အခန်း (၅၉) — ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏မတရားကြံစည်မှုများ

 

[၅၃၇] အခန်း (၅၉) — ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့၏ ကြံစည်မှုများ 

ဤအခန်းသည် ယောဟန် ၁၁:၄၇-၅၄ ကို အခြေခံထားသည်။

[537] Chapter 59—Priestly Plottings
This chapter is based on John 11:47-54.

ဗေသနိသည် ယေရုရှလင်နှင့် အလွန်နီးကပ်သောကြောင့် လာဇရုကို ထမြောက်စေသည့် သတင်းသည် မြို့ထဲသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအံ့ဖွယ်နိမိတ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော သူလျှိုများမှတစ်ဆင့် ယုဒအုပ်ချုပ်သူများသည် ထိုအကြောင်းအရာများကို လျင်မြန်စွာ သိရှိခဲ့ကြသည်။ ဘာလုပ်သင့်သည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ဆဲန်ဟီဒရင် (Sanhedrin) လွှတ်တော်ကို ချက်ချင်း ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် ယခုအခါ သေခြင်းနှင့် သင်္ချိုင်းအပေါ် ကိုယ်တော်၏ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို အပြည့်အဝ ပြသခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထိုကြီးမားသော အံ့ဖွယ်နိမိတ်သည် ဘုရားသခင်က လူသားတို့အား ကယ်တင်ခြင်းပေးရန် မိမိ၏သားတော်ကို စေလွှတ်ခဲ့ကြောင်း ပြသသည့် အကြီးမြတ်ဆုံးသော သက်သေဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိပြီး အမှားအမှန်ကို သိတတ်သော စိတ်ရှိသူတိုင်းကို ယုံကြည်စေရန် လုံလောက်သော ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးပြသမှု ဖြစ်သည်။ လာဇရု ထမြောက်ခြင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသူ အများအပြားသည် ယေရှုကို ယုံကြည်လာကြသည်။ သို့သော် ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့၏ ကိုယ်တော်အပေါ် ထားရှိသော မုန်းတီးမှုမှာမူ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် သေးငယ်သော သက်သေအားလုံးကို ပယ်ချခဲ့ကြပြီး၊ ယခု အံ့ဖွယ်နိမိတ်အသစ်ကိုမူ ဒေါသထွက်နေကြသည်။ သေဆုံးသူသည် နေ့ခင်းကြောင်တောင် လူအများရှေ့တွင် ထမြောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သည့် ပရိယာယ်ဖြင့်မျှ ဤသက်သေကို ငြင်းပယ်၍မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့၏ ရန်ငြိုးသည် ပို၍ ပြင်းထန်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ကို ရပ်တန့်ရန် သူတို့ ပိုမိုပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

Bethany was so near Jerusalem that the news of the raising
of Lazarus was soon carried to the city. Through spies who had
witnessed the miracle the Jewish rulers were speedily in possession
of the facts. A meeting of the Sanhedrin was at once called to decide
as to what should be done. Christ had now fully made manifest
His control of death and the grave. That mighty miracle was the
crowning evidence offered by God to men that He had sent His
Son into the world for their salvation. It was a demonstration of
divine power suffcient to convince every mind that was under the
control of reason and enlightened conscience. Many who witnessed
the resurrection of Lazarus were led to believe on Jesus. But the
hatred of the priests against Him was intensifed. They had rejected
all lesser evidence of His divinity, and they were only enraged at
this new miracle. The dead had been raised in the full light of day,
and before a crowd of witnesses. No artifce could explain away
such evidence. For this very reason the enmity of the priests grew
deadlier. They were more than ever determined to put a stop to
Christ’s work.

