အခန်း ၃၉ — ဗာဗုလုန်ပါသွားသုံ့ပန်းဒံယေလ

အပိုင်း (၅) — တပါးအမျိုးသားတို့၏ ပြည်၌

Section 5—In the Lands of the Heathen

“သင်တို့သည် ငါ၏သက်သေဖြစ်ကြ၏ဟု ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူ၏။ ငါရွေးချယ်သော ငါ့ကျွန်လည်း ဖြစ်၏။” ဟေရှာယ ၄၃:၁၀။

Ye are My witnesses, saith
the Lord, and My servant
whom I have chosen.”
Isaiah 43:10.

အခန်း ၃၉ — ဗာဗုလုန်ပါသွားသုံ့ပန်းဒံယေလ

Chapter 39—In the Court of Babylon

ဤအခန်းသည် ဒံယေလအနာဂတ္တိကျမ်း အခန်းကြီး (၁) အပေါ် အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on Daniel 1.

နှစ်ပေါင်း (၇၀) ကြာသုံ့ပန်းအဖြစ် ဖမ်းဆီးခြင်းခံရသည့် အစောပိုင်းကာလတွင် ဗာဗုလုန်မြို့သို့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်းခံရသော ဣသရေလအမျိုးသားတို့တွင် ခရစ်ယာန်မျိုးချစ်စိတ်ရှိသူများ ပါဝင်ကြသည်။ ထိုသူတို့သည် မူဝါဒအပေါ် သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာသူများဖြစ်ပြီး၊ အတ္တစိတ်ဖြင့် ဖောက်ပြန်ပျက်စီးခြင်း မရှိဘဲ အရာခပ်သိမ်း ဆုံးရှုံးရစေကာမူ ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်တင်မည့်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ မိမိတို့ဖမ်းဆီးခံရသည့် ထိုပြည်၌ ယေဟောဝါဘုရားကို သိကျွမ်းခြင်းအားဖြင့် ရရှိသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို တပါးအမျိုးသားတို့ထံသို့ ဝေငှပေးခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြီးမြောက်စေမည့်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်ကြရမည်။ ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများနှင့် မည်သည့်အခါမျှ အလျှော့ပေး ညှိနှိုင်းခြင်း မပြုရသည့်အပြင်၊ အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်သူများဟူသော သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နာမည်ကို မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်အင်္ဂါရပ်အဖြစ် ဆောင်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည်လည်း ထိုသို့ပင် ပြုခဲ့ကြသည်။ ကြီးပွားခြင်း၌ဖြစ်စေ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ၌ဖြစ်စေ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်တင်ခဲ့ကြပြီး၊ ဘုရားသခင်သည်လည်း သူတို့ကို ဂုဏ်ပြုတော်မူခဲ့သည်။

Among the children of Israel who
were carried captive to
Babylon at the beginning
of the seventy years’ captivity were Christian patriots, men who were as true
as steel to principle, who
would not be corrupted by
selfshness, but who would
honor God at the loss of
all things. In the land of
their captivity these men
were to carry out God’s
purpose by giving to heathen nations the blessings
that come through a knowledge of Jehovah. They
were to be His representatives. Never were they to
compromise with idolaters;
their faith and their name
as worshipers of the living
God they were to bear as a
high honor. And this they
did. In prosperity and adversity they honored God,
and God honored them.
472

ဗာဗုလုန်နန်းတော်၌ (၄၇၃) ယေဟောဝါဘုရားကို ကိုးကွယ်သူ ဤသူတို့သည် ဗာဗုလုန်တွင် သုံ့ပန်းဖြစ်နေရခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော်ရှိ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို ဗာဗုလုန်နတ်ဘုရားများ၏ ဗိမာန်၌ ထားရှိခြင်းတို့ကို အောင်နိုင်သူများက သူတို့၏ ကိုးကွယ်မှုနှင့် ဓလေ့ထုံးစံများသည် ဟေဗြဲလူမျိုးတို့၏ ကိုးကွယ်မှုနှင့် ဓလေ့ထုံးစံများထက် သာလွန်ကြောင်း သက်သေအဖြစ် ဝင့်ကြွားစွာ ကိုးကားပြောဆိုကြသည်။ (၄၈၀) သို့သော် ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်ထံမှ လွှဲဖယ်သွားခြင်းကြောင့် ကြုံတွေ့ရသည့် ထိုအရှက်ရမှုများမှတစ်ဆင့်၊ ဘုရားသခင်သည် ဗာဗုလုန်လူမျိုးတို့အား ကိုယ်တော်၏ မြင့်မြတ်သောအာဏာ၊ ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းသော တောင်းဆိုချက်များနှင့် နာခံခြင်းကြောင့်ရရှိမည့် သေချာသော ရလဒ်များကို သက်သေပြခဲ့သည်။ ဤသက်သေခံချက်ကို ကိုယ်တော်အား သစ္စာရှိသောသူများမှတစ်ဆင့်သာ ပေးနိုင်သည့်အတိုင်း ပေးသနားတော်မူခဲ့သည်။

