အခန်း (၆၄) — ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရသူဒါဝိဒ်

 

အခန်း (၆၄) —  ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရသူဒါဝိဒ်

Chapter 64—David a Fugitive 

ဤအခန်းသည် ၁ ရာဇဝင်ချုပ် အခန်းကြီး ၁၈ မှ ၂၂ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on 1 Samuel 18 to 22.

ဂေါလျတ်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ရှောလုမင်းသည် ဒါဝိဒ်ကို မိမိနှင့်အတူ ထားရှိကာ သူ့ဖခင်အိမ်သို့ ပြန်ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ ထိုအခါ "ယောနသန်၏ စိတ်နှလုံးသည် ဒါဝိဒ်၏ စိတ်နှလုံးနှင့် တသားတည်းဖြစ်၍၊ ယောနသန်သည် မိမိအသက်ကို ချစ်သကဲ့သို့ ဒါဝိဒ်ကို ချစ်လေ၏။" ယောနသန်နှင့် ဒါဝိဒ်တို့သည် ညီအစ်ကိုများကဲ့သို့ စည်းလုံးရန် ပဋိညာဉ်ပြုကြပြီး မင်းသားသည် "မိမိဝတ်သော ဝတ်လုံကို ချွတ်၍ ဒါဝိဒ်အား ပေးလေ၏။ မိမိအဝတ်တန်ဆာမှစ၍ သန်လျက်၊ လေးနှင့် ခါးပန်းကိုလည်း ပေးလေ၏။" ဒါဝိဒ်သည် အရေးကြီးသော တာဝန်များကို အပ်နှင်းခြင်းခံရသော်လည်း သူ၏ နှိမ့်ချမှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ပြီး နန်းတွင်းသူနန်းတွင်းသားများသာမက ပြည်သူလူထု၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။

After the slaying of Goliath, Saul kept David with him, and
would not permit him to return to his father’s house. And it came
to pass that “the soul of Jonathan was knit with the soul of David,
and Jonathan loved him as his own soul.” Jonathan and David made
a covenant to be united as brethren, and the king’s son “stripped
himself of the robe that was upon him, and gave it to David, and his
garments, even to his sword, and to his bow, and to his girdle.” David
was entrusted with important responsibilities, yet he preserved his
modesty, and won the affection of the people as well as the royal
household.

"ရှောလုစေလွှတ်သမျှသော အရပ်သို့ ဒါဝိဒ်သွား၍ ပညာရှိစွာ ပြုမူသဖြင့်၊ ရှောလုသည် သူ့ကို စစ်သူရဲများအပေါ်မှာ ခန့်ထားလေ၏။" ဒါဝိဒ်သည် သတိပညာရှိပြီး သစ္စာရှိသူဖြစ်ကာ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာသည် သူနှင့်အတူရှိကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ရှောလုသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဣသရေလနိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ရန် မိမိကိုယ်တိုင် မထိုက်တန်ကြောင်း သိရှိလာပြီး ထာဝရဘုရားထံမှ သွန်သင်ချက်ကို ရရှိသောသူတစ်ဦးနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ပါက နိုင်ငံတော်သည် ပိုမိုလုံခြုံမည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ဒါဝိဒ်နှင့် ဆက်စပ်မှုရှိခြင်းသည် မိမိအတွက် အကာအကွယ်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုလည်း ရှောလု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် ထာဝရဘုရား၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိပြီး ကွယ်ကာခြင်းခံရသောကြောင့်၊ သူနှင့်အတူ စစ်တိုက်ထွက်ချိန်တွင် ဒါဝိဒ်ရှိနေခြင်းသည် ရှောလုအတွက် အကာအကွယ် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

“David went out whithersoever Saul sent him, and behaved himself wisely: and Saul set him over the men of war.” David was
prudent and faithful, and it was evident that the blessing of God was
with him. Saul at times realized his own unftness for the government
of Israel, and he felt that the kingdom would be more secure if there
could be connected with him one who received instruction from the
Lord. Saul hoped also that his connection with David would be a
safeguard to himself. Since David was favored and shielded by the
Lord, his presence might be a protection to Saul when he went out
with him to war.

ဒါဝိဒ်ကို ရှောလုနှင့် ဆက်သွယ်ပေးခြင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုပင် ဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်သည် နန်းတွင်း၌ ရှိနေခြင်းဖြင့် သူ၏ အနာဂတ် ကြီးမြတ်မှုအတွက် ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စရပ်များကို သိရှိလာစေမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ့ကို လူမျိုး၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှု ရရှိစေရန် အထောက်အကူပြုလိမ့်မည်။ ရှောလု၏ ရန်ငြိုးကြောင့် ကြုံတွေ့ရသော အပြောင်းအလဲနှင့် အခက်အခဲများက သူ့ကို ဘုရားသခင်အပေါ် မှီခိုအားထားရန်နှင့် ကိုယ်တော်ကိုသာ လုံးလုံးလျားလျား ယုံကြည်ကိုးစားရန် လမ်းပြပေးလိမ့်မည်။ ယောနသန်က ဒါဝိဒ်အပေါ် ထားရှိသော ချစ်ကြည်ရေးသည်လည်း ဣသရေလနိုင်ငံ၏ အနာဂတ်အုပ်ချုပ်သူ၏ အသက်ကို စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် ဘုရားသခင်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုပင် ဖြစ်သည်။ ဤအမှုအရာအားလုံးတွင် ဘုရားသခင်သည် ဒါဝိဒ်အတွက်ရော ဣသရေလပြည်သူများအတွက်ပါ ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့်ပြည့်စုံသော ရည်ရွယ်ချက်များကို လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

It was the providence of God that had connected David with Saul.
David’s position at court would give him a knowledge of affairs, in
preparation for his future greatness. It would enable him to gain
the confdence of the nation. The vicissitudes and hardships which
befell him, through the enmity of Saul, would lead him to feel his
dependence upon God, and to put his whole trust in Him. And the
friendship of Jonathan for David was also of God’s providence, to
preserve the life of the future ruler of Israel. In all these things God
was working out His gracious purposes, both for David and for the
people of Israel.
593
594 Patriarchs and Prophets

[၆၅၀] သို့သော် ရှောလုသည် ဒါဝိဒ်အပေါ် ကြာရှည်စွာ သဘောမကောင်းနိုင်ခဲ့ပေ။ ရှောလုနှင့် ဒါဝိဒ်တို့သည် ဖိလိတ္တိလူတို့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး ပြန်လာကြသောအခါ "ဣသရေလမြို့ရွာရှိသမျှတို့မှ မိန်းမတို့သည် သီချင်းဆိုလျက်၊ ကလျက်၊ ပတ်သာနှင့် တူရိယာအမျိုးမျိုးတို့ကို တီးမှုတ်လျက်၊ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ရှောလုမင်းကို ခရီးဦးကြိုပြုခြင်းငှါ ထွက်လာကြ၏။" လူစုတစ်စုက "ရှောလုသတ်သောသူ အထောင်ထောင်ရှိ၏" ဟု သီဆိုကြပြီး အခြားတစ်စုက "ဒါဝိဒ်သတ်သောသူကား အသောင်းသောင်းရှိ၏" ဟု တုံ့ပြန်သီဆိုကြသည်။ မနာလိုခြင်းတည်းဟူသော နတ်ဆိုးသည် မင်းကြီး၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ဣသရေလမိန်းမတို့၏ သီချင်းတွင် ဒါဝိဒ်သည် မိမိထက် ချီးမြှောက်ခံရခြင်းကြောင့် သူသည် အမျက်ထွက်လေ၏။ ဤမနာလိုစိတ်ကို မနှိမ်နင်းဘဲ သူ၏ စရိုက်အားနည်းမှုကို ပြသကာ "သူတို့သည် ဒါဝိဒ်အား အသောင်းသောင်း၊ ငါ့အား အထောင်ထောင်သာ ပေးကြပြီ။ နိုင်ငံတော်မှတစ်ပါး သူသည် အဘယ်အရာကို ရဦးမည်နည်း" ဟု ဆိုလေသည်။

[650] Saul, however, did not long remain friendly to David. When
Saul and David were returning from battle with the Philistines, “the
women came out of all cities of Israel, singing and dancing, to meet
King Saul, with tabrets, with joy, and with instruments of music.”
One company sang, “Saul hath slain his thousands,” while another
company took up the strain, and responded, “And David his ten
thousands.” The demon of jealousy entered the heart of the king. He
was angry because David was exalted above himself in the song of
the women of Israel. In place of subduing these envious feelings, he
displayed the weakness of his character, and exclaimed. “They have
ascribed unto David ten thousands, and to me they have ascribed but
thousands: and what can he have more but the kingdom?”
One great defect in the character of Saul was his love of approbation.

