အခန်း (၈၀) — ယောသပ်၏သင်္ချိုင်း

 

အခန်း (၈၀) — ယောသပ်၏ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း၌

[765] Chapter 80—In Joseph’s Tomb
[766]
[767]
[768]
[769]

နောက်ဆုံးတွင် ယေရှုသည် ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ရောက်တော်မူခဲ့ပြီ။ အရှက်တကွဲဖြစ်ရခြင်းနှင့် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းများ ရှည်လျားစွာခံစားခဲ့ရသောနေ့သည် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဝင်လုဆဲဆဲ နေရောင်ခြည်၏ နောက်ဆုံးတန်းခြည်များက ဥပုသ်နေ့ကို ကြိုဆိုလိုက်ချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် ယောသပ်၏ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း၌ အေးချမ်းစွာ လဲလျောင်းတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော် ပြီးဆုံးလေပြီ၊ ကိုယ်တော်၏ လက်တော်များကို ငြိမ်သက်စွာ ပိုက်ထားလျက်၊ သန့်ရှင်းသော ဥပုသ်နာရီများတစ်လျှောက် ကိုယ်တော် အနားယူတော်မူခဲ့သည်။

At last Jesus was at rest. The long day of shame and torture was
ended. As the last rays of the setting sun ushered in the Sabbath, the
Son of God lay in quietude in Joseph’s tomb. His work completed,
His hands folded in peace, He rested through the sacred hours of the
Sabbath day.

အစအဦး၌ ခမည်းတော်နှင့် သားတော်သည် ဖန်ဆင်းခြင်းအမှုတော် ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဥပုသ်နေ့၌ အနားယူတော်မူခဲ့ကြသည်။ “မိုးကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၊ ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေ အပေါင်းတို့သည် ပြီးစီးခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏” (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂:၁) ဟုဆိုသည့်အတိုင်း၊ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေ အပေါင်းတို့သည် ဘုန်းအသရေနှင့် ပြည့်စုံသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုကာ ဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြသည်။ “နံနက်ကြယ်တို့သည် တစ်ညီတည်းသီချင်းဆို၍၊ ဘုရားသခင်၏သားတော် အပေါင်းတို့သည် ဝမ်းမြောက်သဖြင့် ကြွေးကြော်ကြ၏” ယောဘ ၃၈:၇။ ယခုတွင်မူ ယေရှုသည် ရွေးနုတ်ခြင်းအမှုတော်မှ အနားယူတော်မူ၏။ လောက၌ ကိုယ်တော်ကို ချစ်သောသူများအကြား ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ရှိနေသော်လည်း၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌မူ ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိနေသည်။ ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေတို့၏ မျက်မှောက်တွင် အနာဂတ်၏ ကတိတော်သည် ဘုန်းအသရေနှင့် ပြည့်စုံလျက်ရှိသည်။ ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသော ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ရွေးနုတ်ခံရသော လူမျိုးနွယ်၊ အပြစ်ကို အောင်နိုင်ပြီးနောက် နောက်တစ်ဖန် ဘယ်သောအခါမျှ ကျရှုံးခြင်းမရှိတော့မည့် အခြေအနေ—ခရစ်တော်၏ ပြီးပြည့်စုံသော အမှုတော်မှ ထွက်ပေါ်လာမည့် ဤရလဒ်ကို ဘုရားသခင်နှင့် ကောင်းကင်တမန်တို့သည် မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ယေရှု အနားယူတော်မူသော ထိုနေ့သည် ဤမြင်ကွင်းနှင့် ထာဝစဉ် ဆက်နွှယ်နေပါသည်။ အကြောင်းမှာ “ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်သည် စုံလင်၏”၊ ထို့ပြင် “ဘုရားသခင် ပြုတော်မူသမျှတို့သည် ထာဝရတည်ရမည်” ဟုဆိုထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တရားဟောရာကျမ်း ၃၂:၄; ဒေသနာကျမ်း ၃:၁၄။ “ကမ္ဘာဦးကစ၍ သန့်ရှင်းသော ပရောဖက်တို့သည် ဟောပြောတော်မူသည်အတိုင်း၊ ခပ်သိမ်းသော အရာတို့ကို အသစ်ပြုပြင်ရသော အချိန်ကာလ” (တမန်တော်ဝတ္ထု ၃:၂၁) ရောက်လာသောအခါ၊ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ ဥပုသ်နေ့ဖြစ်သော ယေရှု ယောသပ်၏ဂူသင်္ချိုင်း၌ အနားယူတော်မူခဲ့သောနေ့သည် နားနေခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနေ့ ဖြစ်နေဦးမည်ဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ခြင်းခံရသော လူမျိုးနွယ်တို့သည် “ဥပုသ်တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့” (ဟေရှာယ ၆၆:၂၃) ဘုရားသခင်နှင့် သိုးသငယ်တော်ရှေ့၌ ဝမ်းမြောက်စွာ ကိုးကွယ်ကြသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် ချီးမွမ်းခြင်း၌ တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

In the beginning the Father and the Son had rested upon the
Sabbath after Their work of creation. When “the heavens and the
earth were fnished, and all the host of them” (Genesis 2:1), the
Creator and all heavenly beings rejoiced in contemplation of the
glorious scene. “The morning stars sang together, and all the sons
of God shouted for joy.” Job 38:7. Now Jesus rested from the work
of redemption; and though there was grief among those who loved
Him on earth, yet there was joy in heaven. Glorious to the eyes of
heavenly beings was the promise of the future. A restored creation,
a redeemed race, that having conquered sin could never fall,—this,
the result to flow from Christ’s completed work, God and angels
saw. With this scene the day upon which Jesus rested is forever
linked. For “His work is perfect;” and “whatsoever God doeth, it
shall be forever.” Deuteronomy 32:4; Ecclesiastes 3:14. When there
shall be a “restitution of all things, which God hath spoken by the
mouth of all His holy prophets since the world began” (Acts 3:21),
[770] the creation Sabbath, the day on which Jesus lay at rest in Joseph’s
tomb, will still be a day of rest and rejoicing. Heaven and earth
will unite in praise, as “from one Sabbath to another” (Isaiah 66:23)
the nations of the saved shall bow in joyful worship to God and the
Lamb.

လက်ဝါးကပ်တိုင်၌ အသေခံတော်မူသောနေ့၏ နောက်ဆုံးဖြစ်ရပ်များတွင် ပရောဖက်ပြုချက်များ ပြည့်စုံခြင်း၏ အထောက်အထားသစ်များနှင့် ခရစ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းဆိုင်ရာ သက်သေအသစ်များကို တွေ့ရှိရသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ မှောင်မိုက်ခြင်းများ ကင်းစင်သွားပြီး ကယ်တင်ရှင်၏ နောက်ဆုံးကြွေးကြော်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ ချက်ချင်းပင် အခြားသောအသံတစ်ခုက “စင်စစ် ဤသူသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ပေသည်” (မဿဲ ၂၇:၅၄) ဟု ပြောဆိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

In the closing events of the crucifxion day, fresh evidence was
given of the fulfllment of prophecy, and new witness borne to
Christ’s divinity. When the darkness had lifted from the cross,
and the Saviour’s dying cry had been uttered, immediately another
voice was heard, saying, “Truly this was the Son of God.” Matthew
27:54.
672
In Joseph’s Tomb 673

ဤစကားများကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုခြင်းမဟုတ်ပေ။ ထိုအသံ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို လူအပေါင်းတို့က ဝိုင်းကြည့်ကြသည်။ မည်သူ ပြောလိုက်သနည်း။ သူကား ရောမစစ်သည်တော် တပ်မှူး (centurion) ပင် ဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ရှင်၏ မြင့်မြတ်သော သည်းခံခြင်း၊ ကိုယ်တော်၏ ရုတ်တရက် အသက်ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းနှင့်အတူ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံတို့သည် ဤသာသနာပလူ (heathen) အပေါ် အကြီးအကျယ် သက်ရောက်မှုရှိခဲ့သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်၌ ချိတ်ဆွဲထားသော ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ကြေမွနေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ကြည့်ရင်း ထိုတပ်မှူးသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ဝန်ခံခြင်းမှ မအောင့်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုသို့ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ရွေးနုတ်ရှင်သည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ပင်ပန်းခြင်း၏ အကျိုးကို မြင်ရမည်ဟူသော အထောက်အထားကို တစ်ဖန်ရရှိပြန်သည်။ ကိုယ်တော် အသေခံတော်မူသော ထိုနေ့၌ပင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလွန်ကွဲပြားခြားနားသော လူ ၃ ဦးတို့သည် မိမိတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ကြေညာခဲ့ကြသည်—သူတို့မှာ ရောမကင်းစောင့်တပ်ကို ကွပ်ကဲသူ တပ်မှူး၊ ကယ်တင်ရှင်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပေးခဲ့သူနှင့် ကိုယ်တော်၏ ဘေးတွင် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်၌ အသေခံခဲ့သူတို့ ဖြစ်ကြသည်။

These words were said in no whispered tones. All eyes were
turned to see whence they came. Who had spoken? It was the
centurion, the Roman soldier. The divine patience of the Saviour,
and His sudden death, with the cry of victory upon His lips, had
impressed this heathen. In the bruised, broken body hanging upon
the cross, the centurion recognized the form of the Son of God. He
could not refrain from confessing his faith. Thus again evidence was
given that our Redeemer was to see of the travail of His soul. Upon
the very day of His death, three men, differing widely from one
another, had declared their faith,—he who commanded the Roman
guard, he who bore the cross of the Saviour, and he who died upon
the cross at His side.

ညနေစောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ကာရာဗေးနီတောင်ကုန်းပေါ်၌ ထူးခြားသော ငြိမ်သက်ခြင်းတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားသည်။ လူအုပ်ကြီး လူစုကွဲသွားကြပြီး အများစုမှာ နံနက်ပိုင်းကရှိခဲ့သော စိတ်နေစိတ်ထားမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ပြောင်းလဲသွားသော စိတ်ဓာတ်များဖြင့် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်သွားကြသည်။ လူအများစုမှာ ခရစ်တော်ကို မုန်းတီး၍မဟုတ်ဘဲ စပ်စုလိုသောစိတ်ဖြင့် ကွပ်မျက်ရာနေရာသို့ လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့၏ စွပ်စွဲချက်များကို ယုံကြည်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်ကို ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတစ်ဦးအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့ကြသည်။ ပုံမှန်မဟုတ်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုအောက်တွင် သူတို့သည် လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ကိုယ်တော်ကို ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မြေကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်အတိကျသွားပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်သိက္ခာတရားများက သူတို့ကို ပြန်လည်စွပ်စွဲလာသောအခါ၊ ကြီးလေးသောအမှားကို ပြုမိပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မှောင်မိုက်ခြင်းအလယ်၌ ပြက်ရယ်ပြုခြင်း သို့မဟုတ် လှောင်ရယ်သံများကို မကြားရတော့ပေ။ မှောင်မိုက်ခြင်း ကင်းစင်သွားသောအခါ သူတို့သည် အလွန်တိတ်ဆိတ် လေးနက်စွာဖြင့် အိမ်ပြန်သွားကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့၏ စွပ်စွဲချက်များသည် မှားယွင်းကြောင်း၊ ယေရှုသည် ဟန်ဆောင်သူမဟုတ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်သွားကြသည်။ ပင်တေကုတ္တေပွဲနေ့၌ ပေတရု တရားဟောသောအခါ၊ ခရစ်တော်ထံ ပြောင်းလဲလာသူ ထောင်ပေါင်းများစွာထဲတွင် ထိုသူများလည်း ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။

As evening drew on, an unearthly stillness hung over Calvary. The crowd dispersed, and many returned to Jerusalem greatly
changed in spirit from what they had been in the morning. Many
had flocked to the crucifxion from curiosity, and not from hatred
toward Christ. Still they believed the accusations of the priests, and
looked upon Christ as a malefactor. Under an unnatural excitement
they had united with the mob in railing against Him. But when the
earth was wrapped in blackness, and they stood accused by their own
consciences, they felt guilty of a great wrong. No jest or mocking
laughter was heard in the midst of that fearful gloom; and when it
was lifted, they made their way to their homes in solemn silence.
They were convinced that the charges of the priests were false, that
Jesus was no pretender; and a few weeks later, when Peter preached
upon the day of Pentecost, they were among the thousands who
became converts to Christ.

သို့သော် ယုဒခေါင်းဆောင်များမှာမူ သူတို့မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့သော ဖြစ်ရပ်များကြောင့် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ သူတို့၏ ယေရှုအပေါ် မုန်းတီးမှုသည် မလျော့ပါးသွားခဲ့ပါ။ လက်ဝါးကပ်တိုင်၌ ကွပ်မျက်စဉ် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံခဲ့သော မှောင်မိုက်ခြင်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများ၏ စိတ်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော မှောင်မိုက်ခြင်းလောက် မထူထပ်ပေ။ ကိုယ်တော် ဖွားမြင်တော်မူစဉ်က ကြယ်သည် ခရစ်တော်ကို သိနားလည်ခဲ့ပြီး ပညာရှိကြီးများကို ကိုယ်တော် လဲလျောင်းရာ နွားစားခွက်ရှိရာသို့ လမ်းပြခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေတို့သည် ကိုယ်တော်ကို သိရှိခဲ့ကြပြီး ဗက်လင်မြို့ လွင်ပြင်ထက်၌ ကိုယ်တော်ကို ချီးမွမ်းသီချင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ပင်လယ်သည် ကိုယ်တော်၏ အသံကို သိရှိခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်၏ အမိန့်ကို နာခံခဲ့သည်။ ရောဂါဝေဒနာနှင့် သေခြင်းတရားတို့သည် ကိုယ်တော်၏ အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့ပြီး သူတို့၏ သားကောင်များကို ကိုယ်တော့်ထံ ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။ နေမင်းသည် ကိုယ်တော်ကို သိရှိခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်၏ အသက်ဘေး အန္တရာယ်ကို မြင်ရသောအခါ သူ၏ အလင်းမျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ခဲ့သည်။ ကျောက်ဆောင်များသည် ကိုယ်တော်ကို သိရှိခဲ့ကြပြီး ကိုယ်တော်၏ ဟစ်အော်သံကြောင့် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။ သက်မဲ့သဘာဝတရားသည် ခရစ်တော်ကို သိရှိခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို သက်သေခံခဲ့သည်။ သို့သော် ဣသရေလ အမျိုး၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများမှာမူ ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို မသိနားလည်ခဲ့ကြပေ။

But the Jewish leaders were unchanged by the events they had
witnessed. Their hatred of Jesus had not abated. The darkness that
had mantled the earth at the crucifxion was not more dense than
that which still enveloped the minds of the priests and rulers. At His
birth the star had known Christ, and had guided the wise men to the [771]
manger where He lay. The heavenly hosts had known Him, and had
sung His praise over the plains of Bethlehem. The sea had known
His voice, and had obeyed His command. Disease and death had
recognized His authority, and had yielded to Him their prey. The sun
had known Him, and at the sight of His dying anguish, had hidden
its face of light. The rocks had known Him, and had shivered into
674 The Desire of Ages
fragments at His cry. Inanimate nature had known Christ, and had
borne witness to His divinity. But the priests and rulers of Israel
knew not the Son of God.

သို့သော် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများသည် စိတ်အေးလက်အေး မရှိခဲ့ကြပါ။ သူတို့သည် ခရစ်တော်ကို သတ်ရန် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ အောင်ပွဲခံစားချက်မျိုး မရရှိခဲ့ကြပေ။ သူတို့ အောင်မြင်ပြီဟု ထင်ရသော ထိုအချိန်၌ပင် နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာဦးမလဲဟူသော သံသယများက သူတို့ကို နှောင့်ယှက်နေခဲ့သည်။ “အမှုပြီးပြီ”၊ “အဗ္ဗအဖ၊ ကိုယ်တော်၏ လက်တော်ထဲသို့ အကျွန်ုပ်၏ ဝိညာဉ်ကို အပ်နှံပါ၏” ဟူသော အော်ဟစ်သံများကို သူတို့ ကြားခဲ့ရသည်။ ယောဟန် ၁၉:၃၀; လုကာ ၂၃:၄၆။ ကျောက်ဆောင်များ ကွဲအက်သွားသည်ကို မြင်ခဲ့ရပြီး ပြင်းထန်သော ငလျင်လှုပ်ခတ်မှုကို ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် သူတို့သည် ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်နေကြသည်။

Yet the priests and rulers were not at rest. They had carried
out their purpose in putting Christ to death; but they did not feel
the sense of victory they had expected. Even in the hour of their
apparent triumph, they were harassed with doubts as to what would
next take place. They had heard the cry, “It is fnished.” “Father, into
Thy hands I commend My spirit.” John 19:30; Luke 23:46. They
had seen the rocks rent, and had felt the mighty earthquake, and they
were restless and uneasy.

ကိုယ်တော် သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က လူထုအပေါ် လွှမ်းမိုးမှုကို သူတို့ မနာလိုဖြစ်ခဲ့ကြသကဲ့သို့၊ ကိုယ်တော် သေဆုံးပြီးနောက်တွင်လည်း မနာလိုဖြစ်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သက်ရှိထင်ရှားရှိသော ခရစ်တော်ထက် သေဆုံးသွားသော ခရစ်တော်ကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်၌ ကွပ်မျက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ဖြစ်ရပ်များအပေါ် လူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆက်လက် မရရှိစေလိုကြပေ။ ထိုနေ့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှ ထွက်ပေါ်လာမည့် ရလဒ်များကို သူတို့ ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မျှ ကိုယ်တော်၏ အလောင်းကို ဥပုသ်နေ့အတွင်း လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်၌ ရှိမနေစေလိုကြပေ။ ဥပုသ်နေ့ ရောက်လုနီးပြီဖြစ်ရာ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်၌ အလောင်းများ ရှိနေခြင်းသည် ဥပုသ်နေ့၏ သန့်ရှင်းခြင်းကို ဖောက်ဖျက်ရာ ရောက်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် ဤအချက်ကို အကြောင်းပြလျက်၊ အပြစ်ပေးခံရသူများ အမြန်ဆုံး သေဆုံးစေရန်နှင့် နေမဝင်မီ သူတို့၏ ရုပ်အလောင်းများကို ဖယ်ရှားရန် ပိလတ်မင်းထံ တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

They had been jealous of Christ’s influence with the people when
living; they were jealous of Him even in death. They dreaded the
dead Christ more, far more, than they had ever feared the living
Christ. They dreaded to have the attention of the people directed
any further to the events attending His crucifxion. They feared the
results of that day’s work. Not on any account would they have had
His body remain on the cross during the Sabbath. The Sabbath was
now drawing on, and it would be a violation of its sanctity for the
bodies to hang upon the cross. So, using this as a pretext, the leading
Jews requested Pilate that the death of the victims might be hastened,
and their bodies be removed before the setting of the sun.

