အခန်း (၃၀) — ကိုယ်တော်သည်တစ်ကျိပ်နှစ်ပါးသောတမန်တော်များအားခန့်ထားတော်မူခြင်း

 

အခန်း (၃၀) — “ကိုယ်တော်သည် တစ်ကျိပ်နှစ်ပါးတို့ကို ခန့်ထားတော်မူ၏” [၂၉၀] 

ဤအခန်းသည် မာကု ၃:၁၃-၁၉ နှင့် လုကာ ၆:၁၂-၁၆ ကို အခြေခံထားသည်။

Chapter 30—“He Ordained Twelve” [290]
This chapter is based on Mark 3:13-19; Luke 6:12-16.

“ကိုယ်တော်သည် တောင်ပေါ်သို့တက်၍ အလိုရှိတော်မူသောသူတို့ကို ခေါ်တော်မူသဖြင့်၊ ထိုသူတို့သည် အထံတော်သို့ လာကြ၏။ မိမိနှင့်အတူ ရှိစေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ တရားဟောစေခြင်းငှာ စေလွှတ်ခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ တစ်ကျိပ်နှစ်ပါးတို့ကို ခန့်ထားတော်မူ၏။”

“And He goeth up into a mountain, and calleth unto Him whom
He would: and they came unto Him. And He ordained twelve, that
they should be with Him, and that He might send them forth to
preach.”

ဂါလိလဲအိုင်နှင့် မနီးမဝေးရှိ တောင်စောင်းမှ အရိပ်ကောင်းသော သစ်ပင်များအောက်တွင် တစ်ကျိပ်နှစ်ပါးတို့ကို တမန်တော်များအဖြစ် ခေါ်ယူခဲ့ပြီး တောင်ပေါ်ဒေသနာကိုလည်း ဟောကြားခဲ့သည်။ လယ်ကွင်းများနှင့် တောင်ကုန်းများသည် ယေရှုအနှစ်သက်ဆုံးနေရာများဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်အများစုကို ဗိမာန်တော် သို့မဟုတ် တရားဇရပ်များထဲတွင်ထက် ကောင်းကင်ပြာအောက်၌ ပို၍ဟောကြားခဲ့သည်။ မည်သည့်တရားဇရပ်မျှ ကိုယ်တော်နောက်သို့ လိုက်ပါလာသော လူအုပ်ကြီးကို ဆန့်အောင် လက်ခံနိုင်မည်မဟုတ်သော်လည်း၊ ဤအကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းကြောင့်သာ လယ်ကွင်းနှင့် တောအုပ်များတွင် သွန်သင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါ။ ယေရှုသည် သဘာဝအလှတရားများကို ချစ်မြတ်နိုးတော်မူ၏။ ကိုယ်တော့်အတွက်မူ တိတ်ဆိတ်သော အနားယူရာနေရာတိုင်းသည် သန့်ရှင်းသော ဗိမာန်တော်ပင် ဖြစ်သည်။

It was beneath the sheltering trees of the mountainside, but a
little distance from the Sea of Galilee, that the twelve were called
to the apostolate, and the Sermon on the Mount was given. The
felds and hills were the favorite resorts of Jesus, and much of His
teaching was given under the open sky, rather than in the temple or
the synagogues. No synagogue could have received the throngs that
followed Him; but not for this reason only did He choose to teach in
the felds and groves. Jesus loved the scenes of nature. To Him each
quiet retreat was a sacred temple.

ဧဒင်ဥယျာဉ်ရှိ သစ်ပင်များအောက်တွင် ကမ္ဘာဦးလူသားတို့သည် သူတို့၏ ဝတ်ပြုရာနေရာကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာ၌ ခရစ်တော်သည် လူသားတို့၏ ဖခင်နှင့် စကားပြောဆိုခဲ့သည်။ ပရဒိသုဘုံမှ နှင်ထုတ်ခံရသောအခါ၌လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ ကမ္ဘာဦးမိဘများသည် လယ်ကွင်းနှင့် တောအုပ်များတွင် ဆက်လက်ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခဲ့ကြပြီး၊ ထိုနေရာ၌ပင် ခရစ်တော်သည် သူတို့အား ကျေးဇူးတော်ဧဝံဂေလိတရားနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ မံရေအရပ်ရှိ သပိတ်ပင်များအောက်တွင် အာဗြဟံနှင့် စကားပြောခဲ့သူ၊ အိဇက်သည် ညနေချမ်း၌ [၂၉၁] လယ်ကွင်းပြင်သို့ ဆုတောင်းရန် ထွက်လာစဉ် တွေ့ဆုံခဲ့သူ၊ ဗေသလတောင်စောင်းတွင် ယာကုပ်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သူ၊ မိဒျန်တောင်တန်းများတွင် မောရှေနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သူနှင့် မိမိ၏သိုးအုပ်ကို စောင့်နေသော သူငယ်ဒါဝိဒ်နှင့်အတူ ရှိခဲ့သူမှာ ခရစ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ ညွှန်ကြားချက်ကြောင့်ပင် ဟေဗြဲလူမျိုးတို့သည် တစ်နှစ်လျှင် တစ်ပတ်မျှ မိမိတို့အိမ်များမှ ထွက်ခွာကာ “ကောင်းသောသစ်ပင်အကိုင်းအခက်များ၊ စွန်ပလွံခက်များ၊ ထူထပ်သောသစ်ပင်အကိုင်းအခက်များနှင့် ချောင်းနား၌ရှိသော မိုးမခခက်များ” ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တဲများတွင် ဆယ့်ငါးရာစုတိုင်အောင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၃:၄၀။

It was under the trees of Eden that the frst dwellers on earth
had chosen their sanctuary. There Christ had communed with the
father of mankind. When banished from Paradise, our frst parents
still worshiped in the felds and groves, and there Christ met them
with the gospel of His grace. It was Christ who spoke with Abraham
under the oaks at Mamre; with Isaac as he went out to pray in the [291]
felds at the eventide; with Jacob on the hillside at Bethel; with
Moses among the mountains of Midian; and with the boy David as
he watched his flocks. It was at Christ’s direction that for ffteen
centuries the Hebrew people had left their homes for one week every
year, and had dwelt in booths formed from the green branches “of
goodly trees, branches of palm trees, and the boughs of thick trees,
and willows of the brook.” Leviticus 23:40.

ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို လေ့ကျင့်ပေးရာတွင် မြို့ပြ၏ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုများမှ ခွာ၍ လယ်ကွင်းနှင့် တောင်ကုန်းများ၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ဆုတ်ခွာရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်တော်သွန်သင်လိုသော မိမိကိုယ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာများနှင့် ပိုမိုကိုက်ညီသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းအတွင်း၌လည်း ပြာလွင်သော ကောင်းကင်အောက်၊ မြက်ခင်းပြင်ရှိသော တောင်စောင်း သို့မဟုတ် အိုင်နားရှိ ကမ်းခြေများတွင် လူစုလူဝေးကို စုဝေးစေရသည်ကို နှစ်သက်တော်မူ၏။ ဤနေရာတွင် ကိုယ်တော်တိုင် ဖန်ဆင်းထားသော လက်ရာများ ဝန်းရံလျက်၊ ကိုယ်တော်သည် နားထောင်သူတို့၏ အတွေးများကို လူလုပ်အရာများမှ သဘာဝအရာများဆီသို့ လှည့်ပေးနိုင်သည်။ သဘာဝတရား၏ ကြီးထွားဖွံ့ဖြိုးမှုများတွင် ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော် နိယာမများကို ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ တောင်ကုန်းများသို့ မျှော်ကြည့်၍ ကိုယ်တော်၏ လက်ရာတော်များကို ရှုမြင်သောအခါ၊ ဘုရားသခင်၏ အမှန်တရားနှင့်ဆိုင်သော အဖိုးတန်သင်ခန်းစာများကို သင်ယူနိုင်ကြသည်။ ခရစ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များသည် သဘာဝတရားထဲမှ အရာများအားဖြင့် သူတို့ထံ ထပ်ကာထပ်ကာ ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်ကို နှလုံးသားတွင် ဆောင်လျက် လယ်ကွင်းပြင်သို့ ထွက်သွားသောသူတိုင်းသည်လည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော လွှမ်းမိုးမှုဖြင့် ဝန်းရံခံထားရသည်ကို ခံစားရလိမ့်မည်။ သဘာဝအရာများသည် ကျွန်ုပ်တို့အရှင်မြတ်၏ ပုံပမာများကို ဆက်လက်ပြောဆိုကာ ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များကို ပြန်လည်ဟောကြားနေကြသည်။ သဘာဝတရားထဲ၌ ဘုရားသခင်နှင့် မိဿဟာယဖွဲ့ခြင်းဖြင့် စိတ်နှလုံးသည် မြင့်မားလာပြီး နှလုံးသားသည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရရှိသည်။

In training His disciples, Jesus chose to withdraw from the confusion of the city to the quiet of the felds and hills, as more in
harmony with the lessons of self-abnegation He desired to teach
them. And during His ministry He loved to gather the people about
243
244 The Desire of Ages
Him under the blue heavens, on some grassy hillside, or on the beach
beside the lake. Here, surrounded by the works of His own creation,
He could turn the thoughts of His hearers from the artifcial to the
natural. In the growth and development of nature were revealed the
principles of His kingdom. As men should lift up their eyes to the
hills of God, and behold the wonderful works of His hands, they
could learn precious lessons of divine truth. Christ’s teaching would
be repeated to them in the things of nature. So it is with all who go
into the felds with Christ in their hearts. They will feel themselves
surrounded with a holy influence. The things of nature take up the
parables of our Lord, and repeat His counsels. By communion with
God in nature, the mind is uplifted, and the heart fnds rest.

ခရစ်တော် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ရှိနေမည့် အသင်းတော်ကို ဖွဲ့စည်းရန် ပထမခြေလှမ်းကို ယခုစတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ကုန်ကျစရိတ်ကြီးမားသော ဝတ်ပြုရာဗိမာန်မရှိသော်လည်း၊ ကယ်တင်ရှင်သည် ကိုယ်တော်မြတ် နှစ်သက်သော ဆိတ်ငြိမ်ရာသို့ တပည့်တော်များကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့၏ သန့်ရှင်းသော အတွေ့အကြုံများသည် တောင်တန်း၊ ချိုင့်ဝှမ်းနှင့် ပင်လယ်တို့၏ အလှတရားများနှင့်အတူ သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ထာဝစဉ် စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

The frst step was now to be taken in the organization of the
church that after Christ’s departure was to be His representative on
earth. No costly sanctuary was at their command, but the Saviour
led His disciples to the retreat He loved, and in their minds the
sacred experiences of that day were forever linked with the beauty
of mountain and vale and sea.

ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို ခေါ်ယူခဲ့ခြင်းမှာ၊ သူတို့သည် ကိုယ်တော်နှင့် ပတ်သက်၍ မြင်ခဲ့ကြားခဲ့သမျှကို လောကသို့ သက်သေခံများအဖြစ် စေလွှတ်ရန် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ တာဝန်မှာ လူသားတို့အား ပေးအပ်ဖူးသမျှ တာဝန်များတွင် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်၏ တာဝန်ပြီးလျှင် ဒုတိယအရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လောကကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဘုရားသခင်နှင့်အတူ လုပ်ဆောင်သူများ ဖြစ်ရမည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးသည် ဣသရေလလူမျိုး၏ ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် ရှိခဲ့သကဲ့သို့၊ တမန်တော် တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးသည်လည်း ဧဝံဂေလိအသင်းတော်၏ ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် ရှိကြရမည်ဖြစ်သည်။

Jesus had called His disciples that He might send them forth
as His witnesses, to declare to the world what they had seen and
heard of Him. Their offce was the most important to which human
beings had ever been called, and was second only to that of Christ
Himself. They were to be workers together with God for the saving
of the world. As in the Old Testament the twelve patriarchs stand
as representatives of Israel, so the twelve apostles were to stand as
representatives of the gospel church.

ကယ်တင်ရှင်သည် ကိုယ်တော်ရွေးချယ်ခဲ့သောသူတို့၏ စရိုက်များကို သိတော်မူ၏။ သူတို့၏ အားနည်းချက်နှင့် အမှားအားလုံးမှာ ကိုယ်တော့်ရှေ့တွင် ထင်ရှားလျက်ရှိသည်။ သူတို့ ဖြတ်သန်းရမည့် ဘေးအန္တရာယ်များ၊ သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာမည့် တာဝန်ဝတ္တရားများကို ကိုယ်တော်သိတော်မူသဖြင့်၊ [၂၉၂] ဤရွေးချယ်ထားသောသူတို့အတွက် ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားမှာ ကြင်နာသနားမှုနှင့် ပြည့်နေပါသည်။ ဂါလိလဲအိုင်အနီးရှိ တောင်ပေါ်တွင် ကိုယ်တော်သည် တစ်ညလုံး သူတို့အတွက် ဆုတောင်းလျက် တစ်ဦးတည်း ရှိနေခဲ့စဉ်၊ သူတို့မှာမူ တောင်ခြေရင်း၌ အိပ်ပျော်နေခဲ့ကြသည်။ အရုဏ်ဦး အလင်းရောင်ပေါ်လာသည်နှင့် ကိုယ်တော်သည် သူတို့အား တွေ့ဆုံရန် ခေါ်တော်မူ၏။ အကြောင်းမှာ သူတို့အား အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုကို အသိပေး ပြောကြားရန် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

The Saviour knew the character of the men whom He had chosen;
all their weaknesses and errors were open before Him; He knew the
[292] perils through which they must pass, the responsibility that would
rest upon them; and His heart yearned over these chosen ones. Alone
upon a mountain near the Sea of Galilee He spent the entire night in
prayer for them, while they were sleeping at the foot of the mountain.
With the frst light of dawn He summoned them to meet Him; for
He had something of importance to communicate to them.

