အခန်း (၈၂) — အဘယ်ကြောင့်ငိုကြွေးသနည်း

 

အခန်း (၈၂) — “အဘယ်ကြောင့် ငိုသနည်း။” [၇၈၈]

Chapter 82—“Why Weepest Thou?” [788]

ဤအခန်းသည် မဿဲ ၂၈:၁၊ ၅-၈၊ မာကု ၁၆:၁-၈၊ လုကာ ၂၄:၁-၁၂ နှင့် ယောဟန် ၂၀:၁-၁၈ တို့ကို အခြေခံထားပါသည်။

This chapter is based on Matthew 28:1, 5-8; Mark 16:1-8; Luke
24:1-12; John 20:1-18.

ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်အနီးတွင် ရပ်နေခဲ့ကြသော အမျိုးသမီးများသည် ဥပုသ်နေ့နာရီများ ကုန်လွန်သွားရန် စောင့်ဆိုင်းကြည့်ရှုနေခဲ့ကြသည်။ ပတ်၏ ပထမနေ့၊ အလွန်စောသောအချိန်တွင် သူတို့သည် ကယ်တင်ရှင်၏ ရုပ်ကလာပ်ကို လိမ်းကျံရန် အဖိုးတန်နံ့သာမျိုးများကို ယူဆောင်လျက် ဂူသင်္ချိုင်းသို့ သွားကြသည်။ ကိုယ်တော် သေခြင်းမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်မည်ဟု သူတို့ မစဉ်းစားမိကြချေ။ သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက် နေမင်းသည် ချုပ်ငြိမ်းသွားပြီး သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ညဉ့်မှောင်အတိ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီ။ သူတို့ လမ်းလျှောက်သွားစဉ် ခရစ်တော်၏ ကရုဏာတော်အမှုများနှင့် နှစ်သိမ့်စကားများကို ပြန်လည်ပြောဆိုကြသည်။ သို့သော် “ငါသည် သင်တို့ရှိရာသို့ တစ်ဖန်လာဦးမည်” ဟူသော ကိုယ်တော်၏စကားကိုမူ သူတို့ မမှတ်မိကြချေ။ ယောဟန် ၁၆:၂၂။

The women who had stood by the cross of Christ waited and
watched for the hours of the Sabbath to pass. On the frst day of
the week, very early, they made their way to the tomb, taking with
them precious spices to anoint the Saviour’s body. They did not
think about His rising from the dead. The sun of their hope had set,
and night had settled down on their hearts. As they walked, they
recounted Christ’s works of mercy and His words of comfort. But
they remembered not His words, “I will see you again.” John 16:22.

ထိုအချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသောအရာများကို မသိနားမလည်ဘဲ ဥယျာဉ်အနီးသို့ ရောက်လာကြရာ “သင်္ချိုင်းတံခါးဝရှိ ကျောက်ကို ငါတို့အတွက် အဘယ်သူ လှိမ့်ပေးမည်နည်း” ဟု အချင်းချင်း ပြောဆိုကြသည်။ ထိုကျောက်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် မဖယ်ရှားနိုင်မှန်း သိကြသော်လည်း သူတို့၏လမ်းကို ဆက်သွားကြသည်။ ထိုအခါ ကြည့်ရှုလော့၊ ကောင်းကင်ယံသည် ထွက်ပြူးလာသော နေရောင်ခြည်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဘုန်းတော်ဖြင့် ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားသည်။ မြေကြီး တုန်လှုပ်၏။ ကြီးမားသော ကျောက်ကြီး လှိမ့်ဖယ်ထားသည်ကို သူတို့ မြင်ကြရသည်။ သင်္ချိုင်းဂူသည် အလွတ်ဖြစ်နေ၏။

Ignorant of what was even then taking place, they drew near the
garden, saying as they went, “Who shall roll us away the stone from
the door of the sepulcher?” They knew that they could not remove
the stone, yet they kept on their way. And lo, the heavens were
suddenly alight with glory that came not from the rising sun. The
earth trembled. They saw that the great stone was rolled away. The
grave was empty.

အမျိုးသမီးအားလုံးသည် သင်္ချိုင်းဂူသို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းမှ ရောက်လာကြခြင်း မဟုတ်ပါ။ မာဂဒလမာရိသည် ထိုနေရာသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသူဖြစ်ပြီး ကျောက်ကို ဖယ်ရှားထားသည်ကို မြင်သောအခါ တပည့်တော်များကို ပြောပြရန် အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။ ထိုအတောအတွင်း အခြားအမျိုးသမီးများ ရောက်လာကြသည်။ သင်္ချိုင်းဂူပတ်လည်တွင် အလင်းရောင် ထွန်းလင်းနေသော်လည်း ယေရှု၏ ရုပ်ကလာပ်တော်မှာမူ ထိုနေရာ၌ မရှိတော့ချေ။ သူတို့သည် ထိုနေရာ၌ ဖင့်နွှဲနေစဉ်တွင် သူတို့တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်သည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ တောက်ပသော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူပျိုတစ်ဦးသည် သင်္ချိုင်းဂူအနီးတွင် ထိုင်နေ၏။ သူသည် ကျောက်ကို လှိမ့်ဖယ်ခဲ့သော ကောင်းကင်တမန် ဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်သော ဤသူတို့ကို ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိစေရန် လူသားအသွင်ကို ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ပတ်လည်တွင် ကောင်းကင်ဘုန်းတော်၏ အလင်းသည် ထွန်းလင်းနေဆဲဖြစ်ရာ အမျိုးသမီးများသည် ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ သူတို့သည် ထွက်ပြေးရန် လှည့်လိုက်ကြသော်လည်း ကောင်းကင်တမန်၏ စကားက သူတို့၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။

