အခန်း (၆၃) - ဒါဝိဒ်နှင့်ဂေါလျတ်

 

အခန်း (၆၃) - ဒါဝိဒ်နှင့်ဂေါလျတ်

ဤအခန်းသည် ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၆:၁၄-၂၃ နှင့် အခန်းကြီး ၁၇ ကို အခြေခံထားသည်။

ရှင်ဘုရင်ရှောလုသည် မိမိကို ဘုရားသခင် ငြင်းပယ်တော်မူကြောင်း သိရှိလာသောအခါနှင့် ပရောဖက် ဟောကြားခဲ့သော ပြစ်တင်ရှုံ့ချသည့် စကားများ၏ အရှိန်အဟုန်ကို ခံစားရသောအခါ၊ သူသည် ခါးသီးသော ပုန်ကန်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်၏ မာနကြီးသော ဦးခေါင်းကို ညွတ်စေခဲ့သည်မှာ စစ်မှန်သော နောင်တရခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် မိမိအပြစ်၏ ဆိုးရွားသော သဘောကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ဘဲ၊ မိမိဘဝကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် မကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် မိမိကို ဣသရေလ ရာဇပလ္လင်မှ ဖယ်ရှားပြီး မိမိ၏ သားစဉ်မြေးဆက်ထံမှ ဆက်ခံပိုင်ခွင့်ကို နှုတ်ယူခြင်းသည် မတရားသောအမှု ဖြစ်သည်ဟုသာ တွေးတောနေခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ အိမ်ထောင်စုအပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့မည့် ပျက်စီးခြင်းကိုသာ အစဉ်အမြဲ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ မိမိ၏ ရန်သူများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ပြသခဲ့သော ရဲစွမ်းသတ္တိသည် မိမိ၏ မနာခံမှုအပြစ်ကို အစားထိုးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မြင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ဆုံးမမှုကို နှိမ့်ချစွာ မခံယူဘဲ၊ သူ၏ မာနကြီးသော စိတ်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်လာကာ စိတ်ဖောက်ပြန်လုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အတိုင်ပင်ခံများက ကျွမ်းကျင်သော တေးဂီတပညာရှင် တစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် အကြံပေးခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ချိုသာသော တေးသံများက သူ၏ ထုဆစ်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်စေလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ပြင်ဆင်ပေးမှုဖြင့် ဒါဝိဒ်သည် ကျွမ်းကျင်သော စောင်းတီးသူအဖြစ် ရှင်ဘုရင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ၏ မြင့်မြတ်၍ ကောင်းကင်ဘုံမှ လှုံ့ဆော်မှုရရှိသော တေးသံများသည် လိုချင်သော ရလဒ်ကို ရရှိစေခဲ့သည်။ ရှောလု၏ စိတ်ကို မှောင်မိုက်သော တိမ်တိုက်ကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးနေသော စိတ်ဓာတ်ကျမှုများသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

Chapter 63—David and Goliath [643]
This chapter is based on 1 Samuel 16:14-23; 17.
When King Saul realized that he had been rejected by God, and
when he felt the force of the words of denunciation that had been
addressed to him by the prophet, he was flled with bitter rebellion
and despair. It was not true repentance that had bowed the proud head
of the king. He had no clear perception of the offensive character
of his sin, and did not arouse to the work of reforming his life, but
brooded over what he thought was the injustice of God in depriving
him of the throne of Israel and in taking the succession away from
his posterity. He was ever occupied in anticipating the ruin that
had been brought upon his house. He felt that the valor which he
had displayed in encountering his enemies should offset his sin of
disobedience. He did not accept with meekness the chastisement
of God; but his haughty spirit became desperate, until he was on
the verge of losing his reason. His counselors advised him to seek
for the services of a skillful musician, in the hope that the soothing
notes of a sweet instrument might calm his troubled spirit. In the
providence of God, David, as a skillful performer upon the harp,
was brought before the king. His lofty and heaven-inspired strains
had the desired effect. The brooding melancholy that had settled
like a dark cloud over the mind of Saul was charmed away.

ရှောလု၏ နန်းတော်တွင် သူ၏ အကူအညီ မလိုအပ်သောအခါ၊ ဒါဝိဒ်သည် တောင်ကုန်းများရှိ သူ၏ သိုးအုပ်များထံ ပြန်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ရိုးသားသော စိတ်ဓာတ်နှင့် အမူအရာကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ လိုအပ်သည့် အခါတိုင်း၊ ဆိုးယုတ်သော ဝိညာဉ်သည် မင်းကြီးထံမှ ထွက်ခွာသွားသည်အထိ စိတ်မအေးသော မင်းကြီးအား တေးဂီတဖြင့် ဖျော်ဖြေရန် သူ့ကို ပြန်လည် ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ရှောလုသည် ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏ တေးဂီတအပေါ်တွင် နှစ်သက်သဘောကျကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ လူငယ်သိုးကျောင်းသားသည် ရှင်ဘုရင်၏ အိမ်တော်မှ သူ၏ စားကျက်ရှိ လယ်ကွင်းများနှင့် တောင်ကုန်းများသို့ စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြန်သွားလေ့ရှိသည်။

When his services were not required at the court of Saul, David
returned to his flocks among the hills and continued to maintain his
simplicity of spirit and demeanor. Whenever it was necessary, he
was recalled to minister before the king, to soothe the mind of the
troubled monarch till the evil spirit should depart from him. But
although Saul expressed delight in David and his music, the young
shepherd went from the king’s house to the felds and hills of his
pasture with a sense of relief and gladness.

ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်နှင့် လူတို့၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ပိုမိုရရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ထာဝရဘုရား၏ နည်းလမ်းတော်များကို သင်ကြားခြင်း ခံခဲ့ရပြီး၊ ယခုအခါတွင် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ယခင်ကထက် ပို၍ အပြည့်အဝ လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ အတွေးများအတွက် ခေါင်းစဉ်သစ်များ ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ရှင်ဘုရင်၏ နန်းတော်တွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဘုရင်တစ်ပါး၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ရှောလု၏ ဝိညာဉ်ကို နှောင့်ယှက်သော သွေးဆောင်မှုအချို့ကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး၊ ဣသရေလ၏ ပထမဆုံးသော ရှင်ဘုရင်၏ စရိုက်နှင့် ဆက်ဆံရေးများရှိ လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်၏ ဘုန်းအသရေသည် ဝမ်းနည်းခြင်း တိမ်တိုက်ကြီးဖြင့် လွှမ်းမိုးနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ ရှောလု၏ မိသားစုသည် သူတို့၏ ပုဂ္ဂလိက ဘဝတွင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝေးကွာနေကြောင်း သူ သိရှိခဲ့သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ဣသရေလနိုင်ငံ၏ ရှင်ဘုရင်အဖြစ် ဘိသိက်ပေးခြင်းခံရသော သူ၏ စိတ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် နက်နဲစွာ ဆင်ခြင်တွေးတောနေစဉ်နှင့် စိုးရိမ်မှုများဖြင့် နှောင့်ယှက်ခံနေရစဉ်၊ သူ၏ စောင်းကို တီးခတ်ခဲ့ပြီး ကောင်းမြတ်သောအရာအားလုံး၏ အရှင်ထံသို့ သူ၏ စိတ်ကို မြှင့်တင်ပေးသော တေးသံများကို ခေါ်ယူခဲ့ရာ၊ အနာဂတ်၏ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို မှောင်မိုက်စေသော တိမ်တိုက်များသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

David was growing in favor with God and man. He had been
instructed in the way of the Lord, and he now set his heart more [644]
587
588 Patriarchs and Prophets
fully to do the will of God than ever before. He had new themes for
thought. He had been in the court of the king and had seen the responsibilities of royalty. He had discovered some of the temptations
that beset the soul of Saul and had penetrated some of the mysteries
in the character and dealings of Israel’s frst king. He had seen the
glory of royalty shadowed with a dark cloud of sorrow, and he knew
that the household of Saul, in their private life, were far from happy.

All these things served to bring troubled thoughts to him who had
been anointed to be king over Israel. But while he was absorbed
in deep meditation, and harassed by thoughts of anxiety, he turned
to his harp, and called forth strains that elevated his mind to the
Author of every good, and the dark clouds that seemed to shadow
the horizon of the future were dispelled.

 

ဘုရားသခင်သည် ဒါဝိဒ်အား ယုံကြည်ခြင်းဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာများကို သင်ကြားပေးနေခဲ့သည်။ မောရှေကို သူ၏အလုပ်အတွက် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သကဲ့သို့၊ ထာဝရဘုရားသည် ယေရှဲ၏သားကို မိမိရွေးချယ်ထားသော လူမျိုး၏ လမ်းပြသူ ဖြစ်လာစေရန် ပြင်ဆင်ပေးနေခဲ့သည်။ သူ၏ သိုးအုပ်များကို စောင့်ရှောက်ရာတွင်၊ ကြီးမြတ်သော သိုးထိန်းသည် မိမိ၏ စားကျက်ရှိ သိုးများအပေါ်တွင် ထားရှိသော ဂရုစိုက်မှုကို သူ နားလည်လာခဲ့သည်။

God was teaching David lessons of trust. As Moses was trained
for his work, so the Lord was ftting the son of Jesse to become the
guide of His chosen people. In his watchcare for his flocks, he was
gaining an appreciation of the care that the Great Shepherd has for
the sheep of His pasture.

ဒါဝိဒ်သည် သူ၏ သိုးအုပ်များနှင့်အတူ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သော တကိုယ်တည်းရှိသော တောင်ကုန်းများနှင့် တောတောင်လျှိုမြောင်များသည် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ခိုအောင်းရာ နေရာများ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဂျော်ဒန်မြစ်အနီးရှိ ချုံပုတ်များမှ ခြင်္သေ့ သို့မဟုတ် တောင်ကုန်းများကြားရှိ ဂူများမှ ဝက်ဝံတို့သည် ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာဖြင့် သိုးအုပ်များကို တိုက်ခိုက်ရန် ခဏခဏ လာတတ်ကြသည်။ ထိုခေတ်က ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ ဒါဝိဒ်သည် သူ၏ လောက်လေးနှင့် သိုးကျောင်းသား လက်ကိုင်တုတ်ကိုသာ ကိုင်ဆောင်ထားသော်လည်း၊ သူ၏ တာဝန်ကို ကာကွယ်ရာတွင် သူ၏ အင်အားနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိကို စောစီးစွာ သက်သေပြခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုသို့သော ရင်ဆိုင်မှုများကို ဖော်ပြရာ၌ သူက "ခြင်္သေ့ဖြစ်စေ၊ ဝက်ဝံဖြစ်စေ လာ၍ သိုးအုပ်ထဲက သိုးသငယ်ကို ကိုက်သွားလျှင်၊ ကျွန်တော်မျိုးသည် လိုက်၍ သူ့ကို ရိုက်ပြီးလျှင် သူ၏ ခံတွင်းထဲက သိုးကို ကယ်နှုတ်ပါ၏။ သူသည် ကျွန်တော်မျိုးကို ပြန်၍ တိုက်လျှင်၊ သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ကိုင်၍ ရိုက်သတ်ပါ၏" ဟု ဆိုခဲ့သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၇:၃၄၊ ၃၅)။ ဤကိစ္စများတွင် သူ၏ အတွေ့အကြုံများသည် ဒါဝိဒ်၏ နှလုံးသားကို သက်သေပြခဲ့ပြီး၊ သူ၏ အတွင်း၌ ရဲရင့်ခြင်း၊ ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းတို့ကို ဖွံ့ဖြိုးစေခဲ့သည်။

