အခန်း (၁၈) — ထိုသခင်သည်တိုးပွားခြင်းရှိရမည်

 

အခန်း ၁၈—“သူသည် တိုးပွားရမည်”

ဤစာသားသည် ရှင်ယောဟန်ခရစ်ဝင် ၃:၂၂-၃၆ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

တစ်ချိန်က ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်သည် နိုင်ငံအပေါ်၌ အုပ်ချုပ်သူများ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ သို့မဟုတ် မင်းညီမင်းသားများထက်ပင် သြဇာညောင်းခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသည် မိမိကိုယ်ကို မေရှိယအဖြစ် ကြေညာပြီး ရောမကို တော်လှန်ပုန်ကန်ခဲ့လျှင်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူထုသည် သူ၏အလံတော်အောက်သို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြမည်ဖြစ်သည်။ လောကအောင်နိုင်သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်ကို နှိုးဆွပေးနိုင်သော အရာမှန်သမျှကို စာတန်သည် ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်အား တိုက်တွန်းရန် အသင့်ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် မိမိတွင်ရှိသော တန်ခိုးအာဏာ သက်သေအထောက်အထားများ ရှိနေလင့်ကစား၊ သူသည် ထိုကြီးကျယ်သော လာဘ်ထိုးမှုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ မိမိအပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော အာရုံစိုက်မှုများကို အခြားသောအရှင် (ကိုယ်တော်) ထံသို့သာ လမ်းညွှန်ခဲ့သည်။

[178] Chapter 18—“He Must Increase”
This chapter is based on John 3:22-36.
For a time the Baptist’s influence over the nation had been greater
than that of its rulers, priests, or princes. If he had announced himself
as the Messiah, and raised a revolt against Rome, priests and people
would have flocked to his standard. Every consideration that appeals
to the ambition of the world’s conquerors Satan had stood ready to
urge upon John the Baptist. But with the evidence before him of his
power, he had steadfastly refused the splendid bribe. The attention
which was fxed upon him he had directed to Another.

ယခုတွင် သူသည် လူထု၏ကြည်ညိုမှု ရေစီးကြောင်းမှာ မိမိထံမှ ကယ်တင်ရှင်ထံသို့ ပြောင်းလဲစီးဆင်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ နည်းပါးသွားသည်။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မှ ယော်ဒန်မြစ်အနီးတစ်ဝိုက်သို့ ကြွလာသောအခါ၊ လူတို့သည် ကိုယ်တော့်တရားကို နားကြားရန် စုရုံးလာကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်အရေအတွက်မှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးပွားလာသည်။ များစွာသောသူတို့သည် ဗတ္တိဇံခံရန် လာကြသည်။ ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင် ဗတ္တိဇံမပေးသော်လည်း၊ တပည့်တော်များ၏ ဗတ္တိဇံပေးခြင်းကို ကိုယ်တော်ခွင့်ပြုထောက်ခံခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ရှေ့ပြေးသူ၏ သာသနာလုပ်ငန်းကို အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ယောဟန်၏ တပည့်တော်တို့သည် ယေရှု၏ တိုးပွားလာသော လူကြိုက်များမှုကို မနာလိုသောမျက်စိဖြင့် ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဝေဖန်ရန် အသင့်ရှိနေကြပြီး မကြာမီမှာပင် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ဗတ္တိဇံသည် ဝိညာဉ်ကို အပြစ်မှ စင်ကြယ်စေနိုင်သလားဟူသော မေးခွန်းနှင့်ပတ်သက်၍ သူတို့နှင့် ယုဒလူတို့အကြား အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ယေရှု၏ ဗတ္တိဇံသည် ယောဟန်၏ ဗတ္တိဇံနှင့် အခြေခံအားဖြင့် ကွဲပြားသည်ဟု သူတို့က အခိုင်အမာဆိုကြသည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ဗတ္တိဇံပေးရာတွင် အသုံးပြုသင့်သော စကားလုံးပုံစံနှင့် ပတ်သက်၍လည်းကောင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် တပည့်တော်များ၏ ဗတ္တိဇံပေးပိုင်ခွင့်နှင့် ပတ်သက်၍လည်းကောင်း ခရစ်တော်၏ တပည့်တော်များနှင့် အငြင်းပွားခဲ့ကြသည်။

