အခန်း (၃၉) — သူတို့စားစရာဖို့သင်တို့ပေကြလော့

 

အခန်း (၃၉) — “သင်တို့ပင် သူတို့အား စားစရာ ပေးကြလော့” [၃၆၄]

ဤအခန်းသည် မဿဲ ၁၄:၁၃-၂၁၊ မာကု ၆:၃၂-၄၄၊ လုကာ ၉:၁၀-၁၇၊ ယောဟန် ၆:၁-၁၃ တို့အပေါ် အခြေခံထားသည်။

Chapter 39—“Give Ye Them to Eat” [364]
This chapter is based on Matthew 14:13-21; Mark 6:32-44; Luke
9:10-17; John 6:1-13.

ခရစ်တော်သည် တပည့်တော်များနှင့်အတူ ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်သို့ သွားခဲ့သော်လည်း ဤရှားပါးသော ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှုသည် မကြာမီ ပျက်ပြားသွားခဲ့သည်။ တပည့်တော်တို့သည် မိမိတို့အား မည်သူမျှ မနှောင့်ယှက်နိုင်သော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ လူအစုအဝေးသည် မြတ်သော ဆရာတော်ကို မတွေ့သောအခါ “ကိုယ်တော် ဘယ်မှာလဲ” ဟု မေးမြန်းကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့သည် ခရစ်တော်နှင့် တပည့်တော်တို့ သွားရာလမ်းကြောင်းကို သတိပြုမိခဲ့ကြသည်။ လူအများအပြားသည် ကိုယ်တော်နှင့် တွေ့ရန် ကုန်းလမ်းဖြင့် သွားကြသလို၊ အချို့မှာလည်း လှေများဖြင့် ရေပြင်ကို ဖြတ်၍ လိုက်သွားကြသည်။ ပသခါပွဲ နီးကပ်နေပြီဖြစ်ရာ အရပ်ရပ်မှ ယေရှုကို တွေ့ရန် စုဝေးလာကြသော ယေရုရှလင်သို့ သွားမည့် ဘုရားဖူးအဖွဲ့များလည်း ရှိနေသည်။ လူအရေအတွက်သည် တိုးပွားလာရာ မိန်းမနှင့် ကလေးများ မပါဘဲ ယောက်ျား ၅၀၀၀ (ငါးထောင်) ခန့် ရှိလာသည်။ ခရစ်တော် ကမ်းခြေသို့ မရောက်မီ လူအစုအဝေးကြီးက ကိုယ်တော်ကို စောင့်မျှော်နေကြပြီ။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် သူတို့မမြင်ဘဲ ကုန်းပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ပြီး တပည့်တော်များနှင့်အတူ ခဏတာ သီးခြား နေထိုင်ခဲ့သည်။

Christ had retired to a secluded place with His disciples, but this
rare season of peaceful quietude was soon broken. The disciples
thought they had retired where they would not be disturbed; but
as soon as the multitude missed the divine Teacher, they inquired,
“Where is He?” Some among them had noticed the direction in
which Christ and His disciples had gone. Many went by land to
meet them, while others followed in their boats across the water.
The Passover was at hand, and, from far and near, bands of pilgrims
on their way to Jerusalem gathered to see Jesus. Additions were
made to their number, until there were assembled fve thousand men
besides women and children. Before Christ reached the shore, a
multitude were waiting for Him. But He landed unobserved by them,
and spent a little time apart with the disciples.

တောင်ကုန်းပေါ်မှနေ၍ ကိုယ်တော်သည် လှုပ်ရှားနေသော လူအစုအဝေးကို ကြည့်ရှုပြီး သနားကြင်နာသော စိတ်နှလုံး ရှိတော်မူ၏။ နှောင့်ယှက်ခြင်း ခံရပြီး အနားယူချိန် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း ကိုယ်တော်သည် စိတ်မရှည်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ လာနေကြဆဲဖြစ်သော လူအစုအဝေးကို ကြည့်ရင်း သူတို့တွင် သာ၍ ကြီးမားသော လိုအပ်ချက် ရှိနေသည်ကို မြင်တော်မူ၏။ သူတို့သည် “ထိန်းသူမရှိသော သိုးကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသောကြောင့်၊ သူတို့ကို သနားခြင်းစိတ် ရှိတော်မူ၏။” ကိုယ်တော်သည် နားခိုရာမှ ထွက်လာပြီး သူတို့ကို အမှုဆောင်နိုင်မည့် သင့်လျော်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် မင်းအရာရှိများထံမှ အကူအညီ မရရှိခဲ့ကြသော်လည်း၊ ခရစ်တော်သည် လူအစုအဝေးအား ကယ်တင်ခြင်းတရားကို သွန်သင်သောအခါ ကိုယ်တော်ထံမှ အသက်စမ်းရေများ စီးထွက်လာခဲ့သည်။

From the hillside He looked upon the moving multitude, and
His heart was stirred with sympathy. Interrupted as He was, and
robbed of His rest, He was not impatient. He saw a greater necessity
demanding His attention as He watched the people coming and still
coming. He “was moved with compassion toward them, because
they were as sheep not having a shepherd.” Leaving His retreat, He
found a convenient place where He could minister to them. They
received no help from the priests and rulers; but the healing waters [365]
of life flowed from Christ as He taught the multitude the way of
salvation.

လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်၏ နှုတ်တော်မှ လွတ်လပ်စွာ စီးထွက်လာသော ကရုဏာစကားတော်များကို နားထောင်ကြသည်။ သူတို့သည် ရိုးရှင်းပြီး ရှင်းလင်းလှသဖြင့် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်အတွက် ဂိလဒ်ဗာလစံစေးကဲ့သို့ ဖြစ်စေသော ကျေးဇူးတော် စကားများကို ကြားရသည်။ ကိုယ်တော်၏ မြတ်သော လက်တော်ဖြင့် ကုသပေးခြင်းသည် သေခါနီးသူများထံသို့ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် အသက်ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့ပြီး၊ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသူများထံသို့ သက်သာမှုနှင့် ကျန်းမာမှုကို ပေးခဲ့သည်။ ထိုနေ့သည် သူတို့အတွက် မြေကြီးပေါ်ရှိ ကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ သူတို့သည် အစာမစားရဘဲ မည်မျှကြာသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုပင် လုံးဝ သတိမထားမိကြတော့ပေ။

The people listened to the words of mercy flowing so freely from
the lips of the Son of God. They heard the gracious words, so simple
and so plain that they were as the balm of Gilead to their souls. The
healing of His divine hand brought gladness and life to the dying,
and ease and health to those suffering with disease. The day seemed
315
316 The Desire of Ages
to them like heaven upon earth, and they were utterly unconscious
of how long it had been since they had eaten anything.