 

ရှောလု၏ စရိုက်လက္ခဏာတွင် ကြီးမားသော ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုမှာ ချီးမွမ်းခြင်းကို နှစ်သက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤစိတ်သည် သူ၏ လုပ်ရပ်နှင့် အတွေးအခေါ်များကို လွှမ်းမိုးထားပြီး၊ အရာရာတိုင်းသည် ချီးမွမ်းခံလိုခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကို ချီးမြှောက်လိုခြင်းတို့ဖြင့် မှတ်သားထားသည်။ သူ၏ မှားယွင်းခြင်းနှင့် မှန်ကန်ခြင်းဆိုင်ရာ စံနှုန်းမှာ လူတို့၏ လက်ခုပ်သံတည်းဟူသော နိမ့်ကျသည့် စံနှုန်းသာ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ နှစ်သက်လက်ခံမှုကို ဦးစွာမရှာဘဲ လူတို့၏ အကြိုက်ကို လိုက်၍ အသက်ရှင်သူသည် မည်သူမျှ မလုံခြုံနိုင်ပေ။ လူတို့၏ အထင်ကြီးမှုကို ခံရရန်မှာ ရှောလု၏ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်ပြီး၊ ဤချီးမွမ်းသီချင်းကို ကြားရသောအခါ ဒါဝိဒ်သည် ပြည်သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ရရှိကာ မိမိအစား နန်းထိုင်လိမ့်မည်ဟူသော အတည်ပြုချက်သည် မင်းကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲမြဲသွားလေသည်။

This trait had had a controlling influence over his actions
and thoughts; everything was marked by his desire for praise and
self-exaltation. His standard of right and wrong was the low standard
of popular applause. No man is safe who lives that he may please
men, and does not seek frst for the approbation of God. It was the
ambition of Saul to be frst in the estimation of men; and when this
song of praise was sung, a settled conviction entered the mind of the
king that David would obtain the hearts of the people and reign in
his stead.

ရှောလုသည် မိမိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အဆိပ်ခတ်မည့် မနာလိုစိတ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်အလိုရှိသမျှကို ပြီးမြောက်စေမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ပရောဖက်ရှမွေလထံမှ သွန်သင်ချက်များကို ရရှိခဲ့သော်လည်း၊ မင်းကြီးသည် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်နှင့် တန်ခိုးတော်ကို အမှန်တကယ် သိရှိခြင်းမရှိကြောင်း ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ဣသရေလဘုရင်သည် အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ အလိုတော်ကို ဆန့်ကျင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ရှောလုသည် ဣသရေလနိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်နေစဉ်တွင် မိမိ၏ စိတ်ဓာတ်ကို အုပ်ချုပ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း မသင်ယူခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိ၏ ဆန္ဒများကို ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် လွှမ်းမိုးစေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြင်းထန်သော ဒေါသ၏ နက်ရှိုင်းမှုထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ အလိုကို ဆန့်ကျင်ဝံ့သူ မည်သူမဆို၏ အသက်ကို သတ်ရန် အသင့်ရှိသော ဒေါသအမျက်ထွက်မှုများ ရှိခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ရူးသွပ်မှုမှတစ်ဆင့် သူသည် စိတ်အားငယ်မှု၊ မိမိကိုယ်ကို အထင်သေးမှုနှင့် နောင်တရခြင်း အခြေအနေသို့ ကူးပြောင်းသွားတတ်သည်။

Saul opened his heart to the spirit of jealousy by which his soul
was poisoned. Notwithstanding the lessons which he had received
from the prophet Samuel, instructing him that God would accomplish whatsoever He chose, and that no one could hinder it, the king
made it evident that he had no true knowledge of the plans or power
of God. The monarch of Israel was opposing his will to the will of
the Infnite One. Saul had not learned, while ruling the kingdom of
Israel, that he should rule his own spirit. He allowed his impulses
to control his judgment, until he was plunged into a fury of passion.
He had paroxysms of rage, when he was ready to take the life of
any who dared oppose his will. From this frenzy he would pass into
a state of despondency and self-contempt, and remorse would take
possession of his soul.

ဒါဝိဒ်၏ စောင်းတီးသံကို ကြားရသည်ကို သူနှစ်သက်ပြီး ခေတ္တခဏအတွင်း မကောင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်သည် လွင့်ပျောက်သွားပုံရသည်။ သို့သော် တစ်နေ့တွင် ထိုလူငယ်သည် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းသီဆိုလျက် သာယာသော ဂီတသံကို တီးမှုတ်ဖျော်ဖြေနေစဉ်၊ [၆၅၁] ရှောလုသည် ဒါဝိဒ်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လှံနှင့် ရုတ်တရက် ပစ်လိုက်လေသည်။ ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်၏ ကြားဝင်စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး ဒေါသထွက်နေသော မင်းကြီး၏လက်မှ ဒဏ်ရာမရဘဲ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သည်။

He loved to hear David play upon his harp, and the evil spirit
seemed to be charmed away for the time; but one day when the
youth was ministering before him, and bringing sweet music from
David a Fugitive 595
his instrument, accompanying his voice as he sang the praises of [651]
God, Saul suddenly threw his spear at the musician, for the purpose
of putting an end to his life. David was preserved by the interposition
of God, and without injury fled from the rage of the maddened king.

ရှောလု၏ ဒါဝိဒ်အပေါ်ထားရှိသော မုန်းတီးစိတ် တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အသက်ကို ရယူရန် အခွင့်အရေးကို ပိုမိုစောင့်ကြည့်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထာဝရဘုရား ဘိသိက်ပေးထားသောသူအပေါ် ရှောလု၏ မည်သည့်အစီအစဉ်မျှ အောင်မြင်မှုမရှိခဲ့ပေ။ ရှောလုသည် မိမိကို အုပ်စိုးနေသော မကောင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ မိမိကိုယ်ကို ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဒါဝိဒ်သည် အကြံပေးရာ၌ တန်ခိုးကြီး၍ ကယ်လွှတ်ရာ၌ ခွန်အားနှင့် ပြည့်စုံသော ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ကိုးစားခဲ့သည်။ "ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသဘောသည် ပညာ၏အစဖြစ်၏" (သုတ္တံကျမ်း ၉:၁၀) ဟု ဆိုထားသည့်အတိုင်း ဒါဝိဒ်သည် ကိုယ်တော့်ရှေ့မှောက်၌ စုံလင်သော လမ်းစဉ်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းနိုင်ရန် ဘုရားသခင်ထံ အစဉ်မပြတ် ဆုတောင်းခဲ့သည်။

As Saul’s hatred of David increased, he became more and more
watchful to fnd an opportunity to take his life; but none of his plans
against the anointed of the Lord were successful. Saul gave himself
up to the control of the wicked spirit that ruled over him; while
David trusted in Him who is mighty in counsel, and strong to deliver.
“The fear of the Lord is the beginning of wisdom” (Proverbs 9:10),
and David’s prayer was continually directed to God, that he might
walk before Him in a perfect way.

မိမိ၏ ပြိုင်ဘက်ကို အဝေးသို့ ပို့လိုသောကြောင့် မင်းကြီးသည် "သူ့ကို အနားမှ ဖယ်ရှား၍ လူတစ်ထောင်အပေါ်မှာ တပ်မှူးခန့်ထားလေ၏။ ... သို့သော်လည်း ဣသရေလလူနှင့် ယုဒလူအပေါင်းတို့သည် ဒါဝိဒ်ကို ချစ်ကြ၏။" ဒါဝိဒ်သည် အရည်အချင်းရှိသူဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ့ထံ အပ်နှံထားသော အမှုအရာများကို ဉာဏ်ပညာနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် စီမံခန့်ခွဲကြောင်း ပြည်သူတို့ သိမြင်ရန် မခဲယဉ်းပေ။ ထိုလူငယ်၏ အကြံပြုချက်များသည် ပညာရှိပြီး သတိပညာနှင့် ပြည့်စုံသောကြောင့် လိုက်နာရန် စိတ်ချရသည်။ သို့သော် ရှောလု၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များမှာမူ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ယုံကြည်၍မရဘဲ ပညာမဲ့လှသည်။

Desiring to be freed from the presence of his rival, the king
“removed him from him, and made him his captain over a thousand....
But all Israel and Judah loved David.” The people were not slow to
see that David was a competent person, and that the affairs entrusted
to his hands were managed with wisdom and skill. The counsels of
the young man were of a wise and discreet character, and proved to
be safe to follow; while the judgment of Saul was at times unreliable,
and his decisions were not wise.

ရှောလုသည် ဒါဝိဒ်ကို ဖျက်ဆီးရန် အခွင့်အရေးကို အစဉ်အမြဲ ရှာဖွေနေသော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် ဒါဝိဒ်နှင့်အတူ ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားသောကြောင့် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်၏ အပြစ်ကင်းသော စရိုက်သည် မင်းကြီး၏ အမျက်ဒေါသကို နှိုးဆော်ခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်၏ အသက်ရှင်မှုနှင့် ရှိနေမှုတို့သည် မိမိကို အရှက်ရစေသည်ဟု သူယူဆခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် မိမိ၏ စရိုက်သည် အားနည်းချက်များ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မနာလိုစိတ်သည် ရှောလုကို စိတ်မချမ်းမြေ့ဖြစ်စေပြီး နှိမ့်ချသော သူ့ကျွန်၏ အသက်ကို ဘေးဒုက္ခဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဤဆိုးညစ်သော စရိုက်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကမ္ဘာလောကတွင် မည်မျှလောက်သော အကျိုးမဲ့မှုများကို ဖြစ်စေခဲ့သနည်း။ ရှောလု၏ စိတ်နှလုံးတွင် ရှိသော ရန်ငြိုးသည် ကာဣနက သူ့ညီ အာဗေလအပေါ် ထားရှိသော ရန်ငြိုးနှင့် တူညီသည်။ အာဗေလ၏ လုပ်ရပ်များသည် ဖြောင့်မတ်ပြီး ဘုရားသခင်က သူ့ကို ဂုဏ်ပြုခဲ့ကာ၊ မိမိ၏ လုပ်ရပ်များမှာမူ ဆိုးညစ်၍ ထာဝရဘုရားက သူ့ကို ကောင်းချီးမပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မနာလိုစိတ်သည် မာနမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး စိတ်နှလုံးထဲတွင် လက်ခံထားပါက မုန်းတီးခြင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ကဲ့ရဲ့ခြင်းနှင့် လူသတ်ခြင်းသို့ ဦးတည်သွားလိမ့်မည်။ စာတန်သည် မိမိအား မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ မပြုသောသူအပေါ် ရှောလု၏ ဒေါသကို နှိုးဆော်ခြင်းဖြင့် မိမိ၏ စရိုက်ကို ပြသခဲ့သည်။

Though Saul was ever on the alert for an opportunity to destroy
David, he stood in fear of him, since it was evident that the Lord
was with him. David’s blameless character aroused the wrath of
the king; he deemed that the very life and presence of David cast a
reproach upon him, since by contrast it presented his own character
to disadvantage. It was envy that made Saul miserable and put the
humble subject of his throne in jeopardy. What untold mischief has
this evil trait of character worked in our world! The same enmity
existed in the heart of Saul that stirred the heart of Cain against
his brother Abel, because Abel’s works were righteous, and God
honored him, and his own works were evil, and the Lord could not
bless him. Envy is the offspring of pride, and if it is entertained
in the heart, it will lead to hatred, and eventually to revenge and
murder. Satan displayed his own character in exciting the fury of
Saul against him who had never done him harm.

