏာအပေါ် ပြန်လည်သက်ရောက်မှု ရှိသည်။ ထိုသို့သော အလေ့အထကို ကျင့်သုံးသူ အများအပြားသည် အန္တရာယ်ကို သတိမမူမိဘဲ၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုကို ဝေဖန်ငြင်းပယ်ရန် အသင့်ဖြစ်သည်အထိ ရှေ့သို့ ရောက်သွားကြသည်။ ယေရှုက “လူတို့သည် အကျိုးမဲ့သော စကားကို ပြောသမျှအတွက် တရားစီရင်ရာနေ့၌ စစ်ကြောခြင်းကို ခံရကြလတံ့။ အကြောင်းမူကား၊ မိမိစကားအားဖြင့် အပြစ်လွတ်ခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်၊ သို့မဟုတ် မိမိစကားအားဖြင့် အပြစ်စီရင်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

Closely connected with Christ’s warning in regard to the sin
against the Holy Spirit is a warning against idle and evil words.
The words are an indication of that which is in the heart. “Out of
the abundance of the heart the mouth speaketh.” But the words are
more than an indication of character; they have power to react on
the character. Men are influenced by their own words. Often under
a momentary impulse, prompted by Satan, they give utterance to
jealousy or evil surmising, expressing that which they do not really
believe; but the expression reacts on the thoughts. They are deceived
by their words, and come to believe that true which was spoken at
Satan’s instigation. Having once expressed an opinion or decision,
they are often too proud to retract it, and try to prove themselves in
the right, until they come to believe that they are. It is dangerous
to utter a word of doubt, dangerous to question and criticize divine
light. The habit of careless and irreverent criticism reacts upon
the character, in fostering irreverence and unbelief. Many a man
indulging this habit has gone on unconscious of danger, until he
was ready to criticize and reject the work of the Holy Spirit. Jesus
said, “Every idle word that men shall speak, they shall give account
thereof in the day of judgment. For by thy words thou shalt be
justifed, and by thy words thou shalt be condemned.”

ထို့နောက် ကိုယ်တော်၏ စကားတော်ကို သဘောကျပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ကြားနာခဲ့ကြသော်လည်း၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော် ကိန်းဝပ်ရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံခြင်း မရှိသူများကို သတိပေးချက် ထပ်လောင်းခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ကို ပျက်စီးစေသည်မှာ တွန်းလှန်ခြင်းကြောင့်သာမက လျစ်လျူရှုခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ “ညစ်ညူးသော နတ်သည် လူထဲက ထွက်သောအခါ၊ သာယာသောအရပ်တို့၌ လည်၍ နားနေရာကို ရှာသော်လည်း မတွေ့လျှင်၊ ‘ငါထွက်ခဲ့သော အိမ်သို့ ပြန်မည်’ ဟု ဆို၍ ပြန်လာသော်၊ ထိုအိမ်သည် တံမြက်လှည်းလျက်၊ ပြင်ဆင်လျက်၊ အချည်းနှီး ရှိသည်ကို တွေ့လျှင်၊ မိမိထက်သာ၍ ဆိုးညစ်သော နတ်ခုနစ်ပါးကို ခေါ်ခဲ့၍၊ ထိုသူထဲသို့ ဝင်၍ နေကြ၏။”

Then He added a warning to those who had been impressed by
His words, who had heard Him gladly, but who had not surrendered
themselves for the indwelling of the Holy Spirit. It is not only by
resistance but by neglect that the soul is destroyed. “When the
unclean spirit is gone out of a man,” said Jesus, “he walketh through
dry places, seeking rest, and fndeth none. Then he saith, I will
return into my house from whence I came out; and when he is come,
he fndeth it empty, swept, and garnished. Then goeth he, and taketh
with himself seven other spirits more wicked than himself, and they
enter in and dwell there.”