နောက်ဆုံးတွင် နေ့သည် လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။ နေသည် အနောက်ဘက်သို့ ဝင်လုနီးပြီဖြစ်သော်လည်း လူတို့သည် ဆက်လက် နေနေကြဆဲဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် တစ်နေ့လုံး အစာမစားဘဲ၊ အနားမယူဘဲ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ဆာလောင်မှုကြောင့် မျက်နှာဖြူလျော့နေသဖြင့် တပည့်တော်တို့သည် အလုပ်ကို ရပ်နားရန် တောင်းပန်ကြသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် မိမိကို တိုးဝှေ့နေသော လူအစုအဝေးထံမှ မိမိကိုယ်ကို မခွာနိုင်ခဲ့ပေ။

At length the day was far spent. The sun was sinking in the west,
and yet the people lingered. Jesus had labored all day without food
or rest. He was pale from weariness and hunger, and the disciples
besought Him to cease from His toil. But He could not withdraw
Himself from the multitude that pressed upon Him.

နောက်ဆုံးတွင် တပည့်တော်တို့သည် ကိုယ်တော်ထံသို့ လာပြီး လူတို့၏ အကျိုးအတွက် သူတို့ကို ပြန်ခိုင်းရန် တိုက်တွန်းကြသည်။ လူအများအပြားသည် ဝေးလံသော နေရာမှ လာကြသူများဖြစ်ပြီး နံနက်မှစ၍ ဘာမျှ မစားရသေးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အနီးအနားရှိ မြို့ရွာများတွင် သူတို့ စားစရာ ဝယ်ယူနိုင်ပေမည်။ သို့သော် ယေရှုက “သင်တို့ပင် သူတို့အား စားစရာ ပေးကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူပြီး၊ ဖိလိပ္ပုဘက်သို့ လှည့်၍ “ဤလူများ စားစရာဖို့ မုန့်ကို အဘယ်မှာ ဝယ်ရမည်နည်း” ဟု မေးမြန်းတော်မူ၏။ ဤသို့ မေးခြင်းမှာ တပည့်တော်၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စမ်းသပ်ရန် ဖြစ်သည်။ ဖိလိပ္ပုသည် များပြားလှသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ဤမျှလောက်သော လူအုပ်ကို စားစရာ ကျွေးမွေးရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ဟု တွေးမိသည်။ ဒင်္ဂါးပြား ၂၀၀ (နှစ်ရာ) ဖိုး မုန့်သည်ပင် လူတိုင်း အနည်းငယ်စီ ရရှိရန် မလုံလောက်နိုင်ကြောင်း သူ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ ယေရှုက ထိုလူအုပ်ထဲတွင် စားစရာ မည်မျှ ရှိသနည်းဟု မေးတော်မူ၏။ အန္ဒြေက “ဤအရပ်၌ သူငယ်တစ်ယောက် ရှိပါသည်။ သူ့ထံတွင် မုန့်မုယော ၅ (ငါး) လုံးနှင့် ငါးငယ် ၂ (နှစ်) ကောင် ရှိပါသည်။ သို့သော် ဤမျှလောက်သော လူစုအတွက် ထိုမျှသော စားစရာသည် အဘယ်သို့ လောက်ပါမည်နည်း” ဟု လျှောက်လေ၏။ ယေရှုက ထိုစားစရာများကို ကိုယ်တော်ထံသို့ ယူခဲ့ရန် ညွှန်ကြားတော်မူ၏။ ထို့နောက် စနစ်တကျ ရှိစေရန်နှင့် ကိုယ်တော် ပြုတော့မည့် အမှုကို လူတိုင်း မြင်နိုင်စေရန် လူတို့ကို လူ ၅၀ (ငါးဆယ်) စီ၊ ၁၀၀ (တစ်ရာ) စီ မြက်ခင်းပေါ်တွင် အုပ်စုဖွဲ့ ထိုင်ခိုင်းရန် တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူ၏။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးသောအခါ ယေရှုသည် စားစရာကို ယူ၍ “ကောင်းကင်သို့ မျှော်ကြည့်လျက် ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းပြီးလျှင်၊ မုန့်ကို ဖဲ့၍ တပည့်တော်တို့အား ပေးတော်မူ၏။ တပည့်တော်တို့သည်လည်း လူအစုအဝေးတို့အား ပေးကြ၏။” “လူအပေါင်းတို့သည် စား၍ ဝကြပြီးမှ၊ ကြွင်းရစ်သော မုန့်ကွဲနှင့် ငါးကွဲတို့ကို ၁၂ (တစ်ဆယ့်နှစ်) တောင်း အပြည့် သိမ်းယူကြ၏။”

The disciples fnally came to Him, urging that for their own sake
the people should be sent away. Many had come from far, and had
eaten nothing since morning. In the surrounding towns and villages
they might be able to buy food. But Jesus said, “Give ye them to eat,”
and then, turning to Philip, questioned, “Whence shall we buy bread,
that these may eat?” This He said to test the faith of the disciple.
Philip looked over the sea of heads, and thought how impossible it
would be to provide food to satisfy the wants of such a crowd. He
answered that two hundred pennyworth of bread would not be nearly
enough to divide among them, so that each might have a little. Jesus
inquired how much food could be found among the company. “There
is a lad here,” said Andrew, “which hath fve barley loaves, and two
small fshes; but what are they among so many?” Jesus directed that
these be brought to Him. Then He bade the disciples seat the people
on the grass in parties of ffty or a hundred, to preserve order, and
that all might witness what He was about to do. When this was
accomplished, Jesus took the food, “and looking up to heaven, He
blessed, and brake, and gave the loaves to His disciples, and the
disciples to the multitude.” “And they did all eat, and were flled.
And they took up twelve baskets full of the fragments, and of the
fshes.”

လူတို့အား ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းကို ရရှိမည့် လမ်းကို သွန်သင်ခဲ့သူသည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ လိုအပ်ချက်ကို ဂရုစိုက်သကဲ့သို့ပင် သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်ကိုလည်း ဂရုစိုက်တော်မူ၏။ လူတို့သည် ပင်ပန်းပြီး မောလှနေကြပြီ။ မိခင်များမှာလည်း ရင်ခွင်ပိုက် ကလေးငယ်များနှင့် ဖြစ်ပြီး၊ ကလေးငယ်များမှာလည်း မိခင်၏ စကတ်ကို ဆွဲထားကြသည်။ လူအများအပြားမှာ နာရီပေါင်းများစွာ မတ်တပ်ရပ်ခဲ့ကြရသည်။ သူတို့သည် ခရစ်တော်၏ စကားတော်များကို အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားနေကြသဖြင့် ထိုင်ရန်ပင် တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားမိကြသလို၊ လူအုပ်ကြီးလွန်းသဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နင်းမိမည့် အန္တရာယ်လည်း ရှိနေသည်။ ယေရှုသည် သူတို့အား အနားယူရန် အခွင့်အရေး ပေးလိုသဖြင့် သူတို့ကို ထိုင်ခိုင်းတော်မူ၏။ ထိုနေရာတွင် မြက်ပင်များစွာ ရှိသဖြင့် အားလုံး သက်သောင့်သက်သာ အနားယူနိုင်ကြသည်။

