အခန်း (၂၁) — ဗေသေသဒနှင့်ဆန်ဟီဒရင်

 

အခန်း (၂၁) — ဗေသေသဒနှင့် သံဟေဒရင် [၂၀၁] 

ဤအခန်းသည် ယောဟန် ၅ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

“ယေရုရှလင်မြို့၌ သိုးတံခါးနားမှာ ဟေဗြဲဘာသာဖြင့် ဗေသေသဒဟု ခေါ်သော ရေကန်ရှိ၏။ ထိုရေကန်သည် ကန်နားဇရပ်ငါးဆောင်ရှိ၏။ ထိုဇရပ်တို့၌ မျက်စိကန်းသောသူ၊ ခြေမစွမ်းသောသူ၊ ကိုယ်ခြောက်သောသူ အစရှိသော ဝေဒနာရှင်အများတို့သည် ရေလှုပ်ရှားခြင်းကို ငံ့လင့်၍ လျောင်းနေကြ၏။”

Chapter 21—Bethesda and the Sanhedrin [201]
This chapter is based on John 5.
“Now there is at Jerusalem by the sheep market a pool, which
is called in the Hebrew tongue Bethesda, having fve porches. In
these lay a great multitude of impotent folk, of blind, halt, withered,
waiting for the moving of the water.”

အချို့သော အချိန်ကာလတို့တွင် ဤရေကန်ရှိ ရေသည် လှုပ်ရှားတတ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ထူးခြားသော တန်ခိုးကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု လည်းကောင်း၊ ရေလှုပ်ရှားပြီးနောက် အဦးဆုံး ဆင်းသောသူသည် မည်သည့်ရောဂါရှိသည်ဖြစ်စေ ပျောက်ကင်းသည်ဟု လည်းကောင်း ယေဘုယျအားဖြင့် ယုံကြည်ကြသည်။ ဝေဒနာရှင် ရာပေါင်းများစွာသည် ထိုနေရာသို့ လာရောက်ကြသော်လည်း၊ ရေလှုပ်ရှားသောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ အလွန်များပြားသဖြင့် မိမိတို့ထက် အားနည်းသော ယောက်ျား၊ မိန်းမနှင့် ကလေးများကို နင်းချေ၍ ရှေ့သို့ အလုအယက် တိုးကြသည်။ လူအများစုမှာ ရေကန်နားသို့ပင် မချဉ်းကပ်နိုင်ကြချေ။ ရေကန်နားသို့ ရောက်ရန် အောင်မြင်သူအများစုမှာလည်း ကန်နား၌ပင် သေဆုံးကြရသည်။ နေ့အခါ နေပူရှိန်နှင့် ညအခါ အအေးဒဏ်မှ လူနာများကို ကာကွယ်ရန် ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် အမိုးအကာများကို ဆောက်လုပ်ထားသည်။ ထိုဇရပ်များတွင် ညအိပ်ညနေ နေထိုင်ပြီး၊ သက်သာခွင့်ရလိုသော အချည်းနှီးသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ရေကန်အစွန်းသို့ တွားသွားနေကြသူများ ရှိပါသည်။

At certain seasons the waters of this pool were agitated, and
it was commonly believed that this was the result of supernatural
power, and that whoever frst after the troubling of the pool stepped
into the waters, would be healed of whatever disease he had. Hundreds of sufferers visited the place; but so great was the crowd when
the water was troubled that they rushed forward, trampling underfoot
men, women, and children, weaker than themselves. Many could
not get near the pool. Many who had succeeded in reaching it died
upon its brink. Shelters had been erected about the place, that the
sick might be protected from the heat by day and the chilliness of
the night. There were some who spent the night in these porches,
creeping to the edge of the pool day after day, in the vain hope of
relief.

ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ တစ်ဖန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ တစ်ဦးတည်း လမ်းလျှောက်လျက်၊ ဆင်ခြင်တွေးတောခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းတို့ ပြုနေပုံရပြီး ကိုယ်တော်သည် ရေကန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မိမိတို့ ကျန်းမာခြင်းအတွက် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးဟု ယူဆထားသောအရာကို ငံ့လင့်နေကြသော သနားစရာ ဝေဒနာရှင်များကို ကိုယ်တော် မြင်တွေ့ရသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ ကုသခြင်းတန်ခိုးကို အသုံးပြုကာ ဝေဒနာရှင်တိုင်းကို ကျန်းမာစေလိုသော ဆန္ဒ ပြင်းပြခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနေ့မှာ ဥပုသ်နေ့ ဖြစ်နေသည်။ [၂၀၂] လူအုပ်ကြီးသည် ဝတ်ပြုရန် ဗိမာန်တော်သို့ သွားနေကြပြီး၊ ထိုကဲ့သို့သော ကုသခြင်းအမှုကို ပြုလုပ်ခြင်းသည် ယုဒလူတို့၏ အစွဲအလမ်းကို နိုးဆွပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်ခြင်းကို တိုတောင်းသွားစေမည်ကို ကိုယ်တော် သိတော်မူ၏။

Jesus was again at Jerusalem. Walking alone, in apparent meditation and prayer, He came to the pool. He saw the wretched sufferers
watching for that which they supposed to be their only chance of
cure. He longed to exercise His healing power, and make every
sufferer whole. But it was the Sabbath day. Multitudes were going
to the temple for worship, and He knew that such an act of healing [202]
would so excite the prejudice of the Jews as to cut short His work.

သို့သော် ကယ်တင်ရှင်သည် အလွန်တရာ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသော အမှုတစ်ခုကို တွေ့မြင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ၃၈ နှစ်တိုင်တိုင် မလှုပ်ရှားနိုင်သော သူခွိတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရောဂါမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သူကိုယ်တိုင်၏ အပြစ်ကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်းဟု သတ်မှတ်ခြင်း ခံထားရသည်။ တစ်ဦးတည်း ဖြစ်ပြီး မိတ်ဆွေမရှိဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်မှ ဖယ်ထုတ်ခြင်း ခံထားရသည်ဟု ခံစားနေရကာ ဝေဒနာရှင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခခံခဲ့ရသည်။ ရေလှုပ်ရှားမည်ဟု မျှော်လင့်ရသော အချိန်တွင် သူ၏ မစွမ်းမသန်မှုကို သနားသောသူတို့သည် သူ့ကို ဇရပ်များသို့ ထမ်းဆောင်ပေးကြသည်။ သို့သော် အခွင့်သာသော အချိန်တွင် သူ့ကို ရေထဲသို့ချပေးမည့်သူ မရှိပေ။ သူသည် ရေလှုပ်ရှားခြင်းကို မြင်ခဲ့ရသော်လည်း ရေကန်အစွန်းထက် ပို၍ မည်သည့်အခါမျှ မရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ မိမိထက် သန်စွမ်းသူတို့သည် မိမိရှေ့မှ ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားကြသည်။ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး အလုအယက် တိုးနေသော လူအုပ်ကြီးကို သူ မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်အတွက် မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားမှု၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် အမြဲတမ်း စိတ်ပျက်ရမှုတို့သည် သူ၏ ကျန်ရှိနေသော ခွန်အားများကို အလျင်အမြန် ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။

But the Saviour saw one case of supreme wretchedness. It was
that of a man who had been a helpless cripple for thirty-eight years.
His disease was in a great degree the result of his own sin, and was
looked upon as a judgment from God. Alone and friendless, feeling
that he was shut out from God’s mercy, the sufferer had passed long
years of misery. At the time when it was expected that the waters
161
162 The Desire of Ages
would be troubled, those who pitied his helplessness would bear him
to the porches. But at the favored moment he had no one to help
him in. He had seen the rippling of the water, but had never been
able to get farther than the edge of the pool. Others stronger than
he would plunge in before him. He could not contend successfully
with the selfsh, scrambling crowd. His persistent efforts toward the
one object, and his anxiety and continual disappointment, were fast
wearing away the remnant of his strength.

ဖျားနာသောသူသည် သူ၏ ဖျာပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် ရံဖန်ရံခါ ခေါင်းကိုမ၍ ရေကန်ကို ကြည့်နေစဉ်၊ နူးညံ့ပြီး သနားကြင်နာသော မျက်နှာတစ်ခုသည် သူ၏အပေါ်သို့ ငုံ့ကြည့်လာကာ “သင်သည် ကျန်းမာခြင်းသို့ ရောက်လိုသလော” ဟူသော စကားများက သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ မျှော်လင့်ချက် ဝင်လာခဲ့သည်။ တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူ အကူအညီ ရတော့မည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် အားတက်ရသော အသွေးအရောင်မှာ မကြာမီ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ ရေကန်သို့ ရောက်ရန် မည်မျှ ကြိုးစားခဲ့ရသည်ကို သူ သတိရမိပြီး၊ ယခုအခါ ရေပြန်မလှုပ်မီအထိ အသက်ရှင်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် နည်းပါးနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် မျက်နှာလွှဲလျက် “သခင်၊ ရေလှုပ်ရှားသောအခါ ကျွန်ုပ်ကို ရေကန်ထဲသို့ ချပေးမည့်သူ မရှိပါ။ ကျွန်ုပ်သွားစဉ်တွင် အခြားသူတစ်ဦးက ကျွန်ုပ်ရှေ့မှ ဆင်းနှင့်ပါသည်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

The sick man was lying on his mat, and occasionally lifting
his head to gaze at the pool, when a tender, compassionate face
bent over him, and the words, “Wilt thou be made whole?” arrested
his attention. Hope came to his heart. He felt that in some way
he was to have help. But the glow of encouragement soon faded.
He remembered how often he had tried to reach the pool, and now
he had little prospect of living till it should again be troubled. He
turned away wearily, saying, “Sir, I have no man, when the water is
troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another
steppeth down before me.”

ယေရှုသည် ဤဝေဒနာရှင်အား ကိုယ်တော့်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်း ရှိမရှိ မမေးမြန်းခဲ့ပါ။ “ထလော့၊ သင့်အိပ်ရာကို ဆောင်၍ လမ်းလျှောက်လော့” ဟုသာ မိန့်တော်မူ၏။ သို့သော် ထိုသူ၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် [၂၀၃] ထိုစကားတော်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အာရုံကြောနှင့် ကြွက်သားတိုင်းသည် အသက်သစ်ဖြင့် တုန်ခါသွားပြီး၊ သူ၏ မစွမ်းမသန်သော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများထဲသို့ ကျန်းမာသော လှုပ်ရှားမှုများ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးဘဲ ခရစ်တော်၏ မိန့်မှာချက်ကို နာခံရန် သူ၏ စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ကြွက်သားအားလုံးက သူ၏ စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူသည် ခြေထောက်ပေါ်သို့ ခုန်ထလိုက်သောအခါ မိမိကိုယ်ကို သန်စွမ်းသော လူတစ်ဦးအဖြစ် တွေ့ရှိရသည်။

Jesus does not ask this sufferer to exercise faith in Him. He
simply says, “Rise, take up thy bed, and walk.” But the man’s faith
[203] takes hold upon that word. Every nerve and muscle thrills with
new life, and healthful action comes to his crippled limbs. Without
question he sets his will to obey the command of Christ, and all his
muscles respond to his will. Springing to his feet, he fnds himself
an active man.

