အခန်း ၁၂ — ယုံကြည်ခြင်းပျောက်၍ပျာပျာသလဲဖြစ်နေသောပုရောဖက်

 

အခန်း ၁၂ — ယုံကြည်ခြင်းပျောက်၍ပျာပျာသလဲဖြစ်နေသောပုရောဖက်

Chapter 12—From Jezreel to Horeb 

ဤအခန်းသည် ဓမ္မရာဇဝင်တတိယစောင် ၁၈:၄၁-၄၆ နှင့် ၁၉:၁-၈ ကို အခြေခံထားပါသည်။

This chapter is based on 1 Kings 18:41-46;
19:1-8.

ဗာလပရောဖက်များကို ကွပ်မျက်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံတော်ရှိ နွယ်တော်ဝင် (၁၀) သွယ်တို့အကြား ကြီးမားသော ဝိညာဉ်ရေးရာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို ဆောင်ရွက်ရန် လမ်းပွင့်သွားခဲ့သည်။ ဧလိယသည် လူတို့အား သူတို့၏ ဘုရားသခင်ကို စွန့်ခွာခြင်းအကြောင်းကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို နှိမ့်ချ၍ ထာဝရဘုရားထံသို့ ပြန်လာရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ တရားစီရင်ခြင်းကို စီရင်ပြီးစီးခဲ့ပြီဖြစ်၍ လူတို့သည် မိမိတို့၏ အပြစ်များကို ဝန်ချခဲ့ကြပြီး၊ မိမိတို့ ဘိုးဘေးတို့၏ ဘုရားသခင်သည် အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကျိန်ခြင်းကို ရုပ်သိမ်းပြီး ဘဝ၏ လောကီကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို အသစ်တဖန် ပေးသနားတော့မည်ဖြစ်သည်။ မြေကြီးသည် မိုးရေဖြင့် လန်းဆန်းလာတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဧလိယက အာဟပ်မင်းအား “ထလော့၊ စားသောက်လော့၊ အကြောင်းမူကား၊ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာမည့်အသံရှိ၏” ဟု ဆိုလေသည်။ ထို့နောက် ပရောဖက်သည် ဆုတောင်းရန် တောင်ထိပ်သို့ တက်သွားလေသည်။

With the slaying of the prophets of Baal, the way was
opened for carrying forward a mighty spiritual
reformation among the ten tribes of the northern
kingdom. Elijah had set before the people their
apostasy; he had called upon them to humble
their hearts and turn to the Lord. The judgments
of Heaven had been executed; the people had
confessed their sins, and had acknowledged the
God of their fathers as the living God; and now
the curse of Heaven was to be withdrawn, and the
temporal blessings of life renewed. The land was
to be refreshed with rain. “Get thee up, eat and
drink,” Elijah said to Ahab; “for there is a sound
of abundance of rain.” Then the prophet went to
the top of the mount to pray.

မိုးရွာတော့မည်ဟူသော ပြင်ပလက္ခဏာတစ်ခုခုကြောင့် ဧလိယသည် အာဟပ်အား မိုးရွာရန် ပြင်ဆင်ရန် ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ပြောဆိုခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါ။ [၁၅၆] ပရောဖက်သည် ကောင်းကင်၌ မိုးတိမ်များကို မမြင်ရသကဲ့သို့ မိုးကြိုးသံကိုလည်း မကြားရပါ။ သူသည် သူ၏ ခိုင်မာသော ယုံကြည်ခြင်းကို တုံ့ပြန်သောအားဖြင့် ထာဝရဘုရား၏ ဝိညာဉ်တော်က သူ့ကို ပြောဆိုခိုင်းသည့်အတိုင်း ပြောဆိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့လုံး သူသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို မဆုတ်မနစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ပါ ပရောဖက်ပြုချက်များကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ယခုတွင် သူလုပ်ဆောင်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ပြီးဖြစ်၍ ကြိုတင်ဟောထားသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို ကောင်းကင်ဘုံက အခမဲ့ ပေးသနားမည်ကို သူသိရှိနေသည်။ မိုးခေါင်ခြင်းကို စေလွှတ်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည်ပင်လျှင် မှန်ကန်စွာ လုပ်ဆောင်ခြင်း၏ ဆုလာဘ်အဖြစ် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းစေမည်ဟု ကတိပြုထားတော်မူသည်။ ယခုတွင် ဧလိယသည် ကတိပြုထားသော မိုးရွာသွန်းခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ နှိမ့်ချသော အမူအရာဖြင့် “မိမိမျက်နှာကို ပုဆူးဆစ်ကြား၌ ထားလျက်” နောင်တရသော ဣသရေလလူတို့အတွက် ဘုရားသခင်ထံ ကြားဝင်အသနားခံ ဆုတောင်းခဲ့သည်။

It was not because of any outward evidence that the showers were about to fall, that Elijah could so confdently bid Ahab prepare for rain. The prophet
saw no clouds in the heavens; he heard no thunder. He simply spoke the word that the Spirit of [156]
the Lord had moved him to speak in response to
his own strong faith. Throughout the day he had
unflinchingly performed the will of God and had
revealed his implicit confdence in the prophecies
of God’s word; and now, having done all that was
in his power to do, he knew that Heaven would
freely bestow the blessings foretold. The same
107
108 Prophets and Kings
God who had sent the drought had promised an
abundance of rain as the reward of rightdoing;
and now Elijah waited for the promised outpouring. In an attitude of humility, “his face between
his knees,” he interceded with God in behalf of
penitent Israel.

ဘုရားသခင်သည် သူ၏ဆုတောင်းသံကို နားညောင်းတော်မူကြောင်း မြင်သာသော လက္ခဏာရှိမရှိ သိရှိနိုင်ရန် ဧလိယသည် သူ၏ကျွန်ကို မြေထဲပင်လယ်ကို လှမ်းမြင်ရသော နေရာသို့ အဖန်ဖန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။ အကြိမ်တိုင်းတွင် ကျွန်ဖြစ်သူက “ဘာမျှမရှိပါ” ဟူသော စကားဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ ပရောဖက်သည် စိတ်မရှည်ခြင်း သို့မဟုတ် ယုံကြည်ခြင်း လျော့နည်းခြင်းမရှိဘဲ ထက်သန်စွာ ဆက်လက် အသနားခံခဲ့သည်။ ကြေးနီရောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံ၌ မိုးရွာမည့် လက္ခဏာမရှိကြောင်း ကျွန်ဖြစ်သူက (၆) ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြန်ပြောခဲ့သည်။ ဧလိယသည် အားမလျှော့ဘဲ သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံစေလွှတ်ခဲ့ရာ၊ ယခုအကြိမ်တွင် ကျွန်ဖြစ်သူက “လူလက်ဝါးခန့်ရှိသော တိမ်တိုက်ငယ်တစ်ခုသည် ပင်လယ်ထဲက တက်လာပါသည်” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

Again and again Elijah sent his servant to a point overlooking the Mediterranean, to learn whether there
were any visible token that God had heard his
prayer. Each time the servant returned with the
word, “There is nothing.” The prophet did not
become impatient or lose faith, but continued his
earnest pleading. Six times the servant returned
with the word that there was no sign of rain in the
brassy heavens. Undaunted, Elijah sent him forth
once more; and this time the servant returned with
the word, “Behold, there ariseth a little cloud out
of the sea like a man’s hand.”

ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်ပါပြီ။ ဧလိယသည် ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံး မည်းမှောင်လာသည်အထိ မစောင့်ခဲ့ပါ။ ထိုတိမ်တိုက်ငယ်ကလေး၌ပင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာတော့မည်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် သူမြင်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့်အညီ “သင်၏ရထားကို ပြင်ဆင်၍ မိုးမတားဆီးမီ ဆင်းသွားလော့” ဟူသော သတင်းစကားကို ကျွန်အားဖြင့် အာဟပ်မင်းထံ အမြန်စေလွှတ်လိုက်သည်။

This was enough. Elijah did not wait for the heavens to
gather blackness. In that small cloud he beheld
by faith an abundance of rain; and he acted in harmony with his faith, sending his servant quickly
to Ahab with the message, “Prepare thy chariot,
and get thee down, that the rain stop thee not.”

ဣသရေလသမိုင်း၏ ဤကဲ့သို့သော အရေးကြီးသော အကျပ်အတည်းကာလ [၁၅၇] တွင် ဘုရားသခင်သည် ဧလိယကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူသည် ကြီးမားသော ယုံကြည်ခြင်းရှိသူ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူဆုတောင်းနေစဉ် သူ၏ယုံကြည်ခြင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကတိတော်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ တောင်းလျှောက်ချက်များကို အဖြေမရမချင်း သူသည် ဇွဲနပဲဖြင့် ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ဘုရားသခင် နားညောင်းတော်မူကြောင်း အထောက်အထား အပြည့်အစုံကို သူ မစောင့်ဆိုင်းခဲ့ဘဲ ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးမှု လက္ခဏာ အသေးငယ်ဆုံးအပေါ်၌ပင် အရာအားလုံးကို ပုံအောရန် အသင့်ရှိခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်အားဖြင့် သူလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သမျှကို ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်ရာတွင် အသီးသီးသော ကဏ္ဍများ၌ လူတိုင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ကြပါသည်။ အကြောင်းမူကား ဂိလဒ်တောင်ပေါ်သား ပရောဖက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဤသို့ ရေးသားထားသည်- “ဧလိယသည် ငါတို့ကဲ့သို့ပင် စိတ်သဘောရှိသောသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ မိုးမရွာမည်အကြောင်း အထူးသဖြင့် ဆုတောင်းသဖြင့်၊ သုံးနှစ်နှင့် ခြောက်လပတ်လုံး မြေပေါ်မှာ မိုးမရွာဘဲ နေလေ၏။” ရှင်ယာကုပ်ဩဝါဒစာ ၅:၁၇။

It was because Elijah was a man of large faith that God
could use him in this grave crisis in the history
[157] of Israel. As he prayed, his faith reached out and
grasped the promises of Heaven, and he persevered in prayer until his petitions were answered.
He did not wait for the full evidence that God
had heard him, but was willing to venture all on
the slightest token of divine favor. And yet what
he was enabled to do under God, all may do in
their sphere of activity in God’s service; for of the
prophet from the mountains of Gilead it is writ
From Jezreel to Horeb 109
ten: “Elias was a man subject to like passions as
we are, and he prayed earnestly that it might not
rain: and it rained not on the earth by the space
of three years and six months.” James 5:17.

ယနေ့ကမ္ဘာလောကတွင် ဤကဲ့သို့သော ယုံကြည်ခြင်းမျိုး လိုအပ်နေသည်—ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ပါ ကတိတော်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကောင်းကင်ဘုံက နားမညောင်းမချင်း လက်မလွှတ်သော ယုံကြည်ခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။ ဤသို့သော ယုံကြည်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ကောင်းကင်ဘုံနှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်သွယ်ပေးပြီး မှောင်မိုက်သော တန်ခိုးများကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် ခွန်အားကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးတို့သည် “တိုင်းနိုင်ငံများကို အောင်ကြပြီ။ ဖြောင့်မတ်စွာ ကျင့်ကြပြီ။ ကတိတော်များကို ခံရကြပြီ။ ခြင်္သေ့နှုတ်ကို ပိတ်ကြပြီ။ မီးတောက်ခြင်းကို ငြိမ်းစေကြပြီ။ ထားဘေးနှင့် လွတ်ကြပြီ။ အားနည်းရာမှ အားရှိကြပြီ။ စစ်တိုက်ရာတွင် ရဲရင့်ကြပြီ။ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ ဗိုလ်ခြေများကို နှင်ထုတ်ကြပြီ။” ဟေဗြဲဩဝါဒစာ ၁၁:၃၃၊ ၃၄။ ယနေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ထားရှိသော ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက် ပန်းတိုင်များသို့ ရောက်ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ “ယုံကြည်နိုင်လျှင် ယုံကြည်သောသူအား ခပ်သိမ်းသော အမှုတို့ကို တတ်နိုင်သည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ရှင်မာကုခရစ်ဝင် ၉:၂၃။

Faith such as this is needed in the world today—faith that
will lay hold on the promises of God’s word and
refuse to let go until Heaven hears. Faith such as
this connects us closely with Heaven, and brings
us strength for coping with the powers of darkness. Through faith God’s children have “subdued kingdoms, wrought righteousness, obtained
promises, stopped the mouths of lions, quenched
the violence of fre, escaped the edge of the sword,
out of weakness were made strong, waxed valiant
in fght, turned to flight the armies of the aliens.”
Hebrews 11:33, 34. And through faith we today
are to reach the heights of God’s purpose for us.
“If thou canst believe, all things are possible to
him that believeth.” Mark 9:23.

