Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်း ၃၇—ဗာဗုလုန်သို့ သုံ့ပန်းအဖြစ် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခံရခြင်း

ဇေဒကိမင်း နန်းစံ (၉) နှစ်မြောက်တွင် “ဗာဗုလုန်မင်းကြီး နေဗုခဒ်နေဇာသည် မိမိဗိုလ်ခြေအပေါင်းတို့နှင့်တကွ ယေရုရှလင်မြို့သို့ စစ်ချီလာ၍” မြို့ကို ဝိုင်းရံထားလေသည်။ ၄ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၅:၁။

ယုဒပြည်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားကိုယ်တော်တိုင်က ယေဇကျေလမှတစ်ဆင့် “ကြည့်ရှုလော့၊ ငါသည် သင်၏ရန်သူဖြစ်၏” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ “ငါထာဝရဘုရားသည် ငါ၏ထားကို အိမ်ထဲက ထုတ်ပြီ။ ... နောက်တစ်ဖန် အိမ်ထဲသို့ မဝင်ရ။ ... လူတိုင်း စိတ်ပျက်လိမ့်မည်။ လက်ရှိသမျှတို့သည် အားလျော့ကြလိမ့်မည်။ ခပ်သိမ်းသော စိတ်နှလုံးတို့သည် မိန်းမောတွေဝေကြလိမ့်မည်။ ဒူးရှိသမျှတို့သည် ရေကဲ့သို့ အားနည်းကြလိမ့်မည်။” “ငါသည် ငါ၏အမျက်ဒေါသကို သင့်အပေါ်၌ သွန်းလောင်းမည်။ ငါ့အမျက်မီးကို သင့်အပေါ်၌ မှုတ်မည်။ ရက်စက်တတ်သောသူ၊ ဖျက်ဆီးခြင်းအတတ်၌ ကျွမ်းကျင်သောသူတို့၏လက်သို့ သင့်ကို ငါအပ်မည်။” ယေဇကျေလ ၂၁:၃၊ ၅-၇၊ ၃၁။

Chapter 
37—Carried
Captive Into
Babylon
In the ninth year of Zedekiah’s
reign “Nebuchadnezzar king
of Babylon came, he,
and all his host, against
Jerusalem,” to besiege the
city. 2 Kings 25:1.
The outlook for Judah was
hopeless. “Behold, I am
against thee,” the Lord
Himself declared through
Ezekiel. “I the Lord have
drawn forth My sword out
of his sheath” it shall not
return any more.... Every heart shall melt, and
all hands shall be feeble, and every spirit shall
faint, and all knees shall
be weak as water.” “I will
pour out Mine indignation
upon thee, I will blow
against thee in the fre of
My wrath, and deliver thee
into the hand of brutish
men, and skillful to destroy.” Ezekiel 21:3, 5-7,
31.
431
432 Prophets and Kings

အီဂျစ်လူမျိုးတို့သည် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံထားရသော မြို့ကို ကူညီရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါ ခါလဒဲလူတို့သည် အီဂျစ်တို့ကို ဟန့်တားရန် ယုဒမြို့တော်ကို ဝိုင်းရံထားခြင်းမှ ခေတ္တဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ ဇေဒကိမင်း၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဟေဗြဲလူမျိုးအတွက် ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းပေးပါရန် ယေရမိထံသို့ စေတမန်တစ်ဦး စေလွှတ်ခဲ့သည်။

The Egyptians endeavored to
come to the rescue of
the beleaguered city; and
the Chaldeans, in order
to keep them back, abandoned for a time their siege
of the Judean capital. Hope
sprang up in the heart
of Zedekiah, and he sent
[453] a messenger to Jeremiah,
asking him to pray to God
in behalf of the Hebrew nation.
The prophet’s fearful answer was
that the Chaldeans would
return and destroy the city.

ပရောဖက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အဖြေစကားမှာ ခါလဒဲလူတို့သည် ပြန်လာ၍ မြို့ကို ဖျက်ဆီးလိမ့်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အမိန့်တော်သည် ထွက်ပြီးဖြစ်၍ နောင်တမရသော ထိုလူမျိုးသည် ဘုရားသခင်၏ စီရင်ချက်ကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ပေ။ “သင်တို့ကိုယ်ကို မလှည့်ဖြားကြနှင့်” ဟု ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏လူတို့အား သတိပေးတော်မူခဲ့သည်။ “ခါလဒဲလူတို့သည် ... မထွက်သွားကြ။ သင်တို့ကို တိုက်သော ခါလဒဲဗိုလ်ခြေအပေါင်းတို့ကို သင်တို့သည် နှိမ်နင်း၍ ဒဏ်ချက်ရာရသောသူတို့သာ ကြွင်းသော်လည်း၊ ထိုသူတို့သည် မိမိတို့တဲ၌ ထ၍ ဤမြို့ကို မီးရှို့ကြလိမ့်မည်။” ယေရမိ ၃၇:၉၊ ၁၀။ ကြွင်းကြန်သော ယုဒလူမျိုးတို့သည် သုံ့ပန်းအဖြစ် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းစားစဉ်အချိန်၌ သင်ယူရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သော သင်ခန်းစာများကို ဆင်းရဲဒုက္ခများကြားမှ သင်ယူကြရမည်ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသော စောင့်ကြည့်သူ၏ ဤအမိန့်တော်ကို မည်သူမျှ အယူခံဝင်၍ မရနိုင်ပေ။

The fat had gone forth;
no longer could the impenitent nation avert the divine judgments. “Deceive
not yourselves,” the Lord
warned His people. “The
Chaldeans ... shall not depart. For though ye had
smitten the whole army
of the Chaldeans that fght
against you, and there remained but wounded men
among them, yet should
they rise up every man in
his tent, and burn this city
with fre.” Jeremiah 37:9,
10. The remnant of Judah
were to go into captivity, to
learn through adversity the
lessons they had refused to
learn under circumstances
Carried Captive Into Babylon 433
more favorable. From this
decree of the holy Watcher
there could be no appeal.

ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို သိမြင်နားလည်ကြသော ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ဖြောင့်မတ်သူအချို့တို့သည် ပညတ်တော်ဆယ်ပါး ရေးထိုးထားသော ကျောက်ပြားများပါဝင်သည့် သန့်ရှင်းသော ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ရက်စက်သော လက်များအတွင်းသို့ မကျရောက်စေရန် ဝှက်ထားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအတိုင်းပင် သူတို့ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် သေတ္တာတော်ကို လိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်း၌ ဝှက်ထားခဲ့ကြသည်။ ဣသရေလနှင့် ယုဒလူတို့၏ အပြစ်များကြောင့် ထိုသေတ္တာတော်ကို လူတို့နှင့် ဝေးရာတွင် ဝှက်ထားရခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့ထံသို့ နောက်တစ်ဖန် ပြန်လည်ပေးအပ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထိုသန့်ရှင်းသော သေတ္တာတော်သည် ယခုတိုင် ဝှက်ထားလျက်ရှိသည်။ ၎င်းကို ဝှက်ထားသည့်အချိန်မှစ၍ မည်သူမျှ မနှောင့်ယှက်ခဲ့ကြချေ။

Among the righteous still in
Jerusalem, to whom had
been made plain the divine
purpose, were some who
determined to place beyond the reach of ruthless
hands the sacred ark containing the tables of stone
on which had been traced
the precepts of the Decalogue. This they did. With
mourning and sadness they
secreted the ark in a cave,
where it was to be hidden
from the people of Israel
and Judah because of their
sins, and was to be no more
restored to them. That sacred ark is yet hidden. It
has never been disturbed
since it was secreted.