In the Court of Babylon 473
The fact that these men, worshipers of Jehovah, were
captives in Babylon, and
that the vessels of God’s
house had been placed in
the Temple of the Babylonish gods, was boastfully
cited by the victors as evidence that their religion
and customs were supe- [480]
rior to the religion and customs of the Hebrews. Yet
through the very humiliations that Israel’s departure
from Him had invited, God
gave Babylon evidence of
His supremacy, of the holiness of His requirements,
and of the sure results of
obedience. And this testimony He gave, as alone
it could be given, through
those who were loyal to
Him.

ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိသူများထဲတွင် ဒံယေလနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်း သုံးဦးတို့သည် ဉာဏ်ပညာနှင့် တန်ခိုးတော်၏ အရှင်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်နှင့် ပူးပေါင်းသူများ မည်သို့ဖြစ်လာနိုင်သည်ဆိုခြင်းအတွက် ထင်ရှားသော စံနမူနာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ရိုးရှင်းသော ယုဒအိမ်ထောင်စုများမှ ဆင်းသက်လာသော ဤမင်းမျိုးမင်းနွယ် လူငယ်များသည် ကမ္ဘာ့အကြီးကျယ်ဆုံးသော မြို့နှင့် ကမ္ဘာ့အင်အားအကြီးဆုံးသော ဧကရာဇ်မင်း၏ နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ နေဗုခဒ်နေဇာမင်းကြီးသည် “မိမိ၏ မိန်းမစိုးအုပ် အာရှပေနတ်ကို ခေါ်၍၊ ဣသရေလအမျိုးသား၊ မင်းမျိုးမင်းနွယ်၊ မှူးမတ်မျိုးတို့တွင် အပြစ်ကင်းစင်၍ အဆင်းလှသောသူ၊ ပညာအမျိုးမျိုးကို တတ်သောသူ၊ အသိဉာဏ်နှင့် ပြည့်စုံသောသူ၊ သိပ္ပံပညာကို နားလည်သောသူ၊ ရှင်ဘုရင်၏ နန်းတော်၌ ခစားခြင်းငှာ တတ်နိုင်သောသူတို့ကို ခေါ်ခဲ့ရန်” အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ...

Among those who maintained
their allegiance to God
were Daniel and his three
companions—illustrious examples of what men may
become who unite with
the God of wisdom and
power. From the comparative simplicity of their
Jewish home, these youth
of royal line were taken
to the most magnifcent of
cities and into the court
474 Prophets and Kings
of the world’s greatest
monarch. Nebuchadnezzar “spake unto Ashpenaz the master of his eunuchs, that he should bring
certain of the children of
Israel, and of the king’s
seed, and of the princes;
children in whom was no
blemish, but well favored,
and skillful in all wisdom,
and cunning in knowledge,
and understanding science,
and such as had ability in
them to stand in the king’s
palace....

“ထိုသူတို့တွင် ယုဒအမျိုးသား ဒံယေလ၊ ဟာနနိ၊ မိရှေလနှင့် အာဇာရိတို့ ပါဝင်ကြသည်။” ဤလူငယ်တို့၌ ထူးခြားသော အရည်အချင်းများ ရှိကြောင်း မြင်ရသဖြင့်၊ နေဗုခဒ်နေဇာမင်းကြီးသည် သူတို့ကို မိမိ၏နိုင်ငံတော်တွင် အရေးကြီးသော ရာထူးများ၌ ခန့်အပ်ရန် လေ့ကျင့်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ဘဝလုပ်ငန်းဆောင်တာများအတွက် အပြည့်အဝ အရည်အချင်းပြည့်မီစေရန်၊ ခါလဒဲဘာသာစကားကို သင်ယူစေပြီး၊ နိုင်ငံတော်၏ မင်းသားများ ရရှိနိုင်သော ထူးခြားသည့် ပညာရေးအခွင့်အလမ်းများကို သုံးနှစ်တိုင်တိုင် သင်ယူစေခဲ့သည်။

“Now among these were of the
children of Judah, Daniel,
Hananiah, Mishael, and
Azariah.” Seeing in these
youth the promise of remarkable ability, Nebuchadnezzar determined that they
should be trained to fll
important positions in his
kingdom. That they might
be fully qualifed for their
lifework, he arranged for
them to learn the language
of the Chaldeans and for
three years to be granted
the unusual educational advantages afforded princes
of the realm.

