အခန်း ၇၀ — ဣသရေလပြည်ကိုဒါဝိဒ်အုပ်စိုးခြင်း

 

အခန်း ၇၀ — ဣသရေလပြည်ကိုဒါဝိဒ်အုပ်စိုးခြင်း

Chapter 70—The Reign of David 

 ဤအခန်းသည် ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၅:၆-၂၅၊ အခန်း ၆၊ ၇၊ ၉၊ ၁၀ ကို အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on 2 Samuel 5:6-25; 6; 7; 9; 10.

ဒါဝိဒ်သည် ဣသရေလရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် အခြေကျသည်နှင့်တပြိုင်နက် မိမိ၏နိုင်ငံတော်အတွက် ပိုမိုသင့်လျော်သော မြို့တော်တည်နေရာကို စတင်ရှာဖွေခဲ့သည်။ ဟေဗြုန်မြို့မှ မိုင်နှစ်ဆယ်အကွာရှိ အရပ်တစ်ခုကို နိုင်ငံတော်၏ အနာဂတ်မြို့ကြီးအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ယောရှုသည် ဣသရေလစစ်တပ်များကို ယော်ဒန်မြစ်တစ်ဖက်သို့ မပို့ဆောင်မီက ထိုနေရာကို ရှေလင်မြို့ဟု ခေါ်တွင်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာအနီးတွင် အာဗြဟံသည် ဘုရားသခင်အပေါ် သူ၏သစ္စာစောင့်သိမှုကို သက်သေပြခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်၏ ဘိသိက်ခံပွဲမတိုင်မီ နှစ်ပေါင်းရှစ်ရာက ထိုနေရာသည် အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်၏ယဇ်ပုရောဟိတ် မေလခိဇေဒက်၏ နေအိမ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တိုင်းပြည်၏ အလယ်ဗဟိုနှင့် မြင့်မားသောနေရာတွင် တည်ရှိပြီး တောင်ကုန်းများ ဝန်းရံကာကွယ်ထားသည်။ ဗင်္ယာမိန်နှင့် ယုဒနယ်စပ်တွင် ရှိနေခြင်းကြောင့် ဧဖရိမ်နယ်နှင့် နီးကပ်ပြီး အခြားသောမျိုးနွယ်စုများအတွက်လည်း သွားလာရလွယ်ကူသည်။

As soon as David was established on the throne of Israel he
began to seek a more appropriate location for the capital of his
realm. Twenty miles from Hebron a place was selected as the
future metropolis of the kingdom. Before Joshua had led the armies
of Israel over Jordan it had been called Salem. Near this place
Abraham had proved his loyalty to God. Eight hundred years before
the coronation of David it had been the home of Melchizedek, the
priest of the most high God. It held a central and elevated position in
the country and was protected by an environment of hills. Being on
the border between Benjamin and Judah, it was in close proximity
to Ephraim and was easy of access to the other tribes.

ဤနေရာကို ရရှိရန်အတွက် ဟေဗြုန်လူမျိုးတို့သည် ဇိအုန်တောင်နှင့် မောရိတောင်ပေါ်တွင် ခံတပ်အခိုင်အမာ တည်ဆောက်ထားသော ခါနန်လူမျိုးအကြွင်းအကျန်များကို နှင်ထုတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုခံတပ်ကို ယေဗုဟုခေါ်ပြီး ၎င်း၏နေထိုင်သူများကို ယေဗုသိလူများဟု သိကြသည်။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ယေဗုမြို့ကို မဖောက်ထွင်းနိုင်သော ခံတပ်အဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့ကြသော်လည်း ဒါဝိဒ်၏ စစ်သူကြီးယွာဘ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကြောင့် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ယွာဘသည် သူ၏ရဲစွမ်းသတ္တိအတွက် ဆုလာဘ်အဖြစ် ဣသရေလစစ်တပ်၏ စစ်သေနာပတိချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသည်။ ယေဗုသည် ယခုအခါ အမျိုးသားမြို့တော်ဖြစ်လာပြီး ၎င်း၏တစ်ပါးအမျိုးသားအမည်ကို ယေရုရှလင်ဟု ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

In order to secure this location the Hebrews must dispossess
a remnant of the Canaanites, who held a fortifed position on the
mountains of Zion and Moriah. This stronghold was called Jebus,
and its inhabitants were known as Jebusites. For centuries Jebus had
been looked upon as impregnable; but it was besieged and taken by
the Hebrews under the command of Joab, who, as the reward of his
valor, was made commander-in-chief of the armies of Israel. Jebus
now became the national capital, and its heathen name was changed
to Jerusalem.

မြေထဲပင်လယ်ကမ်းခြေရှိ ချမ်းသာသော တုရုမြို့၏ဘုရင် ဟိရံသည် ယခုအခါ ဣသရေလဘုရင်နှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် ကြိုးပမ်းလာပြီး ယေရုရှလင်မြို့တွင် နန်းတော်တည်ဆောက်ရာ၌ ဒါဝိဒ်ကို ကူညီခဲ့သည်။ တုရုမြို့မှ သံတမန်များသည် ဗိသုကာပညာရှင်များ၊ အလုပ်သမားများ၊ အဖိုးတန်သစ်သားများ၊ အာရဇ်ပင်များနှင့် အခြားတန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်လာသည့် ရှည်လျားသော လှည်းတန်းကြီးများနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာကြသည်။

Hiram, king of the wealthy city of Tyre, on the Mediterranean
Sea, now sought an alliance with the king of Israel, and lent his aid
to David in the work of erecting a palace at Jerusalem. Ambassadors
were sent from Tyre, accompanied by architects and workmen and
long trains laden with costly wood, cedar trees, and other valuable
material.

ဒါဝိဒ်လက်အောက်တွင် ဣသရေလတို့၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှု အားကောင်းလာခြင်း၊ ယေဗုခံတပ်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခြင်းနှင့် တုရုမင်းကြီးဟိရံနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းတို့သည် ဖိလိတ္တိလူတို့၏ ရန်ငြိုးကို နှိုးဆွခဲ့သည်။ သူတို့သည် အင်အားကြီးမားသော စစ်တပ်ဖြင့် တိုင်းပြည်ကို တစ်ဖန်ကျူးကျော်လာပြီး ယေရုရှလင်မြို့နှင့် မနီးမဝေးရှိ ရေဖိမ်ချိုင့်ဝှမ်းတွင် နေရာယူခဲ့ကြသည်။ [၇၀၄] ဒါဝိဒ်သည် သူ၏စစ်သည်များနှင့်အတူ ဘုရားသခင်၏ လမ်းညွှန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းရန် ဇိအုန်ခံတပ်သို့ ဆုတ်ခွာခဲ့သည်။ “ဒါဝိဒ်သည် ထာဝရဘုရားအား မေးလျှောက်သည်မှာ ‘အကျွန်ုပ်သည် ဖိလိတ္တိလူတို့ကို သွားရောက်တိုက်ခိုက်ရပါမည်လော။ သူတို့ကို အကျွန်ုပ်လက်သို့ အပ်နှံတော်မူမည်လော’ ဟုမေးလျှောက်ရာ၊ ထာဝရဘုရားက ‘တက်သွားလော့၊ ငါသည် ဖိလိတ္တိလူတို့ကို သင့်လက်သို့ အမှန်ပင်အပ်နှံမည်’ ဟု မိန့်တော်မူ၏။”

The increasing strength of Israel in its union under David, the
acquisition of the stronghold of Jebus, and the alliance with Hiram,
king of Tyre, excited the hostility of the Philistines, and they again
invaded the country with a strong force, taking up their position in [704]
643
644 Patriarchs and Prophets
the valley of Rephaim, but a short distance from Jerusalem. David
with his men of war retired to the stronghold of Zion, to await divine
direction. “And David inquired of the Lord, saying, Shall I go up to
the Philistines? wilt thou deliver them into mine hand? And the Lord
said unto David, Go up: for I will doubtless deliver the Philistines
into thine hand.”

ဒါဝိဒ်သည် ရန်သူကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ကာ အောင်ပွဲရရန် သူတို့ယူဆောင်လာသော သူတို့၏ ဘုရားရုပ်တုများကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ရှုံးနိမ့်မှုကြောင့် အရှက်ရပြီး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြစ်ကာ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ပိုမိုကြီးမားသော စစ်အင်အားကို စုစည်းပြီး စစ်ပွဲသို့ ပြန်လာကြပြန်သည်။ သူတို့သည် နောက်တစ်ကြိမ် “ရေဖိမ်ချိုင့်ဝှမ်းတွင် ပျံ့နှံ့နေထိုင်ကြသည်”။ ဒါဝိဒ်သည် ထာဝရဘုရားကို တစ်ဖန်ရှာဖွေခဲ့ပြီး ကြီးမြတ်သော “ငါဖြစ်သည်ဟူသော အရှင်” သည် ဣသရေလစစ်တပ်ကို လမ်းညွှန်ခဲ့သည်။

David advanced upon the enemy at once, defeated and destroyed
them, and took from them the gods which they had brought with
them to ensure their victory. Exasperated by the humiliation of their
defeat, the Philistines gathered a still larger force, and returned to
the conflict. And again they “spread themselves in the valley of
Rephaim.” Again David sought the Lord and the great I AM took
the direction of the armies of Israel.

ဘုရားသခင်သည် ဒါဝိဒ်အား “သင်သည် တိုက်ရိုက်မတက်နှင့်၊ သူတို့နောက်ကွယ်သို့ ပတ်သွား၍ ပိုးစာပင်တောရှေ့တွင် ချဉ်းကပ်လော့။ ပိုးစာပင်ဖျား၌ လျှောက်သွားသော အသံကို ကြားသောအခါ သင်သည် အားထုတ်လော့။ အကြောင်းမူကား ထာဝရဘုရားသည် ဖိလိတ္တိစစ်တပ်ကို လုပ်ကြံခြင်းငှာ သင့်ရှေ့၌ ထွက်တော်မူပြီ” ဟု ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဒါဝိဒ်သည် ရှောလုကဲ့သို့ မိမိသဘောအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့လျှင် အောင်မြင်မှု ရရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူသည် ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ရာ ဖိလိတ္တိစစ်တပ်ကို “ဂိဗောင်မြို့မှသည် ဂါဇာမြို့တိုင်အောင် လုပ်ကြံလေ၏။ ဒါဝိဒ်၏ ကျော်စောသောသတင်းသည် ခပ်သိမ်းသော ပြည်တို့၌ ပျံ့နှံ့သွားသဖြင့်၊ ထာဝရဘုရားသည် ခပ်သိမ်းသော လူမျိုးတို့၌ ကြောက်လန့်သောစိတ်ကို ဖြစ်စေတော်မူ၏။” ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၄:၁၆၊ ၁၇။

God instructed David, saying, “Thou shalt not go up; but fetch a
compass behind them, and come upon them over against the mulberry trees. And let it be, when thou hearest the sound of a going
in the tops of the mulberry trees, that then thou shalt bestir thyself:
for then shall the Lord go out before thee, to smite the host of the
Philistines.” If David, like Saul, had chosen his own way, success
would not have attended him. But he did as the Lord had commanded, and he “smote the host of the Philistines from Gibeon even
to Gazer. And the fame of David went out into all lands; and the
Lord brought the fear of him upon all nations.” 1 Chronicles 14:16,
17.