ယေရမိသည် ဘုရားသခင်အတွက် တည်ကြည်သော သက်သေအဖြစ် လူတို့ရှေ့တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရပ်တည်ခဲ့သည်။ ယခုတွင် ပျက်စီးတော့မည့် မြို့သည် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့လက်သို့ ကျရောက်တော့မည်ဖြစ်ရာ၊ သူ၏အလုပ် ပြီးဆုံးပြီဟု မှတ်ယူကာ မြို့မှထွက်ခွာရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ယေရမိသည် ဗာဗုလုန်လူတို့နှင့် ပူးပေါင်းတော့မည်ဟု သတင်းပို့ခဲ့သော မိစ္ဆာပရောဖက်တစ်ဦး၏ သားက သူ့ကို တားဆီးခဲ့သည်။ ထိုစွပ်စွဲချက်သည် မဟုတ်မှန်ကြောင်း ပရောဖက်က ငြင်းဆိုခဲ့သော်လည်း “မင်းညီမင်းသားတို့သည် ယေရမိကို အမျက်ထွက်၍ ရိုက်နှက်ပြီးလျှင် ထောင်ထဲ၌ ချထားကြ၏။” အငယ် ၁၅။

For many years Jeremiah had
stood before the people as
a faithful witness for God;
and now, as the fated city
was about to pass into the
hands of the heathen, he
considered his work done
and attempted to leave,
but was prevented by a
son of one of the false
prophets, who reported
that Jeremiah was about to [454]
434 Prophets and Kings
join the Babylonians, to
whom he had repeatedly
urged the men of Judah to
submit. The prophet denied the lying charge, but
nevertheless “the princes
were wroth with Jeremiah,
and smote him, and put
him in prison.” Verse 15.

နေဗုခဒ်နေဇာ၏ စစ်တပ်များသည် အီဂျစ်လူမျိုးတို့ကို ရင်ဆိုင်ရန် တောင်ဘက်သို့ လှည့်သွားစဉ် မင်းညီမင်းသားများနှင့် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော မျှော်လင့်ချက်များသည် မကြာမီပင် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်မှာ “အိဂျစ်မင်းကြီး ဖာရော၊ ကြည့်ရှုလော့၊ ငါသည် သင်၏ရန်သူဖြစ်၏” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အီဂျစ်၏ အင်အားသည် ကျိုးပဲ့သော ကျူလုံးနှင့်တူ၏။ “အိဂျစ်ပြည်၌ နေသောသူအပေါင်းတို့သည် ငါသည် ထာဝရဘုရားဖြစ်ကြောင်းကို သိရကြလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား၊ သူတို့သည် ဣသရေလအမျိုး၌ ကျူတောင်ဝေးဖြစ်ကြပြီ။” “ငါသည် ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင်၏ လက်ရုံးတို့ကို ခိုင်ခံ့စေမည်။ ဖာရောမင်း၏ လက်ရုံးတို့မူကား ကျကြလိမ့်မည်။ ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင်၏လက်၌ ငါ့ထားကို ငါအပ်၍ သူသည် အိဂျစ်ပြည်အပေါ်သို့ ထားကို ဆန့်သောအခါ၊ ငါသည် ထာဝရဘုရားဖြစ်ကြောင်းကို သိရကြလိမ့်မည်။” ယေဇကျေလ ၂၉:၃၊ ၆၊ ၃၀:၂၅။

The hopes that had sprung up in
the hearts of princes and
people when the armies
of Nebuchadnezzar turned
south to meet the Egyptians, were soon dashed to
the ground. The word of
the Lord had been, “Behold, I am against thee,
Pharaoh king of Egypt.”
The might of Egypt was
but a broken reed. “All
the inhabitants of Egypt,”
Inspiration had declared,
“shall know that I am the
Lord, because they have
been a staff of reed to the
house of Israel.” “I will
strengthen the arms of the
king of Babylon, and the
arms of Pharaoh shall fall
down; and they shall know
that I am the Lord, when I
shall put My sword into the
hand of the king of Babylon, and he shall stretch
it out upon the land of
Carried Captive Into Babylon 435
Egypt.” Ezekiel 29:3, 6;
30:25.

ယုဒမင်းညီမင်းသားတို့သည် အီဂျစ်ထံမှ အကူအညီရရန် အချည်းနှီး မျှော်လင့်နေကြစဉ်၊ ဇေဒကိမင်းသည် ထောင်ထဲ၌ ချုပ်ထားခြင်းခံရသော ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တွေးတောနေခဲ့သည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် ရှင်ဘုရင်သည် သူ့ကို ခေါ်ခိုင်းပြီး “ထာဝရဘုရားထံတော်က ဗျာဒိတ်တော် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိသလော” ဟု တိတ်တဆိတ် မေးမြန်းခဲ့သည်။ ယေရမိကလည်း “ရှိပါ၏။ သင်သည် ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင်၏လက်သို့ ရောက်ရလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူပြီ” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

While the princes of Judah were
still vainly looking toward Egypt for help, King
Zedekiah with anxious foreboding was thinking of the
prophet of God that had
been thrust into prison. After many days the king sent
for him and asked him secretly, “Is there any word
from the Lord?” Jeremiah
answered, “There is: for,
said He, thou shalt be delivered into the hand of the
king of Babylon.

“တစ်ဖန် ယေရမိက၊ အကျွန်ုပ်ကို ထောင်ထဲမှာ အဘယ်ကြောင့် ချထားကြသနည်း။ အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ ကျွန်တို့ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ဤလူမျိုးကိုသော်လည်းကောင်း၊ အဘယ်သို့ ပြစ်မှားပါသနည်း။ ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင်သည် ကိုယ်တော်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ဤပြည်ကိုသော်လည်းကောင်း တိုက်အံ့သောငှာ မလာရဟု ပရောဖက်ပြုသော သင်တို့၏ ပရောဖက်များသည် အဘယ်မှာ ရှိကြသနည်း။ သို့ဖြစ်၍ အကျွန်ုပ်၏အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်၏စကားကို နားထောင်တော်မူပါ။ အကျွန်ုပ်၏ တောင်းပန်ခြင်းကို နားညောင်းတော်မူပါ။ အကျွန်ုပ်သည် စာရေးတော် ယောနသန်၏အိမ်၌ မသေစေခြင်းငှာ၊ ထိုအိမ်သို့ တစ်ဖန် ပြန်၍ မလွှတ်ပါနှင့်ဟု တောင်းပန်ပါသည်” ဟု လျှောက်လေသည်။ ယေရမိ ၃၇:၁၇-၂၀။

“Moreover Jeremiah said unto
King Zedekiah, What have
I offended against thee, or
against thy servants, or
against this people, that
ye have put me in prison?
Where are now your prophets
which prophesied unto you,
saying, The king of Baby- [455]
lon shall not come against
you, nor against this land?
Therefore hear now, I pray
thee, O my lord the king:
let my supplication, I pray
thee, be accepted before
thee; that thou cause me
not to return to the house of
Jonathan the scribe, lest I
436 Prophets and Kings
die there.” Jeremiah 37:17-
20.

