အခန်း (၆၂) — ရှိမုန်အိမ်တွင်ကျင်းပသည့်စားသောက်ပွဲ

 

အခန်း (၆၂) — ရှိမုန်၏ အိမ်၌ ပွဲတော်ခံခြင်း

(ဤအခန်းသည် မဿဲ ၂၆:၆-၁၃၊ မာကု ၁၄:၃-၁၁၊ လုကာ ၇:၃၆-၅၀၊ ယောဟန် ၁၁:၅၅-၅၇၊ ယောဟန် ၁၂:၁-၁၁ တို့ကို အခြေခံထားပါသည်။)

[557] Chapter 62—The Feast at Simon’s House
This chapter is based on Matthew 26:6-13; Mark 14:3-11; Luke
7:36-50; John 11:55-57; John 12:1-11.

ဗေသနိရွာသား ရှိမုန်သည် ယေရှု၏ တပည့်တစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူခြင်းခံရသည်။ သူသည် ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်များထဲသို့ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဝင်ရောက်လာသော အနည်းငယ်သော ဖာရိရှဲများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ယေရှုကို ဆရာတစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီး မေရှိယ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု မျှော်လင့်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်ကို ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် လက်မခံသေးပါ။ သူ၏ စရိုက်မှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသေးဘဲ၊ သူ၏ အခြေခံမူများမှာလည်း မပြောင်းလဲသေးပါ။

Simon of Bethany was accounted a disciple of Jesus. He was
one of the few Pharisees who had openly joined Christ’s followers.
He acknowledged Jesus as a teacher, and hoped that He might be the
Messiah, but he had not accepted Him as a Saviour. His character
was not transformed; his principles were unchanged.

ရှိမုန်သည် နူနာရောဂါမှ ပျောက်ကင်းခဲ့ပြီး၊ ယင်းကြောင့်ပင် ယေရှုထံသို့ ချဉ်းကပ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသလိုသဖြင့်၊ ခရစ်တော် ဗေသနိရွာသို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် လာရောက်စဉ်တွင် ကယ်တင်ရှင်နှင့် တပည့်တော်များအတွက် ပွဲတော်တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Simon had been healed of the leprosy, and it was this that had
drawn him to Jesus. He desired to show his gratitude, and at Christ’s
last visit to Bethany he made a feast for the Saviour and His disciples.

ဤပွဲတော်သည် ယုဒလူမျိုး အများအပြားကို စုဝေးစေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ယေရုရှလင်မြို့၌ အလွန်လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေသည်။ ခရစ်တော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းသည် ယခင်ကထက် ပိုမို စိတ်ဝင်စားခံနေရသည်။ ပွဲတော်သို့ လာသူများသည် ကိုယ်တော်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေကြပြီး၊ အချို့မှာ မလိုတမာ စိတ်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

This feast brought together many of the Jews. There was at this
time much excitement at Jerusalem. Christ and His mission were
attracting greater attention than ever before. Those who had come
to the feast closely watched His movements, and some of them with
unfriendly eyes.

ပယ်စခါ (Passover) ပွဲတော် မတိုင်မီ ၆ ရက်အလိုတွင် ကယ်တင်ရှင်သည် ဗေသနိသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ အလေ့အထအတိုင်း လာဇရု၏ အိမ်၌ အနားယူခဲ့သည်။ မြို့သို့ သွားကြသော ခရီးသွား လူအုပ်ကြီးသည် ကိုယ်တော် ယေရုရှလင်သို့ လာနေကြောင်းနှင့် ဗေသနိတွင် ဥပုသ်နေ့ကို ဖြတ်သန်းမည်ဖြစ်ကြောင်း သတင်းများကို ပျံ့နှံ့စေသည်။ လူတို့ကြားတွင် အလွန်စိတ်အားထက်သန်မှုများ ရှိနေသည်။ လူအများအပြားသည် ယေရှုကို ထောက်ခံသောကြောင့် လည်းကောင်း၊ အချို့မှာ သေခြင်းမှ ပြန်လည်ထမြောက်လာသူကို တွေ့မြင်လိုသောကြောင့် လည်းကောင်း ဗေသနိသို့ စုပြုံလာကြသည်။

The Saviour had reached Bethany only six days before the
Passover, and according to His custom had sought rest at the home
of Lazarus. The crowds of travelers who passed on to the city spread
the tidings that He was on His way to Jerusalem, and that He would
rest over the Sabbath at Bethany. Among the people there was great
enthusiasm. Many flocked to Bethany, some out of sympathy with
Jesus, and others from curiosity to see one who had been raised from
the dead.

အများစုမှာ လာဇရုထံမှ သေပြီးနောက် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းများကို ကြားရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ကြသည်။ သို့သော် သူ ဘာမျှ မပြောသဖြင့် သူတို့ အံ့သြသွားကြသည်။ သူ ပြောပြစရာ ထိုကဲ့သို့သောအရာ မရှိပါ။ ကျမ်းစာက “သေသောသူတို့သည် ဘာမျှမသိ.... သူတို့၏ ချစ်ခြင်း၊ မုန်းခြင်း၊ ငြူစူခြင်းတို့သည် ပျက်စီးလေပြီ” ဟု ဖော်ပြထားသည်။ (ဒေသနာ ၉:၅၊ ၆)။ သို့သော် လာဇရုတွင် ခရစ်တော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍ အံ့သြဖွယ် သက်သေခံချက်တစ်ခုတော့ ရှိပါသည်။ ၎င်းအတွက်ကြောင့်ပင် သူ သေခြင်းမှ ထမြောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာနှင့် တန်ခိုးပါပါ ကြေညာခဲ့သည်။ [၅၅၈]

Many expected to hear from Lazarus a wonderful account of
scenes witnessed after death. They were surprised that he told them
[558] nothing. He had nothing of this kind to tell. Inspiration declares,
“The dead know not anything.... Their love, and their hatred, and
their envy, is now perished.” Ecclesiastes 9:5, 6. But Lazarus did
have a wonderful testimony to bear in regard to the work of Christ.
He had been raised from the dead for this purpose. With assurance
and power he declared that Jesus was the Son of God.
482
Feast at Simon’s House 483

ဗေသနိသို့ လာရောက်သူများ ယေရုရှလင်သို့ ပြန်ယူဆောင်သွားသော သတင်းများက လှုပ်ရှားမှုကို ပိုမိုကြီးထွားစေသည်။ လူတို့သည် ယေရှုကို တွေ့မြင်လို၊ ကြားနာလို စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ လာဇရုသည် ယေရုရှလင်သို့ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လိုက်သွားမည်လား၊ ပရောဖက်သည် ပယ်စခါပွဲတွင် ရှင်ဘုရင်အဖြစ် ဘိသိက်ခံမည်လားဟူသည်ကို အများက မေးမြန်းနေကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများသည် လူတို့အပေါ် သူတို့၏ ဩဇာအာဏာ လျော့နည်းလာသည်ကို တွေ့မြင်ရသဖြင့်၊ ယေရှုအပေါ် သူတို့၏ အမျက်ဒေါသသည် ပိုမို ခါးသီးလာသည်။ ကိုယ်တော်ကို ထာဝရဖယ်ရှားပစ်ရန် အခွင့်အရေးကို မစောင့်နိုင်တော့လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကိုယ်တော် ယေရုရှလင်သို့ လာမည်မဟုတ်မှာကို သူတို့ စတင် စိုးရိမ်လာကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ သတ်ဖြတ်မည့် အကြံအစည်များကို မကြာခဏ ပျက်ပြားစေခဲ့ပုံကို သူတို့ သတိရပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ အကြံအစည်ကို သိရှိကာ မလာဘဲ နေမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ “သင်တို့ အဘယ်သို့ ထင်ကြသနည်း၊ ကိုယ်တော်သည် ပွဲသို့ မလာဘဲ နေလိမ့်မည်လော” ဟု အချင်းချင်း မေးမြန်းကြသည်။

The reports carried back to Jerusalem by the visitors to Bethany
increased the excitement. The people were eager to see and hear
Jesus. There was a general inquiry as to whether Lazarus would
accompany Him to Jerusalem, and if the prophet would be crowned
king at the Passover. The priests and rulers saw that their hold upon
the people was still weakening, and their rage against Jesus grew
more bitter. They could hardly wait for the opportunity of removing
Him forever from their way. As time passed, they began to fear that
after all He might not come to Jerusalem. They remembered how
often He had baffled their murderous designs, and they were fearful
that He had now read their purposes against Him, and would remain
away. They could ill conceal their anxiety, and questioned among
themselves, “What think ye, that He will not come to the feast?”

ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ဖာရိရှဲများ၏ အစည်းအဝေးတစ်ခုကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။ လာဇရု ထမြောက်လာပြီးနောက် လူတို့၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ ခရစ်တော်ဘက်သို့ လုံးဝ ရောက်ရှိနေသဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဖမ်းဆီးရန်မှာ အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အာဏာပိုင်များက ကိုယ်တော်ကို တိတ်တဆိတ် ဖမ်းဆီးပြီး တရားစီရင်မှုကို တတ်နိုင်သမျှ တိတ်တဆိတ် လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ကိုယ်တော်ကို ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်း သတင်းထွက်ပေါ်လာလျှင်၊ လွယ်လွယ်နှင့် ပြောင်းလဲတတ်သော လူထု၏ စိတ်သဘောထားသည် သူတို့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာမည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်ကြသည်။

A council of the priests and Pharisees was called. Since the
raising of Lazarus the sympathies of the people were so fully with
Christ that it would be dangerous to seize upon Him openly. So the
authorities determined to take Him secretly, and carry on the trial
as quietly as possible. They hoped that when His condemnation
became known, the fckle tide of public opinion would set in their
favor.

ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် ယေရှုကို ဖျက်ဆီးရန် ကြံစည်ကြသည်။ သို့သော် လာဇရု အသက်ရှင်နေသရွေ့ သူတို့အတွက် စိတ်မချရကြောင်း ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိ (Rabbi) များ သိကြသည်။ သင်္ချိုင်းထဲတွင် ၄ ရက်တိုင်တိုင် ရှိနေပြီးမှ ယေရှု၏ စကားတစ်ခွန်းဖြင့် အသက်ပြန်ရှင်လာသော လူတစ်ဦး ရှိနေခြင်းသည် တစ်နေ့မဟုတ် တစ်နေ့ တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်လာပေမည်။ ထိုကဲ့သို့သော နိမိတ်လက္ခဏာကို ပြုနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ အသက်ကို နှုတ်ယူခဲ့သည့် ခေါင်းဆောင်များကို လူတို့က လက်စားချေကြလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် လာဇရုလည်း သေရမည်ဟု လွှတ်တော် (Sanhedrin) က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မနာလိုမှုနှင့် အစွဲအလမ်းတို့သည် သူတို့၏ ကျွန်များကို ဤမျှအထိ ကျူးလွန်စေသည်။ ယုဒခေါင်းဆောင်များ၏ မုန်းတီးမှုနှင့် မယုံကြည်မှုတို့သည် အကန့်အသတ်မရှိသော တန်ခိုးတော်ဖြင့် သေခြင်းမှ ကယ်တင်ခြင်း ခံရသူကိုပင် သတ်ဖြတ်လိုသည်အထိ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

Thus they proposed to destroy Jesus. But so long as Lazarus
lived, the priests and rabbis knew that they were not secure. The very
existence of a man who had been four days in the grave, and who
had been restored by a word from Jesus, would sooner or later cause
a reaction. The people would be avenged on their leaders for taking
the life of One who could perform such a miracle. The Sanhedrin
therefore decided that Lazarus also must die. To such lengths do
envy and prejudice lead their slaves. The hatred and unbelief of the
Jewish leaders had increased until they would even take the life of
one whom infnite power had rescued from the grave.

ယေရုရှလင်တွင် ဤသို့ ကြံစည်နေစဉ်အတွင်း ယေရှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ သူငယ်ချင်းများသည် ရှိမုန်၏ ပွဲတော်သို့ ဖိတ်ကြားခံရသည်။ စားပွဲတွင် ကယ်တင်ရှင်သည် တစ်ဖက်တွင် ကိုယ်တော် ကုသပေးခဲ့သော ရွံရှာဖွယ် ရောဂါရှိခဲ့သူ ရှိမုန်နှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် ကိုယ်တော် သေခြင်းမှ ထမြောက်စေခဲ့သော လာဇရုတို့အကြား ထိုင်နေတော်မူ၏။ မာသသည် စားပွဲ၌ လုပ်ကျွေးပြုစုနေပြီး၊ မာရိကမူ ယေရှု၏ နှုတ်တော်မှ ထွက်သမျှ စကားတိုင်းကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည်။ ယေရှုသည် ကရုဏာတော်ဖြင့် သူမ၏ အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့သည်၊ သူမ ချစ်လှစွာသော မောင်လေးကို သင်္ချိုင်းမှ ခေါ်ထုတ်ပေးခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် မာရိ၏ နှလုံးသားသည် ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ယေရှုသည် မိမိ သေရမည်အကြောင်း ပြောဆိုသည်ကို သူမ ကြားခဲ့ရပြီး၊ သူမ၏ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတို့ကြောင့် ကိုယ်တော်ကို ဂုဏ်ပြုရန် တောင့်တနေခဲ့သည်။ သူမသည် ကိုယ်ပိုင် အနစ်နာခံမှုကြီးစွာဖြင့် “အလွန်အဖိုးတန်သော နာဠဒုဆီမွှေး” ပါသော ကျောက်ဖြူလင်းပွင့်အိုးကို ကိုယ်တော်၏ ရုပ်ကလာပ်ကို လိမ်းကျံရန် ဝယ်ယူထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတွင် လူအများက ကိုယ်တော်သည် ရှင်ဘုရင်အဖြစ် ဘိသိက်ခံတော့မည်ဟု ပြောဆိုနေကြသည်။ သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုသည် ဝမ်းမြောက်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ မိမိ၏ သခင်ကို ပထမဦးဆုံး ဂုဏ်ပြုလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။ သူမသည် ဆီမွှေးအိုးကို ခွဲ၍ ယေရှု၏ ခေါင်းတော်နှင့် ခြေတော်ပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ငိုကြွေးလျက် ဒူးထောက်ကာ မျက်ရည်များဖြင့် စိုစွတ်နေသော ခြေတော်ကို သူမ၏ ရှည်လျားသော ဆံပင်များဖြင့် သုတ်ပေးလေသည်။

While this plotting was going on at Jerusalem, Jesus and His
friends were invited to Simon’s feast. At the table the Saviour sat
with Simon, whom He had cured of a loathsome disease, on one
side, and Lazarus, whom He had raised from the dead, on the other.
Martha served at the table, but Mary was earnestly listening to every
word from the lips of Jesus. In His mercy, Jesus had pardoned her [559]
sins, He had called forth her beloved brother from the grave, and
Mary’s heart was flled with gratitude. She had heard Jesus speak
484 The Desire of Ages
of His approaching death, and in her deep love and sorrow she had
longed to show Him honor. At great personal sacrifce she had
purchased an alabaster box of “ointment of spikenard, very costly,”
with which to anoint His body. But now many were declaring that
He was about to be crowned king. Her grief was turned to joy, and
she was eager to be frst in honoring her Lord. Breaking her box of
ointment, she poured its contents upon the head and feet of Jesus;
then, as she knelt weeping, moistening them with her tears, she
wiped His feet with her long, flowing hair.

သူမသည် လူမသိအောင် လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ဆီမွှေးနံ့သည် တစ်ခန်းလုံး ပျံ့နှံ့သွားသဖြင့် သူမ၏ လုပ်ရပ်ကို လူတိုင်း သိသွားကြသည်။ ယုဒရှကာရုတ်သည် ဤလုပ်ရပ်ကို အလွန်မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ကြည့်နေသည်။ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ခရစ်တော် ဘာပြောမည်ကို မစောင့်ဘဲ၊ သူသည် အနီးနားရှိ လူများကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် စတင် ကန့်ကွက်ပြီး၊ ဤကဲ့သို့ ဖြုန်းတီးမှုကို ခွင့်ပြုသည့်အတွက် ခရစ်တော်ကို အပြစ်တင်စကား ပြောသည်။ သူသည် စိတ်ဝမ်းကွဲပြားစေမည့် အကြံပြုချက်များကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပေးခဲ့သည်။

She had sought to avoid observation, and her movements might
have passed unnoticed, but the ointment flled the room with its
fragrance, and published her act to all present. Judas looked upon
this act with great displeasure. Instead of waiting to hear what Christ
would say of the matter, he began to whisper his complaints to
those near him, throwing reproach upon Christ for suffering such
waste. Craftily he made suggestions that would be likely to cause
disaffection.

ယုဒသည် တပည့်တော်များ၏ ဘဏ္ဍာစိုး ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့၏ အနည်းငယ်သော ငွေစုများထဲမှ မိမိကိုယ်ကျိုးအတွက် တိတ်တဆိတ် ယူငင်သုံးစွဲခဲ့သဖြင့် သူတို့၏ အရင်းအမြစ်များကို နည်းပါးစေခဲ့သည်။ သူသည် အိတ်ထဲသို့ ရနိုင်သမျှ အကုန်ထည့်လိုစိတ် ရှိနေသည်။ အိတ်ထဲရှိ ဘဏ္ဍာကို ဆင်းရဲသားများ ကူညီရန် မကြာခဏ ထုတ်ယူသုံးစွဲလေ့ရှိပြီး၊ ယုဒက အရေးမကြီးဟု ထင်သောအရာတစ်ခုခုကို ဝယ်ယူသည့်အခါတိုင်း “ဘာကြောင့် ဤသို့ ဖြုန်းတီးရသနည်း၊ ဤအဖိုးအခကို ငါကိုင်သော ဆင်းရဲသားများအတွက် အိတ်ထဲသို့ ဘာကြောင့် မထည့်ရသနည်း” ဟု ပြောလေ့ရှိသည်။ ယခုတွင် မာရိ၏ လုပ်ရပ်သည် သူ၏ အတ္တဆန္ဒနှင့် အလွန်ကွာခြားနေသဖြင့် သူ အရှက်ရသွားပြီး၊ သူ၏ အလေ့အထအတိုင်း သူမ၏ လက်ဆောင်ကို ကန့်ကွက်ရန် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူက တပည့်တော်များဘက်သို့ လှည့်ကာ “ဤဆီမွှေးကို ဒေနာရိ ၃၀၀ အဖိုးနှင့် ရောင်း၍ ဆင်းရဲသော သူတို့အား အဘယ်ကြောင့် မပေးသနည်းဟု မေးလေ၏။ ထိုသို့ ဆိုသော် ဆင်းရဲသော သူတို့ကို သနားသောကြောင့် ဆိုသည်မဟုတ်။ မိမိသည် သူခိုးဖြစ်၍ ငွေအိတ်ကို ကိုင်ရသဖြင့် ထိုအိတ်ထဲ၌ ရှိသမျှကို နှိုက်ယူတတ်သောကြောင့် ဆိုသတည်း။” ယုဒတွင် ဆင်းရဲသားများအတွက် စာနာစိတ် မရှိပါ။ မာရိ၏ ဆီမွှေးကို ရောင်း၍ ရရှိသော ငွေသည် သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ခဲ့လျှင်ပင် ဆင်းရဲသားများအတွက် မည်သည့် အကျိုးကျေးဇူးမျှ ရရှိမည် မဟုတ်ပါ။

Judas was treasurer for the disciples, and from their little store
he had secretly drawn for his own use, thus narrowing down their
resources to a meager pittance. He was eager to put into the bag all
that he could obtain. The treasure in the bag was often drawn upon
to relieve the poor; and when something that Judas did not think
essential was bought, he would say, Why is this waste? why was not
the cost of this put into the bag that I carry for the poor? Now the
act of Mary was in such marked contrast to his selfshness that he
was put to shame; and according to his custom, he sought to assign a
worthy motive for his objection to her gift. Turning to the disciples,
he asked, “Why was not this ointment sold for three hundred pence,
and given to the poor? This he said, not that he cared for the poor;
but because he was a thief, and had the bag, and bare what was put
therein.” Judas had no heart for the poor. Had Mary’s ointment been
sold, and the proceeds fallen into his possession, the poor would
have received no beneft.