ယခုအခါ ဒါဝိဒ်သည် ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ အခြေကျပြီး ပြည်ပရန်သူများ၏ ကျူးကျော်မှုမှ ကင်းဝေးသွားပြီဖြစ်ရာ သူ၏မြတ်နိုးလှသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည့် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဆောင်ယူလာရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် သေတ္တာတော်သည် ကိုးမိုင်ခန့်ဝေးသော ကိရိယတ်ယာရိမ်မြို့တွင် ရှိနေခဲ့သော်လည်း နိုင်ငံတော်၏ မြို့တော်သည် ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော် သင်္ကေတဖြင့် ဂုဏ်ပြုခံရသင့်သည်ဟု သူယူဆခဲ့သည်။

Now that David was frmly established upon the throne and free
from the invasions of foreign foes, he turned to the accomplishment
of a cherished purpose—to bring up the ark of God to Jerusalem.
For many years the ark had remained at Kirjath-jearim, nine miles
distant; but it was ftting that the capital of the nation should be
honored with the token of the divine Presence.

ဒါဝိဒ်သည် ဣသရေလ အမျိုးသားခေါင်းဆောင် သုံးသောင်းကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ဤအခါသမယကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲနှင့် ခန့်ညားသော ခံစားချက်ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လူတို့သည် ဝမ်းမြောက်စွာ ထူးခူးခဲ့ကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနှင့် ဓမ္မအမှုဆောင် ညီအစ်ကိုများ၊ မင်းညီမင်းသားများနှင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များသည် ကိရိယတ်ယာရိမ်မြို့တွင် စုဝေးခဲ့ကြသည်။ ဒါဝိဒ်သည် သန့်ရှင်းသော ဇွဲလုံ့လဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သေတ္တာတော်ကို အဘိနဒပ်အိမ်မှ ထုတ်ယူခဲ့ပြီး နွားများဆွဲသော လှည်းအသစ်ပေါ်တွင် တင်ထားကာ အဘိနဒပ်၏ သားနှစ်ယောက်က ၎င်းကို စောင့်ကြပ်ခဲ့သည်။ [၇၀၅] ဣသရေလလူတို့သည် အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ၊ ရွှင်လန်းသော သီချင်းသံများဖြင့် လိုက်ပါလာကြသည်။ လူအများအပြား၏ အသံများသည် တေးဂီတတူရိယာသံများနှင့်အတူ ပေါင်းစပ်သွားသည်။ “ဒါဝိဒ်နှင့် ဣသရေလအမျိုးသား အပေါင်းတို့သည် စောင်း၊ နားတောင်း၊ ပတ်သာ၊ ခရာ၊ လင်းကွင်းများဖြင့် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ ကစားကြ၏။” ဣသရေလလူတို့သည် ထိုကဲ့သို့သော အောင်ပွဲမြင်ကွင်းကို မမြင်တွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသော ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ထိုကြီးကျယ်သော စီတန်းလှည့်လည်မှုကြီးသည် တောင်ကုန်းများနှင့် ချိုင့်ဝှမ်းများကို ဖြတ်သန်းကာ သန့်ရှင်းသောမြို့တော်သို့ ဦးတည်လာခဲ့သည်။

David summoned thirty thousand of the leading men of Israel,
for it was his purpose to make the occasion a scene of great rejoicing
and imposing display. The people responded gladly to the call. The
high priest, with his brethren in sacred offce and the princes and
leading men of the tribes, assembled at Kirjath-jearim. David was
aglow with holy zeal. The ark was brought out from the house of
Abinadab and placed upon a new cart drawn by oxen, while two of
the sons of Abinadab attended it.
Reign of David 645

The men of Israel followed with exultant shouts and songs of
rejoicing, a multitude of voices joining in melody with the sound [705]
of musical instruments; “David and all the house of Israel played
before the Lord ... on harps, and on psalteries, and on timbrels,
and on cornets, and on cymbals.” It had been long since Israel had
witnessed such a scene of triumph. With solemn gladness the vast
procession wound its way along the hills and valleys toward the
Holy City.

သို့သော် “သူတို့သည် နာခုန်၏ တလင်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ နွားတို့သည် လှုပ်သောကြောင့် ဩဇသည် ဘုရားသခင်၏ သေတ္တာတော်ကို လက်နှင့်ကိုင်လေ၏။ ထိုအခါ ထာဝရဘုရားသည် ဩဇကို အမျက်ထွက်၍ သူ၏ မဆင်မခြင်ပြုမှုကြောင့် [ဘေးမှတ်ချက်အရ] ထိုနေရာ၌ပင် ဒဏ်ခတ်တော်မူသဖြင့်၊ သူသည် ဘုရားသခင်၏ သေတ္တာတော်အနားတွင် သေလေ၏။” ရုတ်တရက် ထိုပျော်ရွှင်နေသော လူအုပ်ကြီးပေါ်သို့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှု ကျရောက်ခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် အလွန်အံ့အားသင့်ပြီး ထိတ်လန့်သွားကာ ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုကို စိတ်ထဲတွင် သံသယဖြစ်မိသည်။ သူသည် သေတ္တာတော်ကို ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်သင်္ကေတအဖြစ် ဂုဏ်ပြုရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တရားစီရင်မှုသည် ပျော်ရွှင်ရမည့်အချိန်ကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရသနည်း။ သေတ္တာတော်ကို မိမိအနားတွင်ထားရန် မလုံခြုံဟု ခံစားရသဖြင့် ဒါဝိဒ်သည် ၎င်းကို ထိုနေရာ၌ပင် ထားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဂိတ္တိလူ ဩဗေဒဧဒုံ၏ အိမ်နီးနားချင်းတွင် နေရာတစ်ခု တွေ့ရှိခဲ့သည်။

But “when they came to Nachon’s threshing floor, Uzzah put
forth his hand to the ark of God, and took hold of it; for the oxen
shook it. And the anger of the Lord was kindled against Uzzah, and
God smote him there for his rashness; [marginal reading] and there
he died by the ark of God.” A sudden terror fell upon the rejoicing
throng. David was astonished and greatly alarmed, and in his heart
he questioned the justice of God. He had been seeking to honor the
ark as the symbol of the divine presence. Why, then, had that fearful
judgment been sent to turn the season of gladness into an occasion
of grief and mourning? Feeling that it would be unsafe to have the
ark near him, David determined to let it remain where it was. A
place was found for it nearby, at the house of Obed-edom the Gittite.

ဩဇ၏ ကံကြမ္မာသည် အလွန်အတိအကျရှိသော ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်မှုဖြစ်သည်။ မောရှေအားဖြင့် ထာဝရဘုရားသည် သေတ္တာတော် သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အထူးညွှန်ကြားချက် ပေးထားခဲ့သည်။ အာရုန်၏ သားမြေးများဖြစ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်များမှလွဲ၍ မည်သူမျှ ၎င်းကို မထိရ၊ မဖွင့်ဘဲ မကြည့်ရ။ ဘုရားသခင်၏ ညွှန်ကြားချက်မှာ “ကောဟတ်သားတို့သည် သယ်ယူရန် လာရမည်၊ သို့သော် သန့်ရှင်းသော အရာကို မထိရ၊ ထိလျှင် သေရမည်” ဟုဖြစ်သည်။ (တောလည်ရာ ၄:၁၅)။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် သေတ္တာတော်ကို ဖုံးအုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက်မှ ကောဟတ်သားတို့သည် သေတ္တာတော်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ကွင်းများတွင် တပ်ဆင်ထားသော (ဘယ်သောအခါမှ မဖြုတ်ရသော) ထမ်းပိုးများဖြင့် မချီရမည်ဖြစ်သည်။ တဲတော်၏ ကုလားကာများ၊ ပျဉ်ပြားများနှင့် တိုင်များကို တာဝန်ယူရသော ဂေရရှုန်သားများနှင့် မေရာရိသားများကိုမူ မောရှေသည် သူတို့သယ်ဆောင်ရမည့် ပစ္စည်းများအတွက် လှည်းနှင့်နွားများကို ပေးခဲ့သည်။ “သို့သော် ကောဟတ်သားတို့ကိုမူ မပေး၊ အကြောင်းမူကား သူတို့တာဝန်ယူရသော သန့်ရှင်းရာဌာန၏ အမှုတော်သည် ပခုံးဖြင့် ထမ်းဆောင်ရသော အမှုဖြစ်သောကြောင့်တည်း။” (တောလည်ရာ ၇:၉)။ ထို့ကြောင့် ကိရိယတ်ယာရိမ်မှ သေတ္တာတော်ကို ဆောင်ယူလာရာ၌ ထာဝရဘုရား၏ ညွှန်ကြားချက်များကို တိုက်ရိုက်နှင့် ဆင်ခြေပေး၍မရသော လျစ်လျူရှုမှု ရှိခဲ့သည်။ [၇၀၆]

The fate of Uzzah was a divine judgment upon the violation of a
most explicit command. Through Moses the Lord had given special
instruction concerning the transportation of the ark. None but the
priests, the descendants of Aaron, were to touch it, or even to look
upon it uncovered. The divine direction was, “The sons of Kohath
shall come to bear it: but they shall not touch any holy thing, lest they
die.” Numbers 4:15. The priests were to cover the ark, and then the
Kohathites must lift it by the staves, which were placed in rings upon
each side of the ark and were never removed. To the Gershonites
and Merarites, who had in charge the curtains and boards and pillars
of the tabernacle, Moses gave carts and oxen for the transportation
of that which was committed to them. “But unto the sons of Kohath
he gave none: because the service of the sanctuary belonging unto
them was that they should bear upon their shoulders.” Numbers 7:9.
Thus in the bringing of the ark from Kirjath-jearim there had been a
direct and inexcusable disregard of the Lord’s directions.