The lonely hills and the wild ravines where David wandered with
his flocks were the lurking place of beasts of prey. Not infrequently
the lion from the thickets by the Jordan, or the bear from his lair
among the hills, came, ferce with hunger, to attack the flocks. According to the custom of his time, David was armed only with his
sling and shepherd’s staff; yet he early gave proof of his strength
and courage in protecting his charge. Afterward describing these
encounters, he said: “When there came a lion, or a bear, and took
a lamb out of the flock, I went out after him, and smote him, and
delivered it out of his mouth: and when he arose against me, I caught
him by his beard, and smote him, and slew him.” 1 Samuel 17:34,
35, R.V. His experience in these matters proved the heart of David
and developed in him courage and fortitude and faith.
Even before he was summoned to the court of Saul, David had
distinguished himself by deeds of valor. The offcer who brought
him to the notice of the king declared him to be “a mighty valiant
man, and a man of war, and prudent in matters,” and he said, “The
Lord is with him.”

ရှောလု၏ နန်းတော်သို့ မခေါ်ယူမီကပင် ဒါဝိဒ်သည် သူ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော လုပ်ရပ်များကြောင့် ထင်ရှားကျော်ကြားခဲ့သည်။ သူ့ကို မင်းကြီးထံသို့ သတင်းပို့ခဲ့သော အရာရှိက သူ့အား "အလွန် ရဲရင့်သောသူ၊ စစ်သူရဲ၊ အမှုအရာ၌ ကျွမ်းကျင်သောသူ" ဖြစ်ကြောင်းနှင့် "ထာဝရဘုရားသည် သူနှင့်အတူ ရှိတော်မူ၏" ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

When war was declared by Israel against the Philistines, three of
[645] the sons of Jesse joined the army under Saul; but David remained
David and Goliath 589
at home. After a time, however, he went to visit the camp of Saul.

ဣသရေလလူမျိုးနှင့် ဖိလိတ္တိလူမျိုးတို့ စစ်ဖြစ်ကြသောအခါ၊ ယေရှဲ၏ သားသုံးယောက်တို့သည် ရှောလု၏ လက်အောက်ရှိ စစ်တပ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဒါဝိဒ်မှာမူ အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်အတန်ကြာသောအခါ၊ သူသည် ရှောလု၏ စစ်စခန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ သူ၏ အဖေ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ၊ သူသည် သူ၏ အစ်ကိုကြီးများထံသို့ သတင်းစကားနှင့် လက်ဆောင်များကို ယူဆောင်သွားပြီး၊ သူတို့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှု ရှိမရှိကို သိရှိရန် သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယေရှဲ မသိဘဲ၊ လူငယ်သိုးကျောင်းသားသည် ပိုမိုမြင့်မားသော မစ်ရှင်တစ်ခုကို အပ်နှံခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ဣသရေလ စစ်တပ်များသည် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီး၊ ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ လူမျိုးကို ကယ်တင်ရန် ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး၏ ညွှန်ကြားမှုကို ခံခဲ့ရသည်။

By his father’s direction he was to carry a message and a gift to his
elder brothers and to learn if they were still in safety and health. But,
unknown to Jesse, the youthful shepherd had been entrusted with a
higher mission. The armies of Israel were in peril, and David had
been directed by an angel to save his people.

ဒါဝိဒ်သည် စစ်တပ်နှင့် နီးကပ်လာသောအခါ၊ တိုက်ပွဲစတင်တော့မည့်အလား ဆူညံသံများကို ကြားခဲ့ရသည်။ "စစ်တပ်သည် တိုက်ပွဲဝင်ရန် ထွက်သွားပြီး စစ်ကြွေးကြော်သံများကို အော်ဟစ်နေကြသည်။" ဣသရေလနှင့် ဖိလိတ္တိ စစ်တပ်များသည် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် စစ်ခင်းထားကြသည်။ ဒါဝိဒ်သည် စစ်တပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူ၏ အစ်ကိုများကို နှုတ်ဆက်လေ၏။ သူသည် သူတို့နှင့် စကားပြောနေစဉ်၊ ဖိလိတ္တိလူမျိုးတို့၏ သူရဲကောင်း ဂေါလျတ်သည် ထွက်လာပြီး ဣသရေလလူမျိုးတို့ကို စော်ကားသော စကားများဖြင့် စိန်ခေါ်ကာ၊ မိမိနှင့် တစ်ဦးချင်း ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရန် လူတစ်ယောက်ကို ထုတ်ပေးရန် တောင်းဆိုလေ၏။ သူသည် သူ၏ စိန်ခေါ်မှုကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ ဣသရေလလူမျိုး အားလုံးသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို ဒါဝိဒ် မြင်တွေ့ရသောအခါနှင့် ဖိလိတ္တိလူ၏ စိန်ခေါ်မှုသည် ထိုဝါကြွားသူကို တိတ်ဆိတ်သွားစေမည့် သူရဲကောင်းတစ်ယောက်မျှ မရှိဘဲ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပြုလုပ်နေကြောင်း သိရှိရသောအခါ၊ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ သူသည် အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးများ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန် ဇွဲထက်သန်မှုဖြင့် လှုံ့ဆော်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