ဤတပည့်တော်များသည် ယေရှုနှင့်အတူ တက်ကြွစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ အတန်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ယောဟန်၊ ယာကုပ်၊ အန္ဒြေ၊ ပေတရုတို့နှင့်အတူ ဖိလိပ္ပု၊ နာသနေလနှင့် မဿဲတို့သည် အခြားသူများထက် ကိုယ်တော်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ရပြီး ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးပြာဋိဟာများကိုလည်း ပိုမိုတွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ ပေတရု၊ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့သည် ကိုယ်တော်နှင့် သာ၍ပင် နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ အမြဲရှိနေတတ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ အံ့ဖွယ်အမှုများကို မြင်တွေ့ကာ ကိုယ်တော်၏စကားများကို ကြားခဲ့ရသည်။ ယောဟန်သည် ယေရှုနှင့် သာ၍ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူဖြစ်သဖြင့် “ယေရှုချစ်တော်မူသော တပည့်တော်” ဟု ထင်ရှားသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် သူတို့အားလုံးကို ချစ်တော်မူသော်လည်း ယောဟန်သည် စိတ်နှလုံး လက်ခံနိုင်စွမ်း အရှိဆုံးသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အခြားသူများထက် ငယ်ရွယ်ပြီး ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ယုံကြည်ကိုးစားသောစိတ်ဖြင့် သူ၏နှလုံးသားကို ယေရှုထံ ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ခရစ်တော်နှင့် ပို၍ စိတ်ချင်းနီးစပ်လာပြီး၊ သူမှတစ်ဆင့် ကယ်တင်ရှင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ဝိညာဉ်ရေးရာ သွန်သင်ချက်များကို ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်ထံသို့ ဆက်သွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

These disciples had been for some time associated with Jesus
in active labor. John and James, Andrew and Peter, with Philip,
Nathanael, and Matthew, had been more closely connected with
Him than the others, and had witnessed more of His miracles. Peter,
“He Ordained Twelve” 245
James, and John stood in still nearer relationship to Him. They were
almost constantly with Him, witnessing His miracles, and hearing
His words. John pressed into still closer intimacy with Jesus, so
that he is distinguished as the one whom Jesus loved. The Saviour
loved them all, but John’s was the most receptive spirit. He was
younger than the others, and with more of the child’s confding trust
he opened his heart to Jesus. Thus he came more into sympathy with
Christ, and through him the Saviour’s deepest spiritual teaching was
communicated to His people.

တမန်တော်များကို အုပ်စုများခွဲထားရာတွင် အုပ်စုတစ်ခု၏ ထိပ်ဆုံး၌ ဖိလိပ္ပု၏အမည် ရှိသည်။ သူသည် ယေရှုက “ငါ့နောက်သို့ လိုက်လော့” ဟူသော တိကျသော အမိန့်တော်ကို ပထမဆုံး ပေးအပ်ခြင်းခံရသည့် တပည့်တော် ဖြစ်သည်။ ဖိလိပ္ပုသည် အန္ဒြေနှင့် ပေတရုတို့၏ မြို့ဖြစ်သော ဗက်ဇဲဒမြို့သား ဖြစ်သည်။ သူသည် ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်၏ သွန်သင်ချက်ကို နားထောင်ခဲ့ပြီး ခရစ်တော်အား ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်အဖြစ် ကြေညာချက်ကိုလည်း ကြားခဲ့ဖူးသည်။ ဖိလိပ္ပုသည် အမှန်တရားကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ရှာဖွေသူဖြစ်သော်လည်း ယုံကြည်ရန် နှေးကွေးသော နှလုံးသားရှိသူ ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သော်လည်း နာသနေလအား ကိုယ်တော့်အကြောင်း ပြောပြပုံမှာ ယေရှု၏ ဘုရားဇာတ်ကို သူကိုယ်တိုင် အပြည့်အဝ မယုံကြည်သေးကြောင်း ပြသနေသည်။ ခရစ်တော်ကို ကောင်းကင်မှ အသံတော်ဖြင့် ဘုရားသခင်၏သားတော်အဖြစ် ကြေညာခဲ့သော်လည်း၊ ဖိလိပ္ပုအတွက်မူ ကိုယ်တော်သည် “ယောသပ်၏သား၊ နာဇရက်မြို့သား ယေရှု” [၂၉၃] မျှသာ ဖြစ်သည်။ ယောဟန် ၁:၄၅။

At the head of one of the groups into which the apostles are
divided stands the name of Philip. He was the frst disciple to whom
Jesus addressed the distinct command, “Follow Me.” Philip was of
Bethsaida, the city of Andrew and Peter. He had listened to the
teaching of John the Baptist, and had heard his announcement of
Christ as the Lamb of God. Philip was a sincere seeker for truth,
but he was slow of heart to believe. Although he had joined himself
to Christ, yet his announcement of Him to Nathanael shows that he
was not fully convinced of the divinity of Jesus. Though Christ had
been proclaimed by the voice from heaven as the Son of God, to
Philip He was “Jesus of Nazareth, the son of Joseph.” John 1:45.

တစ်ဖန် လူငါးထောင်ကို ကျွေးမွေးသောအခါ၌လည်း ဖိလိပ္ပု၏ ယုံကြည်ခြင်း အားနည်းမှုကို တွေ့ရပြန်သည်။ ယေရှုက “ဤသူတို့စားစရာအလို့ငှာ အဘယ်မှာ မုန့်ကို ဝယ်ရမည်နည်း” ဟု မေးခဲ့ခြင်းမှာ သူ့ကို စမ်းသပ်ရန် ဖြစ်သည်။ ဖိလိပ္ပု၏ အဖြေမှာ မယုံကြည်မှုဘက်မှ ဖြစ်သည် - “ထိုသူတို့ တစ်ယောက်လျှင် အနည်းငယ်စီ ရစေခြင်းငှာ၊ ဒေနာရိနှစ်ရာဖိုးသော မုန့်သည် မလောက်ပါ” ဟု လျှောက်လေ၏။ ယောဟန် ၆:၅၊ ၇။ ယေရှုသည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်တော်မူ၏။ ဖိလိပ္ပုသည် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး တန်ခိုးတော်ကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း၊ ယုံကြည်ခြင်းမရှိသေးပေ။ ဂရိလူမျိုးတို့က ဖိလိပ္ပုအား ယေရှုနှင့် ပတ်သက်၍ လာရောက်မေးမြန်းသောအခါ၊ သူသည် ထိုသူတို့အား ကယ်တင်ရှင်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် အခွင့်အရေးကို အသုံးမပြုဘဲ အန္ဒြေထံသို့ သွားပြောခဲ့သည်။ ထို့ပြင် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေမခံမီ နောက်ဆုံးနာရီများတွင်လည်း ဖိလိပ္ပု၏ စကားများသည် ယုံကြည်ခြင်းကို အားလျော့စေခဲ့သည်။ သောမက ယေရှုအား “သခင်၊ ကိုယ်တော်သည် အဘယ်အရပ်သို့ ကြွတော်မူသည်ကို အကျွန်ုပ်တို့ မသိပါ။ လမ်းကိုလည်း အဘယ်သို့ သိနိုင်ပါမည်နည်း” ဟု လျှောက်သောအခါ၊ ကယ်တင်ရှင်က “ငါသည် လမ်းခရီးဖြစ်၏၊ သမ္မာတရားလည်း ဖြစ်၏၊ အသက်လည်း ဖြစ်၏... သင်တို့သည် ငါ့ကို သိကြလျှင် ငါ့ခမည်းတော်ကိုလည်း သိကြလိမ့်မည်” ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။ ထိုအခါ ဖိလိပ္ပုက မယုံကြည်သောစိတ်ဖြင့် “သခင်၊ ခမည်းတော်ကို အကျွန်ုပ်တို့အား ပြတော်မူပါ၊ ထိုသို့ပြလျှင် အကျွန်ုပ်တို့ ရောင့်ရဲပါမည်” ဟု လျှောက်ပြန်သည်။ ယောဟန် ၁၄:၅-၈။ သုံးနှစ်ပတ်လုံး ယေရှုနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ထိုတပည့်တော်သည် နှလုံးသားနှေးကွေးပြီး ယုံကြည်ခြင်း အလွန်အားနည်းလှသည်။