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူမျိုးတို့သည် သန့်ရှင်းသော အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ရန် စုဝေးခဲ့ကြပြီး ရွှင်လန်းကြည်ဖြူသော နှလုံးသားဖြင့် ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထာဝရဘုရားသည် ထိုဝတ်ပြုမှုကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ပါ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ကိုယ်တော်၏ ညွှန်ကြားချက်များနှင့်အညီ ဆောင်ရွက်ခြင်း မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်ကို မသိသော ဖိလိတ္တိလူတို့သည် သေတ္တာတော်ကို ဣသရေလတို့ထံ ပြန်ပို့သောအခါ လှည်းပေါ်တွင် တင်ခဲ့ကြပြီး ထာဝရဘုရားသည် သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုကို လက်ခံခဲ့သည်။ သို့သော် ဣသရေလလူတို့၏ လက်ထဲတွင်မူ ဤကိစ္စရပ်များအားလုံးနှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖော်ပြထားသော ဖော်ပြချက်ရှိနေပြီးဖြစ်ရာ၊ ဤညွှန်ကြားချက်များကို သူတို့ လျစ်လျူရှုခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်မတင်ရာရောက်သည်။ ဩဇအပေါ်တွင် ပိုမိုကြီးမားသော မဆင်မခြင်ပြုမှု အပြစ်ရှိသည်။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို လွန်ကျူးခြင်းသည် ၎င်း၏ သန့်ရှင်းမှုအပေါ် သူ၏အာရုံခံစားမှုကို လျော့နည်းစေခဲ့ပြီး၊ နောင်တမရသေးသော အပြစ်များ ရှိနေပါလျက် ဘုရားသခင်၏ တားမြစ်ချက်ကို ဆန့်ကျင်ကာ ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်သင်္ကေတကို ထိတွေ့ရန် ဝံ့ရဲခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် တစိတ်တဒေသ နာခံမှုကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော့်ပညတ်တော်များကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဆက်ဆံခြင်းကိုလည်းကောင်း လက်မခံနိုင်ပါ။ ဩဇအပေါ် ကျရောက်သော တရားစီရင်မှုအားဖြင့် ဣသရေလတစ်မျိုးလုံးအား ကိုယ်တော်၏ တောင်းဆိုချက်များကို တိတိကျကျ လိုက်နာရန် အရေးကြီးကြောင်း သတိပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုလူတစ်ယောက်၏ သေဆုံးခြင်းသည် လူများကို နောင်တရရန် လမ်းပြခြင်းအားဖြင့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူတို့အပေါ် တရားစီရင်မှုများ ကျရောက်ရန် လိုအပ်မှုကို တားဆီးပေးနိုင်ခဲ့သည်။

David and his people had assembled to perform a sacred work,
and they had engaged in it with glad and willing hearts; but the [706]
646 Patriarchs and Prophets
Lord could not accept the service, because it was not performed
in accordance with His directions. The Philistines, who had not
a knowledge of God’s law, had placed the ark upon a cart when
they returned it to Israel, and the Lord accepted the effort which
they made. But the Israelites had in their hands a plain statement
of the will of God in all these matters, and their neglect of these
instructions was dishonoring to God. Upon Uzzah rested the greater
guilt of presumption. Transgression of God’s law had lessened his
sense of its sacredness, and with unconfessed sins upon him he had,
in face of the divine prohibition, presumed to touch the symbol of
God’s presence. God can accept no partial obedience, no lax way
of treating His commandments. By the judgment upon Uzzah He
designed to impress upon all Israel the importance of giving strict
heed to His requirements. Thus the death of that one man, by leading
the people to repentance, might prevent the necessity of inflicting
judgments upon thousands.

မိမိ၏နှလုံးသားသည် ဘုရားသခင်နှင့် လုံးဝမှန်ကန်မှုမရှိသေးဟု ခံစားရသဖြင့် ဒါဝိဒ်သည် ဩဇအပေါ်ကျရောက်သော ဒဏ်ချက်ကိုမြင်သောအခါ၊ မိမိဘက်မှ တစ်စုံတစ်ရာသော အပြစ်ကြောင့် မိမိအပေါ် တရားစီရင်မှု ကျရောက်မည်ကို စိုးရိမ်၍ သေတ္တာတော်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။ သို့သော် ဩဗေဒဧဒုံသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် ဝမ်းမြောက်နေသော်လည်း၊ နာခံသူများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုအဖြစ် သန့်ရှင်းသော သင်္ကေတကို ကြိုဆိုခဲ့သည်။ ဣသရေလတစ်မျိုးလုံး၏ အာရုံသည် ယခုအခါ ထိုဂိတ္တိလူနှင့် သူ၏အိမ်ထောင်စုအပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး၊ သူတို့ မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို အားလုံးက စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ “ထာဝရဘုရားသည် ဩဗေဒဧဒုံနှင့် သူ၏အိမ်ထောင်စုတစ်စုလုံးကို ကောင်းကြီးပေးတော်မူ၏။”

Feeling that his own heart was not wholly right with God, David,
seeing the stroke upon Uzzah, had feared the ark, lest some sin on his
part should bring judgments upon him. But Obed-edom, though he
rejoiced with trembling, welcomed the sacred symbol as the pledge
of God’s favor to the obedient. The attention of all Israel was now
directed to the Gittite and his household; all watched to see how it
would fare with them. “And the Lord blessed Obed-edom, and all
his household.”

ဒါဝိဒ်အပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ ပြစ်တင်ဆုံးမမှုသည် ၎င်း၏အကျိုးကျေးဇူးကို ဖြစ်ထွန်းစေခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် တိကျစွာ နာခံရန် လိုအပ်မှုကို ယခင်ကထက် ပိုမိုသဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ ဩဗေဒဧဒုံ၏ အိမ်ထောင်အပေါ် ပြသသော မျက်နှာသာပေးမှုကြောင့် သေတ္တာတော်သည် မိမိနှင့် မိမိလူမျိုးအတွက် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဒါဝိဒ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် မျှော်လင့်လာခဲ့သည်။

Upon David the divine rebuke accomplished its work. He was
led to realize as he had never realized before the sacredness of the
law of God and the necessity of strict obedience. The favor shown to
the house of Obed-edom led David again to hope that the ark might
bring a blessing to him and to his people.

သုံးလအကြာတွင် သူသည် သေတ္တာတော်ကို ပြောင်းရွှေ့ရန် နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ ထာဝရဘုရား၏ ညွှန်ကြားချက်များကို အချက်တိုင်းတွင် တိတိကျကျ လိုက်နာရန် အလေးအနက် အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံတော်၏ အကြီးအကဲများကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆင့်ခေါ်ခဲ့ပြီး ထိုဂိတ္တိလူ၏ နေအိမ်အနီးတွင် လူအုပ်ကြီး စုဝေးခဲ့ကြသည်။ ရိုသေလေးမြတ်စွာဖြင့် သေတ္တာတော်ကို ဘုရားသခင် ခန့်အပ်ထားသော လူတို့၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်ခဲ့ကြပြီး၊ လူအုပ်ကြီးသည် စီတန်းကာ တုန်လှုပ်သော နှလုံးသားဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ခြေလှမ်း ခြောက်လှမ်း လှမ်းပြီးနောက် ခရာမှုတ်၍ ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ “နွားနှင့် ဆူဖြိုးသော တိရစ္ဆာန်များ” ကို ယဇ်ပူဇော်ခဲ့သည်။ [၇၀၇] ယခုအခါ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု၏ နေရာတွင် ဝမ်းမြောက်ခြင်းက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ မင်းမြောက်တန်ဆာများကို ချွတ်ထားပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်များ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော သာမန် ပိတ်ချောဧဖုဒ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် ဤသို့ပြုခြင်းဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို မိမိယူသည်ဟု မဆိုလိုပါ၊ အကြောင်းမှာ ဧဖုဒ်ကို ယဇ်ပုရောဟိတ် မဟုတ်သူများလည်း တစ်ခါတစ်ရံ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသန့်ရှင်းသော အမှုတော်တွင် သူသည် မိမိ၏ လက်အောက်ခံများနှင့် အဆင့်အတန်းတူသူအဖြစ် ဘုရားသခင်ရှေ့မှောက်တွင် နေရာယူခဲ့သည်။ ထိုနေ့တွင် ယေဟောဝါဘုရားကိုသာ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည်သာ ရိုသေလေးမြတ်မှု၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက် ဖြစ်ရမည်။

At the end of three months he resolved to make another attempt
to remove the ark, and he now gave earnest heed to carry out in
every particular the directions of the Lord. Again the chief men of
the nation were summoned, and a vast assemblage gathered about
the dwelling place of the Gittite. With reverent care the ark was
now placed upon the shoulders of men of divine appointment, the
multitude fell into line, and with trembling hearts the vast procession
again set forth. After advancing six paces the trumpet sounded a
halt. By David’s direction sacrifces of “oxen and fatlings” were to
Reign of David 647
be offered. Rejoicing now took the place of trembling and terror.
The king had laid aside his royal robes and had attired himself in [707]
a plain linen ephod, such as was worn by the priests. He did not
by this act signify that he assumed priestly functions, for the ephod
was sometimes worn by others besides the priests. But in this holy
service he would take his place as, before God, on an equality with
his subjects. Upon that day Jehovah was to be adored. He was to be
the sole object of reverence.

စီတန်းလှည့်လည်မှုကြီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် စတင်ခဲ့ပြီး၊ စောင်း၊ ခရာ၊ တံပိုးနှင့် လင်းကွင်းသံများသည် လူအများ၏ သီချင်းသံများနှင့်အတူ ကောင်းကင်သို့ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။ “ဒါဝိဒ်သည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ ကခုန်လေ၏”၊ သူ၏ ဝမ်းမြောက်မှုတွင် သီချင်း၏ စည်းချက်အတိုင်း ကခုန်ခဲ့သည်။

Again the long train was in motion, and the music of harp and
cornet, trumpet and cymbal, floated heavenward, blended with the
melody of many voices. “And David danced before the Lord,” in his
gladness keeping time to the measure of the song.

ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ရိုသေသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ကခုန်ခဲ့ခြင်းကို ပျော်ပါးလိုသူများက ခေတ်သစ် အကအလှများကို အကြောင်းပြရန် ကိုးကားလေ့ရှိသော်လည်း၊ ထိုသို့သောအငြင်းပွားမှုအတွက် အခြေခံအကြောင်းရင်း မရှိပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ခေတ်တွင် ကခုန်ခြင်းသည် မိုက်မဲမှုနှင့် သန်းခေါင်ယံ ပျော်ပါးမှုများနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ကျန်းမာရေးနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားများသည် ပျော်ရွှင်မှုအတွက် အနစ်နာခံနေရသည်။ ကခုန်ရာနေရာသို့ လာရောက်သူများအတွက် ဘုရားသခင်သည် အောက်မေ့ဖွယ် သို့မဟုတ် ရိုသေဖွယ် အရာမဟုတ်ပါ။ ဆုတောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ချီးမွမ်းခြင်း သီချင်းများသည် သူတို့၏ စုဝေးမှုတွင် နေရာမရှိဟု ခံစားရလိမ့်မည်။ ဤစမ်းသပ်ချက်သည် အဆုံးအဖြတ် ဖြစ်သင့်သည်။ သန့်ရှင်းသောအရာများကို ချစ်မြတ်နိုးစိတ်ကို အားနည်းစေပြီး ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၌ ရွှင်လန်းမှုကို လျော့နည်းစေသော ဖျော်ဖြေမှုများကို ခရစ်ယာန်များ မရှာဖွေသင့်ပါ။ သေတ္တာတော် ပြောင်းရွှေ့ရာတွင် ဘုရားသခင်အား ရွှင်လန်းစွာ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကခုန်ခြင်းတို့သည် ခေတ်သစ် ကခုန်ခြင်း၏ အပျော်အပါးများနှင့် အနည်းငယ်မျှပင် မဆင်တူပါ။ တစ်ခုမှာ ဘုရားသခင်ကို အောက်မေ့ရန်နှင့် ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းသော နာမတော်ကို ချီးမြှောက်ရန် ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ခုမှာ လူတို့ကို ဘုရားသခင်ကို မေ့လျော့စေရန်နှင့် ကိုယ်တော်ကို ရှုတ်ချရန် စာတန်၏ လှည့်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

David’s dancing in reverent joy before God has been cited by
pleasure lovers in justifcation of the fashionable modern dance,
but there is no ground for such an argument. In our day dancing is
associated with folly and midnight reveling. Health and morals are
sacrifced to pleasure. By the frequenters of the ballroom God is
not an object of thought and reverence; prayer or the song of praise
would be felt to be out of place in their assemblies. This test should
be decisive. Amusements that have a tendency to weaken the love
for sacred things and lessen our joy in the service of God are not to
be sought by Christians. The music and dancing in joyful praise to
God at the removal of the ark had not the faintest resemblance to the
dissipation of modern dancing. The one tended to the remembrance
of God and exalted His holy name. The other is a device of Satan to
cause men to forget God and to dishonor Him.

အောင်ပွဲခံ စီတန်းလှည့်လည်မှုကြီးသည် သူတို့၏ မမြင်နိုင်သော ဘုရင်ကြီး၏ သန့်ရှင်းသော သင်္ကေတနောက်သို့ လိုက်ပါကာ မြို့တော်သို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ကင်းစောင့်များကို သန့်ရှင်းသော မြို့တော်၏ တံခါးများကို ဖွင့်ရန် သီချင်းဖြင့် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်-

The triumphal procession approached the capital, following the
sacred symbol of their invisible King. Then a burst of song demanded of the watchers upon the walls that the gates of the Holy
City should be thrown open:

“အို တံခါးတို့၊ ခေါင်းကြွကြလော့။ ထာဝရတံခါးတို့၊ ပွင့်ကြလော့။ ဘုန်းကြီးသော ရှင်ဘုရင်သည် ကြွဝင်တော်မူမည်။”

သီချင်းသည်များနှင့် တီးမှုတ်သူများက ပြန်လည်ဖြေကြားသည်-

“ထိုဘုန်းကြီးသော ရှင်ဘုရင်ကား အဘယ်သူနည်း။”

အခြားအဖွဲ့တစ်ခုမှ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်-

“ခွန်အားကြီး၍ တန်ခိုးနှင့် ပြည့်စုံသော ထာဝရဘုရား၊ စစ်တိုက်ရာတွင် တန်ခိုးကြီးသော ထာဝရဘုရား ဖြစ်တော်မူ၏။”

[၇၀၈] ထို့နောက် ရာပေါင်းများစွာသော အသံများ ပေါင်းစပ်ကာ အောင်ပွဲခံ သံပြိုင်တေးကို သီဆိုကြသည်-

“အို တံခါးတို့၊ ခေါင်းကြွကြလော့။ ထာဝရတံခါးတို့၊ ပွင့်ကြလော့။ ဘုန်းကြီးသော ရှင်ဘုရင်သည် ကြွဝင်တော်မူမည်။”

နောက်တစ်ကြိမ် ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ မေးခွန်းကို ကြားရပြန်သည်၊ “ထိုဘုန်းကြီးသော ရှင်ဘုရင်ကား အဘယ်သူနည်း။” လူအုပ်ကြီး၏ အသံသည် “များစွာသော ရေလှိုင်းသံကဲ့သို့” ကြည်နူးဖွယ်ရာ ပြန်လည်ဖြေကြားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်-

“ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေရှင် ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်သည်ပင် ဘုန်းကြီးသော ရှင်ဘုရင် ဖြစ်တော်မူ၏။” ဆာလံ ၂၄:၇-၁၀။

“Lift up your heads, O ye gates;
And be ye lift up, ye everlasting doors;
And the King of glory shall come in.”
A band of singers and players answered:
“Who is this King of glory?”
648 Patriarchs and Prophets
From another company came the response:
“The Lord strong and mighty,
The Lord mighty in battle.”

[708] Then hundreds of voices, uniting, swelled the triumphal chorus:
“Lift up your heads, O ye gates;
Even lift them up, ye everlasting doors;
And the King of glory shall come in.”
Again the joyful interrogation was heard, “Who is this King of
glory?” And the voice of the great multitude, like “the sound of
many waters,” was heard in the rapturous reply:
“The Lord of hosts,
He is the King of glory.” Psalm 24:7-10.

ထို့နောက် တံခါးများကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဖွင့်လိုက်ကြပြီး၊ စီတန်းလှည့်လည်သူများ ဝင်ရောက်လာကာ၊ ရိုသေလေးမြတ်စွာဖြင့် သေတ္တာတော်ကို ၎င်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော တဲအတွင်း၌ ထားရှိခဲ့ကြသည်။ သန့်ရှင်းသော နေရာ၏ ရှေ့တွင် ယဇ်ပလ္လင်များကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြပြီး၊ မိဿဟာယယဇ်နှင့် မီးရှို့ရာယဇ်များ၏ မီးခိုးများ၊ နံ့သာပေါင်း တိမ်တိုက်များသည် ဣသရေလတို့၏ ချီးမွမ်းခြင်း၊ တောင်းလျှောက်ခြင်းများနှင့်အတူ ကောင်းကင်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ ဝတ်ပြုမှုပြီးဆုံးသောအခါ၊ မင်းကြီးကိုယ်တိုင် လူမျိုးတော်အပေါ် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် မင်းကြီး၏ ရက်ရောမှုဖြင့် လူတို့ စားသောက်ရန်အတွက် အစားအစာနှင့် စပျစ်ရည်များကို ဝေငှပေးခဲ့သည်။

Then the gates were opened wide, the procession entered, and
with reverent awe the ark was deposited in the tent that had been
prepared for its reception. Before the sacred enclosure altars for
sacrifce were erected; the smoke of peace offerings and burnt offerings, and the clouds of incense, with the praises and supplications of
Israel, ascended to heaven. The service ended, the king himself pronounced a benediction upon his people. Then with regal bounty he
caused gifts of food and wine to be distributed for their refreshment.

ဤဝတ်ပြုမှုတွင် မျိုးနွယ်စုအားလုံး ပါဝင်ခဲ့ကြပြီး၊ ၎င်းသည် ဒါဝိဒ်၏ နန်းစံကာလတွင် အထွတ်အမြတ်ထားဆုံးသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် မင်းကြီးအပေါ် ကျရောက်ခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ နေဝင်ချိန်၏ နောက်ဆုံးအလင်းတန်းများသည် တဲတော်ကို သန့်ရှင်းသော အလင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားစဉ်၊ သူ၏နှလုံးသားသည် ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော် သင်္ကေတသည် ယခုအခါ ဣသရေလရာဇပလ္လင်နှင့် အလွန်နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြင့် ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။

All the tribes had been represented in this service, the celebration
of the most sacred event that had yet marked the reign of David. The
Spirit of divine inspiration had rested upon the king, and now as the
last beams of the setting sun bathed the tabernacle in a hallowed
light, his heart was uplifted in gratitude to God that the blessed
symbol of His presence was now so near the throne of Israel.

ဤသို့ တွေးတောရင်း ဒါဝိဒ်သည် “မိမိအိမ်သူအိမ်သားများကို ကောင်းကြီးပေးရန်” နန်းတော်သို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရှိနေသော ခံစားချက်နှင့် လုံးဝကွဲပြားသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ထိုဝမ်းမြောက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေသူတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရား၏ သေတ္တာတော်သည် ဒါဝိဒ်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ၊ ရှောလု၏သမီး မိခါလသည် ပြတင်းပေါက်မှ ကြည့်၍ ဒါဝိဒ်မင်းကြီးသည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ ခုန်လျက် ကလျက်ရှိသည်ကို မြင်လျှင်၊ သူ့ကို စိတ်ထဲ၌ မထီမဲ့မြင်ပြုလေ၏။” သူမသည် သူမ၏ ပြင်းထန်သော ဒေါသကြောင့် ဒါဝိဒ် နန်းတော်သို့ ပြန်လာသည်အထိ မစောင့်နိုင်ဘဲ၊ သူ့ကို ကြိုဆိုရန် ထွက်သွားကာ သူ၏ နွေးထွေးသော နှုတ်ဆက်မှုကို ခါးသီးသော စကားလုံးများဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူမ၏ စကားများသည် ပြင်းထန်ပြီး သရော်စာများ ပါဝင်နေသည်-

Thus musing, David turned toward his palace, “to bless his
household.” But there was one who had witnessed the scene of
rejoicing with a spirit widely different from that which moved the
heart of David. “As the ark of the Lord came into the city of David,
Michal Saul’s daughter looked through a window, and saw King
David leaping and dancing before the Lord; and she despised him
in her heart.” In the bitterness of her passion she could not await
Reign of David 649
David’s return to the palace, but went out to meet him, and to his
kindly greeting poured forth a torrent of bitter words. Keen and
cutting was the irony of her speech:

“ယနေ့ ဣသရေလမင်းကြီးသည် အဘယ်မျှ ဘုန်းကြီးတော်မူသနည်း၊ အချည်းနှီးသော လူတစ်ယောက်သည် ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိဘဲ မိမိကိုယ်ကို ဖော်ပြသကဲ့သို့၊ ယနေ့ သူ၏ ကျွန်မတို့၏ မျက်မှောက်၌ မိမိကိုယ်ကို ဖော်ပြပါသည်တကား!”

“How glorious was the king of Israel today, who uncovered
himself today in the eyes of the handmaids of his servants, as one of
the vain fellows shamelessly uncovereth himself!”

