အခန်း (၂၆) — ကပေရနောင်မြို့တွင်း

 

အခန်း ၂၆ — ကပေရနောင်မြို့တွင်

ယေရှုသည် ခရီးလှည့်လည်ခြင်း ကြားကာလများတွင် ကပေရနောင်မြို့၌ နေထိုင်တော်မူသဖြင့် ၎င်းကို “ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ပိုင်မြို့” ဟု သိလာကြသည်။ ၎င်းသည် ဂါလိလဲပင်လယ် ကမ်းခြေတွင် တည်ရှိပြီး လှပသော ဂင်္နေသရက် လွင်ပြင်နှင့် နီးကပ်စွာ သို့မဟုတ် ထိုလွင်ပြင်ပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။

[252] Chapter 26—At Capernaum
At Capernaum Jesus dwelt in the intervals of His journeys to and
fro, and it came to be known as “His own city.” It was on the shores
of the Sea of Galilee, and near the borders of the beautiful plain of
Gennesaret, if not actually upon it.

အိုင်၏ နက်ရှိုင်းသော နိမ့်ကျမှုက ၎င်း၏ ကမ်းခြေတစ်လျှောက်ရှိ လွင်ပြင်အား တောင်ပိုင်းဒေသ၏ သာယာသော ရာသီဥတုကို ပေးစွမ်းသည်။ ခရစ်တော်၏ လက်ထက်တွင် ဤနေရာ၌ စွန်ပလွံပင်နှင့် သံလွင်ပင်များ ဖြစ်ထွန်းခဲ့ပြီး၊ သစ်သီးခြံများ၊ စပျစ်ခြံများ၊ စိမ်းလန်းသော လယ်ကွင်းများနှင့် တောက်ပစွာ ပွင့်နေသော ပန်းများ ဝေဆာလျက်ရှိကာ၊ ကျောက်ဆောင်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသက်စမ်းရေများဖြင့် ရေသွင်းပေးထားသည်။ အိုင်၏ ကမ်းခြေများနှင့် အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ တောင်ကုန်းများတွင် မြို့ရွာများစွာ ရှိသည်။ အိုင်ထဲတွင် ငါးဖမ်းလှေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နေရာတိုင်းတွင် အလုပ်များသော၊ တက်ကြွသော ဘဝလှုပ်ရှားမှုများ ရှိနေသည်။

The deep depression of the lake gives to the plain that skirts its
shores the genial climate of the south. Here in the days of Christ
flourished the palm tree and the olive, here were orchards and vineyards, green felds, and brightly blooming flowers in rich luxuriance,
all watered by living streams bursting from the cliffs. The shores of
the lake, and the hills that at a little distance encircle it, were dotted
with towns and villages. The lake was covered with fshing boats.
Everywhere was the stir of busy, active life.

ကပေရနောင်မြို့သည် ကယ်တင်ရှင်၏ လုပ်ငန်းဗဟိုချက်ဖြစ်ရန် ကောင်းစွာ သင့်တော်သည်။ ဒမာသက်မြို့မှ ယေရုရှလင်၊ အီဂျစ်နှင့် မြေထဲပင်လယ်သို့ သွားသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် တည်ရှိသဖြင့် ခရီးသွားလာမှု များပြားသော နေရာဖြစ်သည်။ နိုင်ငံအသီးသီးမှ လူတို့သည် မြို့ကို ဖြတ်သန်းသွားကြသည် သို့မဟုတ် ခရီးသွားရင်း အနားယူရန် ရပ်နားကြသည်။ ဤနေရာတွင် ယေရှုသည် လူမျိုးပေါင်းစုံ၊ အဆင့်အတန်းပေါင်းစုံ၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများသာမက ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများနှင့်ပါ တွေ့ဆုံနိုင်ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ သင်ခန်းစာများကို အခြားနိုင်ငံများနှင့် အိမ်ထောင်စုများစွာသို့ သယ်ဆောင်သွားကြလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဖြင့် ပရောဖက်ပြုချက်များကို စုံစမ်းလိုစိတ်များ နှိုးဆွလာပြီး၊ ကယ်တင်ရှင်ထံသို့ အာရုံရောက်ရှိလာကာ ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းမှာ ကမ္ဘာရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

Capernaum itself was well adapted to be the center of the
Saviour’s work. Being on the highway from Damascus to Jerusalem
and Egypt, and to the Mediterranean Sea, it was a great thoroughfare
of travel. People from many lands passed through the city, or tarried
for rest in their journeyings to and fro. Here Jesus could meet all
nations and all ranks, the rich and great as well as the poor and lowly,
and His lessons would be carried to other countries and into many
[253] households. Investigation of the prophecies would thus be excited,
attention would be directed to the Saviour, and His mission would
be brought before the world.

ယေရှုကို ဆန့်ကျင်သော သံဟေဒရင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များ ရှိသော်လည်း၊ လူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်း တိုးတက်မှုကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေကြသည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသည်လည်း စိတ်ဝင်တစား လှုပ်ရှားလျက်ရှိသည်။ ကောင်းကင်တမန်များသည် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်အတွက် လမ်းပြင်ပေးနေကြပြီး၊ လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို လှုံ့ဆော်ကာ ကယ်တင်ရှင်ထံသို့ ဆွဲဆောင်နေကြသည်။

Notwithstanding the action of the Sanhedrin against Jesus, the
people eagerly awaited the development of His mission. All heaven
was astir with interest. Angels were preparing the way for His ministry, moving upon men’s hearts, and drawing them to the Saviour.

ကပေရနောင်မြို့တွင် ခရစ်တော် ကုသပေးခဲ့သော မင်းအရာရှိ၏ သားသည် ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်အတွက် သက်သေတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ မင်းအရာရှိနှင့် သူ၏ အိမ်ထောင်စုသည်လည်း သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ သက်သေခံခဲ့ကြသည်။ ဆရာတော်ကိုယ်တိုင် သူတို့အလယ်တွင် ရှိနေကြောင်း သိရသောအခါ မြို့တစ်မြို့လုံး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားသည်။ လူအုပ်ကြီးသည် ကိုယ်တော်၏ အထံတော်သို့ စုရုံးလာကြသည်။ ဥပုသ်နေ့တွင် လူတို့သည် ဝတ်ပြုကျောင်းထဲသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်ကြသဖြင့် လူအများအပြားမှာ ဝင်ခွင့်မရဘဲ ပြန်လှည့်သွားခဲ့ရသည်။

In Capernaum the nobleman’s son whom Christ had healed was
a witness to His power. And the court offcial and his household
joyfully testifed of their faith. When it was known that the Teacher
Himself was among them, the whole city was aroused. Multitudes
flocked to His presence. On the Sabbath the people crowded the
206
At Capernaum 207
synagogue until great numbers had to turn away, unable to fnd
entrance.

ကယ်တင်ရှင်၏ စကားကို ကြားရသူတိုင်းသည် “ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်ကို အံ့ဩကြ၏။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်၏ စကားသည် တန်ခိုးနှင့် ပြည့်စုံ၏။” “ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ၊ အခွင့်အာဏာရှိသော သူကဲ့သို့ သွန်သင်တော်မူ၏။” (လုကာ ၄:၃၂၊ မဿဲ ၇:၂၉)။ ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် လူကြီးများ၏ သွန်သင်ချက်မှာ အလွတ်ကျက်ထားသော သင်ခန်းစာကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး ပုံသေကားကျ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ရှင်သန်သော တန်ခိုးမရှိပေ။ နှုတ်ကပတ်တော်၏ သွန်သင်ချက်အစား သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အကြံဉာဏ်များနှင့် ရိုးရာဓလေ့များကို အစားထိုးခဲ့ကြသည်။ ပုံမှန်ဝတ်ပြုခြင်း အစီအစဉ်များတွင် ပညတ်တရားကို ရှင်းပြသည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်ထံမှ လှုံ့ဆော်မှု တစ်ခုမျှ သူတို့၏ စိတ်နှလုံး သို့မဟုတ် နားထောင်သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို မလှုပ်ရှားစေနိုင်ခဲ့ပါ။

All who heard the Saviour “were astonished at His doctrine: for
His word was with power.” “He taught them as one having authority,
and not as the scribes.” Luke 4:32; Matthew 7:29. The teaching of
the scribes and elders was cold and formal, like a lesson learned
by rote. To them the word of God possessed no vital power. Their
own ideas and traditions were substituted for its teaching. In the
accustomed round of service they professed to explain the law, but
no inspiration from God stirred their own hearts or the hearts of their
hearers.

