အခန်း (၄၀) — ဂါလီထဲအိုင်ပေါ်မှညတစ်ည

 

အခန်း (၄၀) — အိုင်ပေါ်၌ ကုန်လွန်ခဲ့သော ညတစ်ည

ဤအခန်းသည် မဿဲ ၁၄:၂၂-၃၃၊ မာကု ၆:၄၅-၅၂ နှင့် ယောဟန် ၆:၁၄-၂၁ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

Chapter 40—A Night on the Lake

This chapter is based on Matthew 14:22-33; Mark 6:45-52; John
6:14-21.

နွေဦးညဦးယံ၏ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသော လူအပေါင်းတို့သည် ခရစ်တော်ပြင်ဆင်ပေးသော အစားအစာကို စားသုံးခဲ့ကြသည်။ ထိုနေ့၌ သူတို့ကြားခဲ့ရသော စကားတော်များသည် ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်သံကဲ့သို့ သူတို့ထံ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ရောဂါငြိမ်းခြင်း အမှုတော်များသည်လည်း ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ဖြင့်သာ တတ်နိုင်သောအရာများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် မုန့်ခဲများကို ပွားများစေသည့် တန်ခိုးတော်မှာမူ ထိုလူအုပ်ကြီးထဲရှိ လူတိုင်းကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည် ထိုကောင်းချီးကို ခံစားခဲ့ရသည်။ မောရှေ၏ လက်ထက်၌ ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူတို့ကို တောကန္တာရထဲတွင် မန္နမုန့်ဖြင့် ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ ထိုနေ့၌ သူတို့ကို ကျွေးမွေးသောသူသည် မောရှေကြိုတင်ဟောကြားခဲ့သူမှတစ်ပါး အခြားမည်သူဖြစ်နိုင်သနည်း။ မုန့်ငါးခဲနှင့် ငါးကလေးနှစ်ကောင်မှ ငတ်မွတ်နေသော လူထောင်ပေါင်းများစွာအတွက် လုံလောက်သော အစားအစာကို မည်သည့်လူသားတန်ခိုးမျှ မဖန်ဆင်းနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့က "ဤသူသည် လောကသို့ကြွလာရမည့် ထိုပရောဖက် အမှန်ပင်ဖြစ်သည်" ဟု တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြောဆိုကြသည်။

Seated upon the grassy plain, in the twilight of the spring evening,
the people ate of the food that Christ had provided. The words they
had heard that day had come to them as the voice of God. The works
of healing they had witnessed were such as only divine power could
perform. But the miracle of the loaves appealed to everyone in that
vast multitude. All were sharers in its beneft. In the days of Moses,
God had fed Israel with manna in the desert; and who was this that
had fed them that day but He whom Moses had foretold? No human
power could create from fve barley loaves and two small fshes food
suffcient to feed thousands of hungry people. And they said one to
another, “This is of a truth that Prophet that should come into the
world.”

တစ်နေ့လုံး ထိုယုံကြည်ချက်သည် ပို၍ခိုင်မာလာခဲ့သည်။ ထိုအထွတ်အထိပ် လုပ်ဆောင်ချက်သည် သူတို့မျှော်လင့်နေသော ကယ်တင်ရှင်သည် သူတို့အလယ်တွင် ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပင်ဖြစ်သည်။ လူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်သည် တရိပ်ရိပ် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ဤသူသည် ယုဒပြည်ကို နို့နှင့်ပျားရည်စီးသော မြေ၊ မြေကြီးပေါ်က ပရဒိသုဘုံ ဖြစ်စေမည့်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အလိုဆန္ဒတိုင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည်။ သူသည် မုန်းတီးဖွယ်ကောင်းသော ရောမလူတို့၏ တန်ခိုးကို ရိုက်ချိုးနိုင်သည်။ ယုဒပြည်နှင့် ယေရုရှလင်မြို့ကို ကယ်တင်နိုင်သည်။ စစ်ပွဲတွင် ဒဏ်ရာရသော စစ်သားများကို ကုသပေးနိုင်သည်။ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို အစားအစာ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည်။ သူသည် လူမျိုးတကာကို အောင်နိုင်ပြီး ဣသရေလလူတို့ ရှည်လျားစွာ မျှော်လင့်ခဲ့သော အုပ်ချုပ်ခွင့် အာဏာကို ပေးနိုင်သည်။

All day the conviction has strengthened. That crowning act is
assurance that the long-looked-for Deliverer is among them. The
hopes of the people rise higher and higher. This is He who will
make Judea an earthly paradise, a land flowing with milk and honey.
He can satisfy every desire. He can break the power of the hated
Romans. He can deliver Judah and Jerusalem. He can heal the
soldiers who are wounded in battle. He can supply whole armies
with food. He can conquer the nations, and give to Israel the longsought dominion.

