အခန်း (၇၈) — ကရာနီကုန်း

 

အခန်း (၇၈) — ကာရာနီတောင် [၇၄၁]

ဤအခန်းသည် မဿဲ ၂၇:၃၁-၅၃၊ မာကု ၁၄:၂၀-၃၈၊ လုကာ ၂၃:၂၆-၄၆ နှင့် ယောဟန် ၁၉:၁၆-၃၀ တို့အပေါ် အခြေခံထားပါသည်။

Chapter 78—Calvary [741]
This chapter is based on Matthew 27:31-53; Mark 14:20-38; Luke
23:26-46; John 19:16-30.

“ကာရာနီဟုခေါ်သောအရပ်သို့ ရောက်ကြသောအခါ၊ ထိုအရပ်၌ ကိုယ်တော်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားကြ၏။”

“And when they were come to the place, which is called Calvary,
there they crucifed Him.”

ခရစ်တော်သည် “မိမိအသွေးအားဖြင့် လူတို့ကို သန့်ရှင်းစေခြင်းငှာ၊” “မြို့တံခါးပြင်၌ အသေခံတော်မူ၏။” ဟေဗြဲ ၁၃:၁၂။ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို ကျူးလွန်ခြင်းကြောင့် အာဒံနှင့်ဧဝတို့သည် ဧဒင်ဥယျာဉ်မှ နှင်ထုတ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်စားပြုသူ ခရစ်တော်သည် ယေရုရှလင်မြို့၏ အပြင်ဘက် နယ်နိမိတ်တွင် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရမည်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ရာဇဝတ်ကောင်များနှင့် လူသတ်သမားများကို ကွပ်မျက်ရာ မြို့တံခါးပြင်ပတွင် အသေခံတော်မူခဲ့သည်။ “ခရစ်တော်သည် ငါတို့အတွက်ကြောင့် အမင်္ဂလာဖြစ်၍၊ ပညတ်တရား၏ အမင်္ဂလာမှ ငါတို့ကို ရွေးနုတ်တော်မူပြီ” ဟူသော စကားလုံးများသည် အဓိပ္ပာယ်အလွန်လေးနက်လှသည်။ ဂလာတိ ၃:၁၃။

 

“That He might sanctify the people with His own blood,” Christ
“suffered without the gate.” Hebrews 13:12. For transgression of the
law of God, Adam and Eve were banished from Eden. Christ, our
substitute, was to suffer without the boundaries of Jerusalem. He
died outside the gate, where felons and murderers were executed.
Full of signifcance are the words, “Christ hath redeemed us from
the curse of the law, being made a curse for us.” Galatians 3:13.

လူအုပ်ကြီးသည် ယေရှုနောက်သို့ တရားစီရင်ရာခန်းမမှ ကာရာနီတောင်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ကိုယ်တော်အား ပြစ်ဒဏ်စီရင်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းသည် ယေရုရှလင်မြို့တစ်ခွင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး၊ အလွှာပေါင်းစုံ၊ အဆင့်အတန်းပေါင်းစုံမှ လူတို့သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ရာအရပ်သို့ စုပြုံလာကြသည်။ ယေရှုကိုသာ သူတို့လက်ထဲသို့ အပ်နှံပါက ကိုယ်တော်၏နောက်လိုက်များကို မနှောင့်ယှက်ပါဟု ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူတို့က ကတိပြုထားခဲ့ကြသဖြင့်၊ မြို့တွင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသမှ တပည့်တော်များနှင့် ယုံကြည်သူများသည် ကယ်တင်ရှင်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသော လူအုပ်ကြီးထဲ၌ ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။

A vast multitude followed Jesus from the judgment hall to
Calvary. The news of His condemnation had spread throughout
Jerusalem, and people of all classes and all ranks flocked toward
the place of crucifxion. The priests and rulers had been bound
by a promise not to molest Christ’s followers if He Himself were
delivered to them, and the disciples and believers from the city and
the surrounding region joined the throng that followed the Saviour.

ပိလတ်မင်း၏ ရုံးတော်တံခါးကို ယေရှုဖြတ်ကျော်သွားစဉ်၊ ဗာရဗ္ဗအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကိုယ်တော်၏ ပွန်းပဲ့၍ သွေးထွက်နေသော ပုခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ကြသည်။ ဗာရဗ္ဗ၏ အပေါင်းအဖော် နှစ်ဦးသည်လည်း ယေရှုနှင့်အတူ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အသေခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့အပေါ်၌လည်း လက်ဝါးကပ်တိုင်များကို တင်ပေးထားသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် အားနည်း၍ ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေရသော အခြေအနေတွင် [၇၄၂] ထိုဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးသည် ကိုယ်တော့်အတွက် အလွန်လေးလံလွန်းနေသည်။ တပည့်တော်များနှင့်အတူ ပသခါညစာ စားခဲ့ပြီးကတည်းက၊ ကိုယ်တော်သည် အစားအစာဖြစ်စေ၊ သောက်ရေဖြစ်စေ တစ်စက်မျှ မသုံးဆောင်ရသေးပေ။ ဂေသရှေမန်ဥယျာဉ်၌ စာတန်၏ အင်အားစုများနှင့် တိုက်လှဲလျက် ဝေဒနာခံစားခဲ့ရသည်။ သစ္စာဖောက်ခြင်း၏ စိတ်ဆင်းရဲမှုကို ခံစားခဲ့ရပြီး၊ တပည့်တော်များ ကိုယ်တော့်ကို စွန့်ပစ်ကာ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်သည် အန္နပ်ထံသို့၊ ထို့နောက် ကယာဖထံသို့၊ ထို့နောက် ပိလတ်မင်းထံသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ပိလတ်မင်းထံမှ ဟေရုဒ်ထံသို့ ပို့ခြင်းခံရပြန်ပြီး၊ တစ်ဖန် ပိလတ်မင်းထံသို့ ပြန်ပို့ခြင်းခံရပြန်သည်။ စော်ကားမှုတစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ ပြက်ရယ်ပြုမှုတစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြုံတွေ့ခဲ့ရကာ၊ ကြိမ်ဒဏ်ဖြင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်—ထိုတစ်ညလုံးတွင် လူသားတစ်ဦး၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အစွမ်းကုန် စမ်းသပ်စစ်ဆေးသည့် ဖြစ်ရပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

As Jesus passed the gate of Pilate’s court, the cross which had
been prepared for Barabbas was laid upon His bruised and bleeding
shoulders. Two companions of Barabbas were to suffer death at the
same time with Jesus, and upon them also crosses were placed. The
Saviour’s burden was too heavy for Him in His weak and suffering [742]
condition. Since the Passover supper with His disciples, He had
taken neither food nor drink. He had agonized in the garden of
Gethsemane in conflict with satanic agencies. He had endured the
anguish of the betrayal, and had seen His disciples forsake Him and
flee. He had been taken to Annas, then to Caiaphas, and then to
Pilate. From Pilate He had been sent to Herod, then sent again to
Pilate. From insult to renewed insult, from mockery to mockery,
twice tortured by the scourge,—all that night there had been scene
649
650 The Desire of Ages
after scene of a character to try the soul of man to the uttermost.

ခရစ်တော်သည် ရှုံးနိမိတ်မပြခဲ့ပေ။ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို ထင်ရှားစေမည့် စကားမှတစ်ပါး အခြားစကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြက်လုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် တရားစီရင်ပွဲတစ်လျှောက်လုံးတွင် ကိုယ်တော်သည် ခိုင်မာတည်ကြည်စွာနှင့် သိက္ခာရှိစွာ ရပ်တည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဒုတိယအကြိမ် ကြိမ်ဒဏ်ပေးပြီးနောက် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကိုယ်တော်၏အပေါ်သို့ တင်လိုက်သောအခါ၊ လူသားတို့၏ သဘာဝအရ ထပ်မံ၍ မခံနိုင်တော့ပေ။ ကိုယ်တော်သည် ထိုဝန်ထုတ်အောက်တွင် မူးမေ့လဲကျသွားခဲ့သည်။

Christ had not failed. He had spoken no word but that tended to
glorify God. All through the disgraceful farce of a trial He had
borne Himself with frmness and dignity. But when after the second
scourging the cross was laid upon Him, human nature could bear no
more. He fell fainting beneath the burden.

ကယ်တင်ရှင်နောက်သို့ လိုက်လာသော လူအုပ်ကြီးသည် ကိုယ်တော်၏ အားနည်း၍ ယိုင်နဲ့နေသော ခြေလှမ်းများကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း၊ မည်သည့်သနားကြင်နာမှုကိုမျှ မပြသခဲ့ကြပေ။ ကိုယ်တော်သည် လေးလံသော လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို မထမ်းနိုင်သည့်အတွက် ကိုယ်တော်အား ပြက်ရယ်ပြု၍ ကဲ့ရဲ့ကြသည်။ ဝန်ထုတ်ကို ကိုယ်တော့်အပေါ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်တင်ကြပြန်ရာ၊ ကိုယ်တော်သည် မြေပေါ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်၍ မူးမေ့လဲကျသွားပြန်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဤဝန်ထုတ်ကို ရှေ့သို့ ဆက်လက်ထမ်းဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း နှိပ်စက်သူများ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ဤအရှက်ရဖွယ် ဝန်ထုတ်ကို ထမ်းမည့်သူကို ရှာမတွေ့သဖြင့် သူတို့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။ ယုဒလူတို့ ကိုယ်တိုင်မှာမူ ထိုဝန်ကိုထမ်းပါက မစင်ကြယ်ခြင်းဖြစ်၍ ပသခါပွဲကို မစောင့်နိုင်ဘဲ ဖြစ်မည်စိုးသဖြင့် မထမ်းနိုင်ကြပေ။ ကိုယ်တော်နောက်သို့ လိုက်လာသော လူအုပ်စုထဲမှ မည်သူမျှပင် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ငုံ့၍ မထမ်းလိုကြပေ။

The crowd that followed the Saviour saw His weak and staggering steps, but they manifested no compassion. They taunted and
reviled Him because He could not carry the heavy cross. Again the
burden was laid upon Him, and again He fell fainting to the ground.
His persecutors saw that it was impossible for Him to carry His burden farther. They were puzzled to fnd anyone who would bear the
humiliating load. The Jews themselves could not do this, because
the deflement would prevent them from keeping the Passover. None
even of the mob that followed Him would stoop to bear the cross.

ထိုအချိန်တွင်၊ နယ်မှတက်လာသော စိမုန်အမည်ရှိသော ကုရေနေပြည်သား သူစိမ်းတစ်ဦးသည် လူအုပ်ကြီးနှင့် ဆုံမိသည်။ သူသည် လူအုပ်၏ ကဲ့ရဲ့သံနှင့် ကြမ်းတမ်းသော စကားများကို ကြားရသည်; “ယုဒရှင်ဘုရင်အတွက် လမ်းဖယ်ပေးကြ!” ဟူသော မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် စကားများကို ထပ်တလဲလဲ ကြားနေရသည်။ သူသည် ထိုမြင်ကွင်းကို အံ့အားသင့်စွာနှင့် ရပ်ကြည့်နေမိသည်။ သူက သနားကရုဏာစိတ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သောအခါ၊ သူတို့သည် သူ့ကိုဖမ်းဆီး၍ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို သူ၏ပုခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ကြသည်။

At this time a stranger, Simon a Cyrenian, coming in from the
country, meets the throng. He hears the taunts and ribaldry of the
crowd; he hears the words contemptuously repeated, Make way for
the King of the Jews! He stops in astonishment at the scene; and
as he expresses his compassion, they seize him and place the cross
upon his shoulders.

စိမုန်သည် ယေရှုအကြောင်းကို ကြားဖူးထားသည်။ သူ၏သားများသည် ကယ်တင်ရှင်ကို ယုံကြည်သူများဖြစ်ကြသော်လည်း၊ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ တပည့်တော်တစ်ဦး မဟုတ်သေးပေ။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကာရာနီတောင်သို့ ထမ်းသွားရခြင်းသည် စိမုန်အတွက် ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ထိုကံကြမ္မာအတွက် သူသည် နောင်အခါတွင် အစဉ်အမြဲ ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။ ၎င်းဖြစ်ရပ်က သူ့အား မိမိအလိုအလျောက် ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းဆောင်ရန်နှင့် ထိုဝန်ထုတ်အောက်၌ အစဉ်အမြဲ ဝမ်းမြောက်စွာ ရပ်တည်ရန် လမ်းပြပေးခဲ့သည်။

Simon had heard of Jesus. His sons were believers in the Saviour,
but he himself was not a disciple. The bearing of the cross to Calvary
was a blessing to Simon, and he was ever after grateful for this
providence. It led him to take upon himself the cross of Christ from
choice, and ever cheerfully stand beneath its burden.

ရက်စက်သော သေခြင်းသို့ သွားနေသော အပြစ်မရှိသူနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသော လူအုပ်ထဲတွင် အမျိုးသမီး အနည်းငယ်မျှ မဟုတ်ဘဲ အများအပြား ပါဝင်သည်။ သူတို့၏ အာရုံသည် ယေရှုအပေါ်၌သာ ရှိနေသည်။ သူတို့အထဲမှ အချို့သည် ကိုယ်တော်ကို ယခင်က မြင်ဖူးကြသည်။ အချို့သည် ကိုယ်တော့်ထံသို့ သူတို့၏ ဖျားနာသူများနှင့် ဝေဒနာခံစားနေရသူများကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ဖူးသည်။ အချို့မှာမူ ကိုယ်တိုင် ရောဂါငြိမ်းချမ်းမှု ရရှိခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြောပြနေကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများ ကြေကွဲမတတ် သနားနေရသော ကိုယ်တော်အပေါ် လူအုပ်ကြီးက ထားရှိသည့် မုန်းတီးမှုကို သူတို့ အံ့သြနေကြသည်။ [၇၄၃] ထို့ပြင် ရူးသွပ်နေသော လူအုပ်၏ လုပ်ရပ်များနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများ၏ ဒေါသထွက်ဖွယ် စကားများ ရှိနေလင့်ကစား၊ ဤအမျိုးသမီးများသည် သူတို့၏ ကိုယ်ချင်းစာနာမှုကို ဖော်ပြကြသည်။ ယေရှုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်အောက်တွင် မူးမေ့လဲကျသွားသောအခါ၊ သူတို့သည် ကြေကွဲစွာဖြင့် ငိုကြွေးမြည်တမ်းကြလေသည်။

Not a few women are in the crowd that follow the Uncondemned
to His cruel death. Their attention is fxed upon Jesus. Some of them
have seen Him before. Some have carried to Him their sick and
suffering ones. Some have themselves been healed. The story of the
scenes that have taken place is related. They wonder at the hatred of
the crowd toward Him for whom their own hearts are melting and
[743] ready to break. And notwithstanding the action of the maddened
throng, and the angry words of the priests and rulers, these women
give expression to their sympathy. As Jesus falls fainting beneath
the cross, they break forth into mournful wailing.