He who taught the people the way to secure peace and happiness
was just as thoughtful of their temporal necessities as of their spiritual
need. The people were weary and faint. There were mothers with
babes in their arms, and little children clinging to their skirts. Many
had been standing for hours. They had been so intensely interested
[366] in Christ’s words that they had not once thought of sitting down, and
the crowd was so great that there was danger of their trampling on
one another. Jesus would give them a chance to rest, and He bade
them sit down. There was much grass in the place, and all could rest
in comfort.
“Give Ye Them to Eat” 317

ခရစ်တော်သည် စစ်မှန်သော လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက်သာ နိမိတ်လက္ခဏာကို ပြုတော်မူလေ့ရှိပြီး၊ နိမိတ်လက္ခဏာတိုင်းသည် လူတို့အား လူမျိုးတကာတို့ကို ကုသပေးနိုင်သော အရွက်များ ရှိသည့် အသက်ပင်ထံသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည့် သဘောရှိသည်။ တပည့်တော်တို့၏ လက်ဖြင့် ဝေငှပေးသော ရိုးရှင်းသော စားစရာတွင် သင်ခန်းစာများစွာ ပါရှိသည်။ ပေးအပ်ခဲ့သော စားစရာမှာ ရိုးရှင်းလှသည်၊ မုန့်မုယောနှင့် ငါးတို့မှာ ဂါလိလဲအိုင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တံငါသည်များ၏ နေ့စဉ်စားစရာ ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် လူတို့အား ဆမ်းတောင့်ဆမ်းခဲ စားသောက်ပွဲကြီးကို ပြင်ဆင်ပေးနိုင်သော်လည်း၊ အစားအသောက် အာသီသကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက်သာ ပြင်ဆင်ပေးသော စားစရာသည် သူတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် မည်သည့် သင်ခန်းစာမျှ ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်က လူသားတို့အတွက် သဘာဝအတိုင်း ပြင်ဆင်ပေးထားချက်များကို ဖောက်ပြန်ပျက်စီးစေခဲ့ကြောင်း ဤသင်ခန်းစာတွင် ခရစ်တော် သွန်သင်ခဲ့သည်။ လူတို့သည် လူနေအိမ်ခြေများနှင့် ဝေးကွာလှသော နေရာတွင် ခရစ်တော် ပြင်ဆင်ပေးသော အနားယူခြင်းနှင့် ရိုးရှင်းသော စားစရာကို ခံစားခဲ့ရသကဲ့သို့ ဖောက်ပြန်သော အရသာကို ဖြည့်ဆည်းရန် ပြင်ဆင်ထားသော ဇိမ်ခံစားပွဲများကို မည်သည့်အခါမျှ ထိုသို့ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။

Christ never worked a miracle except to supply a genuine necessity, and every miracle was of a character to lead the people to
the tree of life, whose leaves are for the healing of the nations. The
simple food passed round by the hands of the disciples contained [367]
a whole treasure of lessons. It was humble fare that had been provided; the fshes and barley loaves were the daily food of the fsher
folk about the Sea of Galilee. Christ could have spread before the
people a rich repast, but food prepared merely for the gratifcation
of appetite would have conveyed no lesson for their good. Christ
taught them in this lesson that the natural provisions of God for
man had been perverted. And never did people enjoy the luxurious
feasts prepared for the gratifcation of perverted taste as this people
enjoyed the rest and the simple food which Christ provided so far
from human habitations.

အကယ်၍ ယနေ့ လူသားတို့သည် အစအဦး၌ အာဒံနှင့် ဧဝတို့ကဲ့သို့ သဘာဝတရား၏ နိယာမများနှင့်အညီ နေထိုင်ပြီး သူတို့၏ အလေ့အကျင့်များတွင် ရိုးရှင်းမည်ဆိုလျှင် လူသားမျိုးနွယ်၏ လိုအပ်ချက်များအတွက် လုံလောက်သော ထောက်ပံ့မှု ရှိပါလိမ့်မည်။ စိတ်ကူးယဉ် လိုအပ်ချက်များ နည်းပါးသွားမည်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ နည်းလမ်းတော်များအတိုင်း လုပ်ဆောင်ရန် အခွင့်အရေးများ ပိုမိုရှိလာပါလိမ့်မည်။ သို့သော် အတ္တစိတ်နှင့် သဘာဝမဟုတ်သော အရသာများကို အလိုလိုက်ခြင်းတို့သည် လောကသို့ အပြစ်နှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ဆောင်ကြဉ်းလာခဲ့ပြီး တစ်ဖက်တွင် အလွန်အကျွံ ဖြစ်ပေါ်စေကာ အခြားတစ်ဖက်တွင် လိုအပ်ချက်များ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

If men today were simple in their habits, living in harmony with
nature’s laws, as did Adam and Eve in the beginning, there would
be an abundant supply for the needs of the human family. There
would be fewer imaginary wants, and more opportunities to work in
God’s ways. But selfshness and the indulgence of unnatural taste
have brought sin and misery into the world, from excess on the one
hand, and from want on the other.

ယေရှုသည် ဇိမ်ခံလိုသော ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်းဖြင့် လူတို့ကို မိမိထံသို့ ဆွဲဆောင်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပါ။ တစ်နေ့လုံး စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပင်ပန်းဆာလောင်နေသော ထိုလူအုပ်ကြီးအတွက် ရိုးရှင်းသော စားစရာသည် ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ကိုသာမက၊ နေ့စဉ်ဘဝ၏ သာမန်လိုအပ်ချက်များတွင် ကိုယ်တော်၏ ကြင်နာစွာ ဂရုစိုက်မှုကိုပါ သက်သေပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် ကိုယ်တော်၏ နောက်လိုက်များအား လောက၏ ဇိမ်ခံပစ္စည်းများကို ကတိမပေးခဲ့ပါ။ သူတို့၏ စားစရာသည် ရိုးရှင်းပြီး ရှားပါးချင် ရှားပါးနေမည်၊ သူတို့၏ ဘဝသည် ဆင်းရဲမွဲတေမှုနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်၊ သို့သော် သူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးမည်ဟု ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်က ကတိပြုထားပြီး၊ လောကီစည်းစိမ်ထက် သာ၍ ကောင်းမြတ်သော အရာ၊ ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်တော်၏ တည်ရှိနေခြင်းဟူသော အမြဲတည်တံ့သော နှစ်သိမ့်မှုကို ကတိပေးထားတော်မူ၏။

Jesus did not seek to attract the people to Him by gratifying the
desire for luxury. To that great throng, weary and hungry after the
long, exciting day, the simple fare was an assurance not only of
His power, but of His tender care for them in the common needs
of life. The Saviour has not promised His followers the luxuries of
the world; their fare may be plain, and even scanty; their lot may be
shut in by poverty; but His word is pledged that their need shall be
supplied, and He has promised that which is far better than worldly
good,—the abiding comfort of His own presence.