As David drew near to the army, he heard the sound of commotion, as if an engagement was about to begin. And “the host
was going forth to the fght, and shouted for the battle.” Israel and
the Philistines were drawn up in array, army against army. David
ran to the army, and came and saluted his brothers. While he was
talking with them, Goliath, the champion of the Philistines, came
forth, and with insulting language defed Israel and challenged them
to provide a man from their ranks who would meet him in single
combat. He repeated his challenge, and when David saw that all
Israel were flled with fear, and learned that the Philistine’s defance
was hurled at them day after day, without arousing a champion to
silence the boaster, his spirit was stirred within him. He was fred
with zeal to preserve the honor of the living God and the credit of
His people.

ဣသရေလ စစ်တပ်များသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေကြသည်။ သူတို့၏ ရဲစွမ်းသတ္တိများ ကုန်ခမ်းနေသည်။ သူတို့က တစ်ဦးကိုတစ်ဦး "ထွက်လာသော ထိုသူကို မြင်ကြသလော။ ဧကန်အမှန် သူသည် ဣသရေလလူမျိုးကို စိန်ခေါ်ရန် ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်" ဟု ပြောဆိုနေကြသည်။ ဒါဝိဒ်က ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် အမျက်ထွက်ခြင်းတို့ဖြင့် "အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ စစ်တပ်ကို စိန်ခေါ်ရအောင်၊ ဤအရေဖျားလှီးခြင်းကို မခံသော ဖိလိတ္တိလူသည် အဘယ်သူနည်း" ဟု အော်ဟစ်လေ၏။

The armies of Israel were depressed. Their courage failed. They
said one to another, “Have ye seen this man that is come up? surely
to defy Israel is he come up.” In shame and indignation, David
exclaimed, “Who is this uncircumcised Philistine, that he should
defy the armies of the living God?”

ဒါဝိဒ်၏ အစ်ကိုကြီး ဧလျာဘသည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ၊ ထိုလူငယ်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသော ခံစားချက်များကို ကောင်းစွာ သိရှိလေ၏။ သိုးကျောင်းသားဘဝတွင်ပင် ဒါဝိဒ်သည် တွေ့ရခဲသော ရဲရင့်ခြင်း၊ သတ္တိရှိခြင်းနှင့် အင်အားတို့ကို ပြသခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ၊ ရှမွေလ၏ သူတို့အဖေ၏ အိမ်သို့ လျှို့ဝှက်စွာ ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်သွားခြင်းတို့သည် ညီအစ်ကိုများ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုခရီးစဉ်၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်အပေါ် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် သူတို့ထက် ပိုမို ဂုဏ်ပြုခံရသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူတို့၏ မနာလိုစိတ်သည် လှုံ့ဆော်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ ရိုးသားမှုနှင့် ညီအစ်ကိုရင်းချာကဲ့သို့သော ကြင်နာမှုအပေါ် ထားရှိရမည့် လေးစားမှုနှင့် ချစ်ခြင်းတို့ကို သူတို့ မထားရှိခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် သူ့ကို သိုးကျောင်းသားလေးတစ်ယောက်အဖြစ်သာ ကြည့်မြင်ခဲ့ကြပြီး၊ ယခု ဒါဝိဒ် မေးမြန်းသော မေးခွန်းကို ဧလျာဘက ဖိလိတ္တိလူကြီးကို တိတ်ဆိတ်သွားအောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်သော မိမိ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို အပြစ်တင်ခြင်းအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့သည်။ အစ်ကိုကြီးက ဒေါသတကြီးဖြင့် "သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ ဆင်းလာသနည်း။ တော၌ရှိသော ထိုသိုးအနည်းငယ်တို့ကို အဘယ်သူနှင့် ထားခဲ့သနည်း။ သင်၏ မာနနှင့် စိတ်နှလုံး၏ ဆိုးယုတ်မှုကို ငါသိ၏။ သင်သည် တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရန်သာ လာခြင်းဖြစ်သည်" ဟု အော်ဟစ်လေ၏။ ဒါဝိဒ်၏ အဖြေမှာ လေးစားမှုရှိသော်လည်း ပြတ်သားလှသည် - "ကျွန်တော် ယခု ဘာလုပ်မိလို့လဲ။ အကြောင်းရှိလို့ မဟုတ်ပါလား"။

Eliab, David’s eldest brother, when he heard these words, knew
well the feelings that were stirring the young man’s soul. Even as a
shepherd, David had manifested daring, courage, and strength but
rarely witnessed; and the mysterious visit of Samuel to their father’s
house, and his silent departure, had awakened in the minds of the
brothers suspicions of the real object of his visit. Their jealousy had
been aroused as they saw David honored above them, and they did
not regard him with the respect and love due to his integrity and
brotherly tenderness. They looked upon him as merely a stripling
shepherd, and now the question which he asked was regarded by
Eliab as a censure upon his own cowardice in making no attempt
to silence the giant of the Philistines. The elder brother exclaimed
angrily, “Why camest thou down hither? and with whom hast thou [646]
590 Patriarchs and Prophets
left those few sheep in the wilderness? I know thy pride, and the
naughtiness of thine heart; for thou art come down that thou mightest
see the battle.” David’s answer was respectful but decided: “What
have I now done? Is there not a cause?”

