အခန်း (၇၄) — ဂေသရှေမန်ဥယျာဉ်

 

အခန်း (၇၄) — ဂေသရှေမန်အရပ် [၆၈၁]

[၆၈၂]၊ [၆၈၃]၊ [၆၈၄]၊ [၆၈၅] ဤအခန်းသည် မဿဲ ၂၆:၃၆-၅၆၊ မာကု ၁၄:၃၂-၅၀၊ လုကာ ၂၂:၃၉-၅၃ နှင့် ယောဟန် ၁၈:၁-၁၂ တို့အပေါ် အခြေခံထားပါသည်။

Chapter 74—Gethsemane [681]
[682]
[683]
[684]
[685]
This chapter is based on Matthew 26:36-56; Mark 14:32-50; Luke
22:39-53; John 18:1-12.

ကယ်တင်ရှင်သည် တပည့်တော်များနှင့်အတူ ဂေသရှေမန်ဥယျာဉ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကြွလှမ်းခဲ့သည်။ ပသခါပွဲတော်၏ လမင်းကြီးသည် တိမ်ကင်းစင်သော ကောင်းကင်ယံတွင် ဝိုင်းစက်လင်းပပ သာယာလျက်ရှိ၏။ ဘုရားဖူးများ၏ တဲနန်းများရှိရာ မြို့တော်ကြီးမှာလည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေပြီ။

In company with His disciples, the Saviour slowly made His way
to the garden of Gethsemane. The Passover moon, broad and full,
shone from a cloudless sky. The city of pilgrims’ tents was hushed
into silence.

ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားပြောကြား၍ သွန်သင်ခဲ့သော်လည်း ဂေသရှေမန်သို့ နီးကပ်လာသောအခါ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဆင်ခြင်တွေးတောခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းအတွက် ဤနေရာသို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိသော်လည်း၊ ယခုနောက်ဆုံး ဝေဒနာခံစားရမည့် ညကဲ့သို့ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ပြည့်လျှံနေခဲ့ဖူးသည်မှာ တစ်ကြိမ်မျှ မရှိခဲ့ပေ။ လောက၌ အသက်ရှင်စဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော် အလင်းထဲ၌ ကိုယ်တော် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ စာတန်၏ ဝိညာဉ်ကဲ့သို့သော စိတ်သဘောရှိသူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်ပင် "ငါ့ကို စေလွှတ်တော်မူသော အရှင်သည် ငါနှင့်အတူ ရှိတော်မူ၏။ ခမည်းတော်သည် ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ပစ်ထားတော်မမူ။ အကြောင်းမူကား ငါသည် ခမည်းတော် နှစ်သက်တော်မူသော အမှုတို့ကို အစဉ်မပြတ် ပြုတတ်၏" ဟု ယောဟန် ၈:၂၉ တွင် မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတွင်မူ ဘုရားသခင်၏ ထောက်မသော မျက်မှောက်တော် အလင်းမှ ဖယ်ကြဉ်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ယခုတွင် ကိုယ်တော်သည် ပြစ်မှားသောသူတို့နှင့်အတူ ရေတွက်ခြင်း ခံရလေပြီ။ ကျရှုံးနေသော လူသားတို့၏ အပြစ်ကို ကိုယ်တော် ထမ်းဆောင်ရတော့မည်။ အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသော ကိုယ်တော်၏ အပေါ်၌ ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံး၏ ဒုစရိုက်များကို တင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။ အပြစ်သည် ကိုယ်တော်၏ ရှေ့မှောက်တွင် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး၊ ကိုယ်တော် ထမ်းဆောင်ရမည့် အပြစ်ဝန်မှာလည်း အလွန်ပင် ကြီးလေးလှသဖြင့် ခမည်းတော်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှ ထာဝရ ဖယ်ကြဉ်ခံရမည်ကိုပင် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်နေမိသည်။ အပြစ်ဒုစရိုက်အပေါ် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်သည် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း ခံစားမိသောအခါ "ငါ့ဝိညာဉ်သည် သေလောက်အောင် အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းခြင်း ရှိ၏" ဟု ကြွေးကြော်တော်မူခဲ့သည်။

Jesus had been earnestly conversing with His disciples and instructing them; but as He neared Gethsemane, He became strangely
silent. He had often visited this spot for meditation and prayer; but
never with a heart so full of sorrow as upon this night of His last
agony. Throughout His life on earth He had walked in the light of
God’s presence. When in conflict with men who were inspired by
the very spirit of Satan, He could say, “He that sent Me is with Me:
the Father hath not left Me alone; for I do always those things that
please Him.” John 8:29. But now He seemed to be shut out from the
light of God’s sustaining presence. Now He was numbered with the
transgressors. The guilt of fallen humanity He must bear. Upon Him
who knew no sin must be laid the iniquity of us all. So dreadful does
sin appear to Him, so great is the weight of guilt which He must
bear, that He is tempted to fear it will shut Him out forever from
His Father’s love. Feeling how terrible is the wrath of God against
transgression, He exclaims, “My soul is exceeding sorrowful, even
unto death.”

ဥယျာဉ်သို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ် တပည့်တော်များသည် သူတို့၏ အရှင်သခင်အပေါ် ကျရောက်လာသော အပြောင်းအလဲကို သတိပြုမိကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ယခုကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို သူတို့တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။ ကိုယ်တော် ရှေ့သို့ ကြွလှမ်းသည်နှင့်အမျှ ဤထူးဆန်းသော ဝမ်းနည်းခြင်းမှာလည်း [၆၈၆] ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။ သို့သော်လည်း အကြောင်းရင်းကိုမူ သူတို့ မမေးရဲကြချေ။ ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ လဲကျတော့မည့်အလား ယိမ်းထိုးနေ၏။ ဥယျာဉ်သို့ ရောက်သောအခါ တပည့်တော်များသည် အရှင်သခင် အနားယူနိုင်စေရန် ကိုယ်တော် ပုံမှန် အနားယူလေ့ရှိသည့် နေရာကို စိုးရိမ်တကြီး ရှာဖွေကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် အားယူ၍ ခက်ခဲစွာ လှမ်းနေရ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးအောက်တွင် ခံစားနေရသကဲ့သို့ အသံထွက်၍ ညည်းတွဲတော်မူသည်။ အဖော်များကသာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မတွဲပေးခဲ့လျှင် ကိုယ်တော်သည် မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားပေလိမ့်မည်။

As they approached the garden, the disciples had marked the
change that came over their Master. Never before had they seen
Him so utterly sad and silent. As He proceeded, this strange sadness [686]
deepened; yet they dared not question Him as to the cause. His
form swayed as if He were about to fall. Upon reaching the garden,
the disciples looked anxiously for His usual place of retirement,
that their Master might rest. Every step that He now took was with
labored effort. He groaned aloud, as if suffering under the pressure
599
600 The Desire of Ages
of a terrible burden. Twice His companions supported Him, or He
would have fallen to the earth.

ဥယျာဉ်အဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ ယေရှုသည် တပည့်တော် သုံးဦးမှလွဲ၍ ကျန်သူများကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက်နှင့် ကိုယ်တော့်အတွက် ဆုတောင်းကြရန် မှာကြားခဲ့သည်။ ပေတရု၊ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့ကို ခေါ်ဆောင်၍ ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ ဤတပည့်တော် သုံးဦးသည် ခရစ်တော်၏ အရင်းနှီးဆုံး အဖော်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် တောင်ပေါ်တွင် ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းတော်ထင်ရှားခြင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ခဲ့ရသူများဖြစ်သည်၊ မောရှေနှင့် ဧလိယတို့ ကိုယ်တော်နှင့် စကားပြောနေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်၊ ကောင်းကင်မှ လာသော အသံတော်ကို ကြားခဲ့ရသူများ ဖြစ်သည်။ ယခု ကိုယ်တော်၏ ကြီးစွာသော ဝေဒနာခံစားရချိန်တွင် သူတို့ကို မိမိအနား၌ ရှိနေစေလိုသည်။ သူတို့သည် ဤနေရာ၌ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ညပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ဆုတောင်းခြင်းနှင့် စောင့်ကြည့်ခြင်း အချိန်ကုန်ဆုံးပြီးနောက် နံနက်ပိုင်းတွင် ကိုယ်တော် ပြန်လည် မနှိုးမချင်း အရှင်သခင်နှင့် အနည်းငယ်ဝေးသော နေရာတွင် အနှောင့်အယှက်မရှိ အိပ်စက်လေ့ရှိကြသည်။ သို့သော် ယခုမူ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ တစ်ညလုံး ဆုတောင်းလျက် နေစေလိုသည်။ သို့သော်လည်း ကိုယ်တော် ခံစားရတော့မည့် ဝေဒနာကို သူတို့ မြင်တွေ့ရမည်ကိုမူ ကိုယ်တော် မလိုလားပေ။

Near the entrance to the garden, Jesus left all but three of the
disciples, bidding them pray for themselves and for Him. With
Peter, James, and John, He entered its secluded recesses. These
three disciples were Christ’s closest companions. They had beheld
His glory on the mount of transfguration; they had seen Moses
and Elijah talking with Him; they had heard the voice from heaven;
now in His great struggle, Christ desired their presence near Him.
Often they had passed the night with Him in this retreat. On these
occasions, after a season of watching and prayer, they would sleep
undisturbed at a little distance from their Master, until He awoke
them in the morning to go forth anew to labor. But now He desired
them to spend the night with Him in prayer. Yet He could not bear
that even they should witness the agony He was to endure.

"ဤနေရာ၌ နေရစ်ကြလော့၊ ငါနှင့်အတူ စောင့်ကြည့်ကြလော့" ဟု ကိုယ်တော် မိန့်တော်မူသည်။

“Tarry ye here,” He said, “and watch with Me.”