(၄၈၁) ဒံယေလနှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းများ၏ အမည်များကို ခါလဒဲနတ်ဘုရားများကို ကိုယ်စားပြုသော အမည်များသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ဟေဗြဲမိဘများက သူတို့၏သားသမီးများအား ပေးသော အမည်များသည် အလွန်အရေးကြီးသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ထိုအမည်များသည် မိဘများက မိမိတို့သားသမီးများ၌ ဖြစ်ပေါ်စေချင်သော စရိုက်လက္ခဏာများကို ကိုယ်စားပြုလေ့ရှိသည်။ ထိုဖမ်းဆီးခံ လူငယ်များကို တာဝန်ယူရသော မင်းသားက “ဒံယေလကို ဗေလတရှာဇာ၊ ဟာနနိကို ရှာဒရက်၊ မိရှေလကို မေရှက်၊ အာဇာရိကို အဗေဒနေဂေါ” ဟူ၍ အမည်သစ်များ ပေးခဲ့သည်။

The names of Daniel and his com-
[481] panions were changed to
In the Court of Babylon 475
names representing Chaldean
deities. Great signifcance
was attached to the names
given by Hebrew parents
to their children. Often
these stood for traits of
character that the parent
desired to see developed in
the child. The prince in
whose charge the captive
youth were placed, “gave
unto Daniel the name of
Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to
Mishael, of Meshach; and
to Azariah, of Abednego.”

ရှင်ဘုရင်သည် ထိုဟေဗြဲလူငယ်များအား သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်ပယ်၍ ရုပ်တုကိုးကွယ်ရန် အတင်းအဓမ္မ မစေခိုင်းသော်လည်း၊ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြစ်လာစေရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့်ဆိုင်သော အမည်များကို ပေးခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ သူတို့ကို ရုပ်တုကိုးကွယ်သည့် ဓလေ့ထုံးစံများနှင့် နေ့စဉ် ထိတွေ့စေခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ တပါးအမျိုးသားတို့၏ မြှူဆွယ်သော ကိုးကွယ်ဝတ်ပြုမှုများအောက်၌ ထားရှိခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ သူတို့၏ အမျိုးသားဘာသာကို စွန့်ပယ်စေပြီး ဗာဗုလုန်လူမျိုးတို့၏ ကိုးကွယ်မှု၌ ပူးပေါင်းလာစေရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

The king did not compel the Hebrew youth to renounce
their faith in favor of idolatry, but he hoped to bring
this about gradually. By
giving them names significant of idolatry, by bringing them daily into close
association with idolatrous
customs, and under the influence of the seductive
rites of heathen worship,
he hoped to induce them
to renounce the religion of
their nation and to unite
with the worship of the
Babylonians.

သူတို့၏ ဘဝခရီးလမ်း အစတွင်ပင် စရိုက်လက္ခဏာကို ဆုံးဖြတ်မည့် စမ်းသပ်မှုကြီး တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ရှင်ဘုရင်၏ စားပွဲတော်မှ အစားအစာနှင့် စပျစ်ရည်ကို သူတို့အား စားသောက်စေရန် စီစဉ်ထားသည်။ ဤအမှု၌ ရှင်ဘုရင်သည် သူတို့အပေါ် ထားရှိသော မျက်နှာသာပေးမှုနှင့် သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် ဂရုစိုက်မှုကို ပြသခြင်းဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူသည်။ သို့သော် ထိုအစားအစာ၏ တစ်စိတ်တစ်ဒေသကို ရုပ်တုများအား ပူဇော်ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့်၊ ရှင်ဘုရင်၏ စားပွဲတော်မှ အစားအစာများသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းအတွက် ဆက်ကပ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ ထိုအစားအစာကို စားသုံးခြင်းသည် ဗာဗုလုန်နတ်ဘုရားများကို ရိုသေပူဇော်ရာ ရောက်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ယေဟောဝါဘုရားအပေါ် သစ္စာရှိမှုကြောင့် ဒံယေလနှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းများသည် ထိုသို့သော ပူဇော်မှု၌ မပါဝင်ရန် တားမြစ်ထားသည်။ အစားအစာကို စားဟန်ဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် စပျစ်ရည်ကို သောက်ဟန်ဆောင်ခြင်းမျှပင် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် တပါးအမျိုးသားတို့ဘက်မှ ရပ်တည်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်မူများကို ဂုဏ်ဖျက်ရာ ရောက်လိမ့်မည်။ (၄၈၂) ထို့ပြင် ကာမဂုဏ်၌ ပျော်မွေ့