၎င်းသည် ခရစ်တော်၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်သည်။ လောက၏အပြစ်များကို ထမ်းဆောင်ရင်း ဝေဒနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု၏ ဖော်ပြချက်အပေါ် ကိုယ်တော် လျစ်လျူမရှုခဲ့ပေ။ ကာရာနီ ၆၅၁ ကိုယ်တော်သည် ဤအမျိုးသမီးများကို နူးညံ့သော သနားခြင်းကရုဏာဖြင့် ကြည့်တော်မူသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော့်ကို ယုံကြည်သူများ မဟုတ်ကြသေးပေ; သူတို့သည် ဘုရားသခင် စေလွှတ်သောသူအဖြစ် ကိုယ်တော့်အတွက် ငိုကြွေးနေကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ လူသားချင်း စာနာစိတ်ဖြင့်သာ လှုံ့ဆော်ခံရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တော် သိတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ စာနာမှုကို မပစ်ပယ်ခဲ့ဘဲ၊ ၎င်းက ကိုယ်တော့်စိတ်နှလုံးထဲတွင် သူတို့အပေါ် ပို၍လေးနက်သော သနားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ “ယေရုရှလင်မြို့သမီးတို့၊” ဟု ကိုယ်တော်က မိန့်တော်မူသည်မှာ၊ “ငါ့အတွက် မငိုကြနှင့်။ မိမိတို့အတွက်နှင့် မိမိတို့ သားသမီးတို့အတွက်သာ ငိုကြလော့။” မိမိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှတစ်ဆင့်၊ ခရစ်တော်သည် ယေရုရှလင်မြို့ ပျက်စီးမည့်အချိန်ကို မျှော်ကြည့်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းတွင်၊ ယခု ကိုယ်တော့်အတွက် ငိုကြွေးနေကြသူ အများအပြားသည် သူတို့၏ သားသမီးများနှင့်အတူ ပျက်စီးကြရတော့မည်ဖြစ်သည်။

This was the only thing that attracted Christ’s attention. Although
full of suffering, while bearing the sins of the world, He was not
Calvary 651
indifferent to the expression of grief. He looked upon these women
with tender compassion. They were not believers in Him; He knew
that they were not lamenting Him as one sent from God, but were
moved by feelings of human pity. He did not despise their sympathy,
but it awakened in His heart a deeper sympathy for them. “Daughters
of Jerusalem,” He said, “weep not for Me, but weep for yourselves,
and for your children.” From the scene before Him, Christ looked
forward to the time of Jerusalem’s destruction. In that terrible scene,
many of those who were now weeping for Him were to perish with
their children.

ယေရုရှလင်မြို့ ကျဆုံးခြင်းမှ ယေရှု၏ အတွေးများသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော တရားစီရင်ခြင်းသို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။ နောင်တမရသော မြို့တော်၏ ပျက်စီးခြင်း၌၊ လောကကြီးအပေါ်သို့ ကျရောက်လာမည့် နောက်ဆုံးပျက်စီးခြင်း၏ အထိမ်းအမှတ်ကို ကိုယ်တော် မြင်တော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်က “ထိုအခါ တောင်ကြီးတို့ကို ‘ငါတို့အပေါ်သို့ ကျကြပါ’ ဟူ၍လည်းကောင်း၊ တောင်ငယ်တို့ကို ‘ငါတို့ကို ဖုံးအုပ်ကြပါ’ ဟူ၍လည်းကောင်း ပြောဆိုကြလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား၊ စိမ်းသောသစ်ပင်၌ ဤသို့ပြုကြလျှင်၊ ခြောက်သောသစ်ပင်၌ အဘယ်သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်နည်း” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ စိမ်းသောသစ်ပင်ဖြင့် ယေရှုသည် အပြစ်ကင်းစင်သော ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်သည့် မိမိကိုယ်ကို ကိုယ်စားပြုဖော်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ပညတ်တော်ကျူးလွန်မှုအပေါ် ထားရှိသော မိမိ၏ အမျက်တော်ကို မိမိ၏ ချစ်သားတော်အပေါ်သို့ ကျရောက်စေခဲ့သည်။ ယေရှုသည် လူသားတို့၏ အပြစ်များအတွက် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံရမည်ဖြစ်သည်။ သို့ဆိုလျှင်၊ အပြစ်ထဲတွင် ဆက်လက်နေထိုင်သော အပြစ်သားသည် မည်မျှကြီးမားသော ဝေဒနာကို ခံစားရမည်နည်း။ နောင်တမရသောသူနှင့် မယုံကြည်သူ အပေါင်းတို့သည် စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန် မစွမ်းသာသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခကို သိကြရလိမ့်မည်။

From the fall of Jerusalem the thoughts of Jesus passed to a wider
judgment. In the destruction of the impenitent city He saw a symbol
of the fnal destruction to come upon the world. He said, “Then
shall they begin to say to the mountains, Fall on us; and to the hills,
Cover us. For if they do these things in a green tree, what shall be
done in the dry?” By the green tree, Jesus represented Himself, the
innocent Redeemer. God suffered His wrath against transgression
to fall on His beloved Son. Jesus was to be crucifed for the sins of
men. What suffering, then, would the sinner bear who continued in
sin? All the impenitent and unbelieving would know a sorrow and
misery that language would fail to express.

ကယ်တင်ရှင်နောက်သို့ ကာရာနီတောင်သို့ လိုက်ပါသွားသော လူအုပ်ကြီးထဲတွင်၊ ကိုယ်တော် ယေရုရှလင်မြို့သို့ အောင်ပွဲခံ ဝင်ရောက်စဉ်က ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် “ဟောရှဏ္ဏ” ဟု ကြွေးကြော်ကာ ထန်းလက်များ ဝှေ့ယမ်းခဲ့ကြသူ အများအပြား ပါဝင်သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က ခေတ်စားနေသောကြောင့် ချီးမွမ်းကြွေးကြော်ခဲ့ကြသူ အနည်းငယ်မျှ မဟုတ်သော လူတို့သည် ယခုအခါတွင် “သူ့ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်သတ်ပါ၊ ရိုက်သတ်ပါ” ဟူသော အော်ဟစ်သံတွင် ပါဝင်နေကြသည်။ ခရစ်တော် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဝင်ရောက်စဉ်က၊ တပည့်တော်များ၏ မျှော်လင့်ချက်သည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ သခင်နှင့် ဆက်နွှယ်နေရခြင်းသည် ကြီးမြတ်သော ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုဟု ခံစားရကာ ကိုယ်တော်နှင့် အနီးကပ် လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။ ယခု ကိုယ်တော် အရှက်တကွဲ ဖြစ်နေချိန်တွင်မူ၊ သူတို့သည် အဝေးမှ လိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့သည် ကြေကွဲမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ပျက်စီးသွားသော မျှော်လင့်ချက်များကြောင့် စိတ်ပျက်အားငယ်နေကြသည်။ ယေရှု၏ စကားများသည် မည်မျှ မှန်ကန်နေလိုက်သနည်း- “ယနေ့ညတွင် သင်တို့ရှိသမျှသည် ငါ့ကြောင့် စိတ်ပျက်ကြလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား၊ ‘ငါသည် သိုးထိန်းကို ရိုက်မည်၊ သိုးစုတို့သည်လည်း အရပ်ရပ်သို့ ကွဲပြားကြလိမ့်မည်’ ဟု ကျမ်းစာ၌ လာသတည်း။” မဿဲ ၂၆:၃၁။

Of the multitude that followed the Saviour to Calvary, many had
attended Him with joyful hosannas and the waving of palm branches
as He rode triumphantly into Jerusalem. But not a few who had then
shouted His praise, because it was popular to do so, now swelled the
cry of “Crucify Him, crucify Him.” When Christ rode into Jerusalem,
the hopes of the disciples had been raised to the highest pitch. They
had pressed close about their Master, feeling that it was a high honor
to be connected with Him. Now in His humiliation they followed
Him at a distance. They were flled with grief, and bowed down
with disappointed hopes. How were the words of Jesus verifed: “All
ye shall be offended because of Me this night: for it is written, I
will smite the shepherd, and the sheep of the flock shall be scattered
abroad.” Matthew 26:31.

ကွပ်မျက်ရာအရပ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ အကျဉ်းသားများကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရာ ကိရိယာများပေါ်၌ ချည်နှောင်ကြသည်။ [၇၄၄] သူခိုးနှစ်ဦးသည် သူတို့အား လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်သို့ တင်သောသူများ၏ လက်ထဲတွင် ရုန်းကန်ကြသည်; သို့သော် ယေရှုသည် မည်သည့်ခုခံမှုကိုမျှ မပြုခဲ့ပေ။

Arriving at the place of execution, the prisoners were bound to [744]
the instruments of torture. The two thieves wrestled in the hands of
those who placed them on the cross; but Jesus made no resistance.

ချစ်လှစွာသော တပည့်တော် ယောဟန်၏ ဖေးမမှုဖြင့် ယေရှု၏ မယ်တော်သည် မိမိသား၏ ခြေလှမ်းများနောက်သို့ ကာရာနီတောင်တိုင်အောင် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ၆၅၂ သူမသည် သားတော် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ ဝန်ထုတ်အောက်တွင် မူးမေ့လဲကျသည်ကို မြင်ခဲ့ရပြီး၊ ဒဏ်ရာရနေသော ခေါင်းအောက်တွင် ဖေးမမည့်လက်ကို ထားပေးချင်ကာ၊ တစ်ချိန်က မိမိရင်ခွင်၌ မှီတွယ်ခဲ့ဖူးသော ထိုနဖူးပြင်ကို ဆေးကြောပေးချင်စိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမအား ထိုဝမ်းနည်းဖွယ် အခွင့်အရေးကို မပေးခဲ့ကြပေ။ တပည့်တော်များနှင့်အတူ သူမသည် ယေရှုသည် မိမိ၏ တန်ခိုးတော်ကို ပြသပြီး၊ မိမိကိုယ်ကို ရန်သူများလက်မှ ကယ်တင်လိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကို ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ ယခု ဖြစ်ပျက်နေသော အဖြစ်အပျက်များကို ကြိုတင်မိန့်ကြားခဲ့သော ကိုယ်တော်၏ စကားများကို သူမ ပြန်လည်သတိရမိသောအခါ သူမ၏ စိတ်နှလုံးသည် တစ်ဖန် နစ်မြုပ်သွားပြန်သည်။ သူခိုးများကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ချည်နှောင်ထားစဉ်၊ သူမသည် အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ သေသောသူကို အသက်ပြန်ရှင်စေခဲ့သော ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံစေမည်လော။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် ဤကဲ့သို့ ရက်စက်စွာ အသတ်ခံရမည်ကို ခွင့်ပြုမည်လော။ ယေရှုသည် မေရှိယဖြစ်သည်ဟူသော သူမ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို သူမ စွန့်လွှတ်ရတော့မည်လော။ ကိုယ်တော် ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခွင့်ပင် မရဘဲ၊ ကိုယ်တော်၏ အရှက်ရမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကို သူမ စောင့်ကြည့်နေရမည်လော။ ကိုယ်တော်၏ လက်များကို လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ဆန့်ထားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်; တူနှင့် သံများကို ယူဆောင်လာကြပြီး၊ နူးညံ့သော အသားထဲသို့ သံမှိုများကို ရိုက်သွင်းလိုက်သောအခါ၊ နှလုံးကြေကွဲနေသော တပည့်တော်များသည် မူးမေ့လဲသွားသော ယေရှု၏ မယ်တော်ကို ထိုရက်စက်သော မြင်ကွင်းမှ ခေါ်ဆောင်သွားကြလေသည်။

The mother of Jesus, supported by John the beloved disciple, had
652 The Desire of Ages
followed the steps of her Son to Calvary. She had seen Him fainting
under the burden of the cross, and had longed to place a supporting
hand beneath His wounded head, and to bathe that brow which had
once been pillowed upon her bosom. But she was not permitted this
mournful privilege. With the disciples she still cherished the hope
that Jesus would manifest His power, and deliver Himself from His
enemies. Again her heart would sink as she recalled the words in
which He had foretold the very scenes that were then taking place.
As the thieves were bound to the cross, she looked on with agonizing
suspense. Would He who had given life to the dead suffer Himself
to be crucifed? Would the Son of God suffer Himself to be thus
cruelly slain? Must she give up her faith that Jesus was the Messiah?
Must she witness His shame and sorrow, without even the privilege
of ministering to Him in His distress? She saw His hands stretched
upon the cross; the hammer and the nails were brought, and as
the spikes were driven through the tender flesh, the heart-stricken
disciples bore away from the cruel scene the fainting form of the
mother of Jesus.

ကယ်တင်ရှင်သည် မည်သည့် ညည်းတွဲမြည်တမ်းမှုကိုမျှ မပြုခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်သည် တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်ကြီးများ ရှိနေသည်။ သေခြင်း၏ နှင်းစက်များကို ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာမှ သုတ်ပေးမည့် သနားကြင်နာသော လက်လည်းမရှိ၊ ကိုယ်တော်၏ လူသားနှလုံးသားကို ထောက်မပေးမည့် စာနာစကားနှင့် မပြောင်းလဲသော သစ္စာရှိမှုလည်း မရှိပေ။ စစ်သားများသည် သူတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် လုပ်ရပ်များကို လုပ်ဆောင်နေစဉ်၊ ယေရှုသည် မိမိ၏ ရန်သူများအတွက် “အဖ၊ သူတို့၏အပြစ်ကို လွှတ်တော်မူပါ။ သူတို့သည် မိမိတို့ပြုသောအမှုကို မသိကြပါ” ဟု ဆုတောင်းတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏ စိတ်သည် မိမိခံစားနေရသော ဝေဒနာမှတစ်ဆင့် နှိပ်စက်သူများ၏ အပြစ်နှင့် သူတို့ ခံစားရမည့် ကြောက်မက်ဖွယ် လက်စားချေမှုတို့ဆီသို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။ ကိုယ်တော့်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆက်ဆံနေသော စစ်သားများအပေါ် မည်သည့် ကျိန်ဆဲခြင်းကိုမျှ မခေါ်ဆိုခဲ့ပေ။ မိမိတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားသည့်အတွက် ကျေနပ်အားရနေသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများအပေါ် မည်သည့် လက်စားချေမှုကိုမျှ မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။ ခရစ်တော်သည် သူတို့၏ မသိနားမလည်မှုနှင့် အပြစ်ရှိမှုတို့အတွက် သူတို့ကို သနားတော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်းအတွက်သာ—“သူတို့သည် မိမိတို့ပြုသောအမှုကို မသိကြပါ” ဟူ၍သာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးခဲ့သည်။

The Saviour made no murmur of complaint. His face remained
calm and serene, but great drops of sweat stood upon His brow.
There was no pitying hand to wipe the death dew from His face,
nor words of sympathy and unchanging fdelity to stay His human
heart. While the soldiers were doing their fearful work, Jesus prayed
for His enemies, “Father, forgive them; for they know not what
they do.” His mind passed from His own suffering to the sin of His
persecutors, and the terrible retribution that would be theirs. No
curses were called down upon the soldiers who were handling Him
so roughly. No vengeance was invoked upon the priests and rulers,
who were gloating over the accomplishment of their purpose. Christ
pitied them in their ignorance and guilt. He breathed only a plea for
their forgiveness,—“for they know not what they do.”