Now he saw the tide of popularity turning away from himself
to the Saviour. Day by day the crowds about him lessened. When
Jesus came from Jerusalem to the region about Jordan, the people
flocked to hear Him. The number of His disciples increased daily.
Many came for baptism, and while Christ Himself did not baptize,
He sanctioned the administration of the ordinance by His disciples.
Thus He set His seal upon the mission of His forerunner. But the
disciples of John looked with jealousy upon the growing popularity
of Jesus. They stood ready to criticize His work, and it was not long
before they found occasion. A question arose between them and the
Jews as to whether baptism availed to cleanse the soul from sin; they
maintained that the baptism of Jesus differed essentially from that
of John. Soon they were in dispute with Christ’s disciples in regard
to the form of words proper to use at baptism, and fnally as to the
right of the latter to baptize at all.

ယောဟန်၏ တပည့်တော်တို့သည် သူ၏ထံသို့လာ၍ “အရှင်ဘုရား၊ ယော်ဒန်မြစ်တစ်ဖက်၌ ကိုယ်တော်နှင့်အတူရှိ၍ ကိုယ်တော်သက်သေခံခဲ့သောသူသည် ဗတ္တိဇံပေးလျက်ရှိပါ၏။ လူအပေါင်းတို့သည်လည်း ထိုသူထံသို့ သွားကြပါ၏” ဟု မကျေမနပ် ပြောဆိုကြသည်။ ဤစကားများမှတစ်ဆင့် စာတန်သည် ယောဟန်အား စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ယောဟန်၏ သာသနာလုပ်ငန်းမှာ ပြီးဆုံးတော့မည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ သူသည် ခရစ်တော်၏အမှုတော်ကို နှောင့်နှေးအောင် လုပ်ဆောင်ရန် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသေးသည်။ အကယ်၍ သူသည် မိမိကိုယ်ကို သနားဂရုဏာသက်ကာ၊ ရာထူးနေရာ ဖယ်ပေးရခြင်းအပေါ် ဝမ်းနည်းခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်ခြင်းများကို ဖော်ပြခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ သူသည် သဘောထားကွဲလွဲမှု၏ မျိုးစေ့ကို ကြဲမိမည်ဖြစ်ပြီး၊ မနာလိုမှုနှင့် ငြူစူမှုများကို အားပေးရာရောက်ကာ ဧဝံဂေလိတရား၏ တိုးတက်မှုကို ဆိုးရွားစွာ အဟန့်အတား ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

[179] The disciples of John came to him with their grievances, saying,
“Rabbi, He that was with thee beyond Jordan, to whom thou bearest
witness, behold, the same baptizeth, and all men come to Him.”
Through these words, Satan brought temptation upon John. Though
John’s mission seemed about to close, it was still possible for him to
hinder the work of Christ. If he had sympathized with himself, and
expressed grief or disappointment at being superseded, he would
142
“He Must Increase” 143
have sown the seeds of dissension, would have encouraged envy
and jealousy, and would seriously have impeded the progress of the
gospel.