ဇဒ္ဒုကဲများသည် ခရစ်တော်ကို လိုလားသူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း ဖာရိရှဲများကဲ့သို့ ကိုယ်တော်အပေါ် မလိုတမာစိတ် မပြင်းထန်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့၏ မုန်းတီးမှုသည် ထိုမျှ ခါးသီးခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ သို့သော် ယခုမူ သူတို့ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် သေသူပြန်လည်ထမြောက်ခြင်းကို မယုံကြည်ကြပေ။ သိပ္ပံပညာဟု ခေါ်ဆိုသော အရာများကို အသုံးပြုပြီး သေဆုံးနေသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် အသက်ပြန်ရှင်လာရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူတို့ အကျိုးအကြောင်းပြခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်၏ စကားအနည်းငယ်ဖြင့် သူတို့၏ သီအိုရီသည် ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကျမ်းစာကိုလည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကိုလည်းကောင်း မသိနားမလည်သူများဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်သွားသည်။ ထိုအံ့ဖွယ်နိမိတ်ကြောင့် လူအများအပေါ် သက်ရောက်သွားသော ခံစားချက်ကို ပြန်လည်ဖျက်ဆီးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သူတို့ မြင်ကြသည်။ သင်္ချိုင်းကို အောင်နိုင်သောသူထံမှ လူတို့ကို မည်သို့ ခွဲခွာစေမည်နည်း။ မဟုတ်မမှန် သတင်းများကို ဖြန့်ဝေခဲ့ကြသော်လည်း အံ့ဖွယ်နိမိတ်ကိုမူ ငြင်းပယ်၍မရခဲ့ဘဲ၊ ထိုအကျိုးသက်ရောက်မှုကို မည်သို့ တန်ပြန်ရမည်ကို သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။ ယခုအချိန်အထိ ဇဒ္ဒုကဲများသည် ခရစ်တော်ကို သတ်ရန် အစီအစဉ်ကို အားမပေးခဲ့ကြပေ။ သို့သော် လာဇရု ထမြောက်ပြီးနောက်တွင်မူ ကိုယ်တော်ကို သတ်မှသာ ကိုယ်တော်၏ သူတို့အပေါ် ပြတ်သားစွာ ပြစ်တင်ရှုတ်ချမှုများကို ရပ်တန့်နိုင်မည်ဟု သူတို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

The Sadducees, though not favorable to Christ, had not been so
full of malignity toward Him as were the Pharisees. Their hatred had
not been so bitter. But they were now thoroughly alarmed. They did
[538] not believe in a resurrection of the dead. Producing so-called science,
they had reasoned that it would be an impossibility for a dead body
to be brought to life. But by a few words from Christ their theory
had been overthrown. They were shown to be ignorant both of the
Scriptures and of the power of God. They could see no possibility of
removing the impression made on the people by the miracle. How
could men be turned away from Him who had prevailed to rob the
grave of its dead? Lying reports were put in circulation, but the
miracle could not be denied, and how to counteract its effect they
466
Priestly Plottings 467
knew not. Thus far the Sadducees had not encouraged the plan of
putting Christ to death. But after the resurrection of Lazarus they
decided that only by His death could His fearless denunciations
against them be stopped.

ဖာရိရှဲတို့သည် ထမြောက်ခြင်းကို ယုံကြည်ကြသဖြင့် ဤအံ့ဖွယ်နိမိတ်သည် မေရှိယသည် သူတို့အလယ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေဖြစ်သည်ကို မမြင်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။ သို့သော် သူတို့သည် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ကို အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ ဟန်ဆောင်မှုများကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သောကြောင့် အစကတည်းက သူတို့ကို မုန်းတီးခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ယွင်းမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားသော တင်းကျပ်သည့် ဘာသာရေးထုံးတမ်းစဉ်လာ ဝတ်ရုံကို ခွာချခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် သွန်သင်သော စင်ကြယ်သော ဘာသာတရားသည် သူတို့၏ အနှစ်သာရမရှိသော ဘာသာတရားကို ရှုတ်ချခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ပြတ်သားသော ပြစ်တင်မှုများအတွက် ကလဲ့စားချေရန် သူတို့ တောင့်တနေကြသည်။ ကိုယ်တော်အား အပြစ်တင်ရန် အခွင့်အရေးရစေမည့် စကား သို့မဟုတ် အပြုအမူတစ်ခုခု ပြုလုပ်လာအောင် သူတို့ လှုံ့ဆော်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်ကို ခဲနှင့်ပစ်ရန် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ကိုယ်တော်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားသဖြင့် သူတို့ မျက်ခြေပြတ်ခဲ့ရသည်။

The Pharisees believed in the resurrection, and they could not
but see that this miracle was an evidence that the Messiah was
among them. But they had ever opposed Christ’s work. From the
frst they had hated Him because He had exposed their hypocritical
pretensions. He had torn aside the cloak of rigorous rites under
which their moral deformity was hidden. The pure religion that
He taught had condemned their hollow professions of piety. They
thirsted to be revenged upon Him for His pointed rebukes. They
had tried to provoke Him to say or do something that would give
them occasion to condemn Him. Several times they had attempted
to stone Him, but He had quietly withdrawn, and they had lost sight
of Him.

