အခန်း ၆၈—ဇိကလတ်မြို့တွင်နန်းထိုင်သည့်ဒါဝိဒ်

အခန်း ၆၈—ဇိကလတ်မြို့တွင်နန်းထိုင်သည့်ဒါဝိဒ်

Chapter 68—David at Ziklag

ဤအခန်းသည် ၁ ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်း အခန်းကြီး ၂၉၊ ၃၀ နှင့် ၂ ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်း အခန်းကြီး ၁ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on 1 Samuel 29; 30; 2 Samuel 1.

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူတို့သည် ဖိလိတ္တိလူတို့နှင့်အတူ စစ်မြေပြင်သို့ ချီတက်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ရှောလုနှင့် ဖိလိတ္တိလူတို့၏ တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ခြင်းမရှိခဲ့ကြပေ။ စစ်တပ်နှစ်ခု တိုက်ပွဲစရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ယေရှဲ၏သားသည် အလွန်ခက်ခဲသော အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သူသည် ဖိလိတ္တိလူတို့ဘက်မှ တိုက်ခိုက်ပေးရန် မျှော်လင့်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူသည် တိုက်ပွဲအတွင်း မိမိ၏တာဝန်ကျရာနေရာကို စွန့်ခွာပြီး စစ်မြေပြင်မှ ဆုတ်ခွာသွားပါက၊ သူရဲဘောကြောင်သူဟု အမည်တွင်မည့်အပြင် မိမိကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပြီး ယုံကြည်အားကိုးခဲ့သော အာခိတ်မင်းအပေါ် ကျေးဇူးကန်းသူနှင့် သစ္စာဖောက်သူလည်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် သူ၏အမည်ကို အရှက်တကွဲဖြစ်စေမည်ဖြစ်ပြီး ရှောလုထက် ပို၍ကြောက်စရာကောင်းသော ရန်သူများ၏ အမျက်ဒေါသကို ခံရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် ဣသရေလလူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ခဏတာမျှပင် သဘောမတူနိုင်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူသည် ထိုသို့ပြုခဲ့ပါက၊ မိမိနိုင်ငံအပေါ် သစ္စာဖောက်သူ၊ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးတို့၏ ရန်သူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် ဣသရေလရာဇပလ္လင်သို့ တက်လှမ်းမည့် သူ၏လမ်းကို ထာဝစဉ် ပိတ်ဆို့သွားစေမည်ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ တိုက်ပွဲတွင် ရှောလုအသတ်ခံရပါက ထိုသေဆုံးမှုအတွက် ဒါဝိဒ်တွင် တာဝန်ရှိသည်ဟု စွပ်စွဲခံရပေလိမ့်မည်။

David and his men had not taken part in the battle between Saul
and the Philistines, though they had marched with the Philistines to
the feld of conflict. As the two armies prepared to join battle the
son of Jesse found himself in a situation of great perplexity. It was
expected that he would fght for the Philistines. Should he in the
engagement quit the post assigned him and retire from the feld, he
would not only brand himself with cowardice, but with ingratitude
and treachery to Achish, who had protected him and confded in
him. Such an act would cover his name with infamy, and would
expose him to the wrath of enemies more to be feared than Saul. Yet
he could not for a moment consent to fght against Israel. Should
he do this, he would become a traitor to his country—the enemy of
God and of His people. It would forever bar his way to the throne of
Israel; and should Saul be slain in the engagement, his death would
be charged upon David.

ဒါဝိဒ်သည် မိမိလမ်းမှားသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။ ယေဟောဝါ၏ ရန်သူများ၊ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတို့၏ ရန်သူများနှင့်အတူ ခိုလှုံနေထိုင်ခြင်းထက် ဘုရားသခင်၏ တောင်ပေါ်ခံတပ်များတွင် ခိုလှုံခဲ့ခြင်းက ပို၍ကောင်းပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ကရုဏာတော်ကြီးမားလှသဖြင့် မိမိ၏အစေခံသည် ဒုက္ခနှင့် အကျပ်အတည်းဆိုက်နေချိန်တွင် သူ့ဘာသာသူ ပစ်ထားခြင်းဖြင့် ထိုအမှားအတွက် အပြစ်ပေးတော်မမူခဲ့ပါ။ အကြောင်းမှာ ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော်ကို အားကိုးရာတွင် အားနည်းသွားပြီး ဖြောင့်မတ်သောလမ်းမှ သွေဖည်သွားခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏နှလုံးသားသည် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ စာတန်နှင့် သူ၏တပ်များသည် ဘုရားသခင်ကို စွန့်ခွာသွားသော ရှင်ဘုရင်အား တိုက်ခိုက်ရန် ဘုရားသခင်၏ရန်သူများကို ကူညီစီစဉ်ပေးနေချိန်တွင်၊ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်များသည် ဒါဝိဒ်ကျရောက်နေသော ဘေးအန္တရာယ်မှ ကယ်တင်ရန် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ ကောင်းကင်တမန်များသည် ဖိလိတ္တိမင်းညီမင်းသားတို့၏ စိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးသဖြင့် ၎င်းတို့က တိုက်ပွဲတွင် ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏စစ်တပ် ပါဝင်မှုကို ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည်။

David was caused to feel that he had missed his path. Far better
would it have been for him to fnd refuge in God’s strong fortresses
of the mountains than with the avowed enemies of Jehovah and His
people. But the Lord in His great mercy did not punish this error of
His servant by leaving him to himself in his distress and perplexity;
for though David, losing his grasp on divine power, had faltered
and turned aside from the path of strict integrity, it was still the
purpose of his heart to be true to God. While Satan and his host were
busy helping the adversaries of God and of Israel to plan against a
king who had forsaken God, the angels of the Lord were working
to deliver David from the peril into which he had fallen. Heavenly
messengers moved upon the Philistine princes to protest against the
presence of David and his force with the army in the approaching
conflict.