ယေရှုသည် ယုဒလူတို့အကြားရှိ အမျိုးမျိုးသော သဘောထားကွဲလွဲမှုများနှင့် ပတ်သက်ခြင်းမရှိပါ။ သမ္မာတရားကို တင်ပြရန်မှာ ကိုယ်တော်၏ အလုပ်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ စကားများသည် ဘိုးဘေးများနှင့် ပရောဖက်တို့၏ သွန်သင်ချက်များပေါ်သို့ အလင်းတန်းများ ဖြာကျစေခဲ့ပြီး၊ ကျမ်းစာတော်မြတ်သည် လူတို့အတွက် ဗျာဒိတ်တော်သစ်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နားထောင်သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်တွင် ဤမျှနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ရှိကြောင်း တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးကြပေ။

Jesus had nothing to do with the various subjects of dissension
among the Jews. It was His work to present the truth. His words
shed a flood of light upon the teachings of patriarchs and prophets,
and the Scriptures came to men as a new revelation. Never before
had His hearers perceived such a depth of meaning in the word of
God.

ယေရှုသည် လူတို့၏ အခက်အခဲများကို သိကျွမ်းသူတစ်ဦးအဖြစ် သူတို့နှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် သမ္မာတရားကို အတိုရှင်းဆုံးနှင့် အရိုးရှင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် တင်ပြခြင်းဖြင့် လှပစေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ဘာသာစကားသည် စမ်းရေစီးသကဲ့သို့ စင်ကြယ်၊ ယဉ်ကျေးပြီး ကြည်လင်သည်။ ကိုယ်တော်၏ အသံမှာ ရဗ္ဗိတို့၏ ငြီးငွေ့ဖွယ် လေသံများကို နားထောင်ခဲ့ရသူတို့အတွက် တေးဂီတကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း၊ အခွင့်အာဏာရှိသူကဲ့သို့ မိန့်တော်မူ၏။ ဤထူးခြားချက်သည် ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်ကို အခြားသူများ၏ သွန်သင်ချက်နှင့် သိသာစွာ ကွဲပြားစေသည်။ ရဗ္ဗိတို့သည် ကျမ်းစာကို တစ်မျိုး သို့မဟုတ် ဆန့်ကျင်ဘက် တစ်မျိုးမျိုး အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနိုင်သကဲ့သို့ သံသယနှင့် တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောဆိုကြသည်။ နားထောင်သူတို့သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပိုမို ဝေခွဲမရ ဖြစ်လာကြသည်။ သို့သော် ယေရှုသည် ကျမ်းစာကို ငြင်းချက်ထုတ်၍မရသော အခွင့်အာဏာအဖြစ် သွန်သင်ခဲ့သည်။ မည်သည့်အကြောင်းအရာဖြစ်စေ၊ ကိုယ်တော်၏ စကားများကို ချေပ၍မရနိုင်သကဲ့သို့ တန်ခိုးနှင့် တင်ပြခဲ့သည်။

Jesus met the people on their own ground, as one who was
acquainted with their perplexities. He made truth beautiful by presenting it in the most direct and simple way. His language was pure,
refned, and clear as a running stream. His voice was as music to
those who had listened to the monotonous tones of the rabbis. But
while His teaching was simple, He spoke as one having authority.
This characteristic set His teaching in contrast with that of all others.
The rabbis spoke with doubt and hesitancy, as if the Scriptures might
be interpreted to mean one thing or exactly the opposite. The hearers were daily involved in greater uncertainty. But Jesus taught the
Scriptures as of unquestionable authority. Whatever His subject, it
was presented with power, as if His words could not be controverted.

သို့သော် ကိုယ်တော်သည် ပြင်းထန်ခြင်းထက် စိတ်အားထက်သန်ခြင်း ရှိခဲ့သည်။ သတ်မှတ်ထားသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေမည့်သူကဲ့သို့ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထာဝရကမ္ဘာ၏ လက်တွေ့ဘဝများကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းအရာတိုင်းတွင် ဘုရားသခင်ကို ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ယေရှုသည် လူတို့ကို လောကီအရာများတွင် နစ်မွန်းနေစေသည့် စွဲလမ်းမှု အစီအမံကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဤဘဝ၏ အရာများကို ထာဝရအကျိုးစီးပွား၏ လက်အောက်ခံအဖြစ် မှန်ကန်သော ဆက်နွှယ်မှုတွင် ထားရှိခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းတို့၏ အရေးပါမှုကို လျစ်လျူမရှုခဲ့ပါ။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် ဆက်နွှယ်နေကြောင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ သမ္မာတရားကို သိရှိခြင်းက လူတို့အား နေ့စဉ်ဘဝ၏ တာဝန်များကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ထမ်းဆောင်နိုင်ရန် ပြင်ဆင်ပေးကြောင်း ကိုယ်တော် သွန်သင်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်နွှယ်မှုကို သတိပြုမိသူကဲ့သို့လည်းကောင်း ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း၊ လူသားမိသားစုဝင် တိုင်းနှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။

Yet He was earnest, rather than vehement. He spoke as one who [254]
had a defnite purpose to fulfll. He was bringing to view the realities
of the eternal world. In every theme God was revealed. Jesus
sought to break the spell of infatuation which keeps men absorbed in
earthly things. He placed the things of this life in their true relation,
as subordinate to those of eternal interest; but He did not ignore their
importance. He taught that heaven and earth are linked together,
and that a knowledge of divine truth prepares men better to perform
the duties of everyday life. He spoke as one familiar with heaven,
208 The Desire of Ages
conscious of His relationship to God, yet recognizing His unity with
every member of the human family.

ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာတော် သတင်းစကားများသည် နားထောင်သူ ပရိသတ်နှင့်အညီ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားခဲ့သည်။ “မောပန်းသောသူအား အခွင့်သင့်သောစကားဖြင့် မည်သို့ပြောရမည်ကို” ကိုယ်တော် သိတော်မူ၏ (ဟေရှာယ ၅၀:၄)။ အကြောင်းမူကား လူတို့အား သမ္မာတရား၏ ရတနာများကို ဆွဲဆောင်မှုအရှိဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် ဆက်သွယ်ပေးနိုင်ရန် ကျေးဇူးတော်သည် ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် လွှမ်းမိုးလျက်ရှိသည်။ ကိုယ်တော်သည် အစွဲအလမ်းရှိသော စိတ်များကို ရင်ဆိုင်နိုင်သည့် နည်းပရိယာယ်ရှိပြီး၊ သူတို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်သော ပုံဥပမာများဖြင့် သူတို့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ စိတ်ကူးစိတ်သန်းမှတစ်ဆင့် နှလုံးသားသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ပုံဥပမာများကို နေ့စဉ်ဘဝ၏ အရာဝတ္ထုများမှ ထုတ်ယူခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း ထူးကဲသော နက်ရှိုင်းသည့် အဓိပ္ပာယ်များ ပါရှိသည်။ မိုးကောင်းကင်က ငှက်များ၊ တောနှင်းပင်များ၊ မျိုးစေ့၊ သိုးထိန်းနှင့် သိုးများ — ဤအရာများဖြင့် ခရစ်တော်သည် ထာဝရသမ္မာတရားကို ပုံဖော်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ နားထောင်သူတို့သည် ထိုသဘာဝအရာများကို မြင်တွေ့ရတိုင်း ကိုယ်တော်၏ စကားများကို ပြန်လည် အမှတ်ရကြသည်။ ခရစ်တော်၏ ပုံဥပမာများသည် ကိုယ်တော်၏ သင်ခန်းစာများကို အစဉ်အမြဲ ပြန်လည် သတိရစေခဲ့သည်။

His messages of mercy were varied to suit His audience. He
knew “how to speak a word in season to him that is weary” (Isaiah
50:4); for grace was poured upon His lips, that He might convey to
men in the most attractive way the treasures of truth. He had tact
to meet the prejudiced minds, and surprise them with illustrations
that won their attention. Through the imagination He reached the
heart. His illustrations were taken from the things of daily life, and
although they were simple, they had in them a wonderful depth
of meaning. The birds of the air, the lilies of the feld, the seed,
the shepherd and the sheep,—with these objects Christ illustrated
immortal truth; and ever afterward, when His hearers chanced to see
these things of nature, they recalled His words. Christ’s illustrations
constantly repeated His lessons.