[၆၅၂] မင်းကြီးသည် ဒါဝိဒ်ကို တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီး၊ ထိုလူငယ်ကို အရှက်ခွဲရန် သို့မဟုတ် သတ်ရန်အတွက် အကြောင်းပြချက်ဖြစ်စေမည့် မဆင်မခြင် ပြုမူမှု သို့မဟုတ် အမှားအယွင်းကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်၏ အသက်ကို နုတ်ယူနိုင်မှသာလျှင် မိမိ၏ ဆိုးညစ်သော လုပ်ရပ်အတွက် လူမျိုးရှေ့တွင် ဖြောင့်မတ်သည်ဟု သူခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဒါဝိဒ်အတွက် ကျော့ကွင်းတစ်ခုကို ထောင်ခဲ့ပြီး ဖိလိတ္တိလူတို့ကို ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ရန် တိုက်တွန်းကာ၊ သူ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိအတွက် ဆုလာဘ်အဖြစ် နန်းတွင်း၏ သမီးကြီးနှင့် လက်ထပ်ပေးမည်ဟု ဂတိပြုခဲ့သည်။ ဤကမ်းလှမ်းမှုကို ဒါဝိဒ်က "ကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သူနည်း။ ဣသရေလအမျိုး၌ ကျွန်ုပ်၏ အသက်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ အဆွေအမျိုးသည် အဘယ်မျှလောက် ရှိသနည်း။ ကျွန်ုပ်သည် မင်းကြီး၏ သမက်တော် ဖြစ်ထိုက်ပါသလော" ဟု နှိမ့်ချစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ မင်းကြီးသည် ထိုမင်းသမီးကို အခြားသူတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ပေးခြင်းဖြင့် မိမိ၏ မရိုးသားမှုကို ပြသခဲ့သည်။

The king kept a strict watch upon David, hoping to fnd some
occasion of indiscretion or rashness that might serve as an excuse to
bring him into disgrace. He felt that he could not be satisfed until [652]
596 Patriarchs and Prophets
he could take the young man’s life and still be justifed before the
nation for his evil act. He laid a snare for the feet of David, urging
him to conduct the war against the Philistines with still greater vigor,
and promising, as a reward of his valor, an alliance with the eldest
daughter of the royal house. To this proposal David’s modest answer
was, “Who am I? and what is my life, or my father’s family in Israel,
that I should be son-in-law to the king?” The monarch manifested
his insincerity by wedding the princess to another.

ရှောလု၏ သမီးငယ် မိခါလသည် ဒါဝိဒ်ကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်းက မင်းကြီးအတွက် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကို လုပ်ကြံရန် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အမျိုးသားရန်သူ အချို့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ကြောင်း အထောက်အထား ပြသနိုင်ပါက မိခါလ၏ လက်ကို ဒါဝိဒ်အား အပ်နှင်းမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ "ရှောလုသည် ဒါဝိဒ်ကို ဖိလိတ္တိလူတို့လက်ဖြင့် သေစေလိုသော အကြံရှိ၏" သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော့်ကျွန်ကို ကွယ်ကာတော်မူ၏။ ဒါဝိဒ်သည် တိုက်ပွဲမှ အောင်နိုင်သူအဖြစ် ပြန်လာပြီး မင်းကြီး၏ သမက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ "ရှောလု၏သမီး မိခါလသည် ဒါဝိဒ်ကို ချစ်လေ၏" ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အမျက်ထွက်ပြီး မိမိဖျက်ဆီးလိုသောသူသည် ပိုမိုချီးမြှောက်ခံရခြင်းကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ ဤသူသည် ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူခဲ့သည့် မိမိထက် သာလွန်ကောင်းမွန်သောသူဖြစ်ပြီး ဣသရေလနိုင်ငံ၏ ပလ္လင်ပေါ်တွင် မိမိအစား အုပ်စိုးမည့်သူဖြစ်ကြောင်း သူပိုမို ယုံကြည်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိတော့ဘဲ ယောနသန်နှင့် နန်းတွင်းအရာရှိများကို မိမိမုန်းတီးသောသူ၏ အသက်ကို သတ်ရန် အမိန့်ထုတ်ခဲ့သည်။

An attachment for David on the part of Michal, Saul’s youngest
daughter, afforded the king another opportunity to plot against his
rival. Michal’s hand was offered the young man on condition that
evidence should be given of the defeat and slaughter of a specifed
number of their national foes. “Saul thought to make David fall by
the hand of the Philistines,” but God shielded His servant. David
returned a victor from the battle, to become the king’s son-in-law.
“Michal Saul’s daughter loved him,” and the monarch, enraged, saw
that his plots had resulted in the elevation of him whom he sought
to destroy. He was still more assured that this was the man whom
the Lord had said was better than he, and who should reign on the
throne of Israel in his place. Throwing off all disguise, he issued a
command to Jonathan and to the offcers of the court to take the life
of the one he hated.

ယောနသန်သည် မင်းကြီး၏ အကြံအစည်ကို ဒါဝိဒ်အား ပြောပြပြီး ဣသရေလကို ကယ်တင်သောသူ၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးရန် ဖခင်အား တောင်းပန်နေစဉ်အတွင်း ပုန်းအောင်းနေရန် ဒါဝိဒ်ကို ပြောကြားခဲ့သည်။ သူသည် ဒါဝိဒ်က လူမျိုး၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အသက်ကိုပင် စောင့်ရှောက်ရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်များကို မင်းကြီးအား တင်ပြခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင် အသုံးပြုခဲ့သောသူကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် ကြီးမားသော အပြစ်ဖြစ်မည်ကို ပြောပြခဲ့သည်။ မင်းကြီး၏ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်သည် ထိခိုက်သွားပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ "ရှောလုကလည်း၊ ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း၊ ဒါဝိဒ်သည် အသေမခံရဟု ကျိန်ဆိုလေ၏။" ဒါဝိဒ်သည် ရှောလုထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး အရင်ကကဲ့သို့ပင် မင်းကြီးရှေ့တွင် အမှုထမ်းခဲ့သည်။

Jonathan revealed the king’s intention to David and bade him
conceal himself while he would plead with his father to spare the life
of the deliverer of Israel. He presented before the king what David
had done to preserve the honor and even the life of the nation, and
what terrible guilt would rest upon the murderer of the one whom
God had used to scatter their enemies. The conscience of the king
was touched, and his heart was softened. “And Saul sware, As the
Lord liveth, he shall not be slain.” David was brought to Saul, and
he ministered in his presence, as he had done in the past.

တစ်ဖန် ဣသရေလလူနှင့် ဖိလိတ္တိလူတို့အကြား စစ်ပွဲဖြစ်ပွားပြန်ရာ၊ ဒါဝိဒ်သည် ရန်သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ ဟေဗြဲလူတို့သည် ကြီးမားသော အောင်ပွဲကို ရရှိခဲ့ပြီး ပြည်သူတို့သည် ဒါဝိဒ်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိကို ချီးကျူးကြသည်။ ၎င်းသည် ရှောလု၏ စိတ်ထဲတွင် ဒါဝိဒ်အပေါ် ယခင်က ရှိခဲ့သော ခါးသီးမှုကို ပြန်လည်နှိုးဆော်ပေးခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်သည် နန်းတော်အတွင်း သာယာသော တေးသံများဖြင့် မင်းကြီးရှေ့တွင် တီးမှုတ်နေစဉ် [၆၅၃] ရှောလုသည် သူ၏ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဒါဝိဒ်ကို နံရံတွင် ကပ်သွားစေရန် လှံနှင့် ပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်သည် ထိုသေစေနိုင်သော လက်နက်ကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် လွတ်မြောက်ပြီး မိမိအိမ်သို့ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ရှောလုသည် နံနက်ပိုင်းတွင် ဒါဝိဒ် ထွက်လာချိန်၌ ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်ရန် သူလျှိုများကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

Again war was declared between the Israelites and the Philistines,
and David led the army against their enemies. A great victory was
gained by the Hebrews, and the people of the realm praised his
wisdom and heroism. This served to stir up the former bitterness of
Saul against him. While the young man was playing before the king,
[653] flling the palace with sweet harmony, Saul’s passion overcame him,
and he hurled a javelin at David, thinking to pin the musician to
David a Fugitive 597
the wall; but the angel of the Lord turned aside the deadly weapon.
David escaped and fled to his own house. Saul sent spies that they
might take him as he should come out in the morning, and put an
end to his life.