ဒါဝိဒ်၏ စကားများသည် မင်းကြီးထံသို့ ရောက်သွားရာ၊ မင်းကြီးသည် ထိုလူငယ်ကို မိမိရှေ့သို့ ခေါ်ယူလေ၏။ ဒါဝိဒ်က "ထိုသူကြောင့် မည်သူမျှ စိတ်မပျက်ပါစေနှင့်။ ကိုယ်တော်၏ အစေခံ ကျွန်တော်သည် သွား၍ ထိုဖိလိတ္တိလူနှင့် တိုက်ပါမည်" ဟု ပြောသည်ကို ရှောလုသည် အံ့ဩစွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။ ရှောလုသည် ဒါဝိဒ်အား သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လက်လျှော့ရန် ဖျောင်းဖျခဲ့သော်လည်း၊ လူငယ်မှာမူ မတုန်လှုပ်ခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိ၏ အဖေ၏ သိုးအုပ်များကို စောင့်ရှောက်စဉ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများကို ရိုးသားစွာ ပြန်လည် ပြောပြခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက "ကျွန်တော်မျိုးကို ခြင်္သေ့လက်မှလည်းကောင်း၊ ဝက်ဝံလက်မှလည်းကောင်း ကယ်နှုတ်တော်မူသော ထာဝရဘုရားသည်၊ ဤဖိလိတ္တိလူလက်မှလည်း ကယ်နှုတ်တော်မူလိမ့်မည်" ဟု ဆိုလေ၏။ ရှောလုကလည်း "သွားလော့၊ ထာဝရဘုရားသည် သင်နှင့်အတူ ရှိတော်မူပါစေသော" ဟု ဆို၏။

The words of David were repeated to the king, who summoned
the youth before him. Saul listened with astonishment to the words
of the shepherd, as he said, “Let no man’s heart fail because of him;
thy servant will go and fght with this Philistine.” Saul strove to turn
David from his purpose, but the young man was not to be moved. He
replied in a simple, unassuming way, relating his experiences while
guarding his father’s flocks. And he said, “The Lord that delivered
me out of the paw of the lion, and out of the paw of the bear, He
will deliver me out of the hand of this Philistine. And Saul said unto
David, Go, and the Lord be with thee.”

ရက်ပေါင်း (၄၀) ပတ်လုံး ဣသရေလ စစ်တပ်သည် မာနကြီးသော ဖိလိတ္တိလူကြီး၏ စိန်ခေါ်မှုရှေ့တွင် တုန်လှုပ်နေခဲ့ကြသည်။ သူ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ပြီး သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများ ပျက်ပြားနေကြသည်။ သူ၏ အရပ်မှာ (၆) တောင်နှင့် (၁) ထွာ ရှိသည်။ သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ကြေးဝါဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး၊ အလေးချိန် ကျပ်ပေါင်း (၅၀၀၀) ရှိသော သံချပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ ခြေထောက်များတွင်လည်း ကြေးဝါခြေစွပ်များကို ဝတ်ထားသည်။ ထိုအင်္ကျီကို ငါးကြေးခွံများကဲ့သို့ တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်ထားသော ကြေးဝါပြားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး၊ မည်သည့် မြှား သို့မဟုတ် လှံမျှ မဖောက်ထွင်းနိုင်အောင် အလွန်စေ့စပ်စွာ ဆက်စပ်ထားသည်။ သူ၏ ကျောတွင်လည်း ကြီးမားသော ကြေးဝါလှံတိုကို လွယ်ထားသည်။ "သူ၏ လှံတံသည် ရက်ကန်းတံကဲ့သို့ ရှိ၍၊ လှံသွားသည် သံအချိန် ကျပ်ပေါင်း (၆၀၀) ရှိ၏။ သူ၏ ရှေ့၌လည်း ဒိုင်းလွှားကို ကိုင်သောသူ တစ်ယောက် သွားလေ၏။"

For forty days the host of Israel had trembled before the haughty
challenge of the Philistine giant. Their hearts failed within them as
they looked upon his massive form, in height measuring six cubits
and a span. Upon his head was a helmet of brass, he was clothed
with a coat of mail that weighed fve thousand shekels, and he had
greaves of brass upon his legs. The coat was made of plates of brass
that overlaid one another, like the scales of a fsh, and they were
so closely joined that no dart or arrow could possibly penetrate the
armor. At his back the giant bore a huge javelin, or lance, also of
brass. “The staff of his spear was like a weaver’s beam; and his
spear’s head weighed six hundred shekels of iron; and one bearing a
shield went before him.”