ကိုယ်တော်သည် သူတို့နှင့် အနည်းငယ်ဝေးသော နေရာ (သူတို့ မြင်နိုင်၊ ကြားနိုင်သော အကွာအဝေး) သို့ ကြွသွားကာ မြေပေါ်တွင် ပြပ်ဝပ်၍ လဲကျသွားသည်။ အပြစ်ကြောင့် မိမိသည် ခမည်းတော်နှင့် ခွဲခွာနေရပြီဟု ကိုယ်တော် ခံစားရသည်။ ထိုအကွာအဝေးသည် အလွန်ပင် ကျယ်ပြော၊ မည်းမှောင်ပြီး နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ဝိညာဉ်သည် ထိုအခြင်းအရာရှေ့တွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေခဲ့သည်။ ဤဝေဒနာမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားတန်ခိုးတော်ကို အသုံးမပြုရပေ။ လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် လူတို့၏ အပြစ်အကျိုးဆက်ကို ကိုယ်တော် ခံစားရမည်။ လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ဒုစရိုက်အပေါ် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်ကို ခံယူရမည်။

He went a little distance from them—not so far but that they
could both see and hear Him—and fell prostrate upon the ground.
He felt that by sin He was being separated from His Father. The gulf
was so broad, so black, so deep, that His spirit shuddered before it.
This agony He must not exert His divine power to escape. As man
He must suffer the consequences of man’s sin. As man He must
endure the wrath of God against transgression.

ခရစ်တော်သည် ယခင်က မတ်တပ်ရပ်ဖူးခြင်း မရှိသည့် အနေအထားမျိုးဖြင့် ယခု ရပ်တည်နေရသည်။ ကိုယ်တော်၏ ဝေဒနာခံစားရမှုကို ပရောဖက်၏ စကားဖြင့် အကောင်းဆုံး ဖော်ပြနိုင်သည်မှာ "အို ဓား၊ ငါ၏ သိုးထိန်းကိုလည်းကောင်း၊ ငါ၏ အပေါင်းအဖော်ဖြစ်သော သူကိုလည်းကောင်း အမျက်ထွက်၍ လုပ်ကြံလော့ဟု ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေအရှင် ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူ၏" (ဇာခရိ ၁၃:၇) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အပြစ်ရှိသော လူသားတို့အတွက် ကိုယ်စားလှယ်နှင့် အာမခံသူအဖြစ် ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ တရားသဖြင့် စီရင်ခြင်းအောက်တွင် ဝေဒနာခံစားနေရသည်။ တရားမျှတမှု ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို ကိုယ်တော် မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ယခင်က သူတစ်ပါးအတွက် ကြားဝင်အသနားခံပေးသူ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ မိမိအတွက် ကြားဝင်အသနားခံပေးမည့်သူကို တောင့်တနေခဲ့သည်။

Christ was now standing in a different attitude from that in which
He had ever stood before. His suffering can best be described in
the words of the prophet, “Awake, O sword, against My shepherd,
and against the man that is My fellow, saith the Lord of hosts.”
Zechariah 13:7. As the substitute and surety for sinful man, Christ
was suffering under divine justice. He saw what justice meant.
Hitherto He had been as an intercessor for others; now He longed to
have an intercessor for Himself.

ခမည်းတော်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်ခြင်း ပြိုကွဲသွားသည်ကို ခံစားရသောအခါ ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ လူသားသဘာဝဖြင့် မှောင်မိုက်တန်ခိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် တိုက်ပွဲကို ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလားဟု စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း တောကန္တာရထဲတွင် လူသားမျိုးနွယ်၏ ကံကြမ္မာမှာ စိုးရိမ်စရာ အခြေအနေတွင် ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ခရစ်တော်သည် [၆၈၇] အောင်နိုင်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်သူသည် နောက်ဆုံး ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ပွဲအတွက် ရောက်ရှိလာလေပြီ။ ဤအတွက် စာတန်သည် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်ခြင်း ၃ နှစ်အတွင်း ပြင်ဆင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤတိုက်ပွဲတွင် စာတန်အတွက် အရာအားလုံး လောင်းကြေးထပ်ထားရသည်။ အကယ်၍ သူ ဤနေရာတွင် ရှုံးနိမ့်သွားပါက သူ၏ အရှင်သခင်ဖြစ်လိုသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ လောကီနိုင်ငံများသည် နောက်ဆုံးတွင် ခရစ်တော်၏ နိုင်ငံများ ဖြစ်လာကာ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ဖြုတ်ချခံရပြီး နှင်ထုတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အကယ်၍ ခရစ်တော်ကို အောင်နိုင်ခဲ့ပါက ကမ္ဘာမြေသည် စာတန်၏ နိုင်ငံဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ လူသားမျိုးနွယ်သည်လည်း သူ၏ တန်ခိုးအောက်တွင် ထာဝရ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။ ဤတိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်များကို မျက်မှောက်ပြုလျက် ခရစ်တော်၏ ဝိညာဉ်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ခွဲခွာရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်သည် အပြစ်ရှိသော လောကအတွက် အာမခံသူ ဖြစ်လာပါက ဤခွဲခွာခြင်းမှာ ထာဝရ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု စာတန်က ကိုယ်တော့်ကို ပြောဆိုခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် စာတန်၏ နိုင်ငံနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်နှင့် မည်သည့်အခါမျှ တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ပြန်ဖြစ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

As Christ felt His unity with the Father broken up, He feared
that in His human nature He would be unable to endure the coming
conflict with the powers of darkness. In the wilderness of temptation
the destiny of the human race had been at stake. Christ was then
[687] conqueror. Now the tempter had come for the last fearful struggle.
For this he had been preparing during the three years of Christ’s
ministry. Everything was at stake with him. If he failed here, his
Gethsemane 601
hope of mastery was lost; the kingdoms of the world would fnally
become Christ’s; he himself would be overthrown and cast out.
But if Christ could be overcome, the earth would become Satan’s
kingdom, and the human race would be forever in his power. With
the issues of the conflict before Him, Christ’s soul was flled with
dread of separation from God. Satan told Him that if He became the
surety for a sinful world, the separation would be eternal. He would
be identifed with Satan’s kingdom, and would nevermore be one
with God.

ဤသို့သော စွန့်လွှတ်မှုကြောင့် အဘယ်အရာကို ရရှိနိုင်မည်နည်း။ လူသားတို့၏ အပြစ်နှင့် ကျေးဇူးကန်းမှုမှာ အဘယ်မျှ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသနည်း။ စာတန်သည် အခက်ခဲဆုံးသော အခြေအနေများကို ကယ်တင်ရှင်အား ဖိအားပေးခဲ့သည်မှာ — "လောကီစည်းစိမ်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ အခွင့်ထူးများတွင် အခြားသူများထက် သာလွန်သည်ဟု ဆိုကြသော လူမျိုးများက သင့်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြပြီ။ ထူးခြားသော လူမျိုးအဖြစ် သူတို့ကို ပေးထားသော ကတိတော်များ၏ အခြေခံ၊ ဗဟိုချက်နှင့် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်သူဖြစ်သော သင့်ကို သူတို့ ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ သင့်ထံမှ သွန်သင်ချက်ကို နားထောင်ခဲ့ပြီး အသင်းတော် လုပ်ငန်းများတွင် ရှေ့တန်းမှ ပါဝင်ခဲ့သော သင်၏ ကိုယ်ပိုင် တပည့်တော် တစ်ဦးက သင့်ကို သစ္စာဖောက်လိမ့်မည်။ သင့်နောက်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ လိုက်ခဲ့သူ တစ်ဦးက သင့်ကို ငြင်းပယ်လိမ့်မည်။ အားလုံးက သင့်ကို စွန့်ခွာသွားကြလိမ့်မည်။" ခရစ်တော်၏ ဖြစ်တည်မှု တစ်ခုလုံးသည် ထိုအတွေးကို ရွံရှာစက်ဆုပ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် ကယ်တင်ရန် တာဝန်ယူထားသူများ၊ ကိုယ်တော် အလွန်ချစ်သော သူများက စာတန်၏ လုပ်ကြံမှုတွင် ပူးပေါင်းကြမည် ဆိုသည့်အချက်မှာ ကိုယ်တော်၏ ဝိညာဉ်ကို ထိုးနှက်ခဲ့သည်။ ထိုတိုက်ပွဲမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။ ၎င်း၏ အတိုင်းအတာမှာ မိမိလူမျိုး၏ အပြစ်၊ မိမိကို စွပ်စွဲသူများနှင့် သစ္စာဖောက်သူ၏ အပြစ်၊ ဒုစရိုက်ထဲတွင် နစ်မွန်းနေသော လောကကြီး၏ အပြစ်များပင် ဖြစ်သည်။ လူသားတို့၏ အပြစ်များသည် ခရစ်တော်၏ အပေါ်တွင် ကြီးလေးစွာ ဖိစီးနေပြီး၊ အပြစ်အပေါ် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်ကို ခံစားရခြင်းမှာ ကိုယ်တော်၏ အသက်ဇီဝကို ချေမှုန်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

And what was to be gained by this sacrifce? How hopeless
appeared the guilt and ingratitude of men! In its hardest features
Satan pressed the situation upon the Redeemer: The people who
claim to be above all others in temporal and spiritual advantages
have rejected You. They are seeking to destroy You, the foundation,
the center and seal of the promises made to them as a peculiar people.
One of Your own disciples, who has listened to Your instruction, and
has been among the foremost in church activities, will betray You.
One of Your most zealous followers will deny You. All will forsake
You. Christ’s whole being abhorred the thought. That those whom
He had undertaken to save, those whom He loved so much, should
unite in the plots of Satan, this pierced His soul. The conflict was
terrible. Its measure was the guilt of His nation, of His accusers and
betrayer, the guilt of a world lying in wickedness. The sins of men
weighed heavily upon Christ, and the sense of God’s wrath against
sin was crushing out His life.