ထိုအခါ ဇေဒကိမင်းက “ယေရမိကို ထောင်တလင်း၌ ချထားစေရန်နှင့် မြို့၌ မုန့်ကုန်သည်တိုင်အောင် မုန့်သည်လမ်းက မုန့်တစ်လုံးစီ နေ့တိုင်းပေးစေရန်” အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် “ယေရမိသည် ထောင်တလင်း၌ နေရလေသည်။” အငယ် ၂၁။

At this Zedekiah commanded that
they “commit Jeremiah
into the court of the prison,
and that they should give
him daily a piece of bread
out of the bakers’ street,
until all the bread in the
city were spent. Thus
Jeremiah remained in the
court of the prison.” Verse
21.

ရှင်ဘုရင်သည် ယေရမိအပေါ် ယုံကြည်မှုရှိကြောင်း လူအများရှေ့တွင် ပွင့်လင်းစွာ မပြဝံ့ပေ။ သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပရောဖက်ထံမှ သတင်းအချက်အလက်ကို တိတ်တဆိတ် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း၊ ပရောဖက်မှတစ်ဆင့် သိရသော ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို လိုက်နာရန်အတွက် သူ၏ မင်းညီမင်းသားများနှင့် လူတို့၏ မနှစ်သက်မှုကို ရင်ဆိုင်ဝံ့လောက်သော စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှု မရှိခဲ့ချေ။

The king dared not openly manifest any faith in Jeremiah.
Though his fear drove him
to seek information of him
privately, yet he was too
weak to brave the disapprobation of his princes and of
the people by submitting to
the will of God as declared
by the prophet.

ထောင်တလင်းအတွင်းမှနေ၍ ယေရမိသည် ဗာဗုလုန်၏ အုပ်ချုပ်မှုကို လက်ခံရန် ဆက်လက် အကြံပြုခဲ့သည်။ ခုခံခြင်းသည် သေချာပေါက် သေခြင်းကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ယုဒပြည်အတွက် ထာဝရဘုရား၏ ဗျာဒိတ်တော်မှာ “ဤမြို့၌ နေသောသူသည် ထားဘေး၊ မွတ်သိပ်ခြင်းဘေး၊ ကာလနာဘေးဖြင့် သေရလိမ့်မည်။ ခါလဒဲလူတို့ထံသို့ ထွက်သွားသောသူမူကား၊ မိမိအသက်ကို လက်ရဖမ်းသကဲ့သို့ ရ၍ အသက်ချမ်းသာရလိမ့်မည်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ပြောဆိုသော စကားလုံးများသည် ရှင်းလင်းပြတ်သားလှသည်။ ပရောဖက်က “ဤမြို့သည် ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင်၏ ဗိုလ်ခြေလက်သို့ အမှန်ရောက်လိမ့်မည်။ ထိုမင်းသည် မြို့ကို လုပ်ကြံလိမ့်မည်” ဟု ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်ဖြင့် ရဲရင့်စွာ ကြေညာခဲ့သည်။ ယေရမိ ၃၈:၂၊ ၃။

From the court of the prison
Jeremiah continued to advise submission to the
Babylonian rule. To offer resistance would be to
invite sure death. The
message of the Lord to
Judah was: “He that remaineth in this city shall
die by the sword, by the
famine, and by the pestilence: but he that goeth
Carried Captive Into Babylon 437
forth to the Chaldeans shall
live; for he shall have
his life for a prey, and
shall live.” Plain and positive were the words spoken. In the name of the
Lord the prophet boldly
declared, “This city shall
surely be given into the
hand of the king of Babylon’s army, which shall
take it.” Jeremiah 38:2, 3.

နောက်ဆုံးတွင် မင်းညီမင်းသားတို့သည် သူတို့၏ ခုခံရေးမူဝါဒနှင့် ဆန့်ကျင်နေသော ယေရမိ၏ ထပ်တလဲလဲ အကြံပေးချက်များအပေါ် အမျက်ထွက်ကာ၊ ပရောဖက်သည် နိုင်ငံ၏ ရန်သူဖြစ်ကြောင်း၊ သူ၏ စကားများသည် လူတို့၏ လက်ကို အားလျော့စေပြီး ဘေးဒုက္ခကို ဆောင်ကြဉ်းလာကြောင်း ရှင်ဘုရင်ရှေ့၌ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ကာ သူ့ကို သတ်သင့်သည်ဟု တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။

At last the princes, enraged over
the repeated counsels of
Jeremiah, which were contrary to their set policy of
resistance, made a vigorous protest before the king,
urging that the prophet was [456]
an enemy to the nation, and
that his words had weakened the hands of the people and brought misfortune
upon them; therefore he
should be put to death.

ကြောက်တတ်သော ရှင်ဘုရင်သည် ထိုစွပ်စွဲချက်များ မဟုတ်မှန်ကြောင်း သိသော်လည်း၊ တန်ခိုးဩဇာရှိသော မင်းညီမင်းသားများကို စိတ်ကျေနပ်စေရန်အတွက် ထိုမုသာစကားများကို ယုံကြည်ဟန်ဆောင်ကာ ယေရမိကို သူတို့အလိုရှိသလို ပြုလုပ်နိုင်ရန် သူတို့လက်သို့ အပ်လိုက်လေသည်။ ပရောဖက်ကို “ထောင်တလင်း၌ရှိသော မင်းသား မာလခိ၏ တွင်းထဲသို့ ကြိုးနှင့် ချကြ၏။ ထိုတွင်း၌ ရေမရှိ၊ ရွှံ့သာရှိ၍ ယေရမိသည် ရွှံ့၌ နစ်လေ၏။” အငယ် ၆။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် သူ့အတွက် မိတ်ဆွေများကို ပေါ်ပေါက်စေခဲ့ပြီး၊ သူတို့သည် ရှင်ဘုရင်ထံ တောင်းပန်ပေးခြင်းဖြင့် သူ့ကို ထောင်တလင်းသို့ ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့သည်။

The cowardly king knew that the
charges were false; but in
order to propitiate those
who occupied high and influential positions in the
nation, he feigned to believe their falsehoods and
gave Jeremiah into their
hands to do with him as
they pleased. The prophet
was cast “into the dun
438 Prophets and Kings
geon of Malchiah the son
of Hammelech, that was
in the court of the prison:
and they let down Jeremiah
with cords. And in the
dungeon there was no water, but mire: so Jeremiah
sunk in the mire.” Verse 6.
But God raised up friends
for him, who besought the
king in his behalf, and had
him again removed to the
court of the prison.