ခရစ်တော်သည် လူတို့ကို မည်သည့်အခါမျှ မြှောက်ပင့်ခြင်း မပြုခဲ့ပါ။ သူတို့၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို မြှင့်တင်ပေးမည့် စကားမျိုး သို့မဟုတ် သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်သော တီထွင်မှုများအတွက် ချီးမွမ်းစကားမျိုး တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ပါ။ သို့သော် နက်နဲပြီး အစွဲကင်းသော တွေးခေါ်ရှင်များသည် ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်ကို လက်ခံရရှိကြပြီး၊ ၎င်းသည် သူတို့၏ ဉာဏ်ပညာကို စမ်းသပ်နေကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ အရိုးရှင်းဆုံး ဘာသာစကားဖြင့် ဖော်ပြထားသော ဝိညာဉ်ရေးရာ သမ္မာတရားကို သူတို့ အံ့ဩခဲ့ကြသည်။ အမြင့်ဆုံး ပညာတတ်သူများသည် ကိုယ်တော်၏ စကားများတွင် စွဲမက်သွားကြပြီး၊ ပညာမတတ်သူများသည်လည်း အစဉ်အမြဲ အကျိုးရှိခဲ့ကြသည်။ စာမတတ်သူများအတွက်လည်း သတင်းစကား ရှိခဲ့ပြီး၊ တစ်ပါးအမျိုးသားများပင် သူတို့အတွက် သတင်းစကား ရှိကြောင်းကို နားလည်စေခဲ့သည်။

Christ never flattered men. He never spoke that which would
exalt their fancies and imaginations, nor did He praise them for
their clever inventions; but deep, unprejudiced thinkers received His
teaching, and found that it tested their wisdom. They marveled at the
spiritual truth expressed in the simplest language. The most highly
educated were charmed with His words, and the uneducated were
always profted. He had a message for the illiterate; and He made
even the heathen to understand that He had a message for them.

ကိုယ်တော်၏ နူးညံ့သော သနားကြင်နာမှုသည် မောပန်းနွမ်းလျပြီး ဒုက္ခရောက်နေသော နှလုံးသားများအပေါ် ကုသခြင်း အထိအတွေ့အဖြစ် ကျရောက်ခဲ့သည်။ ကြမ်းတမ်းသော ရန်သူများအလယ်တွင်ပင် ကိုယ်တော်သည် ငြိမ်သက်ခြင်း အငွေ့အသက်ဖြင့် ဝန်းရံလျက်ရှိသည်။ ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော် အဆင်းအပြင်၊ စရိုက်လက္ခဏာ၏ ချစ်ခင်ဖွယ်ကောင်းမှု၊ အားလုံးထက် အကြည့်နှင့် လေသံတွင် ဖော်ပြထားသော မေတ္တာတို့သည် မယုံကြည်မှုဖြင့် ခက်ထန်မနေသူ အားလုံးကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ အကြည့်တိုင်းနှင့် စကားတိုင်းတွင် တောက်ပနေသော ချိုသာပြီး စာနာတတ်သော စိတ်ဓာတ်သာ မရှိခဲ့လျှင်၊ ကိုယ်တော်သည် ဤမျှ များပြားသော ပရိသတ်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တော့်ထံ လာကြသော ဒုက္ခသည်များသည် ကိုယ်တော်သည် သစ္စာရှိပြီး နူးညံ့သော သူငယ်ချင်းကဲ့သို့ သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို ဆက်နွှယ်ပေးထားကြောင်း ခံစားခဲ့ရပြီး၊ ကိုယ်တော် သွန်သင်သော သမ္မာတရားများကို ပိုမိုသိရှိလိုခဲ့ကြသည်။ ကောင်းကင်ဘုံသည် နီးကပ်လာခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာတော် သက်သာရာသည် သူတို့နှင့်အတူ အစဉ်အမြဲ ရှိနေစေရန် ကိုယ်တော်၏ အထံတော်၌ နေထိုင်ရန် သူတို့ တောင့်တခဲ့ကြသည်။

His tender compassion fell with a touch of healing upon weary
and troubled hearts. Even amid the turbulence of angry enemies
He was surrounded with an atmosphere of peace. The beauty of
His countenance, the loveliness of His character, above all, the love
expressed in look and tone, drew to Him all who were not hardened
in unbelief. Had it not been for the sweet, sympathetic spirit that
shone out in every look and word, He would not have attracted the
large congregations that He did. The afflicted ones who came to
[255] Him felt that He linked His interest with theirs as a faithful and
tender friend, and they desired to know more of the truths He taught.
Heaven was brought near. They longed to abide in His presence,
that the comfort of His love might be with them continually.

ယေရှုသည် နားထောင်သူတို့၏ ပြောင်းလဲနေသော မျက်နှာအမူအရာများကို အလွန်အလေးအနက်ထား၍ စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ စိတ်ဝင်စားမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ဖော်ပြသော မျက်နှာများသည် ကိုယ်တော့်အား အလွန် ကျေနပ်အားရစေခဲ့သည်။ သမ္မာတရား မြားချက်များသည် ဝိညာဉ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီး၊ အတ္တအတားအဆီးများကို ဖျက်ဆီးကာ၊ နောင်တရခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ကျေးဇူးတင်ခြင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေသောအခါ ကယ်တင်ရှင်သည် ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ နားထောင်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကိုယ်တော် ကြည့်ရှုစဉ် ယခင်က မြင်ဖူးသော မျက်နှာများကို တွေ့ရသောအခါ ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် တောက်ပလာသည်။ သူတို့ကို ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိသော သူများအဖြစ် မြင်တော်မူ၏။ ရှင်းလင်းစွာ ပြောကြားသော သမ္မာတရားသည် တစ်ဦးတစ်ယောက် မြတ်နိုးသော ရုပ်တုကို ထိမိသွားသောအခါ၊ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း၊ အလင်းကို မလိုလားကြောင်း ဖော်ပြသည့် အေးစက်ပြီး ငြင်းပယ်သော အကြည့်များကို ကိုယ်တော် မှတ်သားထားတော်မူ၏။ လူတို့သည် ငြိမ်သက်ခြင်း သတင်းစကားကို ငြင်းပယ်သည်ကို မြင်ရသောအခါ၊ ကိုယ်တော်၏ စိတ်နှလုံးသည် အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းစွာ နာကျင်ခံစားရသည်။

Jesus watched with deep earnestness the changing countenances
of His hearers. The faces that expressed interest and pleasure gave
Him great satisfaction. As the arrows of truth pierced to the soul,
At Capernaum 209
breaking through the barriers of selfshness, and working contrition,
and fnally gratitude, the Saviour was made glad. When His eye
swept over the throng of listeners, and He recognized among them
the faces He had before seen, His countenance lighted up with joy.
He saw in them hopeful subjects for His kingdom. When the truth,
plainly spoken, touched some cherished idol, He marked the change
of countenance, the cold, forbidding look, which told that the light
was unwelcome. When He saw men refuse the message of peace,
His heart was pierced to the very depths.

ယေရှုသည် ဝတ်ပြုကျောင်းတွင် ကိုယ်တော် တည်ထောင်ရန် ကြွလာသော နိုင်ငံတော်အကြောင်းနှင့် စာတန်၏ သုံ့ပန်းများကို လွှတ်ပေးရန် ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းအကြောင်းကို ဟောပြောခဲ့သည်။ ထိုစဉ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် ဟစ်အော်သံတစ်ခုက ကိုယ်တော့်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးလိုက်သည်။ ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးသည် လူအုပ်ထဲမှ ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး “ငါတို့ကို လွှတ်ထားပါ၊ နာဇရက်မြို့သား ယေရှု၊ ကိုယ်တော်သည် ငါတို့နှင့် ဘာဆိုင်သနည်း။ ငါတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ကြွလာသလော။ ကိုယ်တော်သည် ဘယ်သူဖြစ်သည်ကို ငါသိ၏၊ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသောသူ ဖြစ်တော်မူသည်” ဟု ဟစ်အော်လေသည်။

Jesus in the synagogue spoke of the kingdom He had come to
establish, and of His mission to set free the captives of Satan. He
was interrupted by a shriek of terror. A madman rushed forward
from among the people, crying out, “Let us alone; what have we to
do with Thee, Thou Jesus of Nazareth? art Thou come to destroy
us? I know Thee who Thou art; the Holy One of God.”

ယခုအခါ အားလုံးမှာ ရှုပ်ထွေးပြီး ထိတ်လန့်ကုန်ကြသည်။ လူတို့၏ အာရုံမှာ ခရစ်တော်ထံမှ ဖယ်ခွာသွားပြီး ကိုယ်တော်၏ စကားများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ သားကောင်ကို ဝတ်ပြုကျောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာရာတွင် စာတန်၏ ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယေရှုသည် နတ်ဆိုးကို “တိတ်ဆိတ်စွာနေလော့၊ ထိုသူထဲမှ ထွက်သွားလော့” ဟု ဆုံးမတော်မူ၏။ ထိုအခါ နတ်ဆိုးသည် ထိုသူကို လူတို့အလယ်တွင် လဲစေပြီးမှ သူ့ကို မထိခိုက်စေဘဲ ထွက်သွားလေသည်။

All was now confusion and alarm. The attention of the people
was diverted from Christ, and His words were unheeded. This was
Satan’s purpose in leading his victim to the synagogue. But Jesus
rebuked the demon, saying, “Hold thy peace, and come out of him.
And when the devil had thrown him in the midst, he came out of
him, and hurt him not.”