ယုံကြည်ခြင်းသည် အောင်မြင်သော ဆုတောင်းခြင်း၏ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အချက်ဖြစ်သည်။ “ဘုရားသခင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်သောသူသည် ဘုရားသခင်ရှိတော်မူကြောင်းကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်ကို ရှာသောသူအား အကျိုးပေးတော်မူကြောင်းကိုလည်းကောင်း ယုံကြည်ရမည်။” “ငါတို့သည် အလိုတော်နှင့်အညီ တစ်စုံတစ်ခုကို တောင်းလျှင်၊ [၁၅၈] ငါတို့တောင်းသမျှကို နားညောင်းတော်မူသည်ဟု ငါတို့သိလျှင်၊ ကိုယ်တော်ထံ၌ တောင်းသော ဆုတို့ကို ရမည်ဟု သိကြ၏။” ဟေဗြဲဩဝါဒစာ ၁၁:၆၊ ၁ ယောဟန် ၅:၁၄၊ ၁၅။ ယာကုပ်၏ ဇွဲနပဲရှိသော ယုံကြည်ခြင်း၊ ဧလိယ၏ အလျှော့မပေးသော ဇွဲလုံ့လတို့ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ခမည်းတော်ထံသို့ တောင်းလျှောက်ချက်များကို တင်ပြကာ ကိုယ်တော်ကတိပြုထားသမျှကို တောင်းဆိုနိုင်ပါသည်။ ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော် ပြည့်စုံစေရန် ကိုယ်တော်၏ ရာဇပလ္လင်တော် ဂုဏ်သိက္ခာကိုပင် လောင်းကြေးထပ်ထားပါသည်။

Faith is an essential element of prevailing prayer. “He
that cometh to God must believe that He is, and
that He is a rewarder of them that diligently seek
Him.” “If we ask anything according to His will,
He heareth us: and if we know that He hear us,
whatsoever we ask, we know that we have the [158]
petitions that we desired of Him.” Hebrews 11:6;
1 John 5:14, 15. With the persevering faith of Jacob, with the unyielding persistence of Elijah, we
may present our petitions to the Father, claiming
all that He has promised. The honor of His throne
is staked for the fulfllment of His word.

အာဟပ်မင်းသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ညဦးပိုင်းအချိန် ရောက်လာလေသည်။ “ထိုအတွင်းတွင် မိုးတိမ်တောင်လျက် လေတိုက်၍ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာလေ၏။ အာဟပ်သည် ရထားစီး၍ ယေဇရေလမြို့သို့ သွားလေ၏။” မှောင်မိုက်သော ညနှင့် သည်းထန်သော မိုးထဲတွင် ယေဇရေလမြို့သို့ ခရီးနှင်နေစဉ် အာဟပ်သည် ရှေ့ခရီးလမ်းကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်အဖြစ် ထိုနေ့တွင် အာဟပ်ကို သူ၏ လက်အောက်ခံများရှေ့၌ အရှက်ရစေခဲ့ပြီး ရုပ်တုကိုးကွယ်သော ပုရောဟိတ်များကို ကွပ်မျက်ခဲ့သည့် ဧလိယသည် အာဟပ်ကို ဣသရေလမင်းကြီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုဆဲဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အရိုအသေပြုသောအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို ရရှိကာ မင်းကြီးကို မြို့တံခါးဝအထိ လမ်းပြရန် တော်ဝင်ရထားရှေ့မှ ပြေးသွားလေသည်။

The shades of night were gathering about Mount Carmel
as Ahab prepared for the descent. “It came to pass
in the meanwhile, that the heaven was black with
clouds and wind, and there was a great rain. And
110 Prophets and Kings
Ahab rode, and went to Jezreel.” As he journeyed
toward the royal city through the darkness and
the blinding rain, Ahab was unable to see his way
before him. Elijah, who, as the prophet of God,
had that day humiliated Ahab before his subjects
and slain his idolatrous priests, still acknowledged
him as Israel’s king; and now, as an act of homage,
and strengthened by the power of God, he ran
before the royal chariot, guiding the king to the
entrance of the city.

ဆိုးညစ်သော မင်းကြီးအပေါ် ပြသခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ စေတမန်တော်၏ ဤကျေးဇူးတရားပြည့်ဝသော လုပ်ရပ်သည် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်များဟု ဆိုကြသော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေသူများအတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ နိမ့်ကျသည်ဟု ထင်ရသော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရန် ငြင်းဆန်သူများ ရှိကြသည်။ သူတို့သည် ကျွန်တစ်ဦး၏ အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လိုအပ်သော အမှုဆောင်ခြင်းကိုပင် လုပ်ဆောင်ရန် တွန့်ဆုတ်တတ်ကြသည်။ ထိုသူတို့သည် ဧလိယ၏ ပုံသက်သေမှ သင်ယူစရာများစွာ ရှိပါသည်။ သူ၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ရတနာသည် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ မကျဘဲ ရှိခဲ့သည်။ [၁၅၉] ကရမေလတောင်ပေါ်တွင် သူဆုတောင်းသဖြင့် ကောင်းကင်မှ မီးကျလာပြီး ယဇ်ကောင်ကို လောင်ကျွမ်းစေခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ထူးခြားသော ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို လက်ရောက်ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး ရုပ်တုကိုးကွယ်သော ပရောဖက်များကို ကွပ်မျက်ခဲ့သည်။ မိုးရွာရန် သူတောင်းလျှောက်ခြင်းကိုလည်း ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် သူ၏ လူသိရှင်ကြား အမှုတော်ဆောင်ခြင်းကို ထူးခြားသော အောင်မြင်မှုများဖြင့် ဂုဏ်ပြုတော်မူပြီးနောက်တွင်ပင် သူသည် နိမ့်ကျသော အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ရန် အသင့်ရှိခဲ့သည်။

In this gracious act of God’s messenger shown to a
wicked king is a lesson for all who claim to be
servants of God, but who are exalted in their own
estimation. There are those who feel above performing duties that to them appear menial. They
hesitate to perform even needful service, fearing
that they will be found doing the work of a servant. These have much to learn from the example
of Elijah. By his word the treasures of heaven
had been for three years withheld from the earth;
he had been signally honored of God as, in answer to his prayer on Carmel, fre had flashed
[159] from heaven and consumed the sacrifce; his hand
had executed the judgment of God in slaying the
idolatrous prophets; his petition for rain had been
granted. And yet, after the signal triumphs with
which God had been pleased to honor his public
ministry, he was willing to perform the service of
a menial.

