အခန်း (၂၂) — ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်၏အကျဉ်းချခံရခြင်းနှင့် အသေသတ်ခံရခြင်း။

 

အခန်း (၂၂) — ယောဟန်၏ အကျဉ်းကျခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း [၂၁၄]

ဤအခန်းသည် မဿဲ ၁၁:၁-၁၁၊ မဿဲ ၁၄:၁-၁၁၊ မာကု ၆:၁၇-၂၈ နှင့် လုကာ ၇:၁၉-၂၈ တို့အပေါ် အခြေခံထားပါသည်။

ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်သည် ခရစ်တော်၏နိုင်ငံတော်ကို ဟောပြောရာတွင် ပထမဆုံးဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရရာတွင်လည်း ပထမဆုံးဖြစ်ခဲ့သည်။ တောကန္တာရ၏ လွတ်လပ်သောလေထုနှင့် သူ၏စကားကို နားထောင်ခဲ့ကြသော လူအုပ်ကြီးကြားမှ ယခုအခါ သူသည် ထောင်နံရံများကြားတွင် ပိတ်လှောင်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ သူသည် ဟေရုဒ် အန္တိပ၏ ခံတပ်အကျဉ်းထောင်တွင် အကျဉ်းသားဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယောဟန်၏ အမှုတော်လုပ်ငန်း အများစုကို အန္တိပ အုပ်ချုပ်သော ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက် နယ်မြေတွင် ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ ဟေရုဒ်ကိုယ်တိုင်လည်း ဗတ္တိဇံဆရာ၏ ဟောပြောချက်ကို နားထောင်ဖူးသည်။ လွန်ကျူးသောဘုရင်သည် နောင်တရရန် တောင်းဆိုချက်အောက်တွင် တုန်လှုပ်ခဲ့သည်။ "ဟေရုဒ်သည် ယောဟန်ကို ဖြောင့်မတ်သောသူ၊ သန့်ရှင်းသောသူဖြစ်သည်ဟု သိသဖြင့် ကြောက်ရွံ့၏။ ... သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ များစွာသော အမှုတို့ကို ပြု၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် နားထောင်လေ့ရှိ၏။" ယောဟန်သည် သူ၏ညီ၏ဇနီးဖြစ်သူ ဟေရောဒိနှင့် တရားမဝင် ပေါင်းသင်းမှုကို ရှုတ်ချလျက် သူ့အား သစ္စာရှိစွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ခေတ္တမျှတွင် ဟေရုဒ်သည် မိမိကို ချည်နှောင်ထားသော ကာမဂုဏ်သံယောဇဉ်ကို ဖြတ်တောက်ရန် အားနည်းစွာ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ဟေရောဒိသည် သူ့ကို သူမ၏ ကျော့ကွင်းထဲတွင် ပို၍မြဲမြံစွာ ဖမ်းစီးထားပြီး ဟေရုဒ်အား ယောဟန်ကို ထောင်ထဲသို့ လှောင်ထားရန် တိုက်တွန်းခြင်းဖြင့် ဗတ္တိဇံဆရာအပေါ် လက်စားချေခဲ့သည်။

Chapter 22—Imprisonment and Death of John [214]
This chapter is based on Matthew 11:1-11; Matthew 14:1-11; Mark
6:17-28; Luke 7:19-28.
John the Baptist had been frst in heralding Christ’s kingdom,
and he was frst also in suffering. From the free air of the wilderness
and the vast throngs that had hung upon his words, he was now shut
in by the walls of a dungeon cell. He had become a prisoner in the
fortress of Herod Antipas. In the territory east of Jordan, which was
under the dominion of Antipas, much of John’s ministry had been
spent. Herod himself had listened to the preaching of the Baptist.
The dissolute king had trembled under the call to repentance. “Herod
feared John, knowing that he was a just man and an holy; ... and
when he heard him, he did many things, and heard him gladly.” John
dealt with him faithfully, denouncing his iniquitous alliance with
Herodias, his brother’s wife. For a time Herod feebly sought to
break the chain of lust that bound him; but Herodias fastened him
the more frmly in her toils, and found revenge upon the Baptist by
inducing Herod to cast him into prison.

ယောဟန်၏ဘဝသည် တက်ကြွသော အလုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်ခဲ့ပြီး၊ အကျဉ်းထောင်ဘဝ၏ မှောင်မိုက်ခြင်းနှင့် အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်ခြင်းတို့သည် သူ့အပေါ် လေးလံစွာ ဖိစီးခဲ့သည်။ အပြောင်းအလဲမရှိဘဲ တစ်ပတ်ပြီးတစ်ပတ် ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ စိတ်အားငယ်ခြင်းနှင့် သံသယများက သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ သူ၏တပည့်များသည် သူ့ကို စွန့်ပစ်မသွားခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် ထောင်သို့ ဝင်ထွက်ခွင့်ရရှိပြီး ယေရှုပြုတော်မူသော အမှုတော်များအကြောင်းနှင့် လူများစွာ ကိုယ်တော့်ထံ စုရုံးရောက်ရှိလာကြပုံ သတင်းများကို လာရောက်ပြောပြကြသည်။ သို့သော် အကယ်၍ ဤဆရာသစ်သည် မေရှိယဖြစ်ပါက၊ ယောဟန် လွတ်မြောက်ရန်အတွက် အဘယ်ကြောင့် ဘာမျှမလုပ်ပေးသနည်းဟု သူတို့ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ သစ္စာရှိသော ရှေ့တော်ပြေးကို လွတ်လပ်ခွင့် ဆုံးရှုံးစေကာ အသက်ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်စေရန် အဘယ်သို့ ခွင့်ပြုထားနိုင်သနည်း။ [၂၁၅]

The life of John had been one of active labor, and the gloom and
inaction of his prison life weighed heavily upon him. As week after
week passed, bringing no change, despondency and doubt crept over
him. His disciples did not forsake him. They were allowed access to
the prison, and they brought him tidings of the works of Jesus, and
told how the people were flocking to Him. But they questioned why,
if this new teacher was the Messiah, He did nothing to effect John’s [215]
release. How could He permit His faithful herald to be deprived of
liberty and perhaps of life?

ဤမေးခွန်းများသည် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိသည်မဟုတ်။ အခြားအချိန်များတွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည်မဟုတ်သော သံသယများကို ယောဟန်ထံသို့ အကြံပြုလာကြသည်။ စာတန်သည် ထိုတပည့်များ၏ စကားကို ကြားရသောအခါနှင့် အရှင်၏ စေတမန်၏ ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။ အော်၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် သူတော်ကောင်းတစ်ဦး၏ မိတ်ဆွေများဟု ထင်မှတ်ကာ သစ္စာရှိမှုကို ပြသရန် စိတ်အားထက်သန်သူတို့သည် ထိုသူအတွက် အန္တရာယ်အရှိဆုံး ရန်သူများ ဖြစ်သွားတတ်ကြသည်မှာ မကြာခဏပင် ဖြစ်ပါသည်တကား! သူတို့၏ စကားများသည် ယုံကြည်ခြင်းကို ခိုင်ခံ့စေမည့်အစား စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းစေပြီး စိတ်ပျက်စေတတ်သည်မှာ မကြာခဏပင် ဖြစ်သည်!

These questions were not without effect. Doubts which otherwise
would never have arisen were suggested to John. Satan rejoiced to
hear the words of these disciples, and to see how they bruised the soul
of the Lord’s messenger. Oh, how often those who think themselves
the friends of a good man, and who are eager to show their fdelity
175
176 The Desire of Ages
to him, prove to be his most dangerous enemies! How often, instead
of strengthening his faith, their words depress and dishearten!

သခင်ယေရှု၏ တပည့်များကဲ့သို့ပင်၊ ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်သည် ခရစ်တော်၏ နိုင်ငံတော်၏ သဘောသဘာဝကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ ယေရှုသည် ဒါဝိဒ်၏ပလ္လင်ကို သိမ်းပိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း ကယ်တင်ရှင်သည် ရှင်ဘုရင်၏ အခွင့်အာဏာကို တောင်းဆိုခြင်း မရှိသောအခါ ယောဟန်သည် ဇဝေဇဝါဖြစ်ပြီး စိတ်ပူပန်ခဲ့သည်။ အရှင်၏ ရှေ့တော်၌ လမ်းပြင်ဆင်နိုင်ရန်အတွက် ဟေရှာယ၏ ပရောဖက်ပြုချက် ပြည့်စုံရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ တောင်နှင့် ကုန်းမြင့်များ နိမ့်ဆင်းရမည်၊ ကောက်ကောက်များကို ဖြောင့်စေရမည်၊ ကြမ်းတမ်းသော နေရာများကို ချောမွေ့စေရမည်ဟု သူသည် လူတို့အား ကြေညာခဲ့သည်။ လူသားတို့၏ မာနနှင့် တန်ခိုးအာဏာရှိသော အမြင့်ဆုံးနေရာများ ပြိုလဲသွားမည်ကို သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ယေရှုသည် မိမိလက်တွင် စကာကို ကိုင်ထားပြီး မိမိ၏ ကောက်နယ်တလင်းကို စင်ကြယ်စေမည့်သူ၊ ဂျုံဆန်ကို ကျီထဲသို့ သိမ်းဆည်းပြီး ဖွဲခွံများကို မငြိမ်းနိုင်သော မီးနှင့် ရှို့မည့်သူဖြစ်ကြောင်း သူ ညွှန်ပြခဲ့သည်။ ဧလိယပရောဖက်၏ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် တန်ခိုးတော်ကို ဆောင်လျက် ဣသရေလလူတို့ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သော ယောဟန်သည် ဘုရားသခင်သည် မီးဖြင့် ထူးတော်မူသော အရှင်အဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားစေလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

Like the Saviour’s disciples, John the Baptist did not understand
the nature of Christ’s kingdom. He expected Jesus to take the throne
of David; and as time passed, and the Saviour made no claim to
kingly authority, John became perplexed and troubled. He had
declared to the people that in order for the way to be prepared before
the Lord, the prophecy of Isaiah must be fulflled; the mountains
and hills must be brought low, the crooked made straight, and the
rough places plain. He had looked for the high places of human
pride and power to be cast down. He had pointed to the Messiah
as the One whose fan was in His hand, and who would thoroughly
purge His floor, who would gather the wheat into His garner, and
burn up the chaff with unquenchable fre. Like the prophet Elijah,
in whose spirit and power he had come to Israel, he looked for the
Lord to reveal Himself as a God that answereth by fre.