ယုဒသည် သူ၏ စီမံခန့်ခွဲနိုင်စွမ်းအပေါ် အလွန်အထင်ကြီးနေသည်။ ဘဏ္ဍာရေး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအဖြစ် သူသည် အခြားတပည့်တော်များထက် ပိုမိုသာလွန်သည်ဟု ထင်မြင်ပြီး၊ သူတို့ကိုလည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ထင်မြင်စေခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိထားပြီး သူတို့အပေါ် လွှမ်းမိုးမှု အားကောင်းသည်။ ဆင်းရဲသားများအပေါ် သူ၏ ဟန်ဆောင်စာနာမှုက သူတို့ကို လှည့်ဖြားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ပါးနပ်သော သွေးထိုးမှုကြောင့် သူတို့သည် မာရိ၏ ဆက်ကပ်မှုကို သံသယဖြင့် ကြည့်မြင်လာကြသည်။ စားပွဲတစ်ဝိုက်တွင် “အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဖြုန်းတီးရသနည်း။ ဤဆီမွှေးကို အဖိုးအများကြီးနှင့် ရောင်း၍ ဆင်းရဲသော သူတို့အား ပေးနိုင်သည်မဟုတ်လော” ဟူသော မြည်တမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ [၅၆၀]

Judas had a high opinion of his own executive ability. As a
fnancier he thought himself greatly superior to his fellow disciples,
and he had led them to regard him in the same light. He had gained
their confdence, and had a strong influence over them. His professed
sympathy for the poor deceived them, and his artful insinuation
Feast at Simon’s House 485
caused them to look distrustfully upon Mary’s devotion. The murmur [560]
passed round the table, “To what purpose is this waste? For this
ointment might have been sold for much, and given to the poor.”

မာရိသည် ဝေဖန်သံများကို ကြားရသောအခါ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ၏ အစ်မက သူမအား ဖြုန်းတီးသည်ဟု အပြစ်တင်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သခင်သည်လည်း သူမကို အမြော်အမြင်မရှိသူဟု ထင်မည်လားဟု တွေးမိသည်။ သူမသည် မည်သည့် ဆင်ခြေမျှ မပေးဘဲ နောက်ဆုတ်သွားရန် ကြိုးစားစဉ်တွင်၊ သခင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်၊ “သူ့ကို ရှိပါစေ၊ အဘယ်ကြောင့် နှောင့်ယှက်ကြသနည်း။” ကိုယ်တော်သည် သူမ ရှက်ကြောက်ကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်ကို မြင်တော်မူ၏။ ဤလုပ်ရပ်ဖြင့် သူမသည် မိမိ၏ အပြစ်များ ခွင့်လွှတ်ခံရသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်ကို ကိုယ်တော် သိတော်မူပြီး၊ သူမ၏ စိတ်ကို သက်သာရာရစေခဲ့သည်။ ဝေဖန်သံများထက် ကျော်လွန်သော အသံဖြင့် ကိုယ်တော်က “သူသည် ငါ၌ ကောင်းသောအမှုန့်ကို ပြုပြီ။ ဆင်းရဲသော သူတို့သည် သင်တို့နှင့်အတူ အစဉ်ရှိကြ၏၊ သင်တို့ အလိုရှိသော အခါ သူတို့အား ကျေးဇူးပြုနိုင်၏။ ငါမူကား သင်တို့နှင့်အတူ အစဉ်ရှိသည်မဟုတ်။ သူသည် မိမိတတ်နိုင်သမျှကို ပြုပြီ။ ငါ့ရုပ်ကလာပ်ကို သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းငှာ အလျင်အဦး လာ၍ လိမ်းကျံပြီ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Mary heard the words of criticism. Her heart trembled within
her. She feared that her sister would reproach her for extravagance.
The Master, too, might think her improvident. Without apology or
excuse she was about to shrink away, when the voice of her Lord
was heard, “Let her alone; why trouble ye her?” He saw that she
was embarrassed and distressed. He knew that in this act of service
she had expressed her gratitude for the forgiveness of her sins, and
He brought relief to her mind. Lifting His voice above the murmur
of criticism, He said, “She hath wrought a good work on Me. For
ye have the poor with you always, and whensoever ye will ye may
do them good: but Me ye have not always. She hath done what she
could: she is come aforehand to anoint My body to the burying.”

မာရိသည် ကယ်တင်ရှင်၏ သေဆုံးသွားသော ရုပ်ကလာပ်အပေါ် လောင်းချရန် ရည်ရွယ်ထားသော မွှေးကြိုင်သည့် လက်ဆောင်ကို ကိုယ်တော် အသက်ရှင်စဉ်မှာပင် လောင်းချခဲ့သည်။ သင်္ဂြိုဟ်သည့် အချိန်တွင်မူ ၎င်း၏ မွှေးရနံ့သည် သင်္ချိုင်းထဲတွင်သာ ပျံ့နှံ့နေပေလိမ့်မည်။ ယခုမူ ၎င်းသည် သူမ၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မေတ္တာကို အတည်ပြုပေးသဖြင့် ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားကို ဝမ်းမြောက်စေခဲ့သည်။ အရိမသဲမြို့သား ယောသပ်နှင့် နိကောဒင်တို့သည် ယေရှု အသက်ရှင်စဉ်တွင် မေတ္တာလက်ဆောင်ကို မပေးခဲ့ကြပါ။ ကိုယ်တော်၏ အေးစက်ပြီး အာရုံမရှိတော့သော ရုပ်ကလာပ်အတွက်သာ ခါးသီးသော မျက်ရည်များဖြင့် အဖိုးတန်သော နံ့သာမျိုးများကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ သင်္ချိုင်းသို့ နံ့သာမျိုး ယူလာခဲ့ကြသော အမျိုးသမီးများသည်လည်း ကိုယ်တော် ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အလကား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် မာရိသည် ကယ်တင်ရှင်၏ မေတ္တာကို ခံစားနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ မေတ္တာကို လောင်းချခဲ့ခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်ကို သင်္ဂြိုဟ်ရန် ဘိသိက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကြီးမားသော စမ်းသပ်မှု၏ မှောင်မိုက်ထဲသို့ ဆင်းသက်သွားစဉ်တွင်၊ ထိုလုပ်ရပ်၏ အမှတ်တရကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်၊ ၎င်းသည် ကိုယ်တော် ကယ်တင်ထားသော သူတို့ထံမှ ရရှိမည့် ထာဝရမေတ္တာ၏ အာမခံချက်ပင် ဖြစ်သည်။

The fragrant gift which Mary had thought to lavish upon the
dead body of the Saviour she poured upon His living form. At
the burial its sweetness could only have pervaded the tomb; now it
gladdened His heart with the assurance of her faith and love. Joseph
of Arimathaea and Nicodemus offered not their gift of love to Jesus
in His life. With bitter tears they brought their costly spices for His
cold, unconscious form. The women who bore spices to the tomb
found their errand in vain, for He had risen. But Mary, pouring out
her love upon the Saviour while He was conscious of her devotion,
was anointing Him for the burial. And as He went down into the
darkness of His great trial, He carried with Him the memory of that
deed, an earnest of the love that would be His from His redeemed
ones forever.

သေလွန်သူများအတွက် အဖိုးတန်သော လက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာသူ အများအပြား ရှိကြသည်။ အေးစက်ပြီး ငြိမ်သက်နေသော ရုပ်အလောင်းကို ဝန်းရံလျက် ချစ်စကားများကို လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုကြသည်။ မမြင်နိုင်၊ မကြားနိုင်တော့သော သူအပေါ် ကြင်နာမှု၊ တန်ဖိုးထားမှု၊ ဆက်ကပ်မှုအားလုံးကို သုံးစွဲကြသည်။ မောပန်းနေသော ဝိညာဉ်က အလွန်အမင်း လိုအပ်နေချိန်၊ နားက ကြားနိုင်ပြီး နှလုံးသားက ခံစားနိုင်သည့် အချိန်တွင်သာ ဤစကားများကို ပြောခဲ့လျှင် ၎င်း၏ မွှေးရနံ့သည် မည်မျှ အဖိုးတန်မည်နည်း။

Many there are who bring their precious gifts for the dead. As
they stand about the cold, silent form, words of love are freely
spoken. Tenderness, appreciation, devotion, all are lavished upon
one who sees not nor hears. Had these words been spoken when the
weary spirit needed them so much, when the ear could hear and the
heart could feel, how precious would have been their fragrance!

မာရိသည် သူမ၏ မေတ္တာပါသော လုပ်ရပ်၏ အဓိပ္ပာယ် အပြည့်အစုံကို မသိခဲ့ပါ။ သူမကို အပြစ်တင်သူများကို သူမ ပြန်မချေပနိုင်ခဲ့ပါ။ ယေရှုကို ဘိသိက်ပေးရန် ထိုအချိန်ကို အဘယ်ကြောင့် ရွေးချယ်ခဲ့သည်ကိုလည်း မရှင်းပြနိုင်ခဲ့ပါ။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် သူမအတွက် စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူမသည် ကိုယ်တော်၏ တိုက်တွန်းမှုကို လိုက်နာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာသည် မည်သည့် အကြောင်းပြချက်ကိုမျှ ပေးရန် ငုံ့မနေပါ။ မမြင်ရသော တည်ရှိမှုတစ်ခုအဖြစ် ၎င်းသည် စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို စကားပြောပြီး နှလုံးသားကို လှုပ်ရှားစေသည်။ ၎င်းကိုယ်တိုင်ကပင် လုံလောက်သော အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သည်။

Mary knew not the full signifcance of her deed of love. She
could not answer her accusers. She could not explain why she
had chosen that occasion for anointing Jesus. The Holy Spirit had
planned for her, and she had obeyed His promptings. Inspiration
486 The Desire of Ages
stoops to give no reason. An unseen presence, it speaks to mind and
soul, and moves the heart to action. It is its own justifcation.

ခရစ်တော်သည် မာရိအား သူမ၏ လုပ်ရပ်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြောပြခဲ့ပြီး၊ ဤသို့ဖြင့် ကိုယ်တော် ရရှိခဲ့သည်ထက် သူမကို ပို၍ ပေးခဲ့သည်။ “ဤဆီမွှေးကို ငါ့ကိုယ်ပေါ်၌ လောင်းသည်မှာ ငါ့ကို သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းငှာ ပြုခြင်းဖြစ်၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ [၅၆၁] ကျောက်ဖြူလင်းပွင့်အိုး ကွဲသွားပြီး အိမ်တစ်အိမ်လုံး မွှေးရနံ့များ ပြည့်နှက်သွားသကဲ့သို့၊ ခရစ်တော်သည် သေရမည်၊ ကိုယ်တော်၏ ခန္ဓာတော်သည် ချိုးဖဲ့ခြင်း ခံရမည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် သင်္ချိုင်းမှ ထမြောက်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ အသက်တာ၏ မွှေးရနံ့သည် ကမ္ဘာမြေကို ပြည့်နှက်စေမည်။ ခရစ်တော်သည် “ငါတို့ကို ချစ်တော်မူ၍၊ ဘုရားသခင် ရှေ့တော်၌ မွှေးကြိုင်သော နံ့သာပေါင်းဖြစ်အံ့သောငှာ၊ ငါတို့အတွက် ကိုယ်ကိုကိုယ် ပူဇော်သက္ကာပြု၍ အပ်နှံတော်မူ၏။” (ဧဖက် ၅:၂)။

Christ told Mary the meaning of her act, and in this He gave her
[561] more than He had received. “In that she hath poured this ointment
[562]
[563]
on My body,” He said, “she did it for My burial.” As the alabaster
box was broken, and flled the whole house with its fragrance, so
Christ was to die, His body was to be broken; but He was to rise
from the tomb, and the fragrance of His life was to fll the earth.
Christ “hath loved us, and hath given Himself for us an offering and
a sacrifce to God for a sweet-smelling savor.” Ephesians 5:2.

“ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ လောကတစ်နိုင်ငံလုံးတွင် ဤဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောလေရာရာ၌၊ ဤမိန်းမပြုသော အမှုကိုလည်း သူ့ကို အောက်မေ့စရာဖို့ ပြောကြလတ္တံ့” ဟု ခရစ်တော် ကြေညာခဲ့သည်။ အနာဂတ်ကို မျှော်ကြည့်လျက်၊ ကယ်တင်ရှင်သည် ကိုယ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ပတ်သက်၍ သေချာစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် ဟောပြောရမည်။ ဧဝံဂေလိတရား ပျံ့နှံ့ရာ နေရာတိုင်းတွင် မာရိ၏ လက်ဆောင်သည် ၎င်း၏ မွှေးရနံ့ကို ထုတ်လွှင့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ အလိုလို လုပ်ဆောင်ခဲ့သော လုပ်ရပ်ကြောင့် နှလုံးသားများ ကောင်းချီးခံစားရမည်။ နိုင်ငံတော်များ ပေါ်ထွန်းပြီး ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်၊ ရှင်ဘုရင်များနှင့် အောင်နိုင်သူများ၏ အမည်များကို မေ့လျော့သွားကြလိမ့်မည်၊ သို့သော် ဤအမျိုးသမီး၏ လုပ်ရပ်မှာမူ သန့်ရှင်းသော သမိုင်းစာမျက်နှာများပေါ်တွင် မသေနိုင်သော အမှတ်တရအဖြစ် တည်ရှိနေလိမ့်မည်။ အချိန်ကာလ ကုန်ဆုံးသည်အထိ၊ ထိုကွဲအက်နေသော ကျောက်ဖြူလင်းပွင့်အိုးသည် ပျက်စီးနေသော လူမျိုးနွယ်အပေါ် ဘုရားသခင် ထားရှိသည့် အတိုင်းအဆမရှိသော မေတ္တာတော်အကြောင်းကို ပြောပြနေလိမ့်မည်။

“Verily I say unto you,” Christ declared, “Wheresoever this
gospel shall be preached throughout the whole world, this also that
she hath done shall be spoken of for a memorial of her.” Looking
into the future, the Saviour spoke with certainty concerning His
gospel. It was to be preached throughout the world. And as far as
the gospel extended, Mary’s gift would shed its fragrance, and hearts
would be blessed through her unstudied act. Kingdoms would rise
and fall; the names of monarchs and conquerors would be forgotten;
but this woman’s deed would be immortalized upon the pages of
sacred history. Until time should be no more, that broken alabaster
box would tell the story of the abundant love of God for a fallen
race.

မာရိ၏ လုပ်ရပ်သည် ယုဒ လုပ်ဆောင်တော့မည့် အရာနှင့် အလွန်ကွာခြားနေသည်။ တပည့်တော်များ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေဖန်မှုနှင့် မကောင်းသော အတွေးမျိုးစေ့များကို ချပေးခဲ့သူအား ခရစ်တော်သည် မည်မျှ ပြင်းထန်သော သင်ခန်းစာ ပေးနိုင်ခဲ့မည်နည်း။ အပြစ်တင်သူသည် မည်မျှ တရားမျှတစွာ အပြစ်တင်ခံရနိုင်မည်နည်း။ နှလုံးသားတိုင်း၏ စေ့ဆော်မှုကို ဖတ်ရှုနိုင်ပြီး လုပ်ရပ်တိုင်းကို နားလည်တော်မူသော အရှင်သည် ပွဲတော်လာသူများရှေ့တွင် ယုဒ၏ အမှောင်ဖုံးနေသော ဘဝအခန်းကဏ္ဍများကို ဖွင့်ပြနိုင်ခဲ့သည်။ သစ္စာဖောက်သူသည် သူ၏ စကားများအတွက် အခြေခံခဲ့သော ဟန်ဆောင်မှုများကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား၊ သူသည် ဆင်းရဲသားများကို စာနာမည့်အစား၊ သူတို့အတွက် ရည်ရွယ်ထားသော ငွေများကို ခိုးယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မုဆိုးမ၊ မိဘမဲ့နှင့် အငှားအလုပ်သမားများအပေါ် သူ၏ ညှဉ်းဆဲမှုများအတွက် သူ့အပေါ် ဒေါသတကြီး ဖြစ်စေခဲ့နိုင်ပါသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်သည် ယုဒကို ဖော်ထုတ်ခဲ့လျှင်၊ ၎င်းကို သစ္စာဖောက်ရန် အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးချပေလိမ့်မည်။ သူသည် သူခိုးဟု စွပ်စွဲခံရသော်လည်း၊ တပည့်တော်များကြားတွင်ပင် ယုဒသည် သနားခြင်းကို ရရှိသွားပေလိမ့်မည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် သူ့ကို အပြစ်မတင်ခဲ့ဘဲ၊ ဤသို့ဖြင့် သူ၏ သစ္စာဖောက်မှုအတွက် အကြောင်းပြချက် မပေးဘဲ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။ [၅၆၃]

Mary’s act was in marked contrast with that which Judas was
about to do. What a sharp lesson Christ might have given him who
had dropped the seed of criticism and evil thinking into the minds of
the disciples! How justly the accuser might have been accused! He
who reads the motives of every heart, and understands every action,
might have opened before those at the feast dark chapters in the
experience of Judas. The hollow pretense on which the traitor based
his words might have been laid bare; for, instead of sympathizing
with the poor, he was robbing them of the money intended for their
relief. Indignation might have been excited against him for his
oppression of the widow, the orphan, and the hireling. But had
Christ unmasked Judas, this would have been urged as a reason for
the betrayal. And though charged with being a thief, Judas would
have gained sympathy, even among the disciples. The Saviour
reproached him not, and thus avoided giving him an excuse for his
treachery.
Feast at Simon’s House 487

သို့သော် ယေရှုက ယုဒအား ကြည့်လိုက်သော အကြည့်က၊ ကယ်တင်ရှင်သည် သူ၏ ဟန်ဆောင်မှုကို သိမြင်ပြီး သူ၏ ယုတ်ညံ့သော စရိုက်ကို ဖတ်ရှုနိုင်ကြောင်း သူ့ကို ယုံကြည်သွားစေခဲ့သည်။ ပြင်းထန်စွာ ဝေဖန်ခံခဲ့ရသော မာရိ၏ လုပ်ရပ်ကို ချီးမွမ်းခြင်းအားဖြင့် ခရစ်တော်သည် ယုဒကို ဆုံးမခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က ကယ်တင်ရှင်သည် သူ့ကို တိုက်ရိုက် မဆုံးမခဲ့ဖူးပါ။ ယခုတွင် ထိုဆုံးမမှုသည် သူ၏ နှလုံးသားတွင် နာကျင်စေခဲ့သည်။ သူသည် လက်စားချေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ပွဲတော်မှ ချက်ချင်းပင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ နန်းတော်သို့ သွားခဲ့ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် စည်းဝေးနေသော လွှတ်တော်ကို တွေ့ကာ ယေရှုကို သူတို့၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှံရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ [၅၆၄]

But the look which Jesus cast upon Judas convinced him that the
Saviour penetrated his hypocrisy, and read his base, contemptible
character. And in commending Mary’s action, which had been so
severely condemned, Christ had rebuked Judas. Prior to this, the
Saviour had never given him a direct rebuke. Now the reproof
rankled in his heart. He determined to be revenged. From the supper
he went directly to the palace of the high priest, where he found the [564]
council assembled, and he offered to betray Jesus into their hands.

ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားကြသည်။ ဤဣသရေလ ခေါင်းဆောင်များသည် ခရစ်တော်ကို မိမိတို့၏ ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် အခမဲ့၊ အဖိုးအခ မပေးဘဲ လက်ခံပိုင်ခွင့် ရရှိထားသူများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် အလွန်နူးညံ့သော မေတ္တာတော်ဖြင့် ကမ်းလှမ်းထားသော အဖိုးတန်လက်ဆောင်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ ရွှေထက် တန်ဖိုးရှိသော ထိုကယ်တင်ခြင်းကို လက်ခံရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့၏ သခင်ကို ငွေ ၃၀ ဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

The priests were greatly rejoiced. These leaders of Israel had
been given the privilege of receiving Christ as their Saviour, without
money and without price. But they refused the precious gift offered
them in the most tender spirit of constraining love. They refused to
accept that salvation which is of more value than gold, and bought
their Lord for thirty pieces of silver.

ယုဒသည် လောဘကို သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာရှိ ကောင်းသော အမူအရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသည်အထိ ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သူသည် ယေရှုအား ပူဇော်သောအရာကို နှမြောနေခဲ့သည်။ လောကရှင်ဘုရင်များနှင့် ထိုက်တန်သော လက်ဆောင်ကို ကယ်တင်ရှင်က ရရှိနေသည့်အပေါ် သူ၏ နှလုံးသားသည် မနာလိုစိတ်ဖြင့် လောင်မြိုက်နေခဲ့သည်။ ဆီမွှေးအိုး၏ တန်ဖိုးထက် များစွာနည်းသော ပမာဏဖြင့် သူသည် မိမိ၏ သခင်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်။

Judas had indulged avarice until it overpowered every good trait
of his character. He grudged the offering made to Jesus. His heart
burned with envy that the Saviour should be the recipient of a gift
suitable for the monarchs of the earth. For a sum far less than the
box of ointment cost, he betrayed his Lord.