မိခါလသည် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ရှုတ်ချခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဒါဝိဒ် ခံစားရသဖြင့် သူက ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်- “ငါ့ကို သင့်အဘနှင့် သင့်အဘ၏ အိမ်ထောင်စုတစ်စုလုံးထက် ရွေးချယ်၍၊ ထာဝရဘုရား၏ လူမျိုးတော် ဣသရေလအမျိုးအပေါ်၌ မင်းအဖြစ် ခန့်ထားတော်မူသော ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ ငါကစားခြင်း ဖြစ်သည်။ ငါသည် ဤမျှမက ယခုထက် ပို၍ ယုတ်ညံ့သူ ဖြစ်မည်၊ ငါ့ကိုယ်တိုင်၏ အမြင်တွင်လည်း နိမ့်ကျသူ ဖြစ်မည်။ သင်ပြောဆိုသော ထိုကျွန်မတို့တွင်မူ ငါသည် ဂုဏ်အသရေ ရှိလိမ့်မည်။” ဒါဝိဒ်၏ ပြစ်တင်ဆုံးမမှုအပြင် ထာဝရဘုရား၏ ပြစ်တင်မှုလည်း ပါဝင်လာခဲ့သည်- သူမ၏ မာန်မာနနှင့် ရောင့်တက်မှုကြောင့် မိခါလသည် “သေသည့်တိုင်အောင် သားမရဘဲ နေရ၏။” [၇၀၉]

David felt that it was the service of God which Michal had de- [709]
[710]
[711]
spised and dishonored, and he sternly answered: “It was before the
Lord, which chose me before thy father, and before all his house, to
appoint me ruler over the people of the Lord, over Israel: therefore
will I play before the Lord. And I will yet be more vile than thus, and
will be base in mine own sight: and of the maidservants which thou
hast spoken of, of them shall I be had in honor.” To David’s rebuke
was added that of the Lord: because of her pride and arrogance,
Michal “had no child unto the day of her death.”

သေတ္တာတော် ပြောင်းရွှေ့ခြင်းဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းသော အခမ်းအနားများသည် ဣသရေလလူမျိုးများအပေါ် တည်တံ့သော အစွဲအလမ်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး၊ သန့်ရှင်းရာဌာန၏ ဝတ်ပြုမှုအပေါ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွပေးကာ ယေဟောဝါအပေါ် သူတို့၏ ဇွဲလုံ့လကို အသစ်တဖန် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိတတ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းအားလုံးဖြင့် ဤအစွဲအလမ်းများကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သီချင်းဖြင့် ဝတ်ပြုခြင်းကို ဘာသာရေးဝတ်ပြုမှု၏ ပုံမှန်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ ဒါဝိဒ်သည် သန့်ရှင်းရာဌာနရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ အသုံးပြုရန်အတွက်သာမက၊ နှစ်စဉ်ပွဲတော်များတွင် အမျိုးသားယဇ်ပလ္လင်သို့ သွားရောက်သော လူများ သီဆိုရန်အတွက်ပါ ဆာလံသီချင်းများကို ရေးစပ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့သော လွှမ်းမိုးမှုသည် အလွန်ဝေးကွာလှပြီး၊ ၎င်းသည် လူမျိုးတော်အား ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းမှ ကင်းဝေးစေရန် အကျိုးသက်ရောက်စေခဲ့သည်။ ဝန်းကျင်ရှိ လူမျိုးအများအပြားသည် ဣသရေလတို့၏ ကြီးပွားချမ်းသာမှုကို မြင်သောအခါ၊ မိမိလူမျိုးအတွက် ဤမျှကြီးကျယ်သော အမှုများကို ပြုတော်မူသော ဣသရေလတို့၏ ဘုရားသခင်ကို အကောင်းမြင်လာကြသည်။

The solemn ceremonies attending the removal of the ark had
made a lasting impression upon the people of Israel, arousing a
deeper interest in the sanctuary service and kindling anew their zeal
for Jehovah. David endeavored by every means in his power to
deepen these impressions. The service of song was made a regular
part of religious worship, and David composed psalms, not only for
the use of the priests in the sanctuary service, but also to be sung
by the people in their journeys to the national altar at the annual
feasts. The influence thus exerted was far-reaching, and it resulted in
freeing the nation from idolatry. Many of the surrounding peoples,
beholding the prosperity of Israel, were led to think favorably of
Israel’s God, who had done such great things for His people.

မောရှေတည်ဆောက်ခဲ့သော တဲတော်နှင့် သန့်ရှင်းရာဌာန ဝတ်ပြုမှုဆိုင်ရာ အရာအားလုံး (သေတ္တာတော်မှလွဲ၍) သည် ဂိဗောင်မြို့တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယေရုရှလင်မြို့ကို နိုင်ငံတော်၏ ဘာသာရေးဗဟိုဌာန ဖြစ်စေရန်ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိအတွက် နန်းတော်တစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ သေတ္တာတော်ကို တဲအတွင်း၌ ထားရှိခြင်းသည် မသင့်လျော်ဟု ခံစားရသည်။ သူသည် ၎င်းအတွက် ဣသရေလတို့၏ ဘုရင်ဖြစ်တော်မူသော ယေဟောဝါဘုရား၏ တည်ရှိနေမှုကို တန်ဖိုးထားကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ခမ်းနားထည်ဝါသော ဗိမာန်တော်ကို တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပရောဖက် နာသန်အား ပြောကြားသောအခါ၊ “သင့်နှလုံးသားထဲမှာ ရှိသမျှအတိုင်း ပြုလော့၊ ထာဝရဘုရားသည် သင်နှင့်အတူ ရှိတော်မူ၏” ဟူသော အားပေးစကားကို ရရှိခဲ့သည်။ [၇၁၁]

The tabernacle built by Moses, with all that appertained to the
sanctuary service, except the ark, was still at Gibeah. It was David’s
purpose to make Jerusalem the religious center of the nation. He
had erected a palace for himself, and he felt that it was not ftting for
the ark of God to rest within a tent. He determined to build for it a
temple of such magnifcence as should express Israel’s appreciation
of the honor granted the nation in the abiding presence of Jehovah
their King. Communicating his purpose to the prophet Nathan, he
received the encouraging response, “Do all that is in thine heart; for
the Lord is with thee.”
650 Patriarchs and Prophets

သို့သော် ထိုညမှာပင် ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် နာသန်ထံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ မင်းကြီးအတွက် သတင်းစကားကို ပေးခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်အတွက် အိမ်တော်တည်ဆောက်ခွင့်ကို ပိတ်ပင်ခံရသော်လည်း၊ သူနှင့် သူ၏မျိုးနွယ်စု၊ ဣသရေလနိုင်ငံတော်အပေါ် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ကတိပြုခဲ့သည်- “ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေရှင် ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်မှာ၊ ‘ငါ့လူမျိုး ဣသရေလအပေါ်၌ မင်းအဖြစ် ခန့်ထားခြင်းငှာ၊ ငါသည် သင့်ကို သိုးခြံမှလည်းကောင်း၊ သိုးနောက်သို့ လိုက်ရာမှလည်းကောင်း ယူခဲ့ပြီ။ သင်သွားလေရာရာ၌ ငါသည် သင်နှင့်အတူ ရှိခဲ့ပြီ၊ သင့်ရန်သူအပေါင်းတို့ကို သင့်ရှေ့မှ ပယ်ရှားခဲ့ပြီ၊ မြေကြီးပေါ်ရှိ ကြီးမြတ်သော လူတို့၏ နာမည်ကဲ့သို့ သင့်နာမည်ကို ကြီးမြတ်စေပြီ။ ထို့အပြင် ငါသည် ငါ့လူမျိုး ဣသရေလတို့အတွက် နေရာတစ်ခုကို သတ်မှတ်၍ သူတို့ကို စိုက်ပျိုးမည်၊ သူတို့သည် မိမိတို့နေရာ၌ နေရ၍ နောက်တစ်ဖန် မရွေ့ရတော့ဘဲ၊ ရှေးကကဲ့သို့ မတရားသော လူတို့၏ နှိပ်စက်မှုကို မခံရတော့ပြီ။’”

But that same night the word of the Lord came to Nathan, giving
him a message for the king. David was to be deprived of the privilege
of building a house for God, but he was granted an assurance of the
divine favor to him, to his posterity, and to the kingdom of Israel:
[712] “Thus saith Jehovah of hosts; I took thee from the sheepcote, from
following the sheep, to be ruler over My people, over Israel; and I
was with thee whithersoever thou wentest, and have cut off all thine
enemies out of thy sight, and have made thee a great name, like unto
the name of the great men that are in the earth. Moreover I will
appoint a place for My people Israel, and will plant them, that they
may dwell in a place of their own, and move no more; neither shall
the children of wickedness afflict them any more, as beforetime.”

ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်အတွက် အိမ်တော်တည်ဆောက်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည့်အတွက် ကတိတော်ကို ပေးခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားသည် သင့်အတွက် အိမ်တော်ကို တည်ဆောက်ပေးမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ... သင့်နောက်၌ သင့်အမျိုးအနွယ်ကို ငါချီးမြှောက်မည်။ ... သူသည် ငါ့နာမအဖို့ အိမ်တော်ကို တည်ဆောက်လိမ့်မည်၊ ငါသည်လည်း သူ၏ နိုင်ငံတော်ပလ္လင်ကို ထာဝရတည်စေမည်။” [၇၁၂]

As David had desired to build a house for God, the promise was
given. “The Lord telleth thee that He will make thee a house.... I
will set up thy seed after thee.... He shall build a house for My name,
and I will stablish the throne of his kingdom forever.”

ဒါဝိဒ်အား ဗိမာန်တော် တည်ဆောက်ခွင့် မပေးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့သည်- “သင်သည် များစွာသော သွေးကို သွန်ခဲ့ပြီ၊ ကြီးစွာသော စစ်ပွဲများကို တိုက်ခဲ့ပြီ၊ ထို့ကြောင့် ငါ့နာမအဖို့ အိမ်တော်ကို မတည်ဆောက်ရ။ ... ကြည့်ရှုလော့၊ သင့်အား သားတစ်ယောက် မြင်လိမ့်မည်၊ သူသည် ငြိမ်ဝပ်သောသူ ဖြစ်လိမ့်မည်၊ ငါသည်လည်း သူ့ကို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရန်သူအပေါင်းတို့လက်မှ ကယ်နှုတ်၍ ငြိမ်ဝပ်စေမည်။ ... သူ၏အမည်မှာ ရှောလုမုန် [ငြိမ်းချမ်းသောသူ] ဖြစ်လိမ့်မည်၊ သူ၏လက်ထက်၌ ဣသရေလပြည်တွင် ငြိမ်းချမ်းခြင်းနှင့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို ငါပေးမည်။ သူသည် ငါ့နာမအဖို့ အိမ်တော်ကို တည်ဆောက်လိမ့်မည်။” ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၂:၈-၁၀။

The reason why David was not to build the temple was declared:
“Thou hast shed blood abundantly, and hast made great wars: thou
shalt not build a house unto My name.... Behold, a son shall be born
to thee, who shall be a man of rest; and I will give him rest from all
his enemies: ... his name shall be Solomon [peaceable], and I will
give peace and quietness unto Israel in his days. He shall build a
house for My name.” 1 Chronicles 22:8-10.