ယေဇရေလမြို့တံခါးဝတွင် ဧလိယနှင့် အာဟပ်တို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။ ပရောဖက်သည် မြို့ရိုးအပြင်ဘက်တွင် နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံကို ခြုံကာ ဗလာဖြစ်သော မြေကြီးပေါ်တွင် အိပ်စက်ခဲ့သည်။ မင်းကြီးသည် မြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ သူ၏ နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ယေဟောဝါသည် စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဧလိယသည် ကိုယ်တော်၏ ရွေးချယ်ခံ စေတမန်တော်ဖြစ်ကြောင်း ဣသရေလလူတို့အား သက်သေပြခဲ့သည့် ထိုနေ့၏ ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်များနှင့် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော် ထင်ရှားပြသမှုများကို သူ၏ ဇနီးအား ပြန်ပြောပြလေသည်။ အာဟပ်က ရုပ်တုကိုးကွယ်သော ပရောဖက်များကို ကွပ်မျက်ခဲ့သည့်အကြောင်း မိန့်ကြားသောအခါ စိတ်နှလုံး ခိုင်မာလျက် နောင်တမရသော ယေဇဗေလသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကရမေလတောင်ပေါ်ရှိ ဖြစ်ရပ်များတွင် ဘုရားသခင်၏ ပံ့ပိုးစီမံမှုကို အသိအမှတ်ပြုရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး၊ အာခံမြဲ အာခံလျက် ဧလိယ သေရမည်ဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကြေညာခဲ့သည်။

At the gate of Jezreel, Elijah and Ahab separated. The
prophet, choosing to remain outside the walls,
wrapped himself in his mantle, and lay down upon
the bare earth to sleep. The king, passing within,
soon reached the shelter of his palace and there
related to his wife the wonderful events of the
day and the marvelous revelation of divine power
From Jezreel to Horeb 111
that had proved to Israel that Jehovah is the true
God and Elijah His chosen messenger. As Ahab
told the queen of the slaying of the idolatrous
prophets, Jezebel, hardened and impenitent, became infuriated. She refused to recognize in the
events on Carmel the overruling providence of
God, and, still defant, she boldly declared that
Elijah should die.

ထိုညတွင် စေတမန်တစ်ဦးသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ပရောဖက်ကို နှိုးပြီး ယေဇဗေလ၏ စကားကို ပြောကြားခဲ့သည်- “နက်ဖြန် ဤအချိန်၌ ငါသည် သင်၏အသက်ကို ထိုသူတို့အသက်ကဲ့သို့ မဖြစ်စေလျှင်၊ ဘုရားတို့သည် ငါ၌ ထိုမျှမက ပြုကြပါစေသော။”

That night a messenger aroused the weary prophet and
delivered to him the word of Jezebel: “So let the
gods do to me, and more also, if I make not thy
life as the life of one of them by tomorrow about
this time.”

ထိုမျှလောက်သော ရဲစွမ်းသတ္တိကို ပြသခဲ့ပြီး မင်းကြီး၊ ပုရောဟိတ်များနှင့် လူစုလူဝေးကို လုံးဝအောင်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက်တွင် ဧလိယသည် နောက်နောင်တွင် မမည်သည့်အခါမျှ စိတ်အားငယ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့ခြင်း ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ရပေမည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာကရုဏာတော် သက်သေအထောက်အထားများစွာဖြင့် ကောင်းချီးပေးခြင်းခံရသော သူသည်လည်း လူသားတို့၏ အားနည်းချက်များနှင့် ကင်းလွတ်သူမဟုတ်ပါ။ ဤမှောင်မိုက်သော အချိန်နာရီတွင် သူ၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိတို့သည် သူ့ကို စွန့်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူသည် [၁၆၀] ထိတ်လန့်တကြား နိုးလာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်မှ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး အရပ်မျက်နှာတိုင်းတွင် မှောင်မိုက်နေသည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ယေဇဗေလ၏ အမုန်းတရားနှင့် အာဟပ်၏ လိုက်လံရှာဖွေမှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ခိုလှုံရာအရပ်သို့ လမ်းညွှန်ခဲ့သည်ကို မေ့လျော့ကာ၊ ပရောဖက်သည် ယခုအခါ သူ၏အသက်ဘေးအတွက် ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ဗေရရှေဘမြို့သို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ကျွန်ကို ထိုအရပ်၌ ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင်မှာမူ တောကန္တာရထဲသို့ တစ်နေ့ခရီး သွားလေသည်။

It would seem that after showing courage so undaunted,
after triumphing so completely over king and
priests and people, Elijah could never afterward
have given way to despondency nor been awed
into timidity. But he who had been blessed with
so many evidences of God’s loving care was not
above the frailties of mankind, and in this dark
hour his faith and courage forsook him. Bewildered, he started from his slumber. The rain was [160]
pouring from the heavens, and darkness was on
every side. Forgetting that three years before,
God had directed his course to a place of refuge
from the hatred of Jezebel and the search of Ahab,
the prophet now fled for his life. Reaching Beersheba, he “left his servant there. But he himself
went a day’s journey into the wilderness.”

ဧလိယသည် သူ၏ တာဝန်ကျရာနေရာမှ မထွက်ပြေးသင့်ပါ။ ယေဟောဝါ၏ ဂုဏ်တော်ကို ကာကွယ်ရန် မိမိအား တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သော အရှင်ထံသို့ အကူအညီတောင်းခံခြင်းဖြင့် ယေဇဗေလ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရင်ဆိုင်သင့်ပါသည်။ မိမိယုံကြည်သော ဘုရားသခင်သည် မိဖုရား၏ အမုန်းတရားမှ မိမိကို ကာကွယ်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း စေတမန်အား ပြောကြားသင့်ပါသည်။ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော် ထူးခြားစွာ ထင်ရှားပြသမှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ နာရီအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် ၎င်းသည် သူ့အား ယခုအချိန်တွင် ဘုရားသခင် စွန့်ပစ်မည်မဟုတ်ကြောင်း စိတ်ချမှု ပေးသင့်ပါသည်။ သူသာ ရှိရင်းစွဲနေရာ၌ ဆက်လက်ရှိနေခဲ့လျှင်၊ ဘုရားသခင်ကို သူ၏ ခိုလှုံရာနှင့် ခွန်အားအဖြစ် မှတ်ယူပြီး သမ္မာတရားအတွက် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ခဲ့လျှင် သူသည် ဘေးအန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ယေဇဗေလအပေါ် ကိုယ်တော်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို စေလွှတ်ခြင်းဖြင့် နောက်ထပ် ထူးခြားသော အောင်ပွဲတစ်ခုကို ပေးသနားတော်မူမည် ဖြစ်သည်။ မင်းကြီးနှင့် လူတို့အပေါ် သက်ရောက်ခဲ့သော အစွဲအလမ်းသည် ကြီးမားသော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်သည်။