ရှင်ဘုရင်သည် ယေရမိကို တစ်ဖန် တိတ်တဆိတ် ခေါ်ယူပြန်ပြီး ယေရုရှလင်မြို့အပေါ် ထားရှိသော ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန် ခိုင်းစေခဲ့သည်။ ယေရမိကလည်း “အကျွန်ုပ်သည် အမှန်အတိုင်း လျှောက်လျှင် ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်ကို သတ်မည်မဟုတ်လော။ အကြံပေးလျှင်လည်း နားထောင်မည်မဟုတ်လော” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်သည် ပရောဖက်နှင့် တိတ်တဆိတ် ပဋိညာဉ်ပြုခဲ့သည်။ “ငါတို့၌ ဤအသက်ကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ထာဝရဘုရားသည် အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း၊ သင့်ကို ငါမသတ်။ သင့်အသက်ကို ရှာသော ထိုသူတို့လက်သို့လည်း ငါမအပ်” ဟု ဇေဒကိမင်းက ကတိပြုခဲ့သည်။ အငယ် ၁၅၊ ၁၆။

Once more the king sent privately for Jeremiah, and
bade him faithfully relate
the purpose of God toward
Jerusalem. In response,
Jeremiah inquired, “If I declare it unto thee, wilt thou
not surely put me to death?
and if I give thee counsel,
wilt thou not hearken unto
me?” The king entered into
a secret compact with the
prophet. “As the Lord
liveth, that made us this
soul,” Zedekiah promised,
“I will not put thee to death,
neither will I give thee into
the hand of these men that
seek thy life.” Verses 15,
16.

ရှင်ဘုရင်အနေဖြင့် ထာဝရဘုရား၏ သတိပေးချက်များကို လိုက်နာလိုသော ဆန္ဒကို ပြသနိုင်သည့် အခွင့်အရေးရှိနေသေးပြီး၊ ထိုသို့ပြုပါက မြို့နှင့် လူမျိုးအပေါ် ကျရောက်နေသော စီရင်ချက်များကို ကရုဏာဖြင့် သက်သာစေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ “သင်သည် ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင်၏ မင်းညီမင်းသားတို့ထံသို့ အမှန်ထွက်သွားလျှင်၊ သင်သည် အသက်ချမ်းသာရလိမ့်မည်။ ဤမြို့ကိုလည်း မီးမရှို့ရ။ သင်နှင့် သင်၏အိမ်သူအိမ်သားတို့သည် အသက်ချမ်းသာရကြလိမ့်မည်။ သင်သည် ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင်၏ မင်းညီမင်းသားတို့ထံသို့ မထွက်သွားလျှင်မူကား၊ ဤမြို့သည် ခါလဒဲလူတို့လက်သို့ ရောက်၍ သူတို့သည် မီးရှို့ကြလိမ့်မည်။ သင်သည်လည်း သူတို့လက်မှ မလွတ်ရ” ဟူသော ဗျာဒိတ်တော်ကို ရှင်ဘုရင်အား ပေးခဲ့သည်။

There was still opportunity for the
king to reveal a willingness
to heed the warnings of Je
Carried Captive Into Babylon 439
hovah, and thus to temper
with mercy the judgments
even now falling on city
and nation. “If thou wilt
assuredly go forth unto the
king of Babylon’s princes,”
was the message given the
king, “then thy soul shall
live, and this city shall not
be burned with fire; and [457]
thou shalt live, and thine
house: but if thou wilt
not go forth to the king
of Babylon’s princes, then
shall this city be given into
the hand of the Chaldeans,
and they shall burn it with
fre, and thou shalt not escape out of their hand.”

“ခါလဒဲလူတို့ဘက်သို့ ဝင်စားသော ယုဒလူတို့ကို ငါကြောက်၏။ သူတို့သည် ငါ့ကို ထိုသူတို့လက်သို့ အပ်၍ သူတို့သည် ငါ့ကို ပြက်ရယ်ပြုကြလိမ့်မည်” ဟု ရှင်ဘုရင်က ပြန်ပြောသည်။ သို့သော် ပရောဖက်က “သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို မအပ်ကြပါ။ ကိုယ်တော်အား အကျွန်ုပ်လျှောက်သော ထာဝရဘုရား၏ ဗျာဒိတ်တော်ကို နားထောင်တော်မူပါ။ သို့ပြုလျှင် ကိုယ်တော်သည် ကောင်းစား၍ အသက်ချမ်းသာရလိမ့်မည်” ဟု ထပ်လောင်း အသနားခံခဲ့သည်။ အငယ် ၁၇-၂၀။

“I am afraid of the Jews that are
fallen to the Chaldeans,”
the king replied, “lest
they deliver me into their
hand, and they mock me.”
But the prophet promised,
“They shall not deliver
thee.” And he added the
earnest entreaty, “Obey, I
beseech thee, the voice of
the Lord, which I speak
unto thee: so it shall be
well unto thee, and thy soul
shall live.” Verses 17-20.

ဤသို့ဖြင့် ဘုရားသခင်သည် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ၊ ကိုယ်တော်၏ တရားမျှတသော လိုအပ်ချက်များကို လိုက်နာလိုသူများအပေါ် ကရုဏာပြရန် အဆင်သင့်ရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်သာ နာခံရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပါက၊ လူတို့၏အသက်ကို ချမ်းသာပေးနိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်ပြီး မြို့ကိုလည်း မီးလောင်ပျက်စီးခြင်းမှ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ရန် အလှမ်းဝေးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သူသည် ယုဒလူတို့ကို ကြောက်ခဲ့သည်၊ ပြက်ရယ်ပြုခံရမည်ကို ကြောက်ခဲ့သည်၊ မိမိအသက်အတွက် ကြောက်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ပုန်ကန်ခဲ့ပြီးနောက်၊ “ပရောဖက် ယေရမိမှတစ်ဆင့် ပြောကြားသော ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ငါလက်ခံ၏။ ဤသတိပေးချက်များရှိနေပါလျက် ရန်သူကို စစ်တိုက်ရန် ငါမဝံ့ရဲတော့ပါ” ဟု မိမိ၏လူတို့အား ပြောရန်မှာ အလွန်သိမ်ငယ်စရာကောင်းသည်ဟု ဇေဒကိမင်းက ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

Thus even to the last hour, God
made plain His willingness
to show mercy to those
440 Prophets and Kings
who would choose to submit to His just requirements. Had the king chosen to obey, the lives of
the people might have been
spared, and the city saved
from conflagration; but he
thought he had gone too far
to retrace his steps. He was
afraid of the Jews, afraid
of ridicule, afraid for his
life. After years of rebellion against God, Zedekiah
thought it too humiliating to say to his people,
I accept the word of the
Lord, as spoken through
the prophet Jeremiah; I
dare not venture to war
against the enemy in the
face of all these warnings.

ယေရမိသည် မျက်ရည်များဖြင့် ဇေဒကိမင်းအား မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် မိမိ၏လူတို့ကို ကယ်တင်ရန် အသနားခံခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အကြံပေးချက်ကို မလိုက်နာပါက သူ၏အသက်သည် မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ၊ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးသည် ဗာဗုလုန်လူတို့လက်သို့ ကျရောက်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း စိတ်သောကကြီးစွာဖြင့် အာမခံခဲ့သည်။ သို့သော် ရှင်ဘုရင်သည် မှားယွင်းသောလမ်းကို စတင်လျှောက်လှမ်းခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူသည် မိစ္ဆာပရောဖက်များနှင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် အထင်မကြီးသော လူတို့၏ အကြံပေးချက်ကို လိုက်နာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုသူတို့သည် သူ၏ အားနည်းချက်ကို သိ၍ သူတို့အလိုအတိုင်း အလွယ်တကူ လိုက်လျောခြင်းအပေါ် ပြက်ရယ်ပြုခဲ့ကြသည်။ သူသည် လူပီသသော ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် လွတ်လပ်မှုကို စွန့်လွှတ်ကာ လူထု၏အမြင်အပေါ် ငုံ့ခံရသော ကျွန်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် မကောင်းမှုကို ပြုရန် ပြတ်သားသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိသော်လည်း၊ မှန်ကန်သောအရာအတွက် ရဲရင့်စွာ ရပ်တည်ရန်လည်း စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု မရှိခဲ့ချေ။ ယေရမိပေးသော အကြံပေးချက်၏ တန်ဖိုးကို သိရှိနားလည်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ၌ နာခံရန် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ခွန်အား မရှိခဲ့သဖြင့် အမှားလမ်းသို့ တစိုက်မတ်မတ် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့လေသည်။