နံနက်နှင့် ညနေတိုင်းတွင် ဂေါလျတ်သည် ဣသရေလ စစ်စခန်းသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး အသံကျယ်စွာဖြင့် "သင်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် စစ်ခင်းရန် ထွက်လာကြသနည်း။ ငါသည် ဖိလိတ္တိလူ မဟုတ်လော။ သင်တို့သည် ရှောလု၏ ကျွန်များ မဟုတ်လော။ သင်တို့အတွက် လူတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ပြီးလျှင် ငါ့ထံသို့ ဆင်းလာစေလော့။ အကယ်၍ သူသည် ငါနှင့် တိုက်ခိုက်၍ ငါ့ကို သတ်နိုင်လျှင်၊ ငါတို့သည် သင်တို့၏ ကျွန်ဖြစ်ကြမည်။ သို့မဟုတ်ဘဲ ငါသည် သူ့ကို နိုင်၍ သတ်လျှင်၊ သင်တို့သည် ငါတို့၏ ကျွန်ဖြစ်၍ အစေခံရမည်။ ငါသည် ယနေ့ ဣသရေလ စစ်တပ်ကို စိန်ခေါ်၏။ ငါနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် လူတစ်ယောက်ကို ပေးလော့" ဟု ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။

Morning and evening Goliath had approached the camp of Israel,
saying with a loud voice, “Why are ye come out to set your battle
in array? am not I a Philistine, and ye servants to Saul? choose
you a man for you, and let him come down to me. If he be able to
fght with me, and to kill me, then will we be your servants: but if I
prevail against him, and kill him, then shall ye be our servants, and
serve us. And the Philistine said, I defy the armies of Israel this day;
give me a man, that we may fght together.”

ရှောလုသည် ဒါဝိဒ်အား ဂေါလျတ်၏ စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံရန် ခွင့်ပြုခဲ့သော်လည်း၊ ဤမျှ မမျှတသော ယှဉ်ပြိုင်မှုတွင် ဒါဝိဒ် အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု မင်းကြီးသည် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်အား မင်းကြီး၏ ကိုယ်ပိုင် သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ပေးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ လေးလံသော ကြေးဝါဦးထုပ်ကို သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ပေးပြီး၊ သံချပ်အင်္ကျီကို သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ပေးကာ၊ မင်းကြီး၏ ဓားကိုလည်း သူ၏ နံဘေးတွင် ဆွဲပေးလိုက်သည်။ ဤသို့ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သူသည် ထွက်ခွာသွားသော်လည်း၊ မကြာမီပင် နောက်သို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြသော ပရိသတ်များ၏ ပထမဆုံး အတွေးမှာ ဒါဝိဒ်သည် ဤမျှ မမျှတသော တိုက်ပွဲတွင် မိမိ၏ အသက်ကို အန္တရာယ် မပြုလိုတော့ဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက် ပြောင်းသွားခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ထိုရဲရင့်သော လူငယ်၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ရှောလုထံသို့ ပြန်လာသောအခါ လေးလံသော သံချပ်ကာများကို ချွတ်ခွင့်ပြုရန် တောင်းပန်ခဲ့ပြီး၊ "ဤအရာများကို ကျွန်တော်မျိုး မစမ်းသပ်ဖူးသောကြောင့်၊ ၎င်းတို့နှင့် မသွားနိုင်ပါ" ဟု ဆိုလေ၏။ သူသည် မင်းကြီး၏ သံချပ်ကာများကို ချွတ်ပယ်ပြီး၊ ၎င်းတို့အစား သူ၏ လက်ထဲတွင် တုတ်တစ်ချောင်း၊ သူ၏ သိုးကျောင်းသားအိတ်နှင့် ရိုးရှင်းသော လောက်လေးကိုသာ ယူသွားလေ၏။ စမ်းချောင်းထဲမှ ချောမောသော ကျောက်ခဲ (၅) လုံးကို ရွေးချယ်၍ သူ၏ အိတ်ထဲသို့ ထည့်ပြီးလျှင်၊ သူ၏ လောက်လေးကို ကိုင်ကာ ဖိလိတ္တိလူထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားလေ၏။ ထိုလူကြီးသည် ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ အင်အားအကြီးဆုံး စစ်သူရဲနှင့် တွေ့ရမည်ဟု မျှော်လင့်ကာ ရဲရင့်စွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဒိုင်းလွှားကို ကိုင်သောသူသည် သူ၏ ရှေ့မှ သွားလေ၏။ သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ဘဲ လာခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်နှင့် နီးကပ်လာသောအခါ၊ သူသည် ငယ်ရွယ်သောကြောင့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ဟု ခေါ်ဆိုရမည့် လူငယ်လေးကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဒါဝိဒ်၏ မျက်နှာသည် ကျန်းမာသဖြင့် နီမြန်းနေပြီး၊ သံချပ်ကာ မပါသော သူ၏ ကောင်းမွန်စွာ ဖွဲ့စည်းထားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ်လွင်နေသော်လည်း၊ သူ၏ လူငယ်အသွင်နှင့် ဖိလိတ္တိလူ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြားတွင် အလွန် သိသာသော ကွာခြားမှု ရှိနေခဲ့သည်။

Though Saul had given David permission to accept Goliath’s
challenge, the king had small hope that David would be successful
[647] in his courageous undertaking. Command was given to clothe the
youth in the king’s own armor. The heavy helmet of brass was put
David and Goliath 591
upon his head, and the coat of mail was placed upon his body; the
monarch’s sword was at his side. Thus equipped, he started upon his
errand, but erelong began to retrace his steps. The frst thought in
the minds of the anxious spectators was that David had decided not
to risk his life in meeting an antagonist in so unequal an encounter.
But this was far from the thought of the brave young man. When he
returned to Saul he begged permission to lay aside the heavy armor,
saying, “I cannot go with these; for I have not proved them.” He
laid off the king’s armor, and in its stead took only his staff in his
hand, with his shepherd’s scrip and a simple sling. Choosing fve
smooth stones out of the brook, he put them in his bag, and, with his
sling in his hand, drew near to the Philistine. The giant strode boldly
forward, expecting to meet the mightiest of the warriors of Israel.
His armor-bearer walked before him, and he looked as if nothing
could withstand him. As he came nearer to David he saw but a
stripling, called a boy because of his youth. David’s countenance
was ruddy with health, and his well-knit form, unprotected by armor,
was displayed to advantage; yet between its youthful outline and the
massive proportions of the Philistine, there was a marked contrast.