မိခါလသည် ဒါဝိဒ်အား သူမဖခင်၏ အကြံအစည်ကို အသိပေးခဲ့သည်။ သူမသည် ဒါဝိဒ်အား အသက်ဘေးမှ လွတ်အောင် ပြေးရန် တိုက်တွန်းခဲ့ပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လျှော့ချပေးကာ လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် ရာမမြို့ရှိ ရှမွေလထံသို့ ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး၊ ပရောဖက်သည် မင်းကြီး၏ အမျက်ဒေါသကို မကြောက်ဘဲ ထိုဒုက္ခသည်ကို ကြိုဆိုခဲ့သည်။ ရှမွေလ၏ နေအိမ်သည် နန်းတော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန်ငြိမ်းချမ်းသော နေရာဖြစ်သည်။ ဤတောင်ကုန်းများကြားတွင် ထာဝရဘုရား၏ ဂုဏ်ပြုခံရသော ကျွန်သည် မိမိ၏ အမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်အဖွဲ့တစ်စုသည် သူနှင့်အတူရှိနေပြီး ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို အသေအချာ လေ့လာကာ ရှမွေလ၏ နှုတ်မှထွက်သော သွန်သင်ချက်များကို ရိုသေစွာ နားထောင်ကြသည်။ ဒါဝိဒ်သည် ဣသရေလ၏ ဆရာထံမှ အဖိုးတန်သော သင်ခန်းစာများကို သင်ယူခဲ့သည်။ ရှောလု၏ စစ်တပ်သည် ဤသန့်ရှင်းသော နေရာသို့ ကျူးကျော်ရန် အမိန့်ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ဒါဝိဒ် ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း၊ ဆိုးသွမ်းသော မင်းကြီး၏ မှောင်မိုက်သော စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်နေရာမျှ သန့်ရှင်းမှု မရှိခဲ့ပေ။ ဒါဝိဒ်နှင့် ရှမွေလတို့၏ ဆက်သွယ်မှုသည် မင်းကြီး၏ မနာလိုစိတ်ကို နှိုးဆော်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ဣသရေလတစ်နိုင်ငံလုံးက ရိုသေလေးစားသော ပရောဖက်သည် ရှောလု၏ ပြိုင်ဘက်ကို အားပေးကူညီမည်ကို သူစိုးရိမ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေကြောင်း မင်းကြီး သိရှိသောအခါ၊ မိမိ၏ လူသတ်ရန် အကြံအစည်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ဒါဝိဒ်ကို ဂိဗာမြို့သို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် အရာရှိများကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

Michal informed David of the purpose of her father. She urged
him to flee for his life, and let him down from the window, thus
enabling him to make his escape. He fled to Samuel at Ramah,
and the prophet, fearless of the king’s displeasure, welcomed the
fugitive. The home of Samuel was a peaceful place in contrast with
the royal palace. It was here, amid the hills, that the honored servant
of the Lord continued his work. A company of seers was with him,
and they studied closely the will of God and listened reverently to
the words of instruction that fell from the lips of Samuel. Precious
were the lessons that David learned from the teacher of Israel. David
believed that the troops of Saul would not be ordered to invade this
sacred place, but no place seemed to be sacred to the darkened mind
of the desperate king. David’s connection with Samuel aroused the
jealousy of the king, lest he who was revered as a prophet of God
throughout all Israel should lend his influence to the advancement
of Saul’s rival. When the king learned where David was, he sent
offcers to bring him to Gibeah, where he intended to carry out his
murderous design.

ထိုတမန်တို့သည် ဒါဝိဒ်၏ အသက်ကို ယူရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသော်လည်း၊ ရှောလုထက် ကြီးမြတ်သော အရှင်က သူတို့ကို ထိန်းချုပ်တော်မူ၏။ ဗာလမ်သည် ဣသရေလကို ကျိန်ဆဲရန် သွားစဉ်တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ သူတို့သည် မမြင်နိုင်သော ကောင်းကင်တမန်များနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပျက်မည့် အရာများကို ပရောဖက်ပြု၍ ပြောဆိုလာကြပြီး ထာဝရဘုရား၏ ဘုန်းတော်နှင့် အာနုဘော်တော်ကို ကြွေးကြော်ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဘုရားသခင်သည် လူတို့၏ အမျက်ဒေါသကို လွှမ်းမိုးတော်မူပြီး ဆိုးယုတ်မှုကို ဟန့်တားနိုင်သော ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ကို ပြသကာ၊ ကိုယ်တော်၏ ကျွန်ကို ကောင်းကင်တမန်များဖြင့် ဝန်းရံစောင့်ရှောက်တော်မူ၏။

The messengers went on their way, intent upon taking David’s
life; but One greater than Saul controlled them. They were met by
unseen angels, as was Balaam when he was on his way to curse
Israel. They began to utter prophetic sayings of what would occur in
the future, and proclaimed the glory and majesty of Jehovah. Thus
God overruled the wrath of man and manifested His power to restrain
evil, while He walled in His servant by a guard of angels.

ဒါဝိဒ်ကို မိမိ၏ လက်ထဲတွင် ရရှိရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ရှောလုထံသို့ ထိုသတင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော် သူသည် ဘုရားသခင်၏ ကန့်ကွက်မှုကို ခံစားရမည့်အစား ပိုမိုဒေါသထွက်လာပြီး အခြားတမန်များကို စေလွှတ်ပြန်သည်။ ထိုသူတို့သည်လည်း ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရပြီး ပထမလူစုနှင့်အတူ ပရောဖက်ပြုကြပြန်သည်။ တတိယအကြိမ် တမန်များကို စေလွှတ်သော်လည်း၊ သူတို့သည် ပရောဖက်အဖွဲ့ထံသို့ ရောက်သောအခါ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်သည် သူတို့အပေါ်သို့ သက်ရောက်ပြီး သူတို့လည်း ပရောဖက်ပြုကြလေသည်။ ထိုအခါ ရှောလုသည် မိမိ၏ ရန်ငြိုးကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သဖြင့် ကိုယ်တိုင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ [၆၅၄] သူသည် ဒါဝိဒ်ကို သတ်ရန် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးကို မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ၊ သူ့အနားသို့ ရောက်သည်နှင့် မည်သည့်အကျိုးဆက်ဖြစ်ပါစေ ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

The tidings reached Saul as he eagerly waited to have David in
his power; but instead of feeling the rebuke of God, he was still more
exasperated, and sent other messengers. These also were overpowered by the Spirit of God, and united with the frst in prophesying.
The third embassage was sent by the king; but when they came
into the company of the prophets, the divine influence fell upon
them also, and they prophesied. Saul then decided that he himself
would go, for his ferce enmity had become uncontrollable. He was [654]
determined to wait for no further chance to kill David; as soon as he
598 Patriarchs and Prophets
should come within reach of him, he intended with his own hand to
slay him, whatever might be the consequences.

သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်သည် သူ့ကို လမ်းခရီးတွင် တွေ့ဆုံပြီး ထိန်းချုပ်တော်မူ၏။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် သူ့ကို လွှမ်းမိုးထားသဖြင့် သူသည် ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းစကားများ၊ အနာဂတ်ဟောကိန်းများနှင့် ဓမ္မသီချင်းများကို ရွတ်ဆိုရင်း ရှေ့သို့ ဆက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လောကကို ကယ်တင်မည့် မေရှိယအကြောင်းကို ပရောဖက်ပြုခဲ့သည်။ ရာမမြို့ရှိ ပရောဖက်၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ ရာထူးကို ဖော်ပြသော အပြင်ဝတ်လုံကို ချွတ်ထားခဲ့ပြီး တစ်နေ့နှင့် တစ်ညလုံး ရှမွေလနှင့် တပည့်များရှေ့တွင် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော် လွှမ်းမိုးမှုအောက်၌ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ လူတို့သည် ဤထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရန် စုဝေးလာကြပြီး မင်းကြီး၏ အတွေ့အကြုံမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူ၏ နန်းသက်ကုန်ခါနီးတွင် "ရှောလုသည်လည်း ပရောဖက်တို့တွင် ပါသလော" ဟူသော စကားပုံသည် ဣသရေလနိုင်ငံတွင် တစ်ဖန် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

But an angel of God met him on the way and controlled him. The
Spirit of God held him in Its power, and he went forward uttering
prayers to God, interspersed with predictions and sacred melodies.
He prophesied of the coming Messiah as the world’s Redeemer.
When he came to the prophet’s home in Ramah, he laid aside the
outer garments that betokened his rank, and all day and all night he
lay before Samuel and his pupils, under the influence of the divine
Spirit. The people were drawn together to witness this strange scene,
and the experience of the king was reported far and wide. Thus
again, near the close of his reign, it became a proverb in Israel that
Saul also was among the prophets.