တပည့်တော်များသည် ယုဒနှင့် မတူပါ။ သူတို့သည် ကယ်တင်ရှင်ကို ချစ်ကြသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်၏ မြင့်မြတ်သော စရိုက်လက္ခဏာကို မှန်ကန်စွာ တန်ဖိုးမထားတတ်ကြသေးပါ။ ကိုယ်တော် သူတို့အတွက် ဘာလုပ်ပေးခဲ့သည်ကို သူတို့ သဘောပေါက်ခဲ့လျှင်၊ ကိုယ်တော်အတွက် ပေးလှူသောအရာ မှန်သမျှကို ဖြုန်းတီးသည်ဟု ခံစားရမည် မဟုတ်ပါ။ ယေရှုအကြောင်းကို အနည်းငယ်သာ သိကြသော အရှေ့ပြည်မှ ပညာရှိများသည် ကိုယ်တော်အား ဂုဏ်ပြုထိုက်ပုံကို ပိုမိုမှန်ကန်စွာ တန်ဖိုးထားခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူငယ်ဘဝ၊ နွားစားခွက်ထဲတွင် ရှိနေစဉ်မှာပင် ကိုယ်တော်အား အဖိုးတန်လက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာကာ ဦးညွှတ်ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြသည်။

The disciples were not like Judas. They loved the Saviour. But
they did not rightly appreciate His exalted character. Had they
realized what He had done for them, they would have felt that nothing
bestowed upon Him was wasted. The wise men from the East, who
knew so little of Jesus, had shown a truer appreciation of the honor
due Him. They brought precious gifts to the Saviour, and bowed
in homage before Him when He was but a babe, and cradled in a
manger.

ခရစ်တော်သည် နှလုံးသားပါသော ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုများကို တန်ဖိုးထားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကိုယ်တော်အား ကျေးဇူးပြုလျှင်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ယဉ်ကျေးမှုဖြင့် ထိုသူကို ကောင်းချီးပေးတော်မူ၏။ ကလေးငယ်တစ်ဦးက ချစ်ခြင်းဖြင့် ခူးယူလာသော ရိုးရှင်းသော ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကိုပင် ကိုယ်တော် မငြင်းပယ်ခဲ့ပါ။ ကိုယ်တော်သည် ကလေးငယ်များ၏ ပူဇော်သက္ကာများကို လက်ခံပြီး ပေးလှူသူများကို ကောင်းချီးပေးကာ သူတို့၏ အမည်များကို အသက်စာစောင်တွင် မှတ်တမ်းတင်တော်မူ၏။ ကျမ်းစာတွင် မာရိက ယေရှုအား ဆီမွှေးလိမ်းကျံခြင်းကို အခြားသော မာရိများနှင့် ခွဲခြားသိရှိစေရန် ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာနှင့် ရိုသေမှု လုပ်ရပ်များသည် ကိုယ်တော်အား ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်း၏ သက်သေဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်က အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ခရစ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိမှုကို သက်သေပြချက်အဖြစ် ဤသို့ ဖော်ပြထားသည်၊ “သန့်ရှင်းသူတို့၏ ခြေကို ဆေးခြင်း၊ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသော သူတို့ကို ထောက်ပံ့ခြင်း၊ ကောင်းသောအမှု အမျိုးမျိုးတို့ကို ကြိုးစား၍ ပြုခြင်း ရှိသလော။” (၁ တိမောသေ ၅:၁၀)။

Christ values acts of heartfelt courtesy. When anyone did Him
a favor, with heavenly politeness He blessed the actor. He did not
refuse the simplest flower plucked by the hand of a child, and offered
to Him in love. He accepted the offerings of children, and blessed the
givers, inscribing their names in the book of life. In the Scriptures,
Mary’s anointing of Jesus is mentioned as distinguishing her from
the other Marys. Acts of love and reverence for Jesus are an evidence
of faith in Him as the Son of God. And the Holy Spirit mentions,
as evidences of woman’s loyalty to Christ: “If she have washed the
saints’ feet, if she have relieved the afflicted, if she have diligently
followed every good work.” 1 Timothy 5:10.
488 The Desire of Ages

သခင်၏ အလိုတော်ကို လုပ်ဆောင်လိုသော မာရိ၏ ပြင်းပြသော ဆန္ဒကို ခရစ်တော် ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ တပည့်တော်များ နားမလည်ခဲ့သော၊ နားမလည်နိုင်ခဲ့သော စစ်မှန်သည့် မေတ္တာကြွယ်ဝမှုကို ကိုယ်တော် လက်ခံခဲ့သည်။ မာရိက မိမိသခင်အတွက် ဤကဲ့သို့ အစေခံလိုသော ဆန္ဒသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အဖိုးတန်သော ဆီမွှေးအားလုံးထက် ခရစ်တော်အတွက် ပိုမိုတန်ဖိုးရှိသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် လောက၏ ကယ်တင်ရှင်အပေါ် သူမ၏ တန်ဖိုးထားမှုကို ဖော်ပြနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ မေတ္တာတော်က သူမကို တိုက်တွန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာ၏ အနှိုင်းမဲ့ ထူးကဲမှုသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ပြည့်နှက်စေခဲ့သည်။ ထိုဆီမွှေးသည် ပေးလှူသူ၏ နှလုံးသား၏ ပြယုဂ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်စမ်းရေများဖြင့် ပြည့်လျှံနေသော မေတ္တာ၏ ပြင်ပသက်သေပြချက် ဖြစ်သည်။ မာရိ၏ လုပ်ရပ်သည် ကိုယ်တော်အပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ မေတ္တာကို ဖော်ပြခြင်းသည် ခရစ်တော်ကို ဝမ်းမြောက်စေမည်ဖြစ်ကြောင်း တပည့်တော်များ လိုအပ်နေသော သင်ခန်းစာပင် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အတွက် အရာအားလုံး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ မကြာမီ ကိုယ်တော်နှင့် ခွဲခွာရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ ကြီးမားသော မေတ္တာအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသရန် အမှတ်အသားများကို ပေးခွင့်ရတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သဘောမပေါက်ခဲ့ကြပါ။ ကောင်းကင်နန်းတော်နှင့် ခွဲခွာကာ လူသားဘဝဖြင့် နေထိုင်နေသော ခရစ်တော်၏ တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်မှု (Loneliness) ကို တပည့်တော်များအနေဖြင့် ထိုက်တန်သလောက် မည်သည့်အခါမျှ နားမလည်ခဲ့၊ တန်ဖိုးမထားခဲ့ကြပါ။ တပည့်တော်များက ကိုယ်တော် ရရှိသင့်သောအရာကို မပေးခဲ့ကြသောကြောင့် ကိုယ်တော် မကြာခဏ ဝမ်းနည်းခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော ကောင်းကင်တမန်များ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် သူတို့ ရှိနေခဲ့လျှင်၊ နှလုံးသား၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ မေတ္တာကို ကြေညာရန်အတွက် မည်သည့် ပူဇော်သက္ကာမျှ လုံလောက်သော တန်ဖိုးရှိသည်ဟု သူတို့ ယူဆကြမည်မဟုတ်ကြောင်း ကိုယ်တော် သိတော်မူ၏။ [၅၆၅]

Christ delighted in the earnest desire of Mary to do the will of her
Lord. He accepted the wealth of pure affection which His disciples
did not, would not, understand. The desire that Mary had to do this
service for her Lord was of more value to Christ than all the precious
ointment in the world, because it expressed her appreciation of the
world’s Redeemer. It was the love of Christ that constrained her. The
matchless excellence of the character of Christ flled her soul. That
ointment was a symbol of the heart of the giver. It was the outward
demonstration of a love fed by heavenly streams until it overflowed.
[565] The work of Mary was just the lesson the disciples needed to
show them that the expression of their love for Him would be pleasing to Christ. He had been everything to them, and they did not
realize that soon they would be deprived of His presence, that soon
they could offer Him no token of their gratitude for His great love.
The loneliness of Christ, separated from the heavenly courts, living
the life of humanity, was never understood or appreciated by the
disciples as it should have been. He was often grieved because His
disciples did not give Him that which He should have received from
them. He knew that if they were under the influence of the heavenly
angels that accompanied Him, they too would think no offering of
suffcient value to declare the heart’s spiritual affection.

နောက်ပိုင်းတွင်မှ ရရှိလာသော အသိပညာများက သူတို့သည် ယေရှုနှင့် နီးစပ်စဉ်အတွင်း ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားကို ဝမ်းမြောက်စေမည့် ဂရုစိုက်မှုများကို မည်သို့ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့မည်နည်းဟူသည်ကို မှန်ကန်စွာ သိမြင်စေခဲ့သည်။ ယေရှု သူတို့နှင့် မရှိတော့သောအခါ၊ သိုးထိန်းမရှိသော သိုးများကဲ့သို့ ခံစားရသောအခါမှသာ ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားကို ဝမ်းမြောက်စေမည့် ဂရုစိုက်မှုများကို သူတို့ မည်သို့ ပြုလုပ်ခဲ့သင့်ကြောင်း စတင် မြင်တွေ့လာကြသည်။ သူတို့သည် မာရိကို အပြစ်မတင်တော့ဘဲ မိမိတို့ကိုယ်ကိုသာ အပြစ်တင်ကြတော့သည်။ အိုး၊ သူတို့၏ ဝေဖန်မှုများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းနိုင်ခဲ့လျှင်၊ ခရစ်တော်ထက် ဆင်းရဲသားများက ပို၍ ထိုက်တန်သည်ဟု ပြောဆိုခဲ့မှုများကို ပြန်ပြင်နိုင်ခဲ့လျှင် ကောင်းလေစွ! လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ နာကျင်ပွန်းပဲ့နေသော သူတို့သခင်၏ ခန္ဓာတော်ကို ချယူစဉ်တွင် ထိုဆုံးမမှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားခဲ့ကြရသည်။

Their afterknowledge gave them a true sense of the many things
they might have done for Jesus expressive of the love and gratitude
of their hearts, while they were near Him. When Jesus was no longer
with them, and they felt indeed as sheep without a shepherd, they
began to see how they might have shown Him attentions that would
have brought gladness to His heart. They no longer cast blame upon
Mary, but upon themselves. Oh, if they could have taken back their
censuring, their presenting the poor as more worthy of the gift than
was Christ! They felt the reproof keenly as they took from the cross
the bruised body of their Lord.

ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကမ္ဘာလောကတွင်လည်း ထိုကဲ့သို့သော လိုအပ်ချက်မျိုး ထင်ရှားနေသည်။ ခရစ်တော်သည် မိမိတို့အတွက် မည်မျှ အရေးပါသည်ကို တန်ဖိုးထားသူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ အကယ်၍ သူတို့ တန်ဖိုးထားခဲ့လျှင်၊ မာရိ၏ ကြီးမားသော မေတ္တာမျိုးကို ဖော်ပြကြလိမ့်မည်၊ ဘိသိက်ပေးခြင်းကို လွတ်လပ်စွာ လုပ်ဆောင်ကြလိမ့်မည်။ အဖိုးတန်သော ဆီမွှေးကို ဖြုန်းတီးမှုဟု ခေါ်ဆိုကြမည် မဟုတ်ပါ။ ခရစ်တော်အတွက် ပေးလှူရန် အလွန်အဖိုးတန်လွန်းသည်ဟု မည်သည့်အရာကိုမျှ ထင်မြင်ကြမည် မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်တော်အတွက်ကြောင့် မည်သည့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ငြင်းပယ်မှု သို့မဟုတ် အနစ်နာခံမှုကိုမဆို ခံနိုင်ရည် ရှိကြလိမ့်မည်။

The same want is evident in our world today. But few appreciate
all that Christ is to them. If they did, the great love of Mary would be
expressed, the anointing would be freely bestowed. The expensive
ointment would not be called a waste. Nothing would be thought
too costly to give for Christ, no self-denial or self-sacrifce too great
to be endured for His sake.
Feast at Simon’s House 489

ဒေါသတကြီး ပြောဆိုခဲ့သော “အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဖြုန်းတီးရသနည်း” ဟူသော စကားများသည် ခရစ်တော်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပျောက်ဆုံးနေသော ကမ္ဘာအတွက် အပြစ်ဖြေရာယဇ်အဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ပေးလှူမည့် အကြီးမားဆုံးသော အနစ်နာခံမှုကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပေါ်လာစေခဲ့သည်။ သခင်ဘုရားသည် လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် မည်မျှ ရက်ရောတော်မူသနည်းဟူမူ၊ ကိုယ်တော်သည် ဤထက် ပို၍ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ဟု မည်သူမျှ မပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သည်။ ယေရှုကို ပေးလှူခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံးကို ပေးလှူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လူသားတို့၏ အမြင်အရ ထိုကဲ့သို့သော အနစ်နာခံမှုမှာ အလဟဿ ဖြုန်းတီးမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လူသားတို့၏ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုအရ ကယ်တင်ခြင်း အစီအစဉ်တစ်ခုလုံးသည် ကရုဏာတော်နှင့် အရင်းအမြစ်များကို ဖြုန်းတီးခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် နှလုံးသားပါသော အနစ်နာခံမှုများကို နေရာတိုင်းတွင် တွေ့ရသည်။ ခရစ်တော်အားဖြင့် ဖော်ပြထားသော အတိုင်းအဆမရှိသည့် မေတ္တာဖြင့် မြှင့်တင်ခံရရန်နှင့် ကြွယ်ဝလာရန် ငြင်းဆန်ကြသော လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေတို့က အံ့သြစွာ ကြည့်နေကြပေလိမ့်မည်။ သူတို့က “အဘယ်ကြောင့် ဤမျှကြီးမားသော ဖြုန်းတီးမှု ဖြစ်ရသနည်း” ဟု ဟစ်အော်မိကြပေလိမ့်မည်။

The words spoken in indignation, “To what purpose is this
waste?” brought vividly before Christ the greatest sacrifce ever
made,—the gift of Himself as the propitiation for a lost world. The
Lord would be so bountiful to His human family that it could not be
said of Him that He could do more. In the gift of Jesus, God gave all
heaven. From a human point of view, such a sacrifce was a wanton
waste. To human reasoning the whole plan of salvation is a waste of
mercies and resources. Self-denial and wholehearted sacrifce meet
us everywhere. Well may the heavenly host look with amazement
upon the human family who refuse to be uplifted and enriched with
the boundless love expressed in Christ. Well may they exclaim, Why
this great waste?

သို့သော် ပျောက်ဆုံးနေသော ကမ္ဘာအတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းသည် ပြည့်စုံ၊ ကြွယ်ဝပြီး ပြီးပြည့်စုံရမည်။ ခရစ်တော်၏ ပူဇော်သက္ကာသည် ဘုရားသခင် ဖန်ဆင်းထားသော ဝိညာဉ်တိုင်းထံသို့ ရောက်ရှိနိုင်ရန် အလွန်အမင်း ကြွယ်ဝလှပါသည်။ ထိုကြီးမြတ်သော လက်ဆောင်ကို လက်ခံမည့်သူ အရေအတွက်ထက် မကျော်လွန်စေရန် ကန့်သတ်ထား၍ မရပါ။ လူသားအားလုံး ကယ်တင်ခြင်း မရရှိကြသော်လည်း၊ ကယ်တင်ခြင်း အစီအစဉ်သည် ၎င်း၏ ရက်ရောမှုအတိုင်း အားလုံးအတွက် မပြီးမြောက်နိုင်သောကြောင့် ဖြုန်းတီးမှု မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် လုံလောက်ရုံသာမက ပိုလျှံနေရမည် ဖြစ်သည်။ [၅၆၆]

But the atonement for a lost world was to be full, abundant, and
complete. Christ’s offering was exceedingly abundant to reach every [566]
soul that God had created. It could not be restricted so as not to
exceed the number who would accept the great Gift. All men are
not saved; yet the plan of redemption is not a waste because it does
not accomplish all that its liberality has provided for. There must be
enough and to spare.

အိမ်ရှင်ရှိမုန်သည် မာရိ၏ လက်ဆောင်အပေါ် ယုဒ၏ ဝေဖန်မှုကြောင့် လွှမ်းမိုးခံခဲ့ရပြီး၊ ယေရှု၏ အပြုအမူအပေါ် အံ့သြနေခဲ့သည်။ သူ၏ ဖာရိရှဲမာနသည် ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဧည့်သည်အများအပြားသည် ခရစ်တော်ကို မယုံကြည်မှု၊ မကျေနပ်မှုတို့ဖြင့် ကြည့်နေကြကြောင်း သူသိသည်။ ရှိမုန်က “ဤသူသည် ပရောဖက်မှန်လျှင်၊ မိမိကို ကိုင်သော ဤမိန်းမသည် အဘယ်သို့သော သူဖြစ်သည်ကို သိလိမ့်မည်။ ဤမိန်းမသည် အပြစ်ရှိသော သူဖြစ်သည်” ဟု စိတ်ထဲတွင် ကြံစည်လေ၏။

Simon the host had been influenced by the criticism of Judas
upon Mary’s gift, and he was surprised at the conduct of Jesus. His
Pharisaic pride was offended. He knew that many of his guests were
looking upon Christ with distrust and displeasure. Simon said in
his heart, “This Man, if He were a prophet, would have known who
and what manner of woman this is that toucheth Him: for she is a
sinner.”

ရှိမုန်ကို နူနာရောဂါမှ ကုသပေးခြင်းဖြင့် ခရစ်တော်သည် သူ့ကို ရှင်လျက်နှင့် သေနေသော ဘဝမှ ကယ်တင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတွင် ရှိမုန်က ကယ်တင်ရှင်သည် ပရောဖက် တစ်ဦး ဟုတ်မဟုတ် သံသယဝင်လာသည်။ ခရစ်တော်သည် ဤအမျိုးသမီးအား ချဉ်းကပ်ခွင့် ပြုသောကြောင့်၊ သူမ၏ အပြစ်များသည် ခွင့်လွှတ်ရန် ကြီးလေးလွန်းသူအဖြစ် ဒေါသတကြီး မပယ်ထုတ်သောကြောင့်၊ သူမ ပျက်စီးနေသည်ကို ကိုယ်တော် သိရှိကြောင်း မပြသသောကြောင့်၊ ရှိမုန်သည် ကိုယ်တော်ကို ပရောဖက် မဟုတ်ဟု ထင်မြင်ရန် သွေးဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ ဤမျှ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လုပ်ဆောင်နေသော ဤအမျိုးသမီးအကြောင်းကို ယေရှု ဘာမျှ မသိပါလား၊ သိလျှင် သူမကို ကိုင်ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ဟု သူတွေးနေခဲ့သည်။

By curing Simon of leprosy, Christ had saved him from a living death. But now Simon questioned whether the Saviour were
a prophet. Because Christ allowed this woman to approach Him,
because He did not indignantly spurn her as one whose sins were
too great to be forgiven, because He did not show that He realized she had fallen, Simon was tempted to think that He was not
a prophet. Jesus knows nothing of this woman who is so free in
her demonstrations, he thought, or He would not allow her to touch
Him.

သို့သော် ရှိမုန်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ခရစ်တော်အကြောင်းကို မသိနားမလည်မှုကြောင့်သာ ဤသို့ ထင်မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် ဘုရားသခင်၏ နည်းလမ်းအတိုင်း၊ သနားကြင်နာမှု၊ နူးညံ့မှုနှင့် ကရုဏာတော်တို့ဖြင့် လုပ်ဆောင်ရမည်ကို သူ သဘောမပေါက်ခဲ့ပါ။ ရှိမုန်၏ နည်းလမ်းမှာ မာရိ၏ နောင်တရသော အစေခံမှုကို လျစ်လျူရှုရန် ဖြစ်သည်။ သူမက ခရစ်တော်၏ ခြေတော်ကို နမ်းရှုပ်ပြီး ဆီမွှေးလိမ်းကျံခြင်းမှာ သူ၏ ခက်ထန်သော နှလုံးသားအတွက် ဒေါသထွက်စရာ ဖြစ်နေသည်။ ခရစ်တော်သည် ပရောဖက်ဖြစ်လျှင် အပြစ်သားများကို သိရှိပြီး ဆုံးမရမည်ဟု သူထင်သည်။

But it was Simon’s ignorance of God and of Christ that led him
to think as he did. He did not realize that God’s Son must act in
God’s way, with compassion, tenderness, and mercy. Simon’s way
490 The Desire of Ages
was to take no notice of Mary’s penitent service. Her act of kissing
Christ’s feet and anointing them with ointment was exasperating to
his hardheartedness. He thought that if Christ were a prophet, He
would recognize sinners and rebuke them.