ဥပုသ်နေ့တွင် ကိုယ်တော်ပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုများအားလုံးသည် ဒုက္ခရောက်နေသူများကို ကူညီရန်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဖာရိရှဲတို့ကမူ ကိုယ်တော်ကို ဥပုသ်ဖောက်ဖျက်သူအဖြစ် အပြစ်တင်ရန် ရှာကြံခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဟေရုဒ်အုပ်စုဝင်များကို ခရစ်တော်အား ဆန့်ကျင်လာအောင် လှုံ့ဆော်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ပြိုင်ဘက် နိုင်ငံတစ်ခုကို တည်ထောင်ရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု ပုံဖော်ကာ ကိုယ်တော်ကို မည်သို့ ဖျက်ဆီးရမည်ကို သူတို့နှင့် တိုင်ပင်ခဲ့ကြသည်။ ရောမလူမျိုးတို့က ခရစ်တော်ကို ဆန့်ကျင်လာစေရန် ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ အာဏာကို ဖြုတ်ချရန် ကြိုးစားနေသည်ဟုလည်း ပုံဖော်ခဲ့ကြသည်။ လူထုအပေါ် ခရစ်တော်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ဖြတ်တောက်ရန် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်အထိ သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများမှာ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာအမှုများကို မြင်တွေ့ရပြီး စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသော သွန်သင်ချက်များကို ကြားရသော လူအုပ်ကြီးသည် ဤအရာများသည် ဥပုသ်ဖောက်ဖျက်သူ သို့မဟုတ် ဘုရားကို စော်ကားသူ၏ အပြုအမူနှင့် စကားများ မဟုတ်ကြောင်း သိကြသည်။ ဖာရိရှဲတို့ စေလွှတ်လိုက်သော အရာရှိများပင်လျှင် ကိုယ်တော်၏ စကားများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရသဖြင့် ကိုယ်တော်ကို လက်မဖမ်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။ အဆုံးတွင် ယုဒလူတို့သည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ယေရှုကို ယုံကြည်ကြောင်း ဝန်ခံသူ မည်သူမဆိုကို ဝတ်ပြုကျောင်း (synagogue) မှ နှင်ထုတ်ရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

The miracles He performed on the Sabbath were all for the
relief of the afflicted, but the Pharisees had sought to condemn
Him as a Sabbathbreaker. They had tried to arouse the Herodians
against Him. They represented that He was seeking to set up a rival
kingdom, and consulted with them how to destroy Him. To excite
the Romans against Him, they had represented Him as trying to
subvert their authority. They had tried every pretext to cut Him off
from influencing the people. But so far their attempts had been
foiled. The multitudes who witnessed His works of mercy and heard
His pure and holy teachings knew that these were not the deeds and
words of a Sabbathbreaker or blasphemer. Even the offcers sent by
the Pharisees had been so influenced by His words that they could
not lay hands on Him. In desperation the Jews had fnally passed an
edict that any man who professed faith in Jesus should be cast out
of the synagogue.

ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ အုပ်စိုးသူများနှင့် လူကြီးအကဲများ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန် စုဝေးခဲ့ကြစဉ်၊ အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုလုပ်သဖြင့် လူအပေါင်းတို့ အံ့သြချီးမွမ်းခြင်း ခံရသော ကိုယ်တော်ကို နှုတ်ပိတ်ရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ဖာရိရှဲများနှင့် ဇဒ္ဒုကဲများသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုစည်းလုံးညီညွတ်လာကြသည်။ ယခင်က ကွဲပြားခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ ခရစ်တော်ကို ဆန့်ကျင်ရာတွင် တစ်စိတ်တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်လာကြသည်။ နိကောဒင်နှင့် ယောသပ်တို့သည် ယခင်လွှတ်တော်အစည်းအဝေးများတွင် ယေရှုအား ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်းကို တားဆီးခဲ့ဖူးသောကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းတို့ကို ဖိတ်ကြားခြင်း မရှိပေ။ ယေရှုကို ယုံကြည်သော အခြားသြဇာရှိသူအချို့ အစည်းအဝေးတွင် ရှိနေသော်လည်း ၎င်းတို့၏ သြဇာမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဖာရိရှဲများကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

So, as the priests, the rulers, and the elders gathered for consultation, it was their fxed determination to silence Him who did such
marvelous works that all men wondered. Pharisees and Sadducees [539]
were more nearly united than ever before. Divided hitherto, they
became one in their opposition to Christ. Nicodemus and Joseph
had, in former councils, prevented the condemnation of Jesus, and
for this reason they were not now summoned. There were present
468 The Desire of Ages
at the council other influential men who believed on Jesus, but their
influence prevailed nothing against that of the malignant Pharisees.