လူသားဝိညာဉ်အတွက် ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးကို ဆင်ခြင်နေသော ကိုယ်တော့်ကို ကြည့်ရှုလော့။ ဝေဒနာခံစားရချိန်တွင် ဘုရားသခင်နှင့် ပို၍ဝေးကွာသွားခြင်းမှ မိမိကိုယ်ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ အေးစက်သော မြေပြင်ကို ဖက်တွယ်ထားသည်။ ည၏ အေးစက်သော နှင်းစက်များသည် ပြပ်ဝပ်နေသော ကိုယ်တော်၏ အပေါ်သို့ ကျဆင်းနေသော်လည်း ကိုယ်တော် ဂရုမပြုမိပေ။ ဖြူဖျော့သော နှုတ်ခမ်းလွှာမှ "အို ကျွန်ုပ်၏ အဖ၊ ဖြစ်နိုင်လျှင် ဤခွက်ကို ကျွန်ုပ်ထံမှ လွန်သွားပါစေသော်။ သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ်အလိုအတိုင်း မဖြစ်ပါစေနှင့်၊ ကိုယ်တော်အလိုအတိုင်း ဖြစ်ပါစေသော်" ဟူသော ခါးသီးသည့် ကြွေးကြော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

Behold Him contemplating the price to be paid for the human
soul. In His agony He clings to the cold ground, as if to prevent
Himself from being drawn farther from God. The chilling dew of
night falls upon His prostrate form, but He heeds it not. From His
pale lips comes the bitter cry, “O My Father, if it be possible, let this
cup pass from Me.” Yet even now He adds, “Nevertheless not as I
will, but as Thou wilt.”

လူသား၏ နှလုံးသားသည် ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံရချိန်တွင် ကိုယ်ချင်းစာနာမှုကို တောင့်တတတ်သည်။ ဤတောင့်တမှုကို ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ ဖြစ်တည်မှု အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ ခံစားခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်၏ ဝိညာဉ်သည် အထူးပင် ဝေဒနာခံစားနေရစဉ်၊ မိမိ မကြာခဏ ကောင်းချီးပေးခဲ့၊ နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့သော သူများထံမှ နှစ်သိမ့်စကား အချို့ကို ကြားလိုသည့် ပြင်းပြသော ဆန္ဒဖြင့် တပည့်တော်များထံ ကြွလာခဲ့သည်။ သူတို့အတွက် ကိုယ်ချင်းစာစကား အမြဲရှိခဲ့သော ကိုယ်တော်သည် ယခုအခါ လူသားထက် သာလွန်သော ဝေဒနာကို ခံစားနေရပြီး၊ သူတို့သည် ကိုယ်တော့်အတွက်ရော သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက်ပါ ဆုတောင်းနေကြသည်ကို သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။ အပြစ်၏ ဆိုးယုတ်မှုမှာ မည်မျှ မှောင်မိုက်နေသနည်း။ ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်တွင် မိမိကိုယ်တိုင် အပြစ်ကင်းစင်စွာ ရပ်တည်နေစဉ်၊ လူသားမျိုးနွယ်ကို ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အပြစ် အကျိုးဆက်များကို ခံစားခိုင်းလိုက်ရန် ဆိုသည့် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်မှုမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ တပည့်တော်များက ဤအရာကို နားလည်ပြီး တန်ဖိုးထားကြောင်း သိရပါက ကိုယ်တော် ခွန်အားရရှိပေလိမ့်မည်။

The human heart longs for sympathy in suffering. This longing
Christ felt to the very depths of His being. In the supreme agony
of His soul He came to His disciples with a yearning desire to hear
some words of comfort from those whom He had so often blessed
and comforted, and shielded in sorrow and distress. The One who
had always had words of sympathy for them was now suffering
602 The Desire of Ages
superhuman agony, and He longed to know that they were praying
[688] for Him and for themselves. How dark seemed the malignity of
sin! Terrible was the temptation to let the human race bear the
consequences of its own guilt, while He stood innocent before God.
If He could only know that His disciples understood and appreciated
this, He would be strengthened.

ကိုယ်တော်သည် ခက်ခဲစွာ အားယူ၍ ထကာ အဖော်များကို ထားရစ်ခဲ့သော နေရာသို့ ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် "သူတို့ကို အိပ်ပျော်လျက် တွေ့တော်မူ၏။" အကယ်၍ သူတို့ ဆုတောင်းနေသည်ကို တွေ့ခဲ့ပါက ကိုယ်တော် စိတ်သက်သာရာ ရလိမ့်မည်။ အကယ်၍ စာတန်၏ အင်အားစုများ သူတို့ကို အနိုင်မယူနိုင်စေရန် သူတို့သည် ဘုရားသခင်ထံတွင် ခိုလှုံမှုကို ရှာဖွေနေခဲ့ကြလျှင်၊ သူတို့၏ ခိုင်မာသော ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် ကိုယ်တော် နှစ်သိမ့်မှု ရရှိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူတို့သည် "စောင့်ကြည့်၍ ဆုတောင်းကြလော့" ဟူသော ထပ်တလဲလဲ ပေးခဲ့သည့် သတိပေးချက်ကို ဂရုမပြုခဲ့ကြချေ။ အစပိုင်းတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော သူတို့၏ အရှင်သခင်သည် နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ရုန်းကန်နေရသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ဝေဒနာခံစားရသူ၏ ပြင်းထန်သော ဟစ်အော်သံကို ကြားရသောအခါ သူတို့ ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အရှင်သခင်ကို စွန့်ခွာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်ထံ ဆက်လက် အသနားခံနေခဲ့ပါက ရုန်းထွက်နိုင်မည့် ထုံထိုင်းခြင်းတစ်ခုက သူတို့ကို လွှမ်းမိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းကို ခုခံရန်အတွက် စောင့်ကြည့်ခြင်းနှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းခြင်း၏ လိုအပ်ချက်ကို သူတို့ သတိမပြုမိခဲ့ကြချေ။

Rising with painful effort, He staggered to the place where He
had left His companions. But He “fndeth them asleep.” Had He
found them praying, He would have been relieved. Had they been
seeking refuge in God, that satanic agencies might not prevail over
them, He would have been comforted by their steadfast faith. But
they had not heeded the repeated warning, “Watch and pray.” At
frst they had been much troubled to see their Master, usually so
calm and dignifed, wrestling with a sorrow that was beyond comprehension. They had prayed as they heard the strong cries of the
sufferer. They did not intend to forsake their Lord, but they seemed
paralyzed by a stupor which they might have shaken off if they had
continued pleading with God. They did not realize the necessity of
watchfulness and earnest prayer in order to withstand temptation.

ဥယျာဉ်သို့ မကြွမီလေးတွင် ယေရှုက တပည့်တော်များအား "ဤညတွင် သင်တို့ရှိသမျှသည် ငါ့ကြောင့် စိတ်ပျက်ကြလိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ သူတို့သည် ထောင်ထဲသို့ဖြစ်စေ၊ သေခြင်းသို့ဖြစ်စေ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လိုက်မည်ဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ကတိပေးခဲ့ကြသည်။ သနားစရာကောင်းပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေသော ပေတရုက "လူအပေါင်းတို့သည် စိတ်ပျက်ကြသော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် မပျက်ပါ" ဟု [၆၈၉] မာကု ၁၄:၂၇၊ ၂၉ တွင် ဖြည့်စွက်ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် တပည့်တော်များသည် မိမိကိုယ်ကိုသာ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော် အကြံပေးခဲ့သည့်အတိုင်း တန်ခိုးကြီးမားသော အကူအညီပေးရှင်ထံသို့ သူတို့ မျှော်မကြည့်ခဲ့ကြချေ။ ထို့ကြောင့် ကယ်တင်ရှင်သည် သူတို့၏ ကိုယ်ချင်းစာနာမှုနှင့် ဆုတောင်းချက်များကို အလိုအပ်ဆုံး ဖြစ်နေချိန်တွင် သူတို့ကို အိပ်ပျော်လျက် တွေ့ခဲ့ရသည်။ ပေတရုပင်လျှင် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။

Just before He bent His footsteps to the garden, Jesus had said
to the disciples, “All ye shall be offended because of Me this night.”
They had given Him the strongest assurance that they would go
with Him to prison and to death. And poor, self-suffcient Peter had
added, “Although all shall be offended, yet will not I.” Mark 14:27,
[689] 29. But the disciples trusted to themselves. They did not look to the
mighty Helper as Christ had counseled them to do. Thus when the
Saviour was most in need of their sympathy and prayers, they were
found asleep. Even Peter was sleeping.