လူ ၅၀၀၀ (ငါးထောင်) ကို ကျွေးမွေးရာတွင် ယေရှုသည် သဘာဝလောက၏ ကုလားကာကို ဖွင့်လှစ်ပြသပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် အစဉ်အမြဲ အသုံးပြုနေသော တန်ခိုးတော်ကို ထင်ရှားစေတော်မူ၏။ မြေကြီး၏ သီးနှံများကို ထုတ်လုပ်ရာတွင် ဘုရားသခင်သည် နေ့စဉ် နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခုကို ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လူအစုအဝေးကို ကျွေးမွေးရာတွင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အမှုအတိုင်းပင် သဘာဝတရား၏ အေဂျင်စီများမှတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်လျက်ရှိသည်။ လူတို့သည် မြေကို ပြင်ဆင်ပြီး မျိုးစေ့ကို ကြဲကြသော်လည်း မျိုးစေ့ကို အညှောက်ပေါက်စေသည်မှာ ဘုရားသခင်ထံမှ အသက်ပင် ဖြစ်သည်။ “ရှေးဦးစွာ အညှောက်၊ ထို့နောက် အနှံ၊ ထို့နောက် အနှံထဲ၌ အစေ့အပြည့်” ပေါ်လာစေသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ မိုးရေ၊ လေနှင့် နေရောင်ခြည်တို့ ဖြစ်သည်။ (မာကု ၄:၂၈)။ မြေကြီး၏ ရိတ်သိမ်းရာအရပ်များမှ သန်းပေါင်းများစွာသော လူတို့ကို နေ့စဉ် ကျွေးမွေးနေသူမှာ ဘုရားသခင် ဖြစ်သည်။ စပါးကို ဂရုစိုက်ရန်နှင့် မုန့်ကို ပြင်ဆင်ရန်အတွက် လူတို့အား ဘုရားသခင်နှင့် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ရန် ခေါ်ယူထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ ပြုလုပ်ရခြင်းကြောင့် သူတို့သည် မြတ်သော အေဂျင်စီကို မျက်ကွယ်ပြုမိတတ်ကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော နာမတော်အား ပေးသင့်သော ဂုဏ်တော်ကို မပေးကြပေ။ ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော် လုပ်ဆောင်မှုကို သဘာဝအကြောင်းတရားများ သို့မဟုတ် လူသားတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများကြောင့်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ နေရာတွင် လူကို ချီးမြှောက်ကြပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော် ဆုလာဘ်များကို အတ္တအတွက် အလွဲသုံးစားလုပ်ကာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ဖြစ်မည့်အစား ကျိန်ခြင်းအမင်္ဂလာ ဖြစ်စေကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ဤအရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားနေတော်မူ၏။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ထုံထိုင်းသော အာရုံများကို နိုးကြားစေပြီး ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာတော်ကို ခံစားသိရှိကာ ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော် လုပ်ဆောင်မှုအတွက် ကိုယ်တော်ကို ဂုဏ်တင်ရန် ကိုယ်တော် အလိုရှိတော်မူ၏။ ကိုယ်တော် ပေးထားသော ဆုလာဘ်များထဲတွင် ကိုယ်တော်ကို အသိအမှတ်ပြုရန်၊ ထိုသို့ဖြင့် ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တော် ရည်ရွယ်ထားသည့်အတိုင်း ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ဖြစ်စေရန် ကိုယ်တော် အလိုရှိတော်မူ၏။ ဤရည်ရွယ်ချက်ကို ပြီးမြောက်စေရန် ခရစ်တော်၏ နိမိတ်လက္ခဏာများကို ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

In feeding the fve thousand, Jesus lifts the veil from the world
of nature, and reveals the power that is constantly exercised for our
good. In the production of earth’s harvests God is working a miracle
every day. Through natural agencies the same work is accomplished
that was wrought in the feeding of the multitude. Men prepare the
soil and sow the seed, but it is the life from God that causes the seed
to germinate. It is God’s rain and air and sunshine that cause it to
put forth, “frst the blade, then the ear, after that the full corn in the
318 The Desire of Ages
ear.” Mark 4:28. It is God who is every day feeding millions from
earth’s harvest felds. Men are called upon to co-operate with God in
the care of the grain and the preparation of the loaf, and because of
this they lose sight of the divine agency. They do not give God the
[368] glory due unto His holy name. The working of His power is ascribed
to natural causes or to human instrumentality. Man is glorifed in
place of God, and His gracious gifts are perverted to selfsh uses,
and made a curse instead of a blessing. God is seeking to change all
this. He desires that our dull senses shall be quickened to discern
His merciful kindness and to glorify Him for the working of His
power. He desires us to recognize Him in His gifts, that they may be,
as He intended, a blessing to us. It was to accomplish this purpose
that the miracles of Christ were performed.

လူအစုအဝေးကို ကျွေးမွေးပြီးနောက် စားစရာများစွာ ကျန်ရစ်သည်။ သို့သော် အတိုင်းအဆမရှိသော တန်ခိုးတော်၏ အရင်းအမြစ်အားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောသူက “ဘာမျှ မပျောက်ပျက်စေရန် ကြွင်းကျန်သော အပိုင်းအစများကို သိမ်းဆည်းကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဤစကားတော်များသည် မုန့်ကို တောင်းထဲသို့ ထည့်ရုံထက်မက အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ဤသင်ခန်းစာတွင် နှစ်ချက် ပါဝင်သည်။ ဘာမျှ မဖြုန်းတီးရပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် လောကီဆိုင်ရာ အခွင့်အလမ်းများကို မဆုံးရှုံးစေရပါ။ လူသားတစ်ဦးကို အကျိုးပြုမည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ လျစ်လျူမရှုသင့်ပါ။ မြေကြီးပေါ်ရှိ ဆာလောင်နေသူများ၏ လိုအပ်ချက်ကို သက်သာစေမည့် အရာအားလုံးကို စုဆောင်းရမည်။ ဝိညာဉ်ရေးရာ အရာများတွင်လည်း ထိုသို့သော ဂရုစိုက်မှုမျိုး ရှိရမည်။ ကြွင်းကျန်သော အပိုင်းအစများကို တောင်းများဖြင့် သိမ်းဆည်းသောအခါ လူတို့သည် အိမ်တွင် ကျန်ရစ်သော သူငယ်ချင်းများအကြောင်းကို တွေးမိကြသည်။ ခရစ်တော် ကောင်းချီးပေးခဲ့သော မုန့်ကို သူတို့ကိုလည်း မျှဝေပေးလိုကြသည်။ တောင်းထဲရှိ အရာများကို စိတ်အားထက်သန်သော လူအုပ်ကြီးအား ဝေငှပေးခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်ရပ်သို့ ယူဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။ ထို့အတူ ပွဲတော်သို့ လာရောက်သူတို့သည် စိတ်ဝိညာဉ်၏ ဆာလောင်မှုကို ပြေပျောက်စေရန် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော မုန့်ကို အခြားသူများအား ပေးကမ်းရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အံ့သြဖွယ်ရာများအကြောင်း သင်ယူခဲ့သမျှကို ပြန်လည် ပြောပြရမည်ဖြစ်သည်။ ဘာမျှ မပျောက်ပျက်စေရပါ။ သူတို့၏ ထာဝရကယ်တင်ခြင်းနှင့် ဆိုင်သော စကားတစ်လုံးမျှ အချည်းနှီး မြေသို့ မကျစေရပါ။