Again, when the fve thousand were fed, Philip’s lack of faith was [293]
shown. It was to test him that Jesus questioned, “Whence shall we
buy bread, that these may eat?” Philip’s answer was on the side of
unbelief: “Two hundred pennyworth of bread is not suffcient for
them, that every one of them may take a little.” John 6:5, 7. Jesus
was grieved. Although Philip had seen His works and felt His power,
yet he had not faith. When the Greeks inquired of Philip concerning
Jesus, he did not seize upon the opportunity of introducing them
to the Saviour, but he went to tell Andrew. Again, in those last
hours before the crucifxion, the words of Philip were such as to
discourage faith. When Thomas said to Jesus, “Lord, we know not
whither Thou goest; and how can we know the way?” the Saviour
answered, “I am the Way, the Truth, and the Life.... If ye had known
Me, ye should have known My Father also.” From Philip came the
response of unbelief: “Lord, show us the Father, and it suffceth us.”
John 14:5-8. So slow of heart, so weak in faith, was that disciple
who for three years had been with Jesus.
246 The Desire of Ages

ဖိလိပ္ပု၏ မယုံကြည်မှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အရာမှာ နာသနေလ၏ ကလေးငယ်ကဲ့သို့ ယုံကြည်ကိုးစားမှု ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ထက်သန်သော သဘာဝရှိသူဖြစ်ပြီး၊ မမြင်ရသော လက်တွေ့ဘဝများကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖိလိပ္ပုသည် ခရစ်တော်၏ ကျောင်းတော်တွင် ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်ဖြစ်သော ဆရာတော်သည် သူ၏ မယုံကြည်မှုနှင့် ထုံထိုင်းမှုတို့အပေါ် သည်းခံတော်မူခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် တပည့်တော်များအပေါ် သွန်းလောင်းခြင်း ခံရသောအခါ၊ ဖိလိပ္ပုသည် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်တော်အတိုင်း သွန်သင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် မိမိပြောသောအရာကို မိမိကိုယ်တိုင် သိနားလည်ခဲ့ပြီး၊ နားထောင်သူများကို ယုံကြည်လာစေသည့် စိတ်ချမှုဖြင့် သွန်သင်ခဲ့သည်။

In happy contrast to Philip’s unbelief was the childlike trust of
Nathanael. He was a man of intensely earnest nature, one whose
faith took hold upon unseen realities. Yet Philip was a student in
the school of Christ, and the divine Teacher bore patiently with his
unbelief and dullness. When the Holy Spirit was poured out upon
the disciples, Philip became a teacher after the divine order. He
knew whereof he spoke, and he taught with an assurance that carried
conviction to the hearers.

ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို သူတို့၏ ခန့်အပ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ပေးနေစဉ်၊ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမခံရသော တစ်ဦးမှာ သူတို့ကြားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေသော ယုဒရှကာရုတ် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး တပည့်တော်များ၏ အတွင်းစည်းထဲတွင် နေရာတစ်ခုရရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အလွန်ထက်သန်ပြီး ရိုးသားဟန်ရှိသော အမူအရာဖြင့် “အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်ကြွတော်မူရာ အရပ်ရပ်သို့ အကျွန်ုပ်လိုက်ပါမည်” [၂၉၄] ဟု လျှောက်လေ၏။ ယေရှုသည် သူ့ကို မနှင်ထုတ်သကဲ့သို့ နွေးထွေးစွာလည်း ကြိုဆိုခြင်းမရှိဘဲ၊ ဝမ်းနည်းဖွယ်စကားကိုသာ ပြောဆိုခဲ့သည် - “မြေခွေးသည် မြေတွင်းရှိ၏။ မိုးကောင်းကင်၌ ပျံသောငှက်သည် နားရာအရပ်ရှိ၏။ လူသားမူကား ခေါင်းချရာမျှမရှိ။” မဿဲ ၈:၁၉၊ ၂၀။ ယုဒသည် ယေရှုကို မေရှိယဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်သည်၊ တပည့်တော်များထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့် နိုင်ငံတော်သစ်တွင် ရာထူးကြီးကြီးတစ်ခု ရရန် သူမျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ထိုမျှော်လင့်ချက်ကို ယေရှုက ကိုယ်တော်၏ ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုကို ပြောပြခြင်းဖြင့် ဖြတ်တောက်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

While Jesus was preparing the disciples for their ordination, one
who had not been summoned urged his presence among them. It was
Judas Iscariot, a man who professed to be a follower of Christ. He
now came forward, soliciting a place in this inner circle of disciples.
With great earnestness and apparent sincerity he declared, “Master, I
will follow Thee whithersoever Thou goest.” Jesus neither repulsed
nor welcomed him, but uttered only the mournful words: “The foxes
have holes, and the birds of the air have nests; but the Son of man
[294] hath not where to lay His head.” Matthew 8:19, 20. Judas believed
Jesus to be the Messiah; and by joining the apostles, he hoped to
secure a high position in the new kingdom. This hope Jesus designed
to cut off by the statement of His poverty.

တပည့်တော်များသည် ယုဒကို သူတို့၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်စေချင်ကြသည်။ သူသည် ခံ့ညားသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး၊ ထက်မြက်သော အကဲခတ်နိုင်စွမ်းနှင့် စီမံခန့်ခွဲနိုင်သော အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်သဖြင့်၊ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်ရာတွင် များစွာအထောက်အကူပြုမည့်သူအဖြစ် ယေရှုထံ ထောက်ခံခဲ့ကြသည်။ ယေရှုက သူ့ကို အေးစက်စက် လက်ခံခဲ့ခြင်းအပေါ် သူတို့ အံ့သြခဲ့ကြသည်။

The disciples were anxious that Judas should become one of
their number. He was of commanding appearance, a man of keen
discernment and executive ability, and they commended him to
Jesus as one who would greatly assist Him in His work. They were
surprised that Jesus received him so coolly.