Elijah should not have fled from his post of duty. He
should have met the threat of Jezebel with an appeal for protection to the One who had commissioned him to vindicate the honor of Jehovah. He
should have told the messenger that the God in
whom he trusted would protect him against the
112 Prophets and Kings
hatred of the queen. Only a few hours had passed
since he had witnessed a wonderful manifestation of divine power, and this should have given
him assurance that he would not now be forsaken.
Had he remained where he was, had he made God
his refuge and strength, standing steadfast for the
truth, he would have been shielded from harm.
The Lord would have given him another signal
victory by sending His judgments on Jezebel; and
the impression made on the king and the people
would have wrought a great reformation.

ဧလိယသည် ကရမေလတောင်ပေါ်ရှိ နိမိတ်လက္ခဏာမှ များစွာ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို ပြသပြီးနောက်တွင် ယေဇဗေလသည် အာဟပ်၏ စိတ်အပေါ် လွှမ်းမိုးနိုင်တော့မည်မဟုတ်ဘဲ ဣသရေလနိုင်ငံတစ်ဝန်းတွင် အလျင်အမြန် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ကရမေလတောင်ထိပ်တွင် သူသည် တစ်နေ့လုံး အစာမစားဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် အာဟပ်၏ ရထားကို ယေဇရေလမြို့တံခါးအထိ လမ်းပြစဉ်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ခိုင်မာနေခဲ့သည်။ [၁၆၁] သို့သော် ကြီးမားသော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဘုန်းကြီးသော အောင်မြင်မှုနောက်တွင် ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသော တုံ့ပြန်မှုမျိုးသည် ဧလိယအပေါ် ဖိစီးလာခဲ့သည်။ ကရမေလတောင်ပေါ်တွင် စတင်ခဲ့သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုသည် တည်တံ့မည်မဟုတ်ဟု သူ စိုးရိမ်ခဲ့ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ သူသည် ပိသဂါတောင်ထိပ်သို့ မြှင့်တင်ခြင်း ခံခဲ့ရသော်လည်း [၁၆၂] ယခုမူ ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် ရှိနေစဉ် သူသည် အပြင်းထန်ဆုံးသော ယုံကြည်ခြင်းဆိုင်ရာ စမ်းသပ်မှုကို ခနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဤစိတ်အားငယ်နေချိန်တွင် ယေဇဗေလ၏ ခြိမ်းခြောက်သံကို ကြားရပြီး စာတန်သည် ဤဆိုးညစ်သော အမျိုးသမီး၏ ကြံစည်မှုကြောင့် အောင်မြင်နေဆဲဟု ထင်ရသောအခါ သူသည် ဘုရားသခင်ကို ကိုင်စွဲထားသောလက် လျော့သွားခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း မြှင့်တင်ခြင်း ခံခဲ့ရသဖြင့် တုံ့ပြန်မှုသည်လည်း အလွန်ကြီးမားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ကို မေ့လျော့ပြီး ဧလိယသည် လူသူကင်းမဲ့သော တောအရပ်သို့ ရောက်သည်အထိ ဆက်တိုက် ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

Elijah had expected much from the miracle wrought on
Carmel. He had hoped that after this display of
God’s power, Jezebel would no longer have influence over the mind of Ahab, and that there would
be a speedy reform throughout Israel. All day on
Carmel’s height he had toiled without food. Yet
when he guided the chariot of Ahab to the gate
of Jezreel, his courage was strong, despite the
physical strain under which he had labored.
[161] But a reaction such as frequently follows high faith
and glorious success was pressing upon Elijah.
He feared that the reformation begun on Carmel
might not be lasting; and depression seized him.
He had been exalted to Pisgah’s top; now he was
in the valley. While under the inspiration of the
Almighty, he had stood the severest trial of faith;
but in this time of discouragement, with Jezebel’s
[162] threat sounding in his ears, and Satan still apparently prevailing through the plotting of this
wicked woman, he lost his hold on God. He had
been exalted above measure, and the reaction was
tremendous. Forgetting God, Elijah fled on and
on, until he found himself in a dreary waste, alone.

အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သဖြင့် သင်းကန်ပင် (Juniper tree) အောက်တွင် အနားယူရန် ထိုင်လေသည်။ ထိုနေရာတွင် ထိုင်ရင်း မိမိအသက်သေရန် ဆုတောင်းလေသည်။ “အိုထာဝရဘုရား၊ တော်ပါပြီ။ ကျွန်ုပ်အသက်ကို ရုပ်သိမ်းတော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ဘိုးဘေးတို့ထက် မသာပါ” ဟု လျှောက်လေသည်။ လူတို့နေထိုင်ရာမှ ဝေးကွာသော ဒေသသို့ ရောက်ရှိနေသည့် ဒုက္ခသည်တစ်ဦးဖြစ်သော သူသည် ခါးသီးသော စိတ်ပျက်မှုကြောင့် စိတ်ဓာတ်များ ကြေမွလျက် လူ့မျက်နှာကို မည်သည့်အခါမျှ ထပ်မံမမြင်လိုတော့ပါ။ နောက်ဆုံးတွင် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သဖြင့် အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

Utterly wearied, he sat down to rest under a juniper tree. And sitting there, he requested for
From Jezreel to Horeb 113
himself that he might die. “It is enough; now, O
Lord,” he said, “take away my life; for I am not
better than my fathers.” A fugitive, far from the
dwelling places of men, his spirits crushed by bitter disappointment, he desired never again to look
upon the face of man. At last, utterly exhausted,
he fell asleep.