ခရစ်တော်၏ လက်ထက်တွင်ကဲ့သို့ပင်၊ ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း စာတန်၏ ထိန်းချုပ်မှုမှာ ခေတ္တမျှ ပြတ်တောက်သွားပုံရသူ အများအပြား ရှိသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် သူတို့သည် ဝိညာဉ်ကို လွှမ်းမိုးထားသော မကောင်းသော နတ်များလက်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းတော်၌ ဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဥပမာထဲမှ ကျောက်ပေါများသော မြေ၌ ကျသော မျိုးစေ့ကို ကြားရသူများကဲ့သို့ပင်၊ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ချစ်ခြင်းတော်၌ တည်မြဲခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ ခရစ်တော်သည် နှလုံးသားထဲတွင် ကိန်းဝပ်နိုင်ရန် သူတို့သည် နေ့စဉ် ဘုရားသခင်ထံ မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် မကောင်းသော နတ်သည် “မိမိထက်သာ၍ ဆိုးညစ်သော နတ်ခုနစ်ပါး” နှင့်အတူ ပြန်လာသောအခါ၊ သူတို့သည် မကောင်းမှု၏ တန်ခိုးအောက်တွင် လုံးလုံးလျားလျား လွှမ်းမိုးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

There were many in Christ’s day, as there are today, over whom
the control of Satan for the time seemed broken; through the grace
of God they were set free from the evil spirits that had held dominion
over the soul. They rejoiced in the love of God; but, like the stony- [324]
ground hearers of the parable, they did not abide in His love. They
did not surrender themselves to God daily, that Christ might dwell
in the heart; and when the evil spirit returned, with “seven other
276 The Desire of Ages
spirits more wicked than himself,” they were wholly dominated by
the power of evil.

ဝိညာဉ်သည် မိမိကိုယ်ကို ခရစ်တော်ထံ အပ်နှံသောအခါ၊ တန်ခိုးအသစ်တစ်ခုသည် နှလုံးသားသစ်ကို သိမ်းပိုက်စိုးမိုးလိုက်သည်။ လူသားကိုယ်တိုင် မည်သည့်အခါမျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်သော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် လူ့သဘာဝထဲသို့ မြင့်မြတ်သော ဒြပ်စင်တစ်ခုကို ယူဆောင်လာပေးသော အံ့ဖွယ်ဆောင်ရွက်မှု တစ်ခုဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်ထံသို့ အပ်နှံထားသော ဝိညာဉ်သည် ပုန်ကန်နေသော ဤကမ္ဘာလောကတွင် ကိုယ်တော်ပိုင်ဆိုင်သော ခံတပ်တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး၊ ကိုယ်တော်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့် အာဏာကိုမျှ ထိုနေရာတွင် အသိအမှတ်မပြုရန် ကိုယ်တော် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ထိုသို့ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အာဏာပိုင်များက စောင့်ရှောက်ထားသော ဝိညာဉ်သည် စာတန်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ရည် ရှိသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်တော်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ မိမိကိုယ်ကို မအပ်နှံပါက၊ မကောင်းသောသူ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာကြီးကို လွှမ်းမိုးရန် ကြိုးစားနေသော ကြီးမားသော တန်ခိုးနှစ်ရပ်ထဲမှ တစ်ခုခု၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ မလွဲမသွေ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ မှောင်မိုက်နိုင်ငံ၏ အမှုတော်ကို ထမ်းဆောင်ရန် တမင်တကာ ရွေးချယ်စရာ မလိုဘဲ၊ အလင်းနိုင်ငံတော်နှင့် ပူးပေါင်းရန် ပျက်ကွက်ရုံမျှဖြင့် စာတန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်သွားနိုင်သည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အာဏာပိုင်များနှင့် မပူးပေါင်းပါက၊ စာတန်သည် နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ပြီး သူ၏ နေထိုင်ရာ နေရာအဖြစ် ပြုလုပ်လိမ့်မည်။ မကောင်းမှုကို ခုခံနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော ကာကွယ်မှုမှာ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ရရှိသော ခရစ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် နှလုံးသားထဲတွင် ကိန်းဝပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် အရေးပါသော ဆက်နွှယ်မှု မရှိပါက၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိကိုယ်ကို ချစ်ခြင်း၊ မိမိအလိုသို့ လိုက်ခြင်းနှင့် အပြစ်၏ သွေးဆောင်မှုများ၏ မသန့်ရှင်းသော သက်ရောက်မှုများကို မည်သည့်အခါမျှ တွန်းလှန်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မကောင်းသော အလေ့အထများစွာကို စွန့်လွှတ်နိုင်ကောင်း စွန့်လွှတ်နိုင်မည်၊ ခေတ္တမျှ စာတန်နှင့် လမ်းခွဲနိုင်ကောင်း ခွဲနိုင်မည်၊ သို့သော် ဘုရားသခင်နှင့် အရေးပါသော ဆက်နွှယ်မှု မရှိဘဲ၊ မိမိကိုယ်ကို ကိုယ်တော်ထံသို့ အချိန်တိုင်း အပ်နှံခြင်း မရှိပါက၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ရှုံးနိမ့်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်နှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိဘဲ၊ အစဉ်မပြတ် မိဿဟာယဖွဲ့မှု မရှိပါက၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ရန်သူ၏ လက်ခုပ်ထဲတွင် ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူခိုင်းသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ကြမည် ဖြစ်သည်။