ယောဟန်သည် သူ၏သာသနာလုပ်ငန်းတွင် အထက်တန်းလွှာနှင့် အောက်တန်းလွှာတို့၌ရှိသော ဒုစရိုက်များကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ဆုံးမပဲ့ပြင်သူအဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့သည်။ သူသည် ဟေရုဒ်မင်းကို အပြစ်အတွက် ပွင့်လင်းစွာ ပြစ်တင်ရှုတ်ချရန် ဝံ့ရဲခဲ့သည်။ သူ၏ ပေးအပ်ထားသော အမှုတော်ကို ပြီးမြောက်စေရန်အတွက် မိမိအသက်ကိုပင် နှမြောခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ယခုအခါ သူသည် မိမိ၏အကျဉ်းထောင်မှနေ၍ ယုဒအနွယ်ဝင် ခြင်္သေ့သည် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းသူတို့၏ မာနကို နှိမ့်ချပြီး၊ ဆင်းရဲသားများနှင့် အကူအညီတောင်းခံသူများကို ကယ်တင်လိမ့်မည်ဟု စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယေရှုသည် တပည့်များကို စုရုံးခြင်း၊ လူတို့ကို ကုသခြင်းနှင့် သွန်သင်ခြင်းတို့ဖြင့်သာ ကျေနပ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ရောမတို့၏ ထမ်းပိုးသည် ဣသရေလတို့အပေါ် ပိုမိုလေးလံစွာ ဖိစီးနေချိန်၊ ဟေရုဒ်မင်းနှင့် သူ၏ယုတ်မာသော ကာမပိုင်တို့က သူတို့အလိုအတိုင်း ပြုမူနေချိန်၊ ဆင်းရဲသားနှင့် ဒုက္ခသည်တို့၏ အော်ဟစ်သံများ ကောင်းကင်သို့ ရောက်ရှိနေချိန်တွင် ကိုယ်တော်သည် အခွန်ခံတို့၏ စားပွဲတွင် စားသောက်နေခဲ့သည်။ [၂၁၆]

In his mission the Baptist had stood as a fearless reprover of
iniquity, both in high places and in low. He had dared to face King
Herod with the plain rebuke of sin. He had not counted his life dear
unto himself, that he might fulfll his appointed work. And now from
his dungeon he watched for the Lion of the tribe of Judah to cast
down the pride of the oppressor, and to deliver the poor and him that
cried. But Jesus seemed to content Himself with gathering disciples
about Him, and healing and teaching the people. He was eating at
the tables of the publicans, while every day the Roman yoke rested
more heavily upon Israel, while King Herod and his vile paramour
worked their will, and the cries of the poor and suffering went up to
heaven.

တောကန္တာရ၏ ပရောဖက်အတွက်မူ ဤအရာအားလုံးသည် နားမလည်နိုင်သော နက်နဲမှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးများ၏ တီးတိုးပြောဆိုသံများက သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို နှိပ်စက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိုးရိမ်မှုအရိပ်များက သူ့အပေါ်သို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည့် အချိန်များ ရှိခဲ့သည်။ ကာလရှည်ကြာ မျှော်လင့်ခဲ့ရသော ကယ်တင်ရှင်သည် မပေါ်ထွန်းသေးသည်မှာ ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။ သို့ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင် သယ်ဆောင်လာခဲ့ရသော သတင်းစကားသည် အဘယ်အဓိပ္ပာယ်ရှိသနည်း။ ယောဟန်သည် သူ၏သာသနာလုပ်ငန်း၏ ရလဒ်အပေါ် ခါးသီးစွာ စိတ်ပျက်ခဲ့သည်။ ယောရှိမင်းနှင့် ဧဇရတို့လက်ထက်တွင် ပညတ်တရားကို ဖတ်ကြားစဉ်ကကဲ့သို့ (၆ ရာဇဝင်ချုပ် ဒုတိယစောင် ၃၄၊ နေဟမိ ၈၊ ၉) ဘုရားသခင်ထံမှ သတင်းစကားသည် နက်ရှိုင်းသော နောင်တရခြင်းနှင့် ထာဝရဘုရားထံ ပြန်လှည့်လာခြင်းတို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဤသာသနာလုပ်ငန်း အောင်မြင်မှုအတွက် သူ၏ တစ်ဘဝလုံးကို စတေးခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် အချည်းနှီး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလော။

[216] To the desert prophet all this seemed a mystery beyond his fathoming. There were hours when the whisperings of demons tortured
his spirit, and the shadow of a terrible fear crept over him. Could
it be that the long-hoped-for Deliverer had not yet appeared? Then
what meant the message that he himself had been impelled to bear?
John had been bitterly disappointed in the result of his mission. He
had expected that the message from God would have the same effect
as when the law was read in the days of Josiah and of Ezra (2 Chronicles 34; Nehemiah 8, 9); that there would follow a deep-seated work
Imprisonment and Death of John 177
of repentance and returning unto the Lord. For the success of this
mission his whole life had been sacrifced. Had it been in vain?

မိမိအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာကြောင့် မိမိ၏တပည့်များသည် ယေရှုနှင့် ပတ်သက်၍ မယုံကြည်မှုကို မွေးမြူနေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ ယောဟန်သည် စိတ်ပူပန်ခဲ့သည်။ သူတို့အတွက် သူ၏လုပ်ဆောင်မှုများသည် အကျိုးမဲ့ခဲ့ပြီလော။ ယခုအခါ လုပ်ငန်းခွင်မှ ဖယ်ရှားခံရခြင်းမှာ သူသည် မိမိ၏သာသနာလုပ်ငန်းတွင် မသစ္စာရှိခဲ့သောကြောင့်လော။ အကယ်၍ ကတိထားတော်မူသော ကယ်တင်ရှင်သည် ပေါ်ထွန်းလာပြီး ယောဟန်သည် မိမိ၏ခေါ်ယူခြင်းခံရမှုအပေါ် သစ္စာရှိခဲ့ပါက၊ ယေရှုသည် နှိပ်စက်သူ၏ တန်ခိုးကို ဖြိုဖျက်ပြီး ကိုယ်တော်၏ ရှေ့တော်ပြေးကို လွတ်မြောက်စေမည် မဟုတ်ပါလော။

John was troubled to see that through love for him, his own
disciples were cherishing unbelief in regard to Jesus. Had his work
for them been fruitless? Had he been unfaithful in his mission,
that he was now cut off from labor? If the promised Deliverer had
appeared, and John had been found true to his calling, would not
Jesus now overthrow the oppressor’s power, and set free His herald?

သို့သော် ဗတ္တိဇံဆရာသည် ခရစ်တော်အပေါ်ထားရှိသော ယုံကြည်ခြင်းကို လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။ ကောင်းကင်မှ အသံတော်နှင့် ဆင်းသက်လာသော ချိုးငှက်၊ ယေရှု၏ အပြစ်ကင်းစင်သော သန့်ရှင်းမှု၊ ယောဟန်သည် ကယ်တင်ရှင်၏ ရှေ့တော်သို့ ရောက်သောအခါ သူ့အပေါ်တွင် ကျိန်းဝပ်သော သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးနှင့် ပရောဖက်ပြုချက်ကျမ်းများ၏ သက်သေခံချက် အားလုံးတို့သည် နာဇရက်မြို့သား ယေရှုသည် ကတိထားတော်မူသော အရှင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေထူခဲ့ကြသည်။

But the Baptist did not surrender his faith in Christ. The memory
of the voice from heaven and the descending dove, the spotless
purity of Jesus, the power of the Holy Spirit that had rested upon
John as he came into the Saviour’s presence, and the testimony of
the prophetic scriptures,—all witnessed that Jesus of Nazareth was
the Promised One.

ယောဟန်သည် မိမိ၏ သံသယနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မိမိ၏ အပေါင်းအဖော်များနှင့် မဆွေးနွေးလိုခဲ့ပေ။ သူသည် ယေရှုထံသို့ စုံစမ်းမေးမြန်းရန် သတင်းစကား ပေးပို့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ကယ်တင်ရှင်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းက သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ခိုင်မာစေပြီး သူတို့၏ ညီအစ်ကိုများထံသို့ စိတ်ချမှုကို ယူဆောင်လာပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်လျက် ဤတာဝန်ကို သူ၏တပည့်နှစ်ဦးထံ အပ်နှံခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူကိုယ်တိုင်အတွက် တိုက်ရိုက်ပြောဆိုသော ခရစ်တော်၏ စကားတစ်ခွန်းကိုလည်း သူ တောင့်တခဲ့သည်။

John would not discuss his doubts and anxieties with his companions. He determined to send a message of inquiry to Jesus. This
he entrusted to two of his disciples, hoping that an interview with
the Saviour would confrm their faith, and bring assurance to their
brethren. And he longed for some word from Christ spoken directly
for himself.

တပည့်များသည် "ကြွလာရသောသူသည် ကိုယ်တော်မှန်ပါသလော။ သို့မဟုတ် အခြားသောသူကို မြော်လင့်ရပါမည်လော" ဟု မေးမြန်းရန် ယေရှုထံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

The disciples came to Jesus with their message, “Art Thou He
that should come, or do we look for another?”

ဗတ္တိဇံဆရာသည် ယေရှုကို ညွှန်ပြလျက် "ဤလောက၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားသော ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်ကို ကြည့်လော့" ဟု ကြေညာခဲ့သည်မှာ မည်မျှကြာသေးသနည်း။ "ငါ့နောက်ကြွလာသောသူသည် ငါ့ထက်သာ၍ ကြီးမြတ်၏" (ယောဟန် ၁:၂၉၊ ၂၇)။ ယခုအခါ "ကြွလာရသောသူသည် ကိုယ်တော်မှန်ပါသလော" ဟူသော မေးခွန်းသည် လူသားတို့၏ သဘာဝအရ အလွန်ခါးသီးပြီး စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ သစ္စာရှိသော ရှေ့တော်ပြေး ယောဟန်သည်ပင် ခရစ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းကို မသိမြင်နိုင်ခဲ့ပါက၊ ကိုယ်ကျိုးရှာသော လူအုပ်ကြီးထံမှ အဘယ်အရာကို မျှော်လင့်နိုင်ပါမည်နည်း။

How short the time since the Baptist had pointed to Jesus, and
proclaimed, “Behold the Lamb of God, which taketh away the sin
of the world.” “He it is, who coming after me is preferred before
me.” John 1:29, 27. And now the question, “Art Thou He that should
come?” It was keenly bitter and disappointing to human nature. If
John, the faithful forerunner, failed to discern Christ’s mission, what
could be expected from the self-seeking multitude?