With tears Jeremiah entreated
Zedekiah to save himself
and his people. With anguish of spirit he assured
him that unless he should
heed the counsel of God,
he could not escape with
his life, and all his possessions would fall to the
Babylonians. But the king
had started on the wrong
course, and he would not
retrace his steps. He de-
[458] cided to follow the counsel of the false prophets,
and of the men whom he
Carried Captive Into Babylon 441
really despised, and who
ridiculed his weakness in
yielding so readily to their
wishes. He sacrifced the
noble freedom of his manhood and became a cringing slave to public opinion. With no fxed purpose to do evil, he was also
without resolution to stand
boldly for the right. Convicted though he was of the
value of the counsel given
by Jeremiah, he had not
the moral stamina to obey;
and as a consequence he
advanced steadily in the
wrong direction.

ရှင်ဘုရင်သည် လူတို့အပေါ် ကြောက်ရွံ့ခြင်းစိတ် လွှမ်းမိုးနေလွန်းသဖြင့် ယေရမိနှင့် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးခဲ့သည်ကို သူ၏ မှူးမတ်များနှင့် လူများ သိရှိမည်ကိုပင် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ဇေဒကိမင်းသာ ရဲရင့်စွာ ရပ်တည်ပြီး၊ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြည့်စုံနေပြီဖြစ်သော ပရောဖက်၏ စကားများကို ယုံကြည်ကြောင်း ကြေညာခဲ့ပါက၊ မည်မျှသော ပျက်စီးခြင်းများကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့မည်နည်း။ “ငါသည် ထာဝရဘုရားကို နာခံမည်ဖြစ်ပြီး မြို့ကို အလုံးစုံ ပျက်စီးခြင်းမှ ကယ်တင်မည်။ လူတို့၏ ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် မျက်နှာသာရခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်များကို လျစ်လျူမရှုဝံ့ပါ။ ငါသည် သမ္မာတရားကို ချစ်၍ ဒုစရိုက်ကို မုန်း၏။ ဣသရေလအမျိုး၏ တန်ခိုးကြီးသော အရှင်၏ အကြံပေးချက်ကို ငါလိုက်နာမည်” ဟု သူ ပြောသင့်ခဲ့သည်။

The king was even too weak to
be willing that his courtiers
and people should know
that he had held a conference with Jeremiah, so
fully had the fear of man
taken possession of his
soul. If Zedekiah had stood
up bravely and declared
that he believed the words
of the prophet, already half
fulflled, what desolation
might have been averted!
He should have said, I will
obey the Lord, and save
the city from utter ruin. I
dare not disregard the commands of God because of
the fear or favor of man. I
442 Prophets and Kings
love the truth, I hate sin,
and I will follow the counsel of the Mighty One of
Israel.

ထိုသို့ဆိုလျှင် လူတို့သည် သူ၏ ရဲရင့်သော စိတ်ဓာတ်ကို လေးစားကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မယုံကြည်ခြင်းကြား ဝေခွဲမရဖြစ်နေသူတို့သည်လည်း မှန်ကန်သောအရာဘက်မှ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်လာကြလိမ့်မည်။ ထိုသို့သော ရဲရင့်မှုနှင့် တရားမျှတသော လုပ်ရပ်သည် သူ၏ လက်အောက်ခံတို့အား ကြည်ညိုလေးစားမှုနှင့် သစ္စာရှိမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ သူသည် အထောက်အပံ့ကောင်းများစွာ ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယုဒပြည်သည်လည်း သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ ငတ်မွတ်ခြင်းနှင့် မီးဘေးဒုက္ခများမှ ကင်းဝေးခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

Then the people would have
respected his courageous
spirit, and those who were
wavering between faith
and unbelief would have
taken a frm stand for the
right. The very fearlessness and justice of this
course would have inspired
his subjects with admiration and loyalty. He would
have had ample support,
and Judah would have been
spared the untold woe of
carnage and famine and
fre.

ဇေဒကိမင်း၏ အားနည်းချက်မှာ သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြစ်ဒဏ်ကို ပေးဆပ်ခဲ့ရသည့် အပြစ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရန်သူသည် တားဆီး၍မရသော နှင်းတောင်ပြိုကျမှုကဲ့သို့ ဆင်းသက်လာပြီး မြို့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ဟေဗြဲစစ်တပ်များသည် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။ လူမျိုးသည် အောင်နိုင်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ဇေဒကိမင်းသည် သုံ့ပန်းအဖြစ် ဖမ်းဆီးခံရပြီး၊ သူ၏ မျက်မှောက်၌ပင် သူ၏ သားများကို သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ရှင်ဘုရင်သည် ယေရုရှလင်မြို့မှ သုံ့ပန်းအဖြစ် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရပြီး၊ သူ၏ မျက်စိနှစ်လုံးကို အဖောက်ခံရကာ ဗာဗုလုန်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ဆင်းရဲဒုက္ခဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်း (၄၀၀) ကျော်ကြာ ဇိအုန်တောင်ထိပ်၌ တင့်တယ်စွာ တည်ရှိခဲ့သော လှပသော ဗိမာန်တော်ကိုလည်း ခါလဒဲလူတို့က ချန်လှပ်မထားခဲ့ကြချေ။ “သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော်ကို မီးရှို့ကြ၏။ ယေရုရှလင်မြို့ရိုးကို ဖြိုဖျက်ကြ၏။ နန်းတော်ရှိသမျှတို့ကို မီးရှို့၍ တင့်တယ်သော တန်ဆာရှိသမျှတို့ကို ဖျက်ဆီးကြ၏။” ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၃၆:၁၉။

The weakness of Zedekiah was
a sin for which he paid a
fearful penalty. The enemy
swept down like a resistless avalanche and devastated the city. The Hebrew
[459] armies were beaten back
in confusion. The nation
was conquered. Zedekiah
was taken prisoner, and
his sons were slain before
his eyes. The king was
led away from Jerusalem
a captive, his eyes were
put out, and after arriving in Babylon he per
Carried Captive Into Babylon 443
ished miserably. The beautiful temple that for more
than four centuries had
crowned the summit of
Mount Zion was not spared
by the Chaldeans. “They
burnt the house of God,
and brake down the wall
of Jerusalem, and burnt all
the palaces thereof with
fre, and destroyed all the
goodly vessels thereof.” 2
Chronicles 36:19.