ဤသနားစရာ ဒုက္ခသည်၏ စိတ်ကို စာတန်က မှောင်မိုက်စေခဲ့သော်လည်း၊ ကယ်တင်ရှင်၏ အထံတော်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ထိုမှောင်မိုက်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူသည် စာတန်၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် တောင့်တစိတ် နိုးကြားလာခဲ့သော်လည်း၊ နတ်ဆိုးသည် ခရစ်တော်၏ တန်ခိုးကို အန်တုခဲ့သည်။ ထိုသူသည် ယေရှုထံ အကူအညီတောင်းရန် ကြိုးစားသောအခါ၊ မကောင်းသော ဝိညာဉ်သည် သူ၏ နှုတ်ထဲတွင် စကားများကို ထည့်ပေးလိုက်သဖြင့် သူသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဟစ်အော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနတ်ဆိုးစွဲသူသည် မိမိအား လွှတ်ပေးနိုင်သော အရှင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်နေသည်ကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း နားလည်ခဲ့သော်လည်း၊ ထိုကြီးမြတ်သော လက်တော်၏ အနီးသို့ ရောက်ရန် ကြိုးစားသောအခါ၊ အခြားသူ၏ အလိုက သူ့ကို ဆွဲထားပြီး၊ အခြားသူ၏ စကားများက သူ၏နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ စာတန်၏ တန်ခိုးနှင့် သူ၏ လွတ်မြောက်လိုသော ဆန္ဒတို့ကြားမှ တိုက်ပွဲမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

The mind of this wretched sufferer had been darkened by Satan,
but in the Saviour’s presence a ray of light had pierced the gloom.
He was roused to long for freedom from Satan’s control; but the
demon resisted the power of Christ. When the man tried to appeal
to Jesus for help, the evil spirit put words into his mouth, and he
cried out in an agony of fear. The demoniac partially comprehended
that he was in the presence of One who could set him free; but when
he tried to come within reach of that mighty hand, another’s will
held him, another’s words found utterance through him. The conflict
between the power of Satan and his own desire for freedom was
terrible.

စုံစမ်းရာ တောကန္တာရတွင် စာတန်ကို အောင်နိုင်ခဲ့သော အရှင်သည် ကိုယ်တော်၏ ရန်သူနှင့် တစ်ဖန် ရင်ဆိုင်ရပြန်သည်။ နတ်ဆိုးသည် သူ၏ သားကောင်ကို ဆက်လက်ထိန်းချုပ်ထားရန် သူ၏ အစွမ်းရှိသမျှ ထုတ်သုံးခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် အရှုံးပေးရခြင်းမှာ ယေရှုအား အောင်ပွဲပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ညှဉ်းပန်းခံနေရသော ထိုသူသည် သူ၏ လူသားပီသမှုကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော ရန်သူနှင့် တိုက်ပွဲတွင် အသက်ဆုံးရှုံးရတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။ သို့သော် ကယ်တင်ရှင်သည် အခွင့်အာဏာဖြင့် မိန့်တော်မူပြီး သုံ့ပန်းကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ နတ်ဆိုးစွဲခဲ့သော ထိုသူသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် လွတ်လပ်မှုတွင် ပျော်ရွှင်လျက် အံ့ဩနေသော လူတို့ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးပင်လျှင် ကယ်တင်ရှင်၏ မြတ်သော တန်ခိုးတော်ကို သက်သေခံခဲ့ရသည်။

 

He who had conquered Satan in the wilderness of temptation [256]
was again brought face to face with His enemy. The demon exerted
all his power to retain control of his victim. To lose ground here
would be to give Jesus a victory. It seemed that the tortured man
must lose his life in the struggle with the foe that had been the ruin
of his manhood. But the Saviour spoke with authority, and set the
210 The Desire of Ages
captive free. The man who had been possessed stood before the
wondering people happy in the freedom of self-possession. Even
the demon had testifed to the divine power of the Saviour.

ထိုသူသည် မိမိ၏ လွတ်မြောက်မှုအတွက် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းလေသည်။ မကြာသေးမီကပင် ရူးသွပ်မှု အရှိန်ဖြင့် နီမြန်းနေခဲ့သော မျက်လုံးများသည် ယခုအခါ အသိဉာဏ်ဖြင့် တောက်ပလာပြီး ကျေးဇူးတင်သော မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။ လူတို့သည် အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့ စကားပြန်ပြောနိုင်သောအခါ “ဤသည်မှာ အဘယ်သို့နည်း။ သွန်သင်ချက်သစ်ပါတကား။ ကိုယ်တော်သည် ညစ်ညူးသော နတ်တို့ကိုပင် အခွင့်အာဏာနှင့် အမိန့်ပေးတော်မူသဖြင့် သူတို့သည် နာခံကြပါသည်တကား” ဟု အချင်းချင်း ပြောဆိုကြလေသည်။

The man praised God for his deliverance. The eye that had so
lately glared with the fre of insanity, now beamed with intelligence,
and overflowed with grateful tears. The people were dumb with
amazement. As soon as they recovered speech they exclaimed,
one to another, “What is this? a new teaching! with authority He
commandeth even the unclean spirits, and they obey Him.” Mark
1:27, R. V.

ဤလူကို သူငယ်ချင်းများအတွက် ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းဖြစ်စေပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေခဲ့သော ထိုဒုက္ခ၏ လျှို့ဝှက်သောအကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝတွင် ရှိသည်။ သူသည် အပြစ်၏ ပျော်ရွှင်မှုများတွင် စွဲလမ်းခဲ့ပြီး ဘဝကို ကြီးကျယ်သော ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။ လောကအတွက် ထိတ်လန့်စရာနှင့် မိသားစုအတွက် အရှက်ရစရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူအိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပေ။ သူ၏ အချိန်များကို အပြစ်မဲ့သော ပျော်ပါးမှုများဖြင့် ကုန်လွန်စေနိုင်သည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဆုတ်ယုတ်သော လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ တစ်ကြိမ် ရောက်သွားသည်နှင့် သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် လျင်မြန်စွာ နိမ့်ဆင်းသွားခဲ့သည်။ အသောက်အစား အပျော်အပါး လွန်ကျူးမှုများသည် သူ၏ သဘာဝထဲမှ မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်အင်္ဂါရပ်များကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး၊ စာတန်သည် သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

The secret cause of the affliction that had made this man a fearful
spectacle to his friends and a burden to himself was in his own life.
He had been fascinated by the pleasures of sin, and had thought to
make life a grand carnival. He did not dream of becoming a terror to
the world and the reproach of his family. He thought his time could
be spent in innocent folly. But once in the downward path, his feet
rapidly descended. Intemperance and frivolity perverted the noble
attributes of his nature, and Satan took absolute control of him.

နောင်တရချိန်မှာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ သူဆုံးရှုံးခဲ့သော လူသားပီသမှုကို ပြန်လည်ရရှိရန် ဓနဥစ္စာနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများကို စတေးလိုသောအခါတွင်၊ သူသည် မကောင်းဆိုးဝါး၏ လက်တွင်း၌ အကူအညီမဲ့နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ရန်သူ၏ နယ်မြေထဲသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီး စာတန်သည် သူ၏ စွမ်းရည်အားလုံးကို သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။ သွေးဆောင်သူသည် သူ့အား ဆွဲဆောင်မှုရှိသော တင်ပြချက်များစွာဖြင့် ဖျားယောင်းခဲ့သော်လည်း၊ ထိုသနားစရာကောင်းသော လူသည် သူ၏ လက်တွင်းသို့ ရောက်သွားသောအခါတွင်မူ၊ ထိုနတ်ဆိုးသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ဒေါသဖြင့် နှိပ်စက်လေတော့သည်။ ဒုစရိုက်ကို လက်ခံသောသူ အားလုံးတွင် ဤသို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူတို့၏ အစောပိုင်းဘဝမှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပျော်ရွှင်မှုများသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း မှောင်မိုက်မှု သို့မဟုတ် ပျက်စီးသွားသော ဝိညာဉ်၏ ရူးသွပ်မှုတွင် အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်။

Remorse came too late. When he would have sacrifced wealth
and pleasure to regain his lost manhood, he had become helpless
in the grasp of the evil one. He had placed himself on the enemy’s
ground, and Satan had taken possession of all his faculties. The
tempter had allured him with many charming presentations; but
when once the wretched man was in his power, the fend became
relentless in his cruelty, and terrible in his angry visitations. So it
will be with all who yield to evil; the fascinating pleasure of their
early career ends in the darkness of despair or the madness of a
ruined soul.