The women had not all come to the tomb from the same direction.
Mary Magdalene was the frst to reach the place; and upon seeing
that the stone was removed, she hurried away to tell the disciples.
Meanwhile the other women came up. A light was shining about the
tomb, but the body of Jesus was not there. As they lingered about
the place, suddenly they saw that they were not alone. A young man
clothed in shining garments was sitting by the tomb. It was the angel
who had rolled away the stone. He had taken the guise of humanity
that he might not alarm these friends of Jesus. Yet about him the [789]
light of the heavenly glory was still shining, and the women were
afraid. They turned to flee, but the angel’s words stayed their steps.

“မကြောက်ကြနှင့်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသတ်ခံရသော ယေရှုကို သင်တို့ ရှာကြသည်ကို ငါသိ၏။ ကိုယ်တော်သည် ဤ၌မရှိ၊ မိန့်တော်မူခဲ့သည့်အတိုင်း ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူပြီ။ လာကြ၊ သခင်လျောင်းတော်မူရာ အရပ်ကို ကြည့်ကြလော့။ ပြီးလျှင် အလျင်အမြန်သွား၍ ကိုယ်တော်သည် သေခြင်းမှ ထမြောက်တော်မူကြောင်း တပည့်တော်တို့အား ပြောကြားကြလော့။” သူတို့သည် သင်္ချိုင်းဂူထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ကြည့်ရှုကြရာ ထူးဆန်းသော သတင်းကောင်းကို ထပ်မံ ကြားကြရပြန်သည်။ လူသားအသွင်ဆောင်သော အခြားကောင်းကင်တမန်တစ်ဦးလည်း ထိုနေရာ၌ ရှိနေပြီး သူက “အသက်ရှင်သောသူကို သေသောသူတို့အထဲ၌ အဘယ်ကြောင့် ရှာကြသနည်း။ ကိုယ်တော်သည် ဤ၌မရှိ၊ ထမြောက်တော်မူပြီ။ ဂါလိလဲပြည်၌ ရှိတော်မူစဉ်က သင်တို့အား အဘယ်သို့ မိန့်တော်မူခဲ့သည်ကို အောက်မေ့ကြလော့။ လူသားသည် ပြစ်ရဲသောသူတို့လက်သို့ အပ်နှံခြင်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသတ်ခံရခြင်းနှင့် သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ ထမြောက်ခြင်းသို့ ရောက်ရမည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်မဟုတ်လော” ဟု ဆိုသည်။

“Fear not ye,” he said; “for I know that ye seek Jesus, which was
crucifed. He is not here: for He is risen, as He said. Come, see
the place where the Lord lay. And go quickly, and tell His disciples
689
690 The Desire of Ages
that He is risen from the dead.” Again they look into the tomb, and
again they hear the wonderful news. Another angel in human form
is there, and he says, “Why seek ye the living among the dead? He
is not here, but is risen: remember how He spake unto you when
He was yet in Galilee, saying, The Son of man must be delivered
into the hands of sinful men, and be crucifed, and the third day rise
again.”

ကိုယ်တော် ထမြောက်တော်မူပြီ၊ ကိုယ်တော် ထမြောက်တော်မူပြီ။ အမျိုးသမီးများသည် ထိုစကားကို ထပ်ကာထပ်ကာ ရွတ်ဆိုကြသည်။ ယခုတွင် လိမ်းကျံရန် နံ့သာမျိုးများ မလိုအပ်တော့ချေ။ ကယ်တင်ရှင်သည် သေသည်မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေပြီ။ ကိုယ်တော်၏ သေခြင်းအကြောင်းကို ပြောကြားခဲ့စဉ်က တစ်ဖန် ပြန်လည်ထမြောက်မည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်ကို သူတို့ ယခု သတိရလာကြသည်။ ဤနေ့သည် ကမ္ဘာလောကအတွက် အဘယ်မျှ ထူးမြတ်သောနေ့ ဖြစ်သနည်း။ အမျိုးသမီးများသည် “ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် အလွန်ဝမ်းမြောက်ခြင်း” တို့ဖြင့် သင်္ချိုင်းဂူမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာပြီး “တပည့်တော်တို့အား သတင်းပေးရန် ပြေးကြလေသည်။”

He is risen, He is risen! The women repeat the words again and
again. No need now for the anointing spices. The Saviour is living,
and not dead. They remember now that when speaking of His death
He said that He would rise again. What a day is this to the world!
Quickly the women departed from the sepulcher “with fear and great
joy; and did run to bring His disciples word.”