When the soul surrenders itself to Christ, a new power takes
possession of the new heart. A change is wrought which man can
never accomplish for himself. It is a supernatural work, bringing a
supernatural element into human nature. The soul that is yielded to
Christ becomes His own fortress, which He holds in a revolted world,
and He intends that no authority shall be known in it but His own. A
soul thus kept in possession by the heavenly agencies is impregnable
to the assaults of Satan. But unless we do yield ourselves to the
control of Christ, we shall be dominated by the wicked one. We
must inevitably be under the control of the one or the other of the
two great powers that are contending for the supremacy of the world.
It is not necessary for us deliberately to choose the service of the
kingdom of darkness in order to come under its dominion. We
have only to neglect to ally ourselves with the kingdom of light. If
we do not co-operate with the heavenly agencies, Satan will take
possession of the heart, and will make it his abiding place. The only
defense against evil is the indwelling of Christ in the heart through
faith in His righteousness. Unless we become vitally connected
with God, we can never resist the unhallowed effects of self-love,
self-indulgence, and temptation to sin. We may leave off many bad
habits, for the time we may part company with Satan; but without
a vital connection with God, through the surrender of ourselves to
Him moment by moment, we shall be overcome. Without a personal
acquaintance with Christ, and a continual communion, we are at the
mercy of the enemy, and shall do his bidding in the end.

ယေရှုက “ထိုလူ၏ နောက်ဖြစ်သောအခြေအနေသည် ရှေ့ဖြစ်သောအခြေအနေထက်သာ၍ ဆိုး၏။ ထိုနည်းတူ၊ ဆိုးညစ်သော ဤလူမျိုး၌ ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ကရုဏာတော်၏ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ကျေးဇူးတော်၏ ဝိညာဉ်ကို စော်ကားခဲ့သူများထက် ပို၍ စိတ်ခက်ထဲသူ မရှိပါ။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ပြစ်မှားသော အပြစ်၏ အသုံးအများဆုံး ဖော်ပြချက်မှာ နောင်တရရန် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို တစိုက်မတ်မတ် လျစ်လျူရှုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်သော ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ရန်နှင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ပြစ်မှားသောအပြစ်ဆီသို့ ဦးတည်နေသော ခြေလှမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။

“The last state of that man is worse than the frst. Even so,” said
Jesus, “shall it be also unto this wicked generation.” There are none
so hardened as those who have slighted the invitation of mercy, and
done despite to the Spirit of grace. The most common manifestation
of the sin against the Holy Spirit is in persistently slighting Heaven’s
invitation to repent. Every step in the rejection of Christ is a step
toward the rejection of salvation, and toward the sin against the Holy
Spirit.

ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းအားဖြင့် ယုဒလူမျိုးတို့သည် ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော အပြစ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြသည်။ ကရုဏာတော်၏ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို ငြင်းဆန်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း ထိုအမှားမျိုးကို ကျူးလွန်နိုင်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်၏ စေလွှတ်သော တမန်များ၏ စကားကို နားထောင်ရန် ငြင်းဆန်ပြီး၊ ဝိညာဉ်ကို ခရစ်တော်ထံမှ ခွာသွားစေလိုသော စာတန်၏ ကိုယ်စားလှယ်များ၏ စကားကို နားထောင်သောအခါ၊ အသက်မင်းကို စော်ကားပြီး စာတန်၏ အသင်းတော်ရှေ့တွင်လည်းကောင်း၊ ကောင်းကင်စကြဝဠာ တစ်ခုလုံးရှေ့တွင်လည်းကောင်း ကိုယ်တော်ကို အရှက်ရစေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့ လုပ်ဆောင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး၊ ထိုသူသည် မျှော်လင့်ချက် သို့မဟုတ် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ရှာမတွေ့နိုင်သကဲ့သို့၊ နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်လိုသော ဆန္ဒပင် ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မည်။

In rejecting Christ the Jewish people committed the unpardonable sin; and by refusing the invitation of mercy, we may commit
[325] the same error. We offer insult to the Prince of life, and put Him
Who Are My Brethren? 277
to shame before the synagogue of Satan and before the heavenly
universe when we refuse to listen to His delegated messengers, and
instead listen to the agents of Satan, who would draw the soul away
from Christ. So long as one does this, he can fnd no hope or pardon,
and he will fnally lose all desire to be reconciled to God.

ယေရှုသည် လူအပေါင်းတို့အား သွန်သင်နေစဉ်၊ ကိုယ်တော်၏ တပည့်များက ကိုယ်တော်၏ မိခင်နှင့် ညီများသည် အပြင်၌ ရောက်နေပြီး ကိုယ်တော်နှင့် တွေ့ဆုံလိုကြောင်း သတင်းစကား ပါးခဲ့သည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် မည်သည့်အရာ ရှိသည်ကို ကိုယ်တော်သိတော်မူသဖြင့်၊ “သတင်းကြားပြောသောသူအား ပြန်၍ မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ‘ငါ့မိခင်ကား အဘယ်သူနည်း။ ငါ့ညီတို့ကား အဘယ်သူတို့နည်း’ ဟု မိန့်တော်မူပြီးလျှင်၊ တပည့်တော်တို့ရှိရာသို့ လက်တော်ကို ဆန့်၍၊ ‘ကြည့်ရှုလော့၊ ဤသူတို့သည် ငါ့မိခင်၊ ငါ့ညီတို့ ဖြစ်ကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော ငါ့ခမည်းတော်၏ အလိုကို ဆောင်သောသူသည် ငါ့ညီ၊ ငါ့နှမ၊ ငါ့မိခင် ဖြစ်သတည်း’ ဟု မိန့်တော်မူ၏။”

While Jesus was still teaching the people, His disciples brought
the message that His mother and His brothers were without, and
desired to see Him. He knew what was in their hearts, and “He
answered and said unto him that told Him, Who is My mother? and
who are My brethren? And He stretched forth His hand toward
His disciples, and said, Behold My mother and My brethren! For
whosoever shall do the will of My Father which is in heaven, the
same is My brother, and sister, and mother.”

ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ခရစ်တော်ကို လက်ခံသူ အားလုံးသည် လူသားတို့၏ ဆွေမျိုးတော်စပ်မှုထက် ပိုမိုနီးကပ်သော အနှောင်အဖွဲ့ဖြင့် ကိုယ်တော်နှင့် ပေါင်းစည်းကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ခမည်းတော်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်သကဲ့သို့၊ သူတို့သည်လည်း ကိုယ်တော်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်၏ စကားတော်ကို ယုံကြည်ပြီး လိုက်နာသူတစ်ဦးအဖြစ်၊ ကိုယ်တော်၏ မိခင်သည် သူမ၏ သဘာဝအရ တော်စပ်မှုထက် ပိုမိုနီးကပ်ပြီး ကယ်တင်ခြင်းနှင့်ဆိုင်သော ဆက်နွှယ်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ညီများသည်လည်း ကိုယ်တော်ကို သူတို့၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် လက်မခံပါက၊ ကိုယ်တော်နှင့် တော်စပ်နေရုံဖြင့် မည်သည့် အကျိုးကျေးဇူးမျှ ရရှိမည်မဟုတ်ပေ။

All who would receive Christ by faith were united to Him by
a tie closer than that of human kinship. They would become one
with Him, as He was one with the Father. As a believer and doer of
His words, His mother was more nearly and savingly related to Him
than through her natural relationship. His brothers would receive no
beneft from their connection with Him unless they accepted Him as
their personal Saviour.