တောကန္တာရတွင် ခရစ်တော်ကို သွေးဆောင်ခဲ့သော၊ ကပေရနောင်မှ ရူးသွပ်သူကို ပူးကပ်ခဲ့သော ထိုမကောင်းသော ဝိညာဉ်သည်ပင် မယုံကြည်သော ယုဒလူတို့ကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေစဉ်တွင်မူ သူသည် ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းသော အသွင်ကို ယူထားပြီး၊ ကယ်တင်ရှင်ကို ငြင်းပယ်ရာတွင် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို လှည့်ဖြားရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူတို့၏ အခြေအနေမှာ နတ်ဆိုးစွဲသူထက်ပင် ပိုမို မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ခရစ်တော်ကို လိုအပ်သည်ဟု မခံစားကြဘဲ စာတန်၏ တန်ခိုးအောက်တွင် တင်းကျပ်စွာ အကျဉ်းကျနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

The same evil spirit that tempted Christ in the wilderness, and
that possessed the maniac of Capernaum, controlled the unbelieving
Jews. But with them he assumed an air of piety, seeking to deceive
them as to their motives in rejecting the Saviour. Their condition
was more hopeless than that of the demoniac, for they felt no need
of Christ and were therefore held fast under the power of Satan.

လူသားတို့အလယ်တွင် ခရစ်တော် ကိုယ်တိုင် အမှုတော်ဆောင်ခဲ့သော ကာလသည် မှောင်မိုက်နိုင်ငံတော်၏ အင်အားစုများ အတက်ကြွဆုံး အလုပ်လုပ်ခဲ့သော အချိန်ဖြစ်သည်။ ခေတ်အဆက်ဆက် စာတန်နှင့် သူ၏ မကောင်းသော ကောင်းကင်တမန်များသည် လူသားတို့၏ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်များကို ထိန်းချုပ်ရန်၊ သူတို့အပေါ် အပြစ်နှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများ ရောက်ရှိစေရန် ကြိုးစားခဲ့ကြပြီး၊ ထိုဆင်းရဲဒုက္ခ အားလုံးအတွက် ဘုရားသခင်ကို အပြစ်တင်ခဲ့ကြသည်။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို လူတို့အား ဖော်ပြနေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် စာတန်၏ တန်ခိုးကို ဖျက်ဆီးပြီး သူ၏ သုံ့ပန်းများကို လွှတ်ပေးနေခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံမှ အသက်သစ်၊ မေတ္တာနှင့် တန်ခိုးတော်တို့သည် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးပေါ်တွင် လှုပ်ရှားနေသဖြင့်၊ မကောင်းဆိုးဝါး မင်းသားသည် သူ၏ နိုင်ငံတော် ကြီးစိုးမှုအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရန် နိုးကြားလာခဲ့သည်။ စာတန်သည် သူ၏ အင်အားအားလုံးကို စုရုံးပြီး ခရစ်တော်၏ အလုပ်ကို ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် တားဆီးခဲ့သည်။

[257] The period of Christ’s personal ministry among men was the time
of greatest activity for the forces of the kingdom of darkness. For
ages Satan with his evil angels had been seeking to control the bodies
and the souls of men, to bring upon them sin and suffering; then he
At Capernaum 211
had charged all this misery upon God. Jesus was revealing to men
the character of God. He was breaking Satan’s power, and setting
his captives free. New life and love and power from heaven were
moving upon the hearts of men, and the prince of evil was aroused
to contend for the supremacy of his kingdom. Satan summoned all
his forces, and at every step contested the work of Christ.

ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် ဒုစရိုက်တို့အကြား ပဋိပက္ခ၏ ကြီးမားသော နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲတွင်လည်း ဤသို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ခရစ်တော်၏ တပည့်တော်များအပေါ်သို့ အထက်အရပ်မှ အသက်သစ်၊ အလင်းနှင့် တန်ခိုးတော်များ ဆင်းသက်လာစဉ်၊ အောက်အရပ်မှလည်း အသက်သစ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး စာတန်၏ ကိုယ်စားလှယ်များကို အားပေးနေသည်။ လောကီဒြပ်စင်တိုင်းတွင် ပြင်းထန်မှုများ လွှမ်းမိုးလာနေသည်။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့မှုကြောင့် ရရှိသော နည်းပရိယာယ်များဖြင့်၊ မကောင်းဆိုးဝါး မင်းသားသည် အသွင်ပြောင်း၍ အလုပ်လုပ်သည်။ သူသည် လင်းလက်သော ကောင်းကင်တမန်အသွင်ဖြင့် ပေါ်လာပြီး၊ လူအများအပြားမှာ “လှည့်ဖြားတတ်သော ဝိညာဉ်တို့၌လည်းကောင်း၊ နတ်ဆိုးတို့၏ သွန်သင်ချက်၌လည်းကောင်း အာရုံပြုကြ” လိမ့်မည်။ (၁ တိမောသေ ၄:၁)။

So it will be in the great fnal conflict of the controversy between
righteousness and sin. While new life and light and power are
descending from on high upon the disciples of Christ, a new life is
springing up from beneath, and energizing the agencies of Satan.
Intensity is taking possession of every earthly element. With a
subtlety gained through centuries of conflict, the prince of evil works
under a disguise. He appears clothed as an angel of light, and
multitudes are “giving heed to seducing spirits, and doctrines of
devils.” 1 Timothy 4:1.

ခရစ်တော်၏ လက်ထက်တွင် ဣသရေလ ခေါင်းဆောင်များနှင့် ဆရာများသည် စာတန်၏ အလုပ်ကို တားဆီးရန် အင်အားမရှိခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် မကောင်းသော ဝိညာဉ်များကို အန်တုနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ဖြင့်သာ မကောင်းသော အရှင်ကို အောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဣသရေလ ခေါင်းဆောင်များသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဖွင့်ဆိုသူများဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ သူတို့သည် သူတို့၏ ရိုးရာဓလေ့များကို ထောက်ခံရန်နှင့် လူလုပ် စည်းမျဉ်းများကို အာဏာတည်စေရန်အတွက်သာ ကျမ်းစာကို လေ့လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များဖြင့် ဘုရားသခင် တစ်ခါမျှ မပေးခဲ့ဖူးသော သဘောထားများကို ဖော်ပြစေခဲ့သည်။ သူတို့၏ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုမှုများသည် ဘုရားသခင် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသောအရာများကို ဝေဝါးသွားစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် အရေးမပါသော နည်းပညာဆိုင်ရာ အသေးစိတ်အချက်အလက်များအတွက် ငြင်းခုံကြပြီး၊ အရေးကြီးဆုံးသော သမ္မာတရားများကိုမူ လက်တွေ့တွင် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် မယုံကြည်မှုများသည် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် တန်ခိုးကင်းမဲ့သွားပြီး မကောင်းသော ဝိညာဉ်များသည် သူတို့အလိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

In the days of Christ the leaders and teachers of Israel were
powerless to resist the work of Satan. They were neglecting the
only means by which they could have withstood evil spirits. It was
by the word of God that Christ overcame the wicked one. The
leaders of Israel professed to be the expositors of God’s word, but
they had studied it only to sustain their traditions, and enforce their
man-made observances. By their interpretation they made it express
sentiments that God had never given. Their mystical construction
made indistinct that which He had made plain. They disputed over
insignifcant technicalities, and practically denied the most essential
truths. Thus infdelity was sown broadcast. God’s word was robbed
of its power, and evil spirits worked their will.

သမိုင်းသည် ပြန်လည် ပတ်နေသည်။ ကျမ်းစာတော်မြတ်ကို ရှေ့မှောက်တွင် ဖွင့်ထားလျက်၊ ၎င်း၏ သွန်သင်ချက်များကို ရိုသေသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ ယနေ့ခေတ် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင် အများအပြားသည် ၎င်းကို ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အဖြစ် ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးနေကြသည်။ သူတို့သည် နှုတ်ကပတ်တော်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းဖြင့် အလုပ်များနေကြပြီး၊ ၎င်း၏ ရှင်းလင်းသော ဖော်ပြချက်များထက် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ထင်မြင်ချက်များကို ပို၍ အလေးထားကြသည်။ သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော တန်ခိုး ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် မယုံကြည်မှုများ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေပြီး၊ မတရားမှုများ ပေါများနေခြင်း ဖြစ်သည်။

History is repeating. With the open Bible before them, and [258]
professing to reverence its teachings, many of the religious leaders
of our time are destroying faith in it as the word of God. They busy
themselves with dissecting the word, and set their own opinions
above its plainest statements. In their hands God’s word loses its
regenerating power. This is why infdelity runs riot, and iniquity is
rife.