After the multitude had been fed, there was an abundance of
food left. But He who had all the resources of infnite power at His
command said, “Gather up the fragments that remain, that nothing
be lost.” These words meant more than putting the bread into the
baskets. The lesson was twofold. Nothing is to be wasted. We are
to let slip no temporal advantage. We should neglect nothing that
will tend to beneft a human being. Let everything be gathered up
that will relieve the necessity of earth’s hungry ones. And there
should be the same carefulness in spiritual things. When the baskets
of fragments were collected, the people thought of their friends
at home. They wanted them to share in the bread that Christ had
blessed. The contents of the baskets were distributed among the
eager throng, and were carried away into all the region round about.
So those who were at the feast were to give to others the bread that
comes down from heaven, to satisfy the hunger of the soul. They
were to repeat what they had learned of the wonderful things of God.
Nothing was to be lost. Not one word that concerned their eternal
salvation was to fall useless to the ground.

မုန့်နိမိတ်လက္ခဏာသည် ဘုရားသခင်အပေါ် မှီခိုခြင်း သင်ခန်းစာကို သွန်သင်ပေးသည်။ ယေရှုသည် လူ ၅၀၀၀ (ငါးထောင်) ကို ကျွေးမွေးသောအခါ စားစရာသည် အနီးအနားတွင် မရှိခဲ့ပါ။ ကိုယ်တော်၏ လက်ထဲတွင် မည်သည့် နည်းလမ်းမျှ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဤနေရာတွင် ကိုယ်တော်သည် ယောက်ျား ၅၀၀၀ (ငါးထောင်)၊ မိန်းမနှင့် ကလေးများစွာနှင့်အတူ တောကန္တာရထဲတွင် ရှိနေသည်။ ကိုယ်တော်သည် ထိုလူအုပ်ကြီးကို မိမိနောက်သို့ လိုက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါ၊ သူတို့သည် ဖိတ်ခေါ်ချက် သို့မဟုတ် အမိန့်မပါဘဲ လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်ကို ကြာရှည်စွာ နားထောင်ပြီးနောက် ဆာလောင်မောပန်းလာမည်ကို ကိုယ်တော် သိတော်မူ၏။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်သည် အစာလိုအပ်ချက်တွင် သူတို့နှင့်အတူ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အိမ်နှင့် ဝေးကွာနေကြပြီး ညအချိန်လည်း နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ထဲမှ အများအပြားမှာ စားစရာ ဝယ်ရန် ငွေကြေး မရှိကြပေ။ သူတို့အတွက် တောကန္တာရထဲတွင် ရက်ပေါင်း ၄၀ (လေးဆယ်) တိုင်တိုင် အစာမစားဘဲ နေခဲ့သောသူသည် သူတို့ကို အစာမစားဘဲ အိမ်သို့ ပြန်သွားစေရန် အလိုမရှိပါ။ ဘုရားသခင်၏ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်မှုသည် ယေရှုကို ရှိနေသော နေရာ၌ ထားရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် နည်းလမ်းများအတွက် ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်ဘုံရှိ ခမည်းတော်အပေါ် မှီခိုခဲ့သည်။

The miracle of the loaves teaches a lesson of dependence upon
God. When Christ fed the fve thousand, the food was not nigh
at hand. Apparently He had no means at His command. Here He
was, with fve thousand men, besides women and children, in the
wilderness. He had not invited the large multitude to follow Him;
they came without invitation or command; but He knew that after
they had listened so long to His instruction, they would feel hungry
“Give Ye Them to Eat” 319
and faint; for He was one with them in their need of food. They
were far from home, and the night was close at hand. Many of them
were without means to purchase food. He who for their sake had
fasted forty days in the wilderness would not suffer them to return
fasting to their homes. The providence of God had placed Jesus
where He was; and He depended on His heavenly Father for the
means to relieve the necessity.

ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း အခက်အခဲများ ကြုံတွေ့ရသောအခါ ဘုရားသခင်အပေါ် မှီခိုရမည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အဆင်အခြင်မဲ့သော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် မိမိကိုယ်ကို စမ်းသပ်မှုထဲသို့ မရောက်စေရန် ဘဝ၏ လုပ်ဆောင်မှုတိုင်းတွင် ဉာဏ်ပညာနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားကို အသုံးပြုရမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင် ပြင်ဆင်ပေးထားသော နည်းလမ်းများကို လျစ်လျူရှုပြီး ကိုယ်တော် ပေးထားသော စွမ်းရည်များကို အလွဲသုံးစားလုပ်ကာ အခက်အခဲများထဲသို့ မတိုးဝင်ရပါ။ ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်များသည် ကိုယ်တော်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို အကြွင်းမဲ့ နာခံရမည်။ အမှုတော်သည် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဖြစ်ပြီး အခြားသူများကို ကောင်းချီးပေးလိုလျှင် ကိုယ်တော်၏ အစီအစဉ်များကို လိုက်နာရမည်။ မိမိကိုယ်ကို ဗဟိုမပြုရပါ၊ မိမိကိုယ်ကို ဂုဏ်မတင်ရပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အယူအဆများအတိုင်း စီစဉ်မည်ဆိုလျှင် ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်အမှားများထဲတွင်သာ ထားရစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာပြီးနောက် အခက်အခဲများထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်လိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း မရှိရဘဲ၊ အရေးပေါ် အခြေအနေတိုင်းတွင် အတိုင်းအဆမရှိသော အရင်းအမြစ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကိုယ်တော်ထံမှ အကူအညီကို ရှာဖွေရမည်။ မကြာခဏဆိုသလို ကျွန်ုပ်တို့သည် ခက်ခဲသော အခြေအနေများဖြင့် ဝိုင်းရံထားခြင်း ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအခါ အပြည့်အဝ ယုံကြည်စိတ်ချစွာဖြင့် ဘုရားသခင်အပေါ် မှီခိုရမည်။ ထာဝရဘုရား၏ လမ်းခရီးကို လိုက်လျှောက်ရန် ကြိုးစားခြင်းကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်တိုင်းကို ကိုယ်တော် စောင့်ရှောက်လိမ့်မည်။

And when we are brought into strait places, we are to depend [369]
on God. We are to exercise wisdom and judgment in every action
of life, that we may not, by reckless movements, place ourselves in
trial. We are not to plunge into diffculties, neglecting the means God
has provided, and misusing the faculties He has given us. Christ’s
workers are to obey His instructions implicitly. The work is God’s,
and if we would bless others His plans must be followed. Self cannot
be made a center; self can receive no honor. If we plan according to
our own ideas, the Lord will leave us to our own mistakes. But when,
after following His directions, we are brought into strait places, He
will deliver us. We are not to give up in discouragement, but in
every emergency we are to seek help from Him who has infnite
resources at His command. Often we shall be surrounded with trying
circumstances, and then, in the fullest confdence, we must depend
upon God. He will keep every soul that is brought into perplexity
through trying to keep the way of the Lord.