ခရစ်တော်၏ လောကီဆွေမျိုးများကသာ ကိုယ်တော်ကို ကောင်းကင်ဘုံမှ ကြွလာသူအဖြစ် ယုံကြည်ပြီး ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ရာတွင် ကိုယ်တော်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြမည်ဆိုလျှင် ကိုယ်တော်အတွက် မည်မျှပင် အားတက်စရာ ဖြစ်လိမ့်မည်နည်း။ သူတို့၏ မယုံကြည်မှုသည် ယေရှု၏ လောကီအသက်တာအပေါ်တွင် အရိပ်မည်းတစ်ခု ကျရောက်စေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကိုယ်တော် သောက်ခဲ့ရသော ခါးသီးသည့် ဒုက္ခခွက်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။

What a support Christ would have found in His earthly relatives
if they had believed in Him as one from heaven, and had co-operated
with Him in doing the work of God! Their unbelief cast a shadow
over the earthly life of Jesus. It was a part of the bitterness of that
cup of woe which He drained for us.

ဧဝံဂေလိတရားအပေါ် လူ့နှလုံးသားတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရန်ငြိုးကို ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် ပြင်းထန်စွာ ခံစားခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားသည် ကြင်နာမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မိသားစုဆက်နွှယ်မှုကြားရှိ နူးညံ့သော ဂရုစိုက်မှုကို တန်ဖိုးထားသူဖြစ်သဖြင့်၊ မိမိအိမ်တွင်း၌ပင် ထိုကဲ့သို့ ခံစားရခြင်းမှာ ကိုယ်တော်အတွက် အလွန်ပင် နာကျင်စရာကောင်းလှသည်။ ကိုယ်တော်၏ ညီများသည် ကိုယ်တော်၏ မြင့်မြတ်သော မစ်ရှင်နှင့် လုံးဝကိုက်ညီမှု မရှိသောအခါ၌ပင် သူတို့၏ အကြံဉာဏ်များကို ကိုယ်တော်က လိုက်နာစေလိုကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော့်အား သူတို့၏ အကြံဉာဏ်ကို လိုအပ်နေသူအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော့်ကို လူသားတို့၏ အမြင်ဖြင့်သာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပြီး၊ အကယ်၍ ကိုယ်တော်သည် ကျမ်းပြုဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲများ လက်ခံနိုင်မည့် စကားများကိုသာ ပြောဆိုမည်ဆိုလျှင် ကိုယ်တော်၏ စကားများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်ပျက်စရာ ငြင်းခုံမှုများကို ရှောင်ရှားနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် မြင့်မြတ်သော အာဏာကို ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ဆိုခြင်းနှင့် ရဗ္ဗိများ၏ အပြစ်များကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချသူအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ဖော်ပြခြင်းမှာ စိတ်မနှံ့သောကြောင့်ဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။ ဖာရိရှဲများသည် ကိုယ်တော့်ကို စွပ်စွဲရန် အခွင့်အရေး ရှာနေကြသည်ကို သူတို့ သိကြပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို ထိုအခွင့်အရေးများ အလုံအလောက် ပေးနေပြီဟု သူတို့ ခံစားခဲ့ကြရသည်။

The enmity kindled in the human heart against the gospel was [326]
keenly felt by the Son of God, and it was most painful to Him in
His home; for His own heart was full of kindness and love, and He
appreciated tender regard in the family relation. His brothers desired
that He should concede to their ideas, when such a course would have
been utterly out of harmony with His divine mission. They looked
upon Him as in need of their counsel. They judged Him from their
human point of view, and thought that if He would speak only such
things as would be acceptable to the scribes and Pharisees, He would
avoid the disagreeable controversy that His words aroused. They
thought that He was beside Himself in claiming divine authority,
and in placing Himself before the rabbis as a reprover of their sins.
278 The Desire of Ages