နေဗုခဒ်နေဇာက ယေရုရှလင်မြို့ကို နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ဖျက်ဆီးချိန်တွင်၊ ကြာရှည်စွာ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံရခြင်းမှ လွတ်မြောက်လာသူ အများအပြားသည် ထားဘေးဖြင့် သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။ ကျန်ရှိသူများအနက်၊ အထူးသဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးအကဲများ၊ အရာရှိများနှင့် မင်းညီမင်းသားများကို ဗာဗုလုန်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထိုနေရာ၌ သစ္စာဖောက်များအဖြစ် ကွပ်မျက်ခဲ့ကြသည်။ အခြားသူများကိုမူ ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင်နှင့် သူ၏ သားများထံတွင် “ပေရသိနိုင်ငံ မပေါ်မချင်း ကျွန်အဖြစ် အစေခံရန် သုံ့ပန်းအဖြစ် ဖမ်းဆီးသွားခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ ယေရမိ၏ နှုတ်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသော ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော် ပြည့်စုံစေရန် ဖြစ်သတည်း။” အငယ် ၂၀၊ ၂၁။

At the time of the fnal overthrow
of Jerusalem by Nebuchadnezzar, many had escaped
the horrors of the long
siege, only to perish by the
sword. Of those who still
remained, some, notably
the chief of the priests and
offcers and the princes [460]
of the realm, were taken
to Babylon and there executed as traitors. Others were carried captive,
to live in servitude to
Nebuchadnezzar and to his
sons “until the reign of the
kingdom of Persia: to fulfll the word of the Lord
by the mouth of Jeremiah.”
Verses 20, 21.

ယေရမိကိုယ်တိုင်နှင့် ပတ်သက်၍ “ဗာဗုလုန်ရှင်ဘုရင် နေဗုခဒ်နေဇာသည် ကိုယ်ရံတော်မှူး နေဗုဇာရဒန်အား ယေရမိနှင့် ပတ်သက်၍ အမိန့်ပေးသည်မှာ၊ ‘သူ့ကို ယူသွားလော့၊ ကောင်းစွာ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်လော့၊ သူ့ကို အန္တရာယ် မပြုစေနှင့်၊ သူအလိုရှိသမျှအတိုင်း ပြုလော့’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။” ယေရမိ ၃၉:၁၁၊ ၁၂။

Of Jeremiah himself it is recorded:
“Nebuchadnezzar king of
Babylon gave charge con
444 Prophets and Kings
cerning Jeremiah to Nebuchadnezzar-adan the captain of the guard, saying,
Take him, and look well
to him, and do him no
harm; but do unto him even
as he shall say unto thee.”
Jeremiah 39:11, 12.

ဗာဗုလုန်အရာရှိများက အကျဉ်းထောင်မှ လွှတ်ပေးလိုက်သောအခါ၊ ပရောဖက်သည် ခါလဒဲလူတို့က “စပျစ်စိုက်သောသူနှင့် လယ်လုပ်သောသူ” အဖြစ် ချန်ထားခဲ့သော “ပြည်သူပြည်သား ဆင်းရဲသား” အနည်းငယ်တို့နှင့်အတူ နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထိုသူတို့အပေါ်တွင် ဗာဗုလုန်လူတို့က ဂေဒလိကို မြို့ဝန်အဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ လအနည်းငယ်မျှသာ ကြာပြီးနောက် ထိုမြို့ဝန်သစ်သည် သစ္စာဖောက်ကာ သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ထိုဆင်းရဲသားတို့သည် များစွာသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်များ၏ တိုက်တွန်းမှုဖြင့် အိဂျစ်ပြည်သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ဤလုပ်ရပ်အပေါ် ယေရမိက ကန့်ကွက်၍ အသံလွှင့်ခဲ့သည်။ “အိဂျစ်ပြည်သို့ မသွားကြနှင့်” ဟု သူ အသနားခံခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင် ပေးသနားသော အကြံပေးချက်ကို နားမထောင်ဘဲ “ယုဒလူမျိုး ကြွင်းကြန်သမျှသောသူတို့၊ ... ယောက်ျား၊ မိန်းမနှင့် ကလေးသူငယ်အပေါင်းတို့သည်” အိဂျစ်ပြည်သို့ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ “သူတို့သည် ထာဝရဘုရား၏ စကားတော်ကို နားမထောင်ကြဘဲ တာပနဟက်မြို့သို့ ရောက်ကြ၏။” ယေရမိ ၄၃:၅-၇။

Released from prison by the Babylonian offcers, the prophet
chose to cast in his lot
with the feeble remnant,
certain “poor of the land”
left by the Chaldeans to
be “vinedressers and husbandmen.” Over these the
Babylonians set Gedaliah
as governor. Only a
few months passed before
the newly appointed governor was treacherously
slain. The poor people, after passing through many
trials, were fnally persuaded by their leaders to
take refuge in the land of
Egypt. Against this move,
Jeremiah lifted his voice
in protest. “Go ye not
into Egypt,” he pleaded.
But the inspired counsel
was not heeded, and “all
the remnant of Judah, ...
even men, and women, and
children,” took flight into
Egypt. “They obeyed not
the voice of the Lord: thus
Carried Captive Into Babylon 445
came they even to Tahpanhes.” Jeremiah 43:5-7.

နေဗုခဒ်နေဇာကို ပုန်ကန်ပြီး အိဂျစ်သို့ ထွက်ပြေးသွားသော ကြွင်းကြန်သူများအပေါ် ယေရမိ ဟောပြောခဲ့သော ပျက်စီးခြင်းဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်များတွင်၊ မိမိတို့၏ မိုက်မဲမှုကို နောင်တရပြီး ပြန်လာရန် အသင့်ရှိသူများအတွက် ခွင့်လွှတ်ခြင်း ကတိတော်များလည်း ပါဝင်နေသည်။ ထာဝရဘုရား၏ အကြံပေးချက်ကို စွန့်ပယ်ပြီး အိဂျစ်၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း သွေးဆောင်မှုနောက်သို့ လိုက်သူများကို ဘုရားသခင်သည် ချန်လှပ်ထားမည်မဟုတ်သော်လည်း၊ သစ္စာရှိ၍ တည်ကြည်သူများအပေါ်တွင်မူ ကရုဏာပြတော်မူလိမ့်မည်။ “ထားဘေးမှ လွတ်သောသူ အနည်းငယ်တို့သည် အိဂျစ်ပြည်မှ ယုဒပြည်သို့ ပြန်လာကြလိမ့်မည်။ အိဂျစ်ပြည်၌ တည်းခိုရန် သွားသော ယုဒလူမျိုး ကြွင်းကြန်သမျှတို့သည် ငါ၏စကား တည်သလော၊ သို့မဟုတ် သူတို့၏စကား တည်သလောဟု သိကြလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ယေရမိ ၄၄:၂၈။

The prophecies of doom pronounced by Jeremiah upon
the remnant that had rebelled against Nebuchadnezzar by fleeing to Egypt
were mingled with promises
of pardon to those who
should repent of their folly
and stand ready to return.
While the Lord would not
spare those who turned
from His counsel to the se- [461]
ductive influences of Egyptian idolatry, yet He would
show mercy to those who
should prove loyal and
true. “A small number
that escape the sword shall
return out of the land of
Egypt into the land of Judah,” He declared; “and
all the remnant of Judah,
that are gone into the
land of Egypt to sojourn
there, shall know whose
words shall stand, Mine, or
theirs.” Jeremiah 44:28.