အပြစ်ရှိသော လူမျိုးနွယ်ကို ထာဝရပျက်စီးခြင်းမှ ကယ်တင်ရန် ကြွလာသောသူအား သူတို့ ညှဉ်းပန်းနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကိုသာ သူတို့သိခဲ့ပါက၊ သူတို့သည် နောင်တနှင့် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ဖမ်းစားခံရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့၏ မသိနားမလည်မှုသည် သူတို့၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားမပေးနိုင်ပေ; အကြောင်းမူကား၊ ယေရှုကို သူတို့၏ ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် သိရှိရန်နှင့် လက်ခံရန်မှာ သူတို့၏ အခွင့်အရေး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ [၇၄၅] သူတို့ထဲမှ အချို့သည် မိမိတို့၏ အပြစ်ကို မြင်တွေ့ကာ၊ နောင်တရပြီး ပြောင်းလဲကြလိမ့်မည်။ အချို့မှာမူ သူတို့၏ နောင်တမရခြင်းကြောင့် ခရစ်တော်၏ ဆုတောင်းချက်သည် သူတို့အတွက် ပြည့်စုံရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း၊ ကာရာနီ ၆၅၃ ထိုနည်းတူစွာပင်၊ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် ပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ခမည်းတော်၏ ရှေ့မှောက်တွင် လူသားများအတွက် ရှေ့နေဖြစ်လာရန် အခွင့်အရေးကို ရယူနေခြင်းဖြစ်သည်။

Had they known that they were putting to torture One who had
come to save the sinful race from eternal ruin, they would have been
seized with remorse and horror. But their ignorance did not remove
their guilt; for it was their privilege to know and accept Jesus as
[745] their Saviour. Some of them would yet see their sin, and repent,
and be converted. Some by their impenitence would make it an
impossibility for the prayer of Christ to be answered for them. Yet,
Calvary 653
just the same, God’s purpose was reaching its fulfllment. Jesus
was earning the right to become the advocate of men in the Father’s
presence.

ခရစ်တော်၏ ရန်သူများအတွက် ထိုဆုတောင်းချက်သည် လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ၎င်းသည် လောကအစမှ အဆုံးတိုင်အောင် အသက်ရှင်ခဲ့သော သို့မဟုတ် အသက်ရှင်မည့် အပြစ်သားတိုင်းကို အကျုံးဝင်သည်။ လူတိုင်းအပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်သတ်ခဲ့သော အပြစ်သည် တည်ရှိနေသည်။ လူတိုင်းအတွက် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို အလကား ကမ်းလှမ်းထားသည်။ “အလိုရှိသောသူ မည်သူမဆို” ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေး ရယူနိုင်ပြီး၊ ထာဝရအသက်ကို အမွေခံနိုင်သည်။

That prayer of Christ for His enemies embraced the world. It
took in every sinner that had lived or should live, from the beginning
of the world to the end of time. Upon all rests the guilt of crucifying
the Son of God. To all, forgiveness is freely offered. “Whosoever
will” may have peace with God, and inherit eternal life.

ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ပြီးသည်နှင့်၊ သန်မာသော အမျိုးသားများက ၎င်းကို မယူကာ၊ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော နေရာထဲသို့ အလွန်ပြင်းထန်စွာ ရိုက်သွင်းလိုက်ကြသည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်အား အလွန်တရာ ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကို ခံစားရစေသည်။ ထို့နောက် ပိလတ်မင်းသည် ဟေဗြဲ၊ ဂရိနှင့် လက်တင်ဘာသာတို့ဖြင့် ကမ္ပည်းစာတစ်ခုကို ရေးသားပြီး ယေရှု၏ ဦးခေါင်းအထက် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် “ယုဒရှင်ဘုရင် နာဇရက်မြို့သားယေရှု” ဟု ရေးထားသည်။ ဤကမ္ပည်းစာသည် ယုဒလူတို့ကို စိတ်ဆိုးစေခဲ့သည်။ ပိလတ်မင်း၏ ရုံးတော်တွင် သူတို့က “သူ့ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်သတ်ပါ၊” “ကဲသာဘုရင်မှတစ်ပါး ငါတို့၌ အခြားသောရှင်ဘုရင်မရှိ” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည်။ ယောဟန် ၁၉:၁၅။ အခြားမည်သည့် ရှင်ဘုရင်ကိုမဆို အသိအမှတ်ပြုသောသူသည် သစ္စာဖောက်ဖြစ်သည်ဟု သူတို့ ကြေညာခဲ့ကြသည်။ ပိလတ်မင်းသည် သူတို့ဖော်ပြခဲ့သော သဘောထားကို ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ယုဒရှင်ဘုရင် ဖြစ်သည်ဟူသောအချက်မှအပ အခြားမည်သည့် အပြစ်ကိုမျှ ဖော်ပြမထားပေ။ ထိုကမ္ပည်းစာသည် ယုဒလူတို့၏ ရောမအာဏာအပေါ် သစ္စာစောင့်သိမှုကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဣသရေလရှင်ဘုရင်ဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာဆိုသူ မည်သူမဆို သေဒဏ်နှင့် ထိုက်တန်သည်ဟု သူတို့က ဆုံးဖြတ်လိမ့်မည်ဟု ကြေညာနေခြင်းဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို မိမိတို့ ပြန်လည် ထောင်ချောက်ဆင်မိသွားကြသည်။ ခရစ်တော်၏ သေခြင်းကို ကြံစည်နေကြစဉ်၊ ကယာဖက လူမျိုးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် လူတစ်ဦး အသေခံခြင်းသည် သင့်လျော်သည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ယခုတွင် သူတို့၏ ဟန်ဆောင်မှုသည် ပေါ်လွင်သွားပြီဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်ကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက်၊ သူတို့သည် သူတို့၏ အမျိုးသားရေး တည်ရှိမှုကိုပင် စတေးရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

As soon as Jesus was nailed to the cross, it was lifted by strong
men, and with great violence thrust into the place prepared for it.
This caused the most intense agony to the Son of God. Pilate then
wrote an inscription in Hebrew, Greek, and Latin, and placed it upon
the cross, above the head of Jesus. It read, “Jesus of Nazareth the
King of the Jews.” This inscription irritated the Jews. In Pilate’s
court they had cried, “Crucify Him.” “We have no king but Caesar.”
John 19:15. They had declared that whoever should acknowledge
any other king was a traitor. Pilate wrote out the sentiment they had
expressed. No offense was mentioned, except that Jesus was the
King of the Jews. The inscription was a virtual acknowledgment
of the allegiance of the Jews to the Roman power. It declared that
whoever might claim to be the King of Israel would be judged by
them worthy of death. The priests had overreached themselves.
When they were plotting the death of Christ, Caiaphas had declared
it expedient that one man should die to save the nation. Now their
hypocrisy was revealed. In order to destroy Christ, they had been
ready to sacrifce even their national existence.

ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် မိမိတို့ ပြုလုပ်ခဲ့သောအရာကို မြင်တွေ့သွားကြပြီး၊ ကမ္ပည်းစာကို ပြောင်းလဲပေးရန် ပိလတ်မင်းအား တောင်းဆိုကြသည်။ သူတို့က “‘ယုဒရှင်ဘုရင်’ ဟု မရေးပါနှင့်; ‘ငါသည် ယုဒရှင်ဘုရင်ဖြစ်သည်ဟု သူပြောခဲ့သည်’ ဟုသာ ရေးပါ” ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် ပိလတ်မင်းသည် မိမိ၏ ယခင်က အားနည်းချက်ကြောင့် မိမိကိုယ်ကို ဒေါသထွက်နေပြီး၊ မနာလိုစိတ်ကြီး၍ ပရိယာယ်များသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများကို လုံးဝ မထီမဲ့မြင် ပြုနေခဲ့သည်။ သူက အေးစက်စွာဖြင့် “ငါရေးပြီးသောအရာကို ငါရေးပြီးပြီ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

The priests saw what they had done, and asked Pilate to change
the inscription. They said, “Write not, The King of the Jews; but that
He said, I am King of the Jews.” But Pilate was angry with himself
because of his former weakness, and he thoroughly despised the
jealous and artful priests and rulers. He replied coldly, “What I have
written I have written.”

ပိလတ်မင်း သို့မဟုတ် ယုဒလူတို့ထက် ပိုမိုမြင့်မားသော အင်အားတစ်ခုက ယေရှု၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် ထိုကမ္ပည်းစာကို တင်ထားရန် လမ်းညွှန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုဖြင့် ၎င်းသည် ကျမ်းစာကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ရန်နှင့် ရှာဖွေစူးစမ်းရန် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။ ခရစ်တော် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ခံရသော နေရာသည် မြို့နှင့် နီးသည်။ [၇၄၆] အရပ်ရပ်မှ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူတို့သည် ထိုစဉ်က ယေရုရှလင်မြို့၌ ရှိနေကြပြီး၊ နာဇရက်မြို့သား ယေရှုသည် မေရှိယဖြစ်ကြောင်း ကြေညာထားသော ကမ္ပည်းစာကို သူတို့ သတိပြုမိကြလိမ့်မည်။ ၆၅၄ ၎င်းသည် ဘုရားသခင် လမ်းညွှန်ပေးသော လက်ဖြင့် ရေးသားထားသည့် အသက်ရှင်သော သမ္မာတရား ဖြစ်သည်။

A higher power than Pilate or the Jews had directed the placing
of that inscription above the head of Jesus. In the providence of God
it was to awaken thought, and investigation of the Scriptures. The
place where Christ was crucifed was near to the city. Thousands
of people from all lands were then at Jerusalem, and the inscription
declaring Jesus of Nazareth the Messiah would come to their notice. [746]
654 The Desire of Ages

လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်ရှိ ခရစ်တော်၏ ဝေဒနာခံစားမှုများတွင် ပရောဖက်ပြုချက်သည် ပြည့်စုံခဲ့သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ မရိုက်ခံရမီ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကပင်၊ ကယ်တင်ရှင်သည် မိမိခံရမည့် ဆက်ဆံမှုများကို ကြိုတင်ဟောကြားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်က “ခွေးတို့သည် ငါ့ကို ဝိုင်းကြပြီ; လူဆိုးတို့၏ အစည်းအဝေးသည် ငါ့ကို ပတ်ရံကြပြီ; ငါ့လက်နှင့် ငါ့ခြေတို့ကို ထိုးဖောက်ကြပြီ။ ငါ့အရိုးရှိသမျှကို ငါရေတွက်နိုင်၏; သူတို့သည် ငါ့ကို စိုက်ကြည့်ကြ၏။ ငါ့အဝတ်တို့ကို ဝေဖန်ကြ၍၊ ငါ့အင်္ကျီအတွက် စာရေးတံပြုကြ၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဆာလံ ၂၂:၁၆-၁၈။ ကိုယ်တော်၏ အဝတ်များနှင့် ပတ်သက်သော ပရောဖက်ပြုချက်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ခံရသူ၏ မိတ်ဆွေများ သို့မဟုတ် ရန်သူများ၏ အကြံဉာဏ် သို့မဟုတ် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မှု မပါဘဲ ပြည့်စုံခဲ့သည်။ ကိုယ်တော့်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော စစ်သားများကို ကိုယ်တော်၏ အဝတ်များကို ပေးခဲ့သည်။ စစ်သားများသည် အဝတ်များကို ခွဲဝေယူနေကြစဉ် ငြင်းခုံနေကြသည်ကို ခရစ်တော် ကြားရသည်။ ကိုယ်တော်၏ အပေါ်အင်္ကျီသည် ချုပ်ရိုးမရှိဘဲ တစ်သားတည်း ရက်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်သဖြင့်၊ သူတို့က “၎င်းကို မဆုတ်ကြနှင့်၊ မည်သူရမည်ကို သိစေခြင်းငှာ စာရေးတံပြုကြစို့” ဟု ဆိုကြသည်။

It was a living truth, transcribed by a hand that God had guided.
In the sufferings of Christ upon the cross prophecy was fulflled.
Centuries before the crucifxion, the Saviour had foretold the treatment He was to receive. He said, “Dogs have compassed Me: the
assembly of the wicked have enclosed Me: they pierced My hands
and My feet. I may tell all My bones: they look and stare upon
Me. They part My garments among them, and cast lots upon My
vesture.” Psalm 22:16-18. The prophecy concerning His garments
was carried out without counsel or interference from the friends or
the enemies of the Crucifed One. To the soldiers who had placed
Him upon the cross, His clothing was given. Christ heard the men’s
contention as they parted the garments among them. His tunic was
woven throughout without seam, and they said, “Let us not rend it,
but cast lots for it, whose it shall be.”

အခြားသော ပရောဖက်ပြုချက်တစ်ခုတွင် ကယ်တင်ရှင်က “ကဲ့ရဲ့ခြင်းသည် ငါ့နှလုံးကို ကြေကွဲစေပြီ; ငါသည် စိတ်ညှိုးငယ်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံ၏; သနားမည့်သူကို ငါမျှော်လင့်သော်လည်း မရှိ၊ သက်သာစေမည့်သူကို ငါရှာသော်လည်း မတွေ့ရ။ သူတို့သည် ငါ့စားစရာအတွက် ခါးသောအရာကို ပေးကြပြီ; ငါငတ်မွတ်သောအခါ ပုံးရည်ကို သောက်စေကြပြီ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဆာလံ ၆၉:၂၀၊ ၂၁။ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် အသေခံရသူများအား နာကျင်မှုကို လျော့ပါးစေရန် ထုံဆေးကဲ့သို့သော ဆေးတစ်မျိုးကို ပေးခွင့်ရှိသည်။ ၎င်းကို ယေရှုအား ပေးခဲ့သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် ၎င်းကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ စိတ်ကို နောက်ကျိစေမည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ လက်ခံမည်မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်တော်၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို အမြဲတစေ ဆုပ်ကိုင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်တော်၏ တစ်ခုတည်းသော ခွန်အားဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ အာရုံများကို နောက်ကျိစေခြင်းသည် စာတန်အတွက် အခွင့်ကောင်းပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။

In another prophecy the Saviour declared, “Reproach hath broken
My heart; and I am full of heaviness: and I looked for some to take
pity, but there was none; and for comforters, but I found none. They
gave Me also gall for My meat; and in My thirst they gave Me
vinegar to drink.” Psalm 69:20, 21. To those who suffered death by
the cross, it was permitted to give a stupefying potion, to deaden the
sense of pain. This was offered to Jesus; but when He had tasted
it, He refused it. He would receive nothing that could becloud His
mind. His faith must keep fast hold upon God. This was His only
strength. To becloud His senses would give Satan an advantage.