ပိလတ်မင်းသည်လည်း ယေရှု၏ အလောင်းကို လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်၌ ဆက်ရှိနေစေရန် သူတို့ကဲ့သို့ပင် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။ ခွင့်ပြုချက်ရရှိပြီးနောက်၊ ခိုးသားနှစ်ဦး၏ ခြေထောက်များကို အမြန်သေစေရန် ရိုက်ချိုးခဲ့ကြသော်လည်း ယေရှုမှာမူ သေဆုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ရိုင်းစိုင်းသော စစ်သားများသည် ခရစ်တော်နှင့် ပတ်သက်၍ မြင်ခဲ့ ကြားခဲ့ရသမျှကြောင့် စိတ်နူးညံ့သွားခဲ့ကြပြီး ကိုယ်တော်၏ ခြေလက်များကို မချိုးမိစေရန် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်တော် ပူဇော်ခြင်းတွင် ပသခါပွဲဆိုင်ရာ ပညတ်တော်ဖြစ်သော “နံနက်တိုင်အောင် အနည်းငယ်မျှ မကြွင်းစေရ၊ အရိုးတစ်ချောင်းမျှ မချိုးရ။ ပသခါပွဲ၌ စီရင်ထုံးဖွဲ့ချက် ရှိသမျှအတိုင်း စောင့်ရမည်” ဟူသော စကားတော် ပြည့်စုံခဲ့သည်။ တောလည်ရာကျမ်း ၉:၁၂။

Pilate was as unwilling as they for the body of Jesus to remain
upon the cross. His consent having been obtained, the legs of the
two thieves were broken to hasten their death; but Jesus was found
to be already dead. The rude soldiers had been softened by what
they had heard and seen of Christ, and they were restrained from
breaking His limbs. Thus in the offering of the Lamb of God was
fulflled the law of the Passover, “They shall leave none of it unto the
morning, nor break any bone of it: according to all the ordinances
of the Passover they shall keep it.” Numbers 9:12

ခရစ်တော် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရသောအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများသည် အံ့အားသင့်ခဲ့ကြသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်၌ အသေခံခြင်းမှာ အချိန်ကြာမြင့်သော ဖြစ်စဉ်ဖြစ်ပြီး အသက်ဘယ်အချိန်မှာ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ခက်ခဲသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ် ရောက်ပြီး ၆ နာရီအတွင်း သေဆုံးသွားခြင်းမှာ မကြားစဖူးသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ ယေရှု သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာစေလိုသောကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ အကြံပြုချက်အရ စစ်သားတစ်ဦးသည် ကယ်တင်ရှင်၏ နံဘေးကို လှံဖြင့် ထိုးဖောက်ခဲ့သည်။ ထိုဒဏ်ရာမှ သွေးတစ်လှိုင်း၊ ရေတစ်လှိုင်းဟူ၍ များပြားပြီး ကွဲပြားသော စီးကြောင်းနှစ်ခု စီးထွက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်ကို ကြည့်ရှုနေသူ အပေါင်းတို့က သတိပြုမိကြပြီး ယောဟန်က ထိုဖြစ်ရပ်ကို အလွန်တိကျစွာ ဖော်ပြထားသည်။ သူက “စစ်သူရဲတစ်ယောက်သည် နံဘေးတော်ကို လှံနှင့်ထိုးဖောက်လျှင်၊ ချက်ချင်း သွေးနှင့်ရေ ထွက်လာ၏။ ထိုအကြောင်းအရာကို မြင်သောသူသည် သက်သေခံ၏။ သူ၏သက်သေခံချက်သည်လည်း မှန်၏။ သင်တို့သည် ယုံကြည်စေခြင်းငှာ၊ မိမိသက်သေခံချက် မှန်သည်ကို ထိုသူသိ၏။ ထိုအမှုအရာတို့သည်ကား၊ ‘သူ၏အရိုးတစ်ချောင်းမျှ မချိုးရ’ ဟူသော ကျမ်းစာချက် ပြည့်စုံမည်အကြောင်း ဖြစ်သတည်း။ တစ်ဖန် အခြားသော ကျမ်းစာချက်၌လည်း၊ ‘သူတို့သည် မိမိတို့ထိုးဖောက်သောသူကို ကြည့်ရှုကြလိမ့်မည်’ ဟုလာသတည်း” ဟု ဆိုထားသည်။ ယောဟန် ၁၉:၃၄-၃၇။

The priests and rulers were amazed to fnd that Christ was dead.
Death by the cross was a lingering process; it was diffcult to deter-
[772] mine when life had ceased. It was an unheard-of thing for one to
die within six hours of crucifxion. The priests wished to make sure
of the death of Jesus, and at their suggestion a soldier thrust a spear
into the Saviour’s side. From the wound thus made, there flowed
two copious and distinct streams, one of blood, the other of water.
In Joseph’s Tomb 675
This was noted by all the beholders, and John states the occurrence
very defnitely. He says, “One of the soldiers with a spear pierced
His side, and forthwith came there out blood and water. And he that
saw it bare record, and his record is true: and he knoweth that he
saith true, that ye might believe. For these things were done, that
the scripture should be fulflled, A bone of Him shall not be broken.
And again another scripture saith, They shall look on Him whom
they pierced.” John 19:34-37.

ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများက ခရစ်တော်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် မသေဘဲ သတိမေ့သွားရုံသာဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းမှ ပြန်လည် သတိရလာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကောလာဟလ ဖြန့်ခဲ့ကြသည်။ အခြားသော သတင်းတစ်ခုမှာ ဂူသွင်းထားသည်မှာ အသားနှင့် အရိုးရှိသော ခန္ဓာကိုယ်အစစ်မဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တူသောအရာသာဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ရောမစစ်သားများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်က ဤမမှန်ကန်သော စကားများကို ချေပပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ ကိုယ်တော် သေဆုံးနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ခြေထောက်များကို မချိုးခဲ့ကြပေ။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ စိတ်ကျေနပ်စေရန် ကိုယ်တော်၏ နံဘေးကို လှံဖြင့် ထိုးခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ အသက်မကုန်သေးပါက ဤဒဏ်ရာသည် ချက်ချင်း သေစေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

After the resurrection the priests and rulers circulated the report
that Christ did not die upon the cross, that He merely fainted, and
was afterward revived. Another report affrmed that it was not a real
body of flesh and bone, but the likeness of a body, that was laid in the
tomb. The action of the Roman soldiers disproves these falsehoods.
They broke not His legs, because He was already dead. To satisfy
the priests, they pierced His side. Had not life been already extinct,
this wound would have caused instant death.

သို့သော် ယေရှုကို သေစေခဲ့သည်မှာ လှံဖြင့်ထိုးခြင်း သို့မဟုတ် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ နာကျင်မှုကြောင့် မဟုတ်ပေ။ သေဆုံးခါနီးအချိန်၌ “ကြီးသောအသံနှင့်” ဟစ်အော်သံ (မဿဲ ၂၇:၅၀; လုကာ ၂၃:၄၆) နှင့် နံဘေးတော်မှ စီးထွက်လာသော သွေးနှင့်ရေ စီးကြောင်းတို့က ကိုယ်တော်သည် နှလုံးကွဲ၍ သေဆုံးခြင်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားသည် စိတ်ဝိညာဉ် ဆင်းရဲဒုက္ခကြောင့် ကြေကွဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် လောက၏ အပြစ်ကြောင့် အသတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

But it was not the spear thrust, it was not the pain of the cross,
that caused the death of Jesus. That cry, uttered “with a loud voice”
(Matthew 27:50; Luke 23:46), at the moment of death, the stream
of blood and water that flowed from His side, declared that He died
of a broken heart. His heart was broken by mental anguish. He was
slain by the sin of the world.

ခရစ်တော် သေဆုံးခြင်းနှင့်အတူ တပည့်တော်များ၏ မျှော်လင့်ချက်များ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ မှိတ်ထားသော မျက်ခွံများ၊ ငိုက်ကျနေသော ဦးခေါင်း၊ သွေးများဖြင့် ကပ်နေသော ဆံပင်များ၊ ထိုးဖောက်ခံထားရသော လက်နှင့် ခြေထောက်များကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ စိတ်မချမ်းမြေ့မှုမှာ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင်။ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကိုယ်တော် သေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။ ကိုယ်တော် တကယ် သေဆုံးသွားပြီဆိုသည်ကို သူတို့ ခက်ခဲစွာ ယုံကြည်ခဲ့ကြရသည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ လွှမ်းမိုးနေသောကြောင့် ဤဖြစ်ရပ်ကို ကြိုတင်ဟောကြားခဲ့သော စကားတော်များကို သူတို့ မမှတ်မိခဲ့ကြပေ။ ကိုယ်တော် ပြောခဲ့သမျှသည် သူတို့အတွက် နှစ်သိမ့်မှု မပေးနိုင်တော့ပေ။ သူတို့ မြင်တွေ့နေရသည်မှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်နှင့် သွေးချင်းချင်းနီနေသော အနစ်နာခံသူကိုသာ ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်မှာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် မှောင်မိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ယေရှုအပေါ် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း ပျက်စီးသွားသော်လည်း ကိုယ်တော်ကို ယခုလောက် ဘယ်သောအခါမျှ မချစ်ခဲ့ဖူးပေ။ ကိုယ်တော်၏ တန်ဖိုးနှင့် ကိုယ်တော် အတူရှိနေရန် လိုအပ်မှုကို ယခင်က ယခုလောက် မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။

With the death of Christ the hopes of His disciples perished.
They looked upon His closed eyelids and drooping head, His hair
matted with blood, His pierced hands and feet, and their anguish was
indescribable. Until the last they had not believed that He would die;
they could hardly believe that He was really dead. Overwhelmed
with sorrow, they did not recall His words foretelling this very scene.
Nothing that He had said now gave them comfort. They saw only the
cross and its bleeding Victim. The future seemed dark with despair.
Their faith in Jesus had perished; but never had they loved their Lord
as now. Never before had they so felt His worth, and their need of
His presence.