ယေရှုသည် သူ့အား ဘုရားသခင်၏ အကူအညီနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့် အာမခံချက်မျှ မပေးခဲ့ပေ။ ထိုသူသည် သံသယဝင်ကာ ရပ်တန့်နေခဲ့လျှင် ကျန်းမာခြင်းအတွက် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။ သို့သော် သူသည် ခရစ်တော်၏ စကားတော်ကို ယုံကြည်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခြင်းအားဖြင့် ခွန်အားကို ရရှိခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျန်းမာခြင်းကို ရရှိနိုင်ပါသည်။ အပြစ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ အသက်တော်မှ ကွာရှင်းခြင်း ခံရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝိညာဉ်များသည် လေဖြတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မစွမ်းမသန်သောသူသည် လမ်းမလျှောက်နိုင်သကဲ့သို့၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိဘာသာ သန့်ရှင်းသော ဘဝဖြင့် မရှင်သန်နိုင်ကြပါ။ မိမိတို့၏ မတတ်နိုင်မှုကို သဘောပေါက်ပြီး၊ ဘုရားသခင်နှင့် သဟဇာတဖြစ်စေမည့် ထိုဝိညာဉ်ရေးရာ အသက်ကို တောင့်တနေကြသူ အများအပြား ရှိသည်။ သူတို့သည် ၎င်းကို ရရှိရန် အချည်းနှီး ကြိုးစားနေကြသည်။ သူတို့သည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် “ငါသည် အဘယ်မျှလောက် ညှိုးငယ်သောသူ ဖြစ်သနည်း။ ဤအသေကောင်မှ ငါ့ကို အဘယ်သူ ကယ်လွှတ်မည်နည်း” ဟု ဟစ်ကြော်ကြသည်။ ရောမ ၇:၂၄။ ဤသို့ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ကြိုးစားနေသူတို့သည် အထက်သို့ မျှော်ကြည့်ကြပါလော့။ ကယ်တင်ရှင်သည် မိမိ၏ အသွေးတော်ဖြင့် ဝယ်ယူထားသော သူတို့၏အပေါ်သို့ ငုံ့ကြည့်လျက်၊ ပြောမပြနိုင်သော နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် သနားကြင်နာမှုဖြင့် “သင်သည် ကျန်းမာခြင်းသို့ ရောက်လိုသလော” ဟု မေးမြန်းနေပါသည်။ ကျန်းမာခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း၌ ထမြောက်ရန် ကိုယ်တော် မိန့်မှာနေပါသည်။ သင် ကျန်းမာသွားပြီဟု ခံစားရသည်အထိ မစောင့်ပါနှင့်။ ကိုယ်တော်၏ စကားတော်ကို ယုံကြည်ပါ၊ ၎င်းသည် ပြည့်စုံလာပါလိမ့်မည်။ သင်၏ စိတ်ဆန္ဒကို ခရစ်တော်၏ ဘက်တွင် ထားရှိပါ။ ကိုယ်တော့်ကို အစေခံရန် ဆုံးဖြတ်ပါ၊ ကိုယ်တော်၏ စကားတော်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခြင်းအားဖြင့် သင်သည် ခွန်အားကို ရရှိပါလိမ့်မည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အလိုလိုက်ခဲ့မှုကြောင့် ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို နှောင်ဖွဲ့ထားသော မကောင်းသော အကျင့်အကြံ၊ လွှမ်းမိုးထားသော ကိလေသာများ မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ၊ ခရစ်တော်သည် ကယ်လွှတ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ကယ်လွှတ်လိုသော ဆန္ဒလည်း ရှိပါသည်။ ကိုယ်တော်သည် “အပြစ်၌ သေနေသော” ဝိညာဉ်အား အသက်ကို ပေးသနားတော်မူမည်။ ဧဖက် ၂:၁။ အားနည်းမှု၊ ကံဆိုးမှုနှင့် အပြစ်၏ သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရသော သုံ့ပန်းကို ကိုယ်တော်သည် လွှတ်ပေးတော်မူမည်။

Jesus had given him no assurance of divine help. The man might
have stopped to doubt, and lost his one chance of healing. But he
believed Christ’s word, and in acting upon it he received strength.
Through the same faith we may receive spiritual healing. By sin
we have been severed from the life of God. Our souls are palsied.
Of ourselves we are no more capable of living a holy life than was
the impotent man capable of walking. There are many who realize
their helplessness, and who long for that spiritual life which will
bring them into harmony with God; they are vainly striving to obtain
it. In despair they cry, “O wretched man that I am! who shall deliver
me from this body of death?” Romans 7:24, margin. Let these
desponding, struggling ones look up. The Saviour is bending over
the purchase of His blood, saying with inexpressible tenderness and
Bethesda and the Sanhedrin 163
pity, “Wilt thou be made whole?” He bids you arise in health and
peace. Do not wait to feel that you are made whole. Believe His
word, and it will be fulflled. Put your will on the side of Christ. Will
to serve Him, and in acting upon His word you will receive strength.
Whatever may be the evil practice, the master passion which through
long indulgence binds both soul and body, Christ is able and longs
to deliver. He will impart life to the soul that is “dead in trespasses.”
Ephesians 2:1. He will set free the captive that is held by weakness
and misfortune and the chains of sin.

ကျန်းမာလာသော လေဖြတ်ဝေဒနာရှင်သည် သူ၏ အိပ်ရာ (ကော်ဇောနှင့် စောင်မျှသာ ဖြစ်သည်) ကို ကောက်ယူရန် ငုံ့လိုက်ပြီး၊ ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ ခံစားချက်ဖြင့် ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သောအခါ မိမိကို ကယ်တင်သော အရှင်ကို ရှာဖွေကြည့်သည်။ သို့သော် ယေရှုသည် လူအုပ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ထိုသူသည် ကိုယ်တော့်ကို တစ်ဖန် ပြန်တွေ့ခဲ့လျှင် မှတ်မိမည်မဟုတ်မှာကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သူသည် ခိုင်မာပြီး လွတ်လပ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းလျက်၊ မိမိရရှိသော ခွန်အားအသစ်အတွက် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် လမ်းလျှောက်သွားစဉ် ဖာရိရှဲအချို့နှင့် တွေ့ဆုံပြီး သူ ကျန်းမာသွားသည့်အကြောင်းကို ချက်ချင်း ပြောပြခဲ့သည်။ သူ၏ ပုံပြင်ကို သူတို့က အေးစက်စွာ နားထောင်နေကြသည့်အတွက် သူ အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူ့ကို စကားဖြတ်ကာ ဥပုသ်နေ့တွင် အဘယ်ကြောင့် အိပ်ရာကို ထမ်းသနည်းဟု မေးကြသည်။ သခင့်နေ့တွင် ဝန်ကို ထမ်းခြင်းသည် ပညတ်တော်နှင့် မညီကြောင်း သူတို့က တင်းမာစွာ သတိပေးခဲ့ကြသည်။ ထိုသူသည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ထိုနေ့မှာ ဥပုသ်နေ့ဖြစ်ကြောင်း မေ့လျော့နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်ထံမှ ထိုကဲ့သို့သော တန်ခိုးရှိသူ၏ မိန့်မှာချက်ကို နာခံခြင်းအတွက် သူသည် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်ရှိသည်ဟု မခံစားရပေ။ သူသည် ရဲဝံ့စွာဖြင့် “ကျွန်ုပ်ကို ကျန်းမာစေသောသူက ‘သင့်အိပ်ရာကို ဆောင်၍ လမ်းလျှောက်လော့’ ဟု ကျွန်ုပ်အား မိန့်တော်မူ၏” ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ [၂၀၄] ဤသို့ ပြုလုပ်သောသူသည် မည်သူနည်းဟု သူတို့က မေးသော်လည်း သူ မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။ ဤအံ့ဖွယ်အမှုကို ပြုနိုင်စွမ်းရှိသူမှာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိကြောင်း ဤအုပ်စိုးသူတို့ ကောင်းစွာ သိကြသည်။ သို့သော် ယေရှုကို ဥပုသ်ဖျက်သူအဖြစ် ပြစ်ဒဏ်စီရင်နိုင်ရန်အတွက် ယေရှုဖြစ်ကြောင်း တိုက်ရိုက်သက်သေကို သူတို့ အလိုရှိကြသည်။ သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အရ ကိုယ်တော်သည် ဥပုသ်နေ့တွင် ဝေဒနာရှင်ကို ကုသပေးခြင်းအားဖြင့် ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်ရုံသာမက၊ ထိုသူအား အိပ်ရာကို ထမ်းခိုင်းခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ပြစ်မှားသော အမှုကို ပြုခဲ့သည်ဟု ယူဆကြသည်။

The restored paralytic stooped to take up his bed, which was
only a rug and a blanket, and as he straightened himself again with
a sense of delight, he looked around for his Deliverer; but Jesus was
lost in the crowd. The man feared that he would not know Him if
he should see Him again. As he hurried on his way with frm, free
step, praising God and rejoicing in his new-found strength, he met
several of the Pharisees, and immediately told them of his cure. He
was surprised at the coldness with which they listened to his story.
With lowering brows they interrupted him, asking why he was
carrying his bed on the Sabbath day. They sternly reminded him
that it was not lawful to bear burdens on the Lord’s day. In his
joy the man had forgotten that it was the Sabbath; yet he felt no
condemnation for obeying the command of One who had such power
from God. He answered boldly, “He that made me whole, the same [204]
said unto me, Take up thy bed, and walk.” They asked who it was
that had done this, but he could not tell. These rulers knew well that
only One had shown Himself able to perform this miracle; but they
wished for direct proof that it was Jesus, that they might condemn
Him as a Sabbath-breaker. In their judgment He had not only broken
the law in healing the sick man on the Sabbath, but had committed
sacrilege in bidding him bear away his bed.

ယုဒလူတို့သည် ပညတ်တော်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်ကာ ကျွန်ပြုခြင်း ထမ်းပိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော တောင်းဆိုချက်များသည် အခြားလူမျိုးများအကြားတွင် လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ဥပုသ်နေ့ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကန့်သတ်ချက် အမျိုးမျိုးဖြင့် ဝန်းရံထားကြသည်။ ၎င်းသည် သူတို့အတွက် မွေ့လျော်စရာ၊ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသောနေ့နှင့် ဂုဏ်အသရေရှိသောနေ့ မဟုတ်တော့ပေ။ ကျမ်းပြုဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် ၎င်းကို စောင့်ထိန်းခြင်းအား သည်းမခံနိုင်စရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေခဲ့ကြသည်။ ယုဒလူတစ်ဦးသည် ဥပုသ်နေ့တွင် မီးမွှေးခြင်း သို့မဟုတ် ဖယောင်းတိုင် ထွန်းခြင်းကိုပင် ခွင့်မပြုချေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် လူတို့သည် သူတို့၏ စည်းကမ်းချက်များက တားမြစ်ထားသော အမှုကိစ္စများစွာအတွက် တစ်ပါးအမျိုးသားများကို အမှီပြုနေကြရသည်။ ထိုအမှုများကို ပြုလုပ်ခြင်းသည် အပြစ်ဖြစ်လျှင်၊ အခြားသူများကို ခိုင်းစေသူများသည်လည်း မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်သကဲ့သို့ပင် အပြစ်ရှိကြောင်း သူတို့ မဆင်ခြင်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် ကယ်တင်ခြင်းမှာ ယုဒလူတို့အတွက်သာ ကန့်သတ်ထားသည်ဟု ထင်မှတ်ကြပြီး၊ အခြားသူများ၏ အခြေအနေမှာ မျှော်လင့်ချက်မရှိသဖြင့် ပို၍ မဆိုးနိုင်တော့ဟု ယူဆကြသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် လူတိုင်း မနာခံနိုင်သော ပညတ်တော်များကို ပေးတော်မမူပါ။ ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်များသည် အကြောင်းပြချက်မရှိသော သို့မဟုတ် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော ကန့်သတ်ချက်များကို အတည်မပြုပါ။

The Jews had so perverted the law that they made it a yoke of
bondage. Their meaningless requirements had become a byword
among other nations. Especially was the Sabbath hedged in by all
manner of senseless restrictions. It was not to them a delight, the
holy of the Lord, and honorable. The scribes and Pharisees had
made its observance an intolerable burden. A Jew was not allowed
to kindle a fre nor even to light a candle on the Sabbath. As a
consequence the people were dependent upon the Gentiles for many
164 The Desire of Ages
services which their rules forbade them to do for themselves. They
did not reflect that if these acts were sinful, those who employed
others to perform them were as guilty as if they had done the work
themselves. They thought that salvation was restricted to the Jews,
and that the condition of all others, being already hopeless, could
be made no worse. But God has given no commandments which
cannot be obeyed by all. His laws sanction no unreasonable or selfsh
restrictions.

ဗိမာန်တော်ထဲတွင် ယေရှုသည် ကျန်းမာသွားသော ထိုသူနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူသည် မိမိရရှိခဲ့သော ကြီးမားလှသော ကရုဏာတော်အတွက် အပြစ်ဖြေရာယဇ်နှင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းယဇ်ကို လာရောက်ပူဇော်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်သူတို့အကြားတွင် သူ့ကို တွေ့သောအခါ၊ ယေရှုက “ကြည့်ရှုလော့၊ သင်သည် ကျန်းမာခြင်းသို့ ရောက်ပြီ။ သာ၍ ဆိုးသောဘေးနှင့် ကင်းလွတ်မည်အကြောင်း နောက်တဖန် ဒုစရိုက်ကို မပြုနှင့်” ဟူသော သတိပေးစကားဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဖော်ပြတော်မူ၏။

In the temple Jesus met the man who had been healed. He had
come to bring a sin offering and also a thank offering for the great
mercy he had received. Finding him among the worshipers, Jesus
made Himself known, with the warning words, “Behold, thou art
made whole: sin no more, lest a worse thing come unto thee.”

ကျန်းမာသွားသောသူသည် မိမိ၏ ကယ်တင်ရှင်နှင့် တွေ့ရသဖြင့် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားသည်။ ယေရှုအပေါ် ထားရှိသော ရန်ငြိုးကို မသိနားမလည်သဖြင့်၊ မိမိအား မေးမြန်းခဲ့သော ဖာရိရှဲတို့အား ဤသူသည် မိမိကို ကုသပေးခဲ့သောသူဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ “ယေရှုသည် ဥပုသ်နေ့၌ ထိုသို့သော အမှုတို့ကို ပြုသောကြောင့် ယုဒလူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ညှဉ်းဆဲ၍ သတ်အံ့သောငှာ ရှာကြ၏။”

The healed man was overjoyed at meeting his Deliverer. Ignorant
of the enmity toward Jesus, he told the Pharisees who had questioned
him, that this was He who had performed the cure. “Therefore did
the Jews persecute Jesus, and sought to slay Him, because He had
done these things on the Sabbath day.”