မိမိနှလုံးသားထဲက တန်ဖိုးထားသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ငြင်းပယ်ခံရသော်လည်း၊ ဒါဝိဒ်သည် ထိုသတင်းစကားကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်ခံခဲ့သည်။ “အို အရှင်ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်ကို ဤမျှတိုင်အောင် ပို့ဆောင်တော်မူမည်အကြောင်း၊ အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သူနည်း၊ အကျွန်ုပ်၏ အိမ်သည်လည်း အဘယ်သို့သော အိမ်ဖြစ်ပါသနည်း” ဟု သူက ရေရွတ်ခဲ့သည်။ “အို အရှင်ထာဝရဘုရား၊ ဤအမှုသည်ပင် ကိုယ်တော်၏ မျက်မှောက်၌ သေးငယ်သောအမှု ဖြစ်ပါသေးသည်၊ ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ ကျွန်၏အိမ်အတွက် နောင်ကာလအရှည်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း မိန့်တော်မူပြီ။” ထို့နောက် သူသည် ဘုရားသခင်နှင့် ပဋိညာဉ်ကို အသစ်တဖန် ပြုခဲ့သည်။

Though the cherished purpose of his heart had been denied,
David received the message with gratitude. “Who am I, O Lord
God?” he exclaimed, “and what is my house, that Thou hast brought
me hitherto? And this was yet a small thing in Thy sight, O Lord
God; but Thou hast spoken also of Thy servant’s house for a great
while to come;” and he then renewed his covenant with God.

ဒါဝိဒ်သည် မိမိနှလုံးသားထဲတွင် ရည်ရွယ်ထားသော အမှုကို ဆောင်ရွက်ခြင်းသည် မိမိ၏ နာမည်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ပြီး မိမိ၏ အစိုးရအတွက် ဘုန်းအသရေ ဖြစ်စေမည်ကို သိသော်လည်း၊ သူသည် မိမိ၏ အလိုတော်ကို ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အောက်တွင် လက်အောက်ခံရန် အသင့်ရှိခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်ခံနိုင်မှုမျိုးသည် ခရစ်ယာန်များကြားတွင်ပင် တွေ့ရခဲလှသည်။ လူတို့သည် မိမိတို့၏ အင်အားများ ဆုတ်ယုတ်လာချိန်တွင် မိမိတို့ နှလုံးသားထဲက အောင်မြင်လိုသော၊ သို့သော် မိမိတို့ ဆောင်ရွက်ရန် မသင့်လျော်တော့သော ကြီးကျယ်သောအမှုကို အဘယ်မျှ ဖက်တွယ်ထားတတ်ကြသနည်း။ ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးမှုသည် ဒါဝိဒ်အား ပရောဖက် ပြောကြားခဲ့သကဲ့သို့၊ သူတို့ အလွန်အလိုရှိသော အမှုကို သူတို့အား အပ်နှင်းထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ပြောကြားပေမည်။ သူတို့၏ တာဝန်မှာ အခြားသူတစ်ဦး ထိုအမှုကို အောင်မြင်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်ရန် လမ်းစပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ လမ်းညွှန်မှုကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်ခံမည့်အစား၊ လူအများအပြားသည် မိမိတို့ကို အရေးမထားသလို၊ ငြင်းပယ်ခံရသလို ခံစားရကာ၊ မိမိတို့ အလိုရှိသော အမှုကို မလုပ်ရလျှင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်တော့ဟု ခံစားကြရသည်။ လူအများအပြားသည် မိမိတို့ မထမ်းဆောင်နိုင်သော တာဝန်များကို အပြင်းအထန် ဖက်တွယ်ထားကြပြီး၊ မိမိတို့ မတတ်နိုင်သော အမှုကို ပြီးမြောက်ရန် အချည်းနှီး ကြိုးစားနေကြစဉ်၊ မိမိတို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သော အမှုများမှာမူ လျစ်လျူရှုခံထားရသည်။ သူတို့ဘက်မှ ထိုကဲ့သို့သော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိခြင်းကြောင့် ပိုမိုကြီးမားသော အမှုတော်သည် နှောင့်နှေးခြင်း သို့မဟုတ် ပျက်ပြားခြင်း ဖြစ်ရသည်။ [၇၁၃]

David knew that it would be an honor to his name and would
bring glory to his government to perform the work that he had
purposed in his heart to do, but he was ready to submit his will to the
will of God. The grateful resignation thus manifested is rarely seen,
even among Christians. How often do those who have passed the
strength of manhood cling to the hope of accomplishing some great
work upon which their hearts are set, but which they are unftted to
perform! God’s providence may speak to them, as did His prophet
to David, declaring that the work which they so much desire is not
Reign of David 651
committed to them. It is theirs to prepare the way for another to
accomplish it. But instead of gratefully submitting to the divine
direction, many fall back as if slighted and rejected, feeling that if [713]
they cannot do the one thing which they desire to do, they will do
nothing. Many cling with desperate energy to responsibilities which
they are incapable of bearing, and vainly endeavor to accomplish a
work for which they are insuffcient, while that which they might
do, lies neglected. And because of this lack of co-operation on their
part the greater work is hindered or frustrated.

ဒါဝိဒ်သည် ယောနသန်နှင့် ပဋိညာဉ်ပြုရာတွင် မိမိ၏ ရန်သူများလက်မှ ငြိမ်ဝပ်ခြင်းကို ရရှိသောအခါ ရှောလု၏ အိမ်ထောင်စုအပေါ် ကြင်နာမှု ပြသမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ သူ၏ ကြီးပွားချမ်းသာချိန်တွင် ဤပဋိညာဉ်ကို သတိရကာ မင်းကြီးက “ယောနသန်အတွက် ငါကြင်နာမှု ပြသနိုင်ရန် ရှောလု၏ အိမ်ထောင်စုတွင် ကျန်ရစ်သူ ရှိသေးသလော” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ခြေမစွမ်းသော ယောနသန်၏သား မေဖိဗောရှက်အကြောင်းကို သူ့အား ပြောပြခဲ့သည်။ ယေဇရေလတွင် ဖိလိတ္တိလူတို့လက်၌ ရှောလု ရှုံးနိမ့်စဉ်အချိန်က၊ ထိုကလေး၏ အထိန်းသည်သည် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားစဉ်၊ သူ့ကို လွှတ်ချမိသဖြင့် တစ်သက်လုံး ခြေမစွမ်းသူ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် ယခုအခါ ထိုလူငယ်ကို နန်းတော်သို့ ခေါ်ယူခဲ့ပြီး အလွန်ပျူငှာစွာ ကြိုဆိုခဲ့သည်။ ရှောလု၏ ကိုယ်ပိုင်ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သူ၏ အိမ်ထောင်စုကို ထောက်ပံ့ရန် ပြန်လည်ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယောနသန်၏ သားဖြစ်သူမှာမူ မင်းကြီး၏ အမြဲတမ်း ဧည့်သည်အဖြစ် နေ့စဉ် ဘုရင်၏ စားပွဲတွင် အတူစားသောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်၏ ရန်သူများထံမှ သတင်းများအရ မေဖိဗောရှက်သည် ဒါဝိဒ်အား နန်းလုသူတစ်ဦးအဖြစ် ပြင်းထန်သော အာဃာတ ထားရှိခဲ့သော်လည်း၊ မင်းကြီး၏ ရက်ရောပြီး ယဉ်ကျေးသော ကြိုဆိုမှုနှင့် ဆက်တိုက်ပြသသော ကြင်နာမှုများကြောင့် ထိုလူငယ်၏ နှလုံးသားကို အရယူနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဒါဝိဒ်ကို အလွန်တွယ်တာလာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ဖခင် ယောနသန်ကဲ့သို့ပင် ဘုရားသခင် ရွေးချယ်ထားသော မင်းကြီး၏ အကျိုးစီးပွားကို မိမိ၏ အကျိုးစီးပွားကဲ့သို့ပင် ခံယူခဲ့သည်။

David, in his covenant with Jonathan, had promised that when
he should have rest from his enemies he would show kindness to the
house of Saul. In his prosperity, mindful of this covenant, the king
made inquiry, “Is there yet any that is left of the house of Saul, that I
may show him kindness for Jonathan’s sake?” He was told of a son
of Jonathan, Mephibosheth, who had been lame from childhood. At
the time of Saul’s defeat by the Philistines at Jezreel, the nurse of
this child, attempting to flee with him, had let him fall, thus making
him a lifelong cripple. David now summoned the young man to
court and received him with great kindness. The private possessions
of Saul were restored to him for the support of his household; but
the son of Jonathan was himself to be the constant guest of the king,
sitting daily at the royal table. Through reports from the enemies
of David, Mephibosheth had been led to cherish a strong prejudice
against him as a usurper; but the monarch’s generous and courteous
reception of him and his continued kindness won the heart of the
young man; he became strongly attached to David, and, like his
father Jonathan, he felt that his interest was one with that of the king
whom God had chosen.

ဒါဝိဒ်သည် ဣသရေလရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် အခြေကျပြီးနောက်၊ နိုင်ငံတော်သည် အချိန်အတန်ကြာ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဝန်းကျင်ရှိ လူမျိုးများသည် နိုင်ငံတော်၏ အင်အားနှင့် စည်းလုံးမှုကို မြင်သောအခါ၊ ထင်ထင်ပေါ်ပေါ် ရန်ပြုခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ရန် သတိရှိလာကြသည်။ ဒါဝိဒ်သည်လည်း မိမိ၏ နိုင်ငံတော်ကို ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ရာတွင် အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ရန်လိုသော စစ်ပွဲများကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဣသရေလတို့၏ ရန်သူဟောင်းများဖြစ်သော ဖိလိတ္တိလူများနှင့် မောဘလူများကို စစ်တိုက်ခဲ့ပြီး၊ နှစ်ဖက်စလုံးကို အောင်မြင်ကာ အခွန်ပေးဆောင်စေခဲ့သည်။

After David’s establishment upon the throne of Israel the nation
enjoyed a long interval of peace. The surrounding peoples, seeing the
strength and unity of the kingdom, soon thought it prudent to desist
from open hostilities; and David, occupied with the organization and
upbuilding of his kingdom, refrained from aggressive war. At last,
however, he made war upon Israel’s old enemies, the Philistines, and
upon the Moabites, and succeeded in overcoming both and making
them tributary.