စာတန်သည် ကျမ်းစာအပေါ် ယုံကြည်မှုကို လျော့နည်းစေပြီးသောအခါ၊ လူတို့ကို အလင်းနှင့် တန်ခိုးအတွက် အခြားသော အရင်းအမြစ်များထံသို့ လမ်းညွှန်ပေးသည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူသည် မိမိကိုယ်ကို ထည့်သွင်းလာသည်။ ကျမ်းစာ၏ ရှင်းလင်းသော သွန်သင်ချက်နှင့် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အပြစ်ကို ဖော်ပြသော တန်ခိုးထံမှ လွှဲဖယ်သွားသူများသည် နတ်ဆိုးတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ဖိတ်ခေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာနှင့် ပတ်သက်သော ဝေဖန်မှုနှင့် ထင်ကြေးပေးမှုများသည် ဝိညာဉ်လောကနှင့် ဆက်သွယ်ခြင်း (Spiritism) နှင့် သီအိုဆိုဖီ (Theosophy) — ရှေးခေတ် တစ်ပါးအမျိုးသား အယူဝါဒများ၏ ခေတ်မီပုံစံများ — ကို ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်ယေရှုခရစ်တော်၏ အသင်းတော်များဟု ဆိုသော နေရာများတွင်ပင် ခြေကုပ်ရလာစေရန် လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

When Satan has undermined faith in the Bible, he directs men to
other sources for light and power. Thus he insinuates himself. Those
who turn from the plain teaching of Scripture and the convicting
power of God’s Holy Spirit are inviting the control of demons. Criti
212 The Desire of Ages
cism and speculation concerning the Scriptures have opened the way
for spiritism and theosophy—those modernized forms of ancient
heathenism—to gain a foothold even in the professed churches of
our Lord Jesus Christ.

ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောခြင်းနှင့်အတူ၊ လိမ်လည်တတ်သော ဝိညာဉ်တို့၏ ကြားခံနယ်မြေများဖြစ်သည့် အေဂျင်စီများသည်လည်း အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ လူအများအပြားသည် စူးစမ်းလိုစိတ်သက်သက်ဖြင့် ဤအရာများကို ထိတွေ့ကြသော်လည်း၊ လူသားထက် သာလွန်သော တန်ခိုး၏ အလုပ်လုပ်မှုကို မြင်ရသောအခါ၊ သူတို့သည် မိမိတို့ထက် သန်စွမ်းသော အလိုဆန္ဒတစ်ခု၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံရသည်အထိ ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံရကြသည်။ သူတို့သည် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော တန်ခိုးမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြတော့ပေ။

Side by side with the preaching of the gospel, agencies are at
work which are but the medium of lying spirits. Many a man tampers
with these merely from curiosity, but seeing evidence of the working
of a more than human power, he is lured on and on, until he is
controlled by a will stronger than his own. He cannot escape from
its mysterious power.

ဝိညာဉ်၏ ကာကွယ်ရေး တံတိုင်းများ ပြိုလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ သူ့တွင် အပြစ်ကို ဆန့်ကျင်ရန် အတားအဆီး မရှိတော့ပေ။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ဝိညာဉ်တော်၏ ထိန်းချုပ်မှုများကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်နှင့်၊ မည်သည့်အောက်တန်းကျသော အဆင့်အထိ ကျဆင်းသွားမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပါ။ လျှို့ဝှက်သောအပြစ် သို့မဟုတ် လွှမ်းမိုးထားသော စိတ်အလိုသည် သူ့အား ကပေရနောင်မှ နတ်ဆိုးစွဲသူကဲ့သို့ အကူအညီမဲ့သော သုံ့ပန်းဖြစ်စေနိုင်သည်။ သို့သော် သူ၏ အခြေအနေမှာ မျှော်လင့်ချက် မဲ့မနေပါ။

The defenses of the soul are broken down. He has no barrier
against sin. When once the restraints of God’s word and His Spirit
are rejected, no man knows to what depths of degradation he may
sink. Secret sin or master passion may hold him a captive as helpless as was the demoniac of Capernaum. Yet his condition is not
hopeless.

မကောင်းသော အရှင်ကို ကျွန်ုပ်တို့ အောင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းမှာ ခရစ်တော် အောင်နိုင်ခဲ့သော နည်းလမ်း — နှုတ်ကပတ်တော်၏ တန်ခိုးပင် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သဘောတူညီချက် မပါဘဲ ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်ကို မထိန်းချုပ်ပါ။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ကို သိရှိရန်နှင့် လုပ်ဆောင်ရန် တောင့်တပါက၊ ကိုယ်တော်၏ ဂတိတော်များသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဖြစ်သည် — “သင်တို့သည် သမ္မာတရားကို သိကြလိမ့်မည်။ သမ္မာတရားသည်လည်း သင်တို့ကို လွှတ်လိမ့်မည်။” “အကြင်သူသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်သို့ လိုက်လို၏၊ ထိုသူသည် ဤဒေသနာတော်သည် ဘုရားသခင်ထံတော်မှ ဖြစ်သလောဟု သိလိမ့်မည်။” (ယောဟန် ၈:၃၂၊ ၇:၁၇)။ ဤဂတိတော်များကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်၊ လူတိုင်းသည် မှားယွင်းမှု ကျော့ကွင်းနှင့် အပြစ်၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်ကြသည်။

The means by which we can overcome the wicked one is that
by which Christ overcame,—the power of the word. God does not
control our minds without our consent; but if we desire to know and
to do His will, His promises are ours: “Ye shall know the truth, and
the truth shall make you free.” “If any man willeth to do His will, he
shall know of the teaching.” John 8:32; 7:17, R. V. Through faith
in these promises, every man may be delivered from the snares of
error and the control of sin.

လူတိုင်းသည် မိမိကို အုပ်စိုးရန် မည်သည့်တန်ခိုးကို ရွေးချယ်မည်နည်းဟူသောအချက်တွင် လွတ်လပ်ခွင့်ရှိသည်။ မည်သူမျှ ခရစ်တော်ထံတွင် လွတ်မြောက်မှု မရနိုင်လောက်အောင် နိမ့်ကျမနေပါ၊ မည်သူမျှ ထိုမျှအထိ ယုတ်ညံ့မနေပါ။ နတ်ဆိုးစွဲသူသည် ဆုတောင်းခြင်းအစား စာတန်၏ စကားများကိုသာ ပြောဆိုနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ စိတ်နှလုံး၏ နှုတ်မထွက်သော အယူခံဝင်မှုကို ကြားသိခဲ့ရသည်။ အကူအညီလိုအပ်သော ဝိညာဉ်တစ်ခု၏ ဟစ်အော်သံသည် စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန် ပျက်ကွက်ခဲ့လျှင်ပင် လျစ်လျူရှုခြင်း ခံရမည်မဟုတ်ပါ။ ကောင်းကင်ဘုံရှိ ဘုရားသခင်နှင့် ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် သဘောတူသော သူတို့ကို စာတန်၏ တန်ခိုး သို့မဟုတ် မိမိတို့ ကိုယ်ပိုင်သဘာဝ၏ အားနည်းချက်တွင် ပစ်ထားမည်မဟုတ်ပါ။ ကယ်တင်ရှင်က “သူသည် ငါ၏ ခွန်အားကို ကိုင်စွဲပါစေ၊ ငါနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပြုပါစေ၊ ငါနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို သူပြုပါလိမ့်မည်” ဟု ဖိတ်ခေါ်တော်မူ၏ (ဟေရှာယ ၂၇:၅)။ မှောင်မိုက် ဝိညာဉ်များသည် သူတို့၏ လက်အောက်ရောက်ခဲ့ဖူးသော ဝိညာဉ်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ကြလိမ့်မည်၊ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်များသည် ထိုဝိညာဉ်အတွက် အောင်မြင်သော တန်ခိုးဖြင့် တိုက်ခိုက်ပေးကြလိမ့်မည်။

Every man is free to choose what power he will have to rule
over him. None have fallen so low, none are so vile, but that they
can fnd deliverance in Christ. The demoniac, in place of prayer,
could utter only the words of Satan; yet the heart’s unspoken appeal
was heard. No cry from a soul in need, though it fail of utterance
in words, will be unheeded. Those who will consent to enter into
covenant relation with the God of heaven are not left to the power
[259] of Satan or to the infrmity of their own nature. They are invited by
the Saviour, “Let him take hold of My strength, that he may make
peace with Me; and he shall make peace with Me.” Isaiah 27:5. The
spirits of darkness will battle for the soul once under their dominion,
but angels of God will contend for that soul with prevailing power.

ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်မှာ “လုယူအပ်သော ဥစ္စာကို အားကြီးသောသူ၏ လက်မှ နုတ်ယူနိုင်သလော။ အပြစ်မရှိဘဲ ဖမ်းသွားသောသူကို လွှတ်နိုင်သလော။ ... အားကြီးသောသူ ဖမ်းသွားသော သူတို့ကို ပြန်ယူရမည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်သောသူ လုယူသောဥစ္စာကိုလည်း ကယ်လွှတ်ရမည်။ အကြောင်းမူကား သင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုသောသူကို ငါသည် ဆန့်ကျင်ဘက်ပြု၍ သင်၏ သားသမီးတို့ကို ငါကယ်တင်မည်။” (ဟေရှာယ ၄၉:၂၄၊ ၂၅)။

The Lord says, “Shall the prey be taken from the mighty, or the
lawful captive delivered? ... Thus saith the Lord, Even the captives
At Capernaum 213
of the mighty shall be taken away, and the prey of the terrible shall
be delivered: for I will contend with him that contendeth with thee,
and I will save thy children.” Isaiah 49:24, 25.

ဝတ်ပြုကျောင်းရှိ ပရိသတ်တို့သည် အံ့ဩတုန်လှုပ်လျက်ရှိနေစဉ်၊ ယေရှုသည် အနည်းငယ် အနားယူရန် ပေတရု၏ အိမ်သို့ ကြွသွားတော်မူ၏။ သို့သော် ဤနေရာတွင်လည်း အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်နေသည်။ ပေတရု၏ ယောက္ခမသည် “ပြင်းထန်သော အဖျားရောဂါ” ဖြင့် လဲနေသည်။ ယေရှုသည် ထိုရောဂါကို ဆုံးမတော်မူသဖြင့်၊ လူနာသည် ထ၍ သခင်နှင့် တပည့်တော်တို့အား ပြုစုလုပ်ကျွေးလေသည်။

While the congregation in the synagogue were still spellbound
with awe, Jesus withdrew to the home of Peter for a little rest. But
here also a shadow had fallen. The mother of Peter’s wife lay sick,
stricken with a “great fever.” Jesus rebuked the disease, and the
sufferer arose, and ministered to the wants of the Master and His
disciples.

ခရစ်တော်၏ အမှုတော် သတင်းသည် ကပေရနောင်မြို့တစ်ခွင်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ရဗ္ဗိတို့ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် လူတို့သည် ဥပုသ်နေ့တွင် ကုသမှုခံယူရန် မလာရဲကြပေ။ သို့သော် နေဝင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကြီးစွာသော လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားလေသည်။ နေအိမ်များ၊ ဆိုင်များ၊ ဈေးများမှ မြို့သူမြို့သားများသည် ယေရှု ရှိရာ နှိမ့်ချသော အိမ်ကလေးဆီသို့ တိုးဝှေ့လာကြသည်။ လူမမာများကို ထမ်းစင်များဖြင့် သယ်ဆောင်လာကြသည်၊ တောင်ဝှေးကို အားပြုလာကြသည် သို့မဟုတ် သူငယ်ချင်းများ၏ တွဲကူမှုဖြင့် ကယ်တင်ရှင်၏ အထံတော်သို့ အားနည်းစွာ လျှောက်လာကြသည်။

Tidings of the work of Christ spread rapidly throughout Capernaum. For fear of the rabbis, the people dared not come for healing
upon the Sabbath; but no sooner had the sun disappeared below
the horizon than there was a great commotion. From the homes,
the shops, the market places, the inhabitants of the city pressed
toward the humble dwelling that sheltered Jesus. The sick were
brought upon couches, they came leaning upon staffs, or, supported
by friends, they tottered feebly into the Saviour’s presence.

တစ်နာရီပြီး တစ်နာရီ သူတို့သည် လာကြ၊ သွားကြနှင့် ရှိနေသည်။ အကြောင်းမှာ မနက်ဖြန်တွင် ကုသပေးသူသည် သူတို့အလယ်၌ ရှိနေဦးမည်လားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကပေရနောင်မြို့သည် ဤကဲ့သို့သော နေ့မျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါ။ လေထုထဲတွင် အောင်ပွဲခံသံများနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်းအတွက် ကြွေးကြော်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် ကိုယ်တော် နှိုးဆော်ပေးခဲ့သော ပျော်ရွှင်မှုတွင် ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော့်ထံ လာကြသောသူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို မြင်ရသောအခါ၊ ကိုယ်တော်၏ စိတ်နှလုံးသည် သနားကြင်နာမှုဖြင့် လှုပ်ရှားလာပြီး၊ သူတို့အား ကျန်းမာခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သည့် တန်ခိုးတော်အတွက် ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။

Hour after hour they came and went; for none could know
whether tomorrow would fnd the Healer still among them. Never
before had Capernaum witnessed a day like this. The air was flled
with the voice of triumph and shouts of deliverance. The Saviour
was joyful in the joy He had awakened. As He witnessed the sufferings of those who had come to Him, His heart was stirred with
sympathy, and He rejoiced in His power to restore them to health
and happiness.

နောက်ဆုံး လူနာ လွတ်မြောက်သွားသည့်တိုင်အောင် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ အလုပ်ကို မရပ်နားခဲ့ပါ။ လူအုပ်ကြီး ပြန်သွားပြီး ရှိမုန်၏ အိမ်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားချိန်မှာ ညဉ့်နက်လှပြီ ဖြစ်သည်။ ကြာရှည်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်နေ့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ယေရှုသည် အနားယူရန် ရှာဖွေတော်မူ၏။ သို့သော် မြို့သူမြို့သားများ အိပ်မောကျနေဆဲအချိန်၊ ကယ်တင်ရှင်သည် “မိုးမလင်းမီ အလွန်စောစော ထတော်မူ၍၊ အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီးလျှင် ...”

Not until the last sufferer had been relieved did Jesus cease His
work. It was far into the night when the multitude departed, and
silence settled down upon the home of Simon. The long, exciting
day was past, and Jesus sought rest. But while the city was still
wrapped in slumber, the Saviour, “rising up a great while before day,
... went out, and departed into a solitary place, and there prayed.”

ဤသို့ဖြင့် ယေရှု၏ လောကီအသက်တာ နေ့ရက်များကို ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်များအား သူတို့၏အိမ်များသို့ သွားရောက်အနားယူရန် မကြာခဏ လွှတ်လိုက်တတ်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၏ လုပ်ငန်းတော်များမှ မိမိအား ဆွဲထုတ်ရန် တပည့်တော်များ၏ ကြိုးစားမှုများကိုမူ ညင်သာစွာ ငြင်းပယ်တော်မူခဲ့သည်။ တစ်နေ့လုံး ကိုယ်တော်သည် မသိနားမလည်သူများကို သွန်သင်ခြင်း၊ ဖျားနာသူများကို ငြိမ်းစေခြင်း၊ မျက်မမြင်များကို မျက်စိမြင်စေခြင်း၊ လူအုပ်ကြီးကို ကျွေးမွေးခြင်း စသည့်အမှုတို့ကို ပင်ပန်းကြီးစွာ ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။ ညနေချမ်း သို့မဟုတ် နံနက်စောစောအချိန်များတွင် ခမည်းတော်နှင့် မိသဟာယဖွဲ့ရန် တောင်ပေါ်ရှိ ဆိတ်ငြိမ်ရာအရပ်သို့ ကြွသွားတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် တစ်ညလုံး ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ဆင်ခြင်တွေးတောခြင်းဖြင့် အချိန်ကုန်လွန်စေကာ၊ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် လူထုကြားရှိ ကိုယ်တော်၏ အလုပ်ခွင်သို့ ပြန်လာလေ့ရှိသည်။

Thus were spent the days in the earthly life of Jesus. He often
dismissed His disciples to visit their homes and rest; but He gently
resisted their efforts to draw Him away from His labors. All day
He toiled, teaching the ignorant, healing the sick, giving sight to [260]
the blind, feeding the multitude; and at the eventide or in the early
morning, He went away to the sanctuary of the mountains for com
214 The Desire of Ages
munion with His Father. Often He passed the entire night in prayer
and meditation, returning at daybreak to His work among the people.