ကယ်တင်ရှင်သည် တပည့်များ၏ မေးခွန်းကို ချက်ချင်း မဖြေကြားခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို အံ့သြစွာ စောင့်ကြည့်နေစဉ်၊ ဖျားနာသူများနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေရသူများသည် ကုသမှုခံယူရန် ကိုယ်တော့်ထံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မျက်မမြင်များသည် လူအုပ်ကြားမှ စမ်းတဝါးဝါး လျှောက်လာကြသည်။ အမျိုးမျိုးသော ရောဂါဝေဒနာရှင်များ၊ အချို့မှာ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်၊ အချို့မှာ သူငယ်ချင်းများ၏ အကူအညီဖြင့် ယေရှု၏ရှေ့တော်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ကြီးမြတ်သော ကုသရှင်၏ အသံသည် နားပင်းသော နားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ စကားတစ်ခွန်း သို့မဟုတ် လက်တော်နှင့် တို့ထိမှုတစ်ခုသည် မျက်မမြင်တို့၏ မျက်စိကို ပွင့်စေပြီး နေ့၏အလင်း၊ သဘာဝအလှတရားများ၊ သူငယ်ချင်းများ၏ မျက်နှာနှင့် ကယ်တင်ရှင်၏ မျက်နှာတော်တို့ကို မြင်တွေ့စေခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ရောဂါဝေဒနာများကို ဆုံးမပြီး ဖျားနာမှုများကို မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။ [၂၁၇] ကိုယ်တော်၏ အသံတော်သည် သေအံ့ဆဲဆဲဖြစ်နေသူများထံသို့ ရောက်ရှိပြီး သူတို့သည် ကျန်းမာသန်စွမ်းစွာ ထလာကြသည်။ လေဖြတ်နေသော နတ်ဆိုးစွဲသူများသည် ကိုယ်တော်၏ စကားကို နားထောင်ကြသဖြင့် ရူးသွပ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကိုယ်တော့်ကို ကိုးကွယ်ကြသည်။ သူတို့၏ ရောဂါများကို ကုသပေးနေစဉ်တွင်ပင် လူတို့ကို ဆုံးမသွန်သင်တော်မူသည်။ ရဗ္ဗိများက မစင်ကြယ်ဟု ရှောင်ဖယ်ခြင်းခံရသော ဆင်းရဲသား တောင်သူလယ်သမားများနှင့် အလုပ်သမားများသည် ကိုယ်တော်နှင့် နီးကပ်စွာ စုရုံးလာကြပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အား ထာဝရအသက်နှင့်ဆိုင်သော စကားများကို ပြောကြားခဲ့သည်။

The Saviour did not at once answer the disciples’ question. As
they stood wondering at His silence, the sick and afflicted were
coming to Him to be healed. The blind were groping their way
through the crowd; diseased ones of all classes, some urging their [217]
own way, some borne by their friends, were eagerly pressing into
the presence of Jesus. The voice of the mighty Healer penetrated
the deaf ear. A word, a touch of His hand, opened the blind eyes to
behold the light of day, the scenes of nature, the faces of friends, and
the face of the Deliverer. Jesus rebuked disease and banished fever.
178 The Desire of Ages
His voice reached the ears of the dying, and they arose in health
and vigor. Paralyzed demoniacs obeyed His word, their madness
left them, and they worshiped Him. While He healed their diseases,
He taught the people. The poor peasants and laborers, who were
shunned by the rabbis as unclean, gathered close about Him, and He
spoke to them the words of eternal life.

ဤသို့ဖြင့် တစ်နေ့တာ ကုန်လွန်သွားရာ၊ ယောဟန်၏ တပည့်များသည် မြင်သမျှ ကြားသမျှကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယေရှုသည် သူတို့ကို ခေါ်တော်မူပြီး မြင်တွေ့ခဲ့သမျှကို ယောဟန်အား ပြန်လည်ပြောပြရန် မိန့်ကြားကာ "ငါ့ကြောင့် စိတ်မပျက်သောသူသည် မင်္ဂလာရှိ၏" (လုကာ ၇:၂၃) ဟု ထပ်လောင်းမိန့်ကြားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဇာတိတော် သက်သေကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသော လူသားတို့၏ လိုအပ်ချက်များအပေါ် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးခြင်း၌ မြင်တွေ့ရသည်။ ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းတော်ကို ကျွန်ုပ်တို့၏ နိမ့်ကျသော အခြေအနေသို့ နှိမ့်ချဆင်းသက်လာခြင်း၌ ပြသခဲ့သည်။

Thus the day wore away, the disciples of John seeing and hearing
all. At last Jesus called them to Him, and bade them go and tell
John what they had witnessed, adding, “Blessed is he, whosoever
shall fnd none occasion of stumbling in Me.” Luke 7:23, R. V. The
evidence of His divinity was seen in its adaptation to the needs of
suffering humanity. His glory was shown in His condescension to
our low estate.

တပည့်များသည် ထိုသတင်းစကားကို ယူဆောင်သွားခဲ့ကြပြီး၊ ထိုအရာသည် လုံလောက်ခဲ့သည်။ ယောဟန်သည် မေရှိယနှင့် ပတ်သက်သော ပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့ခဲ့သည်- "ထာဝရဘုရားသည် ငါ့ကို ဘိသိက်ပေးတော်မူပြီ။ စိတ်နှလုံးနှိမ့်ချသောသူတို့အား ဝမ်းမြောက်စရာသတင်းကို ဟောပြောခြင်းငှါ၎င်း၊ စိတ်ပျက်သောသူတို့၏ အနာကို စည်းခြင်းငှါ၎င်း၊ ဖမ်းသွားချုပ်ထားသောသူတို့အား လွှတ်ခြင်းအကြောင်းနှင့် အကျဉ်းခံရသောသူတို့အား ထောင်တံခါးပွင့်ခြင်းအကြောင်းကို ပြသခြင်းငှါ၎င်း၊ ထာဝရဘုရား၏ မင်္ဂလာနှစ်ကို ကြေညာခြင်းငှါ၎င်း ငါ့ကို စေလွှတ်တော်မူပြီ" (ဟေရှာယ ၆၁:၁၊ ၂)။ ခရစ်တော်၏ အမှုတော်များသည် ကိုယ်တော်သည် မေရှိယဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရုံသာမက၊ ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်ကို အဘယ်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် တည်ထောင်မည်ကိုလည်း ပြသခဲ့သည်။ "ကြီးစွာသော လေပြင်းမုန်တိုင်းသည် တောင်များကို ဖြိုခွဲ၍ ကျောက်ဆောင်များကို ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ အပိုင်းပိုင်းကွဲစေ၏။ သို့သော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် လေထဲမှာ ရှိတော်မမူ။ လေနောက်မှ မြေလှုပ်ခြင်းဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် မြေလှုပ်ခြင်းထဲမှာ ရှိတော်မမူ။ မြေလှုပ်ပြီးနောက် မီးလောင်ခြင်းဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် မီးထဲမှာ ရှိတော်မမူ" နှင့် မီးလောင်ပြီးနောက် "အလွန်တိတ်ဆိတ်သော အသံ" (၃ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၉:၁၁၊ ၁၂) အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ပရောဖက်ကို စကားပြောတော်မူခဲ့သည့် တောကန္တာရထဲမှ ဧလိယထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော ထိုအမှန်တရားမျိုးကို ယောဟန်ထံသို့လည်း ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ ထို့အတူ ယေရှုသည်လည်း ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ကို လက်နက်များ တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ ပလ္လင်များနှင့် နိုင်ငံတော်များကို ဖြိုလှဲခြင်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ကရုဏာနှင့် ကိုယ်ကျိုးစွန့်သော ဘဝအားဖြင့် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို စကားပြောခြင်းဖြင့် ဆောင်ရွက်တော်မူမည်ဖြစ်သည်။ [၂၁၈]

The disciples bore the message, and it was enough. John recalled
the prophecy concerning the Messiah, “The Lord hath anointed Me
to preach good tidings unto the meek; He hath sent Me to bind up the
brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening
of the prison to them that are bound; to proclaim the acceptable year
of the Lord.” Isaiah 61:1, 2. The works of Christ not only declared
Him to be the Messiah, but showed in what manner His kingdom
was to be established. To John was opened the same truth that had
come to Elijah in the desert, when “a great and strong wind rent the
mountains, and brake in pieces the rocks before the Lord; but the
Lord was not in the wind: and after the wind an earthquake; but the
Lord was not in the earthquake: and after the earthquake a fre; but
the Lord was not in the fre:” and after the fre, God spoke to the
prophet by “a still small voice.” 1 Kings 19:11, 12. So Jesus was
to do His work, not with the clash of arms and the overturning of
thrones and kingdoms, but through speaking to the hearts of men by
a life of mercy and self-sacrifce.

ဗတ္တိဇံဆရာ၏ ကိုယ်ကျိုးစွန့်သော ဘဝ၏ အခြေခံမူသည် မေရှိယနိုင်ငံတော်၏ အခြေခံမူပင် ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် ဣသရေလ ခေါင်းဆောင်များ၏ အခြေခံမူများနှင့် မျှော်လင့်ချက်များနှင့် မည်မျှကွာခြားကြောင်း ယောဟန် ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ သူ၏အတွက် ခရစ်တော်၏ ဘုရားဇာတိတော်ကို ခိုင်လုံစွာ သက်သေပြနေသော အရာသည် သူတို့အတွက်မူ သက်သေဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ကတိမပြုထားသော မေရှိယကို မျှော်လင့်နေကြသည်။ ကယ်တင်ရှင်၏ သာသနာလုပ်ငန်းသည် သူတို့ထံမှ မုန်းတီးခြင်းနှင့် ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းကိုသာ ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ယောဟန် မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ သူသည် ရှေ့တော်ပြေးအဖြစ် ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင် နောက်ဆုံးအစက်အထိ သောက်ရမည့် ခါးသောခွက်ကို မြည်းစမ်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

[218] The principle of the Baptist’s own life of self-abnegation was the
principle of the Messiah’s kingdom. John well knew how foreign
all this was to the principles and hopes of the leaders in Israel. That
which was to him convincing evidence of Christ’s divinity would
be no evidence to them. They were looking for a Messiah who had
not been promised. John saw that the Saviour’s mission could win
from them only hatred and condemnation. He, the forerunner, was
but drinking of the cup which Christ Himself must drain to its dregs.
Imprisonment and Death of John 179

ကယ်တင်ရှင်၏ "ငါ့ကြောင့် စိတ်မပျက်သောသူသည် မင်္ဂလာရှိ၏" ဟူသော စကားများသည် ယောဟန်အတွက် နူးညံ့သော ဆုံးမမှု ဖြစ်သည်။ ထိုစကားသည် သူ့အပေါ်တွင် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်း၏ သဘာဝကို ယခု ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ နားလည်လာသဖြင့်၊ သူသည် မိမိချစ်မြတ်နိုးသော အမှုတော်အတွက် အကျိုးရှိစေမည့်အတိုင်း အသက်ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်ထံတွင် မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံခဲ့သည်။

The Saviour’s words, “Blessed is he, whosoever shall fnd none
occasion of stumbling in Me,” were a gentle reproof to John. It was
not lost upon him. Understanding more clearly now the nature of
Christ’s mission, he yielded himself to God for life or for death, as
should best serve the interests of the cause he loved.

စေတမန်များ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ယေရှုသည် လူတို့အား ယောဟန်နှင့် ပတ်သက်၍ ပြောကြားခဲ့သည်။ ကယ်တင်ရှင်၏ စိတ်နှလုံးသည် ဟေရုဒ်၏ အကျဉ်းထောင်တွင် ပိတ်လှောင်ခံနေရသော သစ္စာရှိသက်သေအပေါ် သနားကြင်နာမှုဖြင့် ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ယောဟန်ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီ သို့မဟုတ် စမ်းသပ်မှုခံရသောနေ့တွင် သူ၏ယုံကြည်ခြင်း ကျရှုံးသွားပြီဟု လူတို့ကို ကောက်ချက်မချစေလိုခဲ့ပေ။ "သင်တို့သည် အဘယ်အရာကို ကြည့်ရှုခြင်းငှါ တောသို့ ထွက်သွားကြသနည်း" ဟု ကိုယ်တော် မိန့်ကြားသည်။ "လေတိုက်၍ လှုပ်သော ကျူပင်ကိုလော။"

After the messengers had departed, Jesus spoke to the people
concerning John. The Saviour’s heart went out in sympathy to the
faithful witness now buried in Herod’s dungeon. He would not leave
the people to conclude that God had forsaken John, or that his faith
had failed in the day of trial. “What went ye out into the wilderness
to see?” He said. “A reed shaken with the wind?”