ယေရှု၏ ရန်သူများသည် ကိုယ်တော် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲခံနေရစဉ် ကိုယ်တော်အပေါ် သူတို့၏ ဒေါသကို ပုံအောခဲ့ကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ အုပ်စိုးသူများနှင့် ကျမ်းပြုဆရာများသည် လူအုပ်ကြီးနှင့် ပူးပေါင်းကာ သေလုမြောပါးဖြစ်နေသော ကယ်တင်ရှင်ကို ပြက်ရယ်ပြုကြသည်။ ဗတ္တိဇံခံစဉ်နှင့် ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ ပြောင်းလဲစဉ်က၊ ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကို ကြားခဲ့ရသည်။ တစ်ဖန်၊ ခရစ်တော် သစ္စာမဖောက်ခံရမီလေးတွင်၊ ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဇာတ်ကို သက်သေခံကာ မိန့်မြွက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ကောင်းကင်မှ အသံတော်သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ခရစ်တော်၏ ဘက်တော်သားအဖြစ် မည်သည့်သက်သေခံချက်မျှ မကြားရပေ။ ကိုယ်တော်သည် လူဆိုးများ၏ စော်ကားမှုနှင့် ပြက်ရယ်ပြုမှုကို တစ်ဦးတည်း ခံစားခဲ့ရသည်။

The enemies of Jesus vented their rage upon Him as He hung
upon the cross. Priests, rulers, and scribes joined with the mob in
mocking the dying Saviour. At the baptism and at the transfguration
the voice of God had been heard proclaiming Christ as His Son.
Again, just before Christ’s betrayal, the Father had spoken, witnessing to His divinity. But now the voice from heaven was silent. No
testimony in Christ’s favor was heard. Alone He suffered abuse and
mockery from wicked men.

“သင်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်မှန်လျှင်၊” ဟု သူတို့က ဆိုကြသည်၊ “လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ ဆင်းလာလော့။” “သူသည် ခရစ်တော်၊ ဘုရားသခင် ရွေးကောက်တော်မူသောသူ မှန်လျှင်၊ မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ပါစေ။”

“If Thou be the Son of God,” they said, “come down from the
cross.” “Let Him save Himself, if He be Christ, the chosen of God.”

တော၌ စမ်းသပ်ခြင်းခံရစဉ်က စာတန်သည် “သင်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်မှန်လျှင်၊ ဤကျောက်ခဲတို့ကို မုန့်ဖြစ်စေခြင်းငှာ အမိန့်ရှိလော့” ဟု လည်းကောင်း၊ “သင်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်မှန်လျှင်၊” ဗိမာန်တော်၏ အထွတ်မှ “ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချလိုက်လော့” ဟု လည်းကောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ မဿဲ ၄:၃၊ ၆။ ကာရာနီ ၆၅၅ စာတန်သည် သူ၏ ကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ လူသားပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်အနီးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ [၇၄၇] [၇၄၈] [၇၄၉] ထိုရန်သူကြီးနှင့် သူ၏ နောက်လိုက်များသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ အုပ်စိုးသူများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေကြသည်။ လူတို့၏ ဆရာများသည် မသိနားမလည်သော လူအုပ်ကြီးအား၊ ကိုယ်တော့်ကို တစ်ခါမျှပင် မမြင်ဖူးသော်လည်း သက်သေခံရန် တိုက်တွန်းခံရသူများအပါအဝင်၊ ကိုယ်တော်အပေါ် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့ကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ အုပ်စိုးသူများ၊ ဖာရိရှဲများနှင့် ကြမ်းတမ်းသော လူရမ်းကားများသည် စာတန်၏ ရူးသွပ်မှုတွင် အတူတကွ ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များသည် စာတန်နှင့် သူ၏ ကောင်းကင်တမန်များနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် စာတန်ခိုင်းသမျှကို လုပ်ဆောင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

In the wilderness of temptation Satan had declared, “If Thou be
the Son of God, command that these stones be made bread.” “If
Thou be the Son of God, cast Thyself down” from the pinnacle of
the temple. Matthew 4:3, 6. And Satan with his angels, in human
Calvary 655
form, was present at the cross. The archfend and his hosts were [747]
[748]
[749]
co-operating with the priests and rulers. The teachers of the people
had stimulated the ignorant mob to pronounce judgment against One
upon whom many of them had never looked, until urged to bear
testimony against Him. Priests, rulers, Pharisees, and the hardened
rabble were confederated together in a satanic frenzy. Religious
rulers united with Satan and his angels. They were doing his bidding.

ဝေဒနာခံစား၍ သေလုမြောပါးဖြစ်နေသော ယေရှုသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များက “သူသည် သူတစ်ပါးကို ကယ်တင်ခဲ့သည်; မိမိကိုယ်ကိုမူ မကယ်တင်နိုင်။ ဣသရေလရှင်ဘုရင် ခရစ်တော်သည် ငါတို့ မြင်၍ ယုံကြည်စေခြင်းငှာ၊ ယခု လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ ဆင်းလာပါစေ” ဟု ပြောဆိုနေသော စကားလုံးတိုင်းကို ကြားနေရသည်။ ခရစ်တော်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ ဆင်းလာနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို မကယ်တင်လိုသောကြောင့်သာ အပြစ်သားသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် မျက်နှာသာပေးခြင်းကို ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

Jesus, suffering and dying, heard every word as the priests declared, “He saved others; Himself He cannot save. Let Christ the
King of Israel descend now from the cross, that we may see and
believe.” Christ could have come down from the cross. But it is because He would not save Himself that the sinner has hope of pardon
and favor with God.

ကယ်တင်ရှင်ကို ပြက်ရယ်ပြုရာတွင်၊ ပရောဖက်ပြုချက်များကို ဖွင့်ဆိုသူများဟု မိမိကိုယ်ကို ကြွေးကြော်နေသူများသည် ဤအခြေအနေတွင် သူတို့ပြောဆိုကြလိမ့်မည်ဟု ဗျာဒိတ်တော်က ကြိုတင်ဟောကြားထားသော စကားလုံးများကိုပင် ထပ်တလဲလဲ ပြောဆိုနေကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ မျက်စိကွယ်မှုကြောင့် သူတို့သည် ပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေနေကြောင်း သူတို့ မမြင်နိုင်ကြပေ။

In their mockery of the Saviour, the men who professed to be
the expounders of prophecy were repeating the very words which
Inspiration had foretold they would utter upon this occasion. Yet in
their blindness they did not see that they were fulflling the prophecy.

ပြောင်လှောင်သော သဘောဖြင့် “သူသည် ဘုရားသခင်ကို ကိုးစားသည်; ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို နှစ်သက်လျှင် ယခုပင် ကယ်တင်တော်မူပါစေ; အကြောင်းမူကား၊ ‘ငါသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်သည်’ ဟု သူပြောခဲ့သည်” ဟု ပြောဆိုနေကြသူများသည်၊ သူတို့၏ သက်သေခံချက်သည် ရာစုနှစ်များစွာတိုင်အောင် ပဲ့တင်ထပ်နေမည်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မတွေးမိခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ပြက်ရယ်ပြုသောအားဖြင့် ပြောဆိုခဲ့လင့်ကစား၊ ဤစကားလုံးများသည် လူတို့အား ကျမ်းစာကို ယခင်ကထက် ပိုမိုရှာဖွေစူးစမ်းရန် လမ်းပြပေးခဲ့သည်။ ပညာရှိသောသူတို့သည် ကြားနာ၍ ရှာဖွေ၊ စဉ်းစားဆင်ခြင်ကာ ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။ ကျမ်းစာတစ်ခုနှင့်တစ်ခု နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရှုခြင်းအားဖြင့် ခရစ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မမြင်မချင်း မနားမနေ ကြိုးစားသူများလည်း ရှိခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲခံနေရစဉ်ကကဲ့သို့ ယေရှုအကြောင်းကို ယေဘုယျအားဖြင့် သိရှိမှုသည် ယခင်က မည်သည့်အခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခြင်း မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသူများနှင့် ခရစ်တော်၏ စကားများကို ကြားရသူများစွာတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် သမ္မာတရား၏ အလင်းသည် ထွန်းလင်းတောက်ပလာခဲ့သည်။

Those who in derision uttered the words, “He trusted in God; let
Him deliver Him now, if He will have Him: for He said, I am the
Son of God,” little thought that their testimony would sound down
the ages. But although spoken in mockery, these words led men
to search the Scriptures as they had never done before. Wise men
heard, searched, pondered, and prayed. There were those who never
rested until, by comparing scripture with scripture, they saw the
meaning of Christ’s mission. Never before was there such a general
knowledge of Jesus as when He hung upon the cross. Into the hearts
of many who beheld the crucifxion scene, and who heard Christ’s
words, the light of truth was shining.

လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ဝေဒနာခံစားနေရသော ယေရှုအတွက် သက်သာရာရစေမည့် အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းမှာ နောင်တရသော သူခိုး၏ ဆုတောင်းချက်ဖြစ်သည်။ ယေရှုနှင့်အတူ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ခံရသော သူနှစ်ဦးစလုံးသည် အစပိုင်းတွင် ကိုယ်တော့်ကို ကဲ့ရဲ့ခဲ့ကြသည်; တစ်ဦးမှာမူ မိမိခံစားနေရသော ဝေဒနာကြောင့် ပို၍ပင် စိတ်ပျက်အားငယ်ကာ ရန်လိုလာသည်။ သို့သော် သူ၏ အပေါင်းအဖော်မှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ ဤသူသည် ကြမ်းတမ်းသော ရာဇဝတ်ကောင် တစ်ဦးမဟုတ်ပေ; သူသည် မကောင်းသော ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုများကြောင့် လမ်းမှားသို့ ရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်အနီးတွင် ရပ်၍ ကယ်တင်ရှင်ကို ကဲ့ရဲ့နေကြသူ အများအပြားထက် အပြစ်နည်းသောသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ယေရှုကို မြင်ဖူး၊ ကြားဖူးခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များကြောင့် အပြစ်ရှိကြောင်း သိမြင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများက သူ့ကို ကိုယ်တော့်ထံမှ ဝေးကွာသွားစေခဲ့သည်။ ၆၅၆ မိမိ၏ အပြစ်သိစိတ်ကို နှိမ်နင်းရန် ကြိုးစားရင်း၊ သူသည် အပြစ်ထဲသို့ ပို၍နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နစ်မြုပ်သွားခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် အဖမ်းခံရ၍၊ ရာဇဝတ်ကောင်အဖြစ် တရားစီရင်ခံရပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံရန် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ တရားစီရင်ရာခန်းမတွင်လည်းကောင်း၊ ကာရာနီတောင်သို့ သွားရာလမ်းတွင်လည်းကောင်း သူသည် ယေရှုနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည်။ ပိလတ်မင်းက “သူ၌ အပြစ်တစ်စုံတစ်ခုမျှ ငါမတွေ့” ဟု [၇၅၀] ကြေညာသည်ကို သူကြားခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်၏ ဘုရားနှင့်တူသော အမူအရာနှင့် နှိပ်စက်သူများအပေါ် ထားရှိသော သနားကြင်နာသော ခွင့်လွှတ်မှုကို သူ သတိပြုမိခဲ့သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ကြီးမြတ်သော ဘာသာရေးသမား အများအပြားက သခင်ယေရှုကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍ လျှာထုတ်ကာ ပြောင်လှောင်နေကြသည်ကို သူမြင်ရသည်။ ခေါင်းရမ်းနေကြသည်ကို သူမြင်ရသည်။ မိမိ၏ အပြစ်ဖော် သူခိုးက “သင်သည် ခရစ်တော်မှန်လျှင်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်းကောင်း၊ ငါတို့ကိုလည်းကောင်း ကယ်တင်လော့” ဟု ကဲ့ရဲ့ပြောဆိုနေသည်ကို သူကြားရသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများထဲမှ ယေရှုကို ကာကွယ်ပြောဆိုနေသူ အများအပြားကိုလည်း သူကြားရသည်။ ကိုယ်တော်၏ စကားများကို သူတို့ ထပ်တလဲလဲ ပြောဆိုနေကြပြီး ကိုယ်တော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပြောပြနေကြသည်ကို သူကြားရသည်။ ဤသူသည် ခရစ်တော်အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်ဟူသော သိမြင်မှုသည် သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏ အပေါင်းအဖော် ရာဇဝတ်ကောင်ဘက်သို့ လှည့်၍ “သင်သည် ဤကဲ့သို့သော ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရစဉ်တွင်ပင် ဘုရားသခင်ကို မကြောက်သလော” ဟု ဆို၏။ သေခါနီး သူခိုးများသည် လူသားများထံမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြောက်စရာ မလိုတော့ပေ။ သို့သော် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာမူ ကြောက်ရွံ့ရမည့် ဘုရားသခင် ရှိကြောင်းနှင့်၊ မိမိအား တုန်လှုပ်စေမည့် အနာဂတ်တစ်ခု ရှိကြောင်းကို သိမြင်လာခဲ့သည်။ ယခုတွင်၊ အပြစ်များဖြင့် ညစ်ညမ်းနေလင့်ကစား၊ သူ၏ ဘဝသမိုင်းကြောင်းသည် ပြီးဆုံးတော့မည်ဖြစ်သည်။ “ငါတို့မှာမူကား၊ မိမိတို့ပြုမိသောအမှုနှင့် ထိုက်တန်သော အကျိုးကို ခံရကြသည်ဖြစ်၍ တရားသဖြင့် ခံရကြ၏; ဤသူမူကား အဘယ်အပြစ်ကိုမျှ မပြု” ဟု သူသည် ညည်းတွဲမိသည်။

To Jesus in His agony on the cross there came one gleam of
comfort. It was the prayer of the penitent thief. Both the men who
were crucifed with Jesus had at frst railed upon Him; and one under
his suffering only became more desperate and defant. But not so
with his companion. This man was not a hardened criminal; he
had been led astray by evil associations, but he was less guilty than
many of those who stood beside the cross reviling the Saviour. He
had seen and heard Jesus, and had been convicted by His teaching,
but he had been turned away from Him by the priests and rulers.
Seeking to stifle conviction, he had plunged deeper and deeper into
656 The Desire of Ages
sin, until he was arrested, tried as a criminal, and condemned to die
on the cross. In the judgment hall and on the way to Calvary he had
been in company with Jesus. He had heard Pilate declare, “I fnd
[750] no fault in Him.” John 19:4. He had marked His godlike bearing,
and His pitying forgiveness of His tormentors. On the cross he sees
the many great religionists shoot out the tongue with scorn, and
ridicule the Lord Jesus. He sees the wagging heads. He hears the
upbraiding speeches taken up by his companion in guilt: “If Thou be
Christ, save Thyself and us.” Among the passers-by he hears many
defending Jesus. He hears them repeat His words, and tell of His
works. The conviction comes back to him that this is the Christ.
Turning to his fellow criminal he says, “Dost not thou fear God,
seeing thou art in the same condemnation?” The dying thieves have
no longer anything to fear from man. But upon one of them presses
the conviction that there is a God to fear, a future to cause him to
tremble. And now, all sin-polluted as it is, his life history is about
to close. “And we indeed justly,” he moans; “for we receive the due
reward of our deeds: but this Man hath done nothing amiss.”