လောက၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အလင်းဖြစ်သင့်သူတို့၏ လုံးလုံးလျားလျား ဖောက်ပြန်မှုအပေါ် ပရောဖက်၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု၊ ဇိအုန်မြို့၏ ကံကြမ္မာနှင့် ဗာဗုလုန်သို့ သုံ့ပန်းအဖြစ် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခံရသော လူတို့အပေါ် သူ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတို့သည်၊ ထာဝရဘုရား၏ အကြံပေးချက်ကို စွန့်ပယ်၍ လူတို့၏ ဉာဏ်ပညာနောက်သို့ လိုက်ခြင်း၏ မိုက်မဲမှုကို အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ချန်ထားရစ်ခဲ့သော မြည်တမ်းစကားများတွင် ပေါ်လွင်လျက်ရှိသည်။ ပျက်စီးခြင်းများကြားတွင် ယေရမိသည် “ငါတို့သည် လုံးလုံး ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်သည်မှာ ထာဝရဘုရား၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ဖြစ်ပါ၏” ဟု ကြေညာနိုင်ခဲ့ပြီး၊ “ငါတို့သွားသောလမ်းကို စစ်ဆေး၍ ထာဝရဘုရားထံသို့ ပြန်လှည့်ကြကုန်အံ့” ဟု အစဉ်မပြတ် ဆုတောင်းခဲ့သည်။ မြည်တမ်းစကား ၃:၂၂၊ ၄၀။ ယုဒပြည်သည် လူမျိုးများကြားတွင် နိုင်ငံတစ်ခုအဖြစ် ရှိနေသေးစဉ်ကပင်၊ သူသည် ဘုရားသခင်အား “ကိုယ်တော်သည် ယုဒအမျိုးကို အလျှင်း စွန့်ပစ်တော်မူပြီလော။ ဇိအုန်တောင်ကို စက်ဆုပ်တော်မူပြီလော” ဟု မေးမြန်းခဲ့ပြီး “နာမတော်ကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့ကို ရွံရှာတော်မမူပါနှင့်” ဟု ရဲရင့်စွာ အသနားခံခဲ့သည်။ ယေရမိ ၁၄:၁၉၊ ၂၁။ ရှုပ်ထွေးမှုများကြားမှ စနစ်တကျ ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်စေရန်နှင့် ကိုယ်တော်၏ တရားမျှတမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုင်ရာ ဂုဏ်တော်များကို လောကရှိ လူမျိုးများနှင့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသို့ သက်သေပြရန် ဘုရားသခင်၏ ထာဝရရည်ရွယ်ချက်အပေါ် ပရောဖက်၏ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုကြောင့်၊ သူသည် ဒုစရိုက်မှ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသို့ ပြန်လှည့်လာသူများအတွက် ယုံကြည်စိတ်ချစွာဖြင့် အသနားခံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

The sorrow of the prophet over
the utter perversity of those
who would have been the
spiritual light of the world,
his sorrow over the fate
of Zion and of the people
carried captive to Babylon,
446 Prophets and Kings
is revealed in the lamentations he has left on record
as a memorial of the folly
of turning from the counsels of Jehovah to human
wisdom. Amid the ruin
wrought, Jeremiah could
still declare, “It is of the
Lord’s mercies that we
are not consumed;” and
his constant prayer was,
“Let us search and try our
ways, and turn again to the
Lord.” Lamentations 3:22,
40. While Judah was still
a kingdom among the nations, he had inquired of
his God, “Hast Thou utterly rejected Judah? hath
Thy soul loathed Zion?”
and he had made bold
to plead, “Do not abhor
us, for Thy name’s sake.”
Jeremiah 14:19, 21. The
prophet’s absolute faith in
God’s eternal purpose to
bring order out of confusion, and to demonstrate to
the nations of earth and to
the entire universe His attributes of justice and love,
now led him to plead confdently in behalf of those
who might turn from evil
to righteousness.

သို့သော် ယခုအခါ ဇိအုန်မြို့သည် အလုံးစုံ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့သည် သုံ့ပန်းဘဝသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ။ ပရောဖက်သည် စိတ်မသာညည်းတွားလျက် ဤသို့ မြွက်ဆိုခဲ့သည်– “လူနှင့် ပြည့်စုံသော မြို့သည် ယခု အဘယ်သို့ တစ်ယောက်တည်း နေရသနည်း။ လူမျိုးတို့တွင် ကြီးမြတ်သောမြို့သည် မုဆိုးမကဲ့သို့ အဘယ်သို့ ဖြစ်ရသနည်း။ ပြည်နယ်တို့တွင် မင်းသမီးဖြစ်သောမြို့သည် အခွန်ပေးရသောသူ အဘယ်သို့ ဖြစ်ရသနည်း။ ထိုမြို့သည် ညဉ့်အခါ အလွန်ငို၍ ပါးပေါ်မှာ မျက်ရည်ကျလျက် ရှိ၏။ ချစ်သောသူ အပေါင်းတို့တွင် နှစ်သိမ့်စေသောသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိ။ အဆွေခင်ပွန်း အပေါင်းတို့သည် သစ္စာဖျက်၍ ရန်သူဖြစ်ကြပြီ။

But now Zion was utterly destroyed; the people of
Carried Captive Into Babylon 447
God were in their captivity.
Overwhelmed with grief,
the prophet exclaimed: “How[462]
doth the city sit solitary,
that was full of people!
how is she become as
a widow! she that was
great among the nations,
and princess among the
provinces, how is she
become tributary! She
weepeth sore in the night,
and her tears are on her
cheeks: among all her
lovers she hath none to
comfort her: all her friends
have dealt treacherously
with her, they are become
her enemies.

“ယုဒပြည်သည် ဆင်းရဲဒုက္ခကြောင့်လည်းကောင်း၊ ပြင်းစွာသော ကျွန်ခံခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း သုံ့ပန်းဖြစ်၍ သွားရလေပြီ။ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့တွင် နေ၍ ချမ်းသာကို မတွေ့။ လိုက်ရှာသောသူ အပေါင်းတို့သည် ကျဉ်းမြောင်းသောအရပ်၌ မှီကြပြီ။ ဓမ္မပွဲလမ်းသို့ လာသောသူ မရှိသောကြောင့် ဇိအုန်လမ်းတို့သည် ညည်းတွားကြ၏။ မြို့တံခါး ရှိသမျှတို့သည် ဆိတ်ညံလျက် ရှိကြ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့သည် သက်ပြင်းချကြ၏။ အပျိုကညာတို့သည် ဆင်းရဲခံရ၍ မြို့သည်လည်း နာကျင်စွာ ခံရ၏။ ရန်သူတို့သည် အထက်က ရှိ၍ အောင်မြင်ကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုမြို့၌ ဒုစရိုက်များသောကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် ဒုက္ခပေးတော်မူပြီ။ ကလေးသူငယ်တို့သည် ရန်သူရှေ့မှာ သုံ့ပန်းဖြစ်၍ သွားကြပြီ။”

“Judah is gone into captivity because of affliction, and because of great servitude:
she dwelleth among the
heathen, she fndeth no
rest: all her persecutors
overtook her between the
straits. The ways of Zion
do mourn, because none
come to the solemn feasts:
all her gates are desolate:
her priests sigh, her virgins are afflicted, and she
is in bitterness. Her adversaries are the chief, her
enemies prosper; for the
Lord hath afflicted her for
the multitude of her trans
448 Prophets and Kings
gressions: her children are
gone into captivity before
the enemy.”