သူတို့၏ တိုတောင်းသော အတိုင်းအတာဖြင့် ကိုယ်တော် ပြည့်စုံစေရန် ကြွလာခဲ့သော မစ်ရှင်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြပေ၊ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်၏ စမ်းသပ်မှုများတွင် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ စာနာမှု မပေးနိုင်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့၏ ကြမ်းတမ်းပြီး တန်ဖိုးမထားသော စကားလုံးများက သူတို့တွင် ကိုယ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာအပေါ် စစ်မှန်သော သိမြင်မှု မရှိကြောင်းနှင့် လူသားသဘာဝနှင့် မြင့်မြတ်သော သဘာဝတို့ ပေါင်းစပ်နေခြင်းကို သတိမထားမိကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသည်ကို မကြာခဏ မြင်တွေ့ရသော်လည်း၊ ကိုယ်တော့်ကို နှစ်သိမ့်ပေးမည့်အစား သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် စကားလုံးများက ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားကိုသာ ပိုမို နာကျင်စေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ နုနယ်သော သဘာဝသည် ညှဉ်းပန်းခံခဲ့ရပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်များမှာ အထင်အမြင်မှားခြင်း ခံခဲ့ရကာ၊ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ကိုလည်း နားမလည်ခဲ့ကြပေ။

They knew that the Pharisees were seeking occasion to accuse Him,
and they felt that He had given them suffcient occasion.
With their short measuring line they could not fathom the mission
which He came to fulfll, and therefore could not sympathize with
Him in His trials. Their coarse, unappreciative words showed that
they had no true perception of His character, and did not discern
that the divine blended with the human. They often saw Him full
of grief; but instead of comforting Him, their spirit and words only
wounded His heart. His sensitive nature was tortured, His motives
were misunderstood, His work was uncomprehended.

ကိုယ်တော်၏ ညီများသည် ဟောင်းနွမ်းနွမ်း ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော ဖာရိရှဲများ၏ ဒဿနများကို မကြာခဏ ယူဆောင်လာခဲ့ကြပြီး၊ သမ္မာတရား အလုံးစုံကို သိနားလည်ကာ လျှို့ဝှက်ချက် အားလုံးကို နားလည်တော်မူသော ကိုယ်တော့်ကို သူတို့ သွန်သင်နိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ နားမလည်နိုင်သောအရာများကို သူတို့သည် လွတ်လပ်စွာ ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်မှုများသည် ကိုယ်တော့်ကို အလွန်ပင် ထိခိုက်စေခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ဝိညာဉ်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ စိတ်ဆင်းရဲခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သည်ဟု ဝန်ခံခဲ့ကြပြီး ဘုရားသခင်ကို ကာကွယ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့နှင့်အတူ လူသားအဖြစ် ရှိနေသည်ကိုမူ သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။

His brothers often brought forward the philosophy of the Pharisees, which was threadbare and hoary with age, and presumed to
think that they could teach Him who understood all truth, and comprehended all mysteries. They freely condemned that which they
could not understand. Their reproaches probed Him to the quick,
and His soul was wearied and distressed. They avowed faith in God,
and thought they were vindicating God, when God was with them
in the flesh, and they knew Him not.

ဤအရာများသည် ကိုယ်တော် လျှောက်လှမ်းရမည့် လမ်းကို ဆူးခင်းသောလမ်း ဖြစ်စေခဲ့သည်။ မိမိအိမ်တွင်း၌ အထင်အမြင်မှားမှုများကြောင့် ခရစ်တော်သည် အလွန်ပင် နာကျင်ခဲ့ရသဖြင့် ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုး မရှိသော နေရာသို့ သွားရခြင်းမှာ ကိုယ်တော်အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် သွားရောက်လည်ပတ်ရခြင်းကို နှစ်သက်သော အိမ်တစ်အိမ် ရှိပါသည်—၎င်းမှာ လာဇရု၊ မာရိနှင့် မာသတို့၏ အိမ်ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမူကား ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ လွှမ်းမုံနေသော ထိုလေထုထဲတွင် ကိုယ်တော်၏ ဝိညာဉ်မှာ နားခိုခွင့် ရရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လောကပေါ်တွင် ကိုယ်တော်၏ မြင့်မြတ်သော မစ်ရှင်ကို နားလည်နိုင်သူ သို့မဟုတ် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ကိုယ်တော် ထမ်းဆောင်နေရသော ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကို သိရှိနိုင်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်သည် တစ်ဦးတည်း ရှိနေပြီး ကောင်းကင်ခမည်းတော်နှင့် မိဿဟာယဖွဲ့ခြင်းအားဖြင့်သာ မကြာခဏ စိတ်သက်သာရာ ရရှိခဲ့သည်။