မာရိသည် ထိုသတင်းကောင်းကို မကြားခဲ့ရသေးချေ။ သူမသည် ပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့ထံသို့ သွားပြီး “သခင်ကို သင်္ချိုင်းဂူထဲက ယူသွားကြပြီ၊ ဘယ်နေရာမှာ ထားတယ်ဆိုတာ ကျွန်မတို့ မသိပါဘူး” ဟု ဝမ်းနည်းဖွယ် သတင်းကို ပြောပြသည်။ တပည့်တော်များသည် သင်္ချိုင်းဂူသို့ အပြေးသွားကြရာ မာရိ ပြောသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပိတ်ချောနှင့် ခေါင်းစည်းပုဝါကို တွေ့ရသော်လည်း သူတို့၏သခင်ကိုမူ မတွေ့ကြရချေ။ သို့သော် ဤနေရာ၌ပင် ကိုယ်တော် ထမြောက်တော်မူကြောင်း သက်သေရှိနေသည်။ အလောင်းစည်းပုဝါတို့သည် စည်းကမ်းမဲ့ ပစ်ချထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ခုစီကို သေသေချာချာ ခေါက်ထားလျက် သူ့နေရာနှင့်သူ ရှိနေသည်။ ယောဟန်သည် “မြင်၍ ယုံကြည်လေ၏။” ခရစ်တော်သည် သေခြင်းမှ ထမြောက်ရမည်ဟူသော ကျမ်းစာချက်ကို သူ နားမလည်သေးသော်လည်း၊ ယခုမူ ကယ်တင်ရှင်က ကိုယ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ကြိုတင်ဟောပြောခဲ့သည့် စကားများကို သတိရလာသည်။

Mary had not heard the good news. She went to Peter and John
with the sorrowful message, “They have taken away the Lord out
of the sepulcher, and we know not where they have laid Him.” The
disciples hurried to the tomb, and found it as Mary had said. They
saw the shroud and the napkin, but they did not fnd their Lord. Yet
even here was testimony that He had risen. The graveclothes were
not thrown heedlessly aside, but carefully folded, each in a place
by itself. John “saw, and believed.” He did not yet understand the
scripture that Christ must rise from the dead; but he now remembered
the Saviour’s words foretelling His resurrection.

ထိုအလောင်းစည်းပုဝါများကို ထိုကဲ့သို့ စေ့စပ်သေချာစွာ ထားခဲ့သူမှာ ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။ တန်ခိုးကြီးသော ကောင်းကင်တမန်သည် သင်္ချိုင်းဂူသို့ ဆင်းသက်လာသောအခါ၊ သခင်၏ ရုပ်ကလာပ်ကို စောင့်ကြပ်နေသော အခြားကောင်းကင်တမန်နှင့် သူ၏အပေါင်းအဖော်များက လာရောက်ပူးပေါင်းကြသည်။ ကောင်းကင်မှ လာသော ကောင်းကင်တမန်က ကျောက်ကို လှိမ့်ဖယ်လိုက်သောအခါ၊ အခြားတစ်ဦးက သင်္ချိုင်းဂူထဲသို့ ဝင်၍ ယေရှု၏ ရုပ်ကလာပ်မှ အဝတ်များကို ဖြေလွှတ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ခုစီကို ခေါက်၍ ၎င်းတို့၏နေရာတွင် ပြန်ထားခဲ့သူမှာ ကယ်တင်ရှင်၏ လက်တော်ပင် ဖြစ်သည်။ ကြယ်တာရာများနှင့် အက်တမ် (Atom) လေးများကိုပါ လမ်းညွှန်တော်မူသော ကိုယ်တော်၏ ရှေ့မှောက်၌ အရေးမကြီးသောအရာဟူ၍ မရှိချေ။ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်တိုင်းတွင် စနစ်ကျခြင်းနှင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်းတို့ကို တွေ့မြင်ရသည်။

It was Christ Himself who had placed those graveclothes with
such care. When the mighty angel came down to the tomb, he was
joined by another, who with his company had been keeping guard
over the Lord’s body. As the angel from heaven rolled away the
stone, the other entered the tomb, and unbound the wrappings from
the body of Jesus. But it was the Saviour’s hand that folded each,
and laid it in its place. In His sight who guides alike the star and the
atom, there is nothing unimportant. Order and perfection are seen in
all His work.

မာရိသည် ယောဟန်နှင့် ပေတရုတို့ နောက်သို့ လိုက်၍ သင်္ချိုင်းဂူသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်သွားကြသောအခါ သူမသည် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အလွတ်ဖြစ်နေသော သင်္ချိုင်းဂူထဲသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းနည်းခြင်းများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမသည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ယေရှု လျောင်းတော်မူခဲ့သော နေရာ၏ ဦးခေါင်းဘက်တွင် တစ်ပါး၊ ခြေရင်းဘက်တွင် တစ်ပါး ထိုင်နေသော ကောင်းကင်တမန် နှစ်ပါးကို မြင်ရသည်။ “အချင်းမိန်းမ၊ အဘယ်ကြောင့် ငိုသနည်း” ဟု သူတို့က မေးကြသည်။ သူမက “ကျွန်မ၏ သခင်ကို ယူသွားကြပြီ၊ ဘယ်နေရာမှာ ထားတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မသိလို့ပါ” ဟု ပြန်ပြောသည်။

Mary had followed John and Peter to the tomb; when they returned to Jerusalem, she remained. As she looked into the empty
tomb, grief flled her heart. Looking in, she saw the two angels, one
[790] at the head and the other at the foot where Jesus had lain. “Woman,
why weepest thou?” they asked her. “Because they have taken away
“Why Weepest Thou?” 691
my Lord,” she answered, “and I know not where they have laid
Him.”