ယေရှုသည် ဥပုသ်ဖျက်သည်ဟူသော စွဲချက်ကို ဖြေရှင်းရန် သံဟေဒရင် လွှတ်တော်ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံရသည်။ အကယ်၍ ထိုအချိန်တွင် ယုဒလူတို့သည် လွတ်လပ်သော လူမျိုးဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ ထိုစွဲချက်သည် ကိုယ်တော်ကို သတ်ရန် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် လုံလောက်မည်ဖြစ်သည်။ ရောမတို့၏ လက်အောက်ခံ ဖြစ်နေမှုကြောင့် ဤအရာကို တားဆီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယုဒလူတို့တွင် သေဒဏ်ပေးပိုင်ခွင့် မရှိကြဘဲ၊ [၂၀၅] ခရစ်တော်အပေါ် စွဲချက်တင်ထားသော အရာများသည် ရောမတရားရုံးတွင် အလေးအနက် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူတို့ ရယူလိုသော အခြားရည်ရွယ်ချက်များ ရှိပါသေးသည်။ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ကို ဟန့်တားရန် သူတို့ ကြိုးစားနေသော်လည်း၊ ယေရုရှလင်မြို့၌ပင် ခရစ်တော်သည် သူတို့ထက် သာလွန်သော သြဇာအာဏာကို လူတို့အပေါ် ရရှိနေသည်။ ရဗ္ဗိတို့၏ ဟောပြောချက်များကို စိတ်မဝင်စားသူ အများအပြားသည် ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များကြောင့် ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံရသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ စကားများကို နားလည်နိုင်ကြပြီး၊ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများသည် နွေးထွေးမှုနှင့် နှစ်သိမ့်မှုကို ရရှိကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်အကြောင်း ပြောကြားရာတွင် လက်စားချေတတ်သော တရားသူကြီးအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဖခင်အဖြစ် ပြောကြားပြီး၊ မိမိကိုယ်တိုင်၌ ထင်ဟပ်နေသော ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ စကားများသည် နာကျင်နေသော ဝိညာဉ်အတွက် ဆေးဖော်စပ်ထားသော ဆီမွှေးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ စကားတော်များဖြင့် လည်းကောင်း၊ ကရုဏာရှိသော အမှုတော်များဖြင့် လည်းကောင်း၊ ရှေးရိုးစဉ်လာဟောင်းများနှင့် လူတို့ပြုလုပ်ထားသော ပညတ်တော်များ၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှု တန်ခိုးကို ဖျက်ဆီးနေပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ကုန်ခမ်းနိုင်ခြင်းမရှိသော ပြည့်စုံသည့် မေတ္တာတော်ကို တင်ပြနေသည်။

Jesus was brought before the Sanhedrin to answer the charge of
Sabbathbreaking. Had the Jews at this time been an independent
nation, such a charge would have served their purpose for putting
Him to death. This their subjection to the Romans prevented. The
Jews had not the power to inflict capital punishment, and the accu-
[205] sations brought against Christ would have no weight in a Roman
court. There were other objects, however, which they hoped to secure. Notwithstanding their efforts to counteract His work, Christ
was gaining, even in Jerusalem, an influence over the people greater
than their own. Multitudes who were not interested in the harangues
of the rabbis were attracted by His teaching. They could understand
His words, and their hearts were warmed and comforted. He spoke
of God, not as an avenging judge, but as a tender father, and He
revealed the image of God as mirrored in Himself. His words were
like balm to the wounded spirit. Both by His words and by His
works of mercy He was breaking the oppressive power of the old
traditions and man-made commandments, and presenting the love
of God in its exhaustless fullness.

ခရစ်တော်နှင့် ပတ်သက်သော အစောဆုံး ပရောဖက်ပြုချက် တစ်ခုတွင် “ရှိလော မကြွလာမီတိုင်အောင် ရာဇလှံတံသည် ယုဒအမျိုးမှ မရွေ့ရ၊ မင်းအာဏာတော်သည်လည်း သူ၏ ခြေရင်းမှ မကင်းရ။ ရှိလော ကြွလာတော်မူသောအခါ လူစုတို့သည် ဆည်းကပ်ကြလိမ့်မည်” ဟု ရေးထားသည်။ ကမ္ဘာဦး ၄၉:၁၀။ လူတို့သည် ခရစ်တော်ထံသို့ စုရုံးလာကြသည်။ လူအုပ်ကြီး၏ စာနာတတ်သော စိတ်နှလုံးများသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့ တောင်းဆိုသော တင်းကျပ်သည့် အခမ်းအနားများထက် မေတ္တာနှင့် ကရုဏာရှိသော သင်ခန်းစာများကို ပိုမိုနှစ်သက် လက်ခံကြသည်။ အကယ်၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိတို့က ကြားဖြတ် မနှောင့်ယှက်ခဲ့လျှင်၊ ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များသည် ဤကမ္ဘာလောက တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ သို့သော် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အာဏာကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ဤခေါင်းဆောင်များသည် ယေရှု၏ သြဇာအာဏာကို ဖျက်ဆီးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သံဟေဒရင် ရှေ့မှောက်တွင် ကိုယ်တော်အား တရားစွဲဆိုခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များကို ဗြောင်ကျကျ ပြစ်တင်ရှုံ့ချခြင်းတို့သည် ဤအရာကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ လူတို့သည် မိမိတို့၏ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များကို အလွန်တရာ ရိုသေကိုးကွယ်ဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရဗ္ဗိတို့၏ တောင်းဆိုချက်များကို ပြစ်တင်ရှုံ့ချဝံ့သူ သို့မဟုတ် လူတို့အပေါ် သူတို့ တင်ထားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို လျှော့ချရန် ကြိုးစားသူ မည်သူမဆိုသည် ဘုရားသခင်ကို ပြစ်မှားသူသာမက၊ နိုင်ငံတော်ကို သစ္စာဖောက်သူအဖြစ်ပါ သတ်မှတ်ခြင်း ခံရသည်။ ဤအချက်အပေါ် အခြေခံ၍ ရဗ္ဗိတို့သည် ခရစ်တော်အပေါ် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာအောင် နှိုးဆွရန် မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် တည်ရှိပြီးသား ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ဖြိုဖျက်ရန် ကြိုးစားနေသူအဖြစ် ပုံဖော်ကြပြီး၊ ထိုသို့ဖြင့် လူတို့အကြားတွင် သဘောထားကွဲလွဲမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ ရောမတို့၏ လုံးလုံးလျားလျား လက်အောက်ခံဖြစ်သွားရန် လမ်းခင်းပေးနေသည်ဟု စွပ်စွဲကြသည်။

In one of the earliest prophecies of Christ it is written, “The
scepter shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between
Bethesda and the Sanhedrin 165
his feet, until Shiloh come; and unto Him shall the gathering of the
people be.” Genesis 49:10. The people were gathering to Christ.
The sympathetic hearts of the multitude accepted lessons of love
and benevolence in preference to the rigid ceremonies required by
the priests. If the priests and rabbis had not interposed, His teaching
would have wrought such a reformation as this world has never
witnessed. But in order to maintain their own power, these leaders
determined to break down the influence of Jesus. His arraignment
before the Sanhedrin, and an open condemnation of His teachings,
would aid in effecting this; for the people still had great reverence
for their religious leaders. Whoever dared to condemn the rabbinical
requirements, or attempt to lighten the burdens they had brought
upon the people, was regarded as guilty, not only of blasphemy, but
of treason. On this ground the rabbis hoped to excite suspicion of
Christ. They represented Him as trying to overthrow the established
customs, thus causing division among the people, and preparing the
way for complete subjugation by the Romans.

သို့သော် ဤရဗ္ဗိတို့ ထက်ထက်သန်သန် အကောင်အထည်ဖော်နေကြသော အစီအစဉ်များသည် သံဟေဒရင်ထက် အခြားသော အစည်းအဝေးတစ်ခုမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် တောကန္တာရတွင် ခရစ်တော်ကို အောင်နိုင်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ပြီးနောက်၊ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်ရန်နှင့် ဖြစ်နိုင်လျှင် ကိုယ်တော်၏ အမှုကို နှောင့်ယှက်ရန် သူ၏ အင်အားစုများကို စုစည်းခဲ့သည်။ တိုက်ရိုက်ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားခြင်းဖြင့် မအောင်မြင်နိုင်သောအရာကို သူသည် ပရိယာယ်ဖြင့် အောင်မြင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ တောကန္တာရအတွင်း တိုက်ပွဲမှ သူ ဆုတ်ခွာသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ သူ၏ အပေါင်းအပါ ကောင်းကင်တမန်ဆိုးများနှင့် အစည်းအဝေးပြုလုပ်ကာ ယုဒလူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ပိုမို ကန်းစေရန်အတွက် သူ၏ အစီအစဉ်များကို ရေးဆွဲခဲ့သည်။ [၂၀၆] သို့မှသာ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ရွေးနှုတ်ရှင်ကို မှတ်မိမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဘာသာရေးလောကရှိ လူသား ကိုယ်စားလှယ်များမှတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်ရန် စီစဉ်ခဲ့ပြီး၊ အမှန်တရား၏ သူရဲကောင်းအပေါ် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ရန်ငြိုးများကို သူတို့အထဲသို့ သွတ်သွင်းပေးခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့အား ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်စေရန်နှင့် ကိုယ်တော်၏ ဘဝကို တတ်နိုင်သမျှ ခါးသီးအောင် ပြုလုပ်စေရန် လမ်းပြလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ဖြင့် ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းတွင် ကိုယ်တော့်ကို စိတ်ပျက်အားလျော့သွားစေရန် မျှော်လင့်သည်။ ဣသရေလ ခေါင်းဆောင်များသည် ကယ်တင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် စာတန်၏ လက်နက်ကိရိယာများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

But the plans which these rabbis were working so zealously to
fulfll originated in another council than that of the Sanhedrin. After
Satan had failed to overcome Christ in the wilderness, he combined
his forces to oppose Him in His ministry, and if possible to thwart His
work. What he could not accomplish by direct, personal effort, he
determined to effect by strategy. No sooner had he withdrawn from
the conflict in the wilderness than in council with his confederate
angels he matured his plans for still further blinding the minds of
the Jewish people, that they might not recognize their Redeemer. He [206]
planned to work through his human agencies in the religious world,
by imbuing them with his own enmity against the champion of truth.
He would lead them to reject Christ and to make His life as bitter as
possible, hoping to discourage Him in His mission. And the leaders
in Israel became instruments of Satan in warring against the Saviour.
Jesus had come to “magnify the law, and make it honorable.”

ယေရှုသည် “ပညတ်တော်ကို ချီးမြှောက်၍ ဂုဏ်အသရေရှိစေခြင်းငှာ” ကြွလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ပညတ်တော်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လျော့နည်းစေရန် မဟုတ်ဘဲ၊ ၎င်းကို မြှင့်တင်ရန် ဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာက “မြေကြီးပေါ်မှာ တရားကို မတည်မချင်း စိတ်မပျက်၊ အားမလျှော့ဘဲ နေလိမ့်မည်” ဟု ဆိုထားသည်။ ဟေရှာယ ၄၂:၂၁၊ ၄။ ကိုယ်တော်သည် ဥပုသ်နေ့ကို ကောင်းချီးမင်္ဂလာဖြစ်မည့်အစား ကျိန်ခြင်းကဲ့သို့ ဖြစ်စေခဲ့သော ထိုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေသည့် တောင်းဆိုချက်များမှ လွတ်မြောက်စေရန် ကြွလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

He was not to lessen its dignity, but to exalt it. The scripture says,
“He shall not fail nor be discouraged, till He have set judgment in
the earth.” Isaiah 42:21, 4. He had come to free the Sabbath from
those burdensome requirements that had made it a curse instead of a
blessing.
166 The Desire of Ages

ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်သည် ဗေသေသဒ၌ ကုသခြင်းအမှုကို ပြုလုပ်ရန်အတွက် ဥပုသ်နေ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် တစ်ပတ်၏ အခြားမည်သည့်နေ့တွင်မဆို ထိုဝေဒနာရှင်ကို ကုသပေးနိုင်ခဲ့ပါသည်။ သို့မဟုတ် ထိုသူအား အိပ်ရာကို မထမ်းခိုင်းဘဲ ကျန်းမာစေရုံမျှသာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် ကိုယ်တော် အလိုရှိသော အခွင့်အရေးကို ပေးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ မြေကြီးပေါ်တွင် ခရစ်တော် ကျင်လည်ခဲ့သော ဘဝ၏ လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းတွင် ပညာရှိသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိပါသည်။ ကိုယ်တော် ပြုလုပ်ခဲ့သမျှ အရာတိုင်းသည် ၎င်းကိုယ်တိုင်တွင် လည်းကောင်း၊ ၎င်း၏ သွန်သင်ချက်တွင် လည်းကောင်း အရေးပါလှသည်။ ရေကန်ရှိ ဝေဒနာရှင်တို့အကြားတွင် ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ ကုသခြင်းတန်ခိုးကို အသုံးပြုရန်အတွက် အဆိုးရွားဆုံးသော အမှုကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး၊ မိမိအပေါ်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သော ကြီးမြတ်သောအမှုကို လူသိရှင်ကြား ကြေညာရန်အတွက် ထိုသူအား သူ၏ အိပ်ရာကို မြို့ထဲတွင် ထမ်းသွားရန် မိန့်မှာခဲ့သည်။ ဤအရာသည် ဥပုသ်နေ့တွင် အဘယ်အမှုကို ပြုပိုင်ခွင့်ရှိသနည်းဟူသော မေးခွန်းကို ပေါ်ပေါက်စေမည်ဖြစ်ပြီး၊ သခင့်နေ့နှင့် ပတ်သက်၍ ယုဒလူတို့၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ပြစ်တင်ရှုံ့ချရန်နှင့် သူတို့၏ ရှေးရိုးစဉ်လာများသည် အချည်းနှီးဖြစ်ကြောင်း ကြေညာရန်အတွက် ကိုယ်တော့်အတွက် လမ်းစဖွင့်ပေးလိမ့်မည်။

For this reason He had chosen the Sabbath upon which to perform the act of healing at Bethesda. He could have healed the sick
man as well on any other day of the week; or He might simply have
cured him, without bidding him bear away his bed. But this would
not have given Him the opportunity He desired. A wise purpose
underlay every act of Christ’s life on earth. Everything He did was
important in itself and in its teaching. Among the afflicted ones at the
pool He selected the worst case upon whom to exercise His healing
power, and bade the man carry his bed through the city in order to
publish the great work that had been wrought upon him. This would
raise the question of what it was lawful to do on the Sabbath, and
would open the way for Him to denounce the restrictions of the Jews
in regard to the Lord’s day, and to declare their traditions void.