“ဒီဟေဗြဲလူတွေ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ” ဟု ဖိလိတ္တိအရှင်များက အာခိတ်မင်းကို ဝိုင်းအုံမေးမြန်းကြသည်။ အာခိတ်မင်းသည် မိမိ၏ အရေးကြီးသော မဟာမိတ်ကို လက်လွှတ်မခံလိုသဖြင့် “ဒါဟာ ဣသရေလရှင်ဘုရင် ရှောလုရဲ့ အစေခံ ဒါဝိဒ် မဟုတ်လား။ သူ ငါ့ဆီ ရောက်လာတဲ့နေ့ကစပြီး ဒီနေ့အထိ သူ့မှာ အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာ ငါမတွေ့မိဘူး” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

[691] “What do these Hebrews here?” cried the Philistine lords, press-
630
David at Ziklag 631
ing about Achish. The latter, unwilling to part with so important
an ally, answered, “Is not this David, the servant of Saul the king
of Israel, which hath been with me these days, or these years, and I
have found no fault in him since he fell unto me unto this day?”

သို့သော် မင်းညီမင်းသားတို့က စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် “ဒီလူကို သူ့နေရာကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပါ။ သူဟာ ငါတို့နဲ့အတူ စစ်မြေပြင်ကို မလိုက်ပါစေနဲ့။ တိုက်ပွဲထဲမှာ သူက ငါတို့ရဲ့ ရန်သူ ပြန်ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ သူဟာ သူ့သခင်နဲ့ ပြန်ပြီး သင့်မြတ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါတို့လူတွေရဲ့ ခေါင်းတွေကို ဖြတ်ပြီး လုပ်မှာမဟုတ်လား။ ‘ရှောလုသတ်တာ အထောင်ထောင်၊ ဒါဝိဒ်သတ်တာ အသောင်းသောင်း’ လို့ ကခုန်သီဆိုခဲ့ကြတဲ့ ဒါဝိဒ်ဆိုတာ ဒါပဲ မဟုတ်လား” ဟု ဇွတ်အတင်း တောင်းဆိုကြသည်။ သူတို့၏ ကျော်ကြားသော သူရဲကောင်းကြီး (ဂေါလျတ်) ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့မှုနှင့် ထိုစဉ်က ဣသရေလတို့ အောင်ပွဲခံခဲ့မှုကို ဖိလိတ္တိအရှင်များ မမေ့နိုင်သေးပေ။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏လူမျိုးကို ပြန်တိုက်မည်ဟု သူတို့မယုံကြည်ကြဘဲ၊ တိုက်ပွဲအရှိန်တက်နေချိန်တွင် သူသည် မိမိလူမျိုးဘက်သို့ ကူးသွားပါက ရှောလု၏ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးထက်ပင် ဖိလိတ္တိလူတို့ကို ပို၍ အန္တရာယ်ပေးနိုင်သည်ဟု ယူဆကြသည်။

But the princes angrily persisted in their demand: “Make this
fellow return, that he may go again to his place which thou hast
appointed him, and let him not go down with us to battle, lest in the
battle he be an adversary to us: for wherewith should he reconcile
himself unto his master? should it not be with the heads of these
men? Is not this David, of whom they sang one to another in dances,
saying, Saul slew his thousands, and David his ten thousands?” The
slaughter of their famed champion and the triumph of Israel upon
that occasion were still fresh in the memory of the Philistine lords.

They did not believe that David would fght against his own people;
and should he, in the heat of battle, take sides with them, he could
inflict greater harm on the Philistines than would the whole of Saul’s
army.

ထို့ကြောင့် အာခိတ်မင်းသည် လက်လျှော့လိုက်ရပြီး ဒါဝိဒ်ကို ခေါ်၍ “အသက်ရှင်တော်မူသော ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်ကို တိုင်တည်၍ ပြောပါရစေ။ သင်သည် ဖြောင့်မတ်သူ ဖြစ်ပါသည်။ သင် ငါနှင့်အတူ စစ်တပ်ထဲတွင် လိုက်ပါနေထိုင်ခြင်းကို ငါနှစ်သက်သည်။ သင် ငါ့ထံသို့ ရောက်လာသည့်နေ့မှစ၍ ယနေ့တိုင် သင့်တွင် အပြစ်တစ်ခုမျှ ငါမတွေ့မိပါ။ သို့သော် မင်းညီမင်းသားတို့က သင့်ကို မနှစ်သက်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ဖိလိတ္တိမင်းတို့ကို စိတ်မဆိုးစေရန် ယခုပင် ငြိမ်သက်စွာ ပြန်သွားပါတော့” ဟု ဆိုလေသည်။

Thus Achish was forced to yield, and calling David, said unto
him, “Surely as Jehovah liveth, thou hast been upright, and thy going
out and thy coming in with me in the host is good in my sight: for
I have not found evil in thee since the day of thy coming unto me
unto this day. Nevertheless the lords favor thee not. Wherefore
now return, and go in peace, that thou displease not the lords of the
Philistines.”

ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ ခံစားချက်အစစ်အမှန်ကို မသိစေရန် “ကျွန်တော်မျိုး ဘာလုပ်မိလို့လဲ။ ကျွန်တော်မျိုး မင်းကြီးထံ ရောက်လာတဲ့နေ့ကစပြီး ဒီနေ့အထိ ကျွန်တော်မျိုးမှာ ဘာအပြစ်တွေ့လို့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရန်သူတွေကို သွားပြီး မတိုက်ရတာလဲ” ဟု ဟန်ဆောင်မေးမြန်းခဲ့သည်။

David, fearing to betray his real feelings, answered, “But what
have I done? and what hast thou found in thy servant so long as I
have been with thee unto this day, that I may not go fght against the
enemies of my lord the king?”