ညှဉ်းဆဲသူသည် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်တွင် တစ်ဖန် ရှုံးနိမ့်သွားပြန်သည်။ သူသည် ဒါဝိဒ်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ကြောင်း အာမခံသော်လည်း ဒါဝိဒ်သည် မင်းကြီး၏ နောင်တရမှုကို မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ မင်းကြီး၏ စိတ်နေစိတ်ထား အရင်ကကဲ့သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် စိတ်နှလုံး ထိခိုက်နာကျင်ရပြီး သူ၏ သူငယ်ချင်း ယောနသန်ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တွေ့မြင်လိုခဲ့သည်။ မိမိတွင် အပြစ်မရှိကြောင်း သိရှိသဖြင့် မင်းသားထံ သွားရောက်ပြီး စိတ်နှလုံးထိခိုက်ဖွယ် အယူခံဝင်ခဲ့သည်။ "ကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့ ပြုမိသနည်း။ ကျွန်ုပ်သည် အဘယ်အပြစ် ရှိသနည်း။ သင်၏ ခမည်းတော်သည် ကျွန်ုပ်၏ အသက်ကို ရှာရမည်အကြောင်း၊ သူ၏ ရှေ့၌ ကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့ ပြစ်မှားသနည်း" ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ ယောနသန်သည် သူ၏ ဖခင်သည် စိတ်ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ပြီး ဒါဝိဒ်ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ယောနသန်က "ထိုသို့ မဖြစ်ပါစေနှင့်။ သင်သည် အသေမခံရပါ။ ကြည့်ပါ၊ ကျွန်ုပ်၏ ခမည်းတော်သည် ကြီးသောအမှု၊ ငယ်သောအမှုကို ကျွန်ုပ်အား မပြောဘဲ မပြုတတ်ပါ။ ဤအမှုကို အဘယ်ကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားမည်နည်း။ ထိုသို့ မဖြစ်နိုင်ပါ" ဟု ဆိုလေသည်။ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို သိသိသာသာ ပြသပြီးနောက်တွင် သူ၏ ဖခင်သည် ဒါဝိဒ်ကို ဆက်လက်ထိခိုက်စေလိမ့်မည်ဟု ယောနသန် မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်ကို သိသာစွာ ဆန့်ကျင်ပုန်ကန်ခြင်း ဖြစ်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်သည် မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သူသည် ပြင်းပြသော စိတ်ဖြင့် ယောနသန်အား "ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း၊ သင်၏ အသက်ရှင်သည်အတိုင်း၊ ကျွန်ုပ်နှင့် သေခြင်းအကြားမှာ ခြေတစ်လှမ်းသာ ရှိပါသည်" ဟု အခိုင်အမာ ပြောကြားခဲ့သည်။

Again the persecutor was defeated in his purpose. He assured
David that he was at peace with him, but David had little confdence
in the king’s repentance. He took this opportunity to escape, lest
the mood of the king should change, as formerly. His heart was
wounded within him, and he longed to see his friend Jonathan once
more. Conscious of his innocence, he sought the king’s son and
made a most touching appeal. “What have I done?” he asked, “what
is mine iniquity? and what is my sin before thy father, that he seeketh
my life?” Jonathan believed that his father had changed his purpose
and no longer intended to take the life of David. And Jonathan said
unto him, “God forbid; thou shalt not die: behold, my father will
do nothing either great or small, but that he will show it me: and
why should my father hide this thing from me? It is not so.” After
the remarkable exhibition of the power of God, Jonathan could not
believe that his father would still harm David, since this would be
manifest rebellion against God. But David was not convinced. With
intense earnestness he declared to Jonathan, “As the Lord liveth, and
as thy soul liveth, there is but a step between me and death.”

လဆန်းအချိန်တွင် ဣသရေလနိုင်ငံ၌ သန့်ရှင်းသော ပွဲတော်တစ်ခု ကျင်းပလေ့ရှိသည်။ ဤပွဲတော်သည် ဒါဝိဒ်နှင့် ယောနသန်တို့ တွေ့ဆုံပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့တွင် ကျရောက်သည်။ ဤပွဲတော်တွင် ထိုလူငယ်နှစ်ဦးစလုံး မင်းကြီး၏ စားပွဲတွင် ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ [၆၅၅] သို့သော် ဒါဝိဒ်သည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေရန် ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ဗက်လင်မြို့ရှိ သူ၏ ညီအစ်ကိုများထံ သွားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သူပြန်လာသောအခါ စားသောက်ပွဲ ကျင်းပရာနေရာနှင့် မနီးမဝေးသော လယ်ကွင်းတစ်ခုတွင် သုံးရက်တိုင်တိုင် ပုန်းအောင်းနေမည် ဖြစ်သည်။ ယောနသန်သည် ဒါဝိဒ် မရှိခြင်းအပေါ် ရှောလု၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ကြည့်မည် ဖြစ်သည်။ ယေရှဲ၏ သားဖြစ်သူ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသနည်းဟု မေးမြန်းပါက၊ ယောနသန်က သူသည် မိသားစု၏ ယဇ်ပူဇော်ပွဲသို့ တက်ရောက်ရန် အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောရမည်။ အကယ်၍ မင်းကြီးသည် ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိဘဲ "ကောင်းပြီ" ဟု ဖြေကြားပါက ဒါဝိဒ်သည် နန်းတွင်းသို့ ပြန်လာရန် စိတ်ချရမည်။ သို့သော် သူ မရှိခြင်းအပေါ် အမျက်ထွက်ပါက ဒါဝိဒ် ထွက်ပြေးရမည့်ကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

At the time of the new moon a sacred festival was celebrated in
Israel. This festival recurred upon the day following the interview
between David and Jonathan. At this feast it was expected that both
the young men would appear at the king’s table; but David feared to
[655] be present, and it was arranged that he should visit his brothers in
Bethlehem. On his return he was to hide himself in a feld not far
from the banqueting hall, for three days absenting himself from the
David a Fugitive 599
presence of the king; and Jonathan would note the effect upon Saul.

ပွဲတော်၏ ပထမနေ့တွင် မင်းကြီးသည် ဒါဝိဒ် မရှိခြင်းအပေါ် မည်သည့်မေးမြန်းမှုမျှ မပြုခဲ့ပေ။ သို့သော် ဒုတိယနေ့တွင်လည်း သူ၏ နေရာသည် လွတ်နေသောအခါ "ယေရှဲ၏ သားသည် မနေ့ကနှင့် ယနေ့ အဘယ်ကြောင့် စားပွဲသို့ မလာသနည်း" ဟု မေးမြန်းလေသည်။ ယောနသန်က "ဒါဝိဒ်သည် ဗက်လင်မြို့သို့ သွားရန် ကျွန်ုပ်ထံတွင် အခွင့်တောင်းခဲ့ပါသည်။ သူက 'ကျွန်ုပ်တို့ မိသားစုသည် မြို့ထဲတွင် ယဇ်ပူဇော်စရာ ရှိပါသည်၊ ကျွန်ုပ်၏ အစ်ကိုက ကျွန်ုပ်ကို လာခဲ့ရန် အမိန့်ပေးထားပါသည်၊ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် မင်းကြီး၏ စားပွဲသို့ မလာနိုင်ပါ' ဟု ဆိုပါသည်" ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။ ရှောလုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ ဒေါသသည် မထိန်းနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ် အသက်ရှင်နေသရွေ့ ယောနသန်သည် ဣသရေလနိုင်ငံ၏ ပလ္လင်ပေါ်သို့ မတက်နိုင်ဟု သူကြွေးကြော်ပြီး၊ ဒါဝိဒ်ကို သတ်ရန်အတွက် ချက်ချင်း ခေါ်လာရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ယောနသန်သည် သူ၏ သူငယ်ချင်းအတွက် တစ်ဖန် တောင်းပန်ပြန်ရာ "သူသည် အဘယ်ကြောင့် အသေသတ်ခြင်းကို ခံရမည်နည်း။ သူသည် အဘယ်သို့ ပြုမိသနည်း" ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ ဤတောင်းပန်မှုသည် မင်းကြီးကို ပိုမိုဆိုးသွမ်းသော ဒေါသဖြစ်စေခဲ့ပြီး ဒါဝိဒ်ကို ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော လှံနှင့်ပင် မိမိ၏ သားတော်ကို ပစ်လိုက်လေသည်။

If inquiry should be made as to the whereabouts of the son of Jesse,
Jonathan was to say that he had gone home to attend the sacrifce
offered by his father’s household. If no angry demonstrations were
made by the king, but he should answer, “It is well,” then it would
be safe for David to return to the court. But if he should become
enraged at his absence, it would decide the matter of David’s flight.
On the frst day of the feast the king made no inquiry concerning
the absence of David; but when his place was vacant the second
day, he questioned, “Wherefore cometh not the son of Jesse to meat,
neither yesterday nor today? And Jonathan answered Saul, David
earnestly asked leave of me to go to Bethlehem: and he said, Let
me go, I pray thee; for our family hath a sacrifce in the city; and
my brother, he hath commanded me to be there: and now, if I have
found favor in thine eyes, let me get away, I pray thee, and see my
brethren. Therefore he cometh not unto the king’s table.” When Saul
heard these words, his anger was ungovernable. He declared that as
long as David lived, Jonathan could not come to the throne of Israel,
and he demanded that David should be sent for immediately, that
he might be put to death. Jonathan again made intercession for his
friend, pleading, “Wherefore shall he be slain? what hath he done?”
This appeal to the king only made him more satanic in his fury, and
the spear which he had intended for David he now hurled at his own
son.