ဒုက္ခရောက်နေသူများကို ကူညီပေးသော အမှုသည် ဥပုသ်ပညတ်တော်နှင့် ကိုက်ညီကြောင်း ယေရှုက သူတို့အား ရှင်းပြခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေရသော လူသားများကို ကူညီစောင့်ရှောက်ရန် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား အမြဲတမ်း ဆင်းတက်နေကြသော ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်တို့၏ အမှုနှင့်လည်း ကိုက်ညီပါသည်။ ယေရှုက “ငါ့ခမည်းတော်သည် ယခုတိုင်အောင် အမှုဆောင်တော်မူသည်ဖြစ်၍ ငါသည်လည်း အမှုဆောင်၏” ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ နေ့ရက်တိုင်းသည် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ဘုရားသခင် ပိုင်ဆိုင်သောနေ့များ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ ယုဒလူတို့၏ ပညတ်တော် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် မှန်ကန်ခဲ့လျှင်၊ မြေကြီးအုတ်မြစ်ကို စတင်ချမှတ်ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ သက်ရှိအရာအားလုံးကို အသက်ပေးကာ ထောက်ပံ့ပေးနေသော ယေဟောဝါဘုရားသခင်မှာ အပြစ်ရှိနေပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မိမိ၏ အမှုတော်သည် ကောင်းသည်ဟု ကြေညာကာ ၎င်း၏ ပြီးစီးမှုကို အောက်မေ့ရန်အတွက် ဥပုသ်နေ့ကို သတ်မှတ်ခဲ့သော အရှင်သည် မိမိ၏ အလုပ်ကို ရပ်ဆိုင်းထားရမည်ဖြစ်ပြီး စကြဝဠာ၏ အဆုံးမရှိသော လည်ပတ်မှုကိုလည်း ရပ်တန့်ထားရပေလိမ့်မည်။

Jesus stated to them that the work of relieving the afflicted was
in harmony with the Sabbath law. It was in harmony with the work
of God’s angels, who are ever descending and ascending between
heaven and earth to minister to suffering humanity. Jesus declared,
“My Father worketh hitherto, and I work.” All days are God’s, in
which to carry out His plans for the human race. If the Jews’ interpretation of the law was correct, then Jehovah was at fault, whose
work has quickened and upheld every living thing since frst He laid
the foundations of the earth; then He who pronounced His work
good, and instituted the Sabbath to commemorate its completion,
must put a period to His labor, and stop the never-ending routine of
the universe.

ဘုရားသခင်သည် ဥပုသ်နေ့တွင် နေမင်းကို မိမိ၏ တာဝန်မထမ်းဆောင်ရန်၊ မြေကြီးကို နွေးထွေးစေခြင်းနှင့် သစ်ပင်ပန်းမန်များကို ရှင်သန်စေခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပေးသည့် အလင်းရောင်ခြည်များကို ဖြတ်တောက်ပစ်ရန် တားမြစ်သင့်ပါသလော။ ကမ္ဘာကြီး၏ စနစ်တစ်ခုလုံးသည် ထိုသန့်ရှင်းသော နေ့တွင် ရပ်တန့်နေသင့်ပါသလော။ [၂၀၇] ကိုယ်တော်သည် စမ်းချောင်းများကို လယ်ကွင်းများနှင့် တောတောင်များကို ရေမလောင်းရန် မိန့်မှာသင့်ပါသလော၊ ပင်လယ်လှိုင်းတံပိုးများကို အစဉ်မပြတ် ဒီရေအတက်အကျ မပြုလုပ်ရန် တားမြစ်သင့်ပါသလော။ ဂျုံနှင့် ပြောင်းဖူးပင်များသည် ကြီးထွားခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းထားသင့်သလား၊ မှည့်ဝင်းနေသော စပျစ်သီးများသည် ခရမ်းရောင်အဆင်း ပေါ်ထွက်ခြင်းကို နှောင့်နှေးစေသင့်သလား။ သစ်ပင်များနှင့် ပန်းမန်များသည် ဥပုသ်နေ့တွင် အဖူးအပွင့်များ မထွက်သင့်ပါသလော။

Should God forbid the sun to perform its offce upon the Sabbath, cut off its genial rays from warming the earth and nourishing
vegetation? Must the system of worlds stand still through that holy
[207] day? Should He command the brooks to stay from watering the
felds and forests, and bid the waves of the sea still their ceaseless
ebbing and flowing? Must the wheat and corn stop growing, and the
ripening cluster defer its purple bloom? Must the trees and flowers
put forth no bud nor blossom on the Sabbath?

ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် လူတို့သည် မြေကြီး၏ အသီးအနှံများကို လွဲချော်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ လူ့ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစေသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများလည်း ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။ သဘာဝတရားသည် သူမ၏ မပြောင်းလဲသော လမ်းစဉ်အတိုင်း ဆက်လက်သွားရပါမည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ လက်တော်ကို ခဏမျှပင် ရပ်နားထား၍ မရနိုင်ပါ၊ သို့မဟုတ်လျှင် လူသားတို့သည် မောပန်းနွမ်းနယ်ကာ သေဆုံးသွားကြပါလိမ့်မည်။ လူသားသည်လည်း ဤနေ့တွင် လုပ်ဆောင်ရန် အမှုတစ်ခု ရှိပါသည်။ အသက်ရှင်ရန် လိုအပ်ချက်များကို ဂရုစိုက်ရမည်၊ ဝေဒနာရှင်များကို ပြုစုရမည်၊ နွမ်းပါးသူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမည်။ ဥပုသ်နေ့တွင် ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကူညီရန် လျစ်လျူရှုသောသူသည် အပြစ်မရှိဟု မှတ်ယူခြင်း ခံရမည်မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော အနားယူရာနေ့ကို လူသားအတွက် ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကရုဏာရှိသော အမှုတော်များသည် ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အပြည့်အဝ ကိုက်ညီပါသည်။ မိမိ၏ သတ္တဝါများအနေဖြင့် ဥပုသ်နေ့ဖြစ်စေ၊ အခြားနေ့ရက်တွင်ဖြစ်စေ ကုသပေးနိုင်သော နာကျင်မှုကို တစ်နာရီမျှပင် ခံစားနေရမည်ကို ဘုရားသခင် အလိုမရှိပါ။

In such a case, men would miss the fruits of the earth, and
the blessings that make life desirable. Nature must continue her
unvarying course. God could not for a moment stay His hand, or
man would faint and die. And man also has a work to perform on
this day. The necessities of life must be attended to, the sick must
Bethesda and the Sanhedrin 167
be cared for, the wants of the needy must be supplied. He will not
be held guiltless who neglects to relieve suffering on the Sabbath.

ဘုရားသခင်ထံသို့ တောင်းဆိုချက်များသည် အခြားနေ့များထက် ဥပုသ်နေ့တွင် ပိုမိုကြီးမားသည်။ ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်သည် ထိုအခါ၌ မိမိတို့၏ ပုံမှန်အလုပ်များကို စွန့်ခွာကာ ဆင်ခြင်တွေးတောခြင်းနှင့် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းတို့တွင် အချိန်ကုန်လွန်စေကြသည်။ သူတို့သည် အခြားနေ့များထက် ဥပုသ်နေ့တွင် ဘုရားသခင်ထံမှ ကျေးဇူးများကို ပိုမိုတောင်းခံကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ အထူးအာရုံစိုက်မှုကို တောင်းဆိုကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ အကောင်းဆုံးသော ကောင်းချီးများကို တောင့်တကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ဤတောင်းဆိုချက်များကို မပေးသနားမီ ဥပုသ်နေ့ ကုန်ဆုံးသည်အထိ စောင့်မနေပါ။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမှုတော်သည် မည်သည့်အခါမျှ မရပ်စဲပါ၊ လူတို့သည်လည်း ကောင်းသောအမှု ပြုခြင်းမှ မည်သည့်အခါမျှ မရပ်နားသင့်ပါ။

God’s holy rest day was made for man, and acts of mercy are in
perfect harmony with its intent. God does not desire His creatures to
suffer an hour’s pain that may be relieved upon the Sabbath or any
other day.
The demands upon God are even greater upon the Sabbath than
upon other days. His people then leave their usual employment, and
spend the time in meditation and worship. They ask more favors of
Him on the Sabbath than upon other days. They demand His special
attention. They crave His choicest blessings. God does not wait
for the Sabbath to pass before He grants these requests. Heaven’s
work never ceases, and men should never rest from doing good.

ဥပုသ်နေ့သည် အကျိုးမရှိသော အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေရမည့် အချိန်ကာလတစ်ခုအဖြစ် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ပါ။ ပညတ်တော်သည် သခင့်အနားယူရာနေ့တွင် လောကီအလုပ်များကို တားမြစ်ထားသည်၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် ပင်ပန်းစွာ လုပ်ဆောင်ရမှုများကို ရပ်နားရမည်၊ ထိုနေ့တွင် လောကီပျော်ရွှင်မှု သို့မဟုတ် အမြတ်အစွန်းအတွက် မည်သည့်အလုပ်ကိုမျှ မလုပ်ဆောင်သင့်ပါ။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ဖန်ဆင်းခြင်းအမှုကို ရပ်နားကာ ဥပုသ်နေ့တွင် အနားယူ၍ ၎င်းကို ကောင်းချီးပေးခဲ့သကဲ့သို့၊ လူသားသည်လည်း မိမိ၏ နေ့စဉ်ဘဝ အလုပ်အကိုင်များကို စွန့်ခွာကာ၊ ထိုသန့်ရှင်းသော နာရီများကို ကျန်းမာသော အနားယူမှု၊ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုနှင့် သန့်ရှင်းသော လုပ်ဆောင်ချက်များအတွက် မြှုပ်နှံရမည်ဖြစ်သည်။ ဝေဒနာရှင်များကို ကုသပေးသော ခရစ်တော်၏ အမှုသည် ပညတ်တော်နှင့် အပြည့်အဝ ကိုက်ညီပါသည်။ ၎င်းသည် ဥပုသ်နေ့ကို ဂုဏ်တင်ခဲ့ပါသည်။

The Sabbath is not intended to be a period of useless inactivity.
The law forbids secular labor on the rest day of the Lord; the toil
that gains a livelihood must cease; no labor for worldly pleasure
or proft is lawful upon that day; but as God ceased His labor of
creating, and rested upon the Sabbath and blessed it, so man is to
leave the occupations of his daily life, and devote those sacred hours
to healthful rest, to worship, and to holy deeds. The work of Christ
in healing the sick was in perfect accord with the law. It honored the
Sabbath.

ယေရှုသည် ကောင်းကင်ဘုံရှိ ခမည်းတော်နှင့် အလားတူပင် သန့်ရှင်းပြီး ထပ်တူညီသော စရိုက်လက္ခဏာရှိသော အမှုကို ပြုလုပ်ခြင်းတွင် ဘုရားသခင်နှင့် တန်းတူအခွင့်အရေးရှိကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောကြားခဲ့သည်။ သို့သော် ဖာရိရှဲတို့သည် သာ၍ အမျက်ထွက်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ နားလည်မှုအရ ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်ရုံသာမက၊ ဘုရားသခင်ကို “မိမိ၏ ခမည်းတော်” ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းအားဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဘုရားသခင်နှင့် တန်းတူဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ယောဟန် ၅:၁၈။

Jesus claimed equal rights with God in doing a work equally
sacred, and of the same character with that which engaged the Father
in heaven. But the Pharisees were still more incensed. He had not
only broken the law, according to their understanding, but in calling
God “His own Father” had declared Himself equal with God. John
5:18, R. V.