သို့သော် လွှတ်တော်အဖွဲ့ဝင်အားလုံး သဘောမတူကြချေ။ ထိုအချိန်က လွှတ်တော် (Sanhedrin) သည် တရားဝင်သော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ အခွင့်အရေးပေးထားမှုကြောင့်သာ တည်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ အချို့သောအဖွဲ့ဝင်များသည် ခရစ်တော်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ပညာရှိရာကျပါမည်လောဟု သံသယရှိခဲ့ကြသည်။ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် လူထုအုံကြွမှု ဖြစ်ပေါ်လာကာ ရောမလူမျိုးများက ယဇ်ပုရောဟိတ်များအပေါ် ပေးထားသော အခွင့်အရေးများကို ရုပ်သိမ်းပြီး ၎င်းတို့လက်ဝယ်ရှိ အာဏာများကို သိမ်းယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ ဇဒ္ဒုကဲများသည် ခရစ်တော်ကို မုန်းတီးရာတွင် တညီတညွတ်တည်း ဖြစ်သော်လည်း ရောမတို့က ၎င်းတို့၏ မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းကို ဖယ်ရှားပစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သတိထားလှုပ်ရှားလိုကြသည်။

Yet the members of the council were not all agreed. The Sanhedrin was not at this time a legal assembly. It existed only by
tolerance. Some of its number questioned the wisdom of putting
Christ to death. They feared that this would excite an insurrection
among the people, causing the Romans to withhold further favors
from the priesthood, and to take from them the power they still held.
The Sadducees were united in their hatred of Christ, yet they were
inclined to be cautious in their movements, fearing that the Romans
would deprive them of their high standing.

ခရစ်တော်အား သတ်ရန် ကြံစည်နေသော ဤလွှတ်တော်တွင် နေဗုခဒ်နေဇာ၏ ဝါကြွားသောစကားများကို ကြားခဲ့သူ၊ ဗေလရှာဇာ၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်သည့် ပွဲတော်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သူနှင့် နာဇရက်မြို့တွင် ခရစ်တော်က မိမိကိုယ်ကို ဘိသိက်ခံရသူအဖြစ် ကြေညာစဉ်က ရှိနေခဲ့သူဖြစ်သော ထိုသက်သေ (သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်) ရှိနေပါသည်။ ထိုသက်သေသည် အုပ်စိုးသူများ ပြုလုပ်နေသော အမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ၎င်းတို့၏ စိတ်ကို ခံစားချက်ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ ဘဝဖြစ်စဉ်များသည် ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် ၎င်းတို့ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ယေရှု အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ်တွင် ဗိမာန်တော်၌ ကျမ်းတတ်ဆရာကြီးများရှေ့၌ ရပ်လျက် ၎င်းတို့ အံ့သြရလောက်အောင် မေးခွန်းများ မေးမြန်းခဲ့သည်ကို ၎င်းတို့ ပြန်လည်သတိရလာကြသည်။ ယခုလေးတင် ပြုလုပ်ခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုသည် ယေရှုမှာ ဘုရားသခင်၏ သားတော်မှတစ်ပါး အခြားမဟုတ်ကြောင်း သက်သေခံနေပါသည်။ ခရစ်တော်နှင့် ပတ်သက်သည့် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းစာများ၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်များသည် ၎င်းတို့၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်စစ်ကဲ့သို့ ဝင်းခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။ အုပ်စိုးသူများသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာ ပူပန်လျက် “ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ” ဟု မေးကြသည်။ လွှတ်တော်အတွင်း သဘောထား ကွဲလွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ တိုက်တွန်းမှုအောက်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် မိမိတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နေကြသည်ဟူသော ခံယူချက်ကို ဖယ်ထုတ်၍ မရနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

In this council, assembled to plan the death of Christ, the Witness
was present who heard the boastful words of Nebuchadnezzar, who
witnessed the idolatrous feast of Belshazzar, who was present when
Christ in Nazareth announced Himself the Anointed One. This
Witness was now impressing the rulers with the work they were
doing. Events in the life of Christ rose up before them with a
distinctness that alarmed them. They remembered the scene in the
temple, when Jesus, then a child of twelve, stood before the learned
doctors of the law, asking them questions at which they wondered.
The miracle just performed bore witness that Jesus was none other
than the Son of God. In their true signifcance, the Old Testament
Scriptures regarding Christ flashed before their minds. Perplexed
and troubled, the rulers asked, “What do we?” There was a division
in the council. Under the impression of the Holy Spirit, the priests
and rulers could not banish the conviction that they were fghting
against God.