သေဆုံးပြီးနောက်တွင်ပင် ခရစ်တော်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တပည့်တော်များအတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ကိုယ်တော်ကို ဂုဏ်သရေရှိစွာ သင်္ဂြိုဟ်ပေးလိုသော်လည်း မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို မသိခဲ့ကြပေ။ ယေရှုကို အပြစ်ပေးခဲ့သည့် ပြစ်မှုမှာ ရောမအစိုးရကို ပုန်ကန်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဤပြစ်မှုဖြင့် အသတ်ခံရသူများကို ထိုကဲ့သို့သော ရာဇဝတ်သားများအတွက် သီးသန့်ပြင်ဆင်ထားသော သချိုင်း၌ သင်္ဂြိုဟ်လေ့ရှိသည်။ တပည့်တော် ယောဟန်နှင့် ဂါလိလဲပြည်မှ အမျိုးသမီးများသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်အနီး၌ ရှိနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အရှင်သခင်၏ ရုပ်အလောင်းကို စိတ်နှလုံးမဲ့သော စစ်သားများက ကိုင်တွယ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့သော ဂူသင်္ချိုင်းတွင် သင်္ဂြိုဟ်မည်ကို သူတို့ အလိုမရှိကြပေ။ သို့သော် သူတို့ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ကြပါ။ ယုဒအာဏာပိုင်များထံမှ မည်သည့် အကူအညီမျှ မရနိုင်သကဲ့သို့ ပိလတ်မင်းအပေါ်တွင်လည်း သူတို့၌ သြဇာညောင်းမှု မရှိကြပေ။

Even in death, Christ’s body was very precious to His disciples.
They longed to give Him an honored burial, but knew not how to
accomplish this. Treason against the Roman government was the [773]
crime for which Jesus was condemned, and persons put to death for
this offense were consigned to a burial ground especially provided
676 The Desire of Ages
for such criminals. The disciple John with the women from Galilee
had remained at the cross. They could not leave the body of their
Lord to be handled by the unfeeling soldiers, and buried in a dishonored grave. Yet they could not prevent it. They could obtain no
favors from the Jewish authorities, and they had no influence with
Pilate.

ဤအရေးပေါ် အခြေအနေတွင် အရိမသဲမြို့သား ယောသပ်နှင့် နိကောဒင်တို့သည် တပည့်တော်များကို ကူညီရန် ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးမှာ လွှတ်တော် (Sanhedrin) အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ကြပြီး ပိလတ်မင်းနှင့် ရင်းနှီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး သြဇာအာဏာရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ယေရှု၏ ရုပ်အလောင်းကို ဂုဏ်သရေရှိစွာ သင်္ဂြိုဟ်ရန် သူတို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

In this emergency, Joseph of Arimathaea and Nicodemus came
to the help of the disciples. Both these men were members of the
Sanhedrin, and were acquainted with Pilate. Both were men of
wealth and influence. They were determined that the body of Jesus
should have an honorable burial.

ယောသပ်သည် ပိလတ်မင်းထံသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ သွားရောက်ပြီး ယေရှု၏ ရုပ်အလောင်းကို တောင်းခံခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှသာ ယေရှု တကယ် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပိလတ်မင်း ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်၌ ကွပ်မျက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ရှေ့နောက်မညီသော သတင်းများ သူ၏ထံသို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း ခရစ်တော် သေဆုံးခြင်း သတင်းကိုမူ သူ့ထံ မရောက်စေရန် တမင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော်၏ တပည့်တော်များက ကိုယ်တော်၏ ရုပ်အလောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ လှည့်ဖြားမှုများ ပြုလုပ်နိုင်ကြောင်း ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများက ပိလတ်မင်းကို သတိပေးထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယောသပ်၏ တောင်းဆိုမှုကို ကြားသောအခါ၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်၌ တာဝန်ကျသော တပ်မှူးကို ခေါ်ယူစေပြီး ယေရှု သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုချက် ရယူခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ကာရာဗေးနီတောင်ကုန်းပေါ်မှ ဖြစ်ရပ်များအကြောင်းကိုလည်း မေးမြန်းခဲ့ရာ ယောသပ်၏ ပြောဆိုချက်များနှင့် ကိုက်ညီနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

Joseph went boldly to Pilate, and begged from him the body
of Jesus. For the frst time, Pilate learned that Jesus was really
dead. Conflicting reports had reached him in regard to the events
attending the crucifxion, but the knowledge of Christ’s death had
been purposely kept from him. Pilate had been warned by the priests
and rulers against deception by Christ’s disciples in regard to His
body. Upon hearing Joseph’s request, he therefore sent for the
centurion who had charge at the cross, and learned for a certainty of
the death of Jesus. He also drew from him an account of the scenes
of Calvary, confrming the testimony of Joseph.

ယောသပ်၏ တောင်းဆိုချက်ကို ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ယောဟန်က သူ၏ အရှင်သခင်ကို သင်္ဂြိုဟ်ရန်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေစဉ်မှာပင် ယောသပ်သည် ပိလတ်မင်း၏ ခွင့်ပြုမိန့်နှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နိကောဒင်သည်လည်း ကိုယ်တော်ကို အမွှေးနံ့သာဖြင့် လိမ်းကျံရန် ပေါင် ၁၀၀ (၁၀၀ ပေါင်) ခန့် အလေးချိန်ရှိသော အလွန်တန်ဖိုးကြီးသည့် မုရန်နှင့် အကျော်အရောကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ယေရုရှလင်မြို့ တစ်မြို့လုံးတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်များပင်လျှင် သေဆုံးချိန်၌ ဤမျှလောက် ဂုဏ်ပြုခြင်းကို မရရှိနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤချမ်းသာကြွယ်ဝသော အုပ်ချုပ်သူများက မိမိတို့နည်းတူ အရှင်သခင်ကို သင်္ဂြိုဟ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ တပည့်တော်များမှာ အံ့အားသင့်ခဲ့ကြသည်။

The request of Joseph was granted. While John was troubled
about the burial of his Master, Joseph returned with Pilate’s order for
the body of Christ; and Nicodemus came bringing a costly mixture
of myrrh and aloes, of about a hundred pounds’ weight, for His
embalming. The most honored in all Jerusalem could not have been
shown more respect in death. The disciples were astonished to see
these wealthy rulers as much interested as they themselves in the
burial of their Lord.

ယောသပ်နှင့် နိကောဒင် နှစ်ဦးစလုံးသည် ကိုယ်တော် သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က ကယ်တင်ရှင်ကို ပွင့်လင်းစွာ လက်မခံခဲ့ကြပေ။ ထိုသို့ လက်ခံခြင်းသည် မိမိတို့အား လွှတ်တော်အဖွဲ့ဝင်အဖြစ်မှ ထုတ်ပယ်ခံရမည်ကို သူတို့ သိရှိကြပြီး မိမိတို့၏ သြဇာအာဏာကို အသုံးပြု၍ လွှတ်တော်အတွင်း ကိုယ်တော်ကို အကာအကွယ်ပေးနိုင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ ခေတ္တခဏမျှ အောင်မြင်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ပါးနပ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်များက သူတို့ ခရစ်တော်အပေါ် လိုလားမှုကို သိရှိသွားကာ သူတို့၏ အစီအစဉ်များကို နှောင့်ယှက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ မရှိခိုက်တွင် ယေရှုကို အပြစ်စီရင်ပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်၌ တင်ရန် ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။ ယခု ကိုယ်တော် သေဆုံးသွားသောအခါတွင်မူ သူတို့သည် ကိုယ်တော်အပေါ် တွယ်တာမှုကို မဖုံးကွယ်တော့ပေ။ တပည့်တော်များသည် ကိုယ်တော်၏ နောက်လိုက်များဖြစ်ကြောင်း ပွင့်လင်းစွာပြသရန် ကြောက်ရွံ့နေစဉ်တွင် ယောသပ်နှင့် နိကောဒင်တို့သည် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကူညီခဲ့ကြသည်။ ဤချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး ဂုဏ်သရေရှိသောသူများ၏ အကူအညီမှာ ဤအချိန်၌ အလွန်ပင် လိုအပ်လှသည်။ ဆင်းရဲသော တပည့်တော်များ မလုပ်ဆောင်နိုင်သောအရာကို သူတို့က သေဆုံးသွားသော အရှင်သခင်အတွက် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ စည်းစိမ်နှင့် သြဇာအာဏာက ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများ၏ မုန်းတီးရန်ရှာမှုများမှလည်း အတော်အတန် အကာအကွယ် ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

Neither Joseph nor Nicodemus had openly accepted the Saviour
while He was living. They knew that such a step would exclude them
from the Sanhedrin, and they hoped to protect Him by their influence
in its councils. For a time they had seemed to succeed; but the wily
priests, seeing their favor to Christ, had thwarted their plans. In their
absence Jesus had been condemned and delivered to be crucifed.
Now that He was dead, they no longer concealed their attachment to
Him. While the disciples feared to show themselves openly as His
[774] followers, Joseph and Nicodemus came boldly to their aid. The help
In Joseph’s Tomb 677
of these rich and honored men was greatly needed at this time. They
could do for their dead Master what it was impossible for the poor
disciples to do; and their wealth and influence protected them, in a
great measure, from the malice of the priests and rulers.