ယခုတွင် မေးခွန်းထုတ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သံသယများ၊ ကဲ့ရဲ့မှုများ မရှိတော့ပေ။ မိမိ၏ ရာဇဝတ်မှုအတွက် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခံရသောအခါ၊ ထိုသူခိုးသည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့၍ စိတ်ပျက်အားငယ်ခဲ့ရသည်; သို့သော် ယခုတွင် ထူးဆန်း၍ နူးညံ့သော အတွေးများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ယေရှုအကြောင်း သူကြားဖူးသမျှ၊ ကိုယ်တော်သည် ဖျားနာသူများကို မည်သို့ ကျန်းမာစေခဲ့ပုံနှင့် အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့ပုံများကို သူ ပြန်လည်သတိရမိသည်။ ယေရှုကို ယုံကြည်၍ ငိုကြွေးလျက် လိုက်ပါလာသူများ၏ စကားများကို သူ ကြားခဲ့ရသည်။ ကယ်တင်ရှင်၏ ဦးခေါင်းအထက်ရှိ ကမ္ပည်းစာကို သူ မြင်တွေ့ဖတ်ရှုခဲ့ရသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများက ၎င်းကို အချို့က ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလျက်၊ အချို့က ပြက်ရယ်ပြု၍ ကဲ့ရဲ့လျက် ထပ်တလဲလဲ ပြောဆိုနေကြသည်ကို သူ ကြားခဲ့ရသည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် သူ၏ စိတ်ကို လင်းစေပြီး၊ သက်သေအထောက်အထားများကို တဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်ပေးလိုက်သည်။ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများဖြင့်၊ ပြက်ရယ်ပြုခံရလျက် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲခံနေရသော ယေရှု၌၊ လောက၏အပြစ်ကို ပယ်ရှားသော ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကူကယ်ရာမဲ့၍ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော ထိုစိတ်ဝိညာဉ်သည် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော ကယ်တင်ရှင်ထံတွင် မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံလိုက်စဉ် သူ၏ အသံထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဝေဒနာတို့ ရောယှက်နေခဲ့သည်။ “သခင်၊ ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်သို့ ရောက်တော်မူသောအခါ၊ အကျွန်ုပ်ကို အောက်မေ့တော်မူပါ” ဟု သူသည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

There is no question now. There are no doubts, no reproaches.
When condemned for his crime, the thief had become hopeless and
despairing; but strange, tender thoughts now spring up. He calls
to mind all he has heard of Jesus, how He has healed the sick and
pardoned sin. He has heard the words of those who believed in Jesus
and followed Him weeping. He has seen and read the title above the
Saviour’s head. He has heard the passers-by repeat it, some with
grieved, quivering lips, others with jesting and mockery. The Holy
Spirit illuminates his mind, and little by little the chain of evidence
is joined together. In Jesus, bruised, mocked, and hanging upon
the cross, he sees the Lamb of God, that taketh away the sin of the
world. Hope is mingled with anguish in his voice as the helpless,
dying soul casts himself upon a dying Saviour. “Lord, remember
me,” he cries, “when Thou comest into Thy kingdom.”

အဖြေသည် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။ အသံနေအသံထားမှာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်း၍ ချိုသာလှသည်၊ စကားလုံးများသည် ချစ်ခြင်း၊ သနားခြင်းနှင့် တန်ဖိုးရှိသော ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်- ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ယနေ့ပင် သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသုဘုံ၌ ရှိရလိမ့်မည်။

Quickly the answer came. Soft and melodious the tone, full of
love, compassion, and power the words: Verily I say unto thee today,
Thou shalt be with Me in paradise.

ကြာရှည်လှသော ဝေဒနာခံစားရချိန်များတစ်လျှောက်၊ ကဲ့ရဲ့မှုနှင့် ပြက်ရယ်ပြုမှုတို့သည် ယေရှု၏ နားထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲခံနေရစဉ်၊ ပြောင်လှောင်သံများနှင့် ကျိန်ဆဲသံများသည် ကိုယ်တော့်ထံသို့ ပျံ့လွင့်လာဆဲ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ တပည့်တော်များထံမှ ယုံကြည်ခြင်း၏ ဖော်ပြချက် တစ်ခုခုကို ကြားရနိုးဖြင့် တောင့်တသော စိတ်ဖြင့် နားထောင်နေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် “ဣသရေလလူတို့ကို ရွေးနုတ်မည့်သူဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ငါတို့ မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်” ဟူသော ဝမ်းနည်းဖွယ် စကားများကိုသာ ကြားခဲ့ရသည်။ ထိုအခါ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော သူခိုးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်း၏ စကားသည် ကယ်တင်ရှင်အတွက် မည်မျှ ကျေးဇူးတင်ဖွယ် ကောင်းလိုက်သနည်း! ခေါင်းဆောင်ယုဒလူများက ကိုယ်တော့်ကို ငြင်းပယ်နေကြပြီး၊ တပည့်တော်များပင် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဇာတ်ကို သံသယဖြစ်နေကြစဉ်၊ ထာဝရကာလ၏ အနားသတ်တွင် ရှိနေသော ထိုသနားစဖွယ် သူခိုးက ယေရှုကို “သခင်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ [၇၅၁] ကိုယ်တော် တန်ခိုးပြာဋိဟာများ ပြုလုပ်စဉ်နှင့် သေခြင်းမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက်တွင် ကိုယ်တော့်ကို “သခင်” ဟု ခေါ်ဆိုရန် လူများစွာ အသင့်ရှိနေကြသော်လည်း; ကိုယ်တော် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေစဉ်တွင်မူ၊ ဆယ့်တစ်နာရီအရောက်မှ ကယ်တင်ခြင်းခံရသော နောင်တရသူ သူခိုးမှတစ်ပါး အခြားမည်သူမျှ ကိုယ်တော့်ကို အသိအမှတ်မပြုခဲ့ကြပေ။

For long hours of agony, reviling and mockery have fallen upon
the ears of Jesus. As He hangs upon the cross, there floats up to Him
still the sound of jeers and curses. With longing heart He has listened
Calvary 657
for some expression of faith from His disciples. He has heard only
the mournful words, “We trusted that it had been He which should
have redeemed Israel.” How grateful then to the Saviour was the
utterance of faith and love from the dying thief! While the leading
Jews deny Him, and even the disciples doubt His divinity, the poor
thief, upon the brink of eternity, calls Jesus Lord. Many were ready [751]
to call Him Lord when He wrought miracles, and after He had risen
from the grave; but none acknowledged Him as He hung dying upon
the cross save the penitent thief who was saved at the eleventh hour.

အနီးအနားတွင် ရပ်နေသူများသည် ထိုသူခိုးက ယေရှုကို သခင်ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သော စကားကို ကြားလိုက်ကြသည်။ နောင်တရသော ထိုသူ၏ အသံနေအသံထားက သူတို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်အောက်တွင် ခရစ်တော်၏ အဝတ်များအတွက် ငြင်းခုံနေကြပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ အင်္ကျီအတွက် စာရေးတံပြုနေကြသူများသည် နားထောင်ရန် ရပ်တန့်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ဒေါသသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူတို့သည် အသက်ကို အောင့်ထားလျက် ခရစ်တော်ကို ကြည့်ကာ၊ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော ထိုနှုတ်ခမ်းများမှ ထွက်ပေါ်လာမည့် တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

The bystanders caught the words as the thief called Jesus Lord.
The tone of the repentant man arrested their attention. Those who at
the foot of the cross had been quarreling over Christ’s garments, and
casting lots upon His vesture, stopped to listen. Their angry tones
were hushed. With bated breath they looked upon Christ, and waited
for the response from those dying lips.

ကိုယ်တော်သည် ကတိစကားကို မိန့်တော်မူလိုက်သောအခါ၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို လွှမ်းခြုံထားပုံရသော မှောင်မိုက်သော တိမ်တိုက်ကို တောက်ပ၍ အသက်ဝင်သော အလင်းတစ်ခုက ထိုးဖောက်သွားသည်။ နောင်တရသော သူခိုးထံသို့ ဘုရားသခင်၏ လက်ခံမှုကို ရရှိခြင်း၏ ပြည့်စုံသော ငြိမ်းချမ်းရေးသည် ရောက်ရှိလာသည်။ ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ အရှက်ရမှုတွင် ဘုန်းထင်ရှားစေခဲ့သည်။ အခြားသူများ၏ မျက်စိတွင် ရှုံးနိမိတ်ပြနေသူဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် အောင်နိုင်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် အပြစ်ဝန်ကို ထမ်းဆောင်သူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ လူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ လူသားခန္ဓာကိုယ်အပေါ်တွင် အာဏာသုံးနိုင်ကြသည်။ သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော ဦးခေါင်းတော်ကို ဆူးပင်ဦးရစ်ဖြင့် ထိုးဖောက်နိုင်ကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ အဝတ်များကို ချွတ်ယူ၍၊ ၎င်းကို ခွဲဝေယူရန် ငြင်းခုံနိုင်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်နိုင်သော ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးကိုမူ မလုယူနိုင်ကြပေ။ ကိုယ်တော်သည် အသေခံခြင်းအားဖြင့် မိမိ၏ ဘုရားဇာတ်နှင့် ခမည်းတော်၏ ဘုန်းတော်ကို သက်သေခံခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ နားသည် မကြားနိုင်အောင် လေးလံခြင်းမရှိ၊ ကိုယ်တော်၏ လက်ရုံးသည်လည်း မကယ်တင်နိုင်အောင် တိုခြင်းမရှိပေ။ ကိုယ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်ထံသို့ လာသောသူ အပေါင်းတို့ကို အစွမ်းကုန် ကယ်တင်ရန်မှာ ကိုယ်တော်၏ ဘုရင်အာဏာပင် ဖြစ်သည်။

As He spoke the words of promise, the dark cloud that seemed
to enshroud the cross was pierced by a bright and living light. To
the penitent thief came the perfect peace of acceptance with God.
Christ in His humiliation was glorifed. He who in all other eyes
appeared to be conquered was a Conqueror. He was acknowledged
as the Sin Bearer. Men may exercise power over His human body.
They may pierce the holy temples with the crown of thorns. They
may strip from Him His raiment, and quarrel over its division. But
they cannot rob Him of His power to forgive sins. In dying He bears
testimony to His own divinity and to the glory of the Father. His
ear is not heavy that it cannot hear, neither His arm shortened that it
cannot save. It is His royal right to save unto the uttermost all who
come unto God by Him.

ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ယနေ့ပင် သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသုဘုံ၌ ရှိရလိမ့်မည်။ ခရစ်တော်သည် ထိုသူခိုးအား ထိုနေ့မှာပင် မိမိနှင့်အတူ ပရဒိသုဘုံ၌ ရှိလိမ့်မည်ဟု ကတိမပေးခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်တိုင်ပင် ထိုနေ့၌ ပရဒိသုဘုံသို့ မကြွခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်သည် သင်္ချိုင်းဂူထဲတွင် ကျိန်းစက်ခဲ့ပြီး၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်သောနေ့ မနက်တွင် “ငါသည် ငါ၏ခမည်းတော်ထံသို့ မတက်သေး” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ယောဟန် ၂၀:၁၇။ သို့သော် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ခံရသောနေ့၊ ရှုံးနိမိတ်ပြနေပုံရ၍ မှောင်မိုက်နေသော ထိုနေ့တွင် ထိုကတိကို ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ရာဇဝတ်ကောင်အဖြစ် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေစဉ် “ယနေ့” မှာပင်၊ ခရစ်တော်သည် သနားစဖွယ် အပြစ်သားအား “သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသုဘုံ၌ ရှိရလိမ့်မည်” ဟု အာမခံချက် ပေးတော်မူသည်။

I say unto thee today, Thou shalt be with Me in Paradise. Christ
did not promise that the thief should be with Him in Paradise that
day. He Himself did not go that day to Paradise. He slept in the
tomb, and on the morning of the resurrection He said, “I am not
yet ascended to My Father.” John 20:17. But on the day of the
crucifxion, the day of apparent defeat and darkness, the promise
was given. “Today” while dying upon the cross as a malefactor,
Christ assures the poor sinner, Thou shalt be with Me in Paradise.

ယေရှုနှင့်အတူ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ခံရသော သူခိုးများကို “တစ်ဖက်တစ်ချက်၌ တစ်ဦးစီ၊ အလယ်၌ ယေရှုကို” ထားရှိကြသည်။ ၎င်းကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူခိုးနှစ်ဦး၏ အလယ်တွင် ခရစ်တော်ကို ထားရှိခြင်းသည် ကိုယ်တော်သည် ထိုသုံးဦးထဲတွင် အကြီးဆုံးသော ရာဇဝတ်ကောင် ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ညွှန်းရန် ဖြစ်သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် “သူသည် မတရားသောသူတို့နှင့်အတူ ရေတွက်ခြင်းသို့ ရောက်၏” ဟူသော ကျမ်းစကားသည် ပြည့်စုံခဲ့သည်။ ဟေရှာယ ၅၃:၁၂။ သို့သော် သူတို့၏ လုပ်ရပ်၏ ပြည့်စုံသော အဓိပ္ပာယ်ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များ မမြင်ခဲ့ကြပေ။ ယေရှုသည် သူခိုးများနှင့်အတူ “အလယ်၌” လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အတင်ခံရသကဲ့သို့၊ ကိုယ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်သည်လည်း အပြစ်ထဲတွင် နစ်မွန်းနေသော လောကကြီး၏ အလယ်တွင် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် နောင်တရသော သူခိုးအား မိန့်ကြားခဲ့သော ခွင့်လွှတ်ခြင်း စကားများသည် လောက၏ အစွန်အဖျားဒေသများအထိ ထွန်းလင်းတောက်ပမည့် အလင်းတစ်ခုကို ထွန်းညှိပေးခဲ့သည်။ [၇၅၂]

The thieves crucifed with Jesus were placed “on either side one,
and Jesus in the midst.” This was done by the direction of the priests
658 The Desire of Ages
and rulers. Christ’s position between the thieves was to indicate that
He was the greatest criminal of the three. Thus was fulflled the
scripture, “He was numbered with the transgressors.” Isaiah 53:12.
But the full meaning of their act the priests did not see. As Jesus,
crucifed with the thieves, was placed “in the midst,” so His cross
was placed in the midst of a world lying in sin. And the words of
pardon spoken to the penitent thief kindled a light that will shine to
the earth’s remotest bounds.