လူတို့သည် စိတ်အားထက်သန်လွန်းသဖြင့် သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ရှင်ဘုရင်အဖြစ် နန်းတင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် အာရုံစိုက်ခံရရန် သို့မဟုတ် ကိုယ်တိုင် ဂုဏ်ပြုခံရရန် မည်သည့်အားထုတ်မှုမျှ မပြုသည်ကို သူတို့ မြင်ကြသည်။ ဤအချက်မှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ အုပ်ချုပ်သူများနှင့် အခြေခံအားဖြင့် ကွာခြားလှသဖြင့် သူသည် ဒါဝိဒ်၏ ရာဇပလ္လင်ကို တောင်းဆိုလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူတို့ စိုးရိမ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တိုင်ပင်ကြပြီး ကိုယ်တော်ကို အတင်းအဓမ္မဖမ်းဆီးကာ ဣသရေလရှင်ဘုရင်အဖြစ် ကြေညာရန် သဘောတူကြသည်။ တပည့်တော်များသည်လည်း ဒါဝိဒ်၏ ရာဇပလ္လင်သည် သူတို့သခင်၏ တရားဝင်အမွေဖြစ်သည်ဟု လူအုပ်နှင့်အတူ ပူးပေါင်းကြေညာကြသည်။ ခရစ်တော်၏ နှိမ့်ချမှုကြောင့်သာ ထိုဂုဏ်ဒြပ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူတို့ဆိုကြသည်။ လူတို့သည် သူတို့၏ ကယ်တင်ရှင်ကို ချီးမြှောက်ကြပါစေ။ ဘုရားသခင်၏ အခွင့်အာဏာဖြင့် ကြွလာသောသူကို ဝင့်ဝါသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများက ဂုဏ်ပြုလာစေရန် အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်ကြပါစေ။

In their enthusiasm the people are ready at once to crown Him [378]
king. They see that He makes no effort to attract attention or secure
honor to Himself. In this He is essentially different from the priests
and rulers, and they fear that He will never urge His claim to David’s
throne. Consulting together, they agree to take Him by force, and
proclaim Him the king of Israel. The disciples unite with the multitude in declaring the throne of David the rightful inheritance of
their Master. It is the modesty of Christ, they say, that causes Him
323
324 The Desire of Ages
to refuse such honor. Let the people exalt their Deliverer. Let the arrogant priests and rulers be forced to honor Him who comes clothed
with the authority of God.

သူတို့သည် ထိုရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ စီစဉ်ကြသည်။ သို့သော် ယေရှုသည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မြင်တော်မူပြီး ထိုသို့လုပ်ဆောင်ပါက မည်သို့သော ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာမည်ကို သူတို့နားမလည်နိုင်သော်လည်း ကိုယ်တော်က နားလည်တော်မူသည်။ ယခုပင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများသည် ကိုယ်တော်၏ အသက်ကို ရန်ရှာနေကြပြီဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် လူတို့ကို သူတို့ထံမှ ဆွဲထုတ်သွားသည်ဟု စွပ်စွဲနေကြသည်။ ကိုယ်တော်ကို နန်းတင်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် အကြမ်းဖက်မှုနှင့် ပုန်ကန်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ဝိညာဉ်ရေးရာ နိုင်ငံတော်၏ လုပ်ငန်းများကို နှောင့်နှေးစေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ထိုလှုပ်ရှားမှုကို မနှောင့်နှေးဘဲ တားဆီးရမည်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို ခေါ်၍ ကိုယ်တော်က လူအုပ်ကို လွှတ်နေစဉ်အတွင်း လှေစီး၍ ကပေရနောင်မြို့သို့ ချက်ချင်းပြန်ရန် မိန့်တော်မူသည်။

They eagerly arrange to carry out their purpose; but Jesus sees
what is on foot, and understands, as they cannot, what would be
the result of such a movement. Even now the priests and rulers are
hunting His life. They accuse Him of drawing the people away from
them. Violence and insurrection would follow an effort to place
Him on the throne, and the work of the spiritual kingdom would be
hindered. Without delay the movement must be checked. Calling
His disciples, Jesus bids them take the boat and return at once to
Capernaum, leaving Him to dismiss the people.

ခရစ်တော်၏ မည်သည့်မိန့်မှာချက်မျှ ယခုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ဖူးပေ။ တပည့်တော်များသည် ယေရှုကို နန်းတင်မည့် လူထုလှုပ်ရှားမှုကို ကာလရှည်ကြာ မျှော်လင့်ခဲ့ကြရာ၊ ဤစိတ်အားထက်သန်မှုများ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားမည်ကို မခံစားနိုင်ကြချေ။ ပသခါပွဲကို ကျင်းပရန် စုဝေးနေကြသော လူအုပ်ကြီးသည် ပရောဖက်အသစ်ကို မြင်တွေ့ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ နောက်လိုက်များအတွက်မူ ဤသည်မှာ သူတို့ချစ်မြတ်နိုးသော သခင်ကို ဣသရေလပလ္လင်ပေါ်၌ တင်မြှောက်ရန် ရွှေရောင်အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။ ဤမျှော်လင့်ချက်အသစ်ကြောင့် သူတို့သည် ယေရှုကို ထိုဆိတ်ငြိမ်သော ကမ်းခြေ၌ တစ်ဦးတည်း ထားရစ်ခဲ့ကာ ထွက်ခွာသွားရန် ခက်ခဲနေကြသည်။ သူတို့သည် ထိုစီစဉ်မှုကို ကန့်ကွက်ကြသော်လည်း ယေရှုသည် ယခင်က မပြဖူးသော အခွင့်အာဏာမျိုးဖြင့် မိန့်တော်မူသည်။ သူတို့ဘက်မှ ဆက်လက်ကန့်ကွက်နေခြင်းသည် အပိုပင်ဖြစ်မည်ကို သူတို့သိသဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ပင်လယ်ဘက်သို့ လှည့်သွားကြသည်။

Never before had a command from Christ seemed so impossible
of fulfllment. The disciples had long hoped for a popular movement
to place Jesus on the throne; they could not endure the thought that
all this enthusiasm should come to nothing. The multitudes that
were assembling to keep the Passover were anxious to see the new
prophet. To His followers this seemed the golden opportunity to
establish their beloved Master on the throne of Israel. In the glow of
this new ambition it was hard for them to go away by themselves,
and leave Jesus alone upon that desolate shore. They protested
against the arrangement; but Jesus now spoke with an authority He
had never before assumed toward them. They knew that further
opposition on their part would be useless, and in silence they turned
toward the sea.