လူတိုင်း၏ အတွေ့အကြုံတွင် ပြင်းထန်သော စိတ်ပျက်မှုနှင့် လုံးဝ စိတ်အားငယ်ရသော အချိန်များ ရှိတတ်သည်—ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုသည် မိမိ၏ ဝေစုဖြစ်လာသော နေ့ရက်များ၊ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ သားသမီးများအပေါ် ကြင်နာသော အကျိုးပြုသူ ဖြစ်သေးသည်ဟု ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲသော နေ့ရက်များ၊ ဒုက္ခများက ဝိညာဉ်ကို နှိပ်စက်သဖြင့် အသက်ရှင်ခြင်းထက် သေခြင်းကို ပို၍ နှစ်သက်မိသော နေ့ရက်များ ရှိတတ်သည်။ ထိုအချိန်မျိုးတွင် လူအများအပြားသည် ဘုရားသခင်ကို ကိုင်စွဲထားခြင်းကို လက်လွှတ်လိုက်ကြပြီး သံသယ၏ ကျွန်၊ မယုံကြည်ခြင်း၏ အချုပ်အနှောင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ဘုရားသခင်၏ ပံ့ပိုးစီမံမှုများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဝိညာဉ်ရေးရာ အမြင်ဖြင့် ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်မည်ဆိုလျှင်၊ ကောင်းကင်တမန်များသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင်ထံမှ ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ထာဝရတည်မြဲသော တောင်များထက် ပိုမိုခိုင်မာသော အုတ်မြစ်ပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခြေဖဝါးကို ချထားပေးရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းအသစ်၊ အသက်တာသစ်တို့သည် ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

Into the experience of all there come times of keen disappointment and utter discouragement—days when
sorrow is the portion, and it is hard to believe that
God is still the kind benefactor of His earthborn
children; days when troubles harass the soul, till
death seems preferable to life. It is then that many
lose their hold on God and are brought into the
slavery of doubt, the bondage of unbelief. Could
we at such times discern with spiritual insight
the meaning of God’s providences we should see
angels seeking to save us from ourselves, striving to plant our feet upon a foundation more frm
than the everlasting hills, and new faith, new life,
would spring into being.

သစ္စာရှိသော ယောဘသည်လည်း သူ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် မှောင်မိုက်သော နေ့ရက်တွင် ဤသို့ ကြေညာခဲ့သည်-

“ငါ့ကို ဖွားသောနေ့သည် ပျက်စီးပါစေ။”

“ငါခံရသော ဒုက္ခကို ချိန်၍၊ ငါ၌ ရောက်သမျှသော ဘေးဥပဒ်တို့ကို စုလျက် ချိန်ခွင်၌ ထားပါစေသော။”

“ငါတောင်းသောအရာကို ငါရပါစေသော။ [၁၆၃] ငါအလိုရှိသောအရာကို ဘုရားသခင် ပေးသနားတော်မူပါစေသော။ ဘုရားသခင်သည် ငါ့ကို ဖျက်ဆီးခြင်းငှာ အလိုရှိတော်မူပါစေသော။ လက်တော်ကို လွှတ်၍ ငါ့ကို ကွပ်မျက်တော်မူပါစေသော။ သို့ပြုလျှင် ငါသည် သက်သာရသေးအံ့။”

“ငါသည် ကိုယ်ကို မချုပ်တည်းဘဲ စိတ်ဆင်းရဲသဖြင့် ပြောမည်။ စိတ်ခါးသဖြင့် မြည်တမ်းမည်။”

“ငါ့ဝိညာဉ်သည် အသက်ထက် သေခြင်းကို သာ၍ နှစ်သက်၏။ ငါသည် ကိုယ်ကို ရွံရှာ၏။ အစဉ်မပြတ် အသက်မရှင်လိုပါ။ ငါ့ကို လွှတ်ထားတော်မူပါ။ ငါ့နေ့ရက်တို့သည် အချည်းနှီး ဖြစ်ကြပါ၏။” ယောဘဝတ္ထု ၃:၃၊ ၆:၂၊ ၈-၁၀၊ ၇:၁၁၊ ၁၅၊ ၁၆။

အသက်ရှင်ရသည်ကို ငြီးငွေ့နေသော်လည်း ယောဘသည် သေခွင့်မရခဲ့ပါ။ သူ့အား အနာဂတ်၏ ဖြစ်နိုင်ခြေများကို ညွှန်ပြခဲ့ပြီး မျှော်လင့်ချက် သတင်းစကားကို ပေးခဲ့သည်-

The faithful Job, in the day of his affliction and darkness,
declared:
“Let the day perish wherein I was born.”
“O that my grief were throughly weighed,
And my calamity laid in the balances together!”
“O that I might have my request; [163]
And that God would grant me the thing that I
long for!
Even that it would please God to destroy me;
That He would let loose His hand, and cut me
off!
Then should I yet have comfort.”
114 Prophets and Kings
“I will not refrain my mouth;
I will speak in the anguish of my spirit;
I will complain in the bitterness of my soul.”
“My soul chooseth ... death rather than my life.
I loathe it;
I would not live alway:
Let me alone;
For my days are vanity.”
Job 3:3; 6:2, 8-10; Job 7:11,
15, 16.
But though weary of life, Job was not allowed to die.
To him were pointed out the possibilities of the
future, and there was given him the message of
hope:

“သင်သည် မျက်နှာကို မမည်းစေဘဲ မြဲမြံစွာ ရပ်လိမ့်မည်။ ဘေးအန္တရာယ်ကို မကြောက်ဘဲ နေလိမ့်မည်။ မိမိခံရသော ဒုက္ခကို မေ့လျော့လိမ့်မည်။ လွန်သွားသော ရေကဲ့သို့ အောက်မေ့လိမ့်မည်။ သင်၏ အသက်သည် မွန်းတည့်အချိန်ထက် သာ၍ လင်းလိမ့်မည်။ မှောင်မိုက်သော်လည်း နံနက်အချိန်ကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။ မျှော်လင့်စရာ အကြောင်းရှိသောကြောင့်၊ သင်သည် လုံခြုံစွာ နေရလိမ့်မည်။... သင်သည် အိပ်သောအခါ မည်သူမျှ မခြောက်လှန့်ရ။ လူအများတို့သည် သင့်ကို အကူအညီ တောင်းကြလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း လူဆိုးတို့သည် မျှော်လင့်၍ မရကြ။ သူတို့ ခိုလှုံရာ ပျက်စီးလိမ့်မည်။ သူတို့ မျှော်လင့်ခြင်းသည် အသက်ချုပ်ခြင်းနှင့် တူလိမ့်မည်။” ယောဘဝတ္ထု ၁၁:၁၅-၂၀။

“Thou shalt be steadfast, and shalt not fear:
Because thou shalt forget thy misery,
And remember it as waters that pass away:
And thine age shall be clearer than the noonday;
Thou shalt shine forth, thou shalt be as the morning.
And thou shalt be secure,
Because there is hope....

စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှု၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ယောဘသည် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်နှင့် ကယ်တင်နိုင်သော တန်ခိုးတော်အပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ကိုးစားသည့် အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ တက်လှမ်းခဲ့သည်။ အောင်ပွဲခံလျက် ဤသို့ ကြေညာခဲ့သည်-

Thou shalt lie down,
And none shall make thee afraid;
Yea, many shall make suit unto thee.

“ကိုယ်တော်သည် ငါ့ကို သတ်တော်မူသော်လည်း၊ ငါသည် ကိုယ်တော်ကို ခိုလှုံမည်။... [၁၆၄] ကိုယ်တော်သည်လည်း ငါ့ကို ကယ်တင်သော အရှင် ဖြစ်တော်မူလိမ့်မည်။”

But the eyes of the wicked shall fail,
And they shall not escape,
And their hope shall be as the giving up of the
ghost.”
Job 11:15-20.
From the depths of discouragement and despondency Job
rose to the heights of implicit trust in the mercy
From Jezreel to Horeb 115
and the saving power of God. Triumphantly he
declared:

“ငါ့ကို ရွေးနှုတ်သော အရှင်သည် အသက်ရှင်တော်မူသည်ကိုလည်းကောင်း၊ နောက်ဆုံးသောနေ့၌ မြေကြီးပေါ်မှာ ရပ်တော်မူမည်ကိုလည်းကောင်း ငါသိ၏။ ငါ့အရေကို ပိုးဖျက်ဆီးသော်လည်း၊ ငါ့အသားထဲမှာ ဘုရားသခင်ကို ငါမြင်ရလိမ့်မည်။ သူတစ်ပါးမဟုတ်၊ ငါကိုယ်တိုင် ကြည့်ရှု၍ ငါ့မျက်စိနှင့် မြင်ရလိမ့်မည်။” ယောဘဝတ္ထု ၁၃:၁၅၊ ၁၆၊ ၁၉:၂၅-၂၇။

“Though He slay me, yet will I trust in Him: ... [164]
He also shall be my salvation.”
“I know that my Redeemer liveth,
And that He shall stand at the latter day upon
the earth:
And though after my skin worms destroy this
body,
Yet in my flesh shall I see God:
Whom I shall see for myself,
And mine eyes shall behold, and not another.”
Job 13:15, 16; 19:25-27.

“ထာဝရဘုရားသည် လေဘွေထဲကနေ၍ ယောဘအား ပြန်ပြောတော်မူ၏” (ယောဘဝတ္ထု ၃၈:၁)၊ သူ၏ကျွန်အား ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော် အစွမ်းသတ္တိကို ထင်ရှားစေတော်မူခဲ့သည်။ ယောဘသည် မိမိ၏ ဖန်ဆင်းရှင်ကို ခဏမျှ မြင်တွေ့ခဲ့ရသောအခါ၊ မိမိကိုယ်ကို ရွံရှာပြီး မြေမှုန့်နှင့် ပြာထဲတွင် နောင်တရလေသည်။ ထိုအခါ ထာဝရဘုရားသည် သူ့ကို အလျှံပယ် ကောင်းချီးပေးနိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်ဆုံးသော နေ့ရက်များကို သူ၏ ဘဝတွင် အကောင်းဆုံးနေ့ရက်များ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

“The Lord answered Job out of the whirlwind” (Job
38:1), and revealed to His servant the might of
His power. When Job caught a glimpse of his
Creator, he abhorred himself and repented in dust
and ashes. Then the Lord was able to bless him
abundantly and to make his last years the best of
his life.

မျှော်လင့်ချက်နှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိတို့သည် ဘုရားသခင်အတွက် ပြည့်စုံသော အမှုဆောင်ခြင်းတွင် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ယုံကြည်ခြင်း၏ အသီးအပွင့်များ ဖြစ်ကြသည်။ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းခြင်းသည် အပြစ်ဖြစ်ပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိသော အရာဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်များ စမ်းသပ်ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရချိန်တွင် လိုအပ်သော ခွန်အားကို “သာ၍ ကြွယ်ဝစွာ” (ဟေဗြဲဩဝါဒစာ ၆:၁၇) ပေးသနားရန် တတ်နိုင်သကဲ့သို့ အလိုလည်း ရှိတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ကို ဆန့်ကျင်သော ရန်သူတို့၏ အစီအစဉ်များသည် ကောင်းမွန်စွာ ရေးဆွဲထားပြီး ခိုင်မာသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် ထိုအစီအစဉ်များအနက် အခိုင်မာဆုံးသော အရာကိုပင် ဖြိုဖျက်နိုင်ပါသည်။ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်များ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို လုံလောက်စွာ စမ်းသပ်ပြီးပြီဟု မြင်တော်မူသောအခါ၊ ကိုယ်တော်၏ အချိန်နှင့် နည်းလမ်းဖြင့် ၎င်းကို လုပ်ဆောင်တော်မူသည်။

Hope and courage are essential to perfect service for God.
These are the fruit of faith. Despondency is sinful
and unreasonable. God is able and willing “more
abundantly” (Hebrews 6:17) to bestow upon His
servants the strength they need for test and trial.
The plans of the enemies of His work may seem
to be well laid and frmly established, but God
can overthrow the strongest of these. And this
He does in His own time and way, when He sees
that the faith of His servants has been suffciently
tested.