ယော်ဒန်မြစ်နားတွင် ပေါက်ရောက်နေပြီး လေတိုက်တိုင်း ယိမ်းထိုးနေသော ကျူပင်ရှည်များသည် ဗတ္တိဇံဆရာ၏ သာသနာလုပ်ငန်းကို ဝေဖန်သူများနှင့် တရားသူကြီးများအဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့ကြသော ရဗ္ဗိများကို ကိုယ်စားပြုရန် သင့်တော်လှသည်။ သူတို့သည် လူထု၏ သဘောထားလေယူရာသို့ ယိမ်းထိုးနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဗတ္တိဇံဆရာ၏ စိတ်နှလုံးကို စစ်ဆေးသော သတင်းစကားကို လက်ခံရန် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချခြင်းမရှိခဲ့ကြသော်လည်း၊ လူတို့ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် သူ၏လုပ်ငန်းကို ပွင့်လင်းစွာ မဆန့်ကျင်ဝံ့ခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ စေတမန်သည် ထိုကဲ့သို့သော ကြောက်တတ်သော စိတ်ဓာတ်မျိုး မရှိပေ။ ခရစ်တော်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စုရုံးနေသော လူအုပ်ကြီးသည် ယောဟန်၏ လုပ်ငန်းကို သက်သေခံခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အပြစ်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပြစ်တင်ရှုတ်ချသည်ကို ကြားခဲ့ရသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ထင်မှတ်သော ဖာရိရှဲများ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ် ဇဒ္ဒုကဲများ၊ ဟေရုဒ်မင်းနှင့် သူ၏နန်းတွင်းသူ နန်းတွင်းသားများ၊ မင်းညီမင်းသားများနှင့် စစ်သားများ၊ အခွန်ခံများနှင့် တောင်သူလယ်သမားများအားလုံးကို ယောဟန်သည် အညီအမျှ ပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူသည် လူတို့၏ ချီးမွမ်းခြင်း သို့မဟုတ် အမုန်းတရား လေယူရာသို့ ယိမ်းထိုးနေသော တုန်လှုပ်နေသော ကျူပင်မဟုတ်ပေ။ အကျဉ်းထောင်ထဲတွင်လည်း သူသည် တောကန္တာရ၌ ဘုရားသခင်၏ သတင်းစကားကို ဟောပြောစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိမှုနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းအတွက် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့တွင် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ အခြေခံမူအပေါ် သစ္စာရှိမှုတွင် သူသည် ကျောက်ဆောင်ကဲ့သို့ ခိုင်မာခဲ့သည်။

The tall reeds that grew beside the Jordan, bending before every
breeze, were ftting representatives of the rabbis who had stood
as critics and judges of the Baptist’s mission. They were swayed
this way and that by the winds of popular opinion. They would
not humble themselves to receive the heart-searching message of
the Baptist, yet for fear of the people they dared not openly oppose
his work. But God’s messenger was of no such craven spirit. The
multitudes who were gathered about Christ had been witnesses to
the work of John. They had heard his fearless rebuke of sin. To the
self-righteous Pharisees, the priestly Sadducees, King Herod and
his court, princes and soldiers, publicans and peasants, John had
spoken with equal plainness. He was no trembling reed, swayed by
the winds of human praise or prejudice. In the prison he was the
same in his loyalty to God and his zeal for righteousness as when
he preached God’s message in the wilderness. In his faithfulness to
principle he was as frm as a rock.

ယေရှုက ဆက်လက်၍ "သို့မဟုတ် အဘယ်အရာကို ကြည့်ရှုခြင်းငှါ ထွက်သွားကြသနည်း။ နူးညံ့သော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်သောသူကိုလော။ ကြည့်ရှုလော့၊ နူးညံ့သော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်၍ စည်းစိမ်နှင့် နေသောသူတို့သည် မင်းကြီး၏ နန်းတော်၌ ရှိကြ၏။" [၂၁၉] ယောဟန်သည် သူ၏ခေတ်ကာလရှိ အပြစ်များနှင့် လွန်ကျူးမှုများကို ဆုံးမရန် ခေါ်ယူခြင်းခံရသူဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားနှင့် ကိုယ်ကျိုးစွန့်သော ဘဝသည် သူ၏သာသနာလုပ်ငန်း၏ သဘာဝနှင့် ကိုက်ညီသည်။ မြင့်မြတ်သော အဝတ်အစားများနှင့် ဤဘဝ၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာများသည် ဘုရားသခင်၏ အစေခံများအတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ ဤလောက၏ အာဏာနှင့် စည်းစိမ်ကို ပိုင်ဆိုင်သော "မင်းကြီး၏ နန်းတော်၌" နေထိုင်သူများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ယောဟန်၏ အဝတ်အစားနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများ ဝတ်ဆင်သော အဝတ်အစားတို့၏ ကွာခြားချက်ကို အာရုံစိုက်စေလိုခဲ့သည်။ ထိုအရာရှိများသည် ချမ်းသာသော ဝတ်လုံများနှင့် တန်ဖိုးကြီးသော လက်ဝတ်ရတနာများကို ဆင်မြန်းကြသည်။ သူတို့သည် လူတို့ကို ဖျဖြည့်ရန်နှင့် ပိုမိုလေးစားမှုရရှိရန်အတွက် အဆောင်အယောင်များကို နှစ်သက်ကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နှစ်သက်မှုကို ရရှိစေမည့် စိတ်နှလုံး စင်ကြယ်ခြင်းကို ရရှိရန်ထက် လူတို့၏ ချီးမွမ်းမှုကို ရရှိရန် ပိုမိုစိတ်အားထက်သန်ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုသည် ဘုရားသခင်ထံတွင် မဟုတ်ဘဲ၊ ဤလောက၏ နိုင်ငံတော်သို့ ပေးအပ်ထားကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။

Jesus continued, “But what went ye out for to see? A man clothed
in soft raiment? Behold, they which are gorgeously appareled, and
live delicately, are in kings’ courts.” John had been called to reprove
the sins and excesses of his time, and his plain dress and self-denying
life were in harmony with the character of his mission. Rich apparel [219]
and the luxuries of this life are not the portion of God’s servants,
but of those who live “in kings’ courts,” the rulers of this world,
to whom pertain its power and its riches. Jesus wished to direct
attention to the contrast between the clothing of John, and that worn
by the priests and rulers. These offcials arrayed themselves in rich
robes and costly ornaments. They loved display, and hoped to dazzle
180 The Desire of Ages
the people, and thus command greater consideration. They were
more anxious to gain the admiration of men than to obtain the purity
of heart which would win the approval of God. Thus they revealed
that their allegiance was not given to God, but to the kingdom of this
world.

ယေရှုက "သို့မဟုတ် အဘယ်အရာကို ကြည့်ရှုခြင်းငှါ ထွက်သွားကြသနည်း။ ပရောဖက်ကိုလော။ မှန်ပေ၏၊ ပရောဖက်ထက် သာ၍ ကြီးမြတ်သောသူဖြစ်သည်ဟု ငါဆို၏။ ကျမ်းစာ၌ လာသည်ကား၊

“But what,” said Jesus, “went ye out for to see? A prophet? yea,
I say unto you, and more than a prophet. For this is he, of whom it
is written,—

'ကြည့်ရှုလော့၊ သင့်ရှေ့၌ လမ်းပြင်ဆင်ရသော ငါ၏တမန်ကို သင့်မျက်မှောက်၌ ငါစေလွှတ်၏။'

“Behold, I send My messenger before Thy face,
Which shall prepare Thy way before Thee.

"ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ မိန်းမမွေးသောသူတို့တွင် ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်ထက် ကြီးမြတ်သောသူ တစ်ယောက်မျှ မပေါ်ထွန်းသေး။" ယောဟန်မမွေးဖွားမီ ဇာခရိထံသို့ ကောင်းကင်တမန် လာရောက်အကြောင်းကြားစဉ်က "သူသည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ ကြီးမြတ်သောသူ ဖြစ်လိမ့်မည်" (လုကာ ၁:၁၅) ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမြင်အရ ကြီးမြတ်မှုကို မည်သည့်အရာက ဖွဲ့စည်းသနည်း။ လောကက သတ်မှတ်သော ကြီးမြတ်မှု မဟုတ်ပေ။ စည်းစိမ်၊ ရာထူး၊ မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုး သို့မဟုတ် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး စွမ်းဆောင်ရည်များ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ မြင့်မြတ်သော အခြားအရာများ မပါဘဲ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး ကြီးမြတ်မှုသည်သာ ဂုဏ်ပြုထိုက်ပါက၊ မည်သည့်လူသားမျှ မယှဉ်နိုင်သော ဉာဏ်ရည်စွမ်းအားရှိသည့် စာတန်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ဂုဏ်ပြုရပေမည်။ သို့သော် ကိုယ်ကျိုးရှာမှုအတွက် လွဲမှားစွာ အသုံးပြုသောအခါ၊ ဆုကျေးဇူး ကြီးမားလေလေ၊ ကျိန်ခြင်းသည် ပို၍ကြီးမားလေလေ ဖြစ်လာသည်။ ဘုရားသခင် တန်ဖိုးထားသော အရာမှာ ကိုယ်ကျင့်တရား တန်ဖိုးပင် ဖြစ်သည်။ မေတ္တာနှင့် စင်ကြယ်ခြင်းတို့သည် ကိုယ်တော် တန်ဖိုးအထားဆုံးသော ဂုဏ်ရည်များ ဖြစ်သည်။ ယောဟန်သည် သံဟီဒရင်လွှတ်တော်မှ စေတမန်များရှေ့၊ လူအုပ်ကြီးရှေ့နှင့် မိမိ၏တပည့်များရှေ့တွင် မိမိအတွက် ဂုဏ်အသရေကို မရှာဘဲ၊ အားလုံးကို ယေရှုသည် ကတိထားတော်မူသော အရှင်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြခဲ့သည့်အတွက် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ ကြီးမြတ်သောသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ အမှုတော်လုပ်ငန်းအပေါ် သူ၏ ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော ဝမ်းမြောက်မှုသည် လူသားတို့တွင် ဖော်ပြခဲ့သမျှ မြင့်မြတ်မှုအမျိုးအစားများအနက် အမြင့်ဆုံးသော ပုံစံကို ဖော်ပြနေသည်။

“Verily I say unto you, Among them that are born of women there
hath not risen a greater than John the Baptist.” In the announcement
to Zacharias before the birth of John, the angel had declared, “He
shall be great in the sight of the Lord.” Luke 1:15. In the estimation
of Heaven, what is it that constitutes greatness? Not that which the
world accounts greatness; not wealth, or rank, or noble descent, or
intellectual gifts, in themselves considered. If intellectual greatness,
apart from any higher consideration, is worthy of honor, then our
homage is due to Satan, whose intellectual power no man has ever
equaled. But when perverted to self-serving, the greater the gift, the
greater curse it becomes. It is moral worth that God values. Love
and purity are the attributes He prizes most. John was great in the
sight of the Lord, when, before the messengers from the Sanhedrin,
before the people, and before his own disciples, he refrained from
seeking honor for himself, but pointed all to Jesus as the Promised
One. His unselfsh joy in the ministry of Christ presents the highest
type of nobility ever revealed in man.