အာခိတ်မင်း၏ တုံ့ပြန်မှုက ဒါဝိဒ်ကို အရှက်ရစေပြီး နောင်တရစေခဲ့ပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ မိမိသည် ဘုရားသခင်၏ အစေခံတစ်ဦးဖြစ်ပါလျက် မည်မျှအထိ လိမ်လည်လှည့်ဖြားခဲ့သည်ကို သတိရသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ “သင်သည် ငါ့ရှေ့၌ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်ကဲ့သို့ ကောင်းမြတ်သည်ကို ငါသိ၏။ သို့သော် ဖိလိတ္တိမင်းညီမင်းသားတို့က သင်သည် ငါတို့နှင့်အတူ စစ်တိုက်မလိုက်ရဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် မနက်စောစော အလင်းရောင်ရသည်နှင့် သင်၏လူတို့နှင့်အတူ ပြန်သွားကြပါ” ဟု ရှင်ဘုရင်က ဆိုသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဒါဝိဒ် ငြိတွယ်နေသော ကျော့ကွင်းသည် ပြတ်တောက်သွားပြီး သူသည် လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။

The reply of Achish must have sent a thrill of shame and remorse
through David’s heart, as he thought how unworthy of a servant
of Jehovah were the deceptions to which he had stooped. “I know
that thou art good in my sight, as an angel of God,” said the king:
“notwithstanding, the princes of the Philistines have said, He shall
not go up with us to the battle. Wherefore now rise up early in the
morning with thy master’s servants that are come with thee: and as
soon as ye be up early in the morning, and have light, depart.” Thus
the snare in which David had become entangled was broken, and he
was set free.
632 Patriarchs and Prophets

သုံးရက်ကြာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူ ၆၀၀ (ခြောက်ရာ) တို့သည် ဖိလိတ္တိပြည်ရှိ ၎င်းတို့၏နေအိမ်ဖြစ်သော ဇိကလတ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သို့သော် မြင်ကွင်းမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အာမလက်လူတို့သည် ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏တပ်ဖွဲ့များ မရှိခိုက်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဒါဝိဒ်က သူတို့နယ်မြေကို ကျူးကျော်ခဲ့မှုအတွက် လက်စားချေခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မြို့ကို အစောင့်အရှောက်မရှိခိုက်တွင် ဝင်ရောက်စီးနင်းပြီး ပစ္စည်းများကို လုယက်ကာ မြို့ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် မိန်းမများနှင့် ကလေးသူငယ်များအားလုံးကို သုံ့ပန်းအဖြစ် ဖမ်းဆီးပြီး လုယက်ရရှိသော ပစ္စည်းများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

[692] After three days’ travel David and his band of six hundred men
reached Ziklag, their Philistine home. But a scene of desolation met
their view. The Amalekites, taking advantage of David’s absence,
with his force, had avenged themselves for his incursions into their
territory. They had surprised the city while it was left unguarded,
and having sacked and burned it, had departed, taking all the women
and children as captives, with much spoil.

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူတို့သည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်လျက် မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အပျက်အစီးများကို ခဏတာ ဆွံ့အစွာ ငေးကြည့်နေမိကြသည်။ ထို့နောက် မိမိတို့၏ ဆုံးရှုံးမှုကြီးမားပုံကို သတိပြုမိလာသောအခါ ထိုစစ်ပြန်သူရဲကောင်းကြီးများသည် “မငိုနိုင်တော့သည်အထိ အသံကုန်လွှင့်၍ ငိုကြွေးကြလေသည်”။

Dumb with horror and amazement, David and his men for a
little time gazed in silence upon the blackened and smoldering ruins.
Then as a sense of their terrible desolation burst upon them, those
battle-scarred warriors “lifted up their voice and wept, until they had
no more power to weep.”

ဒါဝိဒ်သည် ဖိလိတ္တိလူတို့ထံတွင် ခိုလှုံခဲ့သည့် ယုံကြည်ခြင်းအားနည်းမှုအတွက် ဤနေရာတွင် ထပ်မံ၍ ဆုံးမပဲ့ပြင်ခြင်း ခံရပြန်သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးတို့၏ ရန်သူများအကြားတွင် လုံခြုံမှု မည်မျှရှိသည်ကို သူမျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဒါဝိဒ်၏ နောက်လိုက်များသည် ဤကပ်ဆိုးကြီး၏ လက်သည်မှာ ဒါဝိဒ်ဖြစ်သည်ဟု စွပ်စွဲလာကြသည်။ သူသည် အာမလက်လူတို့ကို အရင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သဖြင့် သူတို့၏ လက်စားချေမှုကို နှိုးဆွခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ရန်သူများအလယ်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်အမင်း ယုံကြည်စိတ်ချကာ မြို့ကို အစောင့်အရှောက်မရှိဘဲ ထားခဲ့မိသည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် ဒေါသကြောင့် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေကြသော သူ၏စစ်သည်များသည် အစွန်းရောက်သော အပြုအမူများကို ပြုလုပ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီး၊ မိမိတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကိုပင် ခဲနှင့်ပေါက်သတ်ရန် ခြိမ်းခြောက်လာကြသည်။

Here again David was chastened for the lack of faith that had
led him to place himself among the Philistines. He had opportunity
to see how much safety could be found among the foes of God and
His people. David’s followers turned upon him as the cause of their
calamities. He had provoked the vengeance of the Amalekites by
his attack upon them; yet, too confdent of security in the midst of
his enemies, he had left the city unguarded. Maddened with grief
and rage, his soldiers were now ready for any desperate measures,
and they threatened even to stone their leader.