ဤနှုတ်မှ မထုတ်ရသေးသော အတွေးကို ကယ်တင်ရှင်က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်၊ “ရှိမုန်၊ သင့်အား ငါပြောစရာ တစ်ခုရှိ၏။ ... မြွေးရှင်တစ်ဦး၌ ကြွေးစားနှစ်ဦး ရှိ၏။ တစ်ဦးကား ဒေနာရိ ၅၀၀၊ တစ်ဦးကား ဒေနာရိ ၅၀ အကြွေးတင်၏။ သူတို့သည် ဆပ်စရာ မရှိသောကြောင့်၊ မြွေးရှင်သည် နှစ်ဦးလုံး၏ အကြွေးကို လွှတ်လေ၏။ သို့ဖြစ်လျှင် ထိုသူနှစ်ဦးတို့တွင် အဘယ်သူသည် မြွေးရှင်ကို သာ၍ ချစ်မည်နည်းဟု မေးတော်မူလျှင်၊ ရှိမုန်က အကြွေးအများ လွှတ်ခြင်းကို ခံရသောသူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ပါသည်ဟု လျှောက်လေသော်၊ သင်၏ အယူအဆ မှန်ပေသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။” [၅၆၆]

To this unspoken thought the Saviour answered: “Simon, I have
somewhat to say unto thee.... There was a certain creditor which
had two debtors: the one owed fve hundred pence, and the other
ffty. And when they had nothing to pay, he frankly forgave them
both. Tell Me therefore, which of them will love him most? Simon
answered and said, I suppose that he, to whom he forgave most. And
He said unto him, Thou hast rightly judged.”

နေသန်သည် ဒါဝိဒ်ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ ခရစ်တော်သည် ပုံပမာတစ်ခုနောက်တွင် သူ၏ ထိရောက်သော ထိုးနှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် အိမ်ရှင်အပေါ် မိမိကိုယ်ကို ပြစ်ဒဏ်စီရင်စေမည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို တင်ပေးလိုက်သည်။ ရှိမုန်သည် ယခု သူစက်ဆုပ်နေသော အမျိုးသမီးကို အပြစ်ထဲသို့ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ၏ မတရားမှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ပုံပမာထဲရှိ ကြွေးစားနှစ်ဦးမှာ ရှိမုန်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ယေရှုသည် လူနှစ်ဦးအကြား ကျေးဇူးတင်ရှိမှု အတိုင်းအဆ ကွဲပြားသင့်သည်ဟု သွန်သင်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ပါ၊ အကြောင်းမူကား တစ်ဦးစီသည် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်မဆပ်နိုင်သော ကျေးဇူးကြွေး တင်ရှိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှိမုန်သည် မိမိကိုယ်ကို မာရိထက် ပို၍ ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ထင်မြင်နေသဖြင့်၊ ယေရှုက သူ၏ အပြစ်မှာ မည်မျှ ကြီးမားကြောင်းကို သိမြင်စေလိုသည်။ သူ၏ အပြစ်သည် သူမထက် ကြီးမားကြောင်း၊ ဒေနာရိ ၅၀၀ ကြွေးသည် ဒေနာရိ ၅၀ ထက် မည်မျှ သာလွန်သကဲ့သို့ ကြီးမားကြောင်း ကိုယ်တော် ပြသလိုသည်။ [၅၆၇]

As did Nathan with David, Christ concealed His home thrust
under the veil of a parable. He threw upon His host the burden of
pronouncing sentence upon himself. Simon had led into sin the
woman he now despised. She had been deeply wronged by him.
By the two debtors of the parable, Simon and the woman were
represented. Jesus did not design to teach that different degrees of
[567] obligation should be felt by the two persons, for each owed a debt
of gratitude that never could be repaid. But Simon felt himself more
righteous than Mary, and Jesus desired him to see how great his guilt
really was. He would show him that his sin was greater than hers, as
much greater as a debt of fve hundred pence exceeds a debt of ffty
pence.

ရှိမုန်သည် ယခုအခါ မိမိကိုယ်ကို အမြင်သစ်ဖြင့် စတင် မြင်တွေ့လာရသည်။ ပရောဖက်ထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်က မာရိကို မည်သို့ ရှုမြင်သည်ကို သူ မြင်တွေ့ရသည်။ ခရစ်တော်သည် သူမ၏ ချစ်ခြင်းနှင့် ဆက်ကပ်မှုရှိသော နှလုံးသားကို ထက်မြက်သော ပရောဖက်မျက်စိဖြင့် ဖတ်ရှုနိုင်သည်ကို သူ မြင်တွေ့ရသည်။ သူသည် အရှက်ရသွားပြီး၊ မိမိထက် သာလွန်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရောက်နေကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

Simon now began to see himself in a new light. He saw how
Mary was regarded by One who was more than a prophet. He
saw that with keen prophetic eye Christ read her heart of love and
devotion. Shame seized upon him, and he realized that he was in the
presence of One superior to himself.

“ငါသည် သင်၏ အိမ်သို့ ဝင်သော်၊ သင်သည် ငါ့ခြေကို ဆေးခြင်းငှာ ရေကို မပေး။” ဟု ခရစ်တော် ဆက်လက် မိန့်ကြားတော်မူ၏။ သို့သော် မာရိသည် မေတ္တာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နောင်တ မျက်ရည်များဖြင့် ငါ့ခြေကို ဆေးလျက် မိမိဆံပင်နှင့် သုတ်လေပြီ။ “သင်သည် ငါ့ကို မနမ်း။” သို့သော် သင် စက်ဆုပ်သော “ဤမိန်းမမူကား၊ ငါဝင်သည်မှစ၍ ငါ့ခြေကို မနားတမ်း နမ်းလျက်ရှိ၏။” ခရစ်တော်သည် ရှိမုန်က မိမိ၏ သခင်အပေါ် မေတ္တာပြရန်နှင့် မိမိအတွက် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့မှုအပေါ် တန်ဖိုးထားကြောင်း ပြသရန် ရရှိခဲ့သော အခွင့်အရေးများကို ပြန်လည် ရေတွက်ပြခဲ့သည်။ ရှင်းလင်းစွာ၊ သို့သော် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ယဉ်ကျေးမှုဖြင့်၊ ကယ်တင်ရှင်သည် ကိုယ်တော်၏ သားသမီးများက မေတ္တာပါသော စကားနှင့် လုပ်ရပ်များဖြင့် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသရန် ပျက်ကွက်သောအခါ ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားသည် ဝမ်းနည်းရကြောင်း တပည့်တော်များကို အတည်ပြု မိန့်ကြားခဲ့သည်။ [၅၆၇]

“I entered into thine house,” Christ continued, “thou gavest Me
no water for My feet;” but with tears of repentance, prompted by
love, Mary hath washed My feet, and wiped them with the hair
of her head. “Thou gavest Me no kiss: but this woman,” whom
you despise, “since the time I came in hath not ceased to kiss My
feet.” Christ recounted the opportunities Simon had had to show his
love for his Lord, and his appreciation of what had been done for
him. Plainly, yet with delicate politeness, the Saviour assured His
disciples that His heart is grieved when His children neglect to show
their gratitude to Him by words and deeds of love.
Feast at Simon’s House 491

နှလုံးသားကို စစ်ဆေးတော်မူသော အရှင်သည် မာရိ၏ လုပ်ရပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသော စေ့ဆော်မှုကို ဖတ်ရှုနိုင်သကဲ့သို့၊ ရှိမုန်၏ စကားများကို ဖြစ်ပေါ်စေသော စိတ်ဓာတ်ကိုလည်း မြင်တော်မူ၏။ “ဤမိန်းမကို မြင်သလော” ဟု ကိုယ်တော် မေးတော်မူ၏။ သူသည် အပြစ်ရှိသော သူဖြစ်သည်။ “ငါဆိုသည်ကား၊ ဤမိန်းမသည် များစွာသော အပြစ်တို့နှင့် ကင်းလွတ်၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် များစွာ ချစ်၏။ အနည်းငယ်သော အပြစ်လွှတ်ခြင်းကို ခံရသောသူသည် အနည်းငယ်သာ ချစ်တတ်၏။”

The Heart Searcher read the motive that led to Mary’s action,
and He saw also the spirit that prompted Simon’s words. “Seest thou
this woman?” He said to him. She is a sinner. “I say unto thee, Her
sins, which are many, are forgiven; for she loved much: but to whom
little is forgiven, the same loveth little.”

ရှိမုန်၏ အေးစက်မှုနှင့် ကယ်တင်ရှင်အပေါ် လျစ်လျူရှုမှုတို့က သူရရှိခဲ့သော ကရုဏာတော်အပေါ် သူမည်မျှတန်ဖိုးမထားကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ ယေရှုအား မိမိ၏အိမ်သို့ ဖိတ်ကြားခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ဂုဏ်ပြုနေသည်ဟု သူထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတွင် သူသည် မိမိကိုယ်ကို အရှိအတိုင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဧည့်သည်တော်အကြောင်းကို အကဲခတ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်နေစဉ်တွင်၊ ဧည့်သည်တော်က သူ့အကြောင်းကို သိမြင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ သူ့အပေါ် စီရင်ချက်သည် မည်မျှမှန်ကန်ကြောင်း သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူ၏ဘာသာရေးသည် ဖာရိရှဲဝါဒဆိုသည့် ဝတ်ရုံတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ယေရှု၏ သနားကြင်နာမှုကို မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်ကို ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်တော်အဖြစ် သူအသိအမှတ်မပြုခဲ့ပေ။ မာရိသည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းခံရသော အပြစ်သားဖြစ်နေချိန်တွင်၊ သူသည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းမခံရသေးသော အပြစ်သားဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမအပေါ် သူကျင့်သုံးလိုသော တင်းကျပ်သည့် တရားမျှတမှု စည်းမျဉ်းသည် သူ့ကိုပင် ပြန်လည်စီရင်နေခဲ့သည်။

Simon’s coldness and neglect toward the Saviour showed how
little he appreciated the mercy he had received. He had thought he
honored Jesus by inviting Him to his house. But he now saw himself
as he really was. While he thought himself reading his Guest, his
Guest had been reading him. He saw how true Christ’s judgment
of him was. His religion had been a robe of Pharisaism. He had
despised the compassion of Jesus. He had not recognized Him as
the representative of God. While Mary was a sinner pardoned, he
was a sinner unpardoned. The rigid rule of justice he had desired to
enforce against her condemned him.