ယေရှုသည် ဣသရေလ ခေါင်းဆောင်များ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ရယူရန် မကြိုးစားခဲ့သည့်အပေါ် တပည့်တော်များမှာ များစွာစိတ်ပျက်ခဲ့ကြသည်။ ဩဇာတိက္ကမရှိသော ဤသူတို့၏ ထောက်ခံမှုကို မရယူဘဲနေခြင်းမှာ မှားယွင်းသည်ဟု သူတို့ခံစားခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်သည် ယုဒကို ငြင်းပယ်ခဲ့လျှင်၊ သူတို့၏ စိတ်ထဲ၌ ဆရာတော်၏ ဉာဏ်ပညာအပေါ် သံသယဝင်ကြပေလိမ့်မည်။ ယုဒ၏ နောင်ဖြစ်လာမည့် သမိုင်းကြောင်းက ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်အတွက် လူတို့၏ သင့်လျော်မှုကို ဆုံးဖြတ်ရာတွင် လောကီရေးရာများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်း၏ အန္တရာယ်ကို သူတို့အား သင်ခန်းစာပေးလိမ့်မည်။ တပည့်တော်များ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်စေချင်သော ထိုကဲ့သို့သော လူစားမျိုးတို့သည် အမှုတော်ကို အဆိုးဆုံးသော ရန်သူများ၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှံမိသွားစေပေလိမ့်မည်။

The disciples had been much disappointed that Jesus had not
tried to secure the co-operation of the leaders in Israel. They felt that
it was a mistake not to strengthen His cause by securing the support
of these influential men. If He had repulsed Judas, they would, in
their own minds, have questioned the wisdom of their Master. The
after history of Judas would show them the danger of allowing any
worldly consideration to have weight in deciding the ftness of men
for the work of God. The co-operation of such men as the disciples
were anxious to secure would have betrayed the work into the hands
of its worst enemies.

သို့သော် ယုဒသည် တပည့်တော်များနှင့် ပူးပေါင်းစက၊ ခရစ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာ အလှတရားကို သတိမမူဘဲ မနေခဲ့ပါ။ ကယ်တင်ရှင်ထံသို့ ဝိညာဉ်များကို ဆွဲဆောင်နေသော ထိုဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော် လွှမ်းမိုးမှုကို သူခံစားခဲ့ရသည်။ ကျိုးပဲ့သောကျူပင်ကို မချိုး၊ အငွေ့ထွက်သော မီးစာကို မသတ်သော ကိုယ်တော်သည်၊ အလင်းသို့ ဦးတည်နေသော ဆန္ဒတစ်ခုလေး ရှိနေသေးသရွေ့ ထိုဝိညာဉ်ကို နှင်ထုတ်မည်မဟုတ်ပါ။ ကယ်တင်ရှင်သည် ယုဒ၏ နှလုံးသားကို မြင်တော်မူ၏။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် မကယ်တင်နိုင်ခဲ့လျှင် ယုဒသည် မည်မျှအထိ နက်ရှိုင်းသော ဒုစရိုက်ထဲသို့ နစ်မွန်းသွားမည်ကို ကိုယ်တော်သိတော်မူသည်။ ဤလူကို ကိုယ်တော်နှင့် ဆက်နွှယ်စေခြင်းအားဖြင့်၊ ကိုယ်တော်၏ အတ္တကင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် နေ့စဉ်ထိတွေ့နိုင်မည့် နေရာတွင် သူ့ကို ထားရှိခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသည် သူ၏နှလုံးသားကို ခရစ်တော်ထံ ဖွင့်ပြခဲ့လျှင်၊ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်သည် အတ္တတည်းဟူသော နတ်ဆိုးကို မောင်းထုတ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယုဒပင်လျှင် ဘုရားသခင်နိုင်ငံတော်၏ သားတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့ပေသည်။

Yet when Judas joined the disciples, he was not insensible to
the beauty of the character of Christ. He felt the influence of that
divine power which was drawing souls to the Saviour. He who came
“He Ordained Twelve” 247
not to break the bruised reed nor quench the smoking flax would
not repulse this soul while even one desire was reaching toward the
light. The Saviour read the heart of Judas; He knew the depths of
iniquity to which, unless delivered by the grace of God, Judas would
sink. In connecting this man with Himself, He placed him where
he might, day by day, be brought in contact with the outflowing of
His own unselfsh love. If he would open his heart to Christ, divine
grace would banish the demon of selfshness, and even Judas might
become a subject of the kingdom of God.

ဘုရားသခင်သည် လူတို့ကို ရှိရင်းစွဲအတိုင်း၊ သူတို့၏ လူသားဆန်သော စရိုက်လက္ခဏာများနှင့်အတူ လက်ခံကာ၊ အကယ်၍ သူတို့သည် ဆုံးမမှုကို ခံယူပြီး ကိုယ်တော့်ထံမှ သင်ယူမည်ဆိုပါက ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်အတွက် လေ့ကျင့်ပေးတော်မူသည်။ သူတို့သည် ပြည့်စုံလွန်း၍ ရွေးချယ်ခံရခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ မပြည့်စုံမှုများ ရှိသော်ငြားလည်း အမှန်တရားကို သိရှိကျင့်သုံးခြင်းအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်သို့ ပြောင်းလဲလာစေရန် ရွေးချယ်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

God takes men as they are, with the human elements in their
character, and trains them for His service, if they will be disciplined
and learn of Him. They are not chosen because they are perfect, but
notwithstanding their imperfections, that through the knowledge and
practice of the truth, through the grace of Christ, they may become
transformed into His image.

ယုဒသည် အခြားသော တပည့်တော်များကဲ့သို့ပင် အခွင့်အရေးများကို တူညီစွာ ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအဖိုးတန် သင်ခန်းစာများကိုပင် ကြားနာခဲ့ရသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်တောင်းဆိုသော အမှန်တရားကို ကျင့်သုံးခြင်းမှာ၊ ယုဒ၏ ဆန္ဒများနှင့် ရည်ရွယ်ချက်များနှင့် ဆန့်ကျင်နေသဖြင့်၊ [၂၉၅] သူသည် ကောင်းကင်မှ ပညာကို ရယူရန်အတွက် သူ၏ အတွေးအခေါ်များကို စွန့်လွှတ်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

Judas had the same opportunities as had the other disciples. He
listened to the same precious lessons. But the practice of the truth,
which Christ required, was at variance with the desires and purposes [295]
of Judas, and he would not yield his ideas in order to receive wisdom
from Heaven.