ယောဟန်တွင် လူသားတို့၌ရှိတတ်သော သဘာဝအားနည်းချက်နှင့် ချို့ယွင်းချက်များ ရှိသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်နှင့် ထိတွေ့မှုက သူ့ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ သူသည် အတ္တနှင့် ရည်မှန်းချက်ကြီးမှုတို့ မကူးစက်နိုင်သော၊ မနာလိုမှုဟူသော အဆိပ်ငွေ့တို့နှင့် ဝေးကွာသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိတပည့်တော်များ၏ မကျေနပ်မှုအပေါ် မည်သည့်စာနာမှုကိုမျှ မပြသခဲ့ဘဲ၊ မေရှိယနှင့် မိမိ၏ ဆက်နွယ်မှုကို မည်မျှ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ကြောင်းနှင့် မိမိလမ်းပြင်ပေးခဲ့သော အရှင်ကို မည်မျှ ဝမ်းမြောက်စွာ ကြိုဆိုကြောင်းကိုသာ ပြသခဲ့သည်။

John had by nature the faults and weaknesses common to humanity, but the touch of divine love had transformed him. He dwelt
in an atmosphere uncontaminated with selfshness and ambition,
and far above the miasma of jealousy. He manifested no sympathy
with the dissatisfaction of his disciples, but showed how clearly he
understood his relation to the Messiah, and how gladly he welcomed
the One for whom he had prepared the way.

သူက “ကောင်းကင်ဘုံက မပေးလျှင် လူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မရနိုင်။ ငါသည် ခရစ်တော်မဟုတ်၊ ထိုအရှင်၏ရှေ့၌ စေလွှတ်ခြင်းခံရသောသူဖြစ်သည်ဟု ငါပြောခဲ့သည်ကို သင်တို့ကိုယ်တိုင် သက်သေရှိကြ၏။ မင်္ဂလာဆောင်သတို့သမီးကို ရသောသူသည် မင်္ဂလာဆောင်သတို့သားဖြစ်၏။ သို့သော် မင်္ဂလာဆောင်သတို့သား၏ အနီး၌ရပ်၍ နားထောင်နေသော အဆွေခင်ပွန်းသည် သတို့သား၏ အသံကြောင့် အလွန်ဝမ်းမြောက်တတ်၏” ဟု ဆိုသည်။

He said, “A man can receive nothing, except it be given him
from heaven. Ye yourselves bear me witness, that I said, I am not the
Christ, but that I am sent before Him. He that hath the bride is the
bridegroom: but the friend of the bridegroom, which standeth and
heareth him, rejoiceth greatly because of the bridegroom’s voice.”

ယောဟန်သည် မိမိကိုယ်ကို စေ့စပ်ထားသူ နှစ်ဦးကြားတွင် လမ်းဖောက်ပေးကာ မင်္ဂလာပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ပေးသော အဆွေခင်ပွန်း သို့မဟုတ် တမန်တစ်ဦးအဖြစ် တင်စားခဲ့သည်။ သတို့သားသည် သတို့သမီးကို လက်ခံရရှိပြီးသောအခါ၊ ထိုအဆွေခင်ပွန်း၏ တာဝန်မှာ ပြီးမြောက်လေပြီ။ သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ပေါင်းစည်းပေးခဲ့သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ဝမ်းမြောက်နေသည်။ ထို့အတူ ယောဟန်သည်လည်း လူတို့ကို ယေရှုထံသို့ လမ်းညွှန်ရန် ခေါ်ယူခြင်းခံရပြီး၊ ကယ်တင်ရှင်၏ အမှုတော်အောင်မြင်မှုကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ သူ၏ဝမ်းမြောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက “ဤသို့လျှင် ငါ့ဝမ်းမြောက်ခြင်း အစုံအလင်ရှိ၏။ ထိုအရှင်သည် ကြီးပွားရမည်၊ ငါမူကား ဆုတ်ယုတ်ရမည်” ဟု ဆိုသည်။

John represented himself as the friend who acted as a messenger
between the betrothed parties, preparing the way for the marriage.
When the bridegroom had received his bride, the mission of the
friend was fulflled. He rejoiced in the happiness of those whose
union he had promoted. So John had been called to direct the people
to Jesus, and it was his joy to witness the success of the Saviour’s
work. He said, “This my joy therefore is fulflled. He must increase,
but I must decrease.”