ဧည့်သည်များရှေ့တွင် ယေရှုက သူ့ကို ဗြောင်မဆုံးမဘဲ ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံခဲ့ခြင်းကြောင့် ရှိမုန်သည် စိတ်ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မာရိကို ဆက်ဆံစေလိုသည့်အတိုင်း ဆက်ဆံခြင်းမခံခဲ့ရပေ။ ယေရှုသည် သူ၏အပြစ်ကို အခြားသူများရှေ့တွင် ဖွင့်ချရန် အလိုမရှိဘဲ၊ အဖြစ်အပျက်ကို မှန်ကန်စွာ ဖော်ပြခြင်းဖြင့် သူ၏စိတ်ကို နားဝင်စေရန်နှင့် သနားကြင်နာမှုဖြင့် သူ၏နှလုံးသားကို နူးညံ့ပျော့ပျောင်းစေရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ပြင်းထန်သော ပြစ်တင်ရှုတ်ချမှုသည် ရှိမုန်ကို နောင်တမရနိုင်အောင် စိတ်ခက်ထန်စေမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ စိတ်ရှည်စွာ သတိပေးဆုံးမမှုက သူ၏အမှားကို သိမြင်စေခဲ့သည်။ သူ၏အရှင်သခင်အပေါ် ပေးဆပ်ရန်ရှိသော အကြွေး၏ ကြီးမားပုံကို သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူ၏မာန်မာနများ နှိမ့်ချခြင်းခံရပြီး သူနောင်တရခဲ့ကာ၊ ထိုဝါကြွားသော ဖာရိရှဲသည် နှိမ့်ချ၍ မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်သော တပည့်တော်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

Simon was touched by the kindness of Jesus in not openly rebuking him before the guests. He had not been treated as he desired
Mary to be treated. He saw that Jesus did not wish to expose his
guilt to others, but sought by a true statement of the case to convince
his mind, and by pitying kindness to subdue his heart. Stern denunciation would have hardened Simon against repentance, but patient
admonition convinced him of his error. He saw the magnitude of the [568]
debt which he owed his Lord. His pride was humbled, he repented,
and the proud Pharisee became a lowly, self-sacrifcing disciple.

မာရိကို အပြစ်ကြီးသောသူအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ခရစ်တော်မူကား သူမ၏ဘဝကို ပုံဖော်ပေးခဲ့သော အခြေအနေများကို သိရှိတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူမ၏ဝိညာဉ်၌ ရှိနေသော မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်မှန်သမျှကို ငြှိမ်းသတ်ပစ်နိုင်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော် ထိုသို့မပြုခဲ့ပေ။ သူမကို စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းမှ မစခဲ့သူမှာ ကိုယ်တော်ပင်ဖြစ်သည်။ သူမ၏စိတ်နှင့် နှလုံးသားကို ချုပ်ကိုင်ထားသော နတ်ဆိုးများကို ကိုယ်တော်က ခုနစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဆုံးမမောင်းထုတ်သည်ကို သူမကြားခဲ့ရသည်။ သူမအတွက် ခမည်းတော်ထံ ကိုယ်တော် ပြင်းပြစွာ အော်ဟည်ဆုတောင်းပေးသည်ကိုလည်း သူမကြားခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်၏ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းမှုအတွက် အပြစ်သည် မည်မျှစက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သူမသိရှိခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ခွန်အားဖြင့် သူမသည် အောင်နိုင်ခြင်းကို ရရှိခဲ့သည်။

Mary had been looked upon as a great sinner, but Christ knew the
circumstances that had shaped her life. He might have extinguished
every spark of hope in her soul, but He did not. It was He who had
lifted her from despair and ruin. Seven times she had heard His
rebuke of the demons that controlled her heart and mind. She had
heard His strong cries to the Father in her behalf. She knew how
offensive is sin to His unsullied purity, and in His strength she had
overcome.

လူတို့၏အမြင်တွင် သူမ၏အခြေအနေမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော်လည်း၊ ခရစ်တော်မူကား မာရိ၏အတွင်း၌ ကောင်းမြတ်သော အရည်အချင်းများကို မြင်တော်မူသည်။ သူမ၏ စရိုက်လက္ခဏာထဲမှ ပိုမိုကောင်းမွန်သော အစိတ်အပိုင်းများကို ကိုယ်တော် မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်သည် လူသားတို့အား ကြီးမားသော ဖြစ်နိုင်ခြေများဖြင့် အပ်နှင်းထားပြီး၊ မာရိ၏ဘဝတွင် ထိုဖြစ်နိုင်ခြေများကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် သူမသည် ဘုရားသခင်၏ သဘာဝတော်ကို ဆက်ဆံခံစားခွင့်ရသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က ကျဆုံးခဲ့ဖူးသူနှင့် စိတ်နှလုံးသည် နတ်ဆိုးများ နေထိုင်ရာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူမှာ ယခုတွင် ကယ်တင်ရှင်နှင့်အတူ ရင်းနှီးစွာ ပေါင်းဖော်ခွင့်နှင့် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ခြေတော်ရင်း၌ ထိုင်၍ သင်ခန်းစာယူခဲ့သူမှာ မာရိပင်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ဦးခေါင်းတော်ပေါ်သို့ အဖိုးတန်ဆီမွှေးကို လောင်း၍၊ ခြေတော်တို့ကို မျက်ရည်ဖြင့် ဆေးကြောခဲ့သူမှာလည်း မာရိပင်ဖြစ်သည်။ မာရိသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်အနီးတွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး၊ သင်္ဂြိုဟ်ရာ သင်္ချိုင်းတော်အထိ လိုက်ပါခဲ့သည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် သင်္ချိုင်းတော်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသူမှာ မာရိပင်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူသော ကယ်တင်ရှင်အကြောင်းကို ပထမဆုံး ဟောပြောခဲ့သူမှာလည်း မာရိပင်ဖြစ်သည်။

When to human eyes her case appeared hopeless, Christ saw in
Mary capabilities for good. He saw the better traits of her character.
The plan of redemption has invested humanity with great possibilities, and in Mary these possibilities were to be realized. Through
His grace she became a partaker of the divine nature. The one who
had fallen, and whose mind had been a habitation of demons, was
492 The Desire of Ages
brought very near to the Saviour in fellowship and ministry. It was
Mary who sat at His feet and learned of Him. It was Mary who
poured upon His head the precious anointing oil, and bathed His
feet with her tears. Mary stood beside the cross, and followed Him
to the sepulcher. Mary was frst at the tomb after His resurrection. It
was Mary who frst proclaimed a risen Saviour.

ယေရှုသည် လူတိုင်း၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သိတော်မူသည်။ သင်က "ကျွန်ုပ်သည် အပြစ်များလှသည်၊ အလွန်အပြစ်ကြီးသူဖြစ်သည်" ဟု ပြောကောင်းပြောပါလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ပါသည်၊ သို့သော် သင်သည် မည်မျှပင် ဆိုးရွားနေပါစေ၊ သင်သည် ယေရှုကို ပို၍ပင် လိုအပ်နေပါသည်။ ငိုကြွေးလျက် နောင်တရသော မည်သူ့ကိုမျှ ကိုယ်တော်သည် နှင်ထုတ်တော်မမူပေ။ ကိုယ်တော် ထုတ်ဖော်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြခြင်းမပြုဘဲ၊ တုန်လှုပ်နေသော ဝိညာဉ်တိုင်းကို သတ္တိရှိရန် အားပေးတော်မူသည်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် နဂိုအတိုင်း ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်းအတွက် မိမိထံသို့ လာသောသူတိုင်းကို ကိုယ်တော်သည် အခမဲ့ ခွင့်လွှတ်တော်မူမည်ဖြစ်သည်။

Jesus knows the circumstances of every soul. You may say, I
am sinful, very sinful. You may be; but the worse you are, the more
you need Jesus. He turns no weeping, contrite one away. He does
not tell to any all that He might reveal, but He bids every trembling
soul take courage. Freely will He pardon all who come to Him for
forgiveness and restoration.

ခရစ်တော်သည် ကောင်းကင်တမန်များကို စေလွှတ်၍ ဘုရားသခင်ကို မုန်းတီးသူများကို ဖျက်ဆီးရန် ဤကမ္ဘာလောကပေါ်သို့ အမျက်တော်ဖလားများကို သွန်းလောင်းစေနိုင်ပါသည်။ ဤစကြဝဠာထဲမှ ဤအမည်းစက်ကြီးကို ကိုယ်တော် သုတ်သင်ပယ်ရှင်းနိုင်ပါသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော် ထိုသို့မပြုပေ။ ကိုယ်တော်သည် ယနေ့တွင် နံ့သာပေါင်းပလ္လင်ရှေ့၌ ရပ်လျက်၊ မိမိ၏အကူအညီကို တောင်းခံသောသူတို့၏ ဆုတောင်းချက်များကို ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ တင်ပြပေးနေပါသည်။

Christ might commission the angels of heaven to pour out the
vials of His wrath on our world, to destroy those who are flled with
hatred of God. He might wipe this dark spot from His universe. But
He does not do this. He is today standing at the altar of incense,
presenting before God the prayers of those who desire His help.

ယေရှုသည် မိမိထံတွင် ခိုလှုံရာရှာသော ဝိညာဉ်များကို ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်မှုများနှင့် လျှာဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းများ၏ အထက်သို့ မြှောက်တင်ပေးတော်မူသည်။ မည်သည့်လူ သို့မဟုတ် မကောင်းသော ကောင်းကင်တမန်မျှ ဤဝိညာဉ်များကို အပြစ်မတင်နိုင်ပေ။ ခရစ်တော်သည် ၎င်းတို့ကို မိမိ၏ ဘုရားသဘာဝနှင့် လူသဘာဝ ပေါင်းစပ်ထားသော သဘာဝတော်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်စေတော်မူသည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်တော်မှ ဆင်းသက်လာသော အလင်းထဲတွင် ကြီးမြတ်သော အပြစ်ထမ်းဆောင်ရှင်၏ ဘေး၌ ရပ်နေကြရသည်။ "ဘုရားသခင် ရွေးကောက်တော်မူသောသူတို့ကို အဘယ်သူသည် အပြစ်တင်မည်နည်း။ အပြစ်မှလွှတ်သောသူကား ဘုရားသခင်ပေတည်း။ အပြစ်စီရင်သောသူကား အဘယ်သူနည်း။ အသေခံရုံမျှမက၊ သေခြင်းမှ ထမြောက်၍ ဘုရားသခင်၏ လက်ယာတော်ဘက်၌ ထိုင်လျက်၊ ငါတို့အဖို့ ဆုတောင်းပေးသောသူကား ခရစ်တော်ပေတည်း" ဟု ရောမ ၈:၃၃၊ ၃၄ တွင် ဖော်ပြထားပါသည်။

The souls that turn to Him for refuge, Jesus lifts above the
accusing and the strife of tongues. No man or evil angel can impeach
these souls. Christ unites them to His own divine-human nature.
They stand beside the great Sin Bearer, in the light proceeding from
the throne of God. “Who shall lay anything to the charge of God’s
elect? It is God that justifeth. Who is he that condemneth? It is
Christ that died, yea rather, that is risen again, who is even at the
right hand of God, who also maketh intercession for us.” Romans
8:33, 34.