သူတို့သည် ယေရှု၏ ရုပ်အလောင်းကို လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှ မိမိတို့၏ လက်များဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ၊ ရိုသေလေးစားစွာ ဖယ်ရှားခဲ့ကြသည်။ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပွန်းပဲ့နေသော ကိုယ်တော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ သနားဂရုဏာ မျက်ရည်များ တဖြိုင်ဖြိုင် ကျဆင်းခဲ့သည်။ ယောသပ်တွင် ကျောက်ဆောင်၌ ထွင်းထုထားသော ဂူအသစ်တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းကို မိမိအတွက် သိမ်းဆည်းထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကာရာဗေးနီနှင့် နီးစပ်သောကြောင့် ယခုတွင် ယေရှုအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ နိကောဒင် ယူဆောင်လာသော နံ့သာမျိုးများနှင့်အတူ ရုပ်အလောင်းကို ပိတ်ချောဖြင့် ဂရုတစိုက် ပတ်ရစ်ပြီး ရွေးနုတ်ရှင်ကို ဂူအတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် တပည့်တော် ၃ ဦး (သုံးဦး) က ကြေမွနေသော ခြေလက်များကို ဆန့်တန်းပေးပြီး၊ ဒဏ်ရာရနေသော လက်တော်များကို ခုန်လှုပ်ခြင်းမရှိတော့သော ရင်ဘတ်ပေါ်၌ ပိုက်ပေးခဲ့ကြသည်။ ဂါလိလဲ အမျိုးသမီးများသည်လည်း သူတို့ချစ်မြတ်နိုးသော ဆရာတော်၏ သက်မဲ့ခန္ဓာအတွက် လုပ်ဆောင်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်ပေးသည်ကို ကြည့်ရှုရန် ရောက်လာကြသည်။ ထို့နောက် ဂူပေါက်၌ လေးလံသော ကျောက်တုံးကြီးကို ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီး ကယ်တင်ရှင်သည် အနားယူခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးများသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်၌ နောက်ဆုံးရှိနေသူများ ဖြစ်သကဲ့သို့ ခရစ်တော်၏ ဂူသင်္ချိုင်းတွင်လည်း နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ညနေခင်း မှောင်ရိပ်များ ကျဆင်းလာချိန်တွင် မာဂဒလမာရိနှင့် အခြားသော မာရိတို့သည် မိမိတို့ ချစ်မြတ်နိုးသော အရှင်သခင်၏ ကံကြမ္မာအတွက် ဝမ်းနည်းမျက်ရည်ကျလျက် ကိုယ်တော်၏ အနားယူရာ နေရာအနီး၌ ရှိနေခဲ့ကြသည်။ “သူတို့သည် ပြန်သွား၍... ပညတ်တော်အတိုင်း ဥပုသ်နေ့၌ ငြိမ်ဝပ်စွာ နေကြ၏။” လုကာ ၂၃:၅၆။

Gently and reverently they removed with their own hands the
body of Jesus from the cross. Their tears of sympathy fell fast as
they looked upon His bruised and lacerated form. Joseph owned
a new tomb, hewn in a rock. This he was reserving for himself;
but it was near Calvary, and he now prepared it for Jesus. The
body, together with the spices brought by Nicodemus, was carefully
wrapped in a linen sheet, and the Redeemer was borne to the tomb.
There the three disciples straightened the mangled limbs, and folded
the bruised hands upon the pulseless breast. The Galilean women
came to see that all had been done that could be done for the lifeless
form of their beloved Teacher. Then they saw the heavy stone rolled
against the entrance of the tomb, and the Saviour was left at rest. The
women were last at the cross, and last at the tomb of Christ. While
the evening shades were gathering, Mary Magdalene and the other
Marys lingered about the resting place of their Lord, shedding tears
of sorrow over the fate of Him whom they loved. “And they returned,
... and rested the Sabbath day according to the commandment.” Luke
23:56.

ထိုဥပုသ်နေ့သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော တပည့်တော်များအတွက်သာမက ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ အုပ်ချုပ်သူများ၊ ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် လူအပေါင်းတို့အတွက် ဘယ်သောအခါမျှ မေ့ပျောက်နိုင်မည်မဟုတ်သော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အကြိုနေ့ ညနေ နေဝင်ချိန်တွင် ဥပုသ်နေ့ စတင်ပြီဖြစ်ကြောင်း တံပိုးခရာများ မှုတ်၍ အချက်ပေးခဲ့သည်။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ ပသခါပွဲကို ကျင်းပခဲ့ကြသော်လည်း ထိုပွဲတော်က ညွှန်းဆိုပြနေသော ကိုယ်တော်မှာမူ မတရားသော လက်များဖြင့် အသတ်ခံခဲ့ရပြီး ယောသပ်၏ ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း၌ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ ဥပုသ်နေ့တွင် ဗိမာန်တော်၏ ရင်ပြင်များ၌ ကိုးကွယ်သူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဂေါလဂေါသ (Golgotha) မှ ပြန်လာသော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် သူ၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော ယဇ်ပုရောဟိတ် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ ထိုနေရာ၌ ရှိနေသည်။ အဖြူရောင် ခေါင်းပေါင်းပေါင်းထားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည်လည်း အလုပ်များစွာဖြင့် မိမိတို့၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နေကြသည်။ သို့သော် အချို့သောသူများမှာမူ အပြစ်အတွက် နွားလားများနှင့် ဆိတ်များ၏ သွေးကို ပူဇော်နေကြသော်လည်း စိတ်နှလုံး အေးချမ်းမှု မရှိကြပေ။ ပုံဆောင်ချက် (type) နှင့် ပုံဆောင်ခံ (antitype) တို့ တွေ့ဆုံသွားပြီဖြစ်ကြောင်း၊ လောက၏ အပြစ်များအတွက် အတိုင်းအဆမရှိသော ယဇ်ပူဇော်မှု ပြုလုပ်ပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သတိမပြုမိကြပေ။ ထုံးတမ်းစဉ်လာ ဝတ်ပြုမှုများကို ဆက်လက် ပြုလုပ်နေခြင်းသည် မည်သည့် တန်ဖိုးမျှ မရှိတော့ကြောင်း သူတို့ မသိကြပေ။ သို့သော် ထိုဝတ်ပြုမှုများကို ယခုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များဖြင့် ယခင်က ဘယ်သောအခါမျှ မတွေ့ကြုံခဲ့ဖူးပေ။ တံပိုးခရာများ၊ တေးဂီတတူရိယာများနှင့် သီချင်းသည်များ၏ အသံမှာ ထုံးစံအတိုင်း ကျယ်လောင်ကြည်လင်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် အရာရာတိုင်းတွင် ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခု လွှမ်းမိုးနေသည်။ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦးက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်အကြောင်းကို မေးမြန်းနေကြသည်။ ယခင်က အသန့်ရှင်းဆုံးသော ဌာန (most holy place) ကို မည်သူမျှ မဝင်ရောက်နိုင်ရန် တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းသည် လူအပေါင်းတို့၏ မျက်မှောက်၌ ပွင့်ဟနေသည်။ စင်ကြယ်သော ပိတ်ချောဖြင့် ပြုလုပ်ပြီး ရွှေနန်း၊ အနီရောင်၊ ခရမ်းရောင်ချည်တို့ဖြင့် လှပစွာ ရက်လုပ်ထားသော လေးလံသော ကန့်လန့်ကာကြီးသည် အထက်မှ အောက်တိုင်အောင် ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။ ယေဟောဝါ ဘုရားသခင်က ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနှင့် တွေ့ဆုံ၍ ဘုန်းတော်ကို ပြသရာနေရာ၊ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော တွေ့ဆုံရာ အခန်းဆောင်သည် လူတိုင်း မြင်တွေ့နိုင်အောင် ပွင့်ဟနေခဲ့ပြီ—ထိုနေရာကို ထာဝရဘုရားက နောက်ထပ် အသိအမှတ် မပြုတော့ပေ။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် စိတ်မအေးစရာ ကံကြမ္မာများကို ခံစားရလျက် ယဇ်ပလ္လင်ရှေ့၌ အမှုတော်ဆောင်နေကြသည်။ အသန့်ရှင်းဆုံးသော ဌာန၏ သန့်ရှင်းသော နက်နဲမှုကို ဖော်ထုတ်လိုက်ခြင်းက သူတို့၏ စိတ်ကို နောင်လာမည့် ဘေးဒုက္ခများအတွက် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်စေခဲ့သည်။

That was a never-to-be-forgotten Sabbath to the sorrowing disciples, and also to the priests, rulers, scribes, and people. At the
setting of the sun on the evening of the preparation day the trumpets
sounded, signifying that the Sabbath had begun. The Passover was
observed as it had been for centuries, while He to whom it pointed
had been slain by wicked hands, and lay in Joseph’s tomb. On the
Sabbath the courts of the temple were flled with worshipers. The
high priest from Golgotha was there, splendidly robed in his sacerdotal garments. White-turbaned priests, full of activity, performed
their duties. But some present were not at rest as the blood of bulls
and goats was offered for sin. They were not conscious that type
had met antitype, that an infnite sacrifce had been made for the sins
of the world. They knew not that there was no further value in the
performance of the ritual service. But never before had that service
been witnessed with such conflicting feelings. The trumpets and
musical instruments and the voices of the singers were as loud and
678 The Desire of Ages
[775] clear as usual. But a sense of strangeness pervaded everything. One
after another inquired about a strange event that had taken place.
Hitherto the most holy place had been sacredly guarded from intrusion. But now it was open to all eyes. The heavy veil of tapestry,
made of pure linen, and beautifully wrought with gold, scarlet, and
purple, was rent from top to bottom. The place where Jehovah had
met with the high priest, to communicate His glory, the place that
had been God’s sacred audience chamber, lay open to every eye,—a
place no longer recognized by the Lord. With gloomy presentiments
the priests ministered before the altar. The uncovering of the sacred
mystery of the most holy place flled them with dread of coming
calamity.