ရွေးနှုတ်ရှင်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် မျှော်ကြည့်ကာ ယောဟန်သည် မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်း၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူသည် လူတို့ကို မိမိထံသို့ ဆွဲဆောင်ရန် မကြိုးစားခဲ့ဘဲ၊ သူတို့၏ အတွေးအာရုံများကို ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်တော်အပေါ်၌ နားခိုသည်အထိ မြင့်ထက်မြင့်အောင် မြှင့်တင်ပေးရန်သာ ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်မှာ အသံတစ်ခု၊ တောကန္တာရထဲမှ ဟစ်ကြော်သံတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုတွင် လူအပေါင်း၏ မျက်စိတို့သည် အသက်၏အလင်းတော်ထံသို့ လှည့်သွားစေရန်အတွက် သူသည် တိတ်ဆိတ်ခြင်းနှင့် လူမသိသူမသိ အခြေအနေကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံခဲ့သည်။

Looking in faith to the Redeemer, John had risen to the height
of self-abnegation. He sought not to attract men to himself, but to
lift their thoughts higher and still higher, until they should rest upon
the Lamb of God. He himself had been only a voice, a cry in the
wilderness. Now with joy he accepted silence and obscurity, that the
eyes of all might be turned to the Light of life.

ဘုရားသခင်၏ တမန်များအဖြစ် မိမိတို့၏ ခေါ်ယူခြင်းအပေါ် သစ္စာရှိသောသူတို့သည် မိမိတို့အတွက် ဂုဏ်အသရေကို ရှာဖွေမည်မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်ကိုချစ်သောစိတ်သည် ခရစ်တော်ကိုချစ်သောစိတ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။ မည်သည့် ပြိုင်ဆိုင်မှုကမျှ အဖိုးတန်သော ဧဝံဂေလိအမှုကို ပျက်စီးစေမည်မဟုတ်။ သူတို့သည် ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်ကဲ့သို့ပင် “လောက၏အပြစ်ကို ဖယ်ရှားသော ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်တော်ကို ကြည့်လော့” (ယောဟန် ၁:၂၉) ဟု ကြွေးကြော်ရန်မှာ မိမိတို့၏အမှုဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုကြလိမ့်မည်။ သူတို့သည် ယေရှုကို မြှင့်တင်ကြလိမ့်မည်၊ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လူသားမျိုးနွယ်သည်လည်း မြှင့်တင်ခြင်း ခံရလိမ့်မည်။ “ထာဝရကာလပတ်လုံး တည်တော်မူထသော၊ သန့်ရှင်းသောနာမရှိတော်မူထသော၊ မြင့်မြတ်သောအရှင်သည် မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ငါသည် မြင့်မြတ်သန့်ရှင်းသော အရပ်၌နေ၏။ ထိုမှတစ်ပါး စိတ်နှိမ့်ချသောသူတို့၏ ဝိညာဉ်ကို လန်းဆန်းစေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ နောင်တရသောသူတို့၏ နှလုံးကို လန်းဆန်းစေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ နောင်တရလျက် စိတ်နှိမ့်ချသောသူတို့နှင့်အတူ ငါနေ၏” (ဟေရှာယ ၅၇:၁၅)။

Those who are true to their calling as messengers for God will
not seek honor for themselves. Love for self will be swallowed up in
love for Christ. No rivalry will mar the precious cause of the gospel.
They will recognize that it is their work to proclaim, as did John the
Baptist, “Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the [180]
world.” John 1:29. They will lift up Jesus, and with Him humanity
will be lifted up. “Thus saith the high and lofty One that inhabiteth
eternity, whose name is Holy; I dwell in the high and holy place,
with him also that is of a contrite and humble spirit, to revive the
144 The Desire of Ages
spirit of the humble, and to revive the heart of the contrite ones.”
Isaiah 57:15.

မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ထားသော ပရောဖက်၏ ဝိညာဉ်သည် ဘုရားသခင်၏ အလင်းတော်နှင့် ပြည့်ဝနေခဲ့သည်။ သူသည် ကယ်တင်ရှင်၏ ဘုန်းတော်ကို သက်သေခံသောအခါ၊ သူ၏စကားများသည် ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင် နိကောဒင်နှင့် စကားပြောစဉ်က မိန့်ကြားခဲ့သော စကားများနှင့် ထပ်တူနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ယောဟန်က “အထက်ကကြွလာသောသူသည် ခပ်သိမ်းသောသူတို့ထက် ကြီးမြတ်တော်မူ၏။ မြေကြီးနှင့်စပ်ဆိုင်သောသူသည် မြေကြီးသားဖြစ်၍ မြေကြီးအကြောင်းကို ပြောတတ်၏။ ကောင်းကင်ဘုံက ကြွလာသောသူသည် ခပ်သိမ်းသောသူတို့ထက် ကြီးမြတ်တော်မူ၏။ ... ဘုရားသခင် စေလွှတ်တော်မူသောသူသည် ဘုရားသခင်၏ စကားတော်ကို မြွက်ဆို၏။ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်သည် ဝိညာဉ်တော်ကို ထိုအရှင်အား အတိုင်းအတာမရှိ ပေးတော်မူ၏” ဟု ဆိုသည်။ ခရစ်တော်ကလည်း “ငါသည် ကိုယ်အလိုသို့မလိုက်၊ ငါ့ကိုစေလွှတ်တော်မူသော ခမည်းတော်၏ အလိုတော်သို့လိုက်၏” (ယောဟန် ၅:၃၀) ဟု မိန့်ကြားနိုင်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော့်အပေါ်တွင်လည်း “ကိုယ်တော်သည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို နှစ်သက်၍ ဒုစရိုက်ကို မုန်းတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၊ ကိုယ်တော်၏ဘုရားသခင်သည် အဖော်တို့ထက် သာ၍ ကိုယ်တော်ကို ဝမ်းမြောက်ခြင်းဆီနှင့် ဘိသိက်ပေးတော်မူပြီ” (ဟေဗြဲ ၁:၉) ဟု ကြေညာထားသည်။ ခမည်းတော်သည် “ဝိညာဉ်တော်ကို ထိုအရှင်အား အတိုင်းအတာမရှိ ပေးတော်မူ၏။”

The soul of the prophet, emptied of self, was flled with the light
of the divine. As he witnessed to the Saviour’s glory, his words were
almost a counterpart of those that Christ Himself had spoken in His
interview with Nicodemus. John said, “He that cometh from above
is above all: he that is of the earth is earthly, and speaketh of the
earth: He that cometh from heaven is above all.... For He whom God
hath sent speaketh the words of God: for God giveth not the Spirit
by measure unto Him.” Christ could say, “I seek not Mine own will,
but the will of the Father which hath sent Me.” John 5:30. To Him
it is declared, “Thou hast loved righteousness, and hated iniquity;
therefore God, even Thy God, hath anointed Thee with the oil of
gladness above Thy fellows.” Hebrews 1:9. The Father “giveth not
the Spirit by measure unto Him.”

ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်များအတွက်လည်း ထို့အတူပင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ရန် အသင့်ရှိမှသာ ကောင်းကင်၏အလင်းကို ရရှိနိုင်သည်။ ခပ်သိမ်းသော အတွေးအာရုံတို့ကို ခရစ်တော်၏ စကားနားထောင်ခြင်းအောက်သို့ သိမ်းကျုံးယူဆောင်လာရန် သဘောမတူသရွေ့၊ ဘုရားသခင်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ကျွန်ုပ်တို့ မပိုင်းခြားနိုင်သလို ခရစ်တော်ကိုလည်း ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် လက်မခံနိုင်ပါ။ ဤသို့ပြုသောသူ အပေါင်းတို့အား သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို အတိုင်းအတာမရှိ ပေးတော်မူသည်။ ခရစ်တော်၌ “ဘုရားသခင်၏ ဇာတိတော်အလုံးစုံသည် ကိုယ်ထင်ရှားလျက် ကိန်းဝပ်တော်မူ၏။ သင်တို့သည်လည်း ထိုအရှင်၌ ပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ကြပြီ” (ကောလောသဲ ၂:၉၊ ၁၀)။