လွှတ်တော်အတွင်း ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်နေစဉ် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ကယာဖသည် ထရပ်လိုက်သည်။ ကယာဖသည် မာနကြီး၍ ရက်စက်သူဖြစ်ကာ အနိုင်ကျင့်တတ်ပြီး သည်းခံစိတ် မရှိသူဖြစ်သည်။ သူ၏ မိသားစုဝင်များထဲတွင် မာနကြီး၍ ရဲတင်းသော၊ အာဏာမက်မောပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဇဒ္ဒုကဲများ ပါဝင်နေကာ ၎င်းတို့သည် သူတော်ကောင်း ယောင်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ထိုအပြစ်များကို ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။ ကယာဖသည် ပရောဖက်ပြုချက်များကို လေ့လာခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ဘဲ အခွင့်အာဏာနှင့် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုသည်မှာ- “သင်တို့သည် ဘာမျှမသိကြပါတကား။ လူမျိုးတစ်မျိုးလုံး ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်ဘဲ လူတစ်ယောက်သည် လူများတို့အတွက် အသေခံခြင်းက ငါတို့အတွက် သာ၍ အကျိုးရှိသည်ကို သင်တို့ မစဉ်းစားကြသလော” ဟု ဆိုသည်။ ယေရှုသည် အပြစ်ကင်းစင်လျှင်ပင် ကိုယ်တော်ကို ဖယ်ရှားရမည်ဟု ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက တိုက်တွန်းသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဒုက္ခပေးနေကြောင်း၊ လူများကို မိမိထံသို့ ဆွဲဆောင်နေပြီး အုပ်စိုးသူများ၏ အာဏာကို လျော့ပါးစေကြောင်း ပြောဆိုသည်။ ကိုယ်တော်သည် တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်သောကြောင့် အုပ်စိုးသူများ၏ အာဏာ ယုတ်လျော့သွားခြင်းထက် ကိုယ်တော် အသေခံခြင်းက ပို၍ ကောင်းသည်ဟု ဆိုသည်။ အကယ်၍ လူထုသည် အုပ်စိုးသူများအပေါ် ယုံကြည်မှု ပျောက်ဆုံးသွားပါက နိုင်ငံတော်၏ အာဏာသည် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ ကယာဖက ဤအံ့ဖွယ်အမှုပြီးနောက် ယေရှု၏ နောက်လိုက်များသည် ပုန်ကန်ထကြွလာနိုင်သည်ဟု တိုက်တွန်းပြောဆိုသည်။ ထိုအခါ ရောမတို့ ရောက်လာပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ ဗိမာန်တော်ကို ပိတ်ကာ၊ ဥပဒေများကို ဖျက်သိမ်းပြီး ကျွန်ုပ်တို့ လူမျိုးကို ဖျက်ဆီးလိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။ နိုင်ငံတော်၏ အသက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤဂါလိလဲလူ၏ အသက်မှာ ဘာတန်ဖိုးရှိသနည်း? အကယ်၍ သူသည် ဣသရေလ လူမျိုး၏ ကောင်းစားရေးကို ပိတ်ဆို့နေပါက သူ့ကို ဖယ်ရှားပစ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အမှုကို ဆောင်ရွက်ခြင်း မဟုတ်ပါလော? လူမျိုးတစ်မျိုးလုံး ပျက်စီးခြင်းထက် လူတစ်ယောက် ပျက်စီးခြင်းက ပို၍ ကောင်းသည်ဟု ဆိုသည်။

While the council was at the height of its perplexity, Caiaphas the
high priest arose. Caiaphas was a proud and cruel man, overbearing
and intolerant. Among his family connections were Sadducees,
proud, bold, reckless, full of ambition and cruelty, which they hid
under a cloak of pretended righteousness. Caiaphas had studied the
prophecies, and although ignorant of their true meaning, he spoke
with great authority and assurance: “Ye know nothing at all, nor
consider that it is expedient for us, that one man should die for the
[540] people, and that the whole nation perish not.” Even if Jesus were
innocent, urged the high priest, He must be put out of the way. He
was troublesome, drawing the people to Himself, and lessening
Priestly Plottings 469
the authority of the rulers. He was only one; it was better that He
should die than that the authority of the rulers should be weakened.

လူတစ်ယောက်သည် လူမျိုးအတွက် အသေခံသင့်သည်ဟု ကြေညာရာတွင် ကယာဖသည် ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ အကန့်အသတ်ရှိသော အသိပညာရှိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ သို့သော် ရှင်ယောဟန်သည် ဤဖြစ်ရပ်ကို မှတ်တမ်းတင်ရာတွင် ထိုပရောဖက်ပြုချက်၏ ကျယ်ပြန့်နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူက “ထိုလူမျိုးအတွက်သာမက၊ အရပ်ရပ်သို့ ကွဲပြားလျက်ရှိသော ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများကိုလည်း တစ်စုတစ်ဝေးတည်း စုစည်းစေခြင်းငှာဖြစ်သည်” ဟု ဆိုသည်။ မာနကြီးသော ကယာဖသည် ကယ်တင်ရှင်၏ သာသနာလုပ်ငန်းကို မည်မျှပင် မသိနားမလည်ဘဲ ဝန်ခံခဲ့ပါသနည်း။

If the people were to lose confdence in their rulers, the national
power would be destroyed. Caiaphas urged that after this miracle
the followers of Jesus would likely rise in revolt. The Romans will
then come, he said, and will close our temple, and abolish our laws,
destroying us as a nation. What is the life of this Galilean worth in
comparison with the life of the nation? If He stands in the way of
Israel’s well-being, is it not doing God a service to remove Him?