“ထာဝရဘုရားသည် အမျက်ထွက်တော်မူ၍ ဇိအုန်သမီးကို မိုးတိမ်နှင့် အဘယ်သို့ ဖုံးအုပ်တော်မူသနည်း။ ဣသရေလ၏ တင့်တယ်ခြင်းကို မိုးကောင်းကင်က မြေကြီးပေါ်သို့ ချတော်မူပြီ။ အမျက်ထွက်တော်မူသောနေ့၌ ခြေတော်တင်ရာ ခုံကို သတိရတော်မမူ။ ထာဝရဘုရားသည် ယာကုပ်၏ နေရက်ရှိသမျှတို့ကို မသနားဘဲ ဝါးမျိုးတော်မူပြီ။ အမျက်ထွက်၍ ယုဒသမီး၏ ရဲတိုက်တို့ကို ဖြိုဖျက်တော်မူပြီ။ မြေတိုင်အောင် နှိမ့်ချတော်မူပြီ။ နိုင်ငံတော်နှင့် မင်းညီမင်းသားတို့ကို ညစ်ညူးစေတော်မူပြီ။ ပြင်းစွာသော အမျက်တော်နှင့် ဣသရေလ၏ ဦးချိုရှိသမျှကို ဖြတ်တော်မူပြီ။ ရန်သူရှေ့မှာ လက်ယာလက်တော်ကို ဆုတ်စေတော်မူပြီ။ ပတ်ဝန်းကျင်၌ရှိသမျှကို လောင်သော မီးလျှံကဲ့သို့ ယာကုပ်အမျိုး၌ လောင်တော်မူပြီ။ ရန်သူကဲ့သို့ လေးကို ကိုင်တော်မူပြီ။ ရန်သူကဲ့သို့ လက်ယာလက်ကို ပြင်လျက် နေတော်မူပြီ။ ဇိအုန်သမီး၏ တဲတော်၌ ကြည့်ချင်စဖွယ်ရှိသမျှတို့ကို သတ်တော်မူပြီ။ အမျက်တော်ကို မီးကဲ့သို့ သွန်းလောင်းတော်မူပြီ။”

“How hath the Lord covered the
daughter of Zion with a
cloud in His anger, and
cast down from heaven
unto the earth the beauty
of Israel, and remembered
not His footstool in the
day of His anger! The
Lord hath swallowed up all
the habitations of Jacob,
and hath not pitied: He
hath thrown down in His
wrath the strongholds of
the daughter of Judah; He
hath brought them down
to the ground: He hath
polluted the kingdom and
the princes thereof. He
hath cut off in His ferce
anger all the horn of Israel: He hath drawn back
His right hand from before
the enemy, and He burned
against Jacob like a flaming fre, which devoureth
round about. He hath bent
His bow like an enemy: He
stood with His right hand
as an adversary, and slew
[463] all that were pleasant to
the eye in the tabernacle of
the daughter of Zion: He
poured out His fury like
fre.”
Carried Captive Into Babylon 449

“ယေရုရှလင်သမီး၊ သင့်အဖို့ အဘယ်သက်သေကို ပြရမည်နည်း။ သင့်ကို အဘယ်အရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရမည်နည်း။ ဇိအုန်ကညာသမီး၊ သင့်ကို နှစ်သိမ့်စေခြင်းငှာ အဘယ်အရာနှင့် ပုံပြရမည်နည်း။ သင်၏ ပျက်စီးခြင်းသည် ပင်လယ်ကဲ့သို့ ကြီးလှ၏။ သင့်ကို အဘယ်သူ ကုသနိုင်မည်နည်း။”

“What thing shall I take to witness
for thee? what thing shall
I liken to thee, O daughter of Jerusalem? what
shall I equal to thee, that
I may comfort thee, O virgin daughter of Zion? for
thy breach is great like the
sea: who can heal thee?”

“အို ထာဝရဘုရား၊ အကျွန်ုပ်တို့၌ ရောက်သမျှသောအရာကို အောက်မေ့တော်မူပါ။ အကျွန်ုပ်တို့ ခံရသော ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ကြည့်ရှုဆင်ခြင်တော်မူပါ။ အကျွန်ုပ်တို့၏ အမွေသည် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့လက်သို့လည်းကောင်း၊ အကျွန်ုပ်တို့၏ အိမ်များသည် သူစိမ်းတို့လက်သို့လည်းကောင်း ရောက်ပါပြီ။ အကျွန်ုပ်တို့သည် အဖမရှိသော မိဘမဲ့ကလေး ဖြစ်ကြပါပြီ။ အကျွန်ုပ်တို့၏ အမိတို့သည်လည်း မုဆိုးမကဲ့သို့ ဖြစ်ကြပါပြီ။ ... အကျွန်ုပ်တို့၏ ဘိုးဘေးတို့သည် ပြစ်မှား၍ မရှိကြပါ။ သူတို့ပြုသော ဒုစရိုက်အကျိုးကို အကျွန်ုပ်တို့သည် ခံရကြပါပြီ။ ကျွန်တို့သည် အကျွန်ုပ်တို့ကို အုပ်စိုးကြပါပြီ။ သူတို့လက်မှ ကယ်နှုတ်သောသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိပါ။ ... ထိုအကြောင်းကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်နှလုံးသည် မိန်းမောတွေဝေလျက် ရှိပါ၏။ ထိုအရာများကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်စိသည် မှုန်လျက် ရှိပါ၏။”

“Remember, O Lord, what is
come upon us: consider,
and behold our reproach.
Our inheritance is turned
to strangers, our houses to
aliens. We are orphans
and fatherless, our mothers are as widows.... Our
fathers have sinned, and
are not; and we have borne
their iniquities. Servants
have ruled over us: there
is none that doth deliver us
out of their hand.... For this
our heart is faint; for these
things our eyes are dim.”

“အို ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်သည် အစဉ်အမြဲ တည်တော်မူ၏။ ပလ္လင်တော်သည်လည်း လူမျိုးအဆက်ဆက် တည်ပါ၏။ အဘယ်ကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့ကို အစဉ်မပြတ် မေ့လျော့တော်မူသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် ကြာအောင် စွန့်ပစ်တော်မူသနည်း။ အို ထာဝရဘုရား၊ အကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တော်ထံသို့ ပြန်လှည့်စေတော်မူပါ။ သို့ပြုလျှင် အကျွန်ုပ်တို့သည် ပြန်လှည့်ပါမည်။ အကျွန်ုပ်တို့၏ နေ့ရက်ကာလကို ရှေးကာလကဲ့သို့ ပြုပြင်တော်မူပါ။” မြည်တမ်းစကား ၁:၁-၅၊ ၂:၁-၄၊ ၁၃၊ ၅:၁-၃၊ ၇၊ ၈၊ ၁၇၊ ၁၉-၂၁။

“Thou, O Lord, remainest forever;
Thy throne from generation to generation. Wherefore dost Thou forget us
forever, and forsake us so
long time? Turn Thou us
unto Thee, O Lord, and
we shall be turned; renew
our days as of old.” Lamentations 1:1-5; 2:1-4, 13;
450 Prophets and Kings
Lamentations 5:1-3, 7, 8,
17, 19-21.