[181] So with the followers of Christ. We can receive of heaven’s light
only as we are willing to be emptied of self. We cannot discern
the character of God, or accept Christ by faith, unless we consent
to the bringing into captivity of every thought to the obedience of
Christ. To all who do this the Holy Spirit is given without measure.
In Christ “dwelleth all the fullness of the Godhead bodily, and in
Him ye are made full.” Colossians 2:9, 10, R. V.

ယောဟန်၏ တပည့်တော်များက လူအပေါင်းတို့သည် ခရစ်တော်ထံသို့ သွားနေကြသည်ဟု ပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း၊ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အမြင်ဖြင့် ယောဟန်က “ကိုယ်တော်၏ သက်သေခံချက်ကို မည်သူမျှ လက်မခံ” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ကိုယ်တော့်ကို အပြစ်မှ ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် လက်ခံရန် အသင့်ရှိသူမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ သို့သော် “သက်သေခံချက်ကို လက်ခံသောသူသည် ဘုရားသခင် မှန်ကန်တော်မူကြောင်းကို တံဆိပ်ခတ်နှိပ်လေပြီ” (ယောဟန် ၃:၃၃)။ “သားတော်ကို ယုံကြည်သောသူသည် ထာဝရအသက်ကို ရ၏။” ခရစ်တော်၏ ဗတ္တိဇံလား၊ ယောဟန်၏ ဗတ္တိဇံလား၊ မည်သည်က အပြစ်မှ စင်ကြယ်စေသနည်းဟူသော အငြင်းပွားမှုမှာ မလိုအပ်ပါ။ ဝိညာဉ်ကို အသက်ပေးသောအရာမှာ ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်သာ ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်နှင့် ကင်းကွာလျှင် ဗတ္တိဇံသည်လည်း အခြားသော ဝတ်ပြုမှုများကဲ့သို့ပင် အကျိုးမရှိသော ပုံသဏ္ဌာန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ “သားတော်ကို မယုံကြည်သောသူမူကား အသက်ကိုမမြင်ရ။”

The disciples of John had declared that all men were coming
to Christ; but with clearer insight, John said, “No man receiveth
His witness;” so few were ready to accept Him as the Saviour from
sin. But “he that hath received His witness hath set his seal to this,
that God is true.” John 3:33, R. V. “He that believeth on the Son
hath everlasting life.” No need of disputation as to whether Christ’s
baptism or John’s purifed from sin. It is the grace of Christ that
gives life to the soul. Apart from Christ, baptism, like any other
service, is a worthless form. “He that believeth not the Son shall not
see life.”

ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန် ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံခဲ့သော ခရစ်တော်၏ အမှုတော်အောင်မြင်မှု သတင်းသည် ယေရုရှလင်ရှိ အာဏာပိုင်များထံသို့လည်း ရောက်ရှိသွားသည်။ လူတို့သည် ဝတ်ပြုကျောင်းများကို စွန့်ခွာပြီး တောကန္တာရထဲသို့ စုပြုံသွားကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိ (ဆရာ) များသည် ယောဟန်၏ သြဇာအာဏာအပေါ် မနာလိုဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုတွင် လူထုကို ဆွဲဆောင်နိုင်သော ပိုမိုကြီးမားသည့် တန်ခိုးရှိသူ တစ်ဦး ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဣသရေလ ခေါင်းဆောင်များသည် ယောဟန်ကဲ့သို့ “ထိုအရှင်သည် ကြီးပွားရမည်၊ ငါမူကား ဆုတ်ယုတ်ရမည်” ဟု မပြောလိုကြပါ။ သူတို့သည် မိမိတို့ထံမှ လူများကို ဆွဲဆောင်သွားသော ထိုအမှုတော်ကို အဆုံးသတ်ရန် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်အသစ်ဖြင့် ထကြွလာကြသည်။