ဒါဝိဒ်သည် လူသားတို့၏ အကူအညီအားလုံးမှ ပြတ်တောက်သွားပုံရသည်။ လောကတွင် သူတန်ဖိုးထားသမျှ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီ။ ရှောလုက သူ့ကို နိုင်ငံမှ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်၊ ဖိလိတ္တိလူတို့က သူ့ကို စစ်တပ်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်၊ အာမလက်လူတို့က သူ၏မြို့ကို လုယက်ဖျက်ဆီးခဲ့သည်၊ သူ၏ ဇနီးမယားနှင့် သားသမီးများမှာ သုံ့ပန်းအဖြစ် ဖမ်းဆီးခံရသည်၊ သူ၏ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများကပင် သူ့ကို ဆန့်ကျင်ပြီး သတ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်နေကြသည်။ ဤသို့သော အလွန်အမင်း ခက်ခဲကျပ်တည်းသည့် အချိန်တွင် ဒါဝိဒ်သည် ဤနာကျင်စရာ အခြေအနေများကိုသာ စဉ်းစားမနေဘဲ ဘုရားသခင်၏ အကူအညီကို အပူတပြင်း ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူသည် “မိမိ၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို အမှီပြု၍ အားယူလေ၏”။ သူသည် မိမိ၏ အတိတ်ဘဝ အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို မည်သည့်နေရာတွင် စွန့်ပစ်ခဲ့ဖူးသနည်း။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော် သက်သေအထောက်အထားများကို ပြန်လည်အောက်မေ့ခြင်းဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်သည် လန်းဆန်းလာခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်၏ နောက်လိုက်များသည် မကျေနပ်မှုနှင့် စိတ်မရှည်မှုများကြောင့် သူတို့၏ ဒုက္ခကို နှစ်ဆတိုးစေခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ လူဖြစ်သော ဒါဝိဒ်မှာမူ ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းစရာ အကြောင်းရှိသော်လည်း ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့သည်။ “ငါသည် ကြောက်ရွံ့သောအခါ ကိုယ်တော်ကို ကိုးစားပါမည်” (ဆာလံ ၅၆:၃) ဟူသည်မှာ သူ၏ နှလုံးသားမှ ထွက်ပေါ်လာသော စကားဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်မှာ ထိုအခက်အခဲမှ ထွက်ပေါက်ကို မမြင်နိုင်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် မြင်တော်မူပြီး သူဘာလုပ်ရမည်ကို သွန်သင်ပေးတော်မူမည်ဖြစ်သည်။

David seemed to be cut off from every human support. All that
he held dear on earth had been swept from him. Saul had driven him
from his country; the Philistines had driven him from the camp; the
Amalekites had plundered his city; his wives and children had been
made prisoners; and his own familiar friends had banded against him,
and threatened him even with death. In this hour of utmost extremity
David, instead of permitting his mind to dwell upon these painful
circumstances, looked earnestly to God for help. He “encouraged
himself in the Lord.” He reviewed his past eventful life. Wherein
had the Lord ever forsaken him? His soul was refreshed in recalling
the many evidences of God’s favor. The followers of David, by their
discontent and impatience, made their affliction doubly grievous; but
the man of God, having even greater cause for grief, bore himself
with fortitude. “What time I am afraid, I will trust in Thee” (Psalm
[693] 56:3), was the language of his heart. Though he himself could not
discern a way out of the diffculty, God could see it, and would teach
him what to do.
David at Ziklag 633

ယဇ်ပုရောဟိတ် အဟိမလက်၏သား အဗျာသာကို ခေါ်ခိုင်းပြီး “ဒါဝိဒ်သည် ထာဝရဘုရားအား မေးမြန်းသည်မှာ၊ ကျွန်တော်မျိုးသည် ထိုသူခိုးတပ်နောက်သို့ လိုက်ရပါမည်လော။ သူတို့ကို မှီပါမည်လော” ဟု မေးမြန်းသည်။ အဖြေမှာ “လိုက်လော့။ သင်သည် သူတို့ကို ဧကန်အမှန် မှီလိမ့်မည်။ ဆုံးရှုံးသမျှကိုလည်း မပျက်မကွက် ပြန်ရလိမ့်မည်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၃၀:၈)။

Sending for Abiathar the priest, the son of Ahimelech, “David
inquired of the Lord, saying, If I pursue after this troop, shall I
overtake them?” The answer was, “Pursue: for thou shalt surely
overtake them, and shalt without fail recover all.” 1 Samuel 30:8,
R.V.

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် ဒေါသလှိုင်းများ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏စစ်သည်များသည် ထွက်ပြေးသွားသော ရန်သူနောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်လံတိုက်ခိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ချီတက်ခဲ့ကြသဖြင့် ဂါဇမြို့အနီး မြေထဲပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်သော ဗေသောချောင်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ လူ ၂၀၀ (နှစ်ရာ) မှာ အလွန်အမင်း နွမ်းနယ်လွန်းသဖြင့် ရှေ့ဆက်မလိုက်နိုင်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်သည် ကျန်ရှိသော လူ ၄၀၀ (လေးရာ) နှင့်အတူ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်ခဲ့သည်။

At these words the tumult of grief and passion ceased. David
and his soldiers at once set out in pursuit of their fleeing foe. So
rapid was their march, that upon reaching the brook Besor, which
empties near Gaza into the Mediterranean Sea, two hundred of the
band were compelled by exhaustion to remain behind. But David
with the remaining four hundred pressed forward, nothing daunted.

ရှေ့သို့ ဆက်သွားကြရာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ဆာလောင်မှုကြောင့် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော အီဂျစ်ကျွန်တစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ သူသည် အစာနှင့် ရေကို ရရှိသောအခါ ပြန်လည်အားရှိလာပြီး၊ သူ့ကို ကျူးကျော်သူ အာမလက်လူ အရှင်သခင်က သေရန် ပစ်ထားခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ သူသည် လုယက်ဖျက်ဆီးခဲ့သော အကြောင်းများကို ပြောပြခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို မသတ်ရန် သို့မဟုတ် သူ၏အရှင်သခင်ထံ ပြန်မအပ်ရန် ကတိတောင်းခံပြီးနောက် ဒါဝိဒ်၏ တပ်ဖွဲ့ကို ရန်သူများရှိရာ စခန်းသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

Advancing, they came upon an Egyptian slave apparently about
to perish from weariness and hunger. Upon receiving food and drink,
however, he revived, and they learned that he had been left to die
by his cruel master, an Amalekite belonging to the invading force.