ထို့နောက် သူမသည် ယေရှု၏ ရုပ်ကလာပ်ကို အဘယ်သို့ ပြုလုပ်ထားကြောင်း ပြောပြနိုင်မည့်သူကို ရှာဖွေရမည်ဟု တွေးတောလျက် ကောင်းကင်တမန်များထံမှပင် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ အခြားသော အသံတစ်ခုက သူမအား “အချင်းမိန်းမ၊ အဘယ်ကြောင့် ငိုသနည်း၊ အဘယ်သူကို ရှာသနည်း” ဟု မေးမြန်းသည်။ မျက်ရည်များ ဝေနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မာရိသည် လူတစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ဥယျာဉ်စောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ “သခင်၊ ကိုယ်တော်သည် သူ့ကို ယူသွားလျှင် အဘယ်မှာ ထားသည်ကို ကျွန်မအား ပြောပါ၊ ကျွန်မ သွားယူပါမည်” ဟု ပြောသည်။ အကယ်၍ ဤသူဌေး၏ ဂူသင်္ချိုင်းသည် ယေရှုအတွက် ဂုဏ်အသရေ အလွန်ကြီးမားသော မြှုပ်နှံရာနေရာ ဖြစ်နေသည်ဟု ယူဆပါက၊ သူမကိုယ်တိုင် ကိုယ်တော့်အတွက် နေရာတစ်ခု ပြင်ဆင်ပေးမည် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ အသံတော်ကြောင့်ပင် အလွတ်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော သင်္ချိုင်းဂူတစ်ခု ရှိခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ လာဇရု လျောင်းခဲ့ဖူးသော ဂူသင်္ချိုင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏သခင်အတွက် ထိုနေရာ၌ မြှုပ်နှံရာနေရာကို ရှာမတွေ့နိုင်ပါမည်လော။ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသတ်ခံရသော ကိုယ်တော်၏ အဖိုးတန်ရုပ်ကလာပ်ကို ပြုစုရခြင်းသည် သူမ၏ ဝမ်းနည်းခြင်းများအတွက် ကြီးစွာသော သက်သာရာရစေမည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

Then she turned away, even from the angels, thinking that she
must fnd someone who could tell her what had been done with the
body of Jesus. Another voice addressed her, “Woman, why weepest
thou? whom seekest thou?” Through her tear-dimmed eyes, Mary
saw the form of a man, and thinking that it was the gardener, she
said, “Sir, if thou have borne Him hence, tell me where thou hast
laid Him, and I will take Him away.” If this rich man’s tomb was
thought too honorable a burial place for Jesus, she herself would
provide a place for Him. There was a grave that Christ’s own voice
had made vacant, the grave where Lazarus had lain. Might she not
there fnd a burial place for her Lord? She felt that to care for His
precious crucifed body would be a great consolation to her in her
grief.

သို့သော် ယခုတွင် ယေရှုသည် မိမိ၏ ရင်းနှီးသော အသံတော်ဖြင့် “မာရိ” ဟု ခေါ်တော်မူသည်။ ယခုတွင်မူ သူမကို ခေါ်နေသူမှာ သူစိမ်းမဟုတ်သည်ကို သူမ သိရှိသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အသက်ရှင်တော်မူသော ခရစ်တော်ကို သူမ၏ ရှေ့၌ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ကိုယ်တော် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသတ်ခံရသည်ကိုပင် မေ့သွားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ခြေတော်ကို ဖက်ရန် အပြေးသွားလျက် “ရဗ္ဗောနိ” ဟု လျှောက်သည်။ သို့သော် ခရစ်တော်က လက်တော်ကို မြှောက်လျက် “ငါ့ကို မဆွဲကိုင်နှင့်ဦး၊ အကြောင်းမူကား ငါသည် ငါ့ခမည်းတော်ထံသို့ မတက်သေး။ ငါ့ညီအစ်ကိုတို့ထံသို့ သွား၍၊ ငါ့ခမည်းတော်နှင့် သင်တို့ခမည်းတော်၊ ငါ့ဘုရားသခင်နှင့် သင်တို့ဘုရားသခင်ထံသို့ ငါတက်သွားမည်အကြောင်း ပြောလော့” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထိုအခါ မာရိသည် တပည့်တော်များထံသို့ ထိုဝမ်းမြောက်ဖွယ် သတင်းစကားဖြင့် ထွက်သွားလေသည်။

But now in His own familiar voice Jesus said to her, “Mary.”
Now she knew that it was not a stranger who was addressing her, and
turning she saw before her the living Christ. In her joy she forgot
that He had been crucifed. Springing toward Him, as if to embrace
His feet, she said, “Rabboni.” But Christ raised His hand, saying,
Detain Me not; “for I am not yet ascended to My Father: but go to
My brethren, and say unto them, I ascend unto My Father, and your
Father; and to My God, and your God.” And Mary went her way to
the disciples with the joyful message.