ခရစ်တော်သည် ပရောဖက်မှတစ်ဆင့် “ဆာလောင်သောသူအား သင်၏မုန့်ကို ဝေငှလော့”၊ “ဆင်းရဲသော စိတ်ဝိညာဉ်ကို ရောင့်ရဲစေလော့”၊ “အဝတ်မရှိသောသူကို မြင်လျှင် အဝတ်ကို ပေးလော့”၊ “နေစရာမရှိသော ဆင်းရဲသားတို့ကို သင်၏အိမ်သို့ ခေါ်သွင်းလော့” ဟု ကျွန်ုပ်တို့အား မိန့်ကြားတော်မူ၏ (ဟေရှာယ ၅၈:၇-၁၀)။ ကိုယ်တော်သည် “လောကီနိုင်ငံ အရပ်ရပ်သို့ သွား၍ ဝေနေယျသတ္တဝါအပေါင်းတို့အား ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏ (မာကု ၁၆:၁၅)။ သို့သော် လိုအပ်ချက်မှာ မည်မျှ ကြီးမားပြီး ကျွန်ုပ်တို့ လက်ထဲတွင် ရှိသော နည်းလမ်းမှာ မည်မျှ နည်းပါးသည်ကို မြင်သောအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်နှလုံးသည် မကြာခဏ နွမ်းလျသွားပြီး ယုံကြည်ခြင်း အားနည်းသွားတတ်သည်။ မုန့်မုယော ၅ (ငါး) လုံးနှင့် ငါးငယ် ၂ (နှစ်) ကောင်ကို ကြည့်နေသော အန္ဒြေကဲ့သို့ “ဤမျှလောက်သော လူစုအတွက် ဤအရာများသည် အဘယ်သို့ လောက်ပါမည်နည်း” ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ဟစ်အော်တတ်ကြသည်။ အခြားသူများအတွက် အသုံးခံရန်နှင့် ကုန်ခမ်းခံရန် ကြောက်ရွံ့ကာ ကျွန်ုပ်တို့ ရှိသမျှကို ပေးလှူရန် မကြာခဏ ဝေခွဲမရ ဖြစ်တတ်ကြသည်။ သို့သော် ယေရှုက “သင်တို့ပင် သူတို့အား စားစရာ ပေးကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်၏ အမိန့်တော်သည် ကတိတော်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်းနောက်ကွယ်တွင် အိုင်နားရှိ လူအုပ်ကြီးကို ကျွေးမွေးခဲ့သော တန်ခိုးတော်နှင့် တူညီသော တန်ခိုးတော် ရှိနေပါသည်။

Christ has bidden us, through the prophet, “Deal thy bread to the
hungry,” and “satisfy the afflicted soul;” “when thou seest the naked,
that thou cover him,” and “bring the poor that are cast out to thy
house.” Isaiah 58:7-10. He has bidden us, “Go ye into all the world,
and preach the gospel to every creature.” Mark 16:15. But how often
our hearts sink, and faith fails us, as we see how great is the need,
and how small the means in our hands. Like Andrew looking upon
the fve barley loaves and the two little fshes, we exclaim, “What
are they among so many?” Often we hesitate, unwilling to give all
that we have, fearing to spend and to be spent for others. But Jesus
has bidden us, “Give ye them to eat.” His command is a promise;
and behind it is the same power that fed the multitude beside the sea.

ဆာလောင်နေသော လူအုပ်ကြီးအား ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးသော ခရစ်တော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်တွင် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင် အပေါင်းတို့အတွက် နက်ရှိုင်းသော ဝိညာဉ်ရေးရာ သင်ခန်းစာတစ်ခု ပါဝင်သည်။ ခရစ်တော်သည် ခမည်းတော်ထံမှ လက်ခံရရှိခဲ့သည်၊ ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်တို့အား ဝေငှခဲ့သည်၊ သူတို့သည် လူအစုအဝေးအား ဝေငှခဲ့ကြသည်၊ ထို့နောက် လူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဝေငှခဲ့ကြသည်။ ထို့အတူ ခရစ်တော်နှင့် ပေါင်းစည်းထားသူ အပေါင်းတို့သည် ကိုယ်တော်ထံမှ အသက်မုန့်တည်းဟူသော ကောင်းကင်စားစရာကို လက်ခံရရှိပြီး အခြားသူများအား ဝေငှရမည်ဖြစ်သည်။

In Christ’s act of supplying the temporal necessities of a hungry
multitude is wrapped up a deep spiritual lesson for all His workers.
Christ received from the Father; He imparted to the disciples; they
320 The Desire of Ages
imparted to the multitude; and the people to one another. So all
who are united to Christ will receive from Him the bread of life, the
heavenly food, and impart it to others.

ဘုရားသခင်အပေါ် လုံးလုံးလျားလျား ယုံကြည်ကိုးစားလျက် ယေရှုသည် နည်းပါးလှသော မုန့်များကို ယူတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော် မိသားစုအတွက်ပင် နည်းပါးလှသော်လည်း ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို အရင်စားရန် မဖိတ်ခေါ်ဘဲ၊ သူတို့အား ဝေငှပေးရန် စတင်ခဲ့ပြီး လူတို့ကို ကျွေးမွေးရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ စားစရာသည် ကိုယ်တော်၏ လက်ထဲတွင် တိုးပွားလာခဲ့သည်။ အသက်မုန့် ဖြစ်တော်မူသော ခရစ်တော်ထံသို့ လက်လှမ်းနေသော တပည့်တော်တို့၏ လက်များသည် မည်သည့်အခါမျှ အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ပါ။ ထိုနည်းပါးသော ပမာဏသည် လူတိုင်းအတွက် လုံလောက်ခဲ့သည်။ လူတို့၏ လိုအပ်ချက်များ ပြည့်စုံသွားပြီးနောက် အပိုင်းအစများကို စုဆောင်းခဲ့ကြပြီး ခရစ်တော်နှင့် တပည့်တော်တို့သည် ကောင်းကင်က ပေးသနားသော ထိုအဖိုးတန် စားစရာကို အတူတကွ စားသုံးခဲ့ကြသည်။

In full reliance upon God, Jesus took the small store of loaves;
and although there was but a small portion for His own family of
disciples, He did not invite them to eat, but began to distribute
to them, bidding them serve the people. The food multiplied in
His hands; and the hands of the disciples, reaching out to Christ
[370] Himself the Bread of Life, were never empty. The little store was
suffcient for all. After the wants of the people had been supplied,
the fragments were gathered up, and Christ and His disciples ate
together of the precious, Heaven-supplied food.