These things made His path a thorny one to travel. So pained
was Christ by the misapprehension in His own home that it was a
relief to Him to go where it did not exist. There was one home that
He loved to visit,—the home of Lazarus, and Mary, and Martha; for
in the atmosphere of faith and love His spirit had rest. Yet there were
none on earth who could comprehend His divine mission, or know
the burden which He bore in behalf of humanity. Often He could
fnd relief only in being alone, and communing with His heavenly
Father.

ခရစ်တော်အတွက်ကြောင့် ဒုက္ခခံရသူများ၊ မိမိအိမ်တွင်း၌ပင် အထင်အမြင်မှားမှုနှင့် မယုံကြည်မှုများကို ကြံ့ကြံ့ခံနေရသူများသည် ယေရှုသည်လည်း ထိုအရာများကို ခံစားခဲ့ရသည်ဟူသော အတွေးဖြင့် နှစ်သိမ့်မှု ရှာနိုင်ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အပေါ် သနားကရုဏာစိတ် ရှိတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် စိတ်သက်သာရာ ရှာတွေ့ခဲ့သည့်အတိုင်း ခမည်းတော်နှင့် မိဿဟာယဖွဲ့ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်၌ အဖော်အပေါင်းနှင့် စိတ်သက်သာရာကို ရှာရန် သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ထားသည်။

[327] Those who are called to suffer for Christ’s sake, who have to
endure misapprehension and distrust, even in their own home, may
fnd comfort in the thought that Jesus has endured the same. He is
moved with compassion for them. He bids them fnd companionship
in Him, and relief where He found it, in communion with the Father.

ခရစ်တော်ကို မိမိတို့၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် လက်ခံသူများကို ဘဝ၏ စမ်းသပ်မှုများကို တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်ရန် မိဘမဲ့များအဖြစ် ပစ်ထားမည် မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို ကောင်းကင်မိသားစု၏ အဖွဲ့ဝင်များအဖြစ် လက်ခံတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်၏ ခမည်းတော်ကို သူတို့၏ ခမည်းတော်အဖြစ် ခေါ်ဝေါ်ရန် ကိုယ်တော် ဖိတ်ခေါ်ထားသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နှလုံးသားအတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ကိုယ်တော်၏ “သူငယ်များ” ဖြစ်ကြပြီး၊ အနူးညံ့ဆုံးနှင့် အတည်မြဲဆုံးသော အနှောင်အဖွဲ့များဖြင့် ကိုယ်တော်နှင့် ချည်နှောင်ထားကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ မိဘများက ကျွန်ုပ်တို့ အားကိုးရာမဲ့နေချိန်တွင် ထားရှိသော မေတ္တာထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားသော၊ မြင့်မြတ်သော သဘာဝနှင့်အညီ ထူးကဲသော ကြင်နာယုယမှု ရှိတော်မူ၏။

Those who accept Christ as their personal Saviour are not left
as orphans, to bear the trials of life alone. He receives them as
members of the heavenly family; He bids them call His Father their
Father. They are His “little ones,” dear to the heart of God, bound
to Him by the most tender and abiding ties. He has toward them an
exceeding tenderness, as far surpassing what our father or mother
Who Are My Brethren? 279
has felt toward us in our helplessness as the divine is above the
human.