ကယာဖ၏ နှုတ်မှ ထွက်လာသောအခါတွင် ဤအလွန်တန်ဖိုးရှိသော သမ္မာတရားသည် မုသာဝါဒအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ အဆိုပြုသော မူဝါဒသည် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ အယူအဆပေါ်တွင် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့ကြားတွင် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် တစ်စုံတစ်ယောက် အသေခံရမည်ဟူသော ဝေဝါးသော သိစိတ်ကြောင့် လူကို ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကယာဖသည် ယေရှုကို ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဖြင့် အပြစ်သားဖြစ်သော လူမျိုးကို အပြစ်မှ ကယ်တင်ရန် မဟုတ်ဘဲ၊ အပြစ်ထဲတွင် ဆက်လက်နေထိုင်နိုင်စေရန် ကယ်တင်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့သည်။ သူ၏ အကြောင်းပြချက်များဖြင့် ယေရှု၌ သေထိုက်သော အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရသေးကြောင်း ပြောဆိုဝံ့သူတို့၏ ကန့်ကွက်သံများကို တိတ်ဆိတ်သွားစေရန် သူ ကြိုးစားခဲ့သည်။

Better that one man perish than that the whole nation be destroyed.
In declaring that one man should die for the nation, Caiaphas
indicated that he had some knowledge of the prophecies, although it
was very limited. But John, in his account of this scene, takes up the
prophecy, and shows its broad and deep signifcance. He says, “And
not for that nation only, but that also He should gather together in
one the children of God that were scattered abroad.” How blindly
did the haughty Caiaphas acknowledge the Saviour’s mission!
On the lips of Caiaphas this most precious truth was turned into
a lie. The policy he advocated was based on a principle borrowed
from heathenism. Among the heathen, the dim consciousness that
one was to die for the human race had led to the offering of human
sacrifces. So Caiaphas proposed by the sacrifce of Jesus to save the
guilty nation, not from transgression, but in transgression, that they
might continue in sin. And by his reasoning he thought to silence
the remonstrances of those who might dare to say that as yet nothing
worthy of death had been found in Jesus.

ဤအစည်းအဝေးတွင် ခရစ်တော်၏ ရန်သူများသည် စိတ်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နောင်တရ အသိဝင်ခဲ့ကြသည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ၎င်းတို့၏ စိတ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ သို့သော် စာတန်သည် ၎င်းတို့ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ ခရစ်တော်ကြောင့် ၎င်းတို့ ခံစားခဲ့ရသော နစ်နာမှုများကို စာတန်က သတိပေးခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် ၎င်းတို့၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို မည်မျှ အသိအမှတ်မပြုခဲ့ကြောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ ပိုင်ဆိုင်ရမည့် သာ၍ ကြီးမြတ်သော ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားကို ခရစ်တော်က တင်ပြခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အပြစ်သားများကို ကရုဏာရှင် အဘဘုရားသခင်ထံ တိုက်ရိုက်သွား၍ လိုအင်ဆန္ဒများကို ပြောပြရန် ခရစ်တော်က အားပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့၏ အမြင်တွင် ခရစ်တော်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ် အဖွဲ့အစည်းကို ဘေးဖယ်ထားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ရဗ္ဗိကျောင်းများ၏ အယူဝါဒကို လက်ခံရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ မကောင်းသော အကျင့်များကို ဖွင့်ချခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ သြဇာအာဏာကို ပြုပြင်၍မရအောင် ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဘာသာရေး ထုံးတမ်းများကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ပျက်ပြယ်စေသည်ဟု ဆိုကာ ၎င်းတို့၏ ရှေးထုံးတမ်းစဉ်လာများ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ဤအချက်အားလုံးကို စာတန်သည် ၎င်းတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်စေခဲ့သည်။