ယောဟန် သေဆုံးပြီးနောက် ယေရှုနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ သက်သေခံချက်ကို ကြားခဲ့ရသူများ၏ သက်သေခံချက်မှာ "ယောဟန်သည် နိမိတ်လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ခုကိုမျှ မပြသော်လည်း၊ ဤသူကို အကြောင်းပြု၍ ပြောသမျှသော စကားတို့သည် မှန်ကုန်၏" (ယောဟန် ၁၀:၄၁) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ယောဟန်အား ဧလိယကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ မီးကို ခေါ်ယူရန် သို့မဟုတ် သေသောသူကို ထမြောက်စေရန် အခွင့်မပေးခဲ့သကဲ့သို့၊ ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ဖြင့် မောရှေ၏ တန်ခိုးလှံတံကို ကိုင်ဆောင်ရန်လည်း အခွင့်မပေးခဲ့ပေ။ [၂၂၀] သူသည် ကယ်တင်ရှင် ကြွလာခြင်းကို ဟောပြောရန်နှင့် လူတို့အား ကိုယ်တော် ကြွလာခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန် စေလွှတ်ခြင်းခံရသည်။ သူသည် မိမိ၏ သာသနာလုပ်ငန်းကို အလွန်သစ္စာရှိစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သဖြင့်၊ လူတို့သည် ယေရှုနှင့် ပတ်သက်၍ သူ သွန်သင်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်အောက်မေ့သောအခါ "ယောဟန်သည် ဤသူကို အကြောင်းပြု၍ ပြောသမျှသော စကားတို့သည် မှန်ကုန်၏" ဟု ပြောနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့သော ခရစ်တော်အတွက် သက်သေခံမှုကို အရှင်၏ တပည့်တိုင်းသည် ဆောင်ရွက်ရန် ခေါ်ယူခြင်းခံရသည်။

The witness borne of him after his death, by those who had heard
his testimony to Jesus, was, “John did no miracle: but all things that
John spake of this Man were true.” John 10:41. It was not given to
John to call down fre from heaven, or to raise the dead, as Elijah
[220] did, nor to wield Moses’ rod of power in the name of God. He was
sent to herald the Saviour’s advent, and to call upon the people to
prepare for His coming. So faithfully did he fulfll his mission, that
as the people recalled what he had taught them of Jesus, they could
Imprisonment and Death of John 181
say, “All things that John spake of this Man were true.” Such witness
to Christ every disciple of the Master is called upon to bear.

မေရှိယ၏ ရှေ့တော်ပြေးအဖြစ် ယောဟန်သည် "ပရောဖက်ထက် သာ၍ ကြီးမြတ်သောသူ" ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ပရောဖက်များသည် ခရစ်တော် ကြွလာခြင်းကို အဝေးမှ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယောဟန်မူကား ကိုယ်တော်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခွင့်၊ ကိုယ်တော်၏ မေရှိယအဖြစ်အပေါ် ကောင်းကင်မှ သက်သေခံချက်ကို ကြားခွင့်နှင့် ကိုယ်တော့်ကို ဣသရေလလူတို့ထံသို့ ဘုရားသခင် စေလွှတ်တော်မူသော အရှင်အဖြစ် မိတ်ဆက်ပေးခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယေရှုက "ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်တွင် အငယ်ဆုံးသောသူသည် ထိုသူထက် ကြီးမြတ်၏" ဟု မိန့်ကြားခဲ့သည်။

As the Messiah’s herald, John was “much more than a prophet.”
For while prophets had seen from afar Christ’s advent, to John it
was given to behold Him, to hear the testimony from heaven to His
Messiahship, and to present Him to Israel as the Sent of God. Yet
Jesus said, “He that is least in the kingdom of heaven is greater than
he.”

ပရောဖက်ယောဟန်သည် ခေတ်ကာလ (dispensations) နှစ်ခုကြား ဆက်သွယ်ပေးသော ချိတ်ဆက်မှု ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးအဖြစ် သူသည် ပညတ်တရားနှင့် ပရောဖက်များက ခရစ်ယာန်ခေတ်ကာလအပေါ် မည်သို့သက်ဆိုင်ကြောင်းကို ပြသရန် ရပ်တည်ခဲ့သည်။ သူသည် ပိုမိုကြီးမားသော အလင်း နောက်တွင် လိုက်ပါလာမည့် ပိုမိုငယ်သော အလင်းဖြစ်သည်။ ယောဟန်၏ စိတ်နှလုံးကို သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်က လင်းစေခဲ့သဖြင့် သူသည် မိမိ၏လူမျိုးအပေါ် အလင်းကို ထွန်းလင်းစေခဲ့သည်။ သို့သော် ကျဆုံးသော လူသားအပေါ်တွင် ယေရှု၏ သွန်သင်ချက်နှင့် ပုံသက်သေမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းထက် ပိုမိုတောက်ပသော အလင်းမျိုး မည်သည့်အခါမျှ မထွန်းလင်းခဲ့သလို ထွန်းလင်းမည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ခရစ်တော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းကို ရိပ်ခြည်သဘောဆောင်သော ယဇ်ပူဇော်မှုများ၌ ဝေဝါးစွာသာ နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ယောဟန်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ကယ်တင်ရှင်အားဖြင့် ရရှိမည့် အနာဂတ် ထာဝရအသက်အကြောင်းကို အပြည့်အဝ နားမလည်ခဲ့ပေ။

The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the
relation of the law and the prophets to the Christian dispensation.
He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The
mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed
light upon his people; but no other light ever has shone or ever will
shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the
teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but
dimly understood as typifed in the shadowy sacrifces. Even John
had not fully comprehended the future, immortal life through the
Saviour.

ယောဟန်သည် သူ၏သာသနာလုပ်ငန်းတွင် တွေ့ရှိခဲ့သော ဝမ်းမြောက်မှုအပြင်၊ သူ၏ဘဝသည် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူ၏အသံကို တောကန္တာရထဲ၌သာ ကြားရခဲသည်။ သူ၏ဘဝသည် အထီးကျန်လှသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်အကျွေးများ၏ ရလဒ်ကို မြင်တွေ့ခွင့် မရရှိခဲ့ပေ။ ခရစ်တော်နှင့်အတူရှိနေပြီး ပိုမိုကြီးမားသော အလင်းနှင့်အတူ ပါရှိသော ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော် ဖော်ပြချက်များကို သက်သေခံရန် သူ့အား အခွင့်မပေးခဲ့ပေ။ မျက်မမြင်များ မျက်စိပွင့်ခြင်း၊ ဖျားနာသူများ ကျန်းမာခြင်းနှင့် သေသောသူများ ထမြောက်ခြင်းတို့ကို မြင်တွေ့ခွင့် မရရှိခဲ့ပေ။ ခရစ်တော်၏ စကားလုံးတိုင်းမှတစ်ဆင့် ပရောဖက်ပြုချက်ပါ ကတိတော်များအပေါ် ဘုန်းအသရေ ထွန်းလင်းစေသော အလင်းကို သူ မမြင်တွေ့ခဲ့ရပေ။ ခရစ်တော်၏ တန်ခိုးကြီးသောအမှုများကို မြင်တွေ့ပြီး ကိုယ်တော်၏ စကားတော်များကို ကြားခဲ့ရသော အငယ်ဆုံးသော တပည့်သည်ပင် ဤသဘောအရ ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်ထက် ပိုမိုကြီးမားသော အခွင့်ထူးများကို ရရှိခဲ့သဖြင့်၊ ထိုသူသည် ယောဟန်ထက် သာ၍ ကြီးမြတ်သည်ဟု ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။

Aside from the joy that John found in his mission, his life had
been one of sorrow. His voice had been seldom heard except in
the wilderness. His was a lonely lot. And he was not permitted to
see the result of his own labors. It was not his privilege to be with
Christ and witness the manifestation of divine power attending the
greater light. It was not for him to see the blind restored to sight, the
sick healed, and the dead raised to life. He did not behold the light
that shone through every word of Christ, shedding glory upon the
promises of prophecy. The least disciple who saw Christ’s mighty
works and heard His words was in this sense more highly privileged
than John the Baptist, and therefore is said to have been greater than
he.

ယောဟန်၏ ဟောပြောချက်ကို နားထောင်ခဲ့သော လူအုပ်ကြီးမှတစ်ဆင့် သူ၏ကျော်ကြားမှုသည် တစ်ပြည်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ သူ၏အကျဉ်းကျခြင်း ရလဒ်နှင့် ပတ်သက်၍ နက်ရှိုင်းသော စိတ်ဝင်စားမှု ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော ဘဝနှင့် သူ့အပေါ် ထောက်ခံသော ခိုင်မာသော လူထုသဘောထားတို့ကြောင့် သူ့အပေါ် အကြမ်းဖက်သော လုပ်ရပ်များ ပြုလုပ်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

Through the vast throngs that had listened to John’s preaching,
his fame had spread throughout the land. A deep interest was felt
as to the result of his imprisonment. Yet his blameless life, and the
strong public sentiment in his favor, led to the belief that no violent
measures would be taken against him.

ဟေရုဒ်သည် ယောဟန်ကို ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ပြီး သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် အပြည့်အဝ ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဟေရောဒိကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို နှောင့်နှေးစေခဲ့သည်။ [၂၂၁]

Herod believed John to be a prophet of God, and he fully intended to set him at liberty. But he delayed his purpose from fear of [221]
182 The Desire of Ages
Herodias.

တိုက်ရိုက်နည်းလမ်းများဖြင့် ယောဟန်ကို သတ်ရန် ဟေရုဒ်၏ သဘောတူညီချက်ကို မည်သည့်အခါမျှ မရရှိနိုင်ကြောင်း ဟေရောဒိ သိထားသဖြင့်၊ သူမသည် ပရိယာယ်ဖြင့် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ မင်းကြီး၏ မွေးနေ့တွင် နိုင်ငံတော် အရာရှိကြီးများနှင့် နန်းတွင်းမှူးမတ်များအတွက် ပွဲတော်တစ်ခု ကျင်းပရန် ရှိသည်။ ထိုပွဲတွင် စားသောက်ပွဲနှင့် သောက်စားမူးယစ်မှုများ ရှိလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ဟေရုဒ်သည် သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် သူ့ကို သူမ၏ အလိုအတိုင်း လွှမ်းမိုးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

Herodias knew that by direct measures she could never win
Herod’s consent to the death of John, and she resolved to accomplish
her purpose by stratagem. On the king’s birthday an entertainment
was to be given to the offcers of state and the nobles of the court.
There would be feasting and drunkenness. Herod would thus be
thrown off his guard, and might then be influenced according to her
will.