ခရစ်တော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတို့၏ ဆက်နွှယ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ ဣသရေလလူမျိုးတို့အား ပေးထားသော ပညတ်တော်များထဲတွင် လှပသော ပုံဆောင်ချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ဟေဗြဲလူတစ်ဦးသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုကြောင့် မိမိ၏ အမွေအနှစ်ကို ရောင်းချခဲ့ရပြီး မိမိကိုယ်ကို ကျွန်အဖြစ် ရောင်းချခဲ့ရသောအခါ၊ သူ့ကိုလည်းကောင်း၊ သူ၏ အမွေအနှစ်ကိုလည်းကောင်း ပြန်လည်ရွေးနုတ်ပေးရန် တာဝန်မှာ သူနှင့် အနီးဆုံး ဆွေမျိုးတော်စပ်သူအပေါ် ကျရောက်သည်။ ဝတ်ပြုရာ ၂၅:၂၅၊ ၄၇-၄၉၊ ရုသ ၂:၂၀ ကို ကြည့်ပါ။ ထို့အတူ အပြစ်ကြောင့် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ အမွေအနှစ်ကို ပြန်လည်ရွေးနုတ်ပေးရမည့် အမှုမှာ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် “အနီးဆုံး ဆွေမျိုး” တော်စပ်သူအပေါ် ကျရောက်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို ရွေးနုတ်ရန်အတွက် ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင် သခင်သည် ဖခင်၊ မိခင်၊ ညီအစ်ကို၊ မိတ်ဆွေ သို့မဟုတ် ချစ်သူထက်ပင် ပိုမိုနီးကပ်သူ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်က “မကြောက်နှင့်၊ ငါသည် သင့်ကို ရွေးနုတ်ပြီ။ သင့်နာမည်ကို ခေါ်ပြီ။ သင်သည် ငါ့ဥစ္စာ ဖြစ်၏” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ “သင်သည် ငါ့မျက်မှောက်၌ အလွန်အဖိုးထိုက်၍ ဂုဏ်အသရေရှိသောကြောင့်၎င်း၊ ငါသည် သင့်ကို ချစ်သောကြောင့်၎င်း၊ သင့်အတွက် လူတို့ကို၎င်း၊ သင့်အသက်အတွက် လူမျိုးတို့ကို၎င်း ငါပေးမည်။” ဟေရှာယ ၄၃:၁၊ ၄။

Of Christ’s relation to His people, there is a beautiful illustration
in the laws given to Israel. When through poverty a Hebrew had
been forced to part with his patrimony, and to sell himself as a
bondservant, the duty of redeeming him and his inheritance fell to
the one who was nearest of kin. See Leviticus 25:25, 47-49; Ruth
2:20. So the work of redeeming us and our inheritance, lost through
sin, fell upon Him who is “near of kin” unto us. It was to redeem
us that He became our kinsman. Closer than father, mother, brother,
friend, or lover is the Lord our Saviour. “Fear not,” He says, “for I
have redeemed thee, I have called thee by thy name; thou art Mine.”
“Since thou wast precious in My sight, thou hast been honorable,
and I have loved thee: therefore will I give men for thee, and people
for thy life.” Isaiah 43:1, 4.

ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ ပလ္လင်တော်ကို ဝန်းရံထားသော ကောင်းကင်သားများကို ချစ်တော်မူ၏။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ချစ်တော်မူသော ထိုကြီးမားလှသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အဘယ်အရာဖြင့် ရှင်းပြနိုင်ပါမည်နည်း။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံအရ ၎င်းသည် မှန်ကန်ကြောင်း သိနိုင်ပါသည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်နှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်သော ဆက်နွှယ်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါက၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်၏ ညီအစ်ကို မောင်နှမများ ဖြစ်ကြသူတို့ကို မည်မျှပင် နူးညံ့စွာ ဂရုစိုက်သင့်ပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့၏ မြင့်မြတ်သော ဆက်နွှယ်မှု၏ တောင်းဆိုချက်များကို သိမြင်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ အလျင်အမြန် မလုပ်ဆောင်သင့်ပါသလော။ ဘုရားသခင်၏ မိသားစုထဲသို့ မွေးစားခြင်း ခံထားရသူများအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခမည်းတော်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများကို ဂုဏ်မပြုသင့်ပါသလော။

Christ loves the heavenly beings that surround His throne; but
what shall account for the great love wherewith He has loved us?
We cannot understand it, but we can know it true in our own experience. And if we do hold the relation of kinship to Him, with what
tenderness should we regard those who are brethren and sisters of
our Lord! Should we not be quick to recognize the claims of our
divine relationship? Adopted into the family of God, should we not
honor our Father and our kindred?