ဂေါလျတ်သည် အလွန်အံ့ဩပြီး အမျက်ထွက်သွားသည်။ "သင်သည် တုတ်တစ်ချောင်းနှင့် ငါ့ထံသို့ လာရအောင် ငါသည် ခွေးလော" ဟု သူက အော်ဟစ်လေ၏။ ထို့နောက် သူ သိသမျှသော ဘုရားများ၏ အမည်ကို တိုင်တည်၍ ဒါဝိဒ်ကို ပြင်းထန်စွာ ကျိန်ဆိုလေ၏။ သူက လှောင်ပြောင်သည့် အနေဖြင့် "ငါ့ထံသို့ လာလော့။ သင်၏ အသားကို မိုးကောင်းကင် ငှက်များနှင့် တောသားရဲများအား ငါကျွေးမည်" ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်။

Goliath was flled with amazement and anger. “Am I a dog,” he
exclaimed, “that thou comest to me with staves?” Then he poured
upon David the most terrible curses by all the gods of his knowledge.
He cried in derision, “Come to me, and I will give thy flesh unto the
fowls of the air, and to the beasts of the feld.”

ဒါဝိဒ်သည် ဖိလိတ္တိလူတို့၏ သူရဲကောင်းရှေ့တွင် အားနည်းသွားခြင်း မရှိပေ။ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ၏ ရန်သူအား ပြောကြားခဲ့သည်မှာ - "သင်သည် ဓား၊ လှံ၊ ဒိုင်းလွှားတို့နှင့် ငါ့ထံသို့ လာသော်လည်း၊ ငါမူကား သင်စိန်ခေါ်သော ဣသရေလ စစ်တပ်၏ ဘုရားသခင်၊ ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေအရှင် ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်နှင့် သင့်ထံသို့ လာ၏။ ယနေ့တွင် ထာဝရဘုရားသည် သင့်ကို ငါ့လက်သို့ အပ်နှံတော်မူမည်။ ငါသည် သင့်ကို ရိုက်၍ သင်၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်မည်။ ယနေ့တွင် ဖိလိတ္တိ စစ်တပ်၏ အသေကောင်များကို မိုးကောင်းကင် ငှက်များနှင့် မြေကြီးပေါ်ရှိ တောသားရဲများအား ငါကျွေးမည်။ သို့မှသာ ဣသရေလနိုင်ငံတွင် ဘုရားသခင် ရှိတော်မူကြောင်း တစ်လောကလုံး သိရလိမ့်မည်။ ထာဝရဘုရားသည် ဓားနှင့် လှံအားဖြင့် ကယ်တင်တော်မူသည် မဟုတ်ကြောင်း ဤပရိသတ်အပေါင်းတို့ သိရကြလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား ဤစစ်ပွဲသည် ထာဝရဘုရား၏ စစ်ပွဲဖြစ်၍၊ ကိုယ်တော်သည် သင်တို့ကို ငါတို့ လက်သို့ အပ်နှံတော်မူမည်"။

David did not weaken before the champion of the Philistines.
Stepping forward, he said to his antagonist: “Thou comest to me
with a sword, and with a spear, and with a shield: but I come to thee
in the name of the Lord of hosts, the God of the armies of Israel,
whom thou hast defed. This day will the Lord deliver thee into mine
hand; and I will smite thee, and take thine head from thee; and I
will give the carcasses of the host of the Philistines this day unto the
fowls of the air, and to the wild beasts of the earth; that all the earth
may know that there is a God in Israel. And all this assembly shall
know that the Lord saveth not with sword and spear: for the battle is
the Lord’s, and He will give you into our hands.”

သူ၏ အသံတွင် ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းမဲ့သော အရှိန်အဟုန် ပါဝင်နေပြီး၊ သူ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အောင်မြင်မှုနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ရှိနေခဲ့သည်။ ရှင်းလင်း၍ ချိုသာသော အသံဖြင့် ပြောကြားခဲ့သော ဤစကားများသည် လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားပြီး၊ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေကြသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော ပရိသတ်များက ရှင်းလင်းစွာ ကြားခဲ့ကြရသည်။ ဂေါလျတ်၏ ဒေါသသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အမျက်ထွက်ကာ သူ၏ နဖူးကို ကာကွယ်ထားသော ဦးထုပ်ကို အပေါ်သို့ တွန်းတင်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ရန်သူအား လက်စားချေရန် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ယေရှဲ၏ သားသည်လည်း သူ၏ ရန်သူအတွက် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ "ဖိလိတ္တိလူသည် ထ၍ ဒါဝိဒ်ကို တိုက်ရန် ချဉ်းကပ်လာသောအခါ၊ ဒါဝိဒ်သည် ဖိလိတ္တိလူနှင့် တွေ့ရန် စစ်တပ်ရှိရာသို့ အမြန်ပြေးသွားလေ၏။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ အိတ်ထဲသို့ လက်ကိုနှိုက်၍ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ယူပြီးလျှင်၊ လောက်လေးနှင့် ပစ်လိုက်ရာ၊ ထိုကျောက်ခဲသည် ဖိလိတ္တိလူ၏ နဖူးကို ထိမှန်၍ နဖူးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသဖြင့်၊ သူသည် မြေပေါ်သို့ မှောက်လျက် လဲလေ၏။"