ယေရှု၏ ရင်ခွင်တော်ကို မှီခဲ့သော ချစ်လှစွာသော တပည့်တော် ယောဟန်သည်လည်း အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ အရှင်သခင်အပေါ်ထားသော ယောဟန်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် သူ့ကို နိုးကြားနေစေသင့်ပေသည်။ သူ၏ စိတ်အားထက်သန်သော ဆုတောင်းချက်များသည် ကိုယ်တော် အထူးဝေဒနာခံစားရချိန်တွင် ချစ်လှစွာသော ကယ်တင်ရှင်၏ ဆုတောင်းသံများနှင့် ရောနှောနေသင့်သည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် တပည့်တော်များ၏ ယုံကြည်ခြင်း မပျောက်ပျက်စေရန် သူတို့အတွက် တစ်ညလုံး ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့ဖူးသည်။ အကယ်၍ ယေရှုက ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်အား "ငါသောက်မည့်ခွက်ကို သင်တို့ သောက်နိုင်သလော၊ ငါခံမည့်ဗတ္တိဇံကို သင်တို့ ခံနိုင်သလော" ဟု တစ်ခါက မေးခဲ့ဖူးသည့် မေးခွန်းကို ယခု မေးမည်ဆိုပါက "ကျွန်ုပ်တို့ တတ်နိုင်ပါသည်" ဟု ဝံ့ဝံ့စားစား ဖြေရဲကြမည် မဟုတ်ချေ (မဿဲ ၂၀:၂၂)။

And John, the loving disciple who had leaned upon the breast
of Jesus, was asleep. Surely, the love of John for his Master should
have kept him awake. His earnest prayers should have mingled with
those of his loved Saviour in the time of His supreme sorrow. The
Redeemer had spent entire nights praying for His disciples, that their
faith might not fail. Should Jesus now put to James and John the
question He had once asked them, “Are ye able to drink of the cup
that I shall drink of, and to be baptized with the baptism that I am
baptized with?” they would not have ventured to answer, “We are
able.” Matthew 20:22.
Gethsemane 603

တပည့်တော်များသည် ယေရှု၏ အသံတော်ကြောင့် နိုးလာကြသော်လည်း ကိုယ်တော့်ကို မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။ ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်မှာ ဝေဒနာကြောင့် အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။ ပေတရုကို ရည်ညွှန်း၍ ယေရှုက "ရှိမုန်၊ သင် အိပ်ပျော်နေသလော။ တစ်နာရီမျှပင် စောင့်ကြည့်၍ မနေနိုင်သလော။ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းသို့ မဝင်စေရန် စောင့်ကြည့်၍ ဆုတောင်းကြလော့။ စိတ်ဝိညာဉ်သည် စေတနာရှိသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာမူကား အားနည်းလှ၏" ဟု မိန့်တော်မူသည်။ တပည့်တော်များ၏ အားနည်းချက်သည် ယေရှု၏ သနားကြင်နာမှုကို နှိုးဆွပေးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် သစ္စာဖောက်ခံရခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းတို့တွင် သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာမည့် စမ်းသပ်မှုကို သူတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလားဟု ကိုယ်တော် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို အပြစ်မတင်ဘဲ "စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းသို့ မဝင်စေရန် စောင့်ကြည့်၍ ဆုတောင်းကြလော့" ဟုသာ မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် အလွန်ဝေဒနာ ခံစားနေရစဉ်မှာပင် သူတို့၏ အားနည်းချက်အတွက် ဆင်ခြေရှာပေးရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ "စိတ်ဝိညာဉ်သည် စေတနာရှိသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာမူကား အားနည်းလှ၏" ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

The disciples awakened at the voice of Jesus, but they hardly
knew Him, His face was so changed by anguish. Addressing Peter,
Jesus said, “Simon, sleepest thou? couldest not thou watch one
hour? Watch ye and pray, lest ye enter into temptation. The spirit
truly is ready, but the flesh is weak.” The weakness of His disciples
awakened the sympathy of Jesus. He feared that they would not be
able to endure the test which would come upon them in His betrayal
and death. He did not reprove them, but said, “Watch ye and pray,
lest ye enter into temptation.” Even in His great agony, He was
seeking to excuse their weakness. “The spirit truly is ready,” He
said, “but the flesh is weak.”

တစ်ဖန် ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် လူသားထက်သာလွန်သော ဝေဒနာကို ခံစားရပြန်ရာ၊ မောပန်းနွမ်းနယ်လျက် ယခင် ရုန်းကန်ခဲ့သော နေရာသို့ ယိုင်တိုင်တိုင် ပြန်ကြွသွားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ဝေဒနာမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားလှသည်။ ဝိညာဉ်ရေးရာ ဝေဒနာ ကျရောက်လာသောအခါ "ကိုယ်တော်၏ ချွေးထွက်ခြင်းသည် မြေပေါ်သို့ ကျသော သွေးစက်ခဲကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။" တောစံပယ်ပင်နှင့် စွန်ပလွန်ပင်များသည် ကိုယ်တော်၏ ဝေဒနာကို တိတ်ဆိတ်စွာ သက်သေခံခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အရွက်များရှိသော အကိုင်းအခက်များမှ မှောင်မိုက်တန်ခိုးများနှင့် တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရသော ဖန်ဆင်းရှင်အတွက် သဘာဝတရားက ငိုကြွေးနေသကဲ့သို့ ထိခိုက်နာကျင်နေသော ကိုယ်တော်၏ အပေါ်သို့ နှင်းစက်များ ကျဆင်းနေခဲ့သည်။

Again the Son of God was seized with superhuman agony, and
fainting and exhausted, He staggered back to the place of His former
struggle. His suffering was even greater than before. As the agony of
soul came upon Him, “His sweat was as it were great drops of blood
falling down to the ground.” The cypress and palm trees were the
silent witnesses of His anguish. From their leafy branches dropped
heavy dew upon His stricken form, as if nature wept over its Author
wrestling alone with the powers of darkness.

အချိန်အနည်းငယ် မတိုင်မီက ယေရှုသည် မိမိအပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော ပြင်းထန်သော အတိုက်အခံ မုန်တိုင်းများကို ကြံ့ကြံ့ခံနေသော အားကောင်းသည့် အာရဇ်ပင်ကြီးကဲ့သို့ ရပ်တည်နေခဲ့သည်။ ခေါင်းမာသော အလိုဆန္ဒများ၊ မနာလိုမှုနှင့် ပရိယာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နှလုံးသားများသည် ကိုယ်တော့်ကို ရှုပ်ထွေးအောင်နှင့် အောင်နိုင်ရန် အချည်းနှီး ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် ဘုရားဘုန်းတော်နှင့် ထင်ရှားခဲ့သည်။ ယခုမူ ကိုယ်တော်သည် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းကြောင့် အရိုက်ခံရပြီး ကွေးညွတ်နေသော ကျူပင်နှင့် တူနေလေပြီ။ ကိုယ်တော်သည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မှောင်မိုက်တန်ခိုးများကို အောင်နိုင်ခဲ့သော အောင်နိုင်သူအဖြစ် မိမိအမှုတော်၏ အဆုံးသတ်သို့ ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။ ဘုန်းတော်ထင်ရှားပြီးသူ တစ်ဦးအဖြစ် [၆၉၀] ဘုရားသခင်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်ခြင်းကို ကိုယ်တော် အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိသော အသံများဖြင့် ချီးမွမ်းခြင်း သီချင်းများကို သီဆိုခဲ့သည်။ တပည့်တော်များအား ရဲရင့်ခြင်းနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စကားများဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ ယခုမူ မှောင်မိုက်တန်ခိုး၏ အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာလေပြီ။ ယခုတွင် ငြိမ်သက်သော ညနေခင်းလေထုထဲတွင် ကိုယ်တော်၏ အသံတော်ကို ကြားရသည်မှာ အောင်ပွဲခံသည့် အသံမဟုတ်ဘဲ လူသား၏ နာကျင်ဝေဒနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တပည့်တော်များ၏ နားထဲသို့ ကယ်တင်ရှင်၏ စကားများ ရောက်ရှိလာသည်မှာ "အို ကျွန်ုပ်၏ အဖ၊ ကျွန်ုပ်သည် ဤခွက်ကို မသောက်ဘဲ မလွန်နိုင်ပါက ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်အတိုင်း ဖြစ်ပါစေသော်" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

A short time before, Jesus had stood like a mighty cedar, withstanding the storm of opposition that spent its fury upon Him. Stubborn wills, and hearts flled with malice and subtlety, had striven
in vain to confuse and overpower Him. He stood forth in divine
majesty as the Son of God. Now He was like a reed beaten and
bent by the angry storm. He had approached the consummation of
His work a conqueror, having at each step gained the victory over
the powers of darkness. As one already glorifed, He had claimed [690]
oneness with God. In unfaltering accents He had poured out His
songs of praise. He had spoken to His disciples in words of courage
and tenderness. Now had come the hour of the power of darkness.
Now His voice was heard on the still evening air, not in tones of
triumph, but full of human anguish. The words of the Saviour were
borne to the ears of the drowsy disciples, “O My Father, if this cup
may not pass away from Me, except I drink it, Thy will be done.”

တပည့်တော်များ၏ ပထမဆုံး စိတ်ဆန္ဒမှာ ကိုယ်တော့်ထံ သွားရန် ဖြစ်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်က ထိုနေရာတွင် နေရစ်၍ ဆုတောင်းလျက် စောင့်ကြည့်ရန် မှာကြားခဲ့သည်။ ယေရှု သူတို့ထံ ကြွလာသောအခါ သူတို့ အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ရပြန်သည်။ ကိုယ်တော်သည် တစ်ဖန် အဖော်ကို တောင့်တပြန်သည်၊ မိမိကို လွှမ်းမိုးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော မှောင်မိုက်ခြင်း၏ အစွမ်းကို ချိုးဖျက်ပေးမည့် တပည့်တော်များထံမှ စကားအချို့ကို ကြားလိုခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ မျက်စိများသည် လေးလံနေကြပြီး၊ "ကိုယ်တော့်အား အဘယ်သို့ လျှောက်ရမည်ကို မသိကြချေ။" ကိုယ်တော် ရှိနေခြင်းက သူတို့ကို နှိုးလိုက်သည်။ ဝေဒနာကြောင့် သွေးချွေးများဖြင့် ပြည့်နေသော ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ပြည့်သွားကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ စိတ်ဝေဒနာကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြချေ။ "ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်သည် အခြားသော လူတို့ထက် သာ၍ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်သကဲ့သို့၊ ကိုယ်ခန္ဓာတော်သည်လည်း လူသားတို့ထက် သာ၍ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်လေ၏" (ဟေရှာယ ၅၂:၁၄)။

The frst impulse of the disciples was to go to Him; but He
had bidden them tarry there, watching unto prayer. When Jesus
came to them, He found them still sleeping. Again He had felt
a longing for companionship, for some words from His disciples
604 The Desire of Ages
which would bring relief, and break the spell of darkness that wellnigh overpowered Him. But their eyes were heavy; “neither wist
they what to answer Him.” His presence aroused them. They saw
His face marked with the bloody sweat of agony, and they were
flled with fear. His anguish of mind they could not understand. “His
visage was so marred more than any man, and His form more than
the sons of men.” Isaiah 52:14.