ရန်သူတို့၏ စခန်းကို မြင်ရသောအခါ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ ကျင်းပနေသည့် မြင်ကွင်းကို တွေ့ရသည်။ အောင်ပွဲခံလာသော ရန်သူတပ်သည် ပျော်ပွဲကြီး ကျင်းပနေကြသည်။ “သူတို့သည် ဖိလိတ္တိပြည်နှင့် ယုဒပြည်မှ လုယက်ယူဆောင်လာသော များပြားလှသော ပစ္စည်းများကြောင့် မြေပြင်အနှံ့တွင် စားသောက်ကခုန်လျက် ရှိကြသည်”။ ဒါဝိဒ်သည် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး လိုက်လံတိုက်ခိုက်သူတို့သည် ရန်သူတို့အပေါ်သို့ အပြင်းအထန် စီးနင်းတိုက်ခိုက်ကြသည်။ အာမလက်လူတို့သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး ကစဉ်ကလျား ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ တိုက်ပွဲသည် တစ်ညလုံးနှင့် နောက်တစ်နေ့လုံးအထိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ရန်သူတပ်တစ်ခုလုံးနီးပါး သေဆုံးခဲ့သည်။ ကုလားအုတ်စီး၍ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသော လူ ၄၀၀ (လေးရာ) သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော် ပြည့်စုံခဲ့သည်။ “အာမလက်လူတို့ ယူသွားသမျှကို ဒါဝိဒ်သည် ပြန်၍ရလေ၏။ မိမိမယားနှစ်ယောက်ကိုလည်း ကယ်လွှတ်လေ၏။ အကြီးအငယ်၊ သားသမီး၊ လုယက်ယူသွားသော ပစ္စည်းမှစ၍ ဒါဝိဒ်သည် အားလုံးကို ပြန်၍ရလေ၏။”

He told the story of the raid and pillage; and then, having exacted
a promise that he should not be slain or delivered to his master, he
consented to lead David’s company to the camp of their enemies.
As they came in sight of the encampment a scene of revelry met
their gaze. The victorious host were holding high festival. “They
were spread abroad upon all the earth, eating and drinking, and
dancing, because of all the great spoil that they had taken out of the
land of the Philistines, and out of the land of Judah.” An immediate
attack was ordered, and the pursuers rushed fercely upon their prey.

ဒါဝိဒ်သည် အာမလက်နယ်မြေကို ကျူးကျော်စဉ်က သူ၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော ဒေသခံအားလုံးကို ဓားဖြင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ တားဆီးသော တန်ဖိုးတော်သာ မရှိပါက အာမလက်လူတို့သည်လည်း ဇိကလတ်မြို့သားများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် လက်စားချေကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် သုံ့ပန်းများကို အိမ်သို့ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းဖြင့် အောင်ပွဲကို ပိုမိုခမ်းနားစေရန်နှင့် နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်အဖြစ် ရောင်းစားရန် ရည်ရွယ်ကာ မသတ်ဘဲ ချန်ထားခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် ၎င်းတို့သည် မသိလိုက်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့ပြီး၊ သုံ့ပန်းများကို အနာအဆာမရှိစေဘဲ ၎င်းတို့၏ ခင်ပွန်းများနှင့် ဖခင်များထံ ပြန်လည်အပ်နှံနိုင်စေခဲ့သည်။

The Amalekites were surprised and thrown into confusion. The
battle was continued all that night and the following day, until nearly
the entire host was slain. Only a band of four hundred men, mounted
upon camels, succeeded in making their escape. The word of the
Lord was fulflled. “David recovered all that the Amalekites had
carried away: and David rescued his two wives. And there was
nothing lacking to them, neither small nor great, neither sons nor
daughters, neither spoil, nor anything that they had taken to them:
David recovered all.”
When David had invaded the territory of the Amalekites, he had
put to the sword all the inhabitants that fell into his hands. But for the [694]
restraining power of God the Amalekites would have retaliated by
destroying the people of Ziklag. They decided to spare the captives,
desiring to heighten the honor of the triumph by leading home a
634 Patriarchs and Prophets
large number of prisoners, and intending afterward to sell them as
slaves. Thus, unwittingly, they fulflled God’s purpose, keeping the
prisoners unharmed, to be restored to their husbands and fathers.

လောကီအာဏာအားလုံးသည် အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသည်။ တန်ခိုးအကြီးဆုံး အုပ်ချုပ်သူ၊ အယုတ်မာဆုံးသော ညှဉ်းဆဲသူကိုပင် ကိုယ်တော်က “ဤနေရာအထိသာ လာရမည်၊ ထို့ထက် ပို၍မကျော်ရ” (ယောဘ ၃၈:၁၁) ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်သည် မကောင်းမှုများကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်နေသည်။ ကိုယ်တော်သည် လူသားတို့အကြားတွင် ဖျက်ဆီးရန်မဟုတ်ဘဲ ပြုပြင်ရန်နှင့် စောင့်ရှောက်ရန် အမြဲလုပ်ဆောင်နေတော်မူသည်။

All earthly powers are under the control of the Infnite One. To
the mightiest ruler, to the most cruel oppressor, He says, “Hitherto
shalt thou come, but no further.” Job 38:11. God’s power is constantly exercised to counteract the agencies of evil; He is ever at
work among men, not for their destruction, but for their correction
and preservation.