လူများစွာ၏ စိတ်ထဲတွင် ကာရာဗေးနီမှ မြင်ကွင်းများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အတွေးများဖြင့် အလုပ်များနေကြသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်၌ ကွပ်မျက်ချိန်မှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ချိန်အထိ အိပ်မပျော်သော မျက်လုံးများစွာသည် ပရောဖက်ပြုချက်များကို အမြဲမပြတ် ရှာဖွေနေကြသည်။ အချို့က သူတို့ကျင်းပနေသော ပွဲတော်၏ အဓိပ္ပာယ်အပြည့်အစုံကို သိရှိရန်၊ အချို့က ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ပြောဆိုသကဲ့သို့ မဟုတ်ကြောင်း အထောက်အထား ရှာဖွေရန်၊ အခြားသောသူများမှာမူ ကိုယ်တော်သည် စစ်မှန်သော မေရှိယ (Messiah) ဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထားများကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော စိတ်နှလုံးဖြင့် ရှာဖွေနေကြသည်။ မတူညီသော ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် ရှာဖွေနေကြသော်လည်း အားလုံးက တူညီသောအမှန်တရားကို သိရှိသွားကြသည်—၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်းက ဖြစ်ရပ်များတွင် ပရောဖက်ပြုချက်များ ပြည့်စုံသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်၌ အသေခံတော်မူသောသူသည် လောက၏ ရွေးနုတ်ရှင်ဖြစ်ကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်၌ ဝတ်ပြုမှုတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသော လူများစွာတို့သည် နောက်တစ်ဖန် ပသခါပွဲ ထုံးတမ်းစဉ်လာများတွင် မပါဝင်ကြတော့ပေ။ ယဇ်ပုရောဟိတ် အများအပြားပင်လျှင် ယေရှု၏ စစ်မှန်သော အမှတ်အသားကို သိရှိသွားကြသည်။ သူတို့၏ ပရောဖက်ပြုချက် ရှာဖွေမှုများသည် အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ပါ၊ ကိုယ်တော် ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။

Many minds were busy with thoughts started by the scenes of
Calvary. From the crucifxion to the resurrection many sleepless
eyes were constantly searching the prophecies, some to learn the
full meaning of the feast they were then celebrating, some to fnd
evidence that Jesus was not what He claimed to be; and others with
sorrowful hearts were searching for proofs that He was the true
Messiah. Though searching with different objects in view, all were
convicted of the same truth,—that prophecy had been fulflled in
the events of the past few days, and that the Crucifed One was the
world’s Redeemer. Many who at that time united in the service
never again took part in the paschal rites. Many even of the priests
were convicted of the true character of Jesus. Their searching of
the prophecies had not been in vain, and after His resurrection they
acknowledged Him as the Son of God.

နိကောဒင်သည် ယေရှု လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်၌ မြှောက်ထားခြင်းခံရသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သံလွင်တောင်ပေါ်၌ ညအချိန်တွင် ကိုယ်တော် ပြောခဲ့သော စကားများကို သတိရလိုက်သည်: “မောရှေသည် တော၌ မြွေကို မြှောက်ထားသကဲ့သို့၊ လူသားသည် မြှောက်ထားခြင်းကို ခံရမည်။ ထိုသို့ ခံရသည်မှာ၊ ထိုသူကို ယုံကြည်သောသူ အပေါင်းတို့သည် ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်၊ ထာဝရအသက်ကို ရစေခြင်းငှာ ဖြစ်သတည်း။” ယောဟန် ၃:၁၄၊ ၁၅။ ခရစ်တော် ဂူအတွင်း၌ လဲလျောင်းနေသော ထိုဥပုသ်နေ့တွင် နိကောဒင်သည် ပြန်လည်စဉ်းစားရန် အခွင့်အရေး ရခဲ့သည်။ ယခုအခါ ပိုမိုကြည်လင်သော အလင်းက သူ၏စိတ်ကို လင်းစေခဲ့ပြီး ယေရှု သူ့အား ပြောခဲ့သော စကားများသည် နက်နဲသော အရာများ မဟုတ်တော့ပေ။ ကိုယ်တော် သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က ကိုယ်တော်နှင့် ဆက်နွှယ်မှု မပြုခဲ့မိသည့်အတွက် များစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ ယခုအခါ ကာရာဗေးနီမှ ဖြစ်ရပ်များကို သူ ပြန်လည် အမှတ်ရနေသည်။ ကိုယ်တော်ကို သတ်သောသူများအတွက် ခရစ်တော်၏ ဆုတောင်းချက်နှင့် သေဆုံးခါနီး ခိုးသား၏ တောင်းဆိုချက်အပေါ် ကိုယ်တော်၏ တုံ့ပြန်မှုတို့သည် ပညာရှိ လွှတ်တော်အမတ်၏ စိတ်နှလုံးကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ဝေဒနာခံစားရမှုကို သူ ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်; အောင်နိုင်သူတစ်ဦး၏ စကားကဲ့သို့ “အမှုပြီးပြီ” ဟုဆိုသော နောက်ဆုံး အော်ဟစ်သံကို ပြန်လည် ကြားယောင်လာသည်။ တုန်လှုပ်နေသော မြေကြီး၊ မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်၊ ကွဲအက်နေသော ကန့်လန့်ကာ၊ အစိတ်စိတ်ကွဲနေသော ကျောက်ဆောင်များကို သူ ပြန်လည် မြင်ယောင်လာပြီး သူ၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ထာဝစဉ် ခိုင်မြဲသွားခဲ့သည်။ တပည့်တော်များ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ပျက်စီးစေခဲ့သော ဖြစ်ရပ်ကပင် ယောသပ်နှင့် နိကောဒင်တို့ကို ယေရှု၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို ယုံကြည်သွားစေခဲ့သည်။ သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုများကို ခိုင်မာပြီး မတုန်လှုပ်သော ယုံကြည်ခြင်း၏ သတ္တိက အောင်နိုင်ခဲ့သည်။

Nicodemus, when he saw Jesus lifted up on the cross, remembered His words spoken by night in the Mount of Olives: “As Moses
lifted up the serpent in the wilderness, even so must the Son of man
be lifted up: that whosoever believeth in Him should not perish, but
have eternal life.” John 3:14, 15. On that Sabbath, when Christ lay in
the grave, Nicodemus had opportunity for reflection. A clearer light
now illuminated his mind, and the words which Jesus had spoken to
him were no longer mysterious. He felt that he had lost much by not
connecting himself with the Saviour during His life. Now he recalled
the events of Calvary. The prayer of Christ for His murderers and
His answer to the petition of the dying thief spoke to the heart of the
learned councilor. Again he looked upon the Saviour in His agony;
In Joseph’s Tomb 679
again he heard that last cry, “It is fnished,” spoken like the words
of a conqueror. Again he beheld the reeling earth, the darkened
heavens, the rent veil, the shivered rocks, and his faith was forever
established. The very event that destroyed the hopes of the disciples [776]
convinced Joseph and Nicodemus of the divinity of Jesus. Their
fears were overcome by the courage of a frm and unwavering faith.

ခရစ်တော် ဂူသွင်းခြင်းခံရသော ယခုအချိန်၌ ခရစ်တော်သည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ယခင်ကထက် ပိုမို ရရှိနေသည်။ လူတို့သည် ထုံးစံအတိုင်း သူတို့၏ ဖျားနာသူများနှင့် ဒုက္ခသည်များကို ဗိမာန်တော်ရင်ပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး “နာဇရက်မြို့သား ယေရှုအကြောင်းကို ဘယ်သူပြောနိုင်မလဲ” ဟု မေးမြန်းနေကြသည်။ ဖျားနာသူများကို အနာငြိမ်းစေပြီး သေသူများကို ထမြောက်စေခဲ့သော ကိုယ်တော်ကို ရှာဖွေရန် ဝေးလံသောအရပ်မှ လူများစွာ ရောက်လာကြသည်။ နေရာတိုင်းတွင် “ကျွန်ုပ်တို့သည် အနာငြိမ်းစေသောရှင် ခရစ်တော်ကို လိုချင်ပါသည်” ဟူသော အော်ဟစ်သံများကို ကြားနေရသည်။ ဤအချိန်တွင် နူနာရောဂါ လက္ခဏာရှိသူများကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များက စစ်ဆေးနေကြသည်။ များစွာသောသူတို့မှာ မိမိတို့၏ လင်ယောက်ျား၊ ဇနီး သို့မဟုတ် သားသမီးများတွင် နူနာရှိကြောင်း ကြေညာခံရသည်ကို ကြားခဲ့ရပြီး၊ မိမိတို့၏ အိမ်ဂေဟာနှင့် သူငယ်ချင်းများ၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုမှ ထွက်ခွာကာ သူစိမ်းများကို “မစင်ကြယ်ပါ၊ မစင်ကြယ်ပါ” ဟု ဝမ်းနည်းစရာ အော်ဟစ်သံဖြင့် သတိပေးရန် ကံကြမ္မာ အောက်သို့ ရောက်သွားကြသည်။ စက်ဆုပ်ဖွယ် နူနာသည်ကိုပင် အနာငြိမ်းစေရန် တို့ထိရန် ဘယ်သောအခါမျှ ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိခဲ့သော နာဇရက်မြို့သား ယေရှု၏ ဖော်ရွေသော လက်တော်များသည် ကိုယ်တော့် ရင်ဘတ်ပေါ်၌ ပိုက်ထားလျက် ရှိသည်။ “ငါအလိုရှိ၏၊ သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်စေ” (မဿဲ ၈:၃) ဟူသော နှစ်သိမ့်စကားဖြင့် သူတို့၏ တောင်းဆိုချက်ကို ဖြေကြားခဲ့သော နှုတ်ခမ်းများသည် ယခုအခါ တိတ်ဆိတ်နေပြီဖြစ်သည်။ လူအများအပြားသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် အုပ်ချုပ်သူများထံသို့ စာနာမှုနှင့် သက်သာရာရစေရန် အသနားခံခဲ့ကြသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သိသာထင်ရှားသည်မှာ သူတို့သည် သက်ရှိထင်ရှားရှိသော ခရစ်တော်ကို သူတို့အကြား ပြန်လည် ရရှိလိုကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဇွဲနပဲဖြင့် ကိုယ်တော်ကို တောင်းဆိုနေကြသည်။ သူတို့ နောက်ဆုတ်မသွားကြပါ။ သို့သော် သူတို့ကို ဗိမာန်တော်ရင်ပြင်မှ မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး ဖျားနာသူ၊ သေလုမြောပါးသူများကို ခေါ်ဆောင်လာကာ ဝင်ခွင့်တောင်းနေသော လူအုပ်ကြီးကို ဟန့်တားရန် ဂိတ်တံခါးများတွင် စစ်သားများကို ချထားလိုက်သည်။

Never had Christ attracted the attention of the multitude as now
that He was laid in the tomb. According to their practice, the people
brought their sick and suffering ones to the temple courts, inquiring,
Who can tell us of Jesus of Nazareth? Many had come from far to
fnd Him who had healed the sick and raised the dead. On every side
was heard the cry, We want Christ the Healer! Upon this occasion
those who were thought to show indications of the leprosy were
examined by the priests. Many were forced to hear their husbands,
wives, or children pronounced leprous, and doomed to go forth from
the shelter of their homes and the care of their friends, to warn off
the stranger with the mournful cry, “Unclean, unclean!” The friendly
hands of Jesus of Nazareth, that never refused to touch with healing
the loathsome leper, were folded on His breast. The lips that had
answered his petition with the comforting words, “I will; be thou
clean” (Matthew 8:3), were now silent. Many appealed to the chief
priests and rulers for sympathy and relief, but in vain. Apparently
they were determined to have the living Christ among them again.
With persistent earnestness they asked for Him. They would not
be turned away. But they were driven from the temple courts, and
soldiers were stationed at the gates to keep back the multitude that
came with their sick and dying, demanding entrance.