At this council Christ’s enemies had been deeply convicted. The
Holy Spirit had impressed their minds. But Satan strove to gain
control of them. He urged upon their notice the grievances they
had suffered on account of Christ. How little He had honored their
righteousness. He presented a righteousness far greater, which all
who would be children of God must possess. Taking no notice
of their forms and ceremonies, He had encouraged sinners to go
directly to God as a merciful Father, and make known their wants.
Thus, in their opinion, He had set aside the priesthood. He had
refused to acknowledge the theology of the rabbinical schools. He
had exposed the evil practices of the priests, and had irreparably [541]
hurt their influence. He had injured the effect of their maxims and
470 The Desire of Ages
traditions, declaring that though they strictly enforced the ritual law,
they made void the law of God. All this Satan now brought to their
minds.
စာတန်သည် ၎င်းတို့၏ အာဏာကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ယေရှုကို သတ်ရမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ဤအကြံပေးချက်ကို ၎င်းတို့ လိုက်နာခဲ့ကြသည်။ မိမိတို့ ကျင့်သုံးနေသော အာဏာ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်ဟူသော အချက်သည် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုခုချရန် လုံလောက်သော အကြောင်းပြချက်ဖြစ်သည်ဟု ၎င်းတို့ ယူဆခဲ့ကြသည်။ မိမိတို့၏ ထင်မြင်ချက်ကို မပြောဝံ့သူ အနည်းငယ်မှအပ၊ လွှတ်တော် (Sanhedrin) သည် ကယာဖ၏ စကားများကို ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်ကဲ့သို့ လက်ခံခဲ့ကြသည်။ လွှတ်တော်အတွင်း သက်သာရာရသွားကာ သဘောထားကွဲလွဲမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းတို့သည် ပထမဆုံး ရရှိသော အခွင့်အရေးတွင် ခရစ်တော်ကို သတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ယေရှု၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းဆိုင်ရာ သက်သေများကို ငြင်းပယ်ခြင်းအားဖြင့် ဤယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်း၍မရသော မှောင်မိုက်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် စာတန်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားကာ ထာဝရပျက်စီးခြင်း အနားစွန်းသို့ အတင်းတွန်းပို့ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် မိမိကိုယ်ကို နိုင်ငံတော်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးပမ်းနေသော မျိုးချစ်များအဖြစ် မှတ်ယူလျက် ကျေနပ်နေကြသည့်တိုင်အောင် လှည့်ဖြားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

Satan told them that in order to maintain their authority, they
must put Jesus to death. This counsel they followed. The fact that
they might lose the power they then exercised, was, they thought,
suffcient reason for coming to some decision. With the exception
of a few who dared not speak their minds, the Sanhedrin received
the words of Caiaphas as the words of God. Relief came to the
council; the discord ceased. They resolved to put Christ to death
at the frst favorable opportunity. In rejecting the proof of the divinity of Jesus, these priests and rulers had locked themselves in
impenetrable darkness. They had come wholly under the sway of
Satan, to be hurried by him over the brink of eternal ruin. Yet such
was their deception that they were well pleased with themselves.
They regarded themselves as patriots, who were seeking the nation’s
salvation.
The Sanhedrin feared, however, to take rash measures against
Jesus, lest the people should become incensed, and the violence
meditated toward Him should fall upon themselves. On this account
the council delayed to execute the sentence they had pronounced.

သို့သော် လွှတ်တော်သည် လူထု စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ကာ မိမိတို့အပေါ် ပြန်လည်အကြမ်းဖက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယေရှုအပေါ် အလျင်စလို အရေးယူရန် ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် လွှတ်တော်သည် ၎င်းတို့ ချမှတ်ထားသော စီရင်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် နှောင့်နှေးခဲ့ကြသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ ကြံစည်မှုကို နားလည်တော်မူသည်။ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် တောင့်တနေကြကြောင်းနှင့် ၎င်းတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် မကြာမီ ပြည့်စုံတော့မည်ကို သိတော်မူသည်။ သို့သော် ဤအကျပ်အတည်းကို အလျင်စလို ဖြစ်စေရန်မှာ ကိုယ်တော်၏ အစီအစဉ် မဟုတ်သဖြင့် တပည့်တော်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုဒေသမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် မိမိ၏ ပုံသက်သေဖြင့် “သင်တို့ကို တစ်မြို့၌ ညှဉ်းဆဲလျှင် အခြားတစ်မြို့သို့ ပြေးကြလော့” (မဿဲ ၁၀:၂၃) ဟူသော တပည့်တော်များအား ပေးခဲ့သည့် ညွှန်ကြားချက်ကို ပြန်လည် အတည်ပြုခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်များကို ကယ်တင်ရန်အတွက် လုပ်ဆောင်စရာ နယ်ပယ်များစွာ ရှိနေပါသေးသည်။ ကိုယ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိမှုက မလိုအပ်ဘဲနှင့် အရှင်သခင်၏ အစေခံများသည် မိမိတို့၏ အသက်ကို အန္တရာယ် မပြုအပ်ပေ။