မိမိကို သစ္စာဖောက်မည့်သူအပေါ် ကယ်တင်ရှင်သည် မည်မျှ သိမ်မွေ့စွာ ဆက်ဆံခဲ့ပါသနည်း။ ယေရှုသည် သွန်သင်ရာတွင် လောဘ၏ အမြစ်ကို ထိမှန်စေသော စေတနာတရားများကို အလေးပေး ဟောကြားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် လောဘ၏ စက်ဆုပ်ဖွယ် စရိုက်ကို ယုဒ၏ ရှေ့မှောက်တွင် တင်ပြခဲ့ရာ၊ ထိုတပည့်တော်သည် မိမိ၏ စရိုက်ကို ဖော်ပြနေကြောင်းနှင့် မိမိ၏ အပြစ်ကို ထောက်ပြနေကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် သိရှိခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ မတရားမှုကို ဝန်ခံစွန့်လွှတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ မှန်သည်ဟု ယူဆကာ၊ သွေးဆောင်မှုကို တွန်းလှန်မည့်အစား သူ၏ လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုများကို ဆက်လက် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ဖျန်ဖြေပေးမှုနှင့် အမှုတော်ဆောင်မှု၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ခံစားလိုပါက၊ မိမိဖြစ်လာရမည့် စံနမူနာရှင်အဖြစ် ခရစ်တော်သည် သူ၏ရှေ့တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် သင်ခန်းစာတစ်ခုပြီးတစ်ခုမှာ ယုဒ၏ နားထဲတွင် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

How tenderly the Saviour dealt with him who was to be His betrayer! In His teaching, Jesus dwelt upon principles of benevolence
that struck at the very root of covetousness. He presented before
Judas the heinous character of greed, and many a time the disciple
realized that his character had been portrayed, and his sin pointed
out; but he would not confess and forsake his unrighteousness. He
was self-suffcient, and instead of resisting temptation, he continued
to follow his fraudulent practices. Christ was before him, a living
example of what he must become if he reaped the beneft of the
divine mediation and ministry; but lesson after lesson fell unheeded
on the ears of Judas.

ယေရှုသည် သူ၏လောဘအတွက် ပြင်းထန်သော ပြစ်တင်မောင်းမဲမှုကို မပြုခဲ့ဘဲ၊ သူ၏နှလုံးသားကို ဖွင့်ထားသော စာအုပ်ကဲ့သို့ ကိုယ်တော်ဖတ်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြနေစဉ်မှာပင်၊ ဘုရားသခင်၏ သည်းခံခြင်းဖြင့် ထိုမှားယွင်းနေသောသူကို သည်းခံခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူ့အား ကောင်းသောအမှုပြုရန် အမြင့်မားဆုံးသော တွန်းအားများကို ပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်အလင်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော ယုဒသည် ဆင်ခြေပေးစရာ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

Jesus dealt him no sharp rebuke for his covetousness, but with
divine patience bore with this erring man, even while giving him
evidence that He read his heart as an open book. He presented before
him the highest incentives for right doing; and in rejecting the light
of Heaven, Judas would be without excuse.

အလင်းထဲတွင် လျှောက်လှမ်းမည့်အစား ယုဒသည် မိမိ၏ အပြစ်အနာအဆာများကိုသာ ဆုပ်ကိုင်ထားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ မကောင်းသောဆန္ဒများ၊ ကဲ့ရဲ့တုံ့ပြန်လိုသော စိတ်များ၊ မှောင်မိုက်ပြီး မကျေနပ်သော အတွေးများကို စာတန်က ထိုလူကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်အထိ မွေးမြူခဲ့သည်။ ယုဒသည် ခရစ်တော်၏ ရန်သူ၏ ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

Instead of walking in the light, Judas chose to retain his defects.
Evil desires, revengeful passions, dark and sullen thoughts, were
248 The Desire of Ages
cherished, until Satan had full control of the man. Judas became a
representative of the enemy of Christ.

သူသည် ယေရှုနှင့် ပူးပေါင်းစက၊ အသင်းတော်အတွက် ကောင်းချီးဖြစ်စေနိုင်မည့် အဖိုးတန်သော စရိုက်လက္ခဏာအချို့ ရှိခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသည် ခရစ်တော်၏ ထမ်းပိုးကို ထမ်းဆောင်လိုသော စိတ်ရှိခဲ့လျှင်၊ သူသည် တမန်တော်များထဲတွင် ထိပ်တန်းက ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် မိမိ၏ အားနည်းချက်များကို ထောက်ပြခံရသောအခါ နှလုံးသားကို ခက်ထန်စေခဲ့ပြီး၊ မာနနှင့် ပုန်ကန်သောစိတ်ဖြင့် မိမိ၏ အတ္တဆန္ဒများကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သဖြင့်၊ ဘုရားသခင် ပေးအပ်လိုသော အမှုတော်အတွက် မိမိကိုယ်ကို မသင့်လျော်သူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

When he came into association with Jesus, he had some precious
traits of character that might have been made a blessing to the church.
If he had been willing to wear the yoke of Christ, he might have
been among the chief of the apostles; but he hardened his heart when
his defects were pointed out, and in pride and rebellion chose his
own selfsh ambitions, and thus unftted himself for the work that
God would have given him to do.

တပည့်တော်အားလုံးသည် ယေရှု၏ အမှုတော်အတွက် ခေါ်ယူခြင်းခံရစဉ်က ပြင်းထန်သော အပြစ်အနာအဆာများ ရှိခဲ့ကြသည်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အရှင်မြတ်နှင့် အနီးကပ်ဆုံး ရှိခဲ့သော ယောဟန်ပင်လျှင် ပင်ကိုယ်အားဖြင့် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသူ မဟုတ်ပါ။ သူနှင့် သူ၏ညီကို “မိုဃ်းကြိုးသား” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ယေရှုနှင့်အတူ ရှိနေစဉ်၊ ကိုယ်တော့်အပေါ် မလေးမစားပြုမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့လျှင် သူတို့၏ ဒေါသနှင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ နိုးကြားလာတတ်သည်။ စိတ်တိုခြင်း၊ ကဲ့ရဲ့တုံ့ပြန်လိုခြင်း၊ ဝေဖန်တတ်သော စိတ်ဓာတ်တို့သည် ထိုချစ်အပ်သော တပည့်တော်၌ ရှိခဲ့သည်။ သူသည် မာနကြီးပြီး ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်တွင် အကြီးဆုံးဖြစ်ရန် ရည်မှန်းချက် ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူ၏ ဒေါသကြီးသော စိတ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ယေရှု၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် သည်းခံမှုကို သူမြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ နှိမ့်ချခြင်းနှင့် သည်းခံခြင်း သင်ခန်းစာများကို ကြားနာခဲ့ရသည်။ သူသည် [၂၉၆] မိမိ၏ နှလုံးသားကို ဘုရားသခင်၏ လွှမ်းမိုးမှုထံ ဖွင့်ပေးခဲ့ပြီး၊ ကယ်တင်ရှင်၏ စကားကို ကြားရုံသာမဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အတ္တသည် ခရစ်တော်၌ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ခရစ်တော်၏ ထမ်းပိုးကို ထမ်းရန်နှင့် ဝန်ကိုရွက်ရန် သင်ယူခဲ့သည်။

All the disciples had serious faults when Jesus called them to His
service. Even John, who came into closest association with the meek
and lowly One, was not himself naturally meek and yielding. He
and his brother were called “the sons of thunder.” While they were
with Jesus, any slight shown to Him aroused their indignation and
combativeness. Evil temper, revenge, the spirit of criticism, were
all in the beloved disciple. He was proud, and ambitious to be frst
in the kingdom of God. But day by day, in contrast with his own
violent spirit, he beheld the tenderness and forbearance of Jesus, and
heard His lessons of humility and patience. He opened his heart to
[296] the divine influence, and became not only a hearer but a doer of the
Saviour’s words. Self was hid in Christ. He learned to wear the yoke
of Christ and to bear His burden.

ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များကို ပြစ်တင်ဆုံးမခဲ့သည်၊ သတိပေးကာ သတိထားရန် ပြောဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ယောဟန်နှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများသည် ကိုယ်တော့်ကို စွန့်ခွာမသွားခဲ့ကြပါ။ ဆုံးမမှုများ ရှိသော်ငြားလည်း သူတို့သည် ယေရှုကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် သူတို့၏ အားနည်းချက်နှင့် အမှားများကြောင့် သူတို့ထံမှ ခွာမသွားခဲ့ပါ။ သူတို့သည် အဆုံးတိုင်အောင် ကိုယ်တော်၏ စမ်းသပ်မှုများကို အတူခံယူကာ ကိုယ်တော်၏ အသက်တာမှ သင်ခန်းစာများကို သင်ယူခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော်ကို အစဉ်ကြည့်ရှုခြင်းအားဖြင့် သူတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာများသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

Jesus reproved His disciples, He warned and cautioned them;
but John and his brethren did not leave Him; they chose Jesus,
notwithstanding the reproofs. The Saviour did not withdraw from
them because of their weakness and errors. They continued to the
end to share His trials and to learn the lessons of His life. By
beholding Christ, they became transformed in character.

တမန်တော်များသည် အလေ့အကျင့်နှင့် စိတ်နေသဘောထားတွင် များစွာ ကွဲပြားကြသည်။ အခွန်ခံ လေဝိမဿဲ ရှိသကဲ့သို့၊ ရောမအာဏာကို အလျှော့မပေးဘဲ မုန်းတီးသော စိတ်ထက်သန်သည့် ဇေလုတ်ရှိမုန် လည်း ရှိသည်။ ရက်ရောပြီး စိတ်မြန်သော ပေတရုနှင့် စိတ်ယုတ်သော ယုဒလည်း ရှိသည်။ စိတ်ရင်းမှန်သော်လည်း ကြောက်ရွံ့တတ်သော သောမ၊ နှလုံးသားနှေးကွေးပြီး သံသယဝင်တတ်သော ဖိလိပ္ပုနှင့် ရည်မှန်းချက်ကြီးကာ ပွင့်လင်းစွာပြောတတ်သော ဇေဗေဒဲ၏ သားများနှင့် သူတို့၏ ညီအစ်ကိုများလည်း ရှိသည်။ ဤသူတို့သည် မိမိတို့၏ ကွဲပြားသော အမှားများ၊ အမွေဆက်ခံထားသော သို့မဟုတ် မွေးမြူထားသော မကောင်းသော အလေ့အထများနှင့်အတူ စုစည်းခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်အားဖြင့် သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်း၊ ဩဝါဒနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်တွင် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်ရန် သင်ယူလျက် ဘုရားသခင်၏ မိသားစုထဲတွင် နေထိုင်ကြရမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် စမ်းသပ်မှုများ၊ မကျေနပ်မှုများ၊ သဘောထားကွဲလွဲမှုများ ရှိလိမ့်မည်။ သို့သော် ခရစ်တော်သည် နှလုံးသားထဲတွင် ကိန်းဝပ်နေသရွေ့ အငြင်းပွားမှုများ ရှိမည်မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တော်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချစ်ခြင်းသို့ ပို့ဆောင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ဆရာတော်၏ သင်ခန်းစာများသည် ကွဲလွဲမှုအားလုံးကို ညှိနှိုင်းပေးကာ တပည့်တော်များကို စိတ်သဘောထားတစ်ခုတည်း၊ အယူအဆတစ်ခုတည်း ဖြစ်လာသည်အထိ စည်းလုံးစေမည် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် ဗဟိုချက်မ ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့သည် ထိုဗဟိုချက်သို့ ချဉ်းကပ်လေလေ၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပိုမိုနီးကပ်လာလေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။

The apostles differed widely in habits and disposition. There
were the publican, Levi-Matthew, and the fery zealot Simon, the
uncompromising hater of the authority of Rome; the generous, impulsive Peter, and the mean-spirited Judas; Thomas, truehearted, yet
timid and fearful, Philip, slow of heart, and inclined to doubt, and the
ambitious, outspoken sons of Zebedee, with their brethren. These
were brought together, with their different faults, all with inherited
and cultivated tendencies to evil; but in and through Christ they were
to dwell in the family of God, learning to become one in faith, in
doctrine, in spirit. They would have their tests, their grievances, their
“He Ordained Twelve” 249
differences of opinion; but while Christ was abiding in the heart,
there could be no dissension. His love would lead to love for one
another; the lessons of the Master would lead to the harmonizing of
all differences, bringing the disciples into unity, till they would be
of one mind and one judgment. Christ is the great center, and they
would approach one another just in proportion as they approached
the center.

ယေရှုသည် တပည့်တော်များအား သွန်သင်ခြင်း ပြီးဆုံးသောအခါ၊ ထိုအဖွဲ့ငယ်ကို မိမိ၏အနီးတွင် စုရုံးစေကာ၊ သူတို့အလယ်တွင် ဒူးထောက်လျက် သူတို့၏ခေါင်းပေါ်သို့ လက်တော်ကို တင်၍၊ သူတို့အား သန့်ရှင်းသော အမှုတော်အတွက် ဆက်ကပ်အပ်နှံရန် ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် သခင်ဘုရား၏ တပည့်တော်များသည် ဧဝံဂေလိ အမှုတော်ဆောင်များအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

When Jesus had ended His instruction to the disciples, He gathered the little band close about Him, and kneeling in the midst of
them, and laying His hands upon their heads, He offered a prayer
dedicating them to His sacred work. Thus the Lord’s disciples were
ordained to the gospel ministry.

လူသားတို့ကြားတွင် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ်၊ ခရစ်တော်သည် တစ်ခါမျှ ကျဆုံးခြင်းမရှိသော ကောင်းကင်တမန်များကို မရွေးချယ်ဘဲ၊ မိမိတို့ ကယ်တင်လိုသော သူများနှင့် သဘာဝတူညီသော လူသားများကိုသာ ရွေးချယ်တော်မူသည်။ ခရစ်တော်သည် လူသားထုထံသို့ ရောက်ရှိနိုင်ရန် လူသားဇာတ်ကို ခံယူခဲ့သည်။ ဘုရားဇာတ်သည် လူသားဇာတ်ကို လိုအပ်သည်၊ အကြောင်းမှာ လောကသို့ ကယ်တင်ခြင်းကို ယူဆောင်လာရန် ဘုရားဇာတ်နှင့် လူသားဇာတ် နှစ်မျိုးလုံး လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် လူသားတို့အကြား ဆက်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်စေရန်အတွက် ဘုရားဇာတ်သည် လူသားဇာတ်ကို လိုအပ်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ အစေခံများနှင့် တမန်များလည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။ လူသားသည် မိမိကိုယ်မိမိ ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်အတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်လာရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ အမှုကို လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် မိမိပြင်ပမှဖြစ်သော အင်အားတစ်ခုကို လိုအပ်သည်။ [၂၉၇] သို့သော် ၎င်းက လူသား၏ လုပ်ဆောင်ချက်သည် အရေးမကြီးဟု မဆိုလိုပါ။ လူသားသည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို ဆုပ်ကိုင်ရမည်၊ ခရစ်တော်သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် နှလုံးသားတွင် ကိန်းဝပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းအားဖြင့် လူသား၏ အင်အားသည် ကောင်းသောအမှုအတွက် ထိရောက်လာမည် ဖြစ်သည်။