ကိုယ်တော်သည် တစ်ဖန် နောက်ဆုတ်သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မှောင်မိုက်ခြင်း၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရပြီး ပြပ်ဝပ်လဲကျသွားသည်။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်၏ လူသားသဘာဝသည် ထိုခက်ခဲသော နာရီတွင် တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ ယခုတွင် ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်များ၏ ယုံကြည်ခြင်း မပျောက်ပျက်စေရန် ဆုတောင်းနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ စုံစမ်းခြင်းခံနေရသော မိမိ၏ ဝေဒနာခံစားနေရသည့် ဝိညာဉ်အတွက် ဆုတောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ လောကကြီး၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်မည့် အလွန်ပင် အရေးကြီးသော အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာလေပြီ။ လူသားမျိုးနွယ်၏ ကံကြမ္မာသည် ချိန်ခွင်လျှာပေါ်တွင် တုန်လှုပ်နေ၏။ ခရစ်တော်သည် အပြစ်ရှိသော လူသားများအတွက် သတ်မှတ်ထားသော ထိုခွက်ကို သောက်ရန် ယခုအချိန်တွင်ပင် ငြင်းပယ်နိုင်သည်။ ယခုထိ အချိန်မနှောင်းသေးပေ။ ကိုယ်တော်သည် မျက်ခုံးပေါ်မှ သွေးချွေးများကို သုတ်ပစ်နိုင်ပြီး၊ လူသားကို မိမိတို့၏ ဒုစရိုက်ထဲတွင် ပျက်စီးသွားရန် ထားရစ်ခဲ့နိုင်သည်။ "ပြစ်မှားသောသူသည် မိမိအပြစ်အတွက် အပြစ်ဒဏ်ကို ခံပါစေ၊ ငါသည် ငါ၏ ခမည်းတော်ထံသို့ ပြန်သွားမည်" ဟု ကိုယ်တော် ပြောနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် အရှက်ရခြင်းနှင့် ဝေဒနာခါးသီးသော ခွက်ကို သောက်ပါမည်လော။ အပြစ်ကင်းစင်သော အရှင်သည် အပြစ်ရှိသူများကို ကယ်တင်ရန်အတွက် အပြစ်၏ ကျိန်ခြင်းအကျိုးဆက်ကို ခံစားပါမည်လော။ ဖြူဖျော့သော ယေရှု၏ နှုတ်ခမ်းလွှာမှ "အို ကျွန်ုပ်၏ အဖ၊ ကျွန်ုပ်သည် ဤခွက်ကို မသောက်ဘဲ မလွန်နိုင်ပါက ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်အတိုင်း ဖြစ်ပါစေသော်" ဟူသော စကားများသည် တုန်ယင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

Turning away, Jesus sought again His retreat, and fell prostrate,
overcome by the horror of a great darkness. The humanity of the
Son of God trembled in that trying hour. He prayed not now for
His disciples that their faith might not fail, but for His own tempted,
agonized soul. The awful moment had come—that moment which
was to decide the destiny of the world. The fate of humanity trembled in the balance. Christ might even now refuse to drink the cup
apportioned to guilty man. It was not yet too late. He might wipe the
bloody sweat from His brow, and leave man to perish in his iniquity.
He might say, Let the transgressor receive the penalty of his sin, and
I will go back to My Father. Will the Son of God drink the bitter cup
of humiliation and agony? Will the innocent suffer the consequences
of the curse of sin, to save the guilty? The words fall tremblingly
from the pale lips of Jesus, “O My Father, if this cup may not pass
away from Me, except I drink it, Thy will be done.”

ထိုဆုတောင်းချက်ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြောဆိုခဲ့သည်။ လူသားသဘာဝသည် နောက်ဆုံးနှင့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော စွန့်လွှတ်မှုကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် နောက်တွန့်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတွင် လူသားမျိုးနွယ်၏ သမိုင်းကြောင်းသည် လောက၏ ကယ်တင်ရှင် ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ပညတ်တော်ကို ကျူးလွန်သူများသည် မိမိတို့ဘာသာ ထားခဲ့မည်ဆိုပါက ပျက်စီးရမည်ကို ကိုယ်တော် မြင်တွေ့ရသည်။ လူသား၏ ကူကယ်ရာမဲ့မှုကို ကိုယ်တော် မြင်ရသည်။ အပြစ်၏ တန်ခိုးကို ကိုယ်တော် မြင်ရသည်။ ပျက်စီးတော့မည့် လောက၏ ဒုက္ခဝေဒနာများနှင့် ငိုကြွေးသံများသည် ကိုယ်တော်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကြုံတွေ့ရတော့မည့် ဘေးဒုက္ခကို မြင်သောအခါ ကိုယ်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်လေပြီ။ ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်တိုင် မည်မျှပင် ပေးဆပ်ရစေကာမူ လူသားကို ကယ်တင်ပေလိမ့်မည်။ [၆၉၁]၊ [၆၉၂]၊ [၆၉၃] မိမိအားဖြင့် ပျက်စီးနေသော သန်းပေါင်းများစွာသော လူသားတို့သည် ထာဝရအသက်ကို ရရှိစေရန်အတွက် မိမိ၏ သွေးဗတ္တိဇံကို ကိုယ်တော် လက်ခံလိုက်သည်။ သန့်ရှင်းခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် ဘုန်းအသရေတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ဘုံကို စွန့်ခွာလာခဲ့သည်မှာ ပျောက်ဆုံးနေသော သိုးတစ်ကောင်ဖြစ်သည့်၊ အပြစ်ကြောင့် ကျရှုံးနေသော ဤကမ္ဘာလောကကြီးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ အမှုတော်မှ နောက်ဆုတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အပြစ်ပြုရန် အလိုရှိခဲ့သော လူမျိုးနွယ်အတွက် အပြစ်ဖြေရာယဇ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်၏ ဆုတောင်းချက်သည် ယခုအခါ ဝန်ခံခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်တော့သည် — "ကျွန်ုပ်သည် ဤခွက်ကို မသောက်ဘဲ မလွန်နိုင်ပါက ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်အတိုင်း ဖြစ်ပါစေသော်။"

Three times has He uttered that prayer. Three times has humanity
shrunk from the last, crowning sacrifce. But now the history of the
human race comes up before the world’s Redeemer. He sees that the
transgressors of the law, if left to themselves, must perish. He sees
the helplessness of man. He sees the power of sin. The woes and
lamentations of a doomed world rise before Him. He beholds its
[691] impending fate, and His decision is made. He will save man at any
[692]
[693]
cost to Himself. He accepts His baptism of blood, that through Him
perishing millions may gain everlasting life. He has left the courts
of heaven, where all is purity, happiness, and glory, to save the one
lost sheep, the one world that has fallen by transgression. And He
will not turn from His mission. He will become the propitiation of a
race that has willed to sin. His prayer now breathes only submission:
“If this cup may not pass away from Me, except I drink it, Thy will
be done.”
Gethsemane 605

ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသောအခါ ကိုယ်တော်သည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ထနေရာမှ မြေပေါ်သို့ သေလုမြောပါး လဲကျသွားသည်။ လူသားတို့ထက်ပင် ပို၍ ပျက်စီးသွားသော ကိုယ်တော်၏ နဖူးပြင်ကို ဆေးကြောပေးရန်နှင့် မူးမေ့လဲကျနေသော အရှင်သခင်၏ ဦးခေါင်းအောက်တွင် သူတို့၏ လက်များကို နူးညံ့စွာ ထားပေးရန် တပည့်တော်များသည် ယခုအခါ အဘယ်မှာ ရှိကြသနည်း။ ကယ်တင်ရှင်သည် စပျစ်သီးနယ်ရာ ကျင်းကို တစ်ဦးတည်း နင်းနယ်ခဲ့ရပြီး လူတို့ထဲတွင် မည်သူမျှ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ မရှိခဲ့ကြချေ။

Having made the decision, He fell dying to the ground from
which He had partially risen. Where now were His disciples, to
place their hands tenderly beneath the head of their fainting Master,
and bathe that brow, marred indeed more than the sons of men? The
Saviour trod the wine press alone, and of the people there was none
with Him.