ကြီးကျယ်သော နေ့ရက် ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ မင်းကြီးသည် သူ၏မှူးမတ်များနှင့်အတူ စားသောက်မူးယစ်နေစဉ်၊ ဟေရောဒိသည် ဧည့်သည်များကို ဖျော်ဖြေရန် သူမ၏သမီးကို စားသောက်ပွဲခန်းမသို့ စေလွှတ်၍ ကပြစေခဲ့သည်။ သာလုံသည် ပျိုမြစ်နုနယ်သော အရွယ်တွင် ရှိနေပြီး သူမ၏ ရမ္မက်ကြွဖွယ် အလှတရားသည် မူးယစ်နေသော ဧည့်သည်များ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားခဲ့သည်။ နန်းတွင်းမှ အမျိုးသမီးများသည် ထိုသို့သော ပွဲလမ်းသဘင်များတွင် ထွက်ပေါ်လာလေ့မရှိသဖြင့်၊ ဤဣသရေလ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် မင်းညီမင်းသားတို့၏ သမီးတော်သည် မင်းကြီး၏ ဧည့်သည်များကို ဖျော်ဖြေရန် ကပြခြင်းမှာ ဟေရုဒ်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

When the great day arrived, and the king with his lords was
feasting and drinking, Herodias sent her daughter into the banqueting
hall to dance for the entertainment of the guests. Salome was in the
frst flush of womanhood, and her voluptuous beauty captivated the
senses of the lordly revelers. It was not customary for the ladies of
the court to appear at these festivities, and a flattering compliment
was paid to Herod when this daughter of Israel’s priests and princes
danced for the amusement of his guests.

မင်းကြီးသည် စပျစ်ရည်ဖြင့် မူးယစ်နေခဲ့သည်။ ရမ္မက်က လွှမ်းမိုးထားပြီး ဆင်ခြင်တုံတရား ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲခန်းမ၊ မူးယစ်နေသော ဧည့်သည်များ၊ စားသောက်ပွဲစားပွဲ၊ တောက်ပသော စပျစ်ရည်နှင့် လင်းလက်နေသော မီးရောင်များ၊ သူ၏ရှေ့တွင် ကပြနေသော မိန်းကလေးငယ်ကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ထိုခဏ၏ မဆင်မခြင်စိတ်ဖြင့် သူသည် မိမိ၏ နိုင်ငံတော်ရှိ လူကြီးလူကောင်းများရှေ့တွင် မိမိကိုယ်ကို ချီးမြှောက်လိုသော အဆင်တန်ဆာတစ်ခု ပြုလုပ်လိုခဲ့သည်။ သူသည် သစ္စာဆိုလျက် ဟေရောဒိ၏ သမီးအား သူမ တောင်းဆိုသမျှကို ပေးမည်၊ မိမိနိုင်ငံ၏ ထက်ဝက်ကိုပင် ပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။

The king was dazed with wine. Passion held sway, and reason
was dethroned. He saw only the hall of pleasure, with its reveling
guests, the banquet table, the sparkling wine and the flashing lights,
and the young girl dancing before him. In the recklessness of the
moment, he desired to make some display that would exalt him
before the great men of his realm. With an oath he promised to give
the daughter of Herodias whatever she might ask, even to the half of
his kingdom.

သာလုံသည် သူမ မည်သည့်အရာကို တောင်းဆိုရမည်ကို သိရန် မိခင်ထံသို့ အပြေးသွားခဲ့သည်။ အဖြေမှာ အသင့်ရှိနေသည် — ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်၏ ဦးခေါင်းဖြစ်သည်။ သာလုံသည် သူမ၏မိခင် စိတ်နှလုံးထဲတွင်ရှိသော လက်စားချေလိုသည့် ပြင်းပြသောဆန္ဒကို မသိရှိခဲ့ဘဲ၊ ထိုတောင်းဆိုချက်ကို တောင်းရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဟေရောဒိ၏ ပြတ်သားမှုက အနိုင်ရခဲ့သည်။ မိန်းကလေးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တောင်းဆိုချက်ဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်- "ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်၏ ဦးခေါင်းကို လင်ပန်း၌ တင်၍ ယခုပင် ပေးစေလိုပါ၏" (မာကု ၆:၂၅)။

Salome hastened to her mother, to know what she should ask.
The answer was ready,—the head of John the Baptist. Salome knew
not of the thirst for revenge in her mother’s heart, and she shrank
from presenting the request; but the determination of Herodias prevailed. The girl returned with the terrible petition, “I will that thou
forthwith give me in a charger the head of John the Baptist.” Mark
6:25, R. V.

ဟေရုဒ်သည် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ဆူညံသော ပျော်ရွှင်မှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ မြင်ကွင်းပေါ်သို့ နိမိတ်မကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ မင်းကြီးသည် ယောဟန်၏ အသက်ကို နုတ်ယူရမည့် အတွေးကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏စကားကို ကတိပေးထားပြီးဖြစ်သဖြင့်၊ သူသည် စိတ်မခိုင်သောသူ သို့မဟုတ် မဆင်မခြင် ပြုမူသူအဖြစ် အထင်မခံလိုခဲ့ပေ။ ထိုကတိကို သူ၏ဧည့်သည်များကို ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဦးကသာ သူ၏ကတိကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ကန့်ကွက်စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့ပါက၊ သူသည် ပရောဖက်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ ချမ်းသာပေးမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဧည့်သည်များအား အကျဉ်းသားဘက်မှ စကားပြောရန် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယောဟန်၏ ဟောပြောချက်ကို နားထောင်ရန် ဝေးလံသော နေရာများမှ ခရီးနှင်လာခဲ့ကြသူများဖြစ်ပြီး၊ သူသည် အပြစ်ကင်းသောသူ၊ ဘုရားသခင်၏ အစေခံဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။ သို့သော် မိန်းကလေး၏ တောင်းဆိုချက်ကို ထိတ်လန့်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူတို့သည် မူးယစ်လွန်းသဖြင့် မည်သည့်ကန့်ကွက်မှုကိုမျှ မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ ဘုရားသခင်၏ စေတမန်၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် မည်သူမျှ အသံမထွက်ခဲ့ကြပေ။ [၂၂၂] ဤလူများသည် နိုင်ငံ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော မြင့်မားသော ရာထူးများကို ရယူထားသူများဖြစ်ပြီး၊ သူတို့အပေါ်တွင် ကြီးလေးသော တာဝန်ဝတ္တရားများ ရှိနေသည်။ သို့သော် သူတို့သည် အာရုံများ ထုံထိုင်းသွားသည်အထိ စားသောက်မူးယစ်ခြင်း၌ မိမိကိုယ်ကို ပေးအပ်ထားကြသည်။ သူတို့၏ ဦးခေါင်းများသည် တေးဂီတနှင့် ကခုန်ခြင်း မြင်ကွင်းများကြောင့် မူးဝေနေပြီး လိပ်ပြာစိတ်မှာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေခြင်းဖြင့်ပင် အကျင့်ပျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လက်စားချေမှုကို ကျေနပ်စေရန် ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်အပေါ် သေဒဏ်ပေးခြင်းကို ထောက်ခံခဲ့ကြသည်။

Herod was astonished and confounded. The riotous mirth ceased,
and an ominous silence settled down upon the scene of revelry. The
king was horror-stricken at the thought of taking the life of John.
Yet his word was pledged, and he was unwilling to appear fckle or
rash. The oath had been made in honor of his guests, and if one of
them had offered a word against the fulfllment of his promise, he
would gladly have spared the prophet. He gave them opportunity to
Imprisonment and Death of John 183
speak in the prisoner’s behalf. They had traveled long distances in
order to hear the preaching of John, and they knew him to be a man
without crime, and a servant of God. But though shocked at the girl’s
demand, they were too besotted to interpose a remonstrance. No [222]
voice was raised to save the life of Heaven’s messenger. These men
occupied high positions of trust in the nation, and upon them rested
grave responsibilities; yet they had given themselves up to feasting
and drunkenness until the senses were benumbed. Their heads were
turned with the giddy scene of music and dancing, and conscience
lay dormant. By their silence they pronounced the sentence of death
upon the prophet of God to satisfy the revenge of an abandoned
woman.

ဟေရုဒ်သည် သူ၏ကတိမှ လွတ်မြောက်ခွင့်ရရန် အချည်းနှီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီးနောက်၊ ပရောဖက်ကို ကွပ်မျက်ရန် မလိုလားဘဲ အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် ယောဟန်၏ ဦးခေါင်းကို မင်းကြီးနှင့် သူ၏ဧည့်သည်များရှေ့သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ဟေရုဒ်အား သူ၏အပြစ်ဘဝမှ ပြန်လှည့်ရန် သစ္စာရှိစွာ သတိပေးခဲ့သော ထိုနှုတ်ခမ်းများသည် ထာဝရ ပိတ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လူတို့အား နောင်တရရန် ခေါ်ယူသော ထိုအသံကို မည်သည့်အခါမျှ ထပ်မံကြားရတော့မည်မဟုတ်ပေ။ တစ်ညတာ၏ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲသည် အကြီးမြတ်ဆုံးသော ပရောဖက်တစ်ဦး၏ အသက်ကို ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။

Herod waited in vain to be released from his oath; then he reluctantly commanded the execution of the prophet. Soon the head of
John was brought in before the king and his guests. Forever sealed
were those lips that had faithfully warned Herod to turn from his
life of sin. Never more would that voice be heard calling men to
repentance. The revels of one night had cost the life of one of the
greatest of the prophets.

အော်၊ တရားမျှတမှုကို စောင့်ရှောက်ရမည့်သူတို့၏ မူးယစ်ရမ်းကားမှုကြောင့် အပြစ်ကင်းသူတို့၏ အသက်သည် မည်မျှ မကြာခဏ စတေးခံနေရပါသနည်း။ ယစ်မူးစေသော ခွက်ကို မိမိနှုတ်ခမ်း၌ ထားသောသူသည် ထိုမူးယစ်စွမ်းအားအောက်တွင် မိမိကျူးလွန်သမျှသော မတရားမှုအားလုံးအတွက် တာဝန်ရှိသည်။ မိမိ၏ အာရုံများကို ထုံထိုင်းစေခြင်းဖြင့် သူသည် တည်ငြိမ်စွာ ဆင်ခြင်ရန် သို့မဟုတ် အမှားအမှန်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်ရန် မဖြစ်နိုင်အောင် ပြုလုပ်သည်။ သူသည် အပြစ်မဲ့သူများကို နှိပ်စက်ရန်နှင့် ဖျက်ဆီးရန် စာတန်သည် မိမိမှတစ်ဆင့် အလုပ်လုပ်နိုင်ရန် လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ "စပျစ်ရည်သည် ပြက်ရယ်တတ်၏။ သေရည်သေရက်သည် ရုန်းရင်းခတ်တတ်၏။ ထိုသို့သော အရာဖြင့် လှည့်စားခြင်းကို ခံရသောသူသည် ပညာမရှိ။" (သုတ္တံကျမ်း ၂၀:၁)။ ထို့ကြောင့် "တရားသည် နောက်သို့ ဆုတ်ရ၏။ ... ဒုစရိုက်ကို ရှောင်သောသူသည် အလုအယက် ခံရတတ်၏။" (ဟေရှာယ ၅၉:၁၄၊ ၁၅)။ မိမိ၏ လူသားချင်းတို့၏ အသက်အပေါ် စီရင်ပိုင်ခွင့်ရှိသူများသည် မူးယစ်ခြင်းသို့ ရောက်သောအခါ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်သင့်သည်။ ဥပဒေကို ကျင့်သုံးသူတိုင်းသည် ဥပဒေကို စောင့်ရှောက်သူများ ဖြစ်သင့်သည်။ သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူများ ဖြစ်သင့်သည်။ သူတို့သည် ထက်မြက်သော ဉာဏ်ရည်နှင့် မြင့်မားသော တရားမျှတမှု စိတ်ဓာတ်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန်အတွက် မိမိတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် လိုအပ်သည်။