ထို့နောက် ဒါဝိဒ်၏ နိုင်ငံတော်ကို ဆန့်ကျင်ရန် ဝန်းကျင်ရှိ လူမျိုးများ၏ ကြီးမားသော မဟာမိတ်အဖွဲ့တစ်ခု ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး၊ ထိုမှတဆင့် သူ၏ နန်းစံကာလတွင် အကြီးမားဆုံးသော စစ်ပွဲများနှင့် အောင်ပွဲများ၊ ကြီးမားသော နယ်မြေချဲ့ထွင်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤရန်လိုသော မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် ဒါဝိဒ်၏ တိုးတက်လာသော အာဏာကို မနာလိုခြင်းမှ အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဒါဝိဒ်ဘက်မှ လှုံ့ဆော်ခဲ့ခြင်း လုံးဝမဟုတ်ပါ။ [၇၁၄] ၎င်းဖြစ်ပေါ်လာရသည့် အခြေအနေများမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်-

Then there was formed against the kingdom of David a vast
coalition of the surrounding nations, out of which grew the greatest
652 Patriarchs and Prophets
wars and victories of his reign and the most extensive accessions to
his power. This hostile alliance, which really sprang from jealousy
[714] of David’s increasing power, had been wholly unprovoked by him.
The circumstances that led to its rise were these:

အမ္မုန်မင်းကြီး နာဟတ် သေဆုံးသွားကြောင်း သတင်းသည် ယေရုရှလင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ နာဟတ်သည် ဒါဝိဒ် ရှောလု၏ အမျက်ဒေါသမှ ထွက်ပြေးနေရစဉ်အချိန်က သူ့အပေါ် ကြင်နာမှု ပြသခဲ့သော မင်းကြီးဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဒါဝိဒ်သည် မိမိ ဒုက္ခရောက်စဉ်အချိန်က ပြသခဲ့သော ကျေးဇူးကို တုံ့ပြန်လိုသဖြင့်၊ နာဟတ်၏ သားဖြစ်သူနှင့် အရိုက်အရာ ဆက်ခံသူ ဟာနုန်ထံသို့ စာနာမှု သတင်းစကားဖြင့် သံတမန်များကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ “ဒါဝိဒ်က ‘ဟာနုန်၏ဖခင် နာဟတ်သည် ငါ့အပေါ် ကြင်နာမှု ပြသခဲ့သကဲ့သို့၊ ငါသည်လည်း သူ၏သား ဟာနုန်အပေါ် ကြင်နာမှု ပြသမည်’ ဟု ဆို၏။”

Tidings were received at Jerusalem announcing the death of Nahash, king of the Ammonites—a monarch who had shown kindness
to David when he was a fugitive from the rage of Saul. Now, desiring
to express his grateful appreciation of the favor shown him in his
distress, David sent ambassadors with a message of sympathy to
Hanun, the son and successor of the Ammonite king. “Said David,
I will show kindness unto Hanun the son of Nahash, as his father
showed kindness unto me.”

သို့သော် သူ၏ ယဉ်ကျေးသော လုပ်ရပ်သည် အထင်အမြင် မှားယွင်းခြင်း ခံရသည်။ အမ္မုန်လူတို့သည် စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်ကို မုန်းတီးကြပြီး ဣသရေလတို့၏ ခါးသီးသော ရန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ နာဟတ်က ဒါဝိဒ်အပေါ် ပြသခဲ့သော ကြင်နာမှုသည် ဣသရေလဘုရင် ရှောလုကို ရန်လိုခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်၏ သတင်းစကားကို ဟာနုန်၏ အတိုင်ပင်ခံများက အဓိပ္ပာယ်လွဲမှားစွာ ကောက်ယူခဲ့ကြသည်။ သူတို့က “ဟာနုန်မင်းကြီးအား ‘ဒါဝိဒ်သည် ကိုယ်တော်၏ ဖခင်ကို ဂုဏ်ပြုလို၍ ဤနှစ်သိမ့်ပေးသူများကို စေလွှတ်သည်ဟု ထင်သလော။ ဒါဝိဒ်သည် မြို့ကို စူးစမ်းရန်၊ ထောက်လှမ်းရန်နှင့် ဖျက်ဆီးရန်အတွက် သူ၏ကျွန်များကို စေလွှတ်ခြင်း မဟုတ်ပါလော’ ဟု ဆိုကြ၏။” လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်က အမ္မုန်လူတို့ ဝိုင်းရံထားစဉ် ငြိမ်းချမ်းရေး ပဋိညာဉ်တောင်းဆိုခဲ့သော ယာဗက်ဂိလဒ်မြို့သားများကို ရက်စက်သော အခြေအနေတောင်းဆိုရန် နာဟတ်အား အကြံပေးခဲ့သူများမှာ ဤအတိုင်ပင်ခံများပင် ဖြစ်သည်။ နာဟတ်သည် သူတို့အားလုံး၏ ညာဘက်မျက်စိကို ဖောက်ထုတ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အမ္မုန်လူတို့သည် ဣသရေလဘုရင်က သူတို့၏ ရက်စက်သော အစီအစဉ်ကို မည်သို့ ဟန့်တားခဲ့ပြီး၊ သူတို့ နှိမ့်ချဖျက်ဆီးလိုသော လူမျိုးကို မည်သို့ ကယ်တင်ခဲ့သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေကြဆဲဖြစ်သည်။ ဣသရေလတို့အပေါ် ထိုမုန်းတီးမှုကပင် သူတို့ကို ဆက်လက် လှုံ့ဆော်နေခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်၏ သတင်းစကားတွင် ပါရှိသော ရက်ရောသော စိတ်ဓာတ်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြပါ။ စာတန်သည် လူတို့၏ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသောအခါ၊ သူသည် အကောင်းဆုံးသော ရည်ရွယ်ချက်များကိုပင် အလွဲကောက်ယူစေမည့် မနာလိုမှုနှင့် သံသယကို နှိုးဆွပေးလိမ့်မည်။ ဟာနုန်သည် သူ၏ အတိုင်ပင်ခံများ၏ စကားကို နားထောင်ကာ ဒါဝိဒ်၏ သံတမန်များကို သူလျှိုများအဖြစ် မှတ်ယူပြီး သူတို့ကို အရှက်ခွဲကာ စော်ကားခဲ့သည်။

But his courteous act was misinterpreted. The Ammonites hated
the true God and were the bitter enemies of Israel. The apparent
kindness of Nahash to David had been prompted wholly by hostility
to Saul as king of Israel. The message of David was misconstrued
by Hanun’s counselors. They “said unto Hanun their lord, Thinkest
thou that David doth honor thy father, that he hath sent comforters
unto thee? hath not David rather sent his servants unto thee, to
search the city, and to spy it out, and to overthrow it?” It was by
the advice of his counselors that Nahash, half a century before,
had been led to make the cruel condition required of the people of
Jabesh-gilead, when, besieged by the Ammonites, they sued for a
covenant of peace. Nahash had demanded the privilege of thrusting
out all their right eyes. The Ammonites still vividly remembered
how the king of Israel had foiled their cruel design, and had rescued
the people whom they would have humbled and mutilated. The same
hatred of Israel still prompted them. They could have no conception
of the generous spirit that had inspired David’s message. When
Satan controls the minds of men he will excite envy and suspicion
which will misconstrue the very best intentions. Listening to his
counselors, Hanun regarded David’s messengers as spies, and loaded
them with scorn and insult.

အမ္မုန်လူတို့၏ စစ်မှန်သော သဘာဝကို ဒါဝိဒ်အား ထင်ရှားစေရန်အတွက် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲမှ ဆိုးယုတ်သော ရည်ရွယ်ချက်များကို အဟန့်အတားမရှိ လုပ်ဆောင်ခွင့် ပေးခဲ့သည်။ ဣသရေလလူတို့သည် ဤသစ္စာမဲ့သော တစ်ပါးအမျိုးသားများနှင့် မဟာမိတ်မဖွဲ့သင့်သည်မှာ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော် မဟုတ်ပါ။ [၇၁၅]

The Ammonites had been permitted to carry out the evil purposes
of their hearts without restraint, that their real character might be
revealed to David. It was not God’s will that Israel should enter into
a league with this treacherous heathen people.
Reign of David 653

ရှေးခေတ်ကာလများတွင် ယခုကဲ့သို့ပင် သံတမန်ရာထူးကို သန့်ရှင်းသောအရာအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံတကာ ဥပဒေအရ ၎င်းသည် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်မှု သို့မဟုတ် စော်ကားမှုမှ ကာကွယ်မှုကို အာမခံသည်။ သံတမန်သည် မိမိ၏ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်ရှင်ကို ကိုယ်စားပြုသူ ဖြစ်သောကြောင့်၊ သူ့အပေါ် စော်ကားမှုတိုင်းသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ရန် လိုအပ်သည်။ အမ္မုန်လူတို့သည် ဣသရေလတို့အပေါ် ပြုလုပ်ခဲ့သော စော်ကားမှုကို အမှန်တကယ် လက်စားချေလိမ့်မည်ကို သိသဖြင့် စစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။ “အမ္မုန်သားတို့သည် ဒါဝိဒ်အား စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ဖြစ်စေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဟာနုန်နှင့် အမ္မုန်သားတို့သည် မေသောပေါတမိပြည်၊ ရှုရိမဟာခပြည်နှင့် ဇောဘပြည်တို့မှ ရထားများနှင့် မြင်းစီးသူရဲများကို ငှားရမ်းရန် ငွေတစ်ထောင်ကို စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရထားပေါင်း သုံးသောင်းနှစ်ထောင်ကို ငှားရမ်းခဲ့ကြသည်။ ... အမ္မုန်သားတို့သည်လည်း မိမိတို့ မြို့များမှ စုရုံးလာကြပြီး စစ်တိုက်ရန် လာရောက်ကြ၏။” ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၉:၆၊ ၇။

In ancient times, as now, the offce of ambassador was held sacred. By the universal law of nations it ensured protection from
personal violence or insult. The ambassador standing as a representative of his sovereign, any indignity offered to him demanded
prompt retaliation. The Ammonites, knowing that the insult offered [715]
to Israel would surely be avenged, made preparation for war. “When
the children of Ammon saw that they had made themselves odious
to David, Hanun and the children of Ammon sent a thousand talents
of silver to hire them chariots and horsemen out of Mesopotamia,
and out of Syria-maachah, and out of Zobah. So they hired thirty
and two thousand chariots.... And the children of Ammon gathered themselves together from their cities, and came to battle.” 1
Chronicles 19:6, 7.

၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ ဥဖရတ်မြစ်နှင့် မြေထဲပင်လယ်ကြားရှိ ဒေသတွင် နေထိုင်သူများသည် အမ္မုန်လူများနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။ ခါနန်ပြည်၏ မြောက်ဘက်နှင့် အရှေ့ဘက်ကို ဣသရေလနိုင်ငံကို ချေမှုန်းရန် စုဖွဲ့ထားသော လက်နက်ကိုင် ရန်သူများက ဝိုင်းရံထားခဲ့သည်။

It was indeed a formidable alliance. The inhabitants of the region
lying between the river Euphrates and the Mediterranean Sea had
leagued with the Ammonites. The north and east of Canaan was
encircled with armed foes, banded together to crush the kingdom of
Israel.