ယခုတွင် ယေရှုသည် လူအုပ်ကို လူစုခွဲရန် မိန့်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပြတ်သားလွန်းသဖြင့် သူတို့ မလိုက်နာဘဲ မနေရဲကြချေ။ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် မြှောက်ပင့်ခြင်း စကားလုံးများသည် သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကိုယ်တော်ကို ဖမ်းဆီးရန် ရှေ့တိုးလာနေစဉ်မှာပင် သူတို့၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး ဝမ်းမြောက်အားတက်နေသော မျက်နှာများသည် မှေးမှိန်သွားသည်။ ထိုလူအုပ်ထဲတွင် စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်ပြီး ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ရှိသူများ ပါဝင်သော်လည်း ယေရှု၏ မင်းစိုးမင်းနန္ဒ အမူအရာနှင့် ငြိမ်သက်သော်လည်း ပြတ်သားသော စကားတော်အနည်းငယ်က ထိုရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုကို ငြိမ်သက်သွားစေပြီး သူတို့၏ အကြံအစည်များကို ပျက်ပြားစေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၌ လောကအာဏာအားလုံးထက် သာလွန်သော တန်ခိုးရှိသည်ကို သူတို့အသိအမှတ်ပြုကြပြီး မေးခွန်းထုတ်ခြင်းမရှိဘဲ နာခံကြသည်။

Jesus now commands the multitude to disperse; and His manner
is so decisive that they dare not disobey. The words of praise and
exaltation die on their lips. In the very act of advancing to seize
Him their steps are stayed, and the glad, eager look fades from
their countenances. In that throng are men of strong mind and frm
determination; but the kingly bearing of Jesus, and His few quiet
words of command, quell the tumult, and frustrate their designs.
[379] They recognize in Him a power above all earthly authority, and
without a question they submit.

တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်သောအခါ ယေရှုသည် "ဆုတောင်းပဌနာပြုအံ့သောငှာ ဆိတ်ကွယ်ရာ တောင်ပေါ်သို့ တက်ကြွတော်မူ၏။" ကိုယ်တော်သည် နာရီပေါင်းများစွာ ဘုရားသခင်ထံ အသနားခံ ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။ ထိုဆုတောင်းချက်များသည် ကိုယ်တော့်အတွက် မဟုတ်ဘဲ လူသားများအတွက် ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် လူတို့၏ ဉာဏ်မျက်စိကို ကွယ်စေပြီး အမှားအမှန် ဝေဖန်ပိုင်းခြားမှုကို မဖျက်ဆီးနိုင်စေရန်၊ ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းမှာ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အတိုင်း ဖြစ်ကြောင်း လူတို့သိမြင်နိုင်မည့် တန်ခိုးတော်ကို ပေးသနားရန် ဆုတောင်းတော်မူသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် ကိုယ်တော်တိုင် လောက၌ အမှုတော်ဆောင်ရမည့် နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးတော့မည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကိုယ်တော်ကို ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် လက်ခံမည့်သူ အနည်းငယ်သာရှိကြောင်း သိတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် ပြင်းထန်သော စိတ်သောကနှင့်အတူ တပည့်တော်များအတွက် ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကြီးစွာသော စမ်းသပ်မှုကို ခံကြရတော့မည်။ လွဲမှားသော လူထုအယူအဆအပေါ် အခြေခံထားသည့် သူတို့၏ ကာလရှည်မျှော်လင့်ချက်များသည် နာကျင်ဖွယ်ကောင်းပြီး အရှက်ရဖွယ် နည်းလမ်းဖြင့် ပျက်ပြားတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်၏ ရာဇပလ္လင်ပေါ်၌ ချီးမြှောက်ခံရမည့်အစား ကိုယ်တော် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံရခြင်းကို သူတို့ မြင်ကြရတော့မည်။ ဤသည်မှာ အမှန်စင်စစ် ကိုယ်တော်၏ စစ်မှန်သော ဘိသိက်ခံယူပွဲပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ထိုအချက်ကို မမြင်နိုင်ကြချေ၊ ထို့ကြောင့် ပြင်းထန်သော သွေးဆောင်မှုများသည် သူတို့ထံ ရောက်လာလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုအရာကို သွေးဆောင်မှုအဖြစ် ခွဲခြားသိမြင်ရန်ပင် ခက်ခဲပါလိမ့်မည်။ စိတ်နှလုံးကို လင်းစေပြီး နားလည်မှုကို ကျယ်ပြန့်စေမည့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော် မပါဘဲ တပည့်တော်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ သူတို့၏ နိုင်ငံတော်အပေါ် ထားရှိသော အယူအဆမှာ လောကီစည်းစိမ်နှင့် ဂုဏ်ဒြပ်အပေါ်၌သာ အလွန်အမင်း အခြေခံနေခြင်းကို ယေရှုသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ သူတို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားပေါ်၌ လေးလံနေပြီး ပြင်းထန်သော ဝေဒနာနှင့် မျက်ရည်များစွာဖြင့် ဆုတောင်းပဌနာပြုတော်မူသည်။