တပည့်တော်တို့သည် ခရစ်တော်နှင့် လူတို့အကြား ဆက်သွယ်ပေးသော လမ်းကြောင်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် ယနေ့ခေတ် ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များအတွက် ကြီးစွာသော အားပေးမှု ဖြစ်သင့်သည်။ ခရစ်တော်သည် အလယ်ဗဟိုဖြစ်ပြီး ခွန်အားအားလုံး၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်တို့သည် ကိုယ်တော်ထံမှ ထောက်ပံ့မှုများကို လက်ခံရယူရမည်။ အသိဉာဏ် အရှိဆုံး၊ ဝိညာဉ်ရေးရာ အမြင့်မားဆုံးသူပင်လျှင် လက်ခံရရှိသလောက်သာ ပေးကမ်းနိုင်ပါသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်အနေဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်၏ လိုအပ်ချက်များအတွက် ဘာမျှ မထောက်ပံ့နိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်တော်ထံမှ လက်ခံရရှိသောအရာကိုသာ ဝေငှနိုင်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားသူများအား ဝေငှသလောက်သာ လက်ခံရရှိနိုင်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆက်လက် ဝေငှနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဆက်လက် လက်ခံရရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး၊ များများဝေငှလေ များများလက်ခံရရှိလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထိုသို့ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အစဉ်အမြဲ ယုံကြည်ခြင်း၊ ကိုးစားခြင်း၊ လက်ခံခြင်းနှင့် ဝေငှခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်ပါသည်။

The disciples were the channel of communication between Christ
and the people. This should be a great encouragement to His disciples today. Christ is the great center, the source of all strength. His
disciples are to receive their supplies from Him. The most intelligent, the most spiritually minded, can bestow only as they receive.
Of themselves they can supply nothing for the needs of the soul.
We can impart only that which we receive from Christ; and we can
receive only as we impart to others. As we continue imparting, we
continue to receive; and the more we impart, the more we shall
receive. Thus we may be constantly believing, trusting, receiving,
and imparting.

ခရစ်တော်၏ နိုင်ငံတော်ကို တည်ဆောက်သော အမှုတော်သည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် နှေးကွေးနေပုံရပြီး မဖြစ်နိုင်သောအရာများက ရှေ့တိုးရန် အဟန့်အတား ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ဆက်လက် တိုးတက်နေမည်ဖြစ်သည်။ ဤအမှုတော်သည် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်သည် နည်းလမ်းများကို ထောက်ပံ့ပေးမည်ဖြစ်ကာ၊ ဆာလောင်နေသော လူအုပ်ကြီးအတွက် စားစရာများဖြင့် လက်၌ ပြည့်နှက်နေမည့် စစ်မှန်သော၊ စိတ်အားထက်သန်သော တပည့်တော်များတည်းဟူသော အကူအညီပေးသူများကို စေလွှတ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ပျက်စီးဆုံးရှုံးနေသော စိတ်ဝိညာဉ်များအား အသက်နှုတ်ကပတ်တော်ကို ပေးကမ်းရန် မေတ္တာဖြင့် လုပ်ဆောင်နေသူများကို ဘုရားသခင် မေ့လျော့တော်မမူပါ။ ထိုသူတို့သည်လည်း အခြားသော ဆာလောင်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်များအတွက် စားစရာကို လက်ကမ်းပေးကြသူများ ဖြစ်သည်။

The work of building up the kingdom of Christ will go forward,
though to all appearance it moves slowly and impossibilities seem
to testify against advance. The work is of God, and He will furnish
means, and will send helpers, true, earnest disciples, whose hands
also will be flled with food for the starving multitude. God is not
unmindful of those who labor in love to give the word of life to
perishing souls, who in their turn reach forth their hands for food for
other hungry souls.

ဘုရားသခင်အတွက် ကျွန်ုပ်တို့၏ အမှုတော်လုပ်ငန်းတွင် လူသားတစ်ဦး၏ ပါရမီနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် အလွန်အမင်း မှီခိုမိရန် အန္တရာယ် ရှိပါသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အဓိက အလုပ်လုပ်ဆောင်သူ တစ်ဦးတည်းသော အရှင်ကို မျက်ကွယ်ပြုမိတတ်ကြသည်။ ခရစ်တော်အတွက် အမှုဆောင်သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် တာဝန်ဝတ္တရားကို မကြာခဏ သတိမမူမိဘဲ ရှိတတ်သည်။ သူသည် ခွန်အားအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ကိုယ်တော်အပေါ် မှီခိုမည့်အစား မိမိ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို အဖွဲ့အစည်းများအပေါ်သို့ လွှဲပြောင်းပေးရန် အန္တရာယ် ရှိနေသည်။ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်တွင် လူသားတို့၏ ဉာဏ်ပညာ သို့မဟုတ် အရေအတွက်အပေါ် ယုံကြည်ကိုးစားခြင်းသည် ကြီးစွာသော အမှားဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်အတွက် အောင်မြင်သော အမှုတော်သည် အရေအတွက် သို့မဟုတ် ပါရမီအပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ၊ ရည်ရွယ်ချက် စင်ကြယ်ခြင်း၊ စစ်မှန်သော ရိုးရှင်းမှုနှင့် စိတ်အားထက်သန်ပြီး မှီခိုတတ်သော ယုံကြည်ခြင်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပါသည်။ ကိုယ်ပိုင် တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရမည်၊ ကိုယ်ပိုင် တာဝန်ဝတ္တရားများကို ယူရမည်၊ ခရစ်တော်ကို မသိသောသူများအတွက် ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုများ ပြုလုပ်ရမည်။ သင်ထက် သာ၍ ပါရမီရှိသည်ဟု ထင်ရသော တစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ်သို့ သင့်တာဝန်ကို လွှဲပြောင်းပေးမည့်အစား သင်၏ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်အလိုက် အလုပ်လုပ်ပါ။

In our work for God there is danger of relying too largely upon
what man with his talents and ability can do. Thus we lose sight
of the one Master Worker. Too often the worker for Christ fails to
realize his personal responsibility. He is in danger of shifting his
burden upon organizations, instead of relying upon Him who is the
source of all strength. It is a great mistake to trust in human wisdom
or numbers in the work of God. Successful work for Christ depends
“Give Ye Them to Eat” 321
not so much on numbers or talent as upon pureness of purpose, the
true simplicity of earnest, dependent faith. Personal responsibilities
must be borne, personal duties must be taken up, personal efforts
must be made for those who do not know Christ. In the place of
shifting your responsibility upon someone whom you think more
richly endowed than you are, work according to your ability.