ဟေဗြုန်လူတို့သည် မိမိတို့ တိုင်းပြည် ကျူးကျော်ခံရသည်အထိ မစောင့်ခဲ့ကြပါ။ ယွာဘ ဦးဆောင်သော သူတို့၏ စစ်တပ်များသည် ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ကူးကာ အမ္မုန်မြို့တော်သို့ ချီတက်ခဲ့ကြသည်။ ဟေဗြုန် စစ်သူကြီးသည် သူ၏ စစ်တပ်ကို စစ်မြေပြင်သို့ ဦးဆောင်သွားစဉ်၊ “အားယူကြလော့၊ ငါတို့ လူမျိုးအတွက်လည်းကောင်း၊ ငါတို့ ဘုရားသခင်၏ မြို့များအတွက်လည်းကောင်း ရဲရင့်စွာ ပြုမူကြလော့။ ထာဝရဘုရားသည် မိမိရှေ့တော်၌ ကောင်းသည်ဟု ထင်တော်မူသည့်အတိုင်း ပြုတော်မူပါစေသော” ဟု ဆိုကာ သူတို့ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၉:၁၃။ မဟာမိတ်တို့၏ ပူးပေါင်းအင်အားသည် ပထမအကြိမ် ထိတွေ့မှုတွင်ပင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည် စစ်ပွဲကို လက်မလျှော့လိုကြသေးဘဲ နောက်တစ်နှစ်တွင် စစ်ပွဲကို အသစ်တဖန် စတင်ခဲ့ကြသည်။ ရှုရိမင်းကြီးသည် ကြီးမားသော စစ်တပ်ဖြင့် ဣသရေလတို့ကို ခြိမ်းခြောက်ကာ သူ၏ အင်အားများကို စုစည်းခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် ဤစစ်ပွဲ၏ ရလဒ်အပေါ် မည်မျှ မှီခိုနေရသည်ကို သဘောပေါက်သဖြင့် ကိုယ်တိုင် စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာဖြင့် မဟာမိတ်များကို အလွန်ဆိုးရွားစွာ ရှုံးနိမ့်စေခဲ့သဖြင့် လေဗနုန်တောင်မှ ဥဖရတ်မြစ်အထိ ရှုရိလူတို့သည် စစ်ပွဲကို လက်လျှော့ရုံသာမက ဣသရေလတို့ထံ အခွန်ပေးဆောင်ရသော လက်အောက်ခံများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ အမ္မုန်လူများကိုမူ ဒါဝိဒ်သည် သူတို့၏ ခံတပ်များ ကျဆုံးပြီး တစ်ဒေသလုံး ဣသရေလတို့၏ လက်အောက်သို့ ရောက်ရှိသည်အထိ စစ်ပွဲကို ပြင်းထန်စွာ ဆင်နွှဲခဲ့သည်။

The Hebrews did not wait for the invasion of their country. Their
forces, under Joab, crossed the Jordan and advanced toward the
Ammonite capital. As the Hebrew captain led his army to the feld
he sought to inspire them for the conflict, saying, “Be of good
courage, and let us behave ourselves valiantly for our people, and
for the cities of our God: and let the Lord do that which is good in
His sight.” 1 Chronicles 19:13. The united forces of the allies were
overcome in the frst engagement. But they were not yet willing to
give over the contest, and the next year renewed the war. The king of
Syria gathered his forces, threatening Israel with an immense army.
David, realizing how much dependent upon the result of this contest,
took the feld in person, and by the blessing of God inflicted upon
the allies a defeat so disastrous that the Syrians, from Lebanon to the
Euphrates, not only gave up the war, but became tributary to Israel.

Against the Ammonites David pushed the war with vigor, until their
strongholds fell and the whole region came under the dominion of
Israel.

နိုင်ငံတော်ကို လုံးဝပျက်စီးစေမည့် အန္တရာယ်များသည် ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးမှုအားဖြင့် ၎င်းကို မကြုံစဖူး ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်လာစေမည့် နည်းလမ်းများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ ထူးခြားသော ကယ်တင်ခြင်းများကို အထိမ်းအမှတ်ပြုကာ ဤသို့ သီဆိုခဲ့သည်- [၇၁၆]

The dangers which had threatened the nation with utter destruction proved, through the providence of God, to be the very means
654 Patriarchs and Prophets
by which it rose to unprecedented greatness. In commemorating his
remarkable deliverances, David sings:

“ထာဝရဘုရားသည် အသက်ရှင်တော်မူ၏။ ငါ၏ ကျောက်ဆောင်သည် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ ရှိပါစေသော။ ငါ့ကို ကယ်တင်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် ချီးမြှောက်ခြင်း ရှိပါစေသော။ ငါ့အတွက် လက်စားချေပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်၊ လူမျိုးများကို ငါ့လက်အောက်သို့ နှိမ်နှင်းပေးတော်မူသော အရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် ငါ့ကို ငါ့ရန်သူများလက်မှ ကယ်တင်တော်မူ၏။ အမှန်ပင်၊ ကိုယ်တော်သည် ငါ့ကို ဆန့်ကျင်သောသူတို့ထက် ငါ့ကို ချီးမြှောက်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် ကြမ်းကြုတ်သော သူ၏လက်မှ ငါ့ကို ကယ်နှုတ်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် အို ထာဝရဘုရား၊ လူမျိုးတို့တွင် ကိုယ်တော်အား ကျေးဇူးတင်ပါမည်။ ကိုယ်တော်၏ နာမတော်ကို ချီးမွမ်း၍ သီချင်းဆိုပါမည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိခန့်ထားသော မင်းကြီးအား ကြီးစွာသော ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးတော်မူ၏။ မိမိဘိသိက်ပေးတော်မူသောသူ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏ အမျိုးအနွယ်အား ကရုဏာတော်ကို အစဉ်အမြဲ ပြတော်မူ၏။” ဆာလံ ၁၈:၄၆-၅၀။

“The Lord liveth; and blessed be my rock; and exalted be the
God of my salvation:
Even the God that executeth vengeance for me, and subdueth
peoples under me.
[716] He rescueth me from mine enemies:
Yea, Thou liftest me up above them that rise up against me:
Thou deliverest me from the violent man.
Therefore I will give thanks unto Thee, O Lord, among the
nations,
And will sing praises unto Thy name.
Great deliverance giveth He to His king;
And sheweth loving-kindness to His anointed,
To David and to his seed, forevermore.”
Psalm 18:46-50, R.V.

ဒါဝိဒ်၏ သီချင်းများတစ်လျှောက်တွင် ယေဟောဝါသည် သူတို့၏ ခွန်အားနှင့် ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်တော်မူကြောင်း သူ၏ လူမျိုးတို့အား သတိပေးခဲ့သည်-

And throughout the songs of David the thought was impressed
on his people that Jehovah was their strength and deliverer:

“စစ်အင်အား ကြီးမားသောကြောင့် ကယ်တင်ခြင်းခံရသော မင်းကြီး မရှိ။ ခွန်အား ကြီးမားသောကြောင့် ဘေးမှ လွတ်မြောက်သော သူရဲ မရှိ။ မြင်းသည် ဘေးကင်းရန်အတွက် အချည်းနှီး ဖြစ်၏။ မိမိ၏ ကြီးမားသော ခွန်အားဖြင့်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်။” ဆာလံ ၃၃:၁၆၊ ၁၇။

“There is no king saved by the multitude of a host:
A mighty man is not delivered by much strength.
A horse is a vain thing for safety:
Neither shall he deliver any by his great strength.”
Psalm 33:16, 17.

“အို ဘုရားသခင်၊ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဘုရင် ဖြစ်တော်မူ၏။ ယာကုပ်အမျိုးအတွက် ကယ်တင်ခြင်းကို မိန့်တော်မူပါ။ ကိုယ်တော်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ရန်သူများကို တွန်းလှန်ပါမည်။ ကိုယ်တော်၏ နာမတော်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆန့်ကျင်သောသူတို့ကို နင်းခြေပါမည်။ အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ လေးကို မကိုးစားပါ။ ကျွန်ုပ်၏ ဓားသည်လည်း ကျွန်ုပ်ကို မကယ်တင်နိုင်ပါ။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ရန်သူများလက်မှ ကယ်တင်တော်မူပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့ကို မုန်းသောသူတို့ကို အရှက်ရစေတော်မူပြီ။” ဆာလံ ၄၄:၄-၇။

“Thou art my King, O God:
Command deliverances for Jacob.
Through Thee will we push down our enemies:
Through Thy name will we tread them under that rise up
against us.
For I will not trust in my bow,
Neither shall my sword save me.
But Thou hast saved us from our enemies,
And hast put them to shame that hated us.” Psalm 44:4-7.
Reign of David 655

“အချို့တို့သည် ရထားများကို ကိုးစားကြ၏၊ အချို့တို့သည် မြင်းများကို ကိုးစားကြ၏။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘုရားသခင် ယေဟောဝါ၏ နာမတော်ကို အောက်မေ့ပါမည်။” ဆာလံ ၂၀:၇။

“Some trust in chariots, and some in horses:
But we will remember the name of Jehovah our God.”
Psalm 20:7.

ဣသရေလနိုင်ငံတော်သည် ယခုအခါ အာဗြဟံအား ပေးခဲ့သော၊ ထို့နောက် မောရှေအား ထပ်မံပေးခဲ့သော ကတိတော်၏ နယ်နိမိတ်အတိုင်း ပြည့်စုံလာခဲ့သည်- “အဲဂုတ္တုမြစ်မှသည် ဥဖရတ်မြစ်ကြီးတိုင်အောင် ဤပြည်ကို သင့်အမျိုးအနွယ်အား ငါပေးပြီ။” (ကမ္ဘာဦး ၁၅:၁၈)။ ဣသရေလတို့သည် ဝန်းကျင်ရှိ လူမျိုးတို့၏ ရိုသေလေးစားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံရသော အင်အားကြီးမားသော လူမျိုးတစ်မျိုး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်၏ ကိုယ်ပိုင်အာဏာသည်လည်း အလွန်ကြီးမားလာခဲ့သည်။ မည်သည့်ခေတ်မှ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်ရှင် အနည်းငယ်သာ တတ်နိုင်သကဲ့သို့၊ သူသည် သူ၏လူမျိုးတို့၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုနှင့် သစ္စာစောင့်သိမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်တင်ခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ ဘုရားသခင်က သူ့ကို ဂုဏ်တင်နေပြီဖြစ်သည်။

The kingdom of Israel had now reached in extent the fulfllment
of the promise given to Abraham, and afterward repeated to Moses:
“Unto thy seed have I given this land, from the river of Egypt unto the
great river, the river Euphrates.” Genesis 15:18. Israel had become a
mighty nation, respected and feared by surrounding peoples. In his
own realm David’s power had become very great. He commanded, as
few sovereigns in any age have been able to command, the affections
and allegiance of his people. He had honored God, and God was
now honoring him.

သို့သော် ကြီးပွားချမ်းသာမှု၏ အလယ်တွင် အန္တရာယ်က ချောင်းမြောင်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော အောင်မြင်မှုများ ရရှိနေချိန်တွင် ဒါဝိဒ်သည် အကြီးမားဆုံးသော ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး အရှက်ရဖွယ် အကောင်းဆုံး ရှုံးနိမ့်မှုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

But in the midst of prosperity lurked danger. In the time of his
greatest outward triumph David was in the greatest peril, and met
his most humiliating defeat.