The Saviour understood the plotting of the priests. He knew that
they longed to remove Him, and that their purpose would soon be
accomplished. But it was not His place to hasten the crisis, and He
withdrew from that region, taking the disciples with Him. Thus by
His own example Jesus again enforced the instruction He had given
to the disciples, “When they persecute you in this city, flee ye into
another.” Matthew 10:23. There was a wide feld in which to work
for the salvation of souls; and unless loyalty to Him required it, the
Lord’s servants were not to imperil their lives.
Jesus had now given three years of public labor to the world.
His example of self-denial and disinterested benevolence was before
them. His life of purity, of suffering and devotion, was known to all.
Yet this short period of three years was as long as the world could
endure the presence of its Redeemer.

ယေရှုသည် ယခုအခါ လောကအတွက် ၃ နှစ်တိုင်တိုင် လူသိရှင်ကြား လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် တစ်ကိုယ်ကောင်းမဆန်သော မေတ္တာကရုဏာ ပုံသက်သေများသည် လူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေပါသည်။ ကိုယ်တော်၏ စင်ကြယ်သော အသက်တာ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခခံခြင်းနှင့် ဆက်ကပ်အပ်နှံမှုများကို အားလုံးက သိရှိကြသည်။ သို့သော် ဤ ၃ နှစ်တာ ကာလတိုလေးသည် လောကကြီးက ၎င်း၏ ကယ်တင်ရှင်ကို သည်းခံနိုင်သည့် အရှည်ဆုံး အချိန်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

His life had been one of persecution and insult. Driven from
Bethlehem by a jealous king, rejected by His own people at Nazareth,
condemned to death without a cause at Jerusalem, Jesus, with His
Priestly Plottings 471
few faithful followers, found a temporary asylum in a strange city.

ကိုယ်တော်၏ အသက်တာသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းနှင့် စော်ကားခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ မနာလိုသော ရှင်ဘုရင်ကြောင့် ဗက်လင်မြို့မှ မောင်းထုတ်ခံရခြင်း၊ နာဇရက်မြို့ရှိ မိမိ၏ လူမျိုးများက ငြင်းပယ်ခြင်း၊ ယေရုရှလင်မြို့၌ အကြောင်းမဲ့ သေဒဏ်ပေးခံရခြင်းတို့ကြောင့် ယေရှုသည် မိမိ၏ သစ္စာရှိသော နောက်လိုက် အနည်းငယ်နှင့်အတူ တိုင်းတစ်ပါး မြို့တစ်မြို့တွင် ခေတ္တခိုလှုံခဲ့ရသည်။ လူသားတို့၏ ဒုက္ခကို အမြဲစာနာတတ်သူ၊ ဖျားနာသူများကို ငြိမ်းစေသူ၊ မျက်စိမမြင်သူကို မြင်စေသူ၊ နားမကြားသူကို ကြားစေသူ၊ ဆွံ့အသူကို စကားပြောစေသူ၊ ငတ်မွတ်သူကို ကျွေးမွေး၍ ဝမ်းနည်းသူကို နှစ်သိမ့်ပေးသူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော လူမျိုးများ၏ မောင်းထုတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ လှိုင်းတံပိုးများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ခဲ့သူ၊ စကားတစ်ခွန်းဖြင့် ပင်လယ်လှိုင်းများကို ငြိမ်သက်စေခဲ့သူ၊ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်စဉ် ထိုနတ်ဆိုးများကပင် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ရသူ၊ သေနေသူများကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေသူ၊ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူတို့ကို မိမိ၏ ပညာရှိစကားများဖြင့် စွဲလန်းစေခဲ့သူသည် အမုန်းတရားနှင့် အစွဲအလမ်းများဖြင့် မျက်စိကွယ်နေပြီး အလင်းကို ခေါင်းမာစွာ ငြင်းပယ်နေသူတို့၏ နှလုံးသားသို့ မရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ပေ။

He who was ever touched by human woe, who healed the sick, [542]
restored sight to the blind, hearing to the deaf, and speech to the
dumb, who fed the hungry and comforted the sorrowful, was driven
from the people He had labored to save. He who walked upon the
heaving billows, and by a word silenced their angry roaring, who
cast out devils that in departing acknowledged Him to be the Son
of God, who broke the slumbers of the dead, who held thousands
entranced by His words of wisdom, was unable to reach the hearts of
those who were blinded by prejudice and hatred, and who stubbornly
rejected the light.