Oh, how often has the life of the innocent been sacrifced through
the intemperance of those who should have been guardians of justice! He who puts the intoxicating cup to his lips makes himself
responsible for all the injustice he may commit under its besotting
power. By benumbing his senses he makes it impossible for him
to judge calmly or to have a clear perception of right and wrong.
He opens the way for Satan to work through him in oppressing
and destroying the innocent. “Wine is a mocker, strong drink is
raging: and whosoever is deceived thereby is not wise.” Proverbs
20:1. Thus it is that “judgment is turned away backward, ... and
he that departeth from evil maketh himself a prey.” Isaiah 59:14,
15. Those who have jurisdiction over the lives of their fellow men
should be held guilty of a crime when they yield to intemperance.
All who execute the laws should be lawkeepers. They should be men
of self-control. They need to have full command of their physical,
mental, and moral powers, that they may possess vigor of intellect,
and a high sense of justice.

ယောဟန်၏ ဦးခေါင်းကို ဟေရောဒိထံသို့ ယူဆောင်သွားရာ၊ သူမသည် ယုတ်မာသော ကျေနပ်မှုဖြင့် လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်စားချေမှုအတွက် ဝမ်းမြောက်ခဲ့ပြီး၊ ဟေရုဒ်၏ လိပ်ပြာစိတ်သည် နောက်နောင်တွင် ဒုက္ခပေးတော့မည်မဟုတ်ဟု မိမိကိုယ်ကို ချော့မြှောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏အပြစ်မှ မည်သည့်ပျော်ရွှင်မှုမျှ ရရှိမခဲ့ပေ။ သူမ၏အမည်မှာ လူသိများပြီး စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း၊ ဟေရုဒ်မူကား ပရောဖက်၏ သတိပေးချက်များထက် နောင်တရခြင်းကြောင့် ပိုမိုညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ယောဟန်၏ သွန်သင်ချက်များ၏ လွှမ်းမိုးမှုမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခြင်းမရှိဘဲ၊ ကမ္ဘာကုန်သည်အထိ မျိုးဆက်တိုင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားမည်ဖြစ်သည်။ [၂၂၃]

The head of John the Baptist was carried to Herodias, who received it with fendish satisfaction. She exulted in her revenge, and
184 The Desire of Ages
flattered herself that Herod’s conscience would no longer be troubled. But no happiness resulted to her from her sin. Her name
became notorious and abhorred, while Herod was more tormented
by remorse than he had been by the warnings of the prophet. The
influence of John’s teachings was not silenced; it was to extend to
every generation till the close of time.

ဟေရုဒ်၏ အပြစ်သည် သူ၏ရှေ့တွင် အမြဲရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် အပြစ်ရှိသော လိပ်ပြာစိတ်၏ စွပ်စွဲချက်များမှ သက်သာရာရရန် အမြဲကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ယောဟန်အပေါ် သူ၏ယုံကြည်မှုမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ကျိုးစွန့်သောဘဝ၊ သူ၏ လေးနက်ပြီး ထက်သန်သော တောင်းဆိုချက်များ၊ သူ၏ မှန်ကန်သော အကြံပေးချက်များကို ပြန်လည်အောက်မေ့ပြီး၊ သူ မည်သို့သေဆုံးခဲ့သည်ကို သတိရမိသောအခါ ဟေရုဒ်သည် အနားမရနိုင်ခဲ့ပေ။ နိုင်ငံတော်အရေးများကို ဆောင်ရွက်နေစဉ်၊ လူတို့ထံမှ ဂုဏ်ပြုမှုများကို ခံယူနေစဉ်တွင် သူသည် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာနှင့် ခန့်ညားသော အသွင်အပြင်ကို ဆောင်ထားသော်လည်း၊ မိမိအပေါ်တွင် ကျိန်ခြင်းတစ်ခု သင့်နေသည်ဟူသော စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ဖိစီးနေသော ပူပန်သော စိတ်နှလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

[223] Herod’s sin was ever before him. He was constantly seeking to
fnd relief from the accusings of a guilty conscience. His confdence
in John was unshaken. As he recalled his life of self-denial, his
solemn, earnest appeals, his sound judgment in counsel, and then
remembered how he had come to his death, Herod could fnd no
rest. Engaged in the affairs of the state, receiving honors from men,
he bore a smiling face and dignifed mien, while he concealed an
anxious heart, ever oppressed with the fear that a curse was upon
him.

ဘုရားသခင်ထံမှ မည်သည့်အရာမျှ ဖုံးကွယ်ထား၍မရကြောင်း ယောဟန်၏ စကားများက ဟေရုဒ်အား နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်စေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေကြောင်း၊ စားသောက်ပွဲခန်းမ၏ ပျော်ပါးမှုများကို ကိုယ်တော် မြင်တွေ့ခဲ့ကြောင်း၊ ယောဟန်ကို ခေါင်းဖြတ်ရန် အမိန့်ကို ကြားခဲ့ကြောင်း၊ ဟေရောဒိ၏ ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် သူမအား ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့သူ၏ ဖြတ်ထားသော ဦးခေါင်းအပေါ် ပြုမူခဲ့သော စော်ကားမှုကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ကြောင်း သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ပရောဖက်၏ နှုတ်မှ သူကြားခဲ့ရသော အရာများစွာသည် ယခုအခါ တောကန္တာရထဲ၌ ဟောပြောခဲ့စဉ်ကထက် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ သူ၏လိပ်ပြာစိတ်ကို စကားပြောနေခဲ့သည်။

Herod had been deeply impressed by the words of John, that
nothing can be hidden from God. He was convinced that God was
present in every place, that He had witnessed the revelry of the
banqueting room, that He had heard the command to behead John,
and had seen the exultation of Herodias, and the insult she offered to
the severed head of her reprover. And many things that Herod had
heard from the lips of the prophet now spoke to his conscience more
distinctly than had the preaching in the wilderness.

ဟေရုဒ်သည် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်များအကြောင်း ကြားရသောအခါ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ယောဟန်ကို သေခြင်းမှ ထမြောက်စေပြီး၊ အပြစ်ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချရန် ပိုမိုကြီးမားသော တန်ခိုးနှင့် စေလွှတ်လိုက်ပြီဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ယောဟန်သည် သူနှင့် သူ၏အိမ်ထောင်စုအပေါ် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်းဖြင့် မိမိ၏သေဆုံးမှုအတွက် လက်စားချေလိမ့်မည်ကို သူ အမြဲကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ ဟေရုဒ်သည် အပြစ်လမ်းကို လိုက်ခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်မည်ဟု ဘုရားသခင် ကြေညာထားသော အရာကို ရိတ်သိမ်းနေရခြင်းဖြစ်သည် — "ထိုပြည်၌လည်း တုန်လှုပ်သောစိတ်၊ မှေးမှိန်သောမျက်စိ၊ နွမ်းရိသော စိတ်နှလုံးကို ထာဝရဘုရား ပေးတော်မူမည်။ သင်၏အသက်သည် ဘေးနှင့်ယှဉ်၍ တွဲလဲဆွဲလျက်ရှိသည်ဟု ထင်ရမည်။ နေ့ညမပြတ် ကြောက်လန့်၍ အသက်ရှင်မည်ဟု ကိုယ်ကိုကိုယ် မမြော်လင့်ရ။ စိတ်နှလုံးထဲမှာ ကြောက်လန့်သောကြောင့်၎င်း၊ မျက်စိဖြင့် မြင်ရသောအရာကြောင့်၎င်း၊ နံနက်အချိန်ရောက်လျှင်၊ ညဦးအချိန်ဖြစ်ပါစေတော့ဟု ဆိုရမည်။ ညဦးအချိန်ရောက်လျှင်၊ နံနက်အချိန်ဖြစ်ပါစေတော့ဟု ဆိုရမည်။" (တရားဟောရာကျမ်း ၂၈:၆၅-၆၇)။ အပြစ်ရှိသူ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေးများမှာပင် သူ၏စွပ်စွဲသူများဖြစ်ကြသည်။ အပြစ်ရှိသော လိပ်ပြာစိတ်၏ အဆိပ်စူးသံများထက် ပိုမိုနာကျင်သော ညှဉ်းပန်းမှုမရှိဘဲ၊ ထိုအရာသည် သူ့အား နေ့ညမပြတ် အနားမရစေပေ။

When Herod heard of the works of Christ, he was exceedingly
troubled. He thought that God had raised John from the dead, and
sent him forth with still greater power to condemn sin. He was in
constant fear that John would avenge his death by passing condemnation upon him and his house. Herod was reaping that which God
had declared to be the result of a course of sin,—“a trembling heart,
and failing of eyes, and sorrow of mind: and thy life shall hang in
doubt before thee; and thou shalt fear day and night, and shalt have
none assurance of thy life: in the morning thou shalt say, Would God
it were even! and at even thou shalt say, Would God it were morning!
for the fear of thine heart wherewith thou shalt fear, and for the sight
of thine eyes which thou shalt see.” Deuteronomy 28:65-67. The
sinner’s own thoughts are his accusers; and there can be no torture
keener than the stings of a guilty conscience, which give him no rest
day nor night.
Imprisonment and Death of John 185

စိတ်နှလုံးများစွာအတွက် ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်၏ ကံကြမ္မာသည် နက်နဲသော နက်နဲမှုတစ်ခုအဖြစ် ဝန်းရံထားသည်။ သူ့အား အဘယ်ကြောင့် အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် နွမ်းရိလျက် သေဆုံးစေရန် စွန့်ပစ်ထားခဲ့သနည်းဟု သူတို့ မေးခွန်းထုတ်ကြသည်။ ဤမှောင်မိုက်သော ကံကြမ္မာ၏ နက်နဲမှုကို ကျွန်ုပ်တို့၏ လူသားအမြင်ဖြင့် ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ပေ။ သို့သော် ယောဟန်သည် ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများတွင် ပါဝင်ခံစားသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သတိရသောအခါ ဘုရားသခင်အပေါ် ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်မှုကို မည်သည့်အခါမျှ မလှုပ်ခါနိုင်ပေ။ ခရစ်တော်နောက်သို့ လိုက်သူတိုင်းသည် စတေးခြင်းသရဖူကို ဆောင်းရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကိုယ်ကျိုးရှာသော လူသားတို့၏ လွဲမှားစွာ နားလည်မှုကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ စာတန်၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများအတွက် ပစ်မှတ်ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။ ဤကိုယ်ကျိုးစွန့်ခြင်း အခြေခံမူကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် သူ၏နိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရာ ပေါ်ထွန်းလာသည့် နေရာတိုင်းတွင် သူသည် တိုက်ခိုက်မည်ဖြစ်သည်။

To many minds a deep mystery surrounds the fate of John the
Baptist. They question why he should have been left to languish and
die in prison. The mystery of this dark providence our human vision
cannot penetrate; but it can never shake our confdence in God when
we remember that John was but a sharer in the sufferings of Christ.
All who follow Christ will wear the crown of sacrifce. They will
surely be misunderstood by selfsh men, and will be made a mark
for the ferce assaults of Satan. It is this principle of self-sacrifce
that his kingdom is established to destroy, and he will war against it
wherever manifested.