အောင်ပွဲခံသူများသည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အိမ်ပြန်ခရီးကို စတင်ခဲ့ကြသည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သော သူများထံသို့ ရောက်သောအခါ၊ အတ္တကြီးပြီး စည်းကမ်းမဲ့သော လူအချို့က တိုက်ပွဲတွင် မပါဝင်ခဲ့သောသူများကို တိုက်ရာပါပစ္စည်းများ ခွဲမပေးသင့်ကြောင်း၊ ၎င်းတို့၏ မယားနှင့် သားသမီးများကို ပြန်ရသည်နှင့်ပင် လုံလောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုကြသည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်သည် ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ “ငါ့ညီတို့၊ ထာဝရဘုရား ပေးသနားတော်မူသောအရာကို ထိုသို့မပြုကြနှင့်။... တိုက်ပွဲသို့ သွားသောသူ၏ အစုနှင့် ပစ္စည်းများကို စောင့်နေသောသူ၏ အစုသည် တူညီရမည်။ အညီအမျှ ခွဲဝေရမည်” ဟု ဆိုသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ထိုကိစ္စကို အဆုံးအဖြတ်ပေးခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် ဣသရေလနိုင်ငံ၌ စစ်ပွဲတွင် တရားဝင် ပါဝင်ပတ်သက်သူတိုင်းသည် တိုက်ပွဲတွင် တိုက်ရိုက်ပါဝင်သူနည်းတူ တိုက်ရာပါပစ္စည်းများကို အညီအမျှ ခွဲဝေရမည်ဟူသော ဥပဒေဖြစ်လာခဲ့သည်။

With great rejoicing the victors took up their homeward march.
Upon reaching their companions who had remained behind, the more
selfsh and unruly of the four hundred urged that those who had had
no part in the battle should not share the spoils; that it was enough
for them to recover each his wife and children. But David would
permit no such arrangement. “Ye shall not do so, my brethren,” he
said, “with that which the Lord hath given us.... As his part is that
goeth down to the battle, so shall his part be that tarrieth by the stuff;
they shall part alike.” Thus the matter was settled, and it afterward
became a statute in Israel that all who were honorably connected
with a military campaign should share the spoils equally with those
who engaged in actual combat.

ဇိကလတ်မြို့မှ လုယက်ခံရသော ပစ္စည်းအားလုံးကို ပြန်လည်ရရှိသည့်အပြင်၊ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် အာမလက်လူတို့၏ များပြားလှသော သိုးအုပ်၊ နွားအုပ်များကိုလည်း သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို “ဒါဝိဒ်၏ တိုက်ရာပါပစ္စည်း” ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြပြီး၊ ဇိကလတ်မြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ထိုပစ္စည်းများထဲမှ မိမိ၏ ယုဒအနွယ်မှ လူကြီးများထံသို့ လက်ဆောင်များ ပေးပို့ခဲ့သည်။ သူသည် တောင်ပေါ်ခံတပ်များတွင် ခိုလှုံနေထိုင်စဉ်၊ တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ အသက်လု၍ ထွက်ပြေးနေရစဉ်က မိမိနှင့် မိမိ၏နောက်လိုက်များကို ကူညီခဲ့သူတိုင်းကို သတိရကာ လက်ဆောင်များ ဝေငှခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ရရှိခဲ့သော ကြင်နာမှုနှင့် ကိုယ်ချင်းစာမှုများကို ဒါဝိဒ်က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် အသိအမှတ်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Besides recovering all the spoil that had been taken from Ziklag, David and his band had captured extensive flocks and herds
belonging to the Amalekites. These were called “David’s spoil;”
and upon returning to Ziklag, he sent from this spoil presents to
the elders of his own tribe of Judah. In this distribution all those
were remembered who had befriended him and his followers in the
mountain fastnesses, when he had been forced to flee from place to
place for his life. Their kindness and sympathy, so precious to the
hunted fugitive, were thus gratefully acknowledged.

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏စစ်သည်များ ဇိကလတ်မြို့သို့ ပြန်ရောက်သည်မှာ ၃ (သုံး) ရက်မြောက်သောနေ့ ဖြစ်သည်။ ပျက်စီးသွားသော အိမ်များကို ပြန်လည်ပြုပြင်နေစဉ်၊ ၎င်းတို့သည် ဣသရေလနှင့် ဖိလိတ္တိတို့အကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲသတင်းကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေကြသည်။ ရုတ်တရက် သတင်းပို့သူတစ်ဦးသည် “အဝတ်ကို ဆုတ်လျက်၊ ခေါင်းပေါ်တွင် မြေမှုန့်ကို တင်လျက်” မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ့ကို ဒါဝိဒ်ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်လာရာ၊ သူသည် ဒါဝိဒ်ကို တန်ခိုးကြီးသော မင်းသားတစ်ပါးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလျက် ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်လေသည်။ ဒါဝိဒ်က တိုက်ပွဲအခြေအနေကို အပူတပြင်း မေးမြန်းသည်။ ထိုသူက ရှောလု ရှုံးနိမ့်၍ သေဆုံးသွားကြောင်းနှင့် ယောနသန်လည်း သေဆုံးသွားကြောင်း သတင်းပို့သည်။ သို့သော် သူသည် အချက်အလက်များကို ပြောပြရုံသာမကဘဲ ပို၍ လုပ်ကြံပြောဆိုခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိကို ညှဉ်းဆဲခဲ့သော ရှောလုအပေါ် ရန်ငြိုးထားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ပြီး၊ ထိုသူသည် ရှင်ဘုရင်ကို သတ်ခဲ့သူအဖြစ် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ဖော်ကာ ဂုဏ်ပြုခံရရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သူသည် တိုက်ပွဲအတွင်း၌ ဣသရေလရှင်ဘုရင်သည် ဒဏ်ရာရရှိနေပြီး ရန်သူများ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေရစဉ်၊ မိမိအား သတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သဖြင့် မိမိက သတ်လိုက်ရကြောင်း ကြွားဝါပြောဆိုသည်။ သူသည် ရှင်ဘုရင်၏ ခေါင်းပေါ်မှ သရဖူနှင့် လက်မောင်းမှ ရွှေလက်ကောက်များကို ဒါဝိဒ်ထံ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုသတင်းကြောင့် ဒါဝိဒ်သည် ဝမ်းမြောက်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး မိမိအား ဆုလာဘ်များ ချီးမြှင့်လိမ့်မည်ဟု သူက အခိုင်အမာ မျှော်လင့်ထားသည်။