When left alone, Jesus “went up into a mountain apart to pray.”
For hours He continued pleading with God. Not for Himself but
for men were those prayers. He prayed for power to reveal to men
the divine character of His mission, that Satan might not blind their
Night on the Lake 325
understanding and pervert their judgment. The Saviour knew that
His days of personal ministry on earth were nearly ended, and that
few would receive Him as their Redeemer. In travail and conflict of
soul He prayed for His disciples. They were to be grievously tried.
Their long-cherished hopes, based on a popular delusion, were to
be disappointed in a most painful and humiliating manner. In the
place of His exaltation to the throne of David they were to witness
His crucifxion. This was to be indeed His true coronation. But they
did not discern this, and in consequence strong temptations would
come to them, which it would be diffcult for them to recognize
as temptations. Without the Holy Spirit to enlighten the mind and
enlarge the comprehension the faith of the disciples would fail. It
was painful to Jesus that their conceptions of His kingdom were, to
so great a degree, limited to worldly aggrandizement and honor. For
them the burden was heavy upon His heart, and He poured out His
supplications with bitter agony and tears.

တပည့်တော်များသည် ယေရှုညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း ကမ်းခြေမှ ချက်ချင်း မထွက်ခွာကြသေးပေ။ ကိုယ်တော် လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ ခေတ္တစောင့်နေကြသည်။ သို့သော် မှောင်စပြုလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် "လှေထဲသို့ဝင်၍ ပင်လယ်တစ်ဖက်၊ ကပေရနောင်မြို့သို့ သွားကြ၏။" သူတို့သည် မကျေနပ်သော စိတ်များဖြင့် ယေရှုကို ထားရစ်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်ကို သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီးနောက်ပိုင်း ယခုလောက် ကိုယ်တော်အပေါ် စိတ်မရှည်ဖြစ်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။ ကိုယ်တော်ကို ရှင်ဘုရင်အဖြစ် ကြေညာခွင့် မရသည့်အတွက် သူတို့ ညည်းတွားကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ အမိန့်ကို အလွယ်တကူ နာခံခဲ့သည့်အတွက် ကိုယ်တော့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်ကြသည်။ သူတို့သာ ပို၍ ဇွဲရှိရှိ တောင်းဆိုခဲ့လျှင် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်နိုင်မည်ဟု ဆင်ခြေပေးကြသည်။

The disciples had not put off immediately from the land, as Jesus
directed them. They waited for a time, hoping that He would come to
them. But as they saw that darkness was fast gathering, they “entered [380]
into a ship, and went over the sea toward Capernaum.” They had left
Jesus with dissatisfed hearts, more impatient with Him than ever
before since acknowledging Him as their Lord. They murmured
because they had not been permitted to proclaim Him king. They
blamed themselves for yielding so readily to His command. They
reasoned that if they had been more persistent they might have
accomplished their purpose.

မယုံကြည်ခြင်းသည် သူတို့၏ စိတ်နှင့် နှလုံးသားကို လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။ ဂုဏ်ဒြပ်ကို လိုချင်သောစိတ်က သူတို့၏ မျက်စိကို ကွယ်စေခဲ့သည်။ ယေရှုကို ဖာရိရှဲများက မုန်းတီးကြသည်ကို သူတို့သိပြီး၊ သူတို့ထင်မြင်သည့်အတိုင်း ကိုယ်တော်ကို ချီးမြှောက်ခံရသည်ကို မြင်ချင်ကြသည်။ ကြီးမားသော တန်ခိုးတော်များကို ပြနိုင်သည့် ဆရာတစ်ဦးနှင့် အတူရှိနေပါလျက်၊ လှည့်ဖြားသူများအဖြစ် ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ခံရခက်သော စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လိမ်လည်သော ပရောဖက်တစ်ဦး၏ နောက်လိုက်များအဖြစ် အမြဲ အထင်ခံရမည်လော။ ခရစ်တော်သည် သူ၏ ဘုရင်အာဏာကို မည်သည့်အခါမျှ အခိုင်အမာ ပြလိမ့်မည်မဟုတ်လော။ ဤမျှ တန်ခိုးကြီးသော ကိုယ်တော်သည် အဘယ်ကြောင့် သူ၏ စစ်မှန်သော အမူအရာကို မဖော်ပြဘဲ သူတို့၏ လမ်းခရီးကို ပို၍ နာကျင်အောင် လုပ်နေရသနည်း။ ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်ကို ပြင်းထန်သော သေခြင်းမှ အဘယ်ကြောင့် မကယ်တင်ခဲ့သနည်း။ ဤသို့ဖြင့် တပည့်တော်များသည် ကြီးမားသော ဝိညာဉ်ရေးရာ မှောင်မိုက်ခြင်းထဲသို့ မကျမချင်း ဆင်ခြေပေးခဲ့ကြသည်။ "ဖာရိရှဲများ ပြောသကဲ့သို့ ယေရှုသည် လူလိမ်တစ်ဦး ဖြစ်နေမလား" ဟုပင် သူတို့ သံသယဝင်လာကြသည်။

Unbelief was taking possession of their minds and hearts. Love
of honor had blinded them. They knew that Jesus was hated by the
Pharisees, and they were eager to see Him exalted as they thought
He should be. To be united with a teacher who could work mighty
miracles, and yet to be reviled as deceivers, was a trial they could
ill endure. Were they always to be accounted followers of a false
prophet? Would Christ never assert His authority as king? Why
did not He who possessed such power reveal Himself in His true
character, and make their way less painful? Why had He not saved
John the Baptist from a violent death? Thus the disciples reasoned
until they brought upon themselves great spiritual darkness. They
questioned, Could Jesus be an impostor, as the Pharisees asserted?
326 The Desire of Ages