နံနက်စောစောတွင် ပေတရုနှင့် သူ၏ အဖော်များသည် ယေရှုထံသို့ လာကြပြီး၊ ကပေရနောင်မြို့သားများသည် ကိုယ်တော်အား ရှာဖွေနေကြပြီဖြစ်ကြောင်း လျှောက်တင်ကြသည်။ ယခင်က ခရစ်တော် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော လက်ခံပုံများကြောင့် တပည့်တော်များသည် အလွန် စိတ်ပျက်ခဲ့ကြရသည်။ ယေရုရှလင်မြို့ရှိ အာဏာပိုင်များသည် ကိုယ်တော်အား သတ်ရန် ကြံစည်နေကြပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ဇာတိမြို့သားများပင် ကိုယ်တော်၏ အသက်ကို ရန်ရှာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကပေရနောင်မြို့တွင်မူ ကိုယ်တော်အား ဝမ်းမြောက်လှိုက်လှဲစွာ ကြိုဆိုကြသဖြင့် တပည့်တော်များ၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ တစ်ဖန် နိုးကြားလာခဲ့သည်။ လွတ်လပ်မှုကို မြတ်နိုးသော ဂါလိလဲပြည်သားများထဲတွင် နိုင်ငံတော်သစ်ကို ထောက်ခံမည့်သူများကို တွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် “ငါသည် အခြားသော မြို့တို့၌လည်း ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်တရားကို ဟောရမည်။ ထိုအမှုအလို့ငှာ ငါ့ကို စေလွှတ်တော်မူပြီ” ဟူသော ခရစ်တော်၏ စကားများကြောင့် သူတို့ အံ့အားသင့်ခဲ့ကြသည်။

Early in the morning, Peter and his companions came to Jesus,
saying that already the people of Capernaum were seeking Him.
The disciples had been bitterly disappointed at the reception which
Christ had met hitherto. The authorities at Jerusalem were seeking
to murder Him; even His own townsmen had tried to take His life;
but at Capernaum He was welcomed with joyful enthusiasm, and
the hopes of the disciples kindled anew. It might be that among
the liberty-loving Galileans were to be found the supporters of the
new kingdom. But with surprise they heard Christ’s words, “I must
preach the kingdom of God to other cities also: for therefore am I
sent.”

ထိုစဉ်က ကပေရနောင်မြို့တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများထဲ၌ ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်း ရည်ရွယ်ချက် ပျောက်ကွယ်သွားမည့် ဘေးရှိနေခဲ့သည်။ ယေရှုသည် မိမိကိုယ်ကို တန်ခိုးပြသူ သို့မဟုတ် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါများကို ကုသပေးသူတစ်ဦးမျှသာအဖြစ် လူတို့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိရန် ကျေနပ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်သည် လူတို့အား ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် မိမိထံသို့ ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ လူတို့သည် ကိုယ်တော်အား လောကီနိုင်ငံကို တည်ထောင်မည့် ရှင်ဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်မူကား သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို လောကီအရာမှ ဝိညာဉ်ရေးရာသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုခဲ့သည်။ လောကီရေးရာ အောင်မြင်မှု သက်သက်သည် ကိုယ်တော်၏ လုပ်ငန်းတော်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

In the excitement which then pervaded Capernaum, there was
danger that the object of His mission would be lost sight of. Jesus
was not satisfed to attract attention to Himself merely as a wonder
worker or a healer of physical diseases. He was seeking to draw men
to Him as their Saviour. While the people were eager to believe that
He had come as a king, to establish an earthly reign, He desired to
turn their minds away from the earthly to the spiritual. Mere worldly
success would interfere with His work.

ထို့ပြင် ဆင်ခြင်တုံတရားကင်းမဲ့သော လူအုပ်ကြီး၏ အံ့ဩဘနန်းဖြစ်မှုများသည် ကိုယ်တော်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ အသက်တာတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မြှောက်စားခြင်း တစ်စုံတစ်ရာ မပါဝင်ခဲ့ပေ။ လောကက ပေးအပ်သော ရာထူးဌာနန္တရ၊ ကြွယ်ဝမှု သို့မဟုတ် အရည်အချင်းများအပေါ် ဂုဏ်ပြုခြင်းတို့သည် လူသားတော်အတွက် သူစိမ်းပြင်ပြင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ လူတို့၏ သစ္စာခံမှုကို ရရှိရန် သို့မဟုတ် အရိုအသေပေးမှုကို ရယူရန် လူတို့အသုံးပြုသော နည်းလမ်းများကို ယေရှု အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော် မမွေးဖွားမီ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက “သူသည် ဟစ်ကြော်ခြင်း၊ အသံကို မြှင့်ခြင်း၊ လမ်းခရီး၌ မိမိအသံကို ကြားစေခြင်းကို မပြုရ။ နင်းချေပြီးသော ကျူပင်ကို မချိုးရ။ မီးခိုးထွက်သော မီးစာကို မငြှိမ်းရ။ အမှန်အတရားအတိုင်း တရားကို စီရင်ရမည်။ မြေကြီးပေါ်မှာ တရားကို မတည်မချင်း အားမလျော့၊ စိတ်မပျက်ရ” (ဟေရှာယ ၄၂:၂-၄၊ အောက်ခြေမှတ်ချက်) ဟု ကိုယ်တော်နှင့်ပတ်သက်၍ ပရောဖက်ပြုထားပြီး ဖြစ်သည်။

And the wonder of the careless crowd jarred upon His spirit. In
His life no self-assertion mingled. The homage which the world
gives to position, or wealth, or talent, was foreign to the Son of
man. None of the means that men employ to win allegiance or
command homage did Jesus use. Centuries before His birth, it had
[261] been prophesied of Him, “He shall not cry, nor lift up, nor cause His
voice to be heard in the street. A bruised reed shall He not break,
and the dimly burning flax shall He not quench: He shall bring forth
judgment unto truth. He shall not fail nor be discouraged, till He
have set judgment in the earth.” Isaiah 42:2-4, margin.

ဖာရိရှဲတို့သည် သူတို့၏ စေ့စပ်လွန်းသော ဘာသာရေးထုံးတမ်းစဉ်လာများ၊ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ကိုးကွယ်မှုများနှင့် အလှူဒါနများဖြင့် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားမှုကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဘာသာရေးကို အငြင်းပွားဖွယ်ရာ အကြောင်းအရာများအဖြစ် ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ ဘာသာရေးဇွဲကို သက်သေပြခဲ့ကြသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် အယူအဆရှိသော ဂိုဏ်းဂဏများအကြား အငြင်းပွားမှုများသည် ကျယ်လောင်၍ ရှည်လျားလှသည်။ တတ်သိနားလည်သော ဓမ္မဆရာများ လမ်းပေါ်တွင် ဒေါသတကြီး အငြင်းပွားနေကြသော အသံများကို ကြားရခြင်းမှာ မထူးဆန်းသော အရာဖြစ်သည်။

The Pharisees sought distinction by their scrupulous ceremonialism, and the ostentation of their worship and charities. They proved
their zeal for religion by making it the theme of discussion. Disputes
between opposing sects were loud and long, and it was not unusual
to hear on the streets the voice of angry controversy from learned
doctors of the law.
At Capernaum 215

ယေရှု၏ အသက်တာမှာမူ ထိုအရာအားလုံးနှင့် သိသာစွာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ထိုအသက်တာတွင် ဆူညံစွာ အငြင်းပွားခြင်း၊ ဟန်ဆောင်ကိုးကွယ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် အများ၏ လက်ခုပ်သံကို ရရှိရန် ပြုမူခြင်းမျိုး တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ပေ။ ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၌ ကွယ်ဝှက်လျက်ရှိပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ သားတော်၏ စရိုက်လက္ခဏာအားဖြင့် ပေါ်လွင်ထင်ရှားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ထင်ရှားပြသမှုကိုသာ လူတို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် အာရုံစိုက်ရန်နှင့် အရိုအသေပေးရန် ယေရှု အလိုရှိခဲ့သည်။

In marked contrast to all this was the life of Jesus. In that life no
noisy disputation, no ostentatious worship, no act to gain applause,
was ever witnessed. Christ was hid in God, and God was revealed in
the character of His Son. To this revelation Jesus desired the minds
of the people to be directed, and their homage to be given.

ဖြောင့်မတ်ခြင်းနေမင်းသည် လူတို့၏ အာရုံများကို ဖျန်းဖျန်းတောက် တောက်ပမှုဖြင့် ဖမ်းစားရန် လောကသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်မဟုတ်ပေ။ ခရစ်တော်နှင့်ပတ်သက်၍ “ထိုအရှင် ထွက်ကြွတော်မူခြင်းသည် မိုးလင်းခြင်းကဲ့သို့ အမြဲဖြစ်၏” ဟု ကျမ်းစာ၌ ရေးထားသည် (ဟောရှေ ၆:၃)။ နံနက်ခင်း အလင်းရောင်သည် ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်ညင်သာစွာ ကျရောက်လာပြီး၊ အမှောင်ထု၏ အရိပ်များကို ပယ်ဖျောက်ကာ လောကကြီးကို အသက်ဝင်နိုးကြားစေသကဲ့သို့၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်းနေမင်းသည်လည်း “အနာရောဂါငြိမ်းစေသော အတောင်များ” နှင့်အတူ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည် (မာလခိ ၄:၂)။

The Sun of Righteousness did not burst upon the world in splendor, to dazzle the senses with His glory. It is written of Christ, “His
going forth is prepared as the morning.” Hosea 6:3. Quietly and
gently the daylight breaks upon the earth, dispelling the shadow of
darkness, and waking the world to life. So did the Sun of Righteousness arise, “with healing in His wings.” Malachi 4:2.