It was the third day since David and his warriors returned to
Ziklag. As they labored to restore their ruined homes, they watched
[695] with anxious hearts for tidings of the battle which they knew must
have been fought between Israel and the Philistines. Suddenly a
messenger entered the town, “with his clothes rent, and earth upon
his head.” He was at once brought to David, before whom he bowed
with reverence, expressing recognition of him as a powerful prince,
whose favor he desired. David eagerly inquired how the battle had
David at Ziklag 635
gone. The fugitive reported Saul’s defeat and death, and the death of
Jonathan. But he went beyond a simple statement of facts. Evidently
supposing that David must cherish enmity toward his relentless
persecutor, the stranger hoped to secure honor to himself as the
slayer of the king. With an air of boasting the man went on to relate
that during the battle he found the monarch of Israel wounded, and
sore pressed by his foes, and that at his own request the messenger
had slain him. The crown from his head and the golden bracelets
from his arm he had brought to David. He confdently expected that
these tidings would be hailed with joy, and that a rich reward would
be his for the part that he had acted.

သို့သော် “ဒါဝိဒ်သည် မိမိအဝတ်ကို ကိုင်၍ ဆုတ်လေ၏။ သူနှင့်အတူရှိသော လူအပေါင်းတို့သည်လည်း ထိုနည်းတူ ပြုကြ၏။ ရှောလုနှင့် သားတော် ယောနသန်အတွက်လည်းကောင်း၊ ထာဝရဘုရား၏ လူမျိုးဖြစ်သော ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ဓားဖြင့် လဲသေကြသောကြောင့်လည်းကောင်း၊ ညဦးတိုင်အောင် ငိုကြွေးမြည်တမ်းလျက် အစာကို မစားဘဲ နေကြလေ၏။”

But “David took hold on his clothes, and rent them; and likewise
all the men that were with him: and they mourned, and wept, and
fasted until even, for Saul, and for Jonathan his son, and for the
people of the Lord, and for the house of Israel; because they were
fallen by the sword.”

ကြောက်မက်ဖွယ် သတင်းကြောင့် ရရှိသော ပထမဆုံး တုန်လှုပ်မှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ၊ ဒါဝိဒ်သည် ထိုသတင်းပေးသူနှင့် သူဝန်ခံခဲ့သော ပြစ်မှုအပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဒါဝိဒ်က “သင်သည် အဘယ်အရပ်က လာသနည်း” ဟု မေးရာ၊ သူက “ကျွန်တော်မျိုးသည် တစ်ပါးအမျိုးသား အာမလက်လူ၏သား ဖြစ်ပါသည်” ဟု ဖြေသည်။ ဒါဝိဒ်ကလည်း “ထာဝရဘုရား ဘိသိက်ပေးတော်မူသောသူကို သတ်အံ့သောငှါ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် လက်ကို ဆန့်ရဲသနည်း” ဟု မေးသည်။ ဒါဝိဒ်သည် ရှောလုကို သတ်ရန် အခွင့်အရေး ၂ (နှစ်) ကြိမ်တိုင်တိုင် ရရှိခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်ဖြင့် ဘိသိက်ပေးခြင်းခံရသော ဣသရေလရှင်ဘုရင်ကို သတ်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအာမလက်လူမှာမူ ဣသရေလရှင်ဘုရင်ကို သတ်ခဲ့ကြောင်း ကြွားဝါရဲခဲ့သည်။ သူသည် သေဒဏ်ထိုက်သော ပြစ်မှုကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြောင်း မိမိဘာသာ ဝန်ခံခဲ့သဖြင့် ပြစ်ဒဏ်ကို ချက်ချင်း စီရင်လိုက်သည်။ ဒါဝိဒ်က “သင့်အပြစ်သည် သင့်ခေါင်းပေါ်သို့ ရောက်ပါစေ။ ‘ထာဝရဘုရား ဘိသိက်ပေးတော်မူသောသူကို ကျွန်တော်မျိုး သတ်ပါပြီ’ ဟု သင့်နှုတ်ကပင် သင့်အပေါ် သက်သေခံလေပြီ” ဟု ဆိုသည်။

The frst shock of the fearful tidings past, David’s thoughts returned to the stranger herald, and the crime of which, according
to his own statement, he was guilty. The chief demanded of the
young man, “Whence art thou?” And he answered, “I am the son of
a stranger, an Amalekite. And David said unto him, How wast thou
not afraid to stretch forth thine hand to destroy the Lord’s anointed?”
Twice David had had Saul in his power; but when urged to slay him,
he had refused to lift his hand against him who had been consecrated
by the command of God to rule over Israel. Yet the Amalekite feared
not to boast that he had slain the king of Israel. He had accused
himself of a crime worthy of death, and the penalty was inflicted at
once. David said, “Thy blood be upon thy head; for thy mouth hath
testifed against thee, saying, I have slain the Lord’s anointed.”