As His representatives among men, Christ does not choose angels
who have never fallen, but human beings, men of like passions
with those they seek to save. Christ took upon Himself humanity,
that He might reach humanity. Divinity needed humanity; for it
required both the divine and the human to bring salvation to the
world. Divinity needed humanity, that humanity might afford a
channel of communication between God and man. So with the
servants and messengers of Christ. Man needs a power outside of
and beyond himself, to restore him to the likeness of God, and enable
him to do the work of God; but this does not make the human agency [297]
unessential. Humanity lays hold upon divine power, Christ dwells
in the heart by faith; and through co-operation with the divine, the
power of man becomes effcient for good.

ဂါလိလဲအိုင်မှ တံငါသည်များကို ခေါ်ယူခဲ့သော ကိုယ်တော်သည်၊ ယခုတိုင်အောင် လူတို့ကို ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်ရန် ခေါ်ယူနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ပထမတပည့်တော်များမှတစ်ဆင့် ပြသခဲ့သကဲ့သို့၊ ကျွန်ုပ်တို့မှတစ်ဆင့်လည်း ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ကို ပြသရန် အသင့်ရှိနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မည်မျှပင် မပြည့်စုံဘဲ အပြစ်ရှိနေပါစေ၊ သခင်ဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လက်တွဲလုပ်ဆောင်ရန်၊ ခရစ်တော်ထံတွင် ပညာသင်ယူရန် ကမ်းလှမ်းထားပါသည်။ ခရစ်တော်နှင့် ပေါင်းစည်းလျက် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်များကို လုပ်ဆောင်နိုင်ရန် ဘုရားသခင်၏ သွန်သင်မှုအောက်သို့ လာကြရန် ကိုယ်တော်ဖိတ်ခေါ်နေပါသည်။

He who called the fshermen of Galilee is still calling men to His
service. And He is just as willing to manifest His power through us
as through the frst disciples. However imperfect and sinful we may
be, the Lord holds out to us the offer of partnership with Himself,
of apprenticeship to Christ. He invites us to come under the divine
instruction, that, uniting with Christ, we may work the works of
God.

“ထိုသို့ အလွန်ကြီးမြတ်သော တန်ခိုးတော်သည် ငါတို့နှင့်မဆိုင်၊ ဘုရားသခင်နှင့် ဆိုင်စေခြင်းငှာ၊ တန်ဖိုးရှိသော ဤဘဏ္ဍာကို မြေအိုးထဲ၌ ငါတို့ ဆောင်ကြရ၏။” ၂ ကောရိန္သု ၄:၇။ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောခြင်းလုပ်ငန်းကို ကောင်းကင်တမန်များအား မပေးဘဲ၊ မှားယွင်းတတ်သော လူသားများအား ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လူသား၏ အားနည်းချက်မှတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်သော တန်ခိုးသည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ကဲ့သို့ အားနည်းသော သူများကို ကူညီနိုင်သော တန်ခိုးတော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း ကူညီနိုင်ကြောင်း ယုံကြည်ရန် အားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် “အားနည်းခြင်းနှင့် ဝန်းရံခြင်းခံထားရသော” သူများသည် “မသိနားမလည်သောသူများနှင့် လမ်းလွဲနေသောသူများအပေါ်တွင် ကြင်နာသနားစိတ် ရှိနိုင်ကြရမည်” ဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲ ၅:၂။ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဘေးအန္တရာယ်များထဲတွင် ရှိခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ လမ်းခရီး၏ ဘေးအန္တရာယ်နှင့် အခက်အခဲများကို သိနားလည်ကြသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း အလားတူ ဘေးအန္တရာယ်ထဲတွင် ရှိနေသူများကို ကူညီရန် သူတို့ ခေါ်ယူခြင်း ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ သံသယများဖြင့် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော၊ အားနည်းချက်များဖြင့် ဝန်လေးနေသော၊ ယုံကြည်ခြင်း အားနည်း၍ မမြင်ရသော အရှင်ကို မဆုပ်ကိုင်နိုင်သော ဝိညာဉ်များ ရှိကြသည်။ သို့သော် သူတို့ မြင်တွေ့နိုင်သော သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက ခရစ်တော်၏ ကိုယ်စား သူတို့ထံသို့ လာရောက်ခြင်းသည်၊ သူတို့၏ တုန်လှုပ်နေသော ယုံကြည်ခြင်းကို ခရစ်တော်နှင့် ချိတ်ဆက်ပေးမည့် လင့်ခ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

“We have this treasure in earthen vessels, that the exceeding
greatness of the power may be of God, and not from ourselves.” 2
Corinthians 4:7, R. V. This is why the preaching of the gospel was
committed to erring men rather than to the angels. It is manifest
that the power which works through the weakness of humanity is
the power of God; and thus we are encouraged to believe that the
250 The Desire of Ages
power which can help others as weak as ourselves can help us. And
those who are themselves “compassed with infrmity” should be
able to “have compassion on the ignorant, and on them that are out
of the way.” Hebrews 5:2. Having been in peril themselves, they are
acquainted with the dangers and diffculties of the way, and for this
reason are called to reach out for others in like peril. There are souls
perplexed with doubt, burdened with infrmities, weak in faith, and
unable to grasp the Unseen; but a friend whom they can see, coming
to them in Christ’s stead, can be a connecting link to fasten their
trembling faith upon Christ.

ကျွန်ုပ်တို့သည် လောကသို့ ယေရှုကို တင်ပြရာတွင် ကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ လုပ်ဆောင်ကြရမည့် လုပ်သားများ ဖြစ်ကြသည်။ ကောင်းကင်တမန်များသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို မအောင့်နိုင်လောက်အောင် ထက်သန်သော စိတ်ဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ အကြောင်းမှာ လူတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆက်သွယ်ရန်အတွက် လူသားသည် လမ်းကြောင်းဖြစ်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိကိုယ်ကို ခရစ်တော်ထံတွင် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ဆက်ကပ်အပ်နှံသောအခါ၊ ကောင်းကင်တမန်များသည် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖော်ပြရန် ကျွန်ုပ်တို့၏ အသံများမှတစ်ဆင့် ပြောဆိုခွင့်ရသည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်ကြလေသည်။

We are to be laborers together with the heavenly angels in presenting Jesus to the world. With almost impatient eagerness the
angels wait for our co-operation; for man must be the channel to
communicate with man. And when we give ourselves to Christ in
wholehearted devotion, angels rejoice that they may speak through
our voices to reveal God’s love.