မင်းသားသည် ဝမ်းနည်း၍ စိတ်ဆိုးကာ မင်းကြီး၏ ရှေ့မှောက်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး ပွဲတော်တွင် ဆက်လက်မနေတော့ပေ။ သူသည် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်တွင် ဒါဝိဒ်ထံသို့ မင်းကြီး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အသိပေးရန် သွားစဉ်တွင် သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် ကြေကွဲဝမ်းနည်းမှုနှင့် ပြည့်နေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ဖက်၍ ငိုကြွေးကြသည်။ မင်းကြီး၏ မှောင်မိုက်သော ဒေါသသည် ထိုလူငယ်နှစ်ဦး၏ ဘဝအပေါ် အရိပ်မည်းများ ကျရောက်စေခဲ့ပြီး သူတို့၏ ဝမ်းနည်းမှုမှာ စကားဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။ ဒါဝိဒ်နှင့် ခွဲခွာရတော့မည့် အချိန်တွင် ယောနသန်၏ နောက်ဆုံးစကားများမှာ "ငြိမ်းချမ်းစွာ သွားပါ။ ငါတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်ကို တိုင်တည်၍ 'ထာဝရဘုရားသည် ငါနှင့် သင်၏ စပ်ကြား၊ ငါ့အမျိုးနှင့် သင့်အမျိုး၏ စပ်ကြား၌ ထာဝရသက်သေ ဖြစ်တော်မူစေသတည်း' ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့ကြပြီ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

The prince was grieved and indignant, and leaving the royal
presence, he was no more a guest at the feast. His soul was bowed
down with sorrow as he repaired at the appointed time to the spot
where David was to learn the king’s intentions toward him. Each
fell upon the other’s neck, and they wept bitterly. The dark passion
of the king cast its shadow upon the life of the young men, and their
grief was too intense for expression. Jonathan’s last words fell upon
the ear of David as they separated to pursue their different paths,
“Go in peace, forasmuch as we have sworn both of us in the name
of the Lord, saying, The Lord be between me and thee, and between
my seed and thy seed forever.”

[၆၅၆] မင်းသားသည် ဂိဗာမြို့သို့ ပြန်သွားပြီး ဒါဝိဒ်သည် ဘင်ယာမိန်နွယ်စု၏ မြို့တစ်မြို့ဖြစ်သော နောဗမြို့သို့ အမြန်သွားခဲ့သည်။ ထိုမြို့သည် မိုင်အနည်းငယ်သာ ဝေးကွာသည်။ တဲတော်ကို ရှိလောမြို့မှ ဤနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းထားပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း အဟိမလက်သည် အမှုထမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်၏ ကျွန်ထံမှတစ်ပါး အခြားမည်သည့်နေရာတွင် ခိုလှုံရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် သူ့ကို အလျင်အမြန်နှင့် တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာသည်ကို တွေ့ရသောအခါ၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသော သူ့မျက်နှာကို ကြည့်၍ အံ့သြသွားခဲ့သည်။ သူ့ကို ဤနေရာသို့ မည်သည့်အရာက ခေါ်ဆောင်လာသနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် သူတစ်ပါး သိရှိသွားမည်ကို အစဉ်အမြဲ ကြောက်ရွံ့နေပြီး၊ သူ၏ အခက်အခဲများကြားတွင် လှည့်ဖြားခြင်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်က မိမိကို မင်းကြီးက လျှို့ဝှက်သောအလုပ်ဖြင့် စေလွှတ်လိုက်ကြောင်း၊ ၎င်းသည် အလွန်အရေးကြီးကြောင်း ယဇ်ပုရောဟိတ်အား ပြောပြခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် သူသည် ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်း ကင်းမဲ့မှုကို ပြသခဲ့ပြီး၊ သူ၏ အပြစ်ကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း သေဆုံးရသည့် ရလဒ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အကယ်၍ အဖြစ်မှန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြခဲ့လျှင် အဟိမလက်သည် မိမိ၏ အသက်ကို စောင့်ရှောက်ရန် မည်သို့ပြုမူရမည်ကို သိရှိလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးကို ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ကြားတွင်ပင် သစ္စာရှိရန် တောင်းဆိုတော်မူသည်။ ဒါဝိဒ်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံတွင် မုန့်ငါးလုံး တောင်းခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ လူတွင် သန့်ရှင်းသော မုန့်မှတစ်ပါး အခြားမရှိသော်လည်း ဒါဝိဒ်သည် သူ၏ ဆာလောင်မှုကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက် ထိုမုန့်ကို ရယူနိုင်ခဲ့သည်။

The king’s son returned to Gibeah, and David hastened to reach [656]
Nob, a city but a few miles distant, and also belonging to the tribe
of Benjamin. The tabernacle had been taken to this place from
600 Patriarchs and Prophets
Shiloh, and here Ahimelech the high priest ministered. David knew
not whither to flee for refuge, except to the servant of God. The
priest looked upon him with astonishment, as he came in haste
and apparently alone, with a countenance marked by anxiety and
sorrow. He inquired what had brought him there. The young man
was in constant fear of discovery, and in his extremity he resorted to
deception. David told the priest that he had been sent by the king on
a secret errand, one which required the utmost expedition. Here he
manifested a want of faith in God, and his sin resulted in causing the
death of the high priest. Had the facts been plainly stated, Ahimelech
would have known what course to pursue to preserve his life. God
requires that truthfulness shall mark His people, even in the greatest
peril. David asked the priest for fve loaves of bread. There was
nothing but hallowed bread in the possession of the man of God, but
David succeeded in removing his scruples, and obtained the bread
to satisfy his hunger.

အန္တရာယ်သစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။ ရှောလု၏ သိုးထိန်းကြီး ဒေါဂသည် ဟေဗြဲဘာသာကို ယုံကြည်သူအဖြစ် ဟန်ဆောင်လျက် ထိုဝတ်ပြုရာနေရာ၌ ရှိနေခဲ့သည်။ ဤသူကို တွေ့ရသောအခါ ဒါဝိဒ်သည် အခြားခိုလှုံရာနေရာတစ်ခုကို အမြန်ရှာရန်နှင့် လိုအပ်ပါက ခုခံရန်အတွက် လက်နက်တစ်ခုခုကို ရယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အဟိမလက်ထံတွင် ဓားတစ်စင်း တောင်းခဲ့ရာ၊ တဲတော်ထဲတွင် အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် သိမ်းဆည်းထားသော ဂေါလျတ်၏ ဓားမှတစ်ပါး အခြားမရှိကြောင်း သိရသည်။ ဒါဝိဒ်က "ထိုဓားနှင့်တူသော ဓားမရှိပါ။ ကျွန်ုပ်အား ပေးပါ" ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။ ဖိလိတ္တိလူတို့၏ သူရဲကောင်းကို သတ်ဖြတ်စဉ်က အသုံးပြုခဲ့သော ဓားကို ကိုင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိများ ပြန်လည် နိုးကြားလာခဲ့သည်။

A new danger now presented itself. Doeg, the chief of Saul’s
herdsmen, who had professed the faith of the Hebrews, was now
paying his vows in the place of worship. At sight of this man David
determined to make haste to secure another place of refuge, and to
obtain some weapon with which to defend himself if defense should
become necessary. He asked Ahimelech for a sword, and was told
that he had none except the sword of Goliath, which had been kept
as a relic in the tabernacle. David replied, “There is none like that;
give it me.” His courage revived as he grasped the sword that he had

ဒါဝိဒ်သည် ဂါသမြို့၏ မင်းကြီး အာခိတ်ထံသို့ ထွက်ပြေးခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ရှောလု၏ လက်အောက်တွင် နေရသည်ထက် မိမိလူမျိုး၏ ရန်သူများကြားတွင် ပိုမိုလုံခြုံမည်ဟု ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဖိလိတ္တိသူရဲကောင်းကို သတ်ခဲ့သူမှာ ဒါဝိဒ်ဖြစ်ကြောင်း အာခိတ်ထံသို့ သတင်းရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ ဣသရေလ၏ ရန်သူများထံတွင် ခိုလှုံခဲ့သောသူသည် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပြန်သည်။ သို့သော် သူသည် ရူးသွပ်ဟန်ဆောင်ကာ ရန်သူများကို လှည့်ဖြားပြီး လွတ်မြောက်အောင် ပြေးနိုင်ခဲ့သည်။

once used in destroying the champion of the Philistines.
David fled to Achish, the king of Gath; for he felt that there was
more safety in the midst of the enemies of his people than in the
dominions of Saul. But it was reported to Achish that David was the
man who had slain the Philistine champion years before; and now
he who had sought refuge with the foes of Israel found himself in
great peril. But, feigning madness, he deceived his enemies and thus
made his escape.

ဒါဝိဒ်၏ ပထမဆုံး အမှားမှာ နောဗမြို့တွင် ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်း ကင်းမဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအမှားမှာ အာခိတ်မင်းရှေ့တွင် လှည့်ဖြားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်သည် မြင့်မြတ်သော စရိုက်လက္ခဏာများကို ပြသခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်မှုကြောင့် ပြည်သူတို့၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ [၆၅၇] သို့သော် စမ်းသပ်မှုများ ရောက်လာသောအခါ သူ၏ ယုံကြည်ခြင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး လူသားတို့၏ အားနည်းချက်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လူတိုင်းကို သူလျှိုနှင့် သစ္စာဖောက်အဖြစ် မြင်လာခဲ့သည်။ အရေးကြီးသော အခြေအနေတစ်ခုတွင် ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်ကို ခိုင်မြဲသော ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် မျှော်ကြည့်ကာ ဖိလိတ္တိလူ ဘီလူးကြီးကို အောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပြီး ကိုယ်တော်၏ နာမတော်ဖြင့် သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ခံရသောအခါ၊ အခက်အခဲနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံရှိ ဖခင်ကို မမြင်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

The frst error of David was his distrust of God at Nob, and
his second mistake was his deception before Achish. David had
displayed noble traits of character, and his moral worth had won
[657] him favor with the people; but as trial came upon him, his faith was
shaken, and human weakness appeared. He saw in every man a
David a Fugitive 601
spy and a betrayer. In a great emergency David had looked up to
God with a steady eye of faith, and had vanquished the Philistine
giant. He believed in God, he went in His name. But as he had been
hunted and persecuted, perplexity and distress had nearly hidden his
heavenly Father from his sight.