ယုဒလူမျိုး တစ်မျိုးလုံးက ဘုရားသခင်ကို သူတို့၏ ခမည်းတော်ဟု ခေါ်ဆိုကြသဖြင့်၊ အကယ်၍ ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးတွင် ထိုနည်းတူပင် တည်ရှိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့လျှင် သူတို့ ဤမျှ ဒေါသထွက်ကြမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူတို့သည် ကိုယ်တော့်ကို ဘုရားသခင်ကို ပြစ်မှားသူအဖြစ် စွပ်စွဲခဲ့ကြခြင်းမှာ ကိုယ်တော်သည် ဤသို့သော အခိုင်အမာ ပြောဆိုမှုကို အမြင့်ဆုံးသော သဘောဖြင့် ပြောကြားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ [၂၀၈]

The whole nation of the Jews called God their Father, therefore
they would not have been so enraged if Christ had represented Himself as standing in the same relation to God. But they accused Him
of blasphemy, showing that they understood Him as making this [208]
claim in the highest sense.

ခရစ်တော်၏ ဤဆန့်ကျင်ဘက်ပြုသူတို့တွင် ကိုယ်တော် သူတို့၏ သိက္ခာတရားထံသို့ ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သော အမှန်တရားများကို တုံ့ပြန်ရန် မည်သည့် အထောက်အထားမျှ မရှိကြပေ။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများနှင့် ရှေးရိုးစဉ်လာများကိုသာ ကိုးကားနိုင်ကြပြီး၊ ယေရှုက ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် သဘာဝတရား၏ အစဉ်မပြတ် လည်ပတ်မှုတို့မှ ထုတ်ယူပြခဲ့သော အထောက်အထားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုအရာများမှာ အလွန်အားနည်းပြီး အဓိပ္ပာယ်ကင်းမဲ့နေပုံရသည်။ အကယ်၍ ရဗ္ဗိတို့သည် အလင်းကို ရယူလိုသော စိတ်ဆန္ဒ အနည်းငယ်မျှ ရှိခဲ့လျှင်၊ ယေရှုသည် အမှန်တရားကို ပြောနေကြောင်း သူတို့ ယုံကြည်သွားကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူတို့သည် ဥပုသ်နေ့နှင့် ပတ်သက်၍ ကိုယ်တော် တင်ပြခဲ့သော အချက်များကို ရှောင်လွှဲခဲ့ကြပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်နှင့် တန်းတူဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုသောကြောင့် ကိုယ်တော့်အပေါ် ဒေါသဖြစ်လာအောင် လှုံ့ဆော်ခဲ့ကြသည်။ အုပ်စိုးသူတို့၏ အမျက်ဒေါသမှာ အတိုင်းအထက်အလွန် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် လူတို့ကို မကြောက်ခဲ့လျှင်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိတို့သည် ယေရှုကို ထိုနေရာ၌ပင် သတ်ပစ်ကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကိုယ်တော့်ဘက်တွင်ရှိသော လူထု၏ စိတ်သဘောထားမှာ ပြင်းထန်လှသည်။ လူအများစုသည် မိမိတို့၏ ရောဂါများကို ကုသပေးပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သော မိတ်ဆွေအဖြစ် ယေရှုကို မှတ်မိကြပြီး၊ ဗေသေသဒရှိ ဝေဒနာရှင်ကို ကိုယ်တော် ကုသပေးခြင်းမှာ မှန်ကန်ကြောင်း သတ်မှတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းဆောင်များသည် သူတို့၏ မုန်းတီးမှုကို အောင့်အီးထားခဲ့ကြရသည်။

These adversaries of Christ had no arguments with which to meet
the truths He brought home to their consciences. They could only
cite their customs and traditions, and these seemed weak and vapid
when compared with the arguments Jesus had drawn from the word
of God and the unceasing round of nature. Had the rabbis felt any
168 The Desire of Ages
desire to receive light, they would have been convinced that Jesus
spoke the truth. But they evaded the points He made concerning the
Sabbath, and sought to stir up anger against Him because He claimed
to be equal with God. The fury of the rulers knew no bounds. Had
they not feared the people, the priests and rabbis would have slain
Jesus on the spot. But the popular sentiment in His favor was strong.
Many recognized in Jesus the friend who had healed their diseases
and comforted their sorrows, and they justifed His healing of the
sufferer at Bethesda. So for the time the leaders were obliged to
restrain their hatred.

ယေရှုသည် ဘုရားသခင်ကို ပြစ်မှားသည်ဟူသော စွဲချက်ကို ပယ်ချခဲ့သည်။ သင်တို့ စွပ်စွဲနေသော ဤအမှုကို ပြုလုပ်ရန် ငါ၌ရှိသော အခွင့်အာဏာမှာ ငါသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ခြင်း၊ သဘာဝ၊ အလိုဆန္ဒနှင့် ရည်ရွယ်ချက်တို့တွင် ကိုယ်တော်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ကိုယ်တော် မိန့်တော်မူ၏။ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် စောင့်ရှောက်ခြင်း အမှုတော်အားလုံးတွင် ငါသည် ဘုရားသခင်နှင့် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်သည်။ “ခမည်းတော်ပြုတော်မူသောအမှုကို သားတော်သည် မြင်လျှင်၊ ထိုအမှုမှတစ်ပါး အဘယ်အမှုကိုမျှ မိမိအလိုအလျောက် မပြုနိုင်။” ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို ကိုယ်တော် ဤလောကသို့ ကြွလာပြီး လုပ်ဆောင်ရန် စေလွှတ်ခြင်းခံရသော ထိုအမှုအတွက်ပင် စစ်ဆေးမေးမြန်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အပြစ်များကြောင့် ဘုရားသခင်နှင့် ကွာဝေးနေကြပြီး၊ မိမိတို့၏ မာန်မာနကြောင့် ကိုယ်တော်နှင့် မပတ်သက်ဘဲ သီးခြား လှုပ်ရှားနေကြသည်။ သူတို့သည် အရာခပ်သိမ်းအတွက် မိမိတို့ဘာသာ လုံလောက်သည်ဟု ခံစားကြပြီး၊ မိမိတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို လမ်းညွှန်ပေးမည့် သာ၍ မြင့်မြတ်သော ပညာတော်ကို လိုအပ်သည်ဟု မထင်မှတ်ကြပေ။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ သားတော်မှာမူ ခမည်းတော်၏ အလိုတော်သို့ ပုံအပ်ထားပြီး ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ကို အမှီပြုနေသည်။ ခရစ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို လုံးလုံးလျားလျား စွန့်လွှတ်ထားသဖြင့် မိမိအတွက် မည်သည့်အစီအစဉ်မျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပါ။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်များကို လက်ခံခဲ့ပြီး၊ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တော်၏ အစီအစဉ်များကို ဖွင့်ပြပေးခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘဝများသည် ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်အတိုင်း ရိုးရှင်းစွာ လည်ပတ်နိုင်စေရန် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်ကို အမှီပြုသင့်သည်။

Jesus repelled the charge of blasphemy. My authority, He said,
for doing the work of which you accuse Me, is that I am the Son
of God, one with Him in nature, in will, and in purpose. In all His
works of creation and providence, I co-operate with God. “The
Son can do nothing of Himself, but what He seeth the Father do.”
The priests and rabbis were taking the Son of God to task for the
very work He had been sent into the world to do. By their sins
they had separated themselves from God, and in their pride were
moving independently of Him. They felt suffcient in themselves for
all things, and realized no need of a higher wisdom to direct their
acts. But the Son of God was surrendered to the Father’s will, and
dependent upon His power. So utterly was Christ emptied of self
that He made no plans for Himself. He accepted God’s plans for
Him, and day by day the Father unfolded His plans. So should we
depend upon God, that our lives may be the simple outworking of
His will.

မောရှေသည် ဘုရားသခင် ကိန်းဝပ်တော်မူရာ အရပ်အဖြစ် သန့်ရှင်းရာဌာနကို တည်ဆောက်တော့မည့်အချိန်တွင်၊ တောင်ပေါ်၌ သူ့အား ပြသခဲ့သော ပုံစံအတိုင်း အရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ရန် ညွှန်ကြားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ မောရှေသည် ဘုရားသခင်၏ အမှုကို ပြုရန် စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ သူ၏ အကြံပြုချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အတော်ဆုံးနှင့် အကျွမ်းကျင်ဆုံးသော လူများလည်း အဆင်သင့် ရှိနေကြသည်။ သို့သော် သူသည် သန့်ရှင်းရာဌာန၏ ဆည်းလည်း၊ သလဲသီး၊ ပန်းပွား၊ အမြိတ်၊ ကုလားကာ သို့မဟုတ် မည်သည့် အိုးခွက်ဖလားကိုမဆို သူ့အား ပြသခဲ့သော ပုံစံအတိုင်းမှတစ်ပါး အခြား မည်သည့်ပုံစံဖြင့်မျှ မလုပ်ဆောင်ရပါ။ ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံရှိ အရာများကို ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ ထိုပုံစံကို သူ မြင်တွေ့နိုင်ရန်နှင့် ၎င်းအတိုင်း [၂၀၉] အရာအားလုံးကို ပြုလုပ်နိုင်ရန်အတွက် ထာဝရဘုရားသည် သူ့ကို မိမိ၏ ဘုန်းတော်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူပင်၊ ကိုယ်တော်သည် ကိန်းဝပ်လိုသော ဣသရေလလူမျိုးတို့အား ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းကြီးသော စရိုက်လက္ခဏာ စံနမူနာကို ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ သိနာတောင်ပေါ်မှ ပုံစံတော်ကို ပညတ်တော် ပေးအပ်စဉ်က လည်းကောင်း၊ ထာဝရဘုရားသည် မောရှေ၏ ရှေ့မှ လွန်သွားစဉ် “ထာဝရဘုရား၊ ထာဝရဘုရား၊ ကရုဏာတော်နှင့် ပြည့်စုံ၍ ကျေးဇူးပြုတတ်သောဘုရား၊ စိတ်ရှည်၍ ကရုဏာတော်နှင့်လည်းကောင်း၊ သစ္စာတော်နှင့်လည်းကောင်း ကြွယ်ဝသောဘုရား၊ လူအထောင်အသောင်းတို့အဖို့ ကရုဏာတော်ကို သိုထား၍ ဒုစရိုက်၊ အပြစ်၊ ပြစ်မှားခြင်းကို အခွင့်ပေးတော်မူသောဘုရား” ဟု ကြွေးကြော်စဉ်က လည်းကောင်း ပြသခဲ့သည်။ ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၆၊ ၇။

When Moses was about to build the sanctuary as a dwelling
place for God, he was directed to make all things according to the
pattern shown him in the mount. Moses was full of zeal to do God’s
work; the most talented, skillful men were at hand to carry out his
suggestions. Yet he was not to make a bell, a pomegranate, a tassel,
a fringe, a curtain, or any vessel of the sanctuary, except according
to the pattern shown him. God called him into the mount, and
revealed to him the heavenly things. The Lord covered him with
[209] His own glory, that he might see the pattern, and according to it
all things were made. So to Israel, whom He desired to make His
dwelling place, He had revealed His glorious ideal of character. The
pattern was shown them in the mount when the law was given from
Bethesda and the Sanhedrin 169
Sinai, and when the Lord passed by before Moses and proclaimed,
“The Lord, The Lord God, merciful and gracious, long-suffering,
and abundant in goodness and truth, keeping mercy for thousands,
forgiving iniquity and transgression and sin.” Exodus 34:6, 7.

ဣသရေလလူတို့သည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ပုံစံတော်အတိုင်း တည်ဆောက်ခြင်း မပြုခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ဘုရားသခင် ကိန်းဝပ်တော်မူရာ စစ်မှန်သော ဗိမာန်တော်ဖြစ်သော ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ မြေကြီးပေါ်မှ ဘဝအသေးစိတ်တိုင်းကို ဘုရားသခင်၏ စံနမူနာနှင့်အညီ ပုံဖော်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်က “အကျွန်ုပ်၏ဘုရားသခင်၊ ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ခြင်းငှာ အကျွန်ုပ်သည် အားရဝမ်းမြောက်ပါ၏။ ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်သည် အကျွန်ုပ်၏ နှလုံးထဲမှာ တည်ပါ၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဆာလံ ၄၀:၈။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ စရိုက်လက္ခဏာများကိုလည်း “ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင် ကိန်းဝပ်တော်မူရာဌာန” ဖြစ်စေရန် တည်ဆောက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဧဖက် ၂:၂၂။ ကျွန်ုပ်တို့သည် “ပုံစံတော်အတိုင်း အရာအားလုံးကို ပြုလုပ်” ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုပုံစံမှာ “ငါတို့အတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံတော်မူ၍ ခြေတော်ရာကို လိုက်စေခြင်းငှာ ပုံသက်သေကို ထားတော်မူသော” ကိုယ်တော်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ဟေဗြဲ ၈:၅၊ ၁ ပေတရု ၂:၂၁။

Israel had chosen their own ways. They had not builded according to the pattern; but Christ, the true temple for God’s indwelling,
molded every detail of His earthly life in harmony with God’s ideal.
He said, “I delight to do Thy will, O My God: yea, Thy law is within
My heart.” Psalm 40:8. So our characters are to be builded “for
an habitation of God through the Spirit.” Ephesians 2:22. And we
are to “make all things according to the pattern,” even Him who
“suffered for us, leaving us an example, that ye should follow His
steps.” Hebrews 8:5; 1 Peter 2:21.