တပည့်တော်များသည် ထိုနေ့၌ ခရစ်တော်၏ အံ့ဖွယ်အမှုများကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ကောင်းကင်ဘုံသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင် ထင်ရသည်။ ထိုအဖိုးတန်ပြီး ဘုန်းကြီးသော နေ့ရက်၏ မှတ်ဉာဏ်သည် သူတို့ကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်စေသင့်သည်။ သူတို့သည် ထိုအရာများအကြောင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ အချင်းချင်း ဆွေးနွေးနေခဲ့ကြလျှင် သွေးဆောင်မှုထဲသို့ ကျရောက်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူတို့၏ စိတ်ပျက်မှုက သူတို့၏ အတွေးများကို ဝါးမျိုသွားခဲ့သည်။ "ဘာတစ်ခုမှ အလဟဿမဖြစ်စေနဲ့... ကျန်တဲ့ အပိုင်းအစတွေကို သိမ်းဆည်းကြ" ဟူသော ခရစ်တော်၏ စကားတော်ကို သူတို့ လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။ ထိုနာရီများသည် တပည့်တော်များအတွက် ကောင်းချီးအမြောက်အမြား ရရှိသော အချိန်များ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ အားလုံးကို မေ့လျော့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် လှိုင်းတံပိုးထန်သော ရေပြင်အလယ်သို့ ရောက်နေကြသည်။ သူတို့၏ အတွေးများသည် မုန်တိုင်းထန်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့နေသဖြင့်၊ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆင်းရဲစေမည့်၊ သူတို့၏ စိတ်ကို အာရုံပြောင်းစေမည့် အခြားအရာတစ်ခုကို ပေးခဲ့သည်။ လူတို့သည် မိမိတို့ဘာသာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးနှင့် ပြဿနာများကို ဖန်တီးသောအခါ ဘုရားသခင်သည် ထိုသို့ မကြာခဏ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသည်။ တပည့်တော်များသည် ပြဿနာရှာရန် မလိုအပ်သော်လည်း ဘေးအန္တရာယ်သည် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေပြီဖြစ်သည်။

The disciples had that day witnessed the wonderful works of
Christ. It had seemed that heaven had come down to the earth. The
memory of that precious, glorious day should have flled them with
faith and hope. Had they, out of the abundance of their hearts, been
conversing together in regard to these things, they would not have
entered into temptation. But their disappointment had absorbed their
thoughts. The words of Christ, “Gather up the fragments, ... that
nothing be lost,” were unheeded. Those were hours of large blessing
to the disciples, but they had forgotten it all. They were in the midst
of troubled waters. Their thoughts were stormy and unreasonable,
and the Lord gave them something else to afflict their souls and
occupy their minds. God often does this when men create burdens
and troubles for themselves. The disciples had no need to make
trouble. Already danger was fast approaching.

ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခုသည် သူတို့ထံ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာနေပြီး သူတို့သည် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးပေ။ နေ့ခင်းဘက်က ရာသီဥတုမှာ အလွန်သာယာခဲ့သဖြင့် ဤသည်မှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ လေပြင်းတိုက်ခတ်လာသောအခါ သူတို့ ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။ သူတို့၏ မကျေနပ်မှုများ၊ မယုံကြည်မှုများနှင့် စိတ်မရှည်မှုများကို မေ့သွားကြသည်။ လှေမမြုပ်စေရန် လူတိုင်း ဝိုင်းဝန်းလုပ်ဆောင်ကြသည်။ ဗက်ဇဲဒမြို့မှ ယေရှုနှင့် တွေ့ဆုံရန် မျှော်လင့်ထားသည့် နေရာအထိမှာ ပင်လယ်ခရီးဖြင့်ဆိုလျှင် အကွာအဝေး အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး သာမန် ရာသီဥတုဆိုပါက နာရီအနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတွင် သူတို့သည် သွားလိုသော နေရာနှင့် ပို၍ ပို၍ ဝေးကွာသွားကြသည်။ ညဉ့်လေးချက်တီးအချိန် (နံနက် ၃ နာရီမှ ၆ နာရီကြား) အထိ သူတို့သည် တက်ကို ပင်ပန်းစွာ ခတ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ထိုသူတို့သည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပျောက်ဆုံးပျက်စီးပြီဟု ယူဆကာ လက်လျှော့လိုက်ကြသည်။ မုန်တိုင်းနှင့် မှောင်မိုက်ခြင်းကြားတွင် ပင်လယ်ပြင်သည် သူတို့၏ အကူအညီမဲ့မှုကို သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး သူတို့သည် သခင်ရှိနေရန် တောင့်တလာကြသည်။

A violent tempest had been stealing upon them, and they were
unprepared for it. It was a sudden contrast, for the day had been
perfect; and when the gale struck them, they were afraid. They
forgot their disaffection, their unbelief, their impatience. Everyone
worked to keep the boat from sinking. It was but a short distance by
sea from Bethsaida to the point where they expected to meet Jesus,
and in ordinary weather the journey required but a few hours; but
[381] now they were driven farther and farther from the point they sought.
Until the fourth watch of the night they toiled at the oars. Then the
weary men gave themselves up for lost. In storm and darkness the
sea had taught them their own helplessness, and they longed for the
presence of their Master.