The success of Christ’s work, which the Baptist had received
with such joy, was reported also to the authorities at Jerusalem. The
priests and rabbis had been jealous of John’s influence as they saw
the people leaving the synagogues and flocking to the wilderness; but
here was One who had still greater power to attract the multitudes.
Those leaders in Israel were not willing to say with John, “He must
“He Must Increase” 145
increase, but I must decrease.” They arose with a new determination
to put an end to the work that was drawing the people away from
them.

ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များနှင့် ယောဟန်၏ တပည့်တော်များကြားတွင် သဘောထားကွဲလွဲမှုဖြစ်စေရန် သူတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြမည်ကို ယေရှု သိတော်မူသည်။ လောကသို့ ပေးသနားခဲ့သမျှသော အကြီးမြတ်ဆုံး ပရောဖက်များအနက် တစ်ဦးကို တိုက်စားသွားမည့် မုန်တိုင်းတစ်ခု ဆင်လာနေသည်ကို ကိုယ်တော် သိတော်မူသည်။ နားလည်မှုလွဲခြင်း သို့မဟုတ် သဘောထားကွဲလွဲခြင်း အကြောင်းတရားမှန်သမျှကို ရှောင်ရှားလိုသဖြင့်၊ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏အမှုတော်များကို တိတ်တဆိတ် ရပ်နားကာ ဂါလိလဲပြည်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း သမ္မာတရားအပေါ် သစ္စာရှိသော်လည်း၊ သဘောထားကွဲလွဲမှုနှင့် နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းသို့ ဦးတည်စေနိုင်သော အရာမှန်သမျှကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားသင့်သည်။ အကြောင်းမူကား ထိုသို့သော အရာများ ပေါ်ပေါက်လာတိုင်း ဝိညာဉ်များ ဆုံးရှုံးခြင်းသို့ ရောက်ရတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သဘောထားကွဲလွဲမှု ဖြစ်စေနိုင်သော အခြေအနေများ ပေါ်ပေါက်လာတိုင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယေရှုနှင့် ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်တို့၏ ပုံသက်သေကို လိုက်နာသင့်သည်။

Jesus knew that they would spare no effort to create a division
between His own disciples and those of John. He knew that the
storm was gathering which would sweep away one of the greatest
prophets ever given to the world. Wishing to avoid all occasion for
misunderstanding or dissension, He quietly ceased His labors, and
withdrew to Galilee. We also, while loyal to truth, should try to avoid
all that may lead to discord and misapprehension. For whenever
these arise, they result in the loss of souls. Whenever circumstances
occur that threaten to cause division, we should follow the example
of Jesus and of John the Baptist.

ယောဟန်သည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးသမားအဖြစ် ဦးဆောင်ရန် ခေါ်ယူခြင်းခံရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏တပည့်တော်များသည် သူအပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်မိပြီး၊ အမှုတော်အောင်မြင်မှုသည် သူ၏ကြိုးစားအားထုတ်မှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်ဟု ခံစားမိကာ၊ သူသည် ဘုရားသခင် အသုံးပြုနေသော လက်နက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်ဟူသောအချက်ကို မျက်ကွယ်ပြုမိမည့် အန္တရာယ်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယောဟန်၏ အမှုတော်သည် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ အုတ်မြစ်ချရန်အတွက် မလုံလောက်ခဲ့ပါ။ သူသည် မိမိ၏ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်သောအခါ၊ သူ၏သက်သေခံချက်ဖြင့် မပြီးမြောက်နိုင်သော အခြားအမှုတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်လာသည်။ ယောဟန်၏ တပည့်တော်များသည် ဤအချက်ကို နားမလည်ခဲ့ကြပါ။ ခရစ်တော်သည် ထိုအမှုကို လုပ်ဆောင်ရန် ကြွလာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူတို့သည် မနာလိုဖြစ်ကာ မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