ခရစ်တော်၏ စကားတော်များသည် ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်ကို ကောင်းကင်ဘုံရှိ ခမည်းတော်နှင့် ခွဲခြား၍မရအောင် ချည်နှောင်ထားသူများအဖြစ် မှတ်ယူသင့်ကြောင်း သွန်သင်နေပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အနေအထား မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ၊ ကံကြမ္မာ အားလုံးကို လက်တော်ထဲ၌ ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဘုရားသခင်ကို ကျွန်ုပ်တို့ အမှီပြုနေရသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား လုပ်ဆောင်ရန် အမှုကို ခန့်အပ်ထားပြီး၊ ထိုအမှုအတွက် စွမ်းရည်နှင့် နည်းလမ်းများကို ပေးသနားထားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိတို့၏ အလိုဆန္ဒကို ဘုရားသခင်ထံ ပုံအပ်ထားပြီး ကိုယ်တော်၏ ခွန်အားနှင့် ပညာကို ကိုးစားနေသမျှ ကာလပတ်လုံး၊ ကိုယ်တော်၏ ကြီးမြတ်သော အစီအစဉ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အစိတ်အပိုင်းကို ပြည့်စုံစေရန် ဘေးကင်းသော လမ်းစဉ်များ၌ လမ်းပြခြင်း ခံရပါလိမ့်မည်။ သို့သော် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ပညာနှင့် တန်ခိုးကို အမှီပြုသောသူသည် မိမိကိုယ်ကို ဘုရားသခင်နှင့် ခွဲခွာစေခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်နှင့်အတူ တစ်သားတည်း လုပ်ဆောင်မည့်အစား၊ သူသည် ဘုရားသခင်နှင့် လူသားတို့၏ ရန်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

The words of Christ teach that we should regard ourselves as
inseparably bound to our Father in heaven. Whatever our position,
we are dependent upon God, who holds all destinies in His hands.
He has appointed us our work, and has endowed us with faculties
and means for that work. So long as we surrender the will to God,
and trust in His strength and wisdom, we shall be guided in safe
paths, to fulfll our appointed part in His great plan. But the one
who depends upon his own wisdom and power is separating himself
from God. Instead of working in unison with Christ, he is fulflling
the purpose of the enemy of God and man.

ကယ်တင်ရှင်သည် ဆက်လက်မိန့်ကြားသည်မှာ “ခမည်းတော်သည် ပြုတော်မူသမျှတို့ကို သားတော်သည်လည်း ထိုနည်းတူ ပြုတတ်၏။... ခမည်းတော်သည် သေသောသူတို့ကို ထမြောက်စေ၍ အသက်ရှင်စေတော်မူသည်နည်းတူ၊ သားတော်သည်လည်း မိမိအလိုရှိသမျှသောသူတို့ကို အသက်ရှင်စေတတ်၏။” ဇဒ္ဒုကဲတို့သည် ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း မရှိဟု ယူဆကြသော်လည်း၊ ယေရှုက သူတို့အား ခမည်းတော်၏ ကြီးမြတ်သော လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုမှာ သေသောသူတို့ကို ထမြောက်စေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအမှုကို ပြုနိုင်စွမ်းရှိကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ “သေသောသူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်၏ အသံတော်ကို ကြားရမည့်အချိန်ကာလသည် ယခုပင် ရောက်ခဲ့ပြီ။ ကြားသောသူတို့သည်လည်း အသက်ရှင်ကြလိမ့်မည်။” ဖာရိရှဲတို့သည် သေသောသူတို့ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းကို ယုံကြည်ကြသည်။ ခရစ်တော်သည် သေသောသူတို့ကို အသက်ပေးနိုင်သော တန်ခိုးသည် ယခုပင် သူတို့အကြားတွင် ရှိနေပြီး၊ ၎င်း၏ ထင်ရှားပြသမှုကို သူတို့ မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ဤပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း တန်ခိုးသည်ပင် “အပြစ်နှင့် ဒုစရိုက်၌ သေနေသော” ဝိညာဉ်ကို အသက်ပေးသောအရာ ဖြစ်သည်။ ဧဖက် ၂:၁။ ခရစ်တော်ယေရှု၌ရှိသော ထိုအသက်၏ ဝိညာဉ်တော်၊ “ကိုယ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း တန်ခိုးတော်” သည် လူတို့ကို “အပြစ်နှင့် သေခြင်းတရားမှ လွတ်မြောက်စေသည်”။ [၂၁၀] ဖိလိပ္ပိ ၃:၁၀၊ ရောမ ၈:၂။ မကောင်းမှု၏ အစိုးရခြင်းသည် ပျက်စီးသွားပြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဝိညာဉ်သည် အပြစ်မှ ကင်းဝေးစေသည်။ ခရစ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော်ထံသို့ မိမိ၏ စိတ်နှလုံးကို ဖွင့်ပေးသောသူသည်၊ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သင်္ချိုင်းမှ ထုတ်ဆောင်ပေးမည့် ထိုကြီးမြတ်သော တန်ခိုးတော်၏ ပါဝင်ခံစားသူ ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။

The Saviour continued: “What things soever He [the Father]
doeth, these also doeth the Son likewise.... As the Father raiseth up
the dead, and quickeneth them; even so the Son quickeneth whom
He will.” The Sadducees held that there would be no resurrection of
the body; but Jesus tells them that one of the greatest works of His
Father is raising the dead, and that He Himself has power to do the
same work. “The hour is coming, and now is, when the dead shall
hear the voice of the Son of God: and they that hear shall live.” The
Pharisees believed in the resurrection of the dead. Christ declares
that even now the power which gives life to the dead is among them,
and they are to behold its manifestation. This same resurrection
power is that which gives life to the soul “dead in trespasses and
sins.” Ephesians 2:1. That spirit of life in Christ Jesus, “the power
of His resurrection,” sets men “free from the law of sin and death.” [210]
Philippians 3:10; Romans 8:2. The dominion of evil is broken, and
170 The Desire of Ages
through faith the soul is kept from sin. He who opens his heart to
the Spirit of Christ becomes a partaker of that mighty power which
shall bring forth his body from the grave.

နှိမ့်ချသော နာဇရက်မြို့သားသည် မိမိ၏ စစ်မှန်သော မွန်မြတ်မှုကို အခိုင်အမာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ ကိုယ်တော်သည် လူသားမျိုးနွယ်ထက် သာလွန်မြင့်မားသွားပြီး၊ အပြစ်နှင့် အရှက်တရား၏ အသွင်အပြင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ကာ၊ ကောင်းကင်တမန်တို့၏ ရိုသေခြင်းကို ခံရသောသူ၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်၊ စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်သောသူအဖြစ် ထင်ရှားပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ နားထောင်နေသူတို့သည် မှင်တက်သွားကြသည်။ မည်သည့်လူသားမျှ ကိုယ်တော်ကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို မပြောဖူးသကဲ့သို့၊ ဤကဲ့သို့သော ဘုရင်ဆန်သည့် ဘုန်းအာနုဘော်မျိုးလည်း မရှိဖူးချေ။ ကိုယ်တော်၏ ပြောဆိုချက်များသည် ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းနှင့် လောကသားတို့၏ တာဝန်ကို အပြည့်အဝ ကြေညာခဲ့သည်။ “ခမည်းတော်သည် အဘယ်သူကိုမျှ တရားမစီရင်။ တရားစီရင်ခြင်း အခွင့်ရှိသမျှကို သားတော်အား အပ်ပေးတော်မူပြီ။ သို့ဖြစ်၍ လူအပေါင်းတို့သည် ခမည်းတော်ကို ရိုသေကြသည်နည်းတူ သားတော်ကို ရိုသေကြလိမ့်မည်။ သားတော်ကို မရိုသေသောသူသည် သားတော်ကို စေလွှတ်တော်မူသော ခမည်းတော်ကို မရိုသေ။... ခမည်းတော်သည် မိမိ၌ အသက်ရှိတော်မူသည်နည်းတူ၊ သားတော်သည်လည်း မိမိ၌ အသက်ရှိရသောအခွင့်ကို ပေးတော်မူပြီ။ သားတော်သည် လူသားဖြစ်သောကြောင့် တရားစီရင်ခြင်း အခွင့်ကိုလည်း ပေးတော်မူပြီ။” ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူတို့သည် ခရစ်တော်၏ အမှုကို ပြစ်တင်ရှုံ့ချရန် တရားသူကြီးများအဖြစ် မိမိတို့ကိုယ်ကို သတ်မှတ်ထားကြသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ တရားသူကြီးနှင့် မြေကြီးတစ်ပြင်လုံး၏ တရားသူကြီးအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ကြေညာခဲ့သည်။ ဤလောကကို ခရစ်တော်အား အပ်နှံထားပြီး၊ ကိုယ်တော်မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်ထံမှ ကောင်းချီးတိုင်းသည် ကျဆုံးသွားသော လူသားမျိုးနွယ်ထံသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် လူ့ဇာတိမခံယူမီကပင် ရွေးနှုတ်ရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။ အပြစ်ရှိသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကယ်တင်ရှင်လည်း ရှိနေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် အားလုံးအား အလင်းနှင့် အသက်ကို ပေးသနားထားပြီး၊ ပေးသနားထားသော အလင်း၏ အတိုင်းအတာအရ လူတိုင်းသည် စီရင်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။ အလင်းကို ပေးသနားခဲ့သောသူ၊ ကိုယ်တော် နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သောသူ...

 

The humble Nazarene asserts His real nobility. He rises above
humanity, throws off the guise of sin and shame, and stands revealed,
the Honored of the angels, the Son of God, One with the Creator
of the universe. His hearers are spellbound. No man has ever
spoken words like His, or borne himself with such a kingly majesty.
His utterances are clear and plain, fully declaring His mission, and
the duty of the world. “For the Father judgeth no man, but hath
committed all judgment unto the Son: that all men should honor the
Son, even as they honor the Father. He that honoreth not the Son
honoreth not the Father which hath sent Him.... For as the Father
hath life in Himself; so hath He given to the Son to have life in
Himself; and hath given Him authority to execute judgment also,
because He is the Son of man.”

ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူတို့သည် ခရစ်တော်၏အမှုတော်ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချရန် မိမိတို့ကိုယ်ကို တရားသူကြီးများအဖြစ် ခန့်အပ်ထားကြသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို သူတို့၏တရားသူကြီးအဖြစ်လည်းကောင်း၊ မြေကြီးတစ်ပြင်လုံး၏ တရားသူကြီးအဖြစ်လည်းကောင်း ကြေညာတော်မူခဲ့သည်။ လောကကြီးကို ခရစ်တော်ထံ အပ်နှံထားပြီးဖြစ်၍ ဘုရားသခင်ထံတော်မှ ကျဆင်းလေသော လူမျိုးနွယ်စုထံသို့ ရောက်ရှိလာသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာတိုင်းသည် ကိုယ်တော်အားဖြင့်သာ လာခြင်းဖြစ်သည်။

The priests and rulers had set themselves up as judges to condemn Christ’s work, but He declared Himself their judge, and the
judge of all the earth. The world has been committed to Christ, and
through Him has come every blessing from God to the fallen race.
He was the Redeemer before as after His incarnation. As soon as
there was sin, there was a Saviour. He has given light and life to all,
and according to the measure of light given, each is to be judged.

လူ့ဇာတိမခံယူမီကပင် ကိုယ်တော်သည် ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်တော်မူ၏။ အပြစ်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကယ်တင်ရှင်သည်လည်း ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် လူသားအားလုံးကို အလင်းနှင့်အသက်ကို ပေးသနားတော်မူခဲ့ပြီး၊ ပေးသနားတော်မူသော အလင်းပမာဏနှင့်အညီ တစ်ဦးချင်းစီသည် တရားစီရင်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။ အလင်းကိုပေးတော်မူသောသူ၊ လူ့ဝိညာဉ်ကို အပြစ်မှ သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ဆွဲဆောင်နိုင်ရန် အနုညွတ်ဆုံးသော မေတ္တာဖြင့် နောက်တော်သို့ လိုက်ပါတောင်းပန်တော်မူသောသူသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကာကွယ်ပေးသူနှင့် တရားသူကြီးလည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ကြီးစွာသော ပဋိပက္ခစတင်ချိန်မှစ၍ စာတန်သည် လှည့်ဖြားခြင်းဖြင့် မိမိ၏အရေးကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ပြီး၊ ခရစ်တော်သည် သူ၏အစီအမံများကို ဖော်ထုတ်ရန်နှင့် သူ၏တန်ခိုးကို ချိုးနှိမ်ရန် လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ ထိုလှည့်ဖြားသူကို ရင်ဆိုင်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး၊ ခေတ်အဆက်ဆက် သုံ့ပန်းများကို သူ၏လက်တွဲမှ လုယူရန် ကြိုးပမ်းနေသူသည်ပင် လူသားတိုင်းကို တရားစီရင်မည့်သူ ဖြစ်သည်။

And He who has given the light, He who has followed the soul with
tenderest entreaty, seeking to win it from sin to holiness, is in one
its advocate and judge. From the opening of the great controversy
in heaven, Satan has maintained his cause through deception; and
Christ has been working to unveil his schemes and to break his
power. It is He who has encountered the deceiver, and who through
all the ages has been seeking to wrest the captives from his grasp,
who will pass judgment upon every soul.