ယောဟန်၏ ကလေးဘဝ၊ လူပျိုဘဝနှင့် လူကြီးဘဝတို့သည် ခိုင်မာမှုနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား စွမ်းအားတို့ဖြင့် ထူးခြားခဲ့သည်။ သူ၏အသံကို တောကန္တာရထဲ၌ "ထာဝရဘုရား၏ လမ်းခရီးကို ပြင်ကြလော့၊ လမ်းတော်များကို ဖြောင့်စေကြလော့" (မဿဲ ၃:၃) ဟု ကြားရသောအခါ၊ စာတန်သည် သူ၏နိုင်ငံတော် ဘေးကင်းမှုအတွက် ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။ [၂၂၄] အပြစ်၏ အပြစ်ကြီးမားပုံကို လူတို့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားအောင် ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူ၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိခဲ့ဖူးသော လူများစွာအပေါ် စာတန်၏တန်ခိုးကို ဖြိုဖျက်ခဲ့သည်။ ဗတ္တိဇံဆရာအား ဘုရားသခင်ထံ အကြွင်းမဲ့ အပ်နှံထားသော ဘဝမှ ဆွဲထုတ်ရန် သူသည် မမောမပန်း ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကျရှုံးခဲ့သည်။ ယေရှုကို အောင်နိုင်ရန် ကြိုးစားရာတွင်လည်း သူ ကျရှုံးခဲ့သည်။ တောကန္တာရတွင် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း၌ စာတန်သည် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သဖြင့် သူ၏အမျက်ဒေါသမှာ ကြီးမားခဲ့သည်။ ယခုတွင် သူသည် ယောဟန်ကို ရိုက်ခတ်ခြင်းဖြင့် ခရစ်တော်အပေါ် ဝမ်းနည်းမှု ရောက်ရှိစေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အပြစ်ကျူးလွန်ရန် သူ မဖြားယောင်းနိုင်သော အရှင်ကို ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားစေရန် ပြုလုပ်မည်ဖြစ်သည်။

The childhood, youth, and manhood of John had been charac- [224]
terized by frmness and moral power. When his voice was heard
in the wilderness saying, “Prepare ye the way of the Lord, make
His paths straight” (Matthew 3:3), Satan feared for the safety of his
kingdom. The sinfulness of sin was revealed in such a manner that
men trembled. Satan’s power over many who had been under his
control was broken. He had been unwearied in his efforts to draw
away the Baptist from a life of unreserved surrender to God; but he
had failed. And he had failed to overcome Jesus. In the temptation
in the wilderness, Satan had been defeated, and his rage was great.
Now he determined to bring sorrow upon Christ by striking John.
The One whom he could not entice to sin he would cause to suffer.

ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ အစေခံကို ကယ်တင်ရန် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ယောဟန်သည် ထိုစမ်းသပ်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ကို ကိုယ်တော် သိတော်မူသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် ယောဟန်ထံသို့ ဝမ်းမြောက်စွာ ကြွလာပြီး အကျဉ်းထောင်၏ မှောင်မိုက်ခြင်းကို ကိုယ်တော်၏ မျက်မှောက်တော်ဖြင့် လင်းစေလိုခဲ့သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို ရန်သူများ၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှံပြီး ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းကို အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် မပြုလုပ်ရပေ။ ကိုယ်တော်၏ သစ္စာရှိသော အစေခံကို ဝမ်းမြောက်စွာ ကယ်တင်လိုခဲ့သည်။ သို့သော် နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာတွင် အကျဉ်းထောင်မှသည် သေခြင်းသို့ သွားကြရမည့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော သူတို့အတွက် ယောဟန်သည် အာဇာနည်ခွက်ကို သောက်ခဲ့ရသည်။ ယေရှု၏ နောက်လိုက်များသည် အထီးကျန်သော အခန်းငယ်များတွင် နွမ်းရိနေကြစဉ်၊ သို့မဟုတ် ဓားဘေး၊ ညှဉ်းပန်းစက် သို့မဟုတ် မီးပုံဘေးတို့တွင် ဘုရားသခင်နှင့် လူသားတို့၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရသကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားကြရစဉ်တွင်၊ ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင် သစ္စာရှိမှုကို သက်သေခံခဲ့သော ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်သည်လည်း အလားတူ အတွေ့အကြုံကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်ဟူသော အတွေးသည် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးအတွက် မည်မျှ တည်ငြိမ်မှု ဖြစ်စေလိမ့်မည်နည်း။

Jesus did not interpose to deliver His servant. He knew that John
would bear the test. Gladly would the Saviour have come to John,
to brighten the dungeon gloom with His own presence. But He was
not to place Himself in the hands of enemies and imperil His own
mission. Gladly would He have delivered His faithful servant. But
for the sake of thousands who in after years must pass from prison
to death, John was to drink the cup of martyrdom. As the followers
of Jesus should languish in lonely cells, or perish by the sword, the
rack, or the fagot, apparently forsaken by God and man, what a stay
to their hearts would be the thought that John the Baptist, to whose
faithfulness Christ Himself had borne witness, had passed through a
similar experience!

ဘုရားသခင်၏ စေတမန်၏ လောကီအသက်တာကို တိုတောင်းစေရန် စာတန်အား ခွင့်ပြုခဲ့သော်လည်း၊ "ခရစ်တော်နှင့်အတူ ဘုရားသခင်၌ ဝှက်ထားသော" (ကောလောသဲ ၃:၃) ထိုအသက်တာကို ဖျက်ဆီးသူသည် မရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ခရစ်တော်အပေါ် ဝမ်းနည်းမှု ရောက်ရှိစေခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်ခဲ့သော်လည်း ယောဟန်ကို အောင်နိုင်ရန် ကျရှုံးခဲ့သည်။ သေခြင်းတရားကိုယ်တိုင်က သူ့အား စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း တန်ခိုးမှ ထာဝရ ကင်းဝေးစေခဲ့သည်။ ဤစစ်ပွဲတွင် စာတန်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စရိုက်ကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။ သက်သေခံနေသော စကြဝဠာရှေ့တွင် သူသည် ဘုရားသခင်နှင့် လူသားအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ရန်ငြိုးကို ထင်ရှားစေခဲ့သည်။

Satan was permitted to cut short the earthly life of God’s messenger; but that life which “is hid with Christ in God,” the destroyer
could not reach. Colossians 3:3. He exulted that he had brought
sorrow upon Christ, but he had failed of conquering John. Death
186 The Desire of Ages
itself only placed him forever beyond the power of temptation. In
this warfare, Satan was revealing his own character. Before the
witnessing universe he made manifest his enmity toward God and
man.

ယောဟန်အား မည်သည့် ထူးခြားသော ကယ်တင်ခြင်းမျှ မပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် စွန့်ပစ်ခြင်း မခံခဲ့ရပေ။ သူသည် ခရစ်တော်နှင့် ပတ်သက်သော ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့် သမ္မာကျမ်းစာ၏ အဖိုးတန်သော ကတိတော်များကို ဖွင့်ပြပေးသော ကောင်းကင်တမန်များ၏ အဖော်ပြုမှုကို အမြဲရရှိခဲ့သည်။ ထိုအရာများသည် နောင်လာမည့် ခေတ်အဆက်ဆက်ရှိ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်အတွက် တည်မြဲရာ ဖြစ်သကဲ့သို့ သူ၏အတွက်လည်း တည်မြဲရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်နှင့် သူ၏နောက်တွင် ပေါ်ထွန်းလာသူများအတွက် "ကြည့်ရှုလော့၊ ငါသည် ကမ္ဘာကုန်သည်တိုင်အောင် သင်တို့နှင့်အတူ အစဉ်မပြတ် ရှိသည်" (မဿဲ ၂၈:၂၀) ဟူသော စိတ်ချမှုကို ပေးထားသည်။

Though no miraculous deliverance was granted John, he was not
forsaken. He had always the companionship of heavenly angels, who
opened to him the prophecies concerning Christ, and the precious
promises of Scripture. These were his stay, as they were to be the
stay of God’s people through the coming ages. To John the Baptist,
as to those that came after him, was given the assurance, “Lo, I am
with you all the days, even unto the end.” Matthew 28:20, R. V.,
margin.

ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ သားသမီးများကို အစမှအဆုံးတိုင် မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လုပ်ဖော်ဆောင်ဖက်များအဖြစ် သူတို့ ပြီးမြောက်စေမည့် ရည်ရွယ်ချက်၏ ဘုန်းအသရေကို သိမြင်နိုင်ပါက၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်မည့် နည်းလမ်းထက် အခြားသော နည်းလမ်းဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ မပို့ဆောင်ပေ။ ကောင်းကင်သို့ ချီဆောင်ခြင်းခံရသော ဧနောက်၊ မီးရထားဖြင့် တက်ကြွသွားသော ဧလိယတို့သည် အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် တစ်ဦးတည်း ပျက်စီးသွားသော ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်ထက် ပိုမိုကြီးမြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဂုဏ်ပြုခြင်း မခံရပေ။ "သင်တို့သည် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ရသော အခွင့်သာမဟုတ်၊ ကိုယ်တော်အတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသော အခွင့်ကိုလည်း ကိုယ်တော်ကြောင့် ရကြပြီ။" (ဖိလိပ္ပိ ၁:၂၉)။ ကောင်းကင်ဘုံက လူသားတို့အား ပေးသနားနိုင်သမျှသော ဆုကျေးဇူးများထဲတွင် ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများ၌ ပါဝင်ခံစားခွင့်ရခြင်းသည် အလေးနက်ဆုံးသော ယုံကြည်အပ်နှံမှုနှင့် အမြင့်ဆုံးသော ဂုဏ်အသရေ ဖြစ်ပါသည်။ [၂၂၅]

God never leads His children otherwise than they would choose
to be led, if they could see the end from the beginning, and discern
[225] the glory of the purpose which they are fulflling as co-workers with
Him. Not Enoch, who was translated to heaven, not Elijah, who
ascended in a chariot of fre, was greater or more honored than John
the Baptist, who perished alone in the dungeon. “Unto you it is given
in the behalf of Christ, not only to believe on Him, but also to suffer
for His sake.” Philippians 1:29. And of all the gifts that Heaven can
bestow upon men, fellowship with Christ in His sufferings is the
most weighty trust and the highest honor.