ယေရှုသည် မိမိ၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ခမည်းတော်က လက်ခံတော်မူပြီဟူသော စိတ်ချမှုကို မရရှိသေးမီတိုင်အောင် မိမိ၏လူတို့ ပေးအပ်သော ရိုသေခြင်းကို ခံယူရန် ငြင်းပယ်တော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်နန်းတော်သို့ တက်ကြွသွားပြီးနောက် လူသားတို့၏ အပြစ်များအတွက် ကိုယ်တော်၏ အသွေးတော်အားဖြင့် အပြစ်ဖြေခြင်းသည် လုံလောက်မှုရှိကြောင်းနှင့် အားလုံးသည် ထာဝရအသက်ကို ရရှိနိုင်ကြောင်း ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်ထံမှ စိတ်ချမှုကို ကြားသိခဲ့ရသည်။ ခမည်းတော်သည် ခရစ်တော်နှင့် ပြုခဲ့သော ပဋိညာဉ်ကို အတည်ပြုတော်မူခဲ့ပြီး နောင်တရ၍ နာခံသောသူတို့ကို လက်ခံတော်မူမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ သားတော်ကို ချစ်သကဲ့သို့ သူတို့ကိုလည်း ချစ်တော်မူမည်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ အမှုတော်ကို အပြီးသတ်လုပ်ဆောင်ပြီး “လူကို စင်ကြယ်သော ရွှေထက်လည်းကောင်း၊ သာ၍ အဖိုးထိုက်စေမည်၊ သန့်ရှင်းသော ရွှေစင်ထက်လည်းကောင်း သာ၍ အဖိုးထိုက်စေမည်” ဟူသော မိမိ၏ ကတိတော်ကို ပြည့်စုံစေရမည် ဖြစ်သည်။ ဟေရှာယ ၁၃:၁၂။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပေါ်ရှိ တန်ခိုးအပေါင်းတို့ကို အသက်မင်းသားအား ပေးအပ်တော်မူခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် အပြစ်ရှိသော ကမ္ဘာရှိ မိမိ၏နောက်လိုက်များထံသို့ ပြန်လာကာ မိမိ၏ တန်ခိုးနှင့် ဘုန်းတော်ကို သူတို့အား ဝေမျှပေးတော်မူသည်။

Jesus refused to receive the homage of His people until He had
the assurance that His sacrifce was accepted by the Father. He
ascended to the heavenly courts, and from God Himself heard the
assurance that His atonement for the sins of men had been ample,
that through His blood all might gain eternal life. The Father ratifed
the covenant made with Christ, that He would receive repentant and
obedient men, and would love them even as He loves His Son. Christ
was to complete His work, and fulfll His pledge to “make a man
more precious than fne gold; even a man than the golden wedge of
Ophir.” Isaiah 13:12. All power in heaven and on earth was given to
the Prince of Life, and He returned to His followers in a world of
sin, that He might impart to them of His power and glory.

ကယ်တင်ရှင်သည် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့မှောက်၌ရှိနေပြီး မိမိ၏ အသင်းတော်အတွက် ဆုကျေးဇူးများကို လက်ခံနေစဉ်တွင်၊ တပည့်တော်များသည် ကိုယ်တော်၏ အလွတ်ဖြစ်နေသော သင်္ချိုင်းဂူကို တွေးတောလျက် ညည်းတွားငိုကြွေးနေကြသည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးအတွက် ဝမ်းမြောက်စရာနေ့ဖြစ်သော ထိုနေ့သည် တပည့်တော်များအတွက်မူ မသေချာခြင်း၊ ရှုပ်ထွေးခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောနေ့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးများ၏ သက်သေခံချက်အပေါ် သူတို့၏ မယုံကြည်မှုက သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း အဘယ်မျှအထိ ကျဆင်းနေသည်ကို သက်သေပြနေသည်။ ခရစ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း သတင်းသည် သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် အလွန်ပင် ကွဲပြားခြားနားနေသဖြင့် သူတို့ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ကြချေ။ အလွန်ကောင်းလွန်းသော သတင်းဖြစ်၍ မှန်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ကြသည်။ သူတို့သည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေဝါးသောအယူအဆရှိသော ဇဒ္ဒုကဲတို့၏ အဆုံးအမများနှင့် သိပ္ပံနည်းကျ အယူအဆများကို အလွန်အမင်း ကြားဖူးခဲ့ကြသဖြင့်၊ သေခြင်းမှ ထမြောက်ခြင်းသည် အဘယ်သို့သော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်ကို သူတို့ မသိနားမလည်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ထိုကြီးမြတ်သော အကြောင်းအရာကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

While the Saviour was in God’s presence, receiving gifts for His
church, the disciples thought upon His empty tomb, and mourned
692 The Desire of Ages
and wept. The day that was a day of rejoicing to all heaven was
to the disciples a day of uncertainty, confusion, and perplexity.
[791] Their unbelief in the testimony of the women gives evidence of
[792]
[793]
how low their faith had sunk. The news of Christ’s resurrection
was so different from what they had anticipated that they could not
believe it. It was too good to be true, they thought. They had heard
so much of the doctrines and the so-called scientifc theories of the
Sadducees that the impression made on their minds in regard to the
resurrection was vague. They scarcely knew what the resurrection
from the dead could mean. They were unable to take in the great
subject.

“သင်တို့သွား၍၊ ကိုယ်တော်သည် သင်တို့ရှေ့က ဂါလိလဲပြည်သို့ ကြွတော်မူမည်၊ မိန့်တော်မူခဲ့သည့်အတိုင်း ထိုပြည်၌ သင်တို့သည် ကိုယ်တော်ကို တွေ့ရကြလိမ့်မည်ဟု တပည့်တော်တို့နှင့် ပေတရုအား ပြောကြလော့” ဟု ကောင်းကင်တမန်များက အမျိုးသမီးတို့အား ပြောခဲ့သည်။ ဤကောင်းကင်တမန်များသည် ခရစ်တော်၏ လောကအသက်တာတစ်လျှောက်လုံးတွင် စောင့်ရှောက်သော ကောင်းကင်တမန်များအဖြစ် အတူရှိနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ တရားစီရင်ခြင်းနှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသတ်ခံရခြင်းတို့ကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များအား မိန့်ကြားခဲ့သော စကားများကိုလည်း သူတို့ ကြားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းကို တပည့်တော်များထံသို့ သူတို့ပေးခဲ့သော သတင်းစကားတွင် တွေ့မြင်နိုင်ပြီး၊ ထိုအချက်က ယင်းမှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကို ယုံကြည်စေသင့်သည်။ ထိုသို့သော စကားမျိုးသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူသော သခင်၏ စေတမန်များထံမှသာ လာနိုင်သော စကားများ ဖြစ်သည်။