ဘုရားသခင်သည် “လူသားဖြစ်တော်မူသောကြောင့် တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်အာဏာကိုလည်း ကိုယ်တော်အား ပေးတော်မူပြီ။” ကိုယ်တော်သည် လူသားတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းတို့၏ အခါးဆုံးသောအနှစ်များကို မြည်းစမ်းခဲ့ပြီး လူသားတို့၏ အားနည်းချက်နှင့် အပြစ်များကို နားလည်တော်မူသောကြောင့်လည်းကောင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် စာတန်၏ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းများကို အောင်မြင်စွာ တောင့်ခံခဲ့ပြီး မိမိ၏သွေးဖြင့် ရင်းနှီးကယ်တင်ထားသော ဝိညာဉ်များကို တရားသဖြင့်လည်းကောင်း၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာလည်းကောင်း ဆက်ဆံမည်ဖြစ်သောကြောင့်လည်းကောင်း၊ ဤအကြောင်းများကြောင့်ပင် လူသားတော်သည် တရားစီရင်ခြင်းကို လုပ်ဆောင်ရန် ခန့်အပ်ခြင်းခံရခြင်းဖြစ်သည်။

And God “hath given Him authority to execute judgment also,
because He is the Son of man.” Because He has tasted the very dregs
of human affliction and temptation, and understands the frailties and
sins of men; because in our behalf He has victoriously withstood the
temptations of Satan, and will deal justly and tenderly with the souls
that His own blood has been poured out to save,—because of this,
the Son of man is appointed to execute the judgment.
Bethesda and the Sanhedrin 171

သို့သော် ခရစ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းသည် တရားစီရင်ရန်မဟုတ်ဘဲ ကယ်တင်ရန်သာဖြစ်သည်။ “ဘုရားသခင်သည် လောကသားတို့ကို စီရင်ခြင်းငှာ မိမိသားတော်ကို လောကသို့ စေလွှတ်တော်မူသည်မဟုတ်။ လောကသားတို့သည် သားတော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်အံ့သောငှာ စေလွှတ်တော်မူ၏။” ယောဟန် ၃:၁၇။ စံဟီဒရင်လွှတ်တော်ရှေ့တွင် ယေရှုက “ငါ့စကားကိုနားထောင်၍ ငါ့ကိုစေလွှတ်တော်မူသောသူကို ယုံကြည်သောသူသည် ထာဝရအသက်ကိုရရုံမက၊ တရားစီရင်ခြင်းသို့ မရောက်ဘဲ သေခြင်းမှ အသက်ရှင်ခြင်းသို့ ကူးမြောက်လေပြီ” ဟု ကြေညာတော်မူခဲ့သည်။ ယောဟန် ၅:၂၄။

But Christ’s mission was not for judgment, but for salvation.
“God sent not His Son into the world to condemn the world; but that
the world through Him might be saved.” John 3:17. And before the [211]
Sanhedrin Jesus declared, “He that heareth My word, and believeth
Him that sent Me, hath eternal life, and cometh not into judgment,
but hath passed out of death into life.” John 5:24, R. V.

နားထောင်နေသူများကို အံ့ဩခြင်းမရှိကြရန် မိန့်တော်မူရင်း၊ ခရစ်တော်သည် အနာဂတ်၏ နက်နဲမှုကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ ဖွင့်ပြတော်မူသည်။ “သင်္ချိုင်းများ၌ရှိသမျှသောသူတို့သည် သားတော်၏စကားသံကိုကြား၍ ထွက်လာရမည့်အချိန်ကာလ ရောက်လိမ့်မည်။ ကောင်းသောအမှုကို ပြုသောသူတို့သည် အသက်ရှင်ရာ ထမြောက်ခြင်းသို့လည်းကောင်း၊ ဆိုးသောအမှုကို ပြုသောသူတို့သည် တရားစီရင်ရာ ထမြောက်ခြင်းသို့လည်းကောင်း ထွက်လာရကြလိမ့်မည်။” ယောဟန် ၅:၂၈၊ ၂၉။

Bidding His hearers marvel not, Christ opened before them, in
still wider view, the mystery of the future. “The hour cometh,” He
said, “in which all that are in the tombs shall hear His voice, and
shall come forth; they that have done good, unto the resurrection of
life; and they that have done ill, unto the resurrection of judgment.”
John 5:28, 29, R. V.

နောင်ဘဝအတွက် ဤကဲ့သို့သော အာမခံချက်သည် ဣသရေလလူမျိုးတို့ ကာလရှည်ကြာစွာ စောင့်မျှော်ခဲ့သည့်အရာဖြစ်ပြီး၊ မေရှိယကြွလာချိန်တွင် ရရှိရန် သူတို့မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ သင်္ချိုင်း၏ အမှောင်ထုကို လင်းစေနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အလင်းသည် သူတို့အပေါ်သို့ ထွန်းလင်းနေခဲ့ပြီ။ သို့သော် မိမိအလိုဆန္ဒသည် မျက်စိကွယ်စေတတ်၏။ ယေရှုသည် ရဗ္ဗိတို့၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို ချိုးဖောက်ပြီး သူတို့၏အာဏာကို ဂရုမစိုက်ဘဲနေခဲ့သောကြောင့် သူတို့သည် မယုံကြည်ကြပေ။

This assurance of the future life was that for which Israel had so
long waited, and which they had hoped to receive at the Messiah’s
advent. The only light that can lighten the gloom of the grave was
shining upon them. But self-will is blind. Jesus had violated the
traditions of the rabbis, and disregarded their authority, and they
would not believe.

အချိန်၊ နေရာ၊ အခါသမယနှင့် ပရိသတ်အတွင်း ပျံ့နှံ့နေသော ပြင်းထန်သော ခံစားချက်တို့ ပေါင်းစပ်သွားသဖြင့် စံဟီဒရင်ရှေ့တွင် မိန့်ကြားသော ယေရှု၏စကားများသည် ပိုမိုလေးနက်စေခဲ့သည်။ နိုင်ငံ၏ အမြင့်ဆုံးသော ဘာသာရေးအာဏာပိုင်များသည် ဣသရေလကို ပြန်လည်ပြုပြင်သူအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ကြေညာသူ၏ အသက်ကို ရန်ရှာနေကြသည်။ ဥပုသ်နေ့၏ အရှင်သခင်သည် ဥပုသ်ပညတ်ကို ချိုးဖောက်သည်ဟူသော စွဲချက်ကို ဖြေရှင်းရန် မြေကြီးတရားရုံးတစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်၌ တရားစွဲဆိုခြင်း ခံနေရသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏သာသနာလုပ်ငန်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကြေညာသောအခါ၊ တရားသူကြီးများသည် ကိုယ်တော်အား အံ့ဩခြင်းနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ကြည့်ရှုကြသော်လည်း ကိုယ်တော်၏စကားများကို မချေပနိုင်ကြပေ။ ကိုယ်တော်အား အပြစ်မစီရင်နိုင်ကြချေ။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိတို့က ကိုယ်တော်အား မေးခွန်းထုတ်ရန် သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်၏အမှုကို ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ရန် အခွင့်အရေးကို ကိုယ်တော် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သူတို့၌ ထိုကဲ့သို့သော အာဏာမျိုး အပ်နှင်းထားခြင်းမရှိပေ။ သူတို့၏ တောင်းဆိုချက်များသည် သူတို့၏ မာနနှင့် ထောင်လွှားမှုအပေါ်တွင်သာ အခြေခံထားသည်။ သူတို့၏ စွပ်စွဲချက်များအတွက် အပြစ်ရှိကြောင်း ဝန်ခံရန် သို့မဟုတ် သူတို့၏ အမေးအမြန်းကို ခံယူရန် ကိုယ်တော် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

The time, the place, the occasion, the intensity of feeling that
pervaded the assembly, all combined to make the words of Jesus
before the Sanhedrin the more impressive. The highest religious
authorities of the nation were seeking the life of Him who declared
Himself the restorer of Israel. The Lord of the Sabbath was arraigned
before an earthly tribunal to answer the charge of breaking the
Sabbath law. When He so fearlessly declared His mission, His
judges looked upon Him with astonishment and rage; but His words
were unanswerable. They could not condemn Him. He denied the
right of the priests and rabbis to question Him, or to interfere with
His work. They were invested with no such authority. Their claims
were based upon their own pride and arrogance. He refused to plead
guilty of their charges, or to be catechized by them.

သူတို့တိုင်တန်းသော အမှုအတွက် တောင်းပန်ခြင်း သို့မဟုတ် ထိုသို့ပြုလုပ်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြခြင်းတို့အစား၊ ယေရှုသည် အုပ်စိုးသူတို့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်၍ အစွပ်စွဲခံရသူမှ စွပ်စွဲသူဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားခိုင်မာမှုနှင့် ကျမ်းစာကို နားမလည်မှုတို့အတွက် ကိုယ်တော်က သူတို့ကို ပြစ်တင်ဆုံးမခဲ့သည်။ ဘုရားသခင် စေလွှတ်တော်မူသော ကိုယ်တော်အား သူတို့ ငြင်းပယ်သောကြောင့် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို သူတို့ ငြင်းပယ်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ “သင်တို့သည် ကျမ်းစာအားဖြင့် ထာဝရအသက်ကို ရမည်ဟု စိတ်ထင်နှင့် ကျမ်းစာကို စေ့စေ့ကြည့်ရှုကြ၏။ ထိုကျမ်းစာသည် ငါ၏သက်သေဖြစ်၏။” ယောဟန် ၅:၃၉။

Instead of apologizing for the act of which they complained, or
explaining His purpose in doing it, Jesus turned upon the rulers, and
the accused became the accuser. He rebuked them for the hardness
of their hearts, and their ignorance of the Scriptures. He declared that
they had rejected the word of God, inasmuch as they had rejected
Him whom God had sent. “Ye search the Scriptures, because ye
172 The Desire of Ages
think that in them ye have eternal life; and these are they which bear
witness of Me.” John 5:39, R. V.

သမိုင်းဖြစ်စေ၊ ပညတ်ဖြစ်စေ၊ ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်စေ၊ စာမျက်နှာတိုင်းတွင် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းစာများသည် ဘုရားသခင်၏သားတော်၏ ဘုန်းအသရေဖြင့် တောက်ပနေသည်။ ဘုရားသခင်၏ စီမံထားမှုဖြစ်သမျှ ဂျူးဘာသာစနစ်တစ်ခုလုံးသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ စုစည်းထားသော ပရောဖက်ပြုချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်ကို “ပရောဖက်အပေါင်းတို့သည် သက်သေခံကြ၏။” တမန်တော် ၁၀:၄၃။ အာဒံအား ပေးထားသော ကတိတော်မှစ၍ ဘိုးဘေးစဉ်ဆက်နှင့် ပညတ်တရားခေတ်တစ်လျှောက်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုန်းကြီးသော အလင်းသည် ကယ်တင်ရှင်၏ ခြေလှမ်းများကို ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ပရောဖက်များသည် ဗက်လင်မြို့၏ ကြယ်နှင့် ကြွလာမည့် ရှိလောကို အနာဂတ်အရာများအဖြစ် မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ယဇ်ပူဇော်မှုတိုင်းတွင် ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းကို ပြသခဲ့သည်။ နံ့သာပေါင်း မီးခိုးတိုင်းတွင် ကိုယ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် တက်ကြွသွားခဲ့သည်။ ယုဘိလတံပိုးသံတိုင်းတွင် ကိုယ်တော်၏နာမတော်သည် မြည်ဟည်းခဲ့သည်။ အသန့်ရှင်းဆုံးသော နေရာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် နက်နဲမှုတွင် ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းအသရေ ကိန်းဝပ်ခဲ့သည်။

In every page, whether history, or precept, or prophecy, the Old
Testament Scriptures are irradiated with the glory of the Son of God.
So far as it was of divine institution, the entire system of Judaism
was a compacted prophecy of the gospel. To Christ “give all the
prophets witness.” Acts 10:43. From the promise given to Adam,
[212] down through the patriarchal line and the legal economy, heaven’s
glorious light made plain the footsteps of the Redeemer. Seers beheld
the Star of Bethlehem, the Shiloh to come, as future things swept
before them in mysterious procession. In every sacrifce Christ’s
death was shown. In every cloud of incense His righteousness
ascended. By every jubilee trumpet His name was sounded. In the
awful mystery of the holy of holies His glory dwelt.