သို့သော် ဘုရားသခင်သည် သားတော်နှင့်အတူ ဝေဒနာခံစားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တမန်များသည် ကယ်တင်ရှင်၏ ဝေဒနာကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အရှင်သခင်ကို စာတန်၏ စစ်သည်တော်များက ဝိုင်းရံထားသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ သဘာဝသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် နက်နဲသော ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့်အတူ ဖိစီးခြင်းခံနေရသည်ကိုလည်းကောင်း သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ကောင်းကင်ဘုံတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ စောင်းတစ်လက်ကိုမျှ မတီးခတ်ကြချေ။ ခမည်းတော်သည် မိမိ၏ ချစ်လှစွာသော သားတော်ထံမှ အလင်း၊ မေတ္တာနှင့် ဘုန်းတော်တည်းဟူသော ရောင်ခြည်တော်များကို ခွဲထုတ်လိုက်သည်ကို ကောင်းကင်တမန်များက ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသော ထိုအံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို လူသားတို့သာ မြင်နိုင်မည်ဆိုပါက၊ အပြစ်သည် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်မျှ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းကြောင်း ပို၍ နားလည်ကြပေလိမ့်မည်။

But God suffered with His Son. Angels beheld the Saviour’s
agony. They saw their Lord enclosed by legions of satanic forces, His
nature weighed down with a shuddering, mysterious dread. There
was silence in heaven. No harp was touched. Could mortals have
viewed the amazement of the angelic host as in silent grief they
watched the Father separating His beams of light, love, and glory
from His beloved Son, they would better understand how offensive
in His sight is sin.

မကျရှုံးသေးသော ကမ္ဘာများနှင့် ကောင်းကင်တမန်များသည် တိုက်ပွဲ အဆုံးသတ်သို့ နီးကပ်လာသည်ကို အထူးစိတ်ဝင်တစားဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ စာတန်နှင့် သူ၏ ဆိုးယုတ်သော အုပ်စုများဖြစ်သည့် ဖောက်ပြန်သော စစ်သည်တော်များသည်လည်း ရွေးနှုတ်ခြင်းလုပ်ငန်း၏ ဤကြီးမားသော အလှည့်အပြောင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှု အင်အားစုများသည် ခရစ်တော်၏ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဆုတောင်းချက်အပေါ် အဘယ်သို့သော အဖြေထွက်ပေါ်လာမည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ကောင်းကင်တမန်များသည် ဝေဒနာခံစားနေရသော ဘုရားအရှင်အား ကူညီပေးလိုသော်လည်း ဤအရာသည် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်အတွက် လွတ်မြောက်ရာလမ်း မရှိခဲ့ချေ။ အရာအားလုံး လောင်းကြေးထပ်ထားရသော၊ ဝေဒနာခံစားနေရသူ၏ လက်ထဲတွင် နက်နဲသော ခွက်ကြီး တုန်လှုပ်နေသော ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အရေးကြီးချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ ပွင့်လာပြီး၊ ထိုမုန်တိုင်းထန်သော မှောင်မိုက်ခြင်းကြားမှ အလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ဘုရားသခင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရပ်တည်နေသော၊ စာတန် ကျဆုံးခဲ့သော နေရာတွင် အစားထိုးခံရသော တန်ခိုးကြီးသော ကောင်းကင်တမန်သည် ခရစ်တော်၏ အနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တမန်သည် ခရစ်တော်၏ လက်ထဲမှ ထိုခွက်ကို ယူဆောင်သွားရန် လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ခမည်းတော်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အာမခံချက်ပေးလျက် ထိုခွက်ကို သောက်နိုင်စေရန် ကိုယ်တော့်ကို ခွန်အားပေးဖို့ လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဘုရား-လူသား အသနားခံသူအား တန်ခိုးပေးရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ပွင့်နေသော ကောင်းကင်ဘုံကို ညွှန်ပြကာ ကိုယ်တော်၏ ဝေဒနာခံစားရမှုကြောင့် ကယ်တင်ခြင်းရရှိမည့် ဝိညာဉ်များအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ခမည်းတော်သည် စာတန်ထက် ပို၍ ကြီးမြတ်ပြီး ပို၍ တန်ခိုးကြီးကြောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ သေခြင်းသည် စာတန်ကို လုံးဝ ရှုံးနိမ့်စေမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဤလောက၏ နိုင်ငံကို အမြင့်ဆုံးသော ဘုရား၏ သန့်ရှင်းသူတို့အား ပေးအပ်မည်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိဝိညာဉ်၏ ပြင်းထန်သော လုပ်ဆောင်မှုအကျိုးကို မြင်တွေ့ရပြီး ကျေနပ်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ အကြောင်းမှာ ထာဝရကယ်တင်ခြင်း ရရှိမည့် လူသားမျိုးနွယ် အမြောက်အမြားကို ကိုယ်တော် မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း [၆၉၄] ပြောကြားခဲ့သည်။

The worlds unfallen and the heavenly angels had watched with
intense interest as the conflict drew to its close. Satan and his
confederacy of evil, the legions of apostasy, watched intently this
great crisis in the work of redemption. The powers of good and evil
waited to see what answer would come to Christ’s thrice-repeated
prayer. Angels had longed to bring relief to the divine sufferer,
but this might not be. No way of escape was found for the Son of
God. In this awful crisis, when everything was at stake, when the
mysterious cup trembled in the hand of the sufferer, the heavens
opened, a light shone forth amid the stormy darkness of the crisis
hour, and the mighty angel who stands in God’s presence, occupying
the position from which Satan fell, came to the side of Christ. The
angel came not to take the cup from Christ’s hand, but to strengthen
Him to drink it, with the assurance of the Father’s love. He came to
give power to the divine-human suppliant. He pointed Him to the
open heavens, telling Him of the souls that would be saved as the
result of His sufferings. He assured Him that His Father is greater
and more powerful than Satan, that His death would result in the
utter discomfture of Satan, and that the kingdom of this world would
be given to the saints of the Most High. He told Him that He would [694]
see of the travail of His soul, and be satisfed, for He would see a
multitude of the human race saved, eternally saved.

ခရစ်တော်၏ ဝေဒနာခံစားရမှုမှာ ရပ်တန့်မသွားသော်လည်း စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းနှင့် အားလျော့ခြင်းများမှာမူ ကိုယ်တော့်ထံမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မုန်တိုင်းမှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့ပါးမသွားသော်လည်း၊ ထိုမုန်တိုင်း၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သော ကိုယ်တော်သည် ၎င်း၏ အမျက်ဒေါသကို ရင်ဆိုင်ရန် ခွန်အားရရှိခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သွေးစွန်းနေသော ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်ပေါ်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ငြိမ်သက်ခြင်း ကိန်းဝပ်နေ၏။ ကိုယ်တော်သည် မည်သည့်လူသားမျှ မခံနိုင်သော ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရသည်၊ အကြောင်းမှာ လူတိုင်းအတွက် သေခြင်း၏ ဝေဒနာကို ကိုယ်တော် မြည်းစမ်းခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Christ’s agony did not cease, but His depression and discouragement left Him. The storm had in nowise abated, but He who was its
606 The Desire of Ages
object was strengthened to meet its fury. He came forth calm and
serene. A heavenly peace rested upon His bloodstained face. He had
borne that which no human being could ever bear; for He had tasted
the sufferings of death for every man.

အိပ်ပျော်နေသော တပည့်တော်များသည် ကယ်တင်ရှင်ကို ဝိုင်းရံထားသော အလင်းကြောင့် ရုတ်တရက် နိုးလာကြသည်။ ပြပ်ဝပ်နေသော သူတို့၏ အရှင်သခင်အပေါ်တွင် ကောင်းကင်တမန် ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို သူတို့ မြင်ခဲ့ရသည်။ ကောင်းကင်တမန်က ကယ်တင်ရှင်၏ ဦးခေါင်းကို မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မတင်ပေးထားပြီး ကောင်းကင်ဘုံသို့ ညွှန်ပြနေသည်ကို မြင်ရသည်။ အလွန်သာယာသော တေးဂီတကဲ့သို့သော သူ၏ အသံဖြင့် နှစ်သိမ့်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်း စကားများကို ပြောနေသည်ကို ကြားရသည်။ တပည့်တော်များသည် တောင်ပေါ်တွင် ဘုန်းတော်ထင်ရှားခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် သတိရကြသည်။ ဗိမာန်တော်တွင် ယေရှုကို ဝိုင်းရံထားသော ဘုန်းတော်နှင့် တိမ်တိုက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကို သူတို့ မှတ်မိကြသည်။ ယခု ထိုဘုန်းတော်မျိုး တစ်ဖန် ပြန်လည်ထင်ရှားလာရာ သူတို့၏ အရှင်သခင်အတွက် ထပ်မံ၍ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်၊ တန်ခိုးကြီးသော ကောင်းကင်တမန်ကို ကိုယ်တော့်ကို ကာကွယ်ရန် စေလွှတ်ထားပြီဖြစ်သည်။ တပည့်တော်များသည် သူတို့၏ မောပန်းမှုကြောင့် တစ်ဖန် သူတို့ကို လွှမ်းမိုးထားသော ထူးဆန်းသည့် ထုံထိုင်းခြင်းထဲသို့ ပြန်လည် ကျဆင်းသွားကြပြန်သည်။ ယေရှုသည် သူတို့ကို တစ်ဖန် အိပ်ပျော်လျက် တွေ့ရပြန်သည်။

The sleeping disciples had been suddenly awakened by the light
surrounding the Saviour. They saw the angel bending over their
prostrate Master. They saw him lift the Saviour’s head upon his
bosom, and point toward heaven. They heard his voice, like sweetest
music, speaking words of comfort and hope. The disciples recalled
the scene upon the mount of transfguration. They remembered
the glory that in the temple had encircled Jesus, and the voice of
God that spoke from the cloud. Now that same glory was again
revealed, and they had no further fear for their Master. He was
under the care of God; a mighty angel had been sent to protect Him.
Again the disciples in their weariness yield to the strange stupor that
overpowers them. Again Jesus fnds them sleeping.

ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို ဝမ်းနည်းစွာ ကြည့်လျက် "ယခုပင် အိပ်၍ အနားယူကြဦးလော့။ ကြည့်ရှုလော့၊ အချိန်ရောက်လာပြီ။ လူသားကို အပြစ်ရှိသောသူတို့ လက်သို့ အပ်နှံလေပြီ" ဟု မိန့်တော်မူသည်။

Looking sorrowfully upon them He says, “Sleep on now, and
take your rest: behold, the hour is at hand, and the Son of man is
betrayed into the hands of sinners.”

ကိုယ်တော် ဤစကားကို ပြောနေစဉ်မှာပင် မိမိကို ရှာဖွေနေသော လူအုပ်ကြီး၏ ခြေသံများကို ကြားရသဖြင့် "ထကြ၊ သွားကြစို့။ ကြည့်ရှုလော့၊ ငါ့ကို အပ်နှံသောသူသည် နီးပြီ" ဟု မိန့်တော်မူသည်။

Even as He spoke these words, He heard the footsteps of the
mob in search of Him, and said, “Rise, let us be going: behold, he is
at hand that doth betray Me.”

ယေရှုသည် မိမိကို သစ္စာဖောက်သူနှင့် တွေ့ဆုံရန် ထွက်ကြွလာသောအခါ မကြာသေးမီက ခံစားခဲ့ရသော ဝေဒနာ၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိတော့ပေ။ တပည့်တော်များ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လျက် "သင်တို့သည် မည်သူ့ကို ရှာကြသနည်း" ဟု မေးတော်မူသည်။ သူတို့က "နာဇရက်မြို့သား ယေရှုကို ရှာပါသည်" ဟု ဖြေကြသည်။ ယေရှုက "ငါသည် ထိုသူဖြစ်၏" ဟု ပြန်ပြောသည်။ ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် မကြာသေးမီက ယေရှုကို ပြုစုခဲ့သော ကောင်းကင်တမန်သည် ကိုယ်တော်နှင့် လူအုပ်ကြားသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အလင်းသည် ကယ်တင်ရှင်၏ မျက်နှာတော်ကို လင်းလက်စေပြီး၊ ချိုးငှက်နှင့်တူသော ပုံသဏ္ဌာန်က ကိုယ်တော့်ကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ ဤဘုရားဘုန်းတော်၏ ရှေ့မှောက်တွင် သတ်ဖြတ်လိုသော လူအုပ်ကြီးသည် ခဏမျှပင် မရပ်နိုင်ကြချေ။ သူတို့ နောက်သို့ ယိုင်လဲသွားကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ လူကြီးများ၊ စစ်သားများနှင့် ယုဒပင်လျှင် သေပြီးသော လူကဲ့သို့ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။

No traces of His recent agony were visible as Jesus stepped
forth to meet His betrayer. Standing in advance of His disciples
He said, “Whom seek ye?” They answered, “Jesus of Nazareth.”
Jesus replied, “I am He.” As these words were spoken, the angel
who had lately ministered to Jesus moved between Him and the
mob. A divine light illuminated the Saviour’s face, and a dovelike
form overshadowed Him. In the presence of this divine glory, the
murderous throng could not stand for a moment. They staggered
back. Priests, elders, soldiers, and even Judas, fell as dead men to
the ground.

ကောင်းကင်တမန် ဖယ်ခွာသွားပြီး အလင်းလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယေရှုတွင် လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးရှိသော်လည်း ကိုယ်တော်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆက်လက်နေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုန်းတော်ထင်ရှားသူတစ်ဦးအဖြစ် မိမိ၏ ခြေရင်းတွင် ဝပ်စင်းလျက် ကူကယ်ရာမဲ့နေသော ထိုစိတ်နှလုံး မာကျောသူများအလယ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ တပည့်တော်များသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ [၆၉၅] သို့သော် မြင်ကွင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လူအုပ်ကြီး ပြန်ထလာကြသည်။ ရောမစစ်သားများ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ယုဒတို့သည် ခရစ်တော်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အားနည်းချက်အတွက် ရှက်ရွံ့နေကြပြီး၊ ကိုယ်တော် လွတ်မြောက်သွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေကြသည်။ ကယ်တင်ရှင်က တစ်ဖန် "သင်တို့သည် မည်သူ့ကို ရှာကြသနည်း" ဟု မေးပြန်သည်။ သူတို့၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသူသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေအထောက်အထားများ ရရှိခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် ယုံကြည်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။ "သင်တို့သည် မည်သူ့ကို ရှာကြသနည်း" ဟူသော မေးခွန်းကို "နာဇရက်မြို့သား ယေရှုကို ရှာပါသည်" ဟုပင် တစ်ဖန် ပြန်ဖြေကြသည်။ ထိုအခါ ကယ်တင်ရှင်က "ငါသည် ထိုသူဖြစ်၏ဟု သင်တို့အား ငါပြောခဲ့ပြီ။ ငါ့ကို ရှာသည်မှန်လျှင် ဤသူတို့ကို သွားခွင့်ပြုကြလော့" ဟု တပည့်တော်များကို ညွှန်ပြလျက် မိန့်တော်မူသည်။ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း မည်မျှ အားနည်းကြောင်း ကိုယ်တော် သိရှိသဖြင့် သူတို့ကို စုံစမ်းခြင်းနှင့် စမ်းသပ်ခြင်းများမှ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူတို့အတွက် မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ရန် ကိုယ်တော် အသင့်ရှိနေခဲ့သည်။

The angel withdrew, and the light faded away. Jesus had opportunity to escape, but He remained, calm and self-possessed. As one
glorifed He stood in the midst of that hardened band, now prostrate
and helpless at His feet. The disciples looked on, silent with wonder
and awe.
[695] But quickly the scene changed. The mob started up. The Roman
Gethsemane 607
soldiers, the priests and Judas, gathered about Christ. They seemed
ashamed of their weakness, and fearful that He would yet escape.
Again the question was asked by the Redeemer, “Whom seek ye?”
They had had evidence that He who stood before them was the Son
of God, but they would not be convinced. To the question, “Whom
seek ye?” again they answered, “Jesus of Nazareth.” The Saviour
then said, “I have told you that I am He: if therefore ye seek Me, let
these go their way”—pointing to the disciples. He knew how weak
was their faith, and He sought to shield them from temptation and
trial. For them He was ready to sacrifce Himself.

သစ္စာဖောက် ယုဒသည် သူလုပ်ဆောင်ရမည့် အခန်းကဏ္ဍကို မမေ့လျော့ပေ။ လူအုပ်ကြီး ဥယျာဉ်ထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ သူက လမ်းပြလာခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက ကပ်လျက် လိုက်လာသည်။ ယေရှုကို လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများအား သူက "ကျွန်ုပ်သည် မည်သူ့ကို နမ်းသနည်း၊ ထိုသူသည် ယေရှုပင် ဖြစ်၏၊ သူ့ကို မြဲမြံစွာ ဖမ်းဆီးကြလော့" ဟု အမှတ်လက္ခဏာ ပေးထားခဲ့သည် (မဿဲ ၂၆:၄၈)။ [၆၉၆] ယခုတွင် သူသည် ထိုသူများနှင့် မပတ်သက်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေသည်။ ယေရှု၏ အနားသို့ တိုးလာပြီး ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းကဲ့သို့ ကိုယ်တော်၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ "အရှင်၊ မင်္ဂလာရှိပါစေ" ဟူသော စကားဖြင့် ကိုယ်တော့်ကို ထပ်တလဲလဲ နမ်းရှုပ်ကာ၊ ကိုယ်တော် ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံနေရသည်ကို ကိုယ်ချင်းစာသကဲ့သို့ ငိုကြွေးဟန်ဆောင်လေသည်။

Judas the betrayer did not forget the part he was to act. When
the mob entered the garden, he had led the way, closely followed by
the high priest. To the pursuers of Jesus he had given a sign, saying,
“Whomsoever I shall kiss, that same is He: hold Him fast.” Matthew
26:48. Now he pretends to have no part with them. Coming close
to Jesus, he takes His hand as a familiar friend. With the words, [696]
“Hail, Master,” he kisses Him repeatedly, and appears to weep as if
in sympathy with Him in His peril.

ယေရှုက သူ့အား "အဆွေ၊ သင်သည် အဘယ်အမှုအတွက် လာသနည်း" ဟု မေးတော်မူသည်။ "ယုဒ၊ သင်သည် လူသားကို နမ်းခြင်းဖြင့် အပ်နှံသလော" ဟု ဖြည့်စွက်မိန့်ကြားရာတွင် ကိုယ်တော်၏ အသံတော်သည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ ဤတောင်းဆိုချက်သည် သစ္စာဖောက်သူ၏ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်ကို နှိုးဆွပေးသင့်ပြီး သူ၏ ခေါင်းမာသော နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေသင့်သော်လည်း၊ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် လူသားဆန်သော နူးညံ့မှုတို့သည် သူ့ထံမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။ သူသည် နောင်တရလိုစိတ် မရှိဘဲ ရဲတင်းစွာဖြင့် ရန်လိုလျက် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို စာတန်ထံ အပ်နှံထားသဖြင့် စာတန်ကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ ယေရှုသည် သစ္စာဖောက်သူ၏ အနမ်းကို ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

Jesus said to him, “Friend, wherefore art thou come?” His voice
trembled with sorrow as He added, “Judas, betrayest thou the Son of
man with a kiss?” This appeal should have aroused the conscience
of the betrayer, and touched his stubborn heart; but honor, fdelity,
and human tenderness had forsaken him. He stood bold and defant,
showing no disposition to relent. He had given himself up to Satan,
and he had no power to resist him. Jesus did not refuse the traitor’s
kiss.