ယေရှုသည် သူတို့ကို မေ့မထားခဲ့ပေ။ ကမ်းခြေပေါ်ရှိ စောင့်ကြည့်နေသူ (ယေရှု) သည် မုန်တိုင်းနှင့် တိုက်လှန်နေရသော ထိုကြောက်လန့်နေသူများကို မြင်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် ခဏတာမျှပင် တပည့်တော်များကို မျက်ခြေမပြတ်ခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်၏ မျက်လုံးတော်များသည် လှိုင်းဒဏ်ခံနေရသော၊ အဖိုးတန်သော ဝန်စည်ပါရှိသည့် ထိုလှေကို အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုသူများသည် လောက၏ အလင်း ဖြစ်လာကြမည့်သူများ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မိခင်တစ်ဦးသည် မိမိ၏ ကလေးငယ်ကို မေတ္တာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ကရုဏာတော်ရှင် သခင်သည်လည်း သူ၏ တပည့်တော်များကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများ နူးညံ့လာပြီး မသန့်ရှင်းသော ရည်မှန်းချက်များ ငြိမ်သက်သွားကာ နှိမ့်ချစွာဖြင့် အကူအညီ တောင်းခံလာသောအခါ အကူအညီကို ပေးသနားတော်မူခဲ့သည်။

Jesus had not forgotten them. The Watcher on the shore saw
those fear-stricken men battling with the tempest. Not for a moment
did He lose sight of His disciples. With deepest solicitude His
eyes followed the storm-tossed boat with its precious burden; for
these men were to be the light of the world. As a mother in tender
love watches her child, so the compassionate Master watched His
disciples. When their hearts were subdued, their unholy ambition
quelled, and in humility they prayed for help, it was given them.

သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပျက်စီးပြီဟု ထင်မှတ်နေချိန်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ရေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်လာနေသော ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသူမှာ ယေရှုဖြစ်ကြောင်း သူတို့မသိကြချေ။ သူတို့ကို ကူညီရန် လာသောသူကို ရန်သူဟု သူတို့ ထင်မှတ်ကြသည်။ ထိတ်လန့်မှုက သူတို့ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သံမဏိကဲ့သို့ ကြံ့ခိုင်သော ကြွက်သားများဖြင့် တက်ကို ကိုင်ထားသော လက်များသည် တက်ကို လွှတ်လိုက်ကြသည်။ လှေသည် လှိုင်းတံပိုးများ၏ အလိုအတိုင်း တိမ်းစောင်းနေပြီး၊ မျက်လုံးအားလုံးသည် မြှုပ်နေသော ပင်လယ်ရေလှိုင်းဖြူများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်လာနေသော လူသားပုံရိပ်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

At the moment when they believe themselves lost, a gleam of
light reveals a mysterious fgure approaching them upon the water.
But they know not that it is Jesus. The One who has come for
their help they count as an enemy. Terror overpowers them. The
Night on the Lake 327
hands that have grasped the oars with muscles like iron let go their
hold. The boat rocks at the will of the waves; all eyes are riveted on
this vision of a man walking upon the white-capped billows of the
foaming sea.

သူတို့သည် ပျက်စီးခြင်း၏ နိမိတ်ဖြစ်သော တစ္ဆေတစ်ကောင်ဟု ထင်ကာ ကြောက်ရွံ့စွာ အော်ဟစ်ကြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့ကို ကျော်သွားမည့်အလား ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို မှတ်မိသွားပြီး အကူအညီတောင်းကာ အော်ဟစ်ကြသည်။ သူတို့ချစ်မြတ်နိုးသော သခင်သည် လှည့်ကြည့်ကာ "တည်ကြည်သောစိတ်ရှိကြလော့။ ငါပင်ဖြစ်သည်။ မကြောက်ကြနှင့်" ဟု မိန့်တော်မူကာ သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ငြိမ်သက်စေခဲ့သည်။

They think it a phantom that omens their destruction, and they
cry out for fear. Jesus advances as if He would pass them; but they
recognize Him, and cry out, entreating His help. Their beloved
Master turns, His voice silences their fear, “Be of good cheer: it is I;
be not afraid.”

ထိုအံ့ဖွယ်အဖြစ်မှန်ကို သူတို့ယုံကြည်လိုက်သည်နှင့် ပေတရုသည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ရူးမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် မယုံနိုင်သေးသည့်အလား "သခင်၊ ကိုယ်တော်မှန်လျှင် ရေပေါ်မှာ ကိုယ်တော်ထံသို့ လာစေခြင်းငှာ အမိန့်ရှိတော်မူပါ" ဟု အော်ပြောသည်။ ကိုယ်တော်ကလည်း "လာခဲ့လော့" ဟု မိန့်တော်မူသည်။

As soon as they could credit the wondrous fact, Peter was almost
beside himself with joy. As if he could scarcely yet believe, he cried
out, “Lord, if it be Thou, bid me come unto Thee on the water. And
He said, Come.”