စိတ်ဓာတ်ကျနေသူများအတွက် သေချာသော ကုထုံးတစ်ခု ရှိပါသည်—၎င်းမှာ ယုံကြည်ခြင်း၊ ဆုတောင်းခြင်းနှင့် အလုပ်လုပ်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ခြင်းတို့သည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တိုးပွားလာမည့် စိတ်ချမှုနှင့် ကျေနပ်မှုကို ပေးစွမ်းလိမ့်မည်။ သင်သည် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း သို့မဟုတ် အလွန်အမင်း စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်ရန် အသွေးဆောင်ခံနေရပါသလား။ အခြေအနေအရပ်ရပ်သည် အဆိုးရွားဆုံးဟု ထင်ရသော အမှောင်မိုက်ဆုံးနေ့ရက်များတွင်ပင် မကြောက်ပါနှင့်။ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပါ။ ကိုယ်တော်သည် သင်၏လိုအပ်ချက်ကို သိတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၌ တန်ခိုးရှိသမျှ ရှိတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏ အကန့်အသတ်မဲ့သော မေတ္တာနှင့် ကရုဏာတော်သည် မည်သည့်အခါမျှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း မရှိပါ။ ကိုယ်တော်၏ ကတိတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် ပျက်ကွက်လိမ့်မည်ဟု မစိုးရိမ်ပါနှင့်။ ကိုယ်တော်သည် ထာဝရသမ္မာတရား ဖြစ်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်ကို ချစ်သောသူတို့နှင့် ဖွဲ့ထားသော ပဋိညာဉ်ကို မည်သည့်အခါမျှ ပြောင်းလဲလိမ့်မည်မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ သစ္စာရှိသော အမှုတော်ဆောင်များအား သူတို့၏ လိုအပ်ချက်နှင့်အညီ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပေးသနားတော်မူမည်။ တမန်တော်ပေါလုက ဤသို့ သက်သေခံခဲ့သည်- “ငါ့ကျေးဇူးသည် သင့်အဖို့ လုံလောက်၏။ အကြောင်းမူကား ငါ့တန်ခိုးသည် အားနည်းခြင်း၌ စုံလင်ခြင်းသို့ ရောက်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။... ထို့ကြောင့် ငါသည် ကိုယ်အားနည်းခြင်း၌ သာ၍ ဝမ်းမြောက်စွာ ဝါကြွားလို၏။ ငါသည် အားနည်းသောအခါ တန်ခိုးနှင့် ပြည့်စုံသောကြောင့်၊ ခရစ်တော်အတွက် အားနည်းခြင်း၊ ကဲ့ရဲ့ခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်း၊ ညှဉ်းဆဲခြင်း၊ ကျဉ်းမြောင်းခြင်းတို့၌ ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိ၏။” ၂ ကောရိန္သုဩဝါဒစာ ၁၂:၉၊ ၁၀။

For the disheartened there is a sure remedy—faith, prayer,
work. Faith and activity will impart assurance and
116 Prophets and Kings
satisfaction that will increase day by day. Are you
tempted to give way to feelings of anxious foreboding or utter despondency? In the darkest days,
when appearances seem most forbidding, fear
not. Have faith in God. He knows your need. He
has all power. His infnite love and compassion
never weary. Fear not that He will fail of fulflling
His promise. He is eternal truth. Never will He
change the covenant He has made with those who
love Him. And He will bestow upon His faithful
servants the measure of effciency that their need
demands. The apostle Paul has testifed: “He said
unto me, My grace is suffcient for thee: for My
strength is made perfect in weakness.... Therefore
I take pleasure in infrmities, in reproaches, in necessities, in persecutions, in distresses for Christ’s
sake: for when I am weak, then am I strong.” 2
Corinthians 12:9, 10.

ဘုရားသခင်သည် ဧလိယကို သူ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ချိန်တွင် စွန့်ပစ်ခဲ့ပါသလား။ [၁၆၅] အိုး၊ မစွန့်ပစ်ခဲ့ပါ။ [၁၆၆] ဧလိယသည် ဘုရားသခင်နှင့် လူတို့၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရသည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ထင်မှတ်နေချိန်တွင်လည်း၊ သူ၏ ဆုတောင်းချက်ကို တုံ့ပြန်သောအားဖြင့် ကောင်းကင်မှ မီးကျလာပြီး တောင်ထိပ်ကို လင်းထိန်စေခဲ့ချိန်ကကဲ့သို့ပင် ဘုရားသခင်သည် သူ၏အစေခံကို ချစ်တော်မူဆဲဖြစ်သည်။ ယခုတွင် ဧလိယ အိပ်ပျော်နေစဉ် သာယာသော အသံနှင့် နူးညံ့သော ထိတွေ့မှုတစ်ခုက သူ့ကို နှိုးလိုက်သည်။ သူသည် ရန်သူက မိမိကို ရှာတွေ့သွားပြီဟု စိုးရိမ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ထိတ်လန့်တကြား ထလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏အပေါ်တွင် ငုံ့ကြည့်နေသော ကရုဏာရှိသော မျက်နှာသည် ရန်သူ၏ မျက်နှာမဟုတ်ဘဲ မိတ်ဆွေတစ်ဦး၏ မျက်နှာသာ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ အစေခံအတွက် အစားအစာနှင့်အတူ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ “ထ၍ စားလော့” ဟု ကောင်းကင်တမန်က ဆိုလေသည်။ “သူသည် ကြည့်ရှုလျှင်၊ မိမိခေါင်းနားမှာ မီးခဲနှင့် ဖုတ်သော မုန့်နှင့် ရေဘူးရှိသည်ကို မြင်၍ စားသောက်ပြီးမှ တစ်ဖန် အိပ်ပျော်လေ၏။”

[165] Did God forsake Elijah in his hour of trial? Oh, no!
[166] He loved His servant no less when Elijah felt
himself forsaken of God and man than when, in
answer to his prayer, fre flashed from heaven and
illuminated the mountaintop. And now, as Elijah
slept, a soft touch and a pleasant voice awoke him.
He started up in terror, as if to flee, fearing that
the enemy had discovered him. But the pitying
face bending over him was not the face of an
enemy, but of a friend. God had sent an angel
from heaven with food for His servant. “Arise
and eat,” the angel said. “And he looked, and,
behold, there was a cake baken on the coals, and
a cruse of water at his head.”

ဧလိယသည် သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသော အစားအစာကို စားသုံးပြီးနောက် တစ်ဖန် အိပ်ပျော်သွားပြန်သည်။ ဒုတိယအကြိမ်တွင် ကောင်းကင်တမန်သည် တစ်ဖန် ရောက်လာပြန်သည်။ နွမ်းနယ်နေသော ထိုသူကို တို့လျက် ကရုဏာရှိသော နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုဖြင့် “သင်သွားရမည့် ခရီးသည် အလွန်ဝေးသောကြောင့် ထ၍ စားလော့” ဟု ဆိုလေသည်။ “သူသည် ထ၍ စားသောက်ပြီးလျှင်၊” ထိုအစာ၏ အရှိန်ဖြင့် သွား၍ “ရက်ပေါင်း လေးဆယ်နှင့် ညပေါင်း လေးဆယ်ပတ်လုံး ဘုရားသခင်၏ တောင်တော် ဟောရပ်တောင်သို့” ရောက်၍ ဥမင်တစ်ခုတွင် ခိုလှုံနေလေ၏။

After Elijah had partaken of the refreshment prepared
for him, he slept again. A second time the angel
came. Touching the exhausted man, he said with
pitying tenderness, “Arise and eat; because the
From Jezreel to Horeb 117
journey is too great for thee.” “And he arose, and
did eat and drink;” and in the strength of that food
he was able to journey “forty days and forty nights
unto Horeb the mount of God,” where he found
refuge in a cave.