ရှောလု သေဆုံးမှုအတွက် ဒါဝိဒ်၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုမှာ စစ်မှန်ပြီး နက်ရှိုင်းလှသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ မြင့်မြတ်သော စိတ်ထားကို ဖော်ပြနေသည်။ သူသည် ရန်သူ၏ ကျဆုံးမှုအပေါ် မဝမ်းမြောက်ခဲ့ပေ။ ဣသရေလ ရာဇပလ္လင်သို့ တက်လှမ်းရန် ပိတ်ဆို့နေသော အတားအဆီးမှာ ဖယ်ရှားခံရပြီဖြစ်သော်လည်း သူ မပျော်ရွှင်ခဲ့ပါ။ သေခြင်းတရားသည် ရှောလု၏ သံသယစိတ်နှင့် ရက်စက်မှုများကို ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ သူ၏ သမိုင်းတွင် မြင့်မြတ်ပြီး မင်းကောင်းမင်းမြတ် ဆန်ခဲ့သည်များကိုသာ သတိရတော့သည်။ ရှောလု၏ အမည်သည် စစ်မှန်ပြီး အတ္တကင်းသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ယောနသန်၏ အမည်နှင့်အတူ တွဲလျက် ရှိနေခဲ့သည်။

David’s grief at the death of Saul was sincere and deep, evincing
the generosity of a noble nature. He did not exult in the fall of his
enemy. The obstacle that had barred his access to the throne of Israel [696]
was removed, but at this he did not rejoice. Death had obliterated
the remembrance of Saul’s distrust and cruelty, and now nothing in
his history was thought of but that which was noble and kingly. The
name of Saul was linked with that of Jonathan, whose friendship
had been so true and so unselfsh.
636 Patriarchs and Prophets

ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ နှလုံးသားထဲမှ ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်သီဆိုခဲ့သော သီချင်းသည် သူ၏လူမျိုးအတွက်လည်းကောင်း၊ နောင်လာနောက်သား ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးများအတွက်လည်းကောင်း ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

The song in which David gave utterance to the feelings of his
heart became a treasure to his nation, and to the people of God in all
subsequent ages:

“အို ဣသရေလ၊ သင်၏ဘုန်းအသရေသည် တောင်ပေါ်မှာ အသတ်ခံရလေပြီ။ ခွန်အားကြီးသောသူတို့သည် လဲကြလေပြီတကား။

“Thy glory, O Israel, is slain upon thy high places!
How are the mighty fallen!

ဂါသမြို့၌ ထိုသတင်းကို မပြောကြနှင့်။ အရှကေလုန်မြို့လမ်းမတို့၌ မကြေညာကြနှင့်။ သို့မဟုတ်လျှင် ဖိလိတ္တိမိန်းမတို့သည် ဝမ်းမြောက်ကြလိမ့်မည်။ အရေဖျားလှီးခြင်းကို မခံသောသူတို့၏ သမီးတို့သည် အောင်ပွဲခံကြလိမ့်မည်။

Tell it not in Gath,
Publish it not in the streets of Ashkelon;
Lest the daughters of the Philistines rejoice,
Lest the daughters of the uncircumcised triumph.

အို ဂိလဗောတောင်တို့၊ သင်တို့အပေါ်မှာ နှင်းမကျပါစေနှင့်၊ မိုးမရွာပါစေနှင့်။ ပူဇော်သက္ကာပြုရာ လယ်ကွင်းများလည်း မရှိပါစေနှင့်။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုအရပ်၌ ခွန်အားကြီးသောသူတို့၏ ဒိုင်းလွှားကို စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် စွန့်ပစ်ခဲ့လေပြီ။ ရှောလု၏ ဒိုင်းလွှားသည် ဆီနှင့် ဘိသိက်မပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်လေပြီ။ ...

Ye mountains of Gilboa, Let there be no dew nor rain upon you,
neither felds of
offerings:
For there the shield of the mighty was vilely cast away,

ရှောလုနှင့် ယောနသန်တို့သည် အသက်ရှင်စဉ်အခါ ချစ်ခင်ဖွယ်သောသူ၊ နှစ်သက်ဖွယ်သောသူ ဖြစ်ကြ၏။ သေသောအခါ၌လည်း မကွဲမကွာ ရှိကြ၏။ သူတို့သည် ရွှေလင်းတထက် မြန်ကြ၏။ ခြင်္သေ့ထက်လည်း ခွန်အားကြီးကြ၏။

The shield of Saul as of one not anointed with oil....
Saul and Jonathan were lovely and pleasant in their lives,
And in their death they were not divided;
They were swifter than eagles,
They were stronger than lions.

အို ဣသရေလသမီးတို့၊ ရှောလုအတွက် ငိုကြွေးကြလော့။ သူသည် သင်တို့ကို နီမောင်းသောအဝတ်နှင့် တင့်တယ်စွာ ဝတ်ဆင်ပေးခဲ့၏။ သင်တို့၏ အဝတ်တန်ဆာကို ရွှေဖြင့် တန်ဆာဆင်ပေးခဲ့၏။

Ye daughters of Israel, weep over Saul,
Who clothed you in scarlet delicately,
Who put ornaments of gold upon your apparel.

တိုက်ပွဲအလယ်၌ ခွန်အားကြီးသောသူတို့သည် လဲကြလေပြီတကား။ ယောနသန်သည် သင်၏တောင်ပေါ်မှာ အသတ်ခံရလေပြီ။

How are the mighty fallen in the midst of the battle!
Jonathan is slain upon thy high places.

ငါ့ညီ ယောနသန်၊ သင့်အတွက် ငါနှလုံးမသာရှိလှ၏။ သင်သည် ငါ့အပေါ်မှာ အလွန်ကြင်နာလှ၏။ သင့်မေတ္တာသည် ထူးဆန်းလှ၏။ မိန်းမတို့၏ မေတ္တာထက်ပင် သာ၍ကြီးမြတ်လှ၏။

I am distressed for thee, my brother Jonathan:
Very pleasant hast thou been unto me:
Thy love to me was wonderful,
Passing the love of women.

ခွန်အားကြီးသောသူတို့သည် လဲကြလေပြီတကား။ စစ်လက်နက်တို့သည်လည်း ပျက်စီးကြလေပြီတကား။” (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၁:၁၉-၂၇)။

How are the mighty fallen,
And the weapons of war perished!”
2 Samuel 1:19-27, R.V.