There was a ring of fearlessness in his tone, a look of triumph [648]
and rejoicing upon his fair countenance. This speech, given in a
clear, musical voice, rang out on the air, and was distinctly heard by
592 Patriarchs and Prophets
the listening thousands marshaled for war. The anger of Goliath was
roused to the very highest heat. In his rage he pushed up the helmet
that protected his forehead and rushed forward to wreak vengeance
upon his opponent. The son of Jesse was preparing for his foe. “And
it came to pass, when the Philistine arose, and came and drew nigh
to meet David, that David hasted, and ran toward the army to meet
the Philistine. And David put his hand in his bag, and took thence a
stone, and slang it, and smote the Philistine in the forehead, that the
stone sunk into his forehead; and he fell upon his face to the earth.”

စစ်တပ်နှစ်ဖက်စလုံး၏ စစ်တန်းလျားများတွင် အံ့ဩမှုများ ပြန့်နှက်သွားခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် အသတ်ခံရလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ကျောက်ခဲသည် လေထဲသို့ တဝီဝီ မြည်ဟည်းကာ ပစ်မှတ်သို့ တည့်တည့် ရောက်သွားသောအခါ၊ ကြီးမားသော စစ်သူရဲသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်စိကွယ်သွားသကဲ့သို့ သူ၏ လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုလူကြီးသည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြစ်သွားပြီး၊ ရိုက်ချခံရသော သပိတ်ပင်ကြီးကဲ့သို့ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားလေ၏။ ဒါဝိဒ်သည် ခဏမျှပင် မစောင့်ဆိုင်းခဲ့ပေ။ သူသည် မြေပေါ်တွင် လဲနေသော ဖိလိတ္တိလူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး၊ ဂေါလျတ်၏ လေးလံသော ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲယူလိုက်လေ၏။ မကြာမီ မိနစ်ပိုင်းကပင် ထိုလူကြီးသည် ဤဓားနှင့် ထိုလူငယ်၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငှက်များအား ကျွေးမည်ဟု ဝါကြွားခဲ့သည်။ ယခုတွင် ထိုဓားသည် လေထဲသို့ မြှောက်တက်သွားပြီးနောက်၊ ထိုဝါကြွားသူ၏ ဦးခေါင်းသည် သူ၏ ကိုယ်မှ လွင့်ထွက်သွားလေ၏။ ထိုအခါ ဣသရေလ စစ်စခန်းမှ အောင်ပွဲခံ ကြွေးကြော်သံကြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

Amazement spread along the lines of the two armies. They had
been confdent that David would be slain; but when the stone went
whizzing through the air, straight to the mark, they saw the mighty
warrior tremble, and reach forth his hands, as if he were struck
with sudden blindness. The giant reeled, and staggered, and like a
smitten oak, fell to the ground. David did not wait an instant. He
sprang upon the prostrate form of the Philistine, and with both hands
laid hold of Goliath’s heavy sword. A moment before, the giant
had boasted that with it he would sever the youth’s head from his
shoulders and give his body to the fowls of the air. Now it was lifted
in the air, and then the head of the boaster rolled from his trunk, and
a shout of exultation went up from the camp of Israel.

ဖိလိတ္တိလူများသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး၊ ဖြစ်ပေါ်လာသော ရှုပ်ထွေးမှုများကြောင့် အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ အောင်ပွဲခံသော ဟေဗြဲလူတို့၏ ကြွေးကြော်သံများသည် တောင်ထိပ်များတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ သူတို့သည် ထွက်ပြေးနေသော ရန်သူများကို လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် "ဖိလိတ္တိလူများကို ချိုင့်ဝှမ်းတိုင်အောင်လည်းကောင်း၊ ဧကြုန်မြို့တံခါး တိုင်အောင်လည်းကောင်း လိုက်ကြ၏။ ဖိလိတ္တိလူတို့တွင် အနာရသောသူတို့သည် ရှာရိမ်လမ်း၌လည်းကောင်း၊ ဂါသမြို့နှင့် ဧကြုန်မြို့တိုင်အောင်လည်းကောင်း လဲ၍ သေကြ၏။ ဣသရေလ အမျိုးသားတို့သည် ဖိလိတ္တိလူများကို လိုက်ရာမှ ပြန်လာ၍၊ သူတို့၏ တဲများကို လုယက်ဖျက်ဆီးကြ၏။ ဒါဝိဒ်သည် ဖိလိတ္တိလူ၏ ဦးခေါင်းကို ယူ၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဆောင်ခဲ့၏။ သူ၏ လက်နက်များကိုမူ မိမိ၏ တဲ၌ ထားလေ၏။"

The Philistines were smitten with terror, and the confusion which
ensued resulted in a precipitate retreat. The shouts of the triumphant
Hebrews echoed along the summits of the mountains, as they rushed
after their fleeing enemies; and they “pursued the Philistines, until
thou come to the valley, and to the gates of Ekron. And the wounded
of the Philistines fell down by the way to Shaaraim, even unto Gath,
and unto Ekron. And the children of Israel returned from chasing
after the Philistines, and they spoiled their tents. And David took
the head of the Philistine, and brought it to Jerusalem; but he put his
armor in his tent.”