“ဤလူများ စားစရာဖို့ မုန့်ကို အဘယ်မှာ ဝယ်ရမည်နည်း” ဟူသော မေးခွန်းသည် သင့်နှလုံးသားထဲသို့ ရောက်လာသောအခါ၊ သင့်အဖြေသည် မယုံကြည်မှု၏ တုံ့ပြန်မှု မဖြစ်ပါစေနှင့်။ တပည့်တော်တို့သည် “သင်တို့ပင် သူတို့အား စားစရာ ပေးကြလော့” ဟူသော ကယ်တင်ရှင်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အခက်အခဲအားလုံး ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူတို့က “ကျွန်ုပ်တို့သည် ရွာများသို့ သွား၍ စားစရာ ဝယ်ရမလား” ဟု မေးခွန်းထုတ်ကြသည်။ ထို့အတူ ယခုအခါ လူတို့သည် အသက်မုန့် ပြတ်လပ်နေသောအခါ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးတို့က “သူတို့ကို ကျွေးမွေးရန် အဝေးမှ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ခေါ်ရမလား” ဟု မေးခွန်းထုတ်ကြသည်။ သို့သော် ခရစ်တော် ဘာမိန့်သနည်း။ “လူတို့ကို ထိုင်ခိုင်းကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူပြီး ထိုနေရာ၌ပင် သူတို့ကို ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သင့်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လိုအပ်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်များ ရှိနေသောအခါ ခရစ်တော် ထိုနေရာ၌ ရှိနေကြောင်း သိထားပါ။ ကိုယ်တော်နှင့် မိဿဟာယဖွဲ့ပါ။ သင်၏ မုန့်မုယောများကို ယေရှုထံသို့ ယူဆောင်လာပါ။

When the question comes home to your heart, “Whence shall we
buy bread, that these may eat?” let not your answer be the response of
unbelief. When the disciples heard the Saviour’s direction, “Give ye
them to eat,” all the diffculties arose in their minds. They questioned,
Shall we go away into the villages to buy food? So now, when the [371]
people are destitute of the bread of life, the Lord’s children question,
Shall we send for someone from afar, to come and feed them? But
what said Christ? “Make the men sit down,” and He fed them there.
So when you are surrounded by souls in need, know that Christ is
there. Commune with Him. Bring your barley loaves to Jesus.

ကျွန်ုပ်တို့ ပိုင်ဆိုင်ထားသော နည်းလမ်းများသည် အမှုတော်အတွက် မလုံလောက်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ အလုံးစုံ လုံလောက်သော တန်ခိုးတော်ကို ယုံကြည်လျက် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းမည်ဆိုလျှင်၊ များပြားလှသော အရင်းအမြစ်များသည် ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့တွင် ပွင့်လာပါလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ထိုအမှုတော်သည် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော် ဖြစ်ပါက၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ၎င်းကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်စေရန် နည်းလမ်းများကို ထောက်ပံ့ပေးပါလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်သည် ရိုးသားပြီး ရိုးရှင်းစွာ ကိုယ်တော်အပေါ် မှီခိုခြင်းကို ဆုချပါလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်တွင် ပညာရှိစွာနှင့် ခြိုးခြံချွေတာစွာ အသုံးပြုသော အနည်းငယ်သော အရာသည် ဝေငှပေးလိုက်သော လုပ်ရပ်၌ပင် တိုးပွားလာလိမ့်မည်။ ခရစ်တော်၏ လက်ထဲတွင် နည်းပါးသော စားစရာသည် ဆာလောင်နေသော လူအုပ်ကြီး ရောင့်ရဲသွားသည်အထိ မလျော့ပါးဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခွန်အားအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်ထံသို့ လက်ခံရရှိရန် ယုံကြည်ခြင်း လက်များကို ဆန့်တန်းလျက် သွားမည်ဆိုလျှင်၊ အခက်ခဲဆုံးသော အခြေအနေများအောက်တွင်ပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှုတော်၌ ထောက်ပံ့ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားသူများအား အသက်မုန့်ကို ပေးနိုင်သူများ ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။

The means in our possession may not seem to be suffcient for
the work; but if we will move forward in faith, believing in the
all-suffcient power of God, abundant resources will open before us.
If the work be of God, He Himself will provide the means for its
accomplishment. He will reward honest, simple reliance upon Him.
The little that is wisely and economically used in the service of the
Lord of heaven will increase in the very act of imparting. In the
hand of Christ the small supply of food remained undiminished until
the famished multitude were satisfed. If we go to the Source of all
strength, with our hands of faith outstretched to receive, we shall be
sustained in our work, even under the most forbidding circumstances,
and shall be enabled to give to others the bread of life.

ထာဝရဘုရားက “ပေးကြလော့၊ ထိုသို့ပေးလျှင် သင်တို့အား ပေးကြလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ “အနည်းငယ်သောသူသည် အနည်းငယ် ရိတ်ရမည်။ များစွာသောသူသည် များစွာ ရိတ်ရမည်။ . . . ဘုရားသခင်သည် သင်တို့အား ခပ်သိမ်းသော ကျေးဇူးတော်ကို ကြွယ်ဝစေခြင်းငှာ တတ်စွမ်းနိုင်တော်မူ၏။ သို့ဖြစ်၍ သင်တို့သည် အရာရာ၌ အစဉ်မပြတ် အလိုရှိသမျှကို ရရှိသဖြင့်၊ ကောင်းသောအမှုအမျိုးမျိုးကို ပြုခြင်းငှာ ကြွယ်ဝကြလိမ့်မည်။ ကျမ်းစာ၌ လာသည်ကား—

The Lord says, “Give, and it shall be given unto you.” “He that
soweth sparingly shall reap also sparingly; and he that soweth with
blessings shall reap also with blessings.... And God is able to make
all grace abound unto you; that ye, having always all suffciency in
everything, may abound unto every good work; as it is written,—

သူသည် အနှံ့အပြား ကြဲဖြာ၍ ဆင်းရဲသောသူတို့အား ပေးကမ်းလေပြီ။ သူ၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားသည် ထာဝရတည်၏။

“He hath scattered abroad, he hath given to the poor:
His righteousness abideth forever.
322 The Desire of Ages

မျိုးစေ့ကြဲသောသူအား မျိုးစေ့ကိုလည်းကောင်း၊ စားစရာဖို့ မုန့်ကိုလည်းကောင်း ပေးသနားတော်မူသောသူသည် သင်တို့ ကြဲအပ်သော မျိုးစေ့ကို ပေးသနား၍ တိုးပွားစေတော်မူသဖြင့်၊ သင်တို့၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်း အကျိုးကို များပြားစေတော်မူလိမ့်မည်။ သင်တို့သည် အရာရာ၌ ကြွယ်ဝသဖြင့် စေတနာစိတ်နှင့် ပေးကမ်းနိုင်ကြလိမ့်မည်။ ထိုသို့ပေးကမ်းခြင်းသည် ငါတို့အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းခြင်း အကြောင်း ဖြစ်သတည်း။” (လုကာ ၆:၃၈၊ ၂ ကောရိနသု ၉:၆-၁၁)။

“And He that supplieth seed to the sower and bread for food, shall
supply and multiply your seed for sowing, and increase the fruits
of your righteousness: ye being enriched in everything unto all
liberality, which worketh through us thanksgiving to God.” Luke
6:38; 2 Corinthians 9:6-11, R. V., margin.