ဂျူးတို့သည် ကျမ်းစာကို လက်ဝယ်ရှိထားကြပြီး နှုတ်ကပတ်တော်ကို အပေါ်ယံမျှ သိရုံဖြင့် ထာဝရအသက်ကို ရပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယေရှုက “သင်တို့၌ ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော် မတည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ နှုတ်ကပတ်တော်တွင်ပါရှိသော ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်အား လူကိုယ်တိုင် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ “သင်တို့သည် အသက်ကို ရအံ့သောငှာ ငါ့ထံသို့ လာခြင်းငှာ အလိုမရှိကြ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

The Jews had the Scriptures in their possession, and supposed
that in their mere outward knowledge of the word they had eternal
life. But Jesus said, “Ye have not His word abiding in you.” Having
rejected Christ in His word, they rejected Him in person. “Ye will
not come to Me,” He said, “that ye might have life.”

ဂျူးခေါင်းဆောင်များသည် မေရှိယ၏ နိုင်ငံတော်နှင့်ပတ်သက်သော ပရောဖက်တို့၏ သွန်သင်ချက်များကို လေ့လာခဲ့ကြသော်လည်း၊ အမှန်တရားကို သိလိုသော စိတ်ရင်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များကို ထောက်ခံရန် သက်သေရှာဖွေသည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်သာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော်သည် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ပုံစံဖြင့် ကြွလာသောအခါ သူတို့သည် လက်မခံခဲ့ကြပေ။ မိမိတို့ကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်ကြောင်း သက်သေပြရန်အတွက် ကိုယ်တော်အား လှည့်ဖြားသူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဤလမ်းကြောင်းသို့ တစ်ကြိမ် ခြေချမိပြီးနောက် စာတန်သည် ခရစ်တော်ကို ဆန့်ကျင်ရန် သူတို့အား အားပေးရန် လွယ်ကူသွားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းဆိုင်ရာ သက်သေအဖြစ် လက်ခံရမည့် စကားလုံးများကိုပင် ကိုယ်တော်အား ဆန့်ကျင်သည့်အချက်များအဖြစ် အနက်ဖွင့်ခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သမ္မာတရားကို မုသားဖြစ်စေခဲ့ပြီး၊ ကယ်တင်ရှင်သည် သူ၏ ကရုဏာအမှုတော်များအားဖြင့် သူတို့ကို တိုက်ရိုက်ပြောဆိုလေလေ၊ သူတို့သည် အလင်းကို ပို၍ တွန်းလှန်လေလေ ဖြစ်ခဲ့သည်။

The Jewish leaders had studied the teachings of the prophets
concerning the kingdom of the Messiah; but they had done this,
not with a sincere desire to know the truth, but with the purpose
of fnding evidence to sustain their ambitious hopes. When Christ
came in a manner contrary to their expectations, they would not
receive Him; and in order to justify themselves, they tried to prove
Him a deceiver. When once they had set their feet in this path, it
was easy for Satan to strengthen their opposition to Christ. The very
words that should have been received as evidence of His divinity
were interpreted against Him. Thus they turned the truth of God into
a lie, and the more directly the Saviour spoke to them in His works
of mercy, the more determined they were in resisting the light.

ယေရှုက “ငါသည် လူတို့ပေးသော ဘုန်းအသရေကို အလိုမရှိ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် စံဟီဒရင်၏ ဩဇာကို မလိုအပ်သလို၊ သူတို့၏ ထောက်ခံချက်ကိုလည်း အလိုမရှိပေ။ သူတို့၏ သဘောတူညီချက်မှ မည်သည့် ဂုဏ်အသရေကိုမျှ ကိုယ်တော် ရယူမည်မဟုတ်။ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုန်းအသရေနှင့် အာဏာကို အပ်နှင်းခြင်း ခံထားရသူဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော် အလိုရှိပါက ကောင်းကင်တမန်များသည် လာရောက် အရိုအသေပြုကြမည်ဖြစ်ပြီး ခမည်းတော်သည်လည်း ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို တစ်ဖန် သက်သေခံမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက်လည်းကောင်း၊ သူတို့ ဦးဆောင်နေသော လူမျိုးအတွက်လည်းကောင်း၊ ဂျူးအုပ်စိုးသူများသည် ကိုယ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ပိုင်းခြားသိမြင်စေရန်နှင့် ကိုယ်တော်ဆောင်ယူလာသော ကောင်းချီးများကို ခံယူစေရန် ကိုယ်တော် အလိုရှိခဲ့သည်။

Jesus said, “I receive not honor from men.” It was not the influence of the Sanhedrin, it was not their sanction He desired. He could
receive no honor from their approbation. He was invested with the
honor and authority of Heaven. Had He desired it, angels would
have come to do Him homage; the Father would again have testifed
to His divinity. But for their own sake, for the sake of the nation
Bethesda and the Sanhedrin 173
whose leaders they were, He desired the Jewish rulers to discern His
character, and receive the blessings He came to bring them.

“ငါသည် ငါ့ခမည်းတော်၏ နာမတော်နှင့် ရောက်လာပြီဖြစ်၍ သင်တို့သည် ငါ့ကို လက်မခံကြ။ အခြားသောသူသည် မိမိနာမနှင့် ရောက်လာလျှင် သင်တို့သည် လက်ခံကြလိမ့်မည်။” ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ အာဏာဖြင့် ကြွလာခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ကာ၊ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ပြည့်စုံစေပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းအသရေကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း၊ ဣသရေလ ခေါင်းဆောင်တို့က လက်မခံခဲ့ကြပေ။ သို့သော် အခြားသူတို့သည် ခရစ်တော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ပြီး မိမိတို့၏ အလိုဆန္ဒနှင့် ဘုန်းအသရေကို ရှာဖွေရင်း ရောက်လာသောအခါ၊ သူတို့ကို လက်ခံကြလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အကြောင်းမှာ မိမိ၏ ဘုန်းအသရေကို ရှာဖွေသောသူသည် အခြားသူတို့၌ရှိသော မိမိကိုယ်ကို မြှင့်တင်လိုသည့် ဆန္ဒကို ဆွဲဆောင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဆွဲဆောင်မှုများကို ဂျူးတို့က တုံ့ပြန်နိုင်သည်။ သူတို့ မြတ်နိုးသော အယူအဆများနှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို ထောက်ခံပေးခြင်းဖြင့် သူတို့၏ မာနကို မြှောက်ပင့်ပေးသော ဆရာအတုအယောင်ကို သူတို့ လက်ခံကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ခရစ်တော်၏ သွန်သင်ချက်မှာ သူတို့၏ အယူအဆများနှင့် ကိုက်ညီမှုမရှိပေ။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ရေးရာဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ရန် တောင်းဆိုသောကြောင့် သူတို့ လက်မခံလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုမရှိသဖြင့် ခရစ်တော်အားဖြင့်လာသော ဘုရားသခင်၏ စကားသံမှာ သူတို့အတွက် သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ အသံကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“I am come in My Father’s name, and ye receive Me not: if
another shall come in his own name, him ye will receive.” Jesus
came by the authority of God, bearing His image, fulflling His
word, and seeking His glory; yet He was not accepted by the leaders
in Israel; but when others should come, assuming the character of
Christ, but actuated by their own will and seeking their own glory,
they would be received. And why? Because he who is seeking
his own glory appeals to the desire for self-exaltation in others.
To such appeals the Jews could respond. They would receive the [213]
false teacher because he flattered their pride by sanctioning their
cherished opinions and traditions. But the teaching of Christ did
not coincide with their ideas. It was spiritual, and demanded the
sacrifce of self; therefore they would not receive it. They were not
acquainted with God, and to them His voice through Christ was the
voice of a stranger.

ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း ဤအရာပင် ထပ်မံဖြစ်ပွားနေသည်မဟုတ်လော။ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များပင်လျှင် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ဆန့်ကျင်၍ မိမိတို့၏ နှလုံးသားကို ခိုင်မာစေပြီး ဘုရားသခင်၏ စကားသံကို မမှတ်မိနိုင်အောင် ပြုလုပ်နေကြသည်မဟုတ်လော။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို စောင့်ထိန်းရန်အတွက် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ငြင်းပယ်နေကြသည်မဟုတ်လော။

Is not the same thing repeated in our day? Are there not many,
even religious leaders, who are hardening their hearts against the
Holy Spirit, making it impossible for them to recognize the voice of
God? Are they not rejecting the word of God, that they may keep
their own traditions?

ယေရှုက “သင်တို့သည် မောရှေကို ယုံကြည်လျှင် ငါ့ကိုလည်း ယုံကြည်ကြလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား မောရှေသည် ငါ့အကြောင်းကို ရေးထား၏။ မောရှေရေးထားသော စကားကို သင်တို့မယုံလျှင် ငါ့စကားကို အဘယ်သို့ ယုံကြည်ကြမည်နည်း” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ မောရှေအားဖြင့် ဣသရေလလူမျိုးတို့ကို စကားပြောခဲ့သူမှာ ခရစ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ကြီးမြတ်သော ခေါင်းဆောင်အားဖြင့် ပြောဆိုသော ဘုရားသခင်၏ စကားသံကို နားထောင်ခဲ့ကြပါက၊ ခရစ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များတွင်လည်း ထိုအသံကို သူတို့ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။ မောရှေကို ယုံကြည်ခဲ့ကြပါက၊ မောရှေ ရေးသားခဲ့သော ကိုယ်တော်ကိုလည်း ယုံကြည်ကြမည်ဖြစ်သည်။

“Had ye believed Moses,” said Jesus, “ye would have believed
Me: for he wrote of Me. But if ye believe not his writings, how
shall ye believe My words?” It was Christ who had spoken to Israel
through Moses. If they had listened to the divine voice that spoke
through their great leader, they would have recognized it in the
teachings of Christ. Had they believed Moses, they would have
believed Him of whom Moses wrote.

ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိတို့သည် မိမိ၏ အသက်ကို ရန်ရှာရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြောင်း ယေရှု သိတော်မူ၏။ သို့သော်လည်း ခမည်းတော်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်တော်မူပုံနှင့် လောကအပေါ် ထားရှိသော ကိုယ်တော်၏ ဆက်သွယ်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြတော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်ကို ဆန့်ကျင်ခြင်းမှာ ဆင်ခြေပေးစရာ မရှိကြောင်း သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ လူသတ်လိုသော မုန်းတီးစိတ်မှာ ငြိမ်းအေးမသွားခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်ခြင်းတွင် ပါရှိသော ယုံကြည်စိတ်ချရသည့် တန်ခိုးကို တွေ့မြင်ရသောအခါ သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း ရှိလာခဲ့ကြသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၏ တောင်းပန်စကားများကို တွန်းလှန်၍ မိမိတို့ကိုယ်ကို အမှောင်ထုထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ကြသည်။

Jesus knew that the priests and rabbis were determined to take
His life; yet He clearly explained to them His unity with the Father, and His relation to the world. They saw that their opposition
to Him was without excuse, yet their murderous hatred was not
quenched. Fear seized them as they witnessed the convincing power
that attended His ministry; but they resisted His appeals, and locked
themselves in darkness.

ယေရှု၏ အာဏာကို ဖြုတ်ချရန် သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်၏ စကားများကြောင့် ယုံကြည်လာကြသော လူအများ၏ လေးစားမှုနှင့် အာရုံစိုက်မှုကို လွဲဖယ်စေရန် သူတို့ သိသိသာသာ ကျရှုံးခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်က သူတို့၏ အပြစ်ကို သူတို့၏ လိပ်ပြာတွင် ထောက်ပြသောအခါ အုပ်စိုးသူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ပြင်းထန်သော အပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်းကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဤအရာက သူတို့အား ကိုယ်တော်အပေါ် ပို၍ပင် နာကြည်းစေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ အသက်ကို ယူရန် သူတို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ယေရှုကို လှည့်ဖြားသူအဖြစ် သတိပေးရန် တစ်နိုင်ငံလုံးသို့ တမန်များကို စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော် ပြောသမျှနှင့် လုပ်သမျှကို စောင့်ကြည့်ပြီး အစီရင်ခံရန် သူလျှိုများကို စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။ အဖိုးထိုက်သော ကယ်တင်ရှင်သည် ယခုအခါ လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အရိပ်အောက်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ရပ်တည်နေရပြီဖြစ်သည်။

They had signally failed to subvert the authority of Jesus or to
alienate the respect and attention of the people, many of whom
174 The Desire of Ages
were convicted by His words. The rulers themselves had felt deep
condemnation as He had pressed their guilt home upon their consciences; yet this only made them the more bitter against Him. They
were determined to take His life. They sent messengers all over the
country to warn the people against Jesus as an impostor. Spies were
sent to watch Him, and report what He said and did. The precious
Saviour was now most surely standing under the shadow of the cross.