John had been called to lead out as a reformer. Because of
this, his disciples were in danger of fxing their attention upon him,
feeling that the success of the work depended upon his labors, and
losing sight of the fact that he was only an instrument through which
God had wrought. But the work of John was not suffcient to lay
the foundation of the Christian church. When he had fulflled his [182]
mission, another work was to be done, which his testimony could not
accomplish. His disciples did not understand this. When they saw
Christ coming in to take the work, they were jealous and dissatisfed.

ထိုကဲ့သို့သော အန္တရာယ်မျိုး ယနေ့တိုင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် လူတစ်ဦးကို အမှုတစ်ခု လုပ်ဆောင်ရန် ခေါ်ယူသည်။ သူ၏ အရည်အချင်းရှိသလောက် ထိုအမှုကို လုပ်ဆောင်ပြီးသောအခါ၊ ဘုရားသခင်သည် ထိုအမှုကို ရှေ့ဆက်သယ်ဆောင်ရန် အခြားသူများကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။ သို့သော် ယောဟန်၏ တပည့်တော်များကဲ့သို့ပင် များစွာသောသူတို့သည် အမှုတော်အောင်မြင်မှုမှာ ပထမဦးဆုံး လုပ်ဆောင်သူအပေါ်၌သာ မူတည်သည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။ အာရုံစိုက်မှုမှာ ဘုရားသခင်ထံတွင် မဟုတ်ဘဲ လူသားထံ၌သာ ရှိနေပြီး၊ မနာလိုမှုများ ဝင်ရောက်လာကာ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်မှာ ပျက်စီးရတတ်သည်။ ဤသို့ အလွန်အကျွံ ချီးမြှောက်ခြင်း ခံရသူသည်လည်း မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုလွန်ကဲရန် စုံစမ်းခြင်း ခံရတတ်သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်အပေါ် မှီခိုနေရမှုကို သတိမမူမိတော့ပေ။ လူတို့သည် လမ်းညွှန်မှုအတွက် လူကိုသာ အားကိုးရန် သင်ကြားခံရပြီး၊ ထိုသို့ဖြင့် အမှားထဲသို့ ကျရောက်ကာ ဘုရားသခင်နှင့် ဝေးကွာသွားကြရသည်။

The same dangers still exist. God calls a man to do a certain
work; and when he has carried it as far as he is qualifed to take it,
the Lord brings in others, to carry it still farther. But, like John’s
disciples, many feel that the success of the work depends on the frst
laborer. Attention is fxed upon the human instead of the divine,
jealousy comes in, and the work of God is marred. The one thus
unduly honored is tempted to cherish self-confdence. He does not
realize his dependence on God. The people are taught to rely on
man for guidance, and thus they fall into error, and are led away
from God.

ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်သည် လူသား၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အမှတ်အသားကို မဆောင်ရပါ။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်းဆုံး အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မည့် မတူညီသော ကိုယ်စားလှယ်များကို အခါအားလျော်စွာ ခေါ်ဆောင်လာပါလိမ့်မည်။ ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်ကဲ့သို့ “ထိုအရှင်သည် ကြီးပွားရမည်၊ ငါမူကား ဆုတ်ယုတ်ရမည်” ဟု ဆိုကာ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချရန် အသင့်ရှိသောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။

The work of God is not to bear the image and superscription of
man. From time to time the Lord will bring in different agencies,
through whom His purpose can best be accomplished. Happy are
they who are willing for self to be humbled, saying with John the
Baptist, “He must increase, but I must decrease.”