ကောင်းကင်တမန်များသည် စိတ်နှင့် ခန္ဓာတွင် အလွန်တရာ ပြင်းထန်သော ဝေဒနာများကို ခံစားနေရစဉ်၊ အခြားသူများအတွက်သာ တွေးပေးပြီး၊ နောင်တရသော စိတ်ဝိညာဉ်အား ယုံကြည်ရန် အားပေးခဲ့သော ယေရှု၏ အတိုင်းအဆမရှိသော မေတ္တာတော်ကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ အရှက်ရမှုတွင် ပရောဖက်တစ်ဦးအဖြစ် ယေရုရှလင်မြို့သမီးများကို မိန့်ကြားခဲ့သည်; ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် ရှေ့နေတစ်ဦးအဖြစ် မိမိအား သတ်သောသူများကို ခွင့်လွှတ်ရန် ခမည်းတော်ထံတွင် တောင်းပန်ခဲ့သည်; မေတ္တာရှင် ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးအဖြစ် နောင်တရသော သူခိုး၏ အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

[752] With amazement the angels beheld the infnite love of Jesus,
who, suffering the most intense agony of mind and body, thought
only of others, and encouraged the penitent soul to believe. In
His humiliation He as a prophet had addressed the daughters of
Jerusalem; as priest and advocate He had pleaded with the Father to
forgive His murderers; as a loving Saviour He had forgiven the sins
of the penitent thief.

ယေရှု၏ မျက်လုံးများသည် မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးအပေါ်သို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေစဉ်၊ ပုံရိပ်တစ်ခုက ကိုယ်တော်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အောက်ခြေတွင် တပည့်တော် ယောဟန်၏ ဖေးမမှုဖြင့် ကိုယ်တော်၏ မယ်တော်သည် ရပ်နေသည်။ သူမသည် မိမိ၏ သားတော်နှင့် ဝေးရာတွင် မနေနိုင်ခဲ့ပေ; ယောဟန်သည်လည်း အဆုံးသတ်နီးပြီဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် သူမကို လက်ဝါးကပ်တိုင်ရှိရာသို့ တစ်ဖန် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ မယ်တော်ကို သတိရတော်မူ၏။ သူမ၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသော မျက်နှာကို ကြည့်၍၊ ထို့နောက် ယောဟန်ကို ကြည့်ကာ၊ သူမအား “အချင်းမိန်းမ၊ သင်၏သားကို ကြည့်လော့!” ဟု လည်းကောင်း၊ ယောဟန်အား “သင်၏မိခင်ကို ကြည့်လော့!” ဟု လည်းကောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ယောဟန်သည် ခရစ်တော်၏ စကားများကို နားလည်ပြီး၊ ထိုတာဝန်ကို လက်ခံခဲ့သည်။ သူသည် မာရိကို ချက်ချင်းပင် မိမိ၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး၊ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမကို နူးညံ့စွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ အို၊ သနားကြင်နာ၍ မေတ္တာကြီးမားလှသော ကယ်တင်ရှင်; ကိုယ်တော်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝေဒနာများကြားတွင်ပင်၊ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ မယ်တော်အတွက် ထောက်ထားစာနာသော ဂရုစိုက်မှု ရှိနေခဲ့သည်! ကိုယ်တော်၏ မယ်တော် သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်ရန် ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ကိုယ်တော့်တွင် ငွေကြေးမရှိခဲ့ပေ; သို့သော် ကိုယ်တော်သည် ယောဟန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကိန်းဝပ်နေခဲ့ပြီး၊ မိမိ၏ မယ်တော်ကို အဖိုးတန်သော အမွေအနှစ်တစ်ခုအဖြစ် သူ့အား အပ်နှံခဲ့သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် သူမ အလိုအပ်ဆုံးဖြစ်သော—ယေရှုကို ချစ်သောကြောင့် သူမကိုလည်း ချစ်မည့်သူတစ်ဦး၏ နူးညံ့သော စာနာမှုကို သူမအတွက် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူမအား သန့်ရှင်းသော တာဝန်တစ်ခုအဖြစ် လက်ခံရရှိခြင်းအားဖြင့် ယောဟန်သည် ကြီးမြတ်သော ကောင်းချီးတစ်ခုကို ရရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူချစ်လှစွာသော သခင်ကို အစဉ်အမြဲ သတိရစေမည့်သူ ဖြစ်နေသည်။

As the eyes of Jesus wandered over the multitude about Him,
one fgure arrested His attention. At the foot of the cross stood His
mother, supported by the disciple John. She could not endure to
remain away from her Son; and John, knowing that the end was
near, had brought her again to the cross. In His dying hour, Christ
remembered His mother. Looking into her grief-stricken face and
then upon John, He said to her, “Woman, behold thy son!” then to
John, “Behold thy mother!” John understood Christ’s words, and
accepted the trust. He at once took Mary to his home, and from
that hour cared for her tenderly. O pitiful, loving Saviour; amid
all His physical pain and mental anguish, He had a thoughtful care
for His mother! He had no money with which to provide for her
comfort; but He was enshrined in the heart of John, and He gave His
mother to him as a precious legacy. Thus He provided for her that
which she most needed,—the tender sympathy of one who loved her
because she loved Jesus. And in receiving her as a sacred trust, John
was receiving a great blessing. She was a constant reminder of his
beloved Master.

ခရစ်တော်၏ သားသမီးကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ မေတ္တာတော်၏ ပြည့်စုံသော ပုံသက်သေသည် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ၏ မြူနှင်းများကြားမှ မမှိန်မသုန် ထွန်းလင်းနေသည်။ နှစ်ပေါင်း ၃၀ နီးပါးတိုင်အောင် ယေရှုသည် မိမိ၏ နေ့စဉ် အလုပ်အကိုင်များဖြင့် အိမ်ထောင်ရေး ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးများကို ကူညီထမ်းဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ယခုတွင်၊ မိမိ၏ နောက်ဆုံး ဝေဒနာခံစားနေရချိန်တွင်ပင်၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မိမိ၏ မုဆိုးမမယ်တော်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးရန် ကိုယ်တော် သတိရနေခဲ့သည်။ ထိုစိတ်ဓာတ်မျိုးကို ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်၏ တပည့်တော်တိုင်းတွင် တွေ့မြင်ရလိမ့်မည်။ ခရစ်တော်နောက်သို့ လိုက်သောသူတို့သည် မိမိတို့၏ မိဘများကို ရိုသေခြင်းနှင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်းသည် မိမိတို့၏ ဘာသာရေးကျင့်ဝတ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာတော် ကိန်းဝပ်ရာ နှလုံးသားမှ၊ ဖခင်နှင့် မိခင်တို့သည် ထောက်ထားစာနာသော ဂရုစိုက်မှုနှင့် နူးညံ့သော စာနာမှုကို ရရှိရန် မည်သည့်အခါမျှ ပျက်ကွက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

The perfect example of Christ’s flial love shines forth with
undimmed luster from the mist of ages. For nearly thirty years Jesus
by His daily toil had helped bear the burdens of the home. And now,
even in His last agony, He remembers to provide for His sorrowing,
widowed mother. The same spirit will be seen in every disciple of
Calvary 659
our Lord. Those who follow Christ will feel that it is a part of their
religion to respect and provide for their parents. From the heart
where His love is cherished, father and mother will never fail of
receiving thoughtful care and tender sympathy.

ယခုတွင် ဘုန်းကြီးသောသခင်သည် လူသားတို့အတွက် ရွေးနုတ်ဖိုးအဖြစ် အသေခံတော်မူနေပြီ ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ အဖိုးတန်သောအသက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်စဉ်တွင်၊ ခရစ်တော်အား အောင်ပွဲခံသော ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် ထောက်မပေးမထားပေ။ အရာအားလုံးသည် ဖိစီးနှိပ်စက်သော မှောင်မိုက်မှုများသာ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော့်ကို ဖိစီးထားသည်မှာ သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်တော်၏ ဖော်ပြမရနိုင်သော ဝေဒနာကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်မှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ နာကျင်မှုနှင့် အရှက်ရမှုများ မဟုတ်ပေ။ ခရစ်တော်သည် ဒုက္ခခံသူများထဲတွင် အကြီးမြတ်ဆုံးသောမင်း ဖြစ်ခဲ့သည်; သို့သော် [၇၅၃] ကိုယ်တော်၏ ဝေဒနာမှာ အပြစ်၏ ကောက်ကျစ်ယုတ်မာမှုကို ခံစားရခြင်း၊ မကောင်းမှုနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကြောင့် လူသားများသည် ၎င်း၏ ကြီးမားသော ဆိုးယုတ်မှုကို မျက်စိကွယ်သွားခြင်းကို သိရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ အပြစ်သည် လူသားတို့၏ နှလုံးသားပေါ်တွင် မည်မျှနက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေပုံနှင့်၊ ၎င်း၏ တန်ခိုးမှ ရုန်းထွက်လိုသူ မည်မျှ နည်းပါးပုံကို ခရစ်တော် မြင်တော်မူခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ထံမှ အကူအညီမပါဘဲ လူသားမျိုးနွယ်သည် ပျက်စီးရမည်ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တော် သိတော်မူခဲ့ပြီး၊ အလျှံပယ်ရနိုင်သော အကူအညီ၏ လက်တစ်ကမ်းတွင်ပင် လူအများအပြား ပျက်စီးနေကြသည်ကို ကိုယ်တော် မြင်တော်မူခဲ့သည်။

And now the Lord of glory was dying, a ransom for the race. In
yielding up His precious life, Christ was not upheld by triumphant
joy. All was oppressive gloom. It was not the dread of death that
weighed upon Him. It was not the pain and ignominy of the cross
that caused His inexpressible agony. Christ was the prince of sufferers; but His suffering was from a sense of the malignity of sin,
a knowledge that through familiarity with evil, man had become [753]
blinded to its enormity. Christ saw how deep is the hold of sin upon
the human heart, how few would be willing to break from its power.
He knew that without help from God, humanity must perish, and He
saw multitudes perishing within reach of abundant help.

ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်စားလှယ်နှင့် အာမခံသူအဖြစ် ခရစ်တော်၏အပေါ်သို့ ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံး၏ အဓမ္မအမှုများကို တင်ထားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ပညတ်တော်၏ ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်းမှ ငါတို့ကို ရွေးနုတ်နိုင်ရန်အတွက်၊ ကိုယ်တော်အား ဒုစရိုက်ပြုသောသူအဖြစ် ရေတွက်ခဲ့သည်။ အာဒံ၏ အနွယ်တိုင်း၏ အပြစ်သည် ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားကို ဖိစီးနေခဲ့သည်။ အပြစ်အပေါ် ထားရှိသော ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်၊ အဓမ္မအမှုကြောင့် ကိုယ်တော်၏ မနှစ်သက်မှုကို ကြောက်မက်ဖွယ် ဖော်ပြချက်များသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ကျဆုံးနေသော လောကကြီးအား ခမည်းတော်၏ ကရုဏာတော်နှင့် ခွင့်လွှတ်သော မေတ္တာတော်၏ သတင်းကောင်းကို ဝေငှခဲ့သည်။ အပြစ်အကြီးဆုံးသောသူများအတွက် ကယ်တင်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ အဓိကအကြောင်းအရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတွင် ကိုယ်တော် ထမ်းဆောင်ထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်ဝန်ထုတ်ကြောင့်၊ ခမည်းတော်၏ ပြန်လည်သင့်မြတ်စေသော မျက်နှာတော်ကို ကိုယ်တော် မမြင်နိုင်တော့ပေ။ အမြင့်ဆုံးသော ဝေဒနာခံစားနေရသည့် ဤအချိန်တွင် ကယ်တင်ရှင်ထံမှ ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာတော်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ခြင်းသည် လူသားတို့ မည်သည့်အခါမျှ အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဖြင့် ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ခဲ့သည်။ ဤဝေဒနာသည် အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုကိုပင် မခံစားရသလောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။

Upon Christ as our substitute and surety was laid the iniquity of
us all. He was counted a transgressor, that He might redeem us from
the condemnation of the law. The guilt of every descendant of Adam
was pressing upon His heart. The wrath of God against sin, the
terrible manifestation of His displeasure because of iniquity, flled
the soul of His Son with consternation. All His life Christ had been
publishing to a fallen world the good news of the Father’s mercy and
pardoning love. Salvation for the chief of sinners was His theme.
But now with the terrible weight of guilt He bears, He cannot see the
Father’s reconciling face. The withdrawal of the divine countenance
from the Saviour in this hour of supreme anguish pierced His heart
with a sorrow that can never be fully understood by man. So great
was this agony that His physical pain was hardly felt.