“Go your way,” the angels had said to the women, “tell His
disciples and Peter that He goeth before you into Galilee: there shall
ye see Him, as He said unto you.” These angels had been with Christ
as guardian angels throughout His life on earth. They had witnessed
His trial and crucifxion. They had heard His words to His disciples.
This was shown by their message to the disciples, and should have
convinced them of its truth. Such words could have come only from
the messengers of their risen Lord.

“တပည့်တော်တို့နှင့် ပေတရုအား ပြောလော့” ဟု ကောင်းကင်တမန်များက ဆိုသည်။ ခရစ်တော် အသေခံတော်မူသည့် အချိန်မှစ၍ ပေတရုသည် နောင်တရခြင်းကြောင့် စိတ်ပျက်အားငယ်နေခဲ့သည်။ သခင်ကို ရှက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့မိခြင်းနှင့် ကယ်တင်ရှင်၏ ချစ်ခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းတို့ ရောယှက်နေသော အကြည့်တို့သည် သူ၏ရှေ့တွင် အမြဲရှိနေခဲ့သည်။ တပည့်တော်အားလုံးထဲတွင် သူသည် အခါးသီးဆုံး ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ၏ နောင်တရခြင်းကို လက်ခံပြီး သူ၏အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ပြီဟူသော စိတ်ချမှုကို သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ အမည်ကို တိုက်ရိုက်ဖော်ပြခဲ့သည်။

“Tell His disciples and Peter,” the angels said. Since the death
of Christ, Peter had been bowed down with remorse. His shameful
denial of the Lord, and the Saviour’s look of love and anguish, were
ever before him. Of all the disciples he had suffered most bitterly.
To him the assurance is given that his repentance is accepted and his
sin forgiven. He is mentioned by name.

“ကိုယ်တော်သည် သင်တို့ရှေ့က ဂါလိလဲပြည်သို့ ကြွတော်မူမည်၊ ထိုပြည်၌ သင်တို့သည် ကိုယ်တော်ကို တွေ့ရကြလိမ့်မည်ဟု တပည့်တော်တို့အား ပြောလော့။” တပည့်တော် အားလုံးသည် ယေရှုကို စွန့်ခွာသွားခဲ့ကြသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်နှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံရန် ခေါ်ယူခြင်းတွင် သူတို့အားလုံး ပါဝင်သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို စွန့်ပယ်တော်မမူခဲ့ချေ။ မာဂဒလမာရိသည် သခင်ကို မြင်ခဲ့ရကြောင်း တပည့်တော်များကို ပြောပြသောအခါ၊ ဂါလိလဲပြည်၌ တွေ့ဆုံရန် ခေါ်ယူခြင်းကိုပါ ထပ်လောင်းပြောကြားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် တတိယအကြိမ်မြောက် သတင်းစကားကိုလည်း သူတို့ထံ ပေးပို့ခဲ့သည်။ ခမည်းတော်ထံသို့ တက်ကြွသွားပြီးနောက်၊ ယေရှုသည် အခြားသော အမျိုးသမီးများထံသို့ ထင်ရှားပြလျက် “ငြိမ်သက်ခြင်း ရှိစေသတည်း။ ထိုအခါ သူတို့သည် ချဉ်းကပ်၍ ခြေတော်ကို ဖက်လျက် ကိုယ်တော်ကို ကိုးကွယ်ကြ၏။ ထိုအခါ ယေရှုက၊ မကြောက်ကြနှင့်၊ ငါ့ညီအစ်ကိုတို့သည် ဂါလိလဲပြည်သို့ သွားရကြမည်အကြောင်း သွား၍ ပြောလော့၊ ထိုပြည်၌ ငါ့ကို တွေ့ရကြလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

“Tell His disciples and Peter that He goeth before you into
Galilee: there shall ye see Him.” All the disciples had forsaken
Jesus, and the call to meet Him again includes them all. He has not
cast them off. When Mary Magdalene told them she had seen the
Lord, she repeated the call to the meeting in Galilee. And a third
time the message was sent to them. After He had ascended to the
Father, Jesus appeared to the other women, saying, “All hail. And
they came and held Him by the feet, and worshiped Him. Then said
Jesus unto them, Be not afraid: go tell My brethren that they go into
Galilee, and there shall they see Me.”

ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ခရစ်တော်၏ ပထမဆုံး အလုပ်မှာ တပည့်တော်များအပေါ် ကိုယ်တော်၏ မပြောင်းလဲသော ချစ်ခြင်းနှင့် နူးညံ့သော ဂရုစိုက်မှုတို့ကို သူတို့ ယုံကြည်လာစေရန် ပြုလုပ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ အသက်ရှင်သော ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်ကြောင်း၊ သင်္ချိုင်းဂူ၏ အနှောင်အဖွဲ့ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရန်သူဖြစ်သော သေခြင်းက ကိုယ်တော်ကို မချုပ်နှောင်နိုင်တော့ကြောင်း သက်သေပြရန်၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ ချစ်လှစွာသော ဆရာအဖြစ် သူတို့နှင့်အတူ ရှိစဉ်ကအတိုင်း ချစ်မြတ်နိုးသော နှလုံးသား ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပြရန်၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ထံသို့ ထပ်ကာထပ်ကာ ထင်ရှားပြခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အပေါ်ထားရှိသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အနှောင်အဖွဲ့ကို သာ၍ ခိုင်မြဲစေလိုသည်။ ငါ့ညီအစ်ကိုတို့သည် ဂါလိလဲပြည်၌ ငါနှင့် တွေ့ဆုံရမည်အကြောင်း သွား၍ ပြောလော့ဟု ကိုယ်တော် မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

Christ’s frst work on earth after His resurrection was to convince
His disciples of His undiminished love and tender regard for them.
To give them proof that He was their living Saviour, that He had
“Why Weepest Thou?” 693
broken the fetters of the tomb, and could no longer be held by the
enemy death; to reveal that He had the same heart of love as when
He was with them as their beloved Teacher, He appeared to them
again and again. He would draw the bonds of love still closer around
them. Go tell My brethren, He said, that they meet Me in Galilee.
As they heard this appointment, so defnitely given, the disciples [794]
began to think of Christ’s words to them foretelling His resurrection.

ထိုသို့ တိတိကျကျ ပေးအပ်သော ချိန်းဆိုချက်ကို ကြားရသောအခါ၊ တပည့်တော်များသည် မိမိတို့၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအကြောင်း ခရစ်တော် ကြိုတင်ဟောပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိကြသည်။ သို့သော် ယခုတိုင်အောင် သူတို့ မဝမ်းမြောက်နိုင်ကြသေးချေ။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ သံသယနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများကို မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ကြချေ။ အမျိုးသမီးများက သခင်ကို မြင်ခဲ့ရကြောင်း ပြောပြသည့်တိုင်အောင် တပည့်တော်များသည် မယုံကြည်ခဲ့ကြချေ။ သူတို့သည် စိတ်အာရုံ မှားယွင်းနေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ကြသည်။

But even now they did not rejoice. They could not cast off their
doubt and perplexity. Even when the women declared that they had
seen the Lord, the disciples would not believe. They thought them
under an illusion.

အခက်အခဲများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်လာပုံရသည်။ ပတ်၏ ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့တွင် သူတို့၏ သခင် အသေခံသည်ကို တွေ့ခဲ့ကြရပြီး၊ နောက်အပတ်၏ ပထမနေ့တွင် ကိုယ်တော်၏ ရုပ်ကလာပ်ကို ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို တွေ့ရကာ၊ လူတို့ကို လှည့်ဖြားရန် ရုပ်ကလာပ်ကို ခိုးယူသွားသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်း ခံရကြသည်။ သူတို့အပေါ် ထွက်ပေါ်နေသော မှားယွင်းသော ထင်မြင်ချက်များကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်နိုင်ရန် သူတို့ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေကြသည်။ သူတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့၏ ရန်ငြိုးနှင့် လူတို့၏ အမျက်ဒေါသကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ သူတို့သည် အခက်အခဲတိုင်းတွင် သူတို့ကို ကူညီပေးခဲ့သော ယေရှု၏ တည်ရှိမှုကို တောင့်တနေကြသည်။

Trouble seemed crowding upon trouble. On the sixth day of the
week they had seen their Master die; on the frst day of the next week
they found themselves deprived of His body, and they were accused
of having stolen it away for the sake of deceiving the people. They
despaired of ever correcting the false impressions that were gaining
ground against them. They feared the enmity of the priests and the
wrath of the people. They longed for the presence of Jesus, who had
helped them in every perplexity.

“ကိုယ်တော်သည် ဣသရေလအမျိုးကို ကယ်တင်မည့်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ငါတို့ မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်” ဟူသော စကားကို သူတို့ မကြာခဏ ပြောဆိုကြသည်။ အထီးကျန်ခြင်းနှင့် နှလုံးသား နာကျင်ခြင်းတို့ဖြင့် “စိမ်းသောသစ်ပင်၌ ဤသို့ပြုလျှင်၊ သွေ့ခြောက်သော သစ်ပင်၌ အဘယ်သို့ ပြုကြမည်နည်း” ဟူသော ကိုယ်တော်၏စကားကို သူတို့ သတိရကြသည်။ လုကာ ၂၄:၂၁၊ ၂၃:၃၁။ သူတို့သည် အထက်ခန်းတွင် စုဝေးကြပြီး၊ သူတို့၏ ချစ်လှစွာသော ဆရာ၏ ကံကြမ္မာမျိုးသည် မိမိတို့အပေါ် အချိန်မရွေး ကျရောက်လာနိုင်သည်ကို သိသဖြင့် တံခါးများကို ပိတ်၍ ခိုင်မြဲစွာ စေ့ထားကြသည်။

Often they repeated the words, “We trusted that it had been He
which should have redeemed Israel.” Lonely and sick at heart they
remembered His words, “If they do these things in a green tree, what
shall be done in the dry?” Luke 24:21; 23:31. They met together in
the upper chamber, and closed and fastened the doors, knowing that
the fate of their beloved Teacher might at any time be theirs.