ကယ်တင်ရှင်ထံမှ အနာငြိမ်းရန် လာကြသော ဒုက္ခသည်များသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအောက်တွင် ပြိုလဲသွားကြသည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် ငိုကြွေးသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ယေရှု၏ အနာငြိမ်းစေသော လက်တော်၏ တို့ထိမှု မရရှိသောကြောင့် ဖျားနာသူများ သေဆုံးနေကြသည်။ ဆရာဝန်များကို တိုင်ပင်သော်လည်း အချည်းနှီးပင်ဖြစ်သည်; ယောသပ်၏ ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း လဲလျောင်းနေသော ကိုယ်တော်ကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်မှုမျိုး မည်သူ့တွင်မျှ မရှိပေ။

The sufferers who had come to be healed by the Saviour sank
under their disappointment. The streets were flled with mourning.
The sick were dying for want of the healing touch of Jesus. Physicians were consulted in vain; there was no skill like that of Him who
lay in Joseph’s tomb.

ဒုက္ခရောက်နေသူများ၏ ငိုကြွေးသံများက ကြီးမားသော အလင်းတစ်ခုသည် လောကကြီးထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း လူထောင်ပေါင်းများစွာ၏ စိတ်ထဲတွင် သိမြင်လာစေခဲ့သည်။ ခရစ်တော် မရှိဘဲနှင့် မြေကြီးသည် မှောင်အတိကျနေသည်။ “သူ့ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ တင်ပါ၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ တင်ပါ” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သော အသံရှင် အများအပြားသည် ယခုအခါ မိမိတို့အပေါ် ကျရောက်လာသော ဘေးဒုက္ခကို သိရှိလာကြပြီး၊ အကယ်၍ ကိုယ်တော်သာ အသက်ရှင်နေသေးလျှင် “ကျွန်ုပ်တို့ကို ယေရှုကို ပေးပါ” ဟု စိတ်အားထက်သန်စွာ အော်ဟစ်ကြပေလိမ့်မည်။

The mourning cries of the suffering ones brought home to thousands of minds the conviction that a great light had gone out of the
world. Without Christ, the earth was blackness and darkness. Many
whose voices had swelled the cry of “Crucify Him, crucify Him,”
now realized the calamity that had fallen upon them, and would as
eagerly have cried, Give us Jesus! had He still been alive.
680 The Desire of Ages

ယေရှုကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များက သတ်လိုက်ကြောင်း လူတို့ သိရှိသွားသောအခါ ကိုယ်တော် သေဆုံးခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ စုံစမ်းမေးမြန်းမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ တရားစီရင်မှု အသေးစိတ်ကို တတ်နိုင်သမျှ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့ကြသော်လည်း ကိုယ်တော် ဂူအတွင်းရှိနေစဉ် အချိန်အတွင်း ကိုယ်တော့်အမည်မှာ လူထောင်ပေါင်းများစွာ၏ နှုတ်ဖျား၌ ရှိနေပြီး၊ လှောင်ပြောင်သော တရားစီရင်မှုအကြောင်းနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများ၏ ရက်စက်မှု သတင်းများသည် နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ အသိဉာဏ်ရှိသော အမျိုးသားများက ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများကို မေရှိယနှင့် ပတ်သက်သော ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှ ပရောဖက်ပြုချက်များကို ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုကြသောအခါ၊ သူတို့သည် မမှန်ကန်သော အဖြေများကို ဖန်တီးရန် ကြိုးစားရင်း ရူးသွပ်နေသူများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။ ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခခံခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို ညွှန်ပြသော ပရောဖက်ပြုချက်များကို သူတို့ မရှင်းပြနိုင်ခဲ့ကြဘဲ စုံစမ်းမေးမြန်းသူ အများအပြားမှာ ကျမ်းစာချက်များ ပြည့်စုံသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်သွားကြသည်။

When the people learned that Jesus had been put to death by the
priests, inquiries were made regarding His death. The particulars
of His trial were kept as private as possible; but during the time
when He was in the grave, His name was on thousands of lips, and
[777] reports of His mock trial, and of the inhumanity of the priests and
rulers, were circulated everywhere. By men of intellect these priests
and rulers were called upon to explain the prophecies of the Old
Testament concerning the Messiah, and while trying to frame some
falsehood in reply, they became like men insane. The prophecies
that pointed to Christ’s sufferings and death they could not explain,
and many inquirers were convinced that the Scriptures had been
fulflled.

ယဇ်ပုရောဟိတ်များ မျှော်လင့်ထားသော လက်စားချေမှုမှာ အလွန်ချိုမြိန်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူတို့အတွက် ခါးသီးမှု ဖြစ်နေပြီ။ လူတို့၏ ပြင်းထန်သော ပြစ်တင်ဝေဖန်မှုများကို ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း သူတို့ သိရှိကြသည်; သူတို့ကိုယ်တိုင် ယေရှုကို ဆန့်ကျင်ရန် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သော လူများပင်လျှင် ယခုအခါ သူတို့၏ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ရပ်ကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်ကို သူတို့ သိရှိကြသည်။ ဤယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ယေရှုကို လှည့်ဖြားသူတစ်ဦးအဖြစ် ယုံကြည်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း အချည်းနှီးပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့သည် လာဇရု၏ ဂူသင်္ချိုင်းအနီးတွင် ရှိနေခဲ့ကြပြီး သေသူကို ပြန်လည် အသက်ရှင်လာအောင် လုပ်ဆောင်သည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ ခရစ်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း သေခြင်းမှ ထမြောက်လာပြီး သူတို့ရှေ့တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါ်လာမည်ကို သူတို့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသည်။ မိမိအသက်ကို စွန့်ရန်နှင့် တစ်ဖန် ပြန်လည်ယူရန် အခွင့်အာဏာရှိကြောင်း ကိုယ်တော် ကြေညာခဲ့သည်ကို သူတို့ ကြားခဲ့ဖူးသည်။ “ဤဗိမာန်ကို ဖျက်ကြလော့။ သုံးရက်အတွင်းမှာ ငါတည်ဆောက်မည်” ဟု ကိုယ်တော် ပြောခဲ့သည်ကို သူတို့ မှတ်မိနေကြသည်။ ယောဟန် ၂:၁၉။ ယေရုရှလင်သို့ နောက်ဆုံးခရီးစဉ်တွင် တပည့်တော်များကို ယေရှု ပြောခဲ့သော စကားများကို ယုဒက သူတို့ကို ပြောပြခဲ့သည်: “ကြည့်ရှုလော့။ ငါတို့သည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ သွားကြ၏။ လူသားကို ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနှင့် ကျမ်းတတ်တို့လက်သို့ အပ်နှံကြလိမ့်မည်။ ထိုသူတို့သည် သေထိုက်သော အပြစ်ရှိသည်ဟု စီရင်ပြီးလျှင်၊ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့သည် ပြက်ရယ်ပြုခြင်း၊ ရိုက်နှက်ခြင်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ တင်ခြင်းတို့ကို ပြုစေခြင်းငှာ အပ်နှံကြလိမ့်မည်။ သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ ထမြောက်လိမ့်မည်။” မဿဲ ၂၀:၁၈၊ ၁၉။ ထိုစကားများကို သူတို့ ကြားခဲ့စဉ်က လှောင်ပြောင် ပြက်ရယ်ပြုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် ခရစ်တော်၏ ကြိုတင်ဟောကြားချက်များမှာ ယခုအချိန်အထိ ပြည့်စုံနေသည်ကို သူတို့ သတိရလာကြသည်။ သုံးရက်မြောက်သောနေ့တွင် ကိုယ်တော် ထမြောက်လိမ့်မည်ဟု ပြောခဲ့ရာ ဤအချက်မှာလည်း အမှန်ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ဟု မည်သူ ပြောနိုင်မည်နည်း။ သူတို့သည် ဤအတွေးများကို ဖယ်ထုတ်လိုကြသော်လည်း မရနိုင်ခဲ့ကြပါ။ သူတို့၏ အဖဖြစ်သော မာရ်နတ်ကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ယုံကြည်ကြပြီး တုန်လှုပ်နေကြသည်။

The revenge which the priests had thought would be so sweet
was already bitterness to them. They knew that they were meeting
the severe censure of the people; they knew that the very ones whom
they had influenced against Jesus were now horrifed by their own
shameful work. These priests had tried to believe Jesus a deceiver;
but it was in vain. Some of them had stood by the grave of Lazarus,
and had seen the dead brought back to life. They trembled for fear
that Christ would Himself rise from the dead, and again appear
before them. They had heard Him declare that He had power to
lay down His life and to take it again. They remembered that He
had said, “Destroy this temple, and in three days I will raise it up.”
John 2:19. Judas had told them the words spoken by Jesus to the
disciples while on the last journey to Jerusalem: “Behold, we go up
to Jerusalem; and the Son of man shall be betrayed unto the chief
priests and unto the scribes, and they shall condemn Him to death,
and shall deliver Him to the Gentiles to mock, and to scourge, and to
crucify Him: and the third day He shall rise again.” Matthew 20:18,
19. When they heard these words, they had mocked and ridiculed.
But now they remembered that Christ’s predictions had so far been
fulflled. He had said that He would rise again the third day, and
who could say that this also would not come to pass? They longed
to shut out these thoughts, but they could not. Like their father, the
devil, they believed and trembled.

စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ ခရစ်တော်၏ ပုံရိပ်သည် သူတို့၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ရန်သူများရှေ့တွင် တည်ငြိမ်စွာ၊ မည်သည့်အပြစ်မျှ မပြောဘဲ ရပ်နေခဲ့ပြီး သူတို့၏ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုနှင့် နှိပ်စက်မှုများကို ညည်းညူခြင်းမရှိဘဲ ခံစားခဲ့သော ပုံရိပ်ကို သူတို့ မြင်ယောင်နေကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ တရားစီရင်မှုနှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်၌ ကွပ်မျက်ခြင်းဆိုင်ရာ ဖြစ်ရပ်အားလုံးသည် ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း ပြင်းထန်သော ယုံကြည်ချက်ဖြင့် သူတို့ထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ ကိုယ်တော်သည် အချိန်မရွေး သူတို့ရှေ့၌ ရပ်နေနိုင်ပြီး၊ အစွပ်စွဲခံရသူမှ စွပ်စွဲသူအဖြစ်သို့၊ အပြစ်စီရင်ခံရသူမှ အပြစ်စီရင်သူအဖြစ်သို့၊ အသတ်ခံရသူမှ မိမိကို သတ်သောသူများ၏ သေဆုံးမှုအတွက် တရားမျှတမှုကို တောင်းဆိုသူအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်ဟု သူတို့ ခံစားနေရသည်။

Now that the frenzy of excitement was past, the image of Christ
would intrude upon their minds. They beheld Him as He stood
serene and uncomplaining before His enemies, suffering without
In Joseph’s Tomb 681
a murmur their taunts and abuse. All the events of His trial and
crucifxion came back to them with an overpowering conviction that
He was the Son of God. They felt that He might at any time stand
before them, the accused to become the accuser, the condemned to
condemn, the slain to demand justice in the death of His murderers.

သူတို့သည် ဥပုသ်နေ့တွင် အနည်းငယ်မျှ အနားမယူနိုင်ခဲ့ကြပေ။ ညစ်ညူးမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် တစ်ပါးအမျိုးသား၏ အိမ်တံခါးကိုပင် မနင်းကြသော်လည်း ခရစ်တော်၏ ရုပ်အလောင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ အစည်းအဝေးတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ တင်ခဲ့သော ထိုသူကို သေခြင်းနှင့် ဂူသင်္ချိုင်းက ဖမ်းဆီးထားရမည်ဖြစ်သည်။ “ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် ပိလတ်မင်းထံသို့ စုဝေးလာကြပြီး၊ အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုလှည့်ဖြားတတ်သောသူသည် အသက်ရှင်စဉ်အခါ၊ သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ ငါထမြောက်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မှတ်မိကြပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များသည် ညဉ့်အခါလာ၍ အလောင်းကို ခိုးယူပြီးလျှင်၊ သေခြင်းမှ ထမြောက်ပြီဟု လူတို့အား မပြောစေခြင်းငှာ၊ သုံးရက်တိုင်အောင် ဂူသင်္ချိုင်းကို လုံခြုံစွာ စောင့်စေခြင်းငှာ အမိန့်တော်ရှိပါလော့။ သို့မဟုတ်လျှင် နောက်ဆုံးသော လှည့်ဖြားခြင်းသည် ရှေ့ဦးစွာသော လှည့်ဖြားခြင်းထက် သာ၍ ဆိုးပါလိမ့်မည်ဟု လျှောက်ကြ၏။ ပိလတ်မင်းကလည်း၊ သင်တို့၌ အစောင့်များရှိ၏။ သွားကြလော့၊ တတ်နိုင်သမျှအတိုင်း လုံခြုံစွာ စောင့်ကြလော့ဟု ဆို၏။” မဿဲ ၂၇:၆၂-၆၅။

They could rest little upon the Sabbath. Though they would
not step over a Gentile’s threshold for fear of deflement, yet they [778]
held a council concerning the body of Christ. Death and the grave
must hold Him whom they had crucifed. “The chief priests and
Pharisees came together unto Pilate, saying, Sir, we remember that
that deceiver said, while He was yet alive, After three days I will
rise again. Command therefore that the sepulcher be made sure until
the third day, lest His disciples come by night, and steal Him away,
and say unto the people, He is risen from the dead: so the last error
shall be worse than the frst. Pilate said unto them, Ye have a watch:
go your way, make it as sure as ye can.” Matthew 27:62-65.

ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ဂူသင်္ချိုင်းကို လုံခြုံစေရန် ညွှန်ကြားချက်များ ပေးခဲ့ကြသည်။ ဂူပေါက်ရှေ့တွင် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ထားရှိခဲ့သည်။ ထိုကျောက်တုံးပေါ်တွင် ကြိုးများကို တင်းကျပ်စွာ တပ်ဆင်ပြီး အစွန်းများကို ကျောက်ဆောင်တွင် ခိုင်မာစွာ ချည်နှောင်ကာ ရောမတံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခဲ့သည်။ တံဆိပ်ကို မဖျက်ဘဲနှင့် ကျောက်တုံးကို ရွှေ့၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့နောက် မည်သူမျှ မနှောင့်ယှက်နိုင်စေရန် စစ်သား ၁၀၀ (တစ်ရာ) ပါဝင်သော ကင်းစောင့်တပ်ကို ဂူသင်္ချိုင်းပတ်လည်တွင် ချထားလိုက်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ခရစ်တော်၏ ရုပ်အလောင်းကို ထားရှိရာနေရာ၌သာ ဆက်ရှိနေစေရန် တတ်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ထိုနေရာ၌ ထာဝရ ရှိနေတော့မည့်အလား ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း လုံခြုံစွာ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခံခဲ့ရသည်။

The priests gave directions for securing the sepulcher. A great
stone had been placed before the opening. Across this stone they
placed cords, securing the ends to the solid rock, and sealing them
with the Roman seal. The stone could not be moved without breaking
the seal. A guard of one hundred soldiers was then stationed around
the sepulcher to prevent it from being tampered with. The priests
did all they could to keep Christ’s body where it had been laid. He
was sealed as securely in His tomb as if He were to remain there
through all time.

ထိုသို့ဖြင့် အားနည်းသော လူသားတို့သည် တိုင်ပင်ကြံစည်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများသည် မည်မျှ အချည်းနှီးဖြစ်ကြောင်း ထိုလူသတ်သမားများ သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။ သို့သော် သူတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် ဘုန်းတော်ထင်ရှားခဲ့သည်။ ခရစ်တော် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို တားဆီးရန် ပြုလုပ်ခဲ့သော ကြိုးပမ်းမှုများသည်ပင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအတွက် အခိုင်မာဆုံးသော အထောက်အထားများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဂူသင်္ချိုင်းပတ်လည်တွင် စစ်သားအရေအတွက် များလေလေ၊ ကိုယ်တော် ထမြောက်ခြင်းအတွက် သက်သေခံချက်မှာ ပိုမိုခိုင်မာလေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ခရစ်တော် မသေဆုံးမီ နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ကြိုတင်၍ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် ဆာလံဆရာမှတစ်ဆင့် ကြေညာခဲ့သည်: “တစ်ပါးအမျိုးသားတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ရုန်းရင်းခတ် ပြုကြသနည်း။ လူစုတို့သည် အဘယ်ကြောင့် အချည်းနှီးသော အရာကို ကြံစည်ကြသနည်း။ လောကီရှင်ဘုရင်တို့သည် ထကြ၍၊ မင်းအရာရှိတို့လည်း ထာဝရဘုရားနှင့် ဘိသိက်တော်ခံရသောသူကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုလျက် တိုင်ပင်ကြ၏။... ကောင်းကင်ဘုံ၌ စံနေတော်မူသော အရှင်သည် ရယ်တော်မူလိမ့်မည်။ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို ပြက်ရယ်ပြုတော်မူမည်။” ဆာလံကျမ်း ၂:၁-၄။ ရောမကင်းစောင့်တပ်နှင့် ရောမလက်နက်များသည် အသက်သခင်ကို ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း ပိတ်လှောင်ထားရန် အစွမ်းမရှိကြပေ။ ကိုယ်တော် လွတ်မြောက်ရမည့် အချိန်မှာ နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။

So weak men counseled and planned. Little did these murderers
realize the uselessness of their efforts. But by their action God was
glorifed. The very efforts made to prevent Christ’s resurrection
are the most convincing arguments in its proof. The greater the
number of soldiers placed around the tomb, the stronger would be
the testimony that He had risen. Hundreds of years before the death
of Christ, the Holy Spirit had declared through the psalmist, “Why
do the heathen rage, and the people imagine a vain thing? The kings
of the earth set themselves, and the rulers take counsel together,
against the Lord, and against His anointed.... He that sitteth in the
heavens shall laugh: the Lord shall have them in derision.” Psalm
2:1-4. Roman guards and Roman arms were powerless to confne
the Lord of life within the tomb. The hour of His release was near.