ယေရှုကို ကြည့်နေစဉ်တွင် ပေတရုသည် ဘေးကင်းစွာ လမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ကျေနပ်သည့် အမူအရာဖြင့် လှေပေါ်ရှိ သူငယ်ချင်းများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကယ်တင်ရှင်ထံမှ မျက်စိလွဲသွားခဲ့သည်။ လေသည် ပြင်းထန်လှသည်။ လှိုင်းတံပိုးများမှာ မြင့်မားစွာ လိပ်တက်နေပြီး သူနှင့် သခင်၏ ကြားသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်လာသည်။ ထိုအခါ သူ ကြောက်ရွံ့သွားသည်။ ခဏတာမျှ ခရစ်တော်သည် သူ၏ အမြင်မှ ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ပျက်ပြားသွားသည်။ သူသည် ရေထဲသို့ စတင် နစ်မြုပ်သွားသည်။ သို့သော် လှိုင်းတံပိုးများက သေခြင်းတရားနှင့် စကားပြောနေချိန်တွင် ပေတရုသည် ဒေါသထွက်နေသော ရေပြင်မှ သူ၏ မျက်စိကို လွှဲကာ ယေရှုဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်ပြီး "သခင်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တော်မူပါ" ဟု အော်ဟစ်သည်။ ယေရှုသည် ချက်ချင်းပင် ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ "ယုံကြည်အားနည်းသောသူ၊ အဘယ်ကြောင့် သံသယရှိသနည်း" ဟု မိန့်တော်မူသည်။

Looking unto Jesus, Peter walks securely; but as in self-satisfaction he glances back toward his companions in the boat, his eyes
are turned from the Saviour. The wind is boisterous. The waves
roll high, and come directly between him and the Master; and he
is afraid. For a moment Christ is hidden from his view, and his
faith gives way. He begins to sink. But while the billows talk with
death, Peter lifts his eyes from the angry waters, and fxing them
upon Jesus, cries, “Lord, save me.” Immediately Jesus grasps the
outstretched hand, saying, “O thou of little faith, wherefore didst
thou doubt?”

ယေရှု၏ လက်ကို ပေတရုက ကိုင်ကာ ယှဉ်တွဲလမ်းလျှောက်ပြီး လှေပေါ်သို့ အတူတူ တက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ပေတရုသည် ယခုအခါ ငြိမ်သက်ပြီး စိတ်နှလုံး နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအပေါ် ကြွားဝါရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ မယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် ချီးမြှောက်ခြင်းကြောင့် သူသည် အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယေရှုထံမှ မျက်စိလွဲလိုက်သောအခါ သူ၏ ခြေကုပ်ပျောက်သွားပြီး လှိုင်းများကြားတွင် နစ်မြုပ်ခဲ့ရသည်။

Walking side by side, Peter’s hand in that of his Master, they
stepped into the boat together. But Peter was now subdued and silent.
He had no reason to boast over his fellows, for through unbelief and
self-exaltation he had very nearly lost his life. When he turned his [382]
eyes from Jesus, his footing was lost, and he sank amid the waves.

ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ ဒုက္ခရောက်လာသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပေတရုနှင့် မည်မျှတူသနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကယ်တင်ရှင်ကို စူးစိုက်ကြည့်မည့်အစား လှိုင်းတံပိုးများကို ကြည့်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခြေလှမ်းများ ချော်လဲပြီး ဝင့်ဝါသော ရေလှိုင်းများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝိညာဉ်ကို လွှမ်းမိုးသွားကြသည်။ ယေရှုသည် ပေတရုကို ပျက်စီးစေရန် ကိုယ်တော့်ထံ လာခိုင်းခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို နောက်တော်သို့ လိုက်ရန် ခေါ်ပြီးမှ ကျွန်ုပ်တို့ကို စွန့်ပစ်မည်မဟုတ်ပေ။ "မကြောက်နှင့်" ဟု ကိုယ်တော်မိန့်တော်မူသည်။ "ငါသည် သင့်ကို ရွေးနှုတ်ပြီ။ သင့်ကို နာမည်ဖြင့် ငါခေါ်ပြီ။ သင်သည် ငါ၏ဥစ္စာဖြစ်၏။ သင်သည် ရေကို ဖြတ်သွားသောအခါ ငါသည် သင်နှင့်အတူ ရှိလိမ့်မည်။ မြစ်တို့ကို ဖြတ်သွားသောအခါ၌လည်း သင့်ကို မလွှမ်းမိုးစေရ။ သင်သည် မီးကို လျှောက်သွားသောအခါ၌လည်း မလောင်ရ။ မီးလျှံသည်လည်း သင့်ကို မလောင်စေရ။ အကြောင်းမူကား၊ ငါသည် သင်၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား၊ ဣသရေလအမျိုး၏ သန့်ရှင်းသောသူ၊ သင်၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်၏။" ဟေရှာယ ၄၃:၁-၃။

When trouble comes upon us, how often we are like Peter! We
look upon the waves, instead of keeping our eyes fxed upon the
Saviour. Our footsteps slide, and the proud waters go over our souls.
Jesus did not bid Peter come to Him that he should perish; He does
not call us to follow Him, and then forsake us. “Fear not,” He says;
“for I have redeemed thee, I have called thee by thy name; thou art
Mine. When thou passest through the waters, I will be with thee; and
through the rivers, they shall not overflow thee: when thou walkest
through the fre, thou shalt not be burned; neither shall the flame
328 The Desire of Ages
kindle upon thee. For I am the Lord thy God, the Holy One of Israel,
thy Saviour.” Isaiah 43:1-3.

ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များ၏ အကျင့်စရိုက်ကို သိတော်မူသည်။ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် မည်မျှ ပြင်းထန်စွာ စမ်းသပ်ခံရမည်ကို သိတော်မူသည်။ ပင်လယ်ပြင်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဤဖြစ်ရပ်အားဖြင့် ပေတရုအား သူ၏ အားနည်းချက်ကို သိမြင်စေရန်နှင့် သူ၏ ဘေးကင်းမှုသည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်အပေါ် အမြဲတစေ မှီခိုနေခြင်း၌သာ ရှိကြောင်း ပြသလိုခဲ့သည်။ သွေးဆောင်မှု မုန်တိုင်းများကြားတွင် သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ လုံးဝ မယုံကြည်ဘဲ ကယ်တင်ရှင်အပေါ် မှီခိုမှသာလျှင် ဘေးကင်းစွာ လမ်းလျှောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ပေတရုသည် မိမိကိုယ်မိမိ သန်မာသည်ဟု ထင်သည့် နေရာတွင်ပင် သူသည် အားနည်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ အားနည်းချက်ကို မသိမြင်မချင်း ခရစ်တော်အပေါ် မှီခိုရန် လိုအပ်မှုကို သူ နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ပင်လယ်ပြင်တွင် ယေရှု သင်ကြားပေးလိုသော သင်ခန်းစာကို သူသာ သင်ယူခဲ့လျှင် ကြီးမားသော စမ်းသပ်မှုကြီး ရောက်လာသောအခါ သူ ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

Jesus read the character of His disciples. He knew how sorely
their faith was to be tried. In this incident on the sea He desired
to reveal to Peter his own weakness,—to show that his safety was
in constant dependence upon divine power. Amid the storms of
temptation he could walk safely only as in utter self-distrust he
should rely upon the Saviour. It was on the point where he thought
himself strong that Peter was weak; and not until he discerned his
weakness could he realize his need of dependence upon Christ. Had
he learned the lesson that Jesus sought to teach him in that experience
on the sea, he would not have failed when the great test came upon
him.

ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ သားသမီးများကို နေ့စဉ် သင်ကြားပေးတော်မူသည်။ နေ့စဉ်ဘဝ၏ အခြေအနေများအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်က သတ်မှတ်ပေးထားသော ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ကဏ္ဍတွင် ပါဝင်ဆောင်ရွက်ရန် သူတို့ကို ပြင်ဆင်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ နေ့စဉ် စမ်းသပ်မှုများ၏ ရလဒ်သည် ဘဝ၏ ကြီးမားသော အကျပ်အတည်းများတွင် အောင်မြင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။

Day by day God instructs His children. By the circumstances of
the daily life He is preparing them to act their part upon that wider
stage to which His providence has appointed them. It is the issue of
the daily test that determines their victory or defeat in life’s great
crisis.

ဘုရားသခင်အပေါ် အမြဲတစေ မှီခိုရန် လိုအပ်မှုကို သဘောမပေါက်သူများသည် သွေးဆောင်မှု၏ အောင်နိုင်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယခုတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခြေထောက်များ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေပြီး မည်သည့်အခါမျှ တုန်လှုပ်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ကောင်းထင်နိုင်ပါသည်။ "ငါသည် အဘယ်သူကို ယုံကြည်သည်ကို ငါသိ၏။ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ စကားတော်အပေါ်ထားသော ငါ၏ယုံကြည်ခြင်းကို မည်သည့်အရာကမျှ မလှုပ်ခါနိုင်" ဟု ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ပြောကောင်းပြောနိုင်ပါသည်။ သို့သော် စာတန်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မျိုးရိုးလိုက်သော သို့မဟုတ် ပျိုးထောင်ထားသော စရိုက်လက္ခဏာများကို အခွင့်ကောင်းယူရန် စီစဉ်နေပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ လိုအပ်ချက်များနှင့် ချို့ယွင်းချက်များကို မမြင်နိုင်အောင် မျက်စိကွယ်စေရန် ကြိုးစားနေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အားနည်းချက်ကို သိမြင်ပြီး ယေရှုကို စူးစိုက်ကြည့်မှသာလျှင် ဘေးကင်းစွာ လမ်းလျှောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

Those who fail to realize their constant dependence upon God
will be overcome by temptation. We may now suppose that our feet
stand secure, and that we shall never be moved. We may say with
confdence, “I know in whom I have believed; nothing can shake
my faith in God and in His word.” But Satan is planning to take
advantage of our hereditary and cultivated traits of character, and
to blind our eyes to our own necessities and defects. Only through
realizing our own weakness and looking steadfastly unto Jesus can
we walk securely.

ယေရှုသည် လှေပေါ်တွင် နေရာယူလိုက်သည်နှင့် လေသည် ငြိမ်သက်သွားပြီး "လှေသည်လည်း ရောက်လိုသော အရပ်သို့ ချက်ချင်း ရောက်လေ၏။" ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ညသည် နံနက်ဦး၏ အလင်းရောင်ဖြင့် အစားထိုးခံခဲ့ရသည်။ လှေပေါ်ရှိ တပည့်တော်များနှင့် အခြားသူများသည် ကျေးဇူးတင်သော စိတ်နှလုံးများဖြင့် ယေရှု၏ ခြေရင်း၌ ဦးညွှတ်ကာ "ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်အမှန်ပင် ဖြစ်တော်မူ၏" ဟု ပြောဆိုကြသည်။

No sooner had Jesus taken His place in the boat than the wind
ceased, “and immediately the ship was at the land whither they
went.” The night of horror was succeeded by the light of dawn. The
disciples, and others who also were on board, bowed at the feet of
Jesus with thankful hearts, saying, “Of a truth Thou art the Son of
God!”