ထိုအချိန်တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူတို့သည် ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ကယ်တင်ရှင်ကို သိရှိခြင်းဖြင့် ဝမ်းမြောက်နေနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဥယျာဉ်ထဲတွင် မာရိသည် ငိုကြွေးရပ်နေခဲ့စဉ်တွင် ယေရှုသည် သူမ၏ အနီးအနားမှာပင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မျက်ရည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ကိုယ်တော့်ကို မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ချေ။ တပည့်တော်တို့၏ နှလုံးသားများမှာလည်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ကောင်းကင်တမန်များ၏ သတင်းစကား သို့မဟုတ် ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်၏ စကားများကို မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

And all the time they might have been rejoicing in the knowledge
of a risen Saviour. In the garden, Mary had stood weeping, when
Jesus was close beside her. Her eyes were so blinded by tears that
she did not discern Him. And the hearts of the disciples were so full
of grief that they did not believe the angels’ message or the words
of Christ Himself.

ယနေ့တိုင်အောင် ဤတပည့်တော်များ ပြုမူခဲ့သကဲ့သို့ ပြုမူနေသူများ အဘယ်မျှ များပြားသနည်း။ “သခင်ကို ယူသွားကြပြီ၊ ... ဘယ်နေရာမှာ ထားတယ်ဆိုတာ ကျွန်မတို့ မသိပါဘူး” ဟူသော မာရိ၏ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သော အော်ဟစ်သံကို ပဲ့တင်ထပ်နေသူများ အဘယ်မျှ များပြားသနည်း။ “အဘယ်ကြောင့် ငိုသနည်း၊ အဘယ်သူကို ရှာသနည်း” ဟူသော ကယ်တင်ရှင်၏ စကားများကို လူမည်မျှအား ပြောကြားနိုင်ပါသနည်း။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ အနီးအနားမှာပင် ရှိနေသော်လည်း၊ သူတို့၏ မျက်ရည်ဝေနေသော မျက်လုံးများသည် ကိုယ်တော့်ကို မမှတ်မိနိုင်ကြချေ။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို စကားပြောသော်လည်း သူတို့ နားမလည်ကြချေ။

How many are still doing what these disciples did! How many
echo Mary’s despairing cry, “They have taken away the Lord, ...
and we know not where they have laid Him”! To how many might
the Saviour’s words be spoken, “Why weepest thou? whom seekest
thou?” He is close beside them, but their tear-blinded eyes do not
discern Him. He speaks to them, but they do not understand.
694 The Desire of Ages

အို၊ ငုံ့ထားသော ဦးခေါင်းများကို မော့လိုက်နိုင်ကြပါစေ၊ ကိုယ်တော့်ကို တွေ့မြင်နိုင်ရန် မျက်စိများကို ဖွင့်လိုက်နိုင်ကြပါစေ၊ ကိုယ်တော်၏ အသံတော်ကို နားထောင်နိုင်ကြပါစေ။ “အလျင်အမြန်သွား၍ ကိုယ်တော် ထမြောက်တော်မူကြောင်း တပည့်တော်တို့အား ပြောကြလော့။” ကြီးမားသော ကျောက်ဖြင့် ပိတ်၍ ရောမတံဆိပ် ခတ်နှိပ်ထားသော ယောသပ်၏ ဂူသင်္ချိုင်းအသစ်ကို မကြည့်ကြပါနှင့်။ ခရစ်တော်သည် ထိုနေရာ၌ မရှိပါ။ အလွတ်ဖြစ်နေသော သင်္ချိုင်းဂူကို မကြည့်ကြပါနှင့်။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သူများ၊ အကူအညီမဲ့သူများကဲ့သို့ မငိုကြွေးကြပါနှင့်။ ယေရှုသည် အသက်ရှင်တော်မူ၏၊ ကိုယ်တော် အသက်ရှင်တော်မူသောကြောင့် ငါတို့သည်လည်း အသက်ရှင်ကြရလိမ့်မည်။ ကျေးဇူးတင်သော နှလုံးသားများမှလည်းကောင်း၊ သန့်ရှင်းသော မီးဖြင့် တို့ထိခြင်းခံရသော နှုတ်ခမ်းများမှလည်းကောင်း၊ ခရစ်တော် ထမြောက်တော်မူပြီ ဟူသော ဝမ်းမြောက်ဖွယ် သီချင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပါစေ။ ကိုယ်တော်သည် ငါတို့အတွက် အသနားခံပေးရန် အသက်ရှင်တော်မူ၏။ ဤမျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပါ၊ ၎င်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ခိုင်ခံ့သော ကျောက်ဆူးကဲ့သို့ မြဲမြံစေလိမ့်မည်။ ယုံကြည်လော့၊ ထိုသို့ယုံကြည်လျှင် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို မြင်ရလိမ့်မည်။

Oh that the bowed head might be lifted, that the eyes might be
opened to behold Him, that the ears might listen to His voice! “Go
quickly, and tell His disciples that He is risen.” Bid them look not to
Joseph’s new tomb, that was closed with a great stone, and sealed
with the Roman seal. Christ is not there. Look not to the empty
sepulcher. Mourn not as those who are hopeless and helpless. Jesus
lives, and because He lives, we shall live also. From grateful hearts,
from lips touched with holy fre, let the glad song ring out, Christ is
risen! He lives to make intercession for us. Grasp this hope, and it
will hold the soul like a sure, tried anchor. Believe, and thou shalt
see the glory of God.