သို့သော် ဤအတွေ့အကြုံသည် ဒါဝိဒ်အား ဉာဏ်ပညာကို သင်ယူစေခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် သူ၏ အားနည်းချက်နှင့် ဘုရားသခင်အပေါ် အစဉ်မပြတ် မှီခိုအားထားရန် လိုအပ်မှုကို သိရှိစေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အို၊ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်၏ သာယာသော လွှမ်းမိုးမှုသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသူ သို့မဟုတ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသူများထံသို့ ရောက်ရှိလာကာ စိတ်ပျက်နေသူများကို အားပေးခြင်း၊ အားနည်းသူများကို ခွန်အားပေးခြင်းနှင့် စမ်းသပ်မှုကို ခံနေရသော ဘုရားသခင်၏ ကျွန်များအား ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် အကူအညီများကို ပေးအပ်ခြင်းသည် မည်မျှပင် အဖိုးတန်လှသနည်း။ အို၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘုရားသခင်သည် အမှားပြုသူများအပေါ် သိမ်မွေ့စွာ ဆက်ဆံတော်မူပြီး အခက်အခဲများ ကြုံတွေ့ရချိန်နှင့် ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းမှုများ ခံစားရချိန်တွင် ကိုယ်တော်၏ သည်းခံခြင်းနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်းတို့ကို ပြသတော်မူသော အရှင်ဖြစ်ပေသည်တကား။

Yet this experience was serving to teach David wisdom; for it led
him to realize his weakness and the necessity of constant dependence
upon God. Oh, how precious is the sweet influence of the Spirit
of God as it comes to depressed or despairing souls, encouraging
the fainthearted, strengthening the feeble, and imparting courage
and help to the tried servants of the Lord! Oh, what a God is ours,
who deals gently with the erring and manifests His patience and
tenderness in adversity, and when we are overwhelmed with some
great sorrow!
Every failure on the part of the children of God is due to their lack
of faith. When shadows encompass the soul, when we want light
and guidance, we must look up; there is light beyond the darkness.

ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ၏ ကျရှုံးမှုတိုင်းသည် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း ကင်းမဲ့မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်၌ မှောင်မိုက်သော အရိပ်များ ဝန်းရံနေချိန်၊ အလင်းနှင့် လမ်းပြမှုကို လိုအပ်နေချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အထက်သို့ မျှော်ကြည့်ရမည်။ မှောင်မိုက်ခြင်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် အလင်းရှိပေသည်။ ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်ကို ခဏတာမျှပင် မယုံကြည်ဘဲ မနေသင့်ခဲ့ပေ။ သူ့တွင် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ရန် အကြောင်းပြချက်များ ရှိခဲ့သည်၊ သူသည် ထာဝရဘုရား၏ ဘိသိက်ပေးထားသောသူ ဖြစ်ပြီး ဘေးအန္တရာယ်များကြားတွင် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်များ၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။ သူသည် အံ့သြဖွယ်ရာများကို လုပ်ဆောင်ရန် ရဲစွမ်းသတ္တိများကို ရရှိခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသည် မိမိကြုံတွေ့နေရသော အခက်အခဲများမှ စိတ်ကို ဖယ်ရှားပြီး ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးနှင့် အာနုဘော်တော်ကို စဉ်းစားခဲ့မည်ဆိုပါက၊ သေခြင်း၏ အရိပ်များကြားတွင်ပင် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် "တောင်များ ရွေ့သွားသော်လည်း၊ ကုန်းများ ပျောက်သွားသော်လည်း၊ ငါ၏ ဂရုဏာသည် သင့်ထံမှ မကွာ၊ ငါ၏ ငြိမ်းချမ်းခြင်း ပဋိညာဉ်သည်လည်း မရွေ့ရ" (ဟေရှာယ ၅၄:၁၀) ဟူသော ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်ကို ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ရွတ်ဆိုနိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

David ought not to have distrusted God for one moment. He had
cause for trusting in Him: he was the Lord’s anointed, and in the
midst of danger he had been protected by the angels of God; he
had been armed with courage to do wonderful things; and if he had
but removed his mind from the distressing situation in which he
was placed, and had thought of God’s power and majesty, he would
have been at peace even in the midst of the shadows of death; he
could with confdence have repeated the promise of the Lord, “The
mountains shall depart, and the hills be removed; but My kindness
shall not depart from thee, neither shall the covenant of My peace
be removed.” Isaiah 54:10.

ယုဒတောင်တန်းများကြားတွင် ဒါဝိဒ်သည် ရှောလု၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းမှ ခိုလှုံရာကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူသည် အဒုလံဥမင်လိုဏ်ဂူသို့ လွတ်မြောက်အောင် ပြေးနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် လူအနည်းငယ်ဖြင့် စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုကို ခုခံနိုင်သော နေရာဖြစ်သည်။ "သူ၏ ညီအစ်ကိုများနှင့် မိဘတစ်မျိုးလုံးတို့သည် ထိုသတင်းကို ကြားလျှင် ထိုအရပ်သို့ သွား၍ ဒါဝိဒ်နှင့် ပေါင်းဖော်ကြ၏။" ဒါဝိဒ်၏ မိသားစုသည် ရှောလု၏ မဆင်မခြင် သံသယများကြောင့် ဒါဝိဒ်နှင့် ဆက်စပ်မှုရှိခြင်းအပေါ် အချိန်မရွေး ဘေးအန္တရာယ် ကျရောက်နိုင်သည်ကို သိရှိသဖြင့် လုံခြုံမှုမရှိဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ [၆၅၈] ဘုရားသခင်သည် ဒါဝိဒ်ကို ဣသရေလ၏ အနာဂတ် အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ရွေးချယ်ထားကြောင်း သူတို့ သိရှိလာကြပြီး၊ မနာလိုစိတ်ကြောင့် ရူးသွပ်နေသော မင်းကြီး၏ လက်အောက်တွင် နေရသည်ထက် တောတောင်ထဲရှိ ဥမင်လိုဏ်ဂူထဲတွင် ဒါဝိဒ်နှင့်အတူ နေရခြင်းက ပိုမိုလုံခြုံမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

Among the mountains of Judah, David sought refuge from the
pursuit of Saul. He made good his escape to the cave of Adullam,
a place that, with a small force, could be held against a large army.
“And when his brethren and all his father’s house heard it, they
went down thither to him.” The family of David could not feel
secure, knowing that at any time the unreasonable suspicions of Saul
might be directed against them on account of their relation to David.
They had now learned—what was coming to be generally known in
Israel—that God had chosen David as the future ruler of His people; [658]
and they believed that they would be safer with him, even though he
602 Patriarchs and Prophets
was a fugitive in a lonely cave, than they could be while exposed to
the insane madness of a jealous king.

အဒုလံဥမင်လိုဏ်ဂူထဲတွင် ထိုမိသားစုသည် စာနာမှုနှင့် ချစ်ခင်မှုတို့ဖြင့် စည်းလုံးခဲ့ကြသည်။ ယေရှဲ၏ သားသည် "ညီအစ်ကိုတို့သည် တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း နေကြသည်မှာ အလွန်တင့်တယ်လျက်၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်စရာ ကောင်းစွတကား" (ဆာလံ ၁၃၃:၁) ဟု သီဆိုကာ စောင်းတီး၍ သာယာသော အသံကို ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ညီအစ်ကိုများထံမှ မယုံကြည်မှုတည်းဟူသော ခါးသီးမှုကို မြည်းစမ်းခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခုအခါ သဘောကွဲလွဲမှုများအစား သဟဇာတဖြစ်မှုများက ဒုက္ခသည်၏ စိတ်နှလုံးကို ဝမ်းမြောက်စေခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ဒါဝိဒ်သည် ဆာလံကျမ်း အမှတ် ၅၇ ကို ရေးစပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

In the cave of Adullam the family were united in sympathy and
affection. The son of Jesse could make melody with voice and harp
as he sang, “Behold, how good and how pleasant it is for brethren to
dwell together in unity!” Psalm 133:1. He had tasted the bitterness
of distrust on the part of his own brothers; and the harmony that had
taken the place of discord brought joy to the exile’s heart. It was
here that David composed the ffty-seventh psalm.