စာတန်သည် သူ၏ ပြင်းထန်သော စမ်းသပ်နှောင့်ယှက်မှုများဖြင့် ယေရှု၏ နှလုံးသားကို ညှဉ်းပန်းခဲ့သည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် သင်္ချိုင်းဂူ၏ တံခါးပေါက်များမှတစ်ဆင့် မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ မျှော်လင့်ချက်သည် ကိုယ်တော်အား အောင်နိုင်သူအဖြစ် သင်္ချိုင်းမှ ထွက်လာမည့်အကြောင်းကိုလည်းကောင်း၊ ခမည်းတော်က ကိုယ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်မှုကို လက်ခံသည့်အကြောင်းကိုလည်းကောင်း မဖော်ပြခဲ့ပေ။ အပြစ်သည် ဘုရားသခင်အတွက် အလွန်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသဖြင့် သူတို့၏ ကွဲကွာမှုသည် ထာဝရ ဖြစ်သွားမည်ကို ကိုယ်တော် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် အပြစ်ရှိသော လူမျိုးနွယ်အတွက် ကရုဏာတော်က ထပ်မံတောင်းပန်ပေးခြင်း မရှိတော့သည့်အခါ အပြစ်သား ခံစားရမည့် ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရသည်။ လူသား၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ခမည်းတော်၏ အမျက်တော်ကို မိမိအပေါ်သို့ ကျရောက်စေသော ထိုအပြစ်၏ ခံစားချက်ကြောင့်ပင် ကိုယ်တော် သောက်ခဲ့ရသော ခွက်သည် အလွန်ခါးရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်၏ နှလုံးသားကို ကြေကွဲစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Satan with his ferce temptations wrung the heart of Jesus. The
Saviour could not see through the portals of the tomb. Hope did
not present to Him His coming forth from the grave a conqueror, or
tell Him of the Father’s acceptance of the sacrifce. He feared that
sin was so offensive to God that Their separation was to be eternal.
Christ felt the anguish which the sinner will feel when mercy shall
no longer plead for the guilty race. It was the sense of sin, bringing
the Father’s wrath upon Him as man’s substitute, that made the cup
He drank so bitter, and broke the heart of the Son of God.
660 The Desire of Ages

ကောင်းကင်တမန်များသည် ကယ်တင်ရှင်၏ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သော ဝေဒနာကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေတို့သည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းမှ သူတို့၏ မျက်နှာများကို ဖုံးအုပ်ထားကြသည်။ သက်မဲ့သဘာဝတရားသည်ပင် စော်ကားခံရ၍ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော ၎င်း၏ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့်အတူ ထပ်တူထပ်မျှ ခံစားရကြောင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ နေမင်းသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ နေမွန်းတည့်အချိန်တွင် ၎င်း၏ တောက်ပသော ရောင်ခြည်များသည် ကမ္ဘာမြေကို လင်းစေနေစဉ်မှာပင်၊ ရုတ်တရက် ၎င်းသည် ကွယ်ပျောက်သွားပုံရသည်။ နာရေးအခမ်းအနားတွင် အသုံးပြုသော အဝတ်နက်ကဲ့သို့ လုံးဝမှောင်မိုက်ခြင်းသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ဖုံးအုပ်သွားခဲ့သည်။ “ကိုးနာရီအချိန်တိုင်အောင် မြေတစ်ပြင်လုံး၌ မှောင်မိုက်ဖြစ်လေ၏။” ဤမှောင်မိုက်ခြင်းမှာ နေကြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားသဘာဝအကြောင်းတရားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ လနှင့် ကြယ်များမရှိသော သန်းခေါင်ယံကဲ့သို့ နက်မှောင်လှသည်။ ၎င်းသည် နောင်လာနောက်သားများ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ခိုင်မာစေရန်အတွက် ဘုရားသခင် ပေးသနားတော်မူသော ထူးဆန်းသော သက်သေခံချက် ဖြစ်သည်။

With amazement angels witnessed the Saviour’s despairing
agony. The hosts of heaven veiled their faces from the fearful sight.
Inanimate nature expressed sympathy with its insulted and dying
Author. The sun refused to look upon the awful scene. Its full, bright
rays were illuminating the earth at midday, when suddenly it seemed
to be blotted out. Complete darkness, like a funeral pall, enveloped
the cross. “There was darkness over all the land unto the ninth hour.”
There was no eclipse or other natural cause for this darkness, which
was as deep as midnight without moon or stars. It was a miraculous
testimony given by God that the faith of after generations might be
confrmed.

ထိုထူထပ်သော မှောင်မိုက်ခြင်းထဲတွင် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာတော်သည် ဖုံးကွယ်နေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် မှောင်မိုက်ခြင်းကို မိမိ၏ တဲတော်အဖြစ် ပြုလုပ်ပြီး၊ လူသားတို့၏ မျက်စိမှ မိမိ၏ ဘုန်းတော်ကို ဖုံးကွယ်ထားတော်မူသည်။ [၇၅၄] ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းသော ကောင်းကင်တမန်များသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်အနားတွင် ရှိနေကြသည်။ ခမည်းတော်သည် သားတော်နှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်ကိုမူ ထင်ရှားစွာ မပြခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းတော်သည် တိမ်တိုက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါက၊ မြင်တွေ့ရသူ လူသားတိုင်းသည် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်အချိန်တွင် ခရစ်တော်သည် ခမည်းတော်၏ မျက်နှာတော်ဖြင့် သက်သာရာရခွင့် မရှိခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်သည် စပျစ်သီးနယ်ရာကျင်းကို တစ်ဦးတည်း နင်းခဲ့ပြီး၊ လူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ မရှိခဲ့ပေ။

In that thick darkness God’s presence was hidden. He makes
darkness His pavilion, and conceals His glory from human eyes.
[754] God and His holy angels were beside the cross. The Father was
with His Son. Yet His presence was not revealed. Had His glory
flashed forth from the cloud, every human beholder would have been
destroyed. And in that dreadful hour Christ was not to be comforted
with the Father’s presence. He trod the wine press alone, and of the
people there was none with Him.

ထိုထူထပ်သော မှောင်မိုက်ခြင်းထဲတွင်၊ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ သားတော်၏ နောက်ဆုံး လူသားဝေဒနာကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ခရစ်တော်ကို ဝေဒနာခံစားနေစဉ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသူ အားလုံးသည် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဇာတ်အပေါ် သိမြင်နားလည်ခဲ့ကြသည်။ လူသားတို့ တစ်ကြိမ်မျှ မြင်ဖူးခဲ့သော ထိုမျက်နှာတော်ကို မည်သည့်အခါမျှ မမေ့နိုင်ခဲ့ကြပေ။ ကာဣန၏ မျက်နှာက သူ၏ လူသတ်သမားအဖြစ် အပြစ်ရှိမှုကို ဖော်ပြသကဲ့သို့၊ ခရစ်တော်၏ မျက်နှာတော်သည် အပြစ်ကင်းစင်ခြင်း၊ တည်ငြိမ်အေးချမ်းခြင်း၊ ကရုဏာရှိခြင်း—ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်ကို ထင်ဟပ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော့်ကို စွပ်စွဲသူများသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ထိုတံဆိပ်တော်ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ။ ကြာရှည်လှသော ဝေဒနာခံစားရချိန်များတစ်လျှောက်တွင် ခရစ်တော်အား ပြက်ရယ်ပြုနေသော လူအုပ်ကြီးက စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ယခုတွင် ကိုယ်တော်အား ဘုရားသခင်၏ ဝတ်လုံတော်ဖြင့် ကရုဏာတရားအရ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

In the thick darkness, God veiled the last human agony of His
Son. All who had seen Christ in His suffering had been convicted
of His divinity. That face, once beheld by humanity, was never
forgotten. As the face of Cain expressed his guilt as a murderer, so
the face of Christ revealed innocence, serenity, benevolence,—the
image of God. But His accusers would not give heed to the signet of
heaven. Through long hours of agony Christ had been gazed upon
by the jeering multitude. Now He was mercifully hidden by the
mantle of God.

သင်္ချိုင်းဂူ၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုသည် ကာရာနီတောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပုံရသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ဝန်းရံနေသော လူအုပ်ကြီးကို ဖော်ပြမရနိုင်သော ထိတ်လန့်မှုက ဖမ်းစားထားသည်။ ကျိန်ဆဲသံများနှင့် ကဲ့ရဲ့သံများသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် စကားလုံးများအကြားမှာပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ အမျိုးသားများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများသည် မြေပေါ်တွင် ပြပ်ဝပ်လဲကျကုန်ကြသည်။ တိမ်တိုက်ထဲမှ လျှပ်စစ်နွယ်များ ရံဖန်ရံခါ လက်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်နှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံနေသော ကယ်တင်ရှင်ကို ထင်ရှားစေသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ အုပ်စိုးသူများ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ၊ ကွပ်မျက်သူများနှင့် လူအုပ်ကြီး အားလုံးသည် မိမိတို့အတွက် လက်စားချေမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။ ခဏအကြာတွင် အချို့က ယေရှုသည် ယခုပင် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ ဆင်းလာလိမ့်မည်ဟု တိုးတိုးလေး ပြောဆိုကြသည်။ အချို့မှာမူ ရင်ဘတ်ကို ထု၍ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ငိုကြွေးလျက်၊ မြို့ထဲသို့ ပြန်သွားရန် စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် ကြိုးစားနေကြသည်။

The silence of the grave seemed to have fallen upon Calvary. A
nameless terror held the throng that was gathered about the cross.
The cursing and reviling ceased in the midst of half-uttered sentences. Men, women, and children fell prostrate upon the earth.
Vivid lightnings occasionally flashed forth from the cloud, and revealed the cross and the crucifed Redeemer. Priests, rulers, scribes,
executioners, and the mob, all thought that their time of retribution
had come. After a while some whispered that Jesus would now come
down from the cross. Some attempted to grope their way back to the
city, beating their breasts and wailing in fear.
Calvary 661

ကိုးနာရီအချိန်တွင် လူတို့အပေါ်မှ မှောင်မိုက်ခြင်းသည် ကွယ်ပျောက်သွားသော်လည်း၊ ကယ်တင်ရှင်ကိုမူ ဖုံးအုပ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားပေါ်တွင် ဖိစီးနေသော ဝေဒနာနှင့် ထိတ်လန့်မှု၏ အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ဝန်းရံထားသော မှောင်မိုက်မှုကို မည်သည့်မျက်စိကမျှ မထိုးဖောက်နိုင်သကဲ့သို့၊ ဝေဒနာခံစားနေရသော ခရစ်တော်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လွှမ်းခြုံထားသော ပို၍နက်ရှိုင်းသော မှောင်မိုက်မှုကိုလည်း မည်သူမျှ ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ပေ။ ဒေါသထွက်နေသော လျှပ်စစ်နွယ်များသည် ကိုယ်တော် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲခံနေရစဉ် ကိုယ်တော့်ထံသို့ ပစ်လွှတ်နေပုံရသည်။ ထို့နောက် “ယေရှုသည် ကြီးသော အသံနှင့် ကြွေးကြော်တော်မူသည်မှာ၊ ဧလောဟိ၊ ဧလောဟိ၊ လာမာရှာဗာထနိ? အဓိပ္ပာယ်ကား၊ ‘ငါ့ဘုရား၊ ငါ့ဘုရား၊ အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို စွန့်ပစ်တော်မူသနည်း?’” ကယ်တင်ရှင်ကို ပြင်ပမှ မှောင်မိုက်ခြင်းက ဖုံးအုပ်ထားစဉ်၊ အသံများစွာက- ကောင်းကင်ဘုံ၏ လက်စားချေခြင်းသည် ကိုယ်တော့်အပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီဟု အော်ဟစ်ကြသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်သည်ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သောကြောင့် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော် သံမှိုများသည် ကိုယ်တော့်ထံသို့ ပစ်လွှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်အား ယုံကြည်သူ အများအပြားသည် ကိုယ်တော်၏ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သော ကြွေးကြော်သံကို ကြားခဲ့ရသည်။ သူတို့တွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည်ပင် ယေရှုကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီဆိုလျှင်၊ ကိုယ်တော်၏ နောက်လိုက်များသည် မည်သည့်အရာကို ကိုးစားနိုင်ပါတော့မည်နည်း။

At the ninth hour the darkness lifted from the people, but still
enveloped the Saviour. It was a symbol of the agony and horror
that weighed upon His heart. No eye could pierce the gloom that
surrounded the cross, and none could penetrate the deeper gloom
that enshrouded the suffering soul of Christ. The angry lightnings
seemed to be hurled at Him as He hung upon the cross. Then “Jesus
cried with a loud voice, saying, Eloi, Eloi, lama sabachthani?” “My
God, My God, why hast Thou forsaken Me?” As the outer gloom
settled about the Saviour, many voices exclaimed: The vengeance
of heaven is upon Him. The bolts of God’s wrath are hurled at Him,
because He claimed to be the Son of God. Many who believed on
Him heard His despairing cry. Hope left them. If God had forsaken
Jesus, in what could His followers trust?

ဖိစီးနှိပ်စက်နေသော ခရစ်တော်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပေါ်မှ မှောင်မိုက်ခြင်း လွင့်ပြယ်သွားသောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝေဒနာကို ပြန်လည်သတိပြုမိလာပြီး “ငါရေငတ်သည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ [၇၅၅] ရောမစစ်သားတစ်ဦးသည် ကိုယ်တော်၏ ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းများကို ကြည့်ကာ သနားစိတ်ဝင်လာပြီး၊ ဟုဿုပ်ပင်အကိုင်းပေါ်တွင် ရေမြှုပ်ကို တင်၍၊ ပုံးရည်ထဲသို့ နှစ်ကာ ယေရှုအား ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ သို့သော် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ကိုယ်တော်၏ ဝေဒနာကို ပြက်ရယ်ပြုကြသည်။ ကမ္ဘာမြေကို မှောင်မိုက်လွှမ်းမိုးထားစဉ်က သူတို့သည် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြသည်; သူတို့၏ ထိတ်လန့်မှုများ လျော့ပါးသွားသောအခါ၊ ယေရှုသည် သူတို့လက်မှ လွတ်မြောက်သွားမည်ကို ပြန်လည်စိုးရိမ်လာကြသည်။ ကိုယ်တော်၏စကား “ဧလောဟိ၊ ဧလောဟိ၊ လာမာရှာဗာထနိ?” ကို သူတို့ အဓိပ္ပာယ်လွဲမှားစွာ ဖွင့်ဆိုခဲ့ကြသည်။ ခါးသီးသော မထီမဲ့မြင်ပြုမှုနှင့် ကဲ့ရဲ့မှုတို့ဖြင့် သူတို့က “ဤသူသည် ဧလိယကို ခေါ်သည်” ဟု ဆိုကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ ဝေဒနာများကို သက်သာစေရန် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးကို သူတို့ ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ “နေပါစေဦး၊ ဧလိယသည် သူ့ကို ကယ်တင်ရန် လာမလား ကြည့်ကြစို့” ဟု သူတို့က ဆိုကြသည်။

When the darkness lifted from the oppressed spirit of Christ,
He revived to a sense of physical suffering, and said, “I thirst.”
One of the Roman soldiers, touched with pity as he looked at the [755]
parched lips, took a sponge on a stalk of hyssop, and dipping it in a
vessel of vinegar, offered it to Jesus. But the priests mocked at His
agony. When darkness covered the earth, they had been flled with
fear; as their terror abated, the dread returned that Jesus would yet
escape them. His words, “Eloi, Eloi, lama sabachthani?” they had
misinterpreted. With bitter contempt and scorn they said, “This man
calleth for Elias.” The last opportunity to relieve His sufferings they
refused. “Let be,” they said, “let us see whether Elias will come to
save Him.”