မကြာသေးမီကပင် ဘုန်းတော်ထင်ရှားနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကိုယ်တော့်ကို ယုဒက ထိတွေ့ကိုင်တွယ်ရဲသည်ကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ကြီးသည် ရဲတင်းလာကြသည်။ သူတို့သည် ယခုအခါ ယေရှုကို ဖမ်းဆီးကြပြီး၊ ကောင်းမှုပြုရန်အတွက်သာ အစဉ်အမြဲ အသုံးပြုခဲ့သော ထိုအဖိုးတန်သော လက်တော်များကို တုတ်နှောင်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

The mob grew bold as they saw Judas touch the person of Him
who had so recently been glorifed before their eyes. They now laid
hold of Jesus, and proceeded to bind those precious hands that had
ever been employed in doing good.

တပည့်တော်များသည် သူတို့၏ အရှင်သခင်က အဖမ်းခံလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ လူအုပ်ကြီးကို သေလူကဲ့သို့ လဲကျသွားစေသည့် ထိုတန်ခိုးတော်သည် ယေရှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ အဖော်များ လွတ်မြောက်သွားသည်အထိ သူတို့ကို ကူကယ်ရာမဲ့နေအောင် လုပ်ထားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ ချစ်မြတ်နိုးသော အရှင်သခင်၏ လက်များကို တုတ်နှောင်ရန် ကြိုးများ ယူဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် စိတ်ပျက်ပြီး ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသည်။ ပေတရုသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အရှင်သခင်ကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ အစေခံတစ်ဦး၏ နားရွက်ကိုသာ ဖြတ်မိသွားခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို မြင်သောအခါ ရောမစစ်သားများ မြဲမြံစွာ ကိုင်ထားသော်လည်း ကိုယ်တော်၏ လက်များကို လွှတ်လိုက်ပြီး "ဤမျှလောက် သည်းခံကြလော့" ဟု မိန့်တော်မူကာ ဒဏ်ရာရသော နားရွက်ကို ထိလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပေတရုအား "သင်၏ ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လော့။ ဓားကို ကိုင်သောသူရှိသမျှတို့သည် ဓားဖြင့် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။ ယခုပင် ငါ့ခမည်းတော်ထံ ဆုတောင်းနိုင်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ ဆုတောင်းလျှင် ကောင်းကင်တမန် တစ်ကျိပ်နှစ်တပ် (၁၂ တပ်) မက ငါ့ထံသို့ စေလွှတ်တော်မူမည်ကိုလည်းကောင်း သင်မသိသလော" ဟု မိန့်တော်မူသည်။ (တပည့်တော် တစ်ဦးချင်းစီအတွက် တစ်တပ်စီ ဖြစ်သည်)။ အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို မကယ်တင်ရသနည်းဟု တပည့်တော်များ တွေးတောနေကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲမှ မပြောဘဲ သိနေသော အတွေးကို ဖြေကြားသည့်အနေဖြင့် ကိုယ်တော်က "သို့ဖြစ်လျှင် ဤသို့ ဖြစ်ရမည်ဟူသော ကျမ်းစာစကားသည် အဘယ်သို့ ပြည့်စုံအံ့နည်း"၊ "ငါ့ခမည်းတော် ပေးသနားတော်မူသော ခွက်ကို ငါမသောက်ဘဲ နေရမည်လော" ဟု ဖြည့်စွက်မိန့်ကြားခဲ့သည်။

The disciples had thought that their Master would not suffer
Himself to be taken. For the same power that had caused the mob
to fall as dead men could keep them helpless, until Jesus and His
companions should escape. They were disappointed and indignant
as they saw the cords brought forward to bind the hands of Him
whom they loved. Peter in his anger rashly drew his sword and tried
to defend his Master, but he only cut off an ear of the high priest’s
servant. When Jesus saw what was done, He released His hands,
608 The Desire of Ages
though held frmly by the Roman soldiers, and saying, “Suffer ye
thus far,” He touched the wounded ear, and it was instantly made
whole. He then said to Peter, “Put up again thy sword into his place:
for all they that take the sword shall perish with the sword. Thinkest
thou that I cannot now pray to My Father, and He shall presently
give Me more than twelve legions of angels?”—a legion in place
of each one of the disciples. Oh, why, the disciples thought, does
He not save Himself and us? Answering their unspoken thought,
He added, “But how then shall the scriptures be fulflled, that thus
it must be?” “The cup which My Father hath given Me, shall I not
drink it?”

ယုဒလူမျိုး ခေါင်းဆောင်များ၏ တရားဝင် ဂုဏ်သိက္ခာသည် ယေရှုကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရာတွင် ပါဝင်ခြင်းမှ သူတို့ကို တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော့်ကို ဖမ်းဆီးခြင်းမှာ လက်အောက်ငယ်သားများကိုသာ ယုံကြည်အပ်နှံရန်အတွက် အလွန်ပင် အရေးကြီးလှသည်ဟု သူတို့ ယူဆကြသည်။ ပါးနပ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူကြီးများသည် ဗိမာန်တော် ရဲတပ်ဖွဲ့၊ လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ယုဒ၏ နောက်မှလိုက်၍ ဂေသရှေမန်သို့ ရောက်လာကြသည်။ ထိုဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းများသည် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ငတ်မွန်းနေပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးသကဲ့သို့ လက်နက်မျိုးစုံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူအုပ်ကြီးနှင့် ပူးပေါင်းနေကြသည်မှာ အဘယ်မျှ ဆိုးရွားလှသနည်း။ [၆၉၇] ခရစ်တော်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူကြီးများဘက်သို့ လှည့်၍ သူတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကိုယ်တော် မိန့်ကြားလိုက်သော စကားများကို သူတို့ အသက်ရှင်နေသရွေ့ မည်သည့်အခါမျှ မေ့ပျောက်နိုင်ကြတော့မည် မဟုတ်ချေ။ ထိုစကားများသည် အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ ထက်မြက်သော မြားများနှင့် တူလှသည်။ ကိုယ်တော်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် — "သင်တို့သည် သူခိုးကို ဖမ်းသကဲ့သို့ ငါ့ကိုဖမ်းရန် ဓားနှင့် တုတ်များကို ကိုင်ဆောင်၍ ထွက်လာကြသလော။ ငါသည် နေ့တိုင်း ဗိမာန်တော်၌ ထိုင်၍ သွန်သင်လျက်ရှိစဉ် သင်တို့သည် ငါ့ကို မဖမ်းကြ။ ဤညအချိန်သည် သင်တို့၏ အမှုနှင့် ပို၍ သင့်တော်ပေသည်။ 'ဤအချိန်သည် သင်တို့၏ အချိန်ဖြစ်၍ မှောင်မိုက်တန်ခိုး၏ အချိန်လည်း ဖြစ်၏'" ဟု မိန့်တော်မူသည်။

The offcial dignity of the Jewish leaders had not prevented them
from joining in the pursuit of Jesus. His arrest was too important
a matter to be trusted to subordinates; the wily priests and elders
had joined the temple police and the rabble in following Judas to
Gethsemane. What a company for those dignitaries to unite with—a
mob that was eager for excitement, and armed with all kinds of
implements, as if in pursuit of a wild beast!
[697] Turning to the priests and elders, Christ fxed upon them His
searching glance. The words He spoke they would never forget
as long as life should last. They were as the sharp arrows of the
Almighty. With dignity He said: You come out against Me with
swords and staves as you would against a thief or a robber. Day by
day I sat teaching in the temple. You had every opportunity of laying
hands upon Me, and you did nothing. The night is better suited to
your work. “This is your hour, and the power of darkness.”

ယေရှုသည် မိမိကိုယ်ကို အဖမ်းခံပြီး အချည်ခံနေသည်ကို မြင်သောအခါ တပည့်တော်များသည် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် သူတို့အတွက်ပါ ဤကဲ့သို့သော အရှက်ရမှုကို ခံယူနေခြင်းအပေါ် သူတို့ စိတ်ပျက်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ ပြုမူပုံကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြဘဲ လူအုပ်ကြီးထံ အညံ့ခံခြင်းအတွက် ကိုယ်တော့်ကို အပြစ်တင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများကြောင့် ပေတရုက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကယ်တင်ရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ ဤအကြံပြုချက်အတိုင်း "တပည့်တော်အပေါင်းတို့သည် ကိုယ်တော့်ကို စွန့်ပစ်၍ ပြေးကြလေ၏။" သို့သော် ခရစ်တော်သည် ဤကဲ့သို့ စွန့်ခွာသွားကြမည်ကို ကြိုတင် မိန့်ကြားခဲ့ဖူးသည် — "ကြည့်ရှုလော့၊ သင်တို့သည် အသီးသီး မိမိတို့နေရာသို့ ကွဲပြား၍ ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားရစ်မည့် အချိန် ရောက်လာပြီ၊ ယခုပင် ရောက်လျက်ရှိ၏။ သို့သော်လည်း ခမည်းတော်သည် ငါနှင့်အတူ ရှိတော်မူသောကြောင့် ငါသည် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်" (ယောဟန် ၁၆:၃၂)။

The disciples were terrifed as they saw Jesus permit Himself
to be taken and bound. They were offended that He should suffer
this humiliation to Himself and them. They could not understand
His conduct, and they blamed Him for submitting to the mob. In
their indignation and fear, Peter proposed that they save themselves.
Following this suggestion, “they all forsook Him, and fled.” But
Christ had foretold this desertion, “Behold,” He had said, “the hour
cometh, yea, is now come, that ye shall be scattered, every man to
his own, and shall leave Me alone: and yet I am not alone, because
the Father is with Me.” John 16:32.