မကြာမီတွင် ဒါဝိဒ်၏ အဖွဲ့ထဲသို့ မင်းကြီး၏ ဖိနှိပ်မှုများမှ လွတ်မြောက်လိုသူ အခြားသူများလည်း ပူးပေါင်းလာကြသည်။ ဣသရေလ၏ အုပ်ချုပ်သူသည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော် လမ်းပြမှုကို မရရှိတော့ကြောင်း သိမြင်ကြသဖြင့် သူ့အပေါ် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့လာသူ အများအပြား ရှိခဲ့သည်။ "ဆင်းရဲသောသူ၊ ကြွေးမြီရှိသောသူ၊ စိတ်မချမ်းသာသောသူ အပေါင်းတို့သည်" ဒါဝိဒ်ထံသို့ စုဝေးလာကြပြီး "ဒါဝိဒ်သည် သူတို့အပေါ်မှာ ဗိုလ်မင်းဖြစ်လေ၏။ သူနှင့်အတူ လူလေးရာခန့်မျှ ရှိ၏။" ဤနေရာတွင် ဒါဝိဒ်၌ ကိုယ်ပိုင် နိုင်ငံငယ်လေးတစ်ခု ရှိလာပြီး စည်းကမ်းနှင့် စနစ်တကျ ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် တောင်တန်းများထဲရှိ သူ၏ ခိုလှုံရာနေရာတွင်ပင် သူသည် လုံခြုံသည်ဟု မခံစားခဲ့ရပေ၊ အကြောင်းမှာ မင်းကြီးသည် မိမိကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို မစွန့်လွှတ်သေးကြောင်း အထောက်အထားများ အစဉ်မပြတ် ရရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

It was not long before David’s company was joined by others
who desired to escape the exactions of the king. There were many
who had lost confdence in the ruler of Israel, for they could see that
he was no longer guided by the Spirit of the Lord. “And everyone
that was in distress, and everyone that was in debt, and everyone
that was discontented,” resorted to David, “and he became a captain
over them: and there were with him about four hundred men.” Here
David had a little kingdom of his own, and in it order and discipline
prevailed. But even in his retreat in the mountains he was far from
feeling secure, for he received continual evidence that the king had
not relinquished his murderous purpose.

သူသည် မိဘများကို မောဘမင်းကြီးထံတွင် ခိုလှုံစေခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်ထံမှ အန္တရာယ်သတိပေးချက် ရရှိသောအခါ ဟာရက်တောသို့ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ် ကြုံတွေ့နေရသော အတွေ့အကြုံများသည် အချည်းနှီး မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ပညာရှိသော စစ်သူကြီးအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ဖြောင့်မတ်ပြီး ကရုဏာရှိသော မင်းကြီးအဖြစ်လည်းကောင်း ဖြစ်လာစေရန် လေ့ကျင့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဒုက္ခသည်အဖွဲ့နှင့်အတူ သူသည် ရှောလု၏ ဒေါသနှင့် မဆင်မခြင် ပြုမူမှုများကြောင့် မလုပ်ဆောင်နိုင်တော့သော အမှုအရာများကို လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အကြံပေးချက်မှ လွှဲဖယ်သွားပါက တရားမျှတမှုနှင့် သတိပညာဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်သော တည်ငြိမ်မှုနှင့် ဉာဏ်ပညာကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာကို မရရှိဘဲ လူတို့၏ ဉာဏ်ပညာနောက်သို့ လိုက်ခြင်းထက် ပိုမိုဆိုးရွားပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော ရူးသွပ်မှု မရှိပေ။

He found a refuge for his parents with the king of Moab, and
then, at a warning of danger from a prophet of the Lord, he fled from
his hiding place to the forest of Hareth. The experience through
which David was passing was not unnecessary or fruitless. God was
giving him a course of discipline to ft him to become a wise general
as well as a just and merciful king. With his band of fugitives he
was gaining a preparation to take up the work that Saul, because of
his murderous passion and blind indiscretion, was becoming wholly
unftted to do. Men cannot depart from the counsel of God and still
retain that calmness and wisdom which will enable them to act with
justice and discretion. There is no insanity so dreadful, so hopeless,
as that of following human wisdom, unguided by the wisdom of
God.

ရှောလုသည် အဒုလံဥမင်လိုဏ်ဂူထဲတွင် ဒါဝိဒ်ကို ဖမ်းဆီးရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့ပြီး ဒါဝိဒ် ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးသွားကြောင်း သိရသောအခါ အလွန်အမျက်ထွက်လေ၏။ [၆၅၉] ဒါဝိဒ်၏ ထွက်ပြေးမှုသည် ရှောလုအတွက် လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ တပ်ထဲတွင် သစ္စာဖောက်များ ရှိနေပြီး ယေရှဲ၏ သားကို သတင်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟုသာ ယူဆခဲ့သည်။

Saul had been preparing to ensnare and capture David in the
cave of Adullam, and when it was discovered that David had left this
[659] place of refuge, the king was greatly enraged. The flight of David
was a mystery to Saul. He could account for it only by the belief
David a Fugitive 603
that there had been traitors in his camp, who had informed the son
of Jesse of his proximity and design.

သူသည် မိမိ၏ အတိုင်ပင်ခံများအား မိမိကို ဆန့်ကျင်သော ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ပြောဆိုပြီး၊ မိမိ၏ လူများထဲမှ ဒါဝိဒ်ကို ကူညီသောသူကို ဖော်ထုတ်ပေးရန်အတွက် များပြားသော ဆုလာဘ်များနှင့် ရာထူးများကို ကမ်းလှမ်းကာ လာဘ်ထိုးခဲ့သည်။ ဧဒုံလူ ဒေါဂသည် သတင်းပေးသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရာထူးလိုလားမှု၊ လောဘဇောနှင့် မိမိ၏ အပြစ်များကို ပြစ်တင်မောင်းမဲခဲ့သော ယဇ်ပုရောဟိတ်အပေါ် မုန်းတီးမှုတို့ကြောင့် ဒေါဂသည် ဒါဝိဒ်က အဟိမလက်ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့ခြင်းကို ရှောလု၏ ဒေါသဖြစ်စေရန် ပုံဖော်၍ သတင်းပေးခဲ့သည်။ ငရဲ၏ မီးတောက်နှင့်တူသော ထိုဆိုးညစ်သော လျှာမှထွက်သော စကားများသည် ရှောလု၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အဆိုးရွားဆုံးသော ဒေါသများကို နှိုးဆော်ခဲ့သည်။ သူသည် ရူးသွပ်သော ဒေါသဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်ရမည်ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမိန့်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။ အဟိမလက်သာမက သူ၏ ဖခင်အိမ်ထောင်စုဝင်ဖြစ်သော "ပိတ်ချောဧဖုဒ်ကို ဝတ်သောသူ ရှစ်ဆယ့်ငါးယောက်" ကို မင်းကြီး၏ အမိန့်ဖြင့် ဒေါဂက သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

He affrmed to his counselors that a conspiracy had been formed
against him, and with the offer of rich gifts and positions of honor
he bribed them to reveal who among his people had befriended
David. Doeg the Edomite turned informer. Moved by ambition
and avarice, and by hatred of the priest, who had reproved his sins,
Doeg reported David’s visit to Ahimelech, representing the matter
in such a light as to kindle Saul’s anger against the man of God. The
words of that mischievous tongue, set on fre of hell, stirred up the
worst passions in Saul’s heart. Maddened with rage, he declared
that the whole family of the priest should perish. And the terrible
decree was executed. Not only Ahimelech, but the members of his
father’s house—“four-score and fve persons that did wear a linen
ephod”—were slain at the king’s command, by the murderous hand
of Doeg.

"ယဇ်ပုရောဟိတ်မြို့ဖြစ်သော နောဗမြို့၌ ရှိသော ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ သူငယ်၊ နို့စို့ကလေးမှစ၍ နွား၊ မြည်း၊ သိုးတို့ကိုလည်း ဓားဖြင့် သတ်လေ၏။" ဤအမှုသည် ရှောလုက စာတန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သောအမှု ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်က အာမလက်လူတို့၏ အပြစ်သည် ပြည့်စုံပြီဟု မိန့်တော်မူ၍ သူတို့ကို လုံးလုံးဖျက်ဆီးရန် အမိန့်ပေးခဲ့စဉ်တွင်၊ သူသည် ထိုဖျက်ဆီးရမည့်အရာများကို ချမ်းသာပေးရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကို ကရုဏာရှိသည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ဘုရားသခင်၏ အမိန့်မရှိဘဲ စာတန်၏ လမ်းပြမှုအောက်တွင် ထာဝရဘုရား၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို သတ်ဖြတ်ပြီး နောဗမြို့သားများကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ လမ်းပြမှုကို ငြင်းပယ်သော လူသား၏ စိတ်နှလုံးသည် ဤမျှလောက်အထိ ဆိုးညစ်နိုင်ပေသည်။

“And Nob, the city of the priests, smote he with the edge of the
sword, both men and women, children and sucklings, and oxen, and
asses, and sheep.” This is what Saul could do under the control of
Satan. When God had said that the iniquity of the Amalekites was
full, and had commanded him to destroy them utterly, he thought
himself too compassionate to execute the divine sentence, and he
spared that which was devoted to destruction; but now, without a
command from God, under the guidance of Satan, he could slay the
priests of the Lord and bring ruin upon the inhabitants of Nob. Such
is the perversity of the human heart that has refused the guidance of
God.

ဤလုပ်ရပ်သည် ဣသရေလတစ်နိုင်ငံလုံးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူတို့ရွေးချယ်ခဲ့သော မင်းကြီးက ကျူးလွန်ခဲ့သော အဓမ္မမှုဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်ကို မကြောက်ရွံ့သော အခြားနိုင်ငံများ၏ ဘုရင်များ ပြုမူသကဲ့သို့ သူပြုမူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်သည် သူတို့နှင့်အတူရှိသော်လည်း၊ သူတို့ မေးမြန်းတိုင်ပင်ခဲ့သော ယဇ်ပုရောဟိတ်များမှာမူ ဓားဖြင့် အသတ်ခံခဲ့ရသည်။ နောက်ထပ် ဘာများဖြစ်လာဦးမည်နည်း။

This deed flled all Israel with horror. It was the king whom they
had chosen that had committed this outrage, and he had only done
after the manner of the kings of other nations that feared not God.
The ark was with them, but the priests of whom they had inquired
were slain with the sword. What would come next?