အပြစ်ကင်းစင်သော ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲခံနေရသည်၊ ကိုယ်တော်၏ အသားများသည် ကြိမ်ဒဏ်ကြောင့် စုတ်ပြတ်နေသည်; ကောင်းချီးပေးရန် အမြဲဆန့်တန်းခဲ့သော ထိုလက်များသည် သစ်သားတန်းများပေါ်တွင် သံမှိုဖြင့် ရိုက်ထားခြင်း ခံရသည်; မေတ္တာ၏ သာသနာလုပ်ငန်းများတွင် မမောမပန်း သွားလာခဲ့သော ထိုခြေများသည် သစ်ပင်ပေါ်တွင် သံမှိုဖြင့် ရိုက်ထားခြင်း ခံရသည်; ဘုန်းကြီးသော ထိုဦးခေါင်းတော်သည် ဆူးပင်ဦးရစ်ဖြင့် ထိုးဖောက်ခြင်း ခံရသည်; တုန်ရီနေသော ထိုနှုတ်ခမ်းများသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် အော်ဟစ်သံကို ဖော်ဆောင်နေသည်။ ကိုယ်တော် ခံစားခဲ့ရသမျှ—ကိုယ်တော်၏ ဦးခေါင်း၊ လက်၊ ခြေတို့မှ စီးကျလာသော သွေးစက်များ၊ ကိုယ်တော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့သော ဝေဒနာများ၊ နှင့် ခမည်းတော်၏ မျက်နှာတော်ကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းကြောင့် ကိုယ်တော်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြည့်နှက်စေခဲ့သော ဖော်ပြမရနိုင်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု—အားလုံးတို့သည် လူသားမျိုးနွယ်၏ ကလေးတိုင်းအား ဤသို့ပြောဆိုနေပါသည်၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် ဤအပြစ်ဝန်ထုတ်ကို ထမ်းဆောင်ရန် သဘောတူခဲ့ခြင်းမှာ သင့်အတွက် ဖြစ်သည်; သင့်အတွက် ကိုယ်တော်သည် သေခြင်း၏ နယ်ပယ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး၊ ပရဒိသုဘုံ၏ တံခါးများကို ဖွင့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒေါသထွက်နေသော လှိုင်းလုံးများကို ငြိမ်သက်စေခဲ့သူနှင့် လှိုင်းတံပိုးများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ခဲ့သူ၊ နတ်ဆိုးများကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သူနှင့် ရောဂါဝေဒနာများကို မောင်းထုတ်ခဲ့သူ၊ မျက်စိကန်းသူများ၏ မျက်စိကို ဖွင့်ပေးခဲ့သူနှင့် သေသောသူများကို အသက်ပြန်ရှင်စေရန် ခေါ်ထုတ်ခဲ့သူသည်—မိမိကိုယ်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ယဇ်ပူဇော်သူအဖြစ် ပေးဆက်ခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ သင့်အပေါ်ထားရှိသော မေတ္တာကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် အပြစ်ဝန်ကို ထမ်းဆောင်သူအဖြစ်၊ ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုဆိုင်ရာ အမျက်တော်ကို ခံစားခဲ့ရသည်၊ ၎င်းမှာ သင့်အတွက် [၇၅၆] ဖြစ်သည်။

The spotless Son of God hung upon the cross, His flesh lacerated
with stripes; those hands so often reached out in blessing, nailed to
the wooden bars; those feet so tireless on ministries of love, spiked
to the tree; that royal head pierced by the crown of thorns; those
quivering lips shaped to the cry of woe. And all that He endured—
the blood drops that flowed from His head, His hands, His feet, the
agony that racked His frame, and the unutterable anguish that flled
His soul at the hiding of His Father’s face—speaks to each child of
humanity, declaring, It is for thee that the Son of God consents to
bear this burden of guilt; for thee He spoils the domain of death,
and opens the gates of Paradise. He who stilled the angry waves
and walked the foam-capped billows, who made devils tremble and
disease flee, who opened blind eyes and called forth the dead to
662 The Desire of Ages
life,—offers Himself upon the cross as a sacrifce, and this from love
[756] to thee. He, the Sin Bearer, endures the wrath of divine justice, and
for thy sake becomes sin itself.

ကြည့်ရှုသူတို့သည် ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်း၏ အဆုံးသတ်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

In silence the beholders watched for the end of the fearful scene.
The sun shone forth; but the cross was still enveloped in darkness.

နေရောင်ခြည်သည် ထွန်းလင်းတောက်ပလာသော်လည်း လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာမူ မှောင်အတိဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူတို့သည် ယေရုရှလင်မြို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကြရာ၊ ထူထပ်သော တိမ်တိုက်သည် မြို့တော်နှင့် ယုဒလွင်ပြင်တို့အပေါ်တွင် ကျရောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းနေမင်း၊ လောက၏အလင်းသည် ယခင်က မျက်နှာသာပေးခြင်းခံရသော ယေရုရှလင်မြို့တော်ထံမှ ကိုယ်တော်၏ရောင်ခြည်တော်တို့ကို ရုပ်သိမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်တည်းဟူသော ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးများသည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်နေသော ထိုမြို့တော်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

Priests and rulers looked toward Jerusalem; and lo, the dense cloud
had settled over the city and the plains of Judea. The Sun of Righteousness, the Light of the world, was withdrawing His beams from
the once favored city of Jerusalem. The ferce lightnings of God’s
wrath were directed against the fated city.

ရုတ်တရက်ဆိုသလို လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှ မှောင်မိုက်ခြင်းသည် ကင်းစင်သွားပြီး၊ ဖန်ဆင်းခြင်းလောကတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသော ရှင်းလင်းပြတ်သားသည့် တံပိုးခရာသံကဲ့သို့သော အသံဖြင့် ယေရှုက "အမှုပြီးပြီ" ဟု ကြွေးကြော်တော်မူသည်။ "အဖ၊ အကျွန်ုပ်၏ ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်တော်၏လက်၌ အကျွန်ုပ်အပ်နှံပါ၏။" အလင်းတစ်ခုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ဝန်းရံသွားပြီး၊ ကယ်တင်ရှင်၏မျက်နှာတော်သည် နေမင်းကဲ့သို့ ဘုန်းအသရေဖြင့် တောက်ပလာသည်။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် ခေါင်းတော်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ငုံ့ချ၍ အသက်ချုပ်ငြိမ်းတော်မူသည်။

Suddenly the gloom lifted from the cross, and in clear, trumpetlike tones, that seemed to resound throughout creation, Jesus cried,
“It is fnished.” “Father, into Thy hands I commend My spirit.” A
light encircled the cross, and the face of the Saviour shone with a
glory like the sun. He then bowed His head upon His breast, and
died.

ဘုရားသခင်၏ စွန့်ပယ်ခြင်းကို ခံရသည်ဟု ထင်မှတ်ရသော ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မှောင်မိုက်ခြင်းထဲတွင် ခရစ်တော်သည် လူသားတို့၏ ဒုက္ခခွက်ကို နောက်ဆုံးအစက်အထိ သောက်သုံးခဲ့သည်။ ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် နာရီများအတွင်း ကိုယ်တော်သည် ယခင်က ရရှိခဲ့ဖူးသော အဘခမည်းတော်၏ လက်ခံမှုကို သက်သေပြုလျက် ယုံကြည်ကိုးစားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ခမည်းတော်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို သိကျွမ်းတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်၏ တရားမျှတခြင်း၊ ကရုဏာတော်နှင့် ကြီးမားသော မေတ္တာတော်ကို နားလည်တော်မူ၏။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် မိမိအစဉ်အမြဲ ဝမ်းမြောက်စွာ နာခံခဲ့သော အရှင်မြတ်အပေါ်တွင် ခိုလှုံအားကိုးခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကို ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံလိုက်သည်နှင့်အမျှ ခမည်းတော်၏ မျက်နှာသာပေးခြင်းကို ဆုံးရှုံးရသည်ဟူသော ခံစားချက်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ခရစ်တော်သည် အောင်နိုင်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်။

Amid the awful darkness, apparently forsaken of God, Christ
had drained the last dregs in the cup of human woe. In those dreadful
hours He had relied upon the evidence of His Father’s acceptance
heretofore given Him. He was acquainted with the character of His
Father; He understood His justice, His mercy, and His great love.
By faith He rested in Him whom it had ever been His joy to obey.
And as in submission He committed Himself to God, the sense of
the loss of His Father’s favor was withdrawn. By faith, Christ was
victor.

ကမ္ဘာမြေကြီးသည် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့မြင်ခဲ့ဖူးချေ။ လူအပေါင်းတို့သည် ထုံထိုင်းမိန်းမောလျက် အသက်ရှူပင် မဝဘဲ ကယ်တင်ရှင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ တစ်ဖန် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် မှောင်မိုက်ခြင်းသည် ပြန်လည်ကျရောက်လာပြီး၊ ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ တဝုန်းဝုန်းမြည်ဟည်းသံကို ကြားရသည်။ ပြင်းထန်သော ငလျင်လှုပ်ခတ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လူတို့သည် အစုလိုက်အပြုံလိုက် လဲကျကုန်ကြသည်။ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများတွင် ကျောက်ဆောင်များသည် အက်ကွဲပြီး လွင်ပြင်များထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြိုကျကုန်သည်။ သင်္ချိုင်းဂူများ ပွင့်ထွက်သွားပြီး လူသေများသည် ဂူထဲမှ အပြင်သို့ လွှင့်စင်ထွက်လာကြသည်။ ဖန်ဆင်းခြင်းလောကတစ်ခုလုံးသည် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားတော့မည့်အလား တုန်ခါနေသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ အုပ်စိုးသူများ၊ စစ်သားများ၊ သတ်ဖြတ်သူများနှင့် လူအပေါင်းတို့သည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်လျက် မြေကြီးပေါ်တွင် မှောက်လျက် လဲနေကြသည်။

Never before had the earth witnessed such a scene. The multitude stood paralyzed, and with bated breath gazed upon the Saviour.
Again darkness settled upon the earth, and a hoarse rumbling, like
heavy thunder, was heard. There was a violent earthquake. The
people were shaken together in heaps. The wildest confusion and
consternation ensued. In the surrounding mountains, rocks were
rent asunder, and went crashing down into the plains. Sepulchers
were broken open, and the dead were cast out of their tombs. Creation seemed to be shivering to atoms. Priests, rulers, soldiers,
executioners, and people, mute with terror, lay prostrate upon the
ground.

"အမှုပြီးပြီ" ဟူသော ကျယ်လောင်သော ကြွေးကြော်သံသည် ခရစ်တော်၏ နှုတ်တော်မှ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ဗိမာန်တော်၌ ဝတ်ပြုနေကြသည်။ ထိုအချိန်သည် ညနေပိုင်း ယဇ်ပူဇော်ချိန် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်ကို ကိုယ်စားပြုသော သိုးသငယ်ကို သတ်ရန် ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထူးခြားဆန်းပြား၍ လှပသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် အာဗြဟံသည် သူ၏သားကို သတ်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ ဓားကို မြှောက်လျက် ရပ်နေသည်။ လူအပေါင်းတို့သည်လည်း ပြင်းပြသော စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သို့သော် မြေကြီးသည် တုန်ခါလျက်ရှိ၏။ အကြောင်းမှာ ထာဝရဘုရားကိုယ်တိုင် နီးကပ်စွာ ကြွလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်၏ အတွင်းကုလားကာသည် မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အထက်မှ အောက်သို့ တဖြဖြ ဆွဲဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားပြီး၊ ယခင်က ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်နှင့် ပြည့်နှက်နေသော နေရာကို လူအများ မြင်နိုင်အောင် ပွင့်သွားစေသည်။ ဤနေရာသည် ရှေခိန (Shekinah) ဘုန်းတော် ကိန်းဝပ်ရာ နေရာဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ဘုရားသခင်သည် ကရုဏာပလ္လင်၏ အထက်တွင် မိမိ၏ ဘုန်းတော်ကို ပြသတော်မူခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းမှတစ်ပါး အခြားမည်သူမျှ ဤအခန်းကို ဗိမာန်တော်၏ ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများမှ ခွဲခြားထားသည့် ကုလားကာကို မမတင်ခဲ့ဖူးချေ။ သူသည် လူတို့၏ အပြစ်များအတွက် အပြစ်ဖြေရာယဇ် ပူဇော်ရန် တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ ဤကုလားကာသည် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီဖြစ်သည်။ လောကီသန့်ရှင်းရာဌာန၏ အသန့်ရှင်းဆုံးသော အရပ်သည် နောက်ထပ် မြင့်မြတ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

When the loud cry, “It is fnished,” came from the lips of Christ,
the priests were offciating in the temple. It was the hour of the
Calvary 663
evening sacrifce. The lamb representing Christ had been brought
to be slain. Clothed in his signifcant and beautiful dress, the priest
stood with lifted knife, as did Abraham when he was about to slay
his son. With intense interest the people were looking on. But the
earth trembles and quakes; for the Lord Himself draws near. With a [757]
rending noise the inner veil of the temple is torn from top to bottom
by an unseen hand, throwing open to the gaze of the multitude a
place once flled with the presence of God. In this place the Shekinah
had dwelt. Here God had manifested His glory above the mercy
seat. No one but the high priest ever lifted the veil separating this
apartment from the rest of the temple. He entered in once a year to
make an atonement for the sins of the people. But lo, this veil is rent
in twain. The most holy place of the earthly sanctuary is no longer
sacred.

အားလုံးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်နေသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ယဇ်ကောင်ကို သတ်ရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း ဓားသည် သူ၏ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော လက်မှ လွတ်ကျသွားပြီး သိုးသငယ်သည် လွတ်မြောက်သွားသည်။ ဘုရားသခင်၏ သားတော် သေဆုံးခြင်း၌ ပုံဆောင်ချက် (Type) နှင့် ပုံဆောင်ခံ (Antitype) တို့သည် တွေ့ဆုံခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။ ကြီးမြတ်သော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ပြုလုပ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ အသန့်ရှင်းဆုံးသော နေရာသို့ သွားရာလမ်းကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အသစ်သော အသက်ရှင်သော လမ်းကို အားလုံးအတွက် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ပြီ။ အပြစ်ရှိသော၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော လူသားတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ကြွလာခြင်းကို စောင့်မျှော်နေရန် မလိုတော့ပေ။ နောင်တွင် ကယ်တင်ရှင်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် ရှေ့နေအဖြစ် ထမ်းဆောင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်သူတို့အား အသက်ရှင်သော အသံတစ်ခုက ပြောလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ "ယခုမှစ၍ အပြစ်အတွက် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဆက်ကပ်ခြင်းအားလုံး ပြီးဆုံးပြီ။" ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် "အို ဘုရားသခင်၊ ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ခြင်းငှါ အကျွန်ုပ်လာပါပြီ (အကျွန်ုပ်အကြောင်းကို ကျမ်းစာစောင်၌ ရေးထားလျက်ရှိပါ၏)" ဟူသော ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အတိုင်း ကြွလာခဲ့ပြီ။ "ကိုယ်တော်၏ အသွေးတော်အားဖြင့်" "ငါတို့အဖို့ ထာဝရရွေးနှုတ်ခြင်းကို ရရှိစေလျက်၊ သန့်ရှင်းရာဌာနထဲသို့ တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် အပြီးအပိုင် ဝင်တော်မူပြီ။" ဟေဗြဲ ၁၀:၇၊ ၉:၁၂။

All is terror and confusion. The priest is about to slay the victim;
but the knife drops from his nerveless hand, and the lamb escapes.
Type has met antitype in the death of God’s Son. The great sacrifce
has been made. The way into the holiest is laid open. A new
and living way is prepared for all. No longer need sinful, sorrowing
humanity await the coming of the high priest. Henceforth the Saviour
was to offciate as priest and advocate in the heaven of heavens. It
was as if a living voice had spoken to the worshipers: There is now
an end to all sacrifces and offerings for sin. The Son of God is come
according to His word, “Lo, I come (in the volume of the Book
it is written of Me,) to do Thy will, O God.” “By His own blood”
He entereth “in once into the holy place, having obtained eternal
redemption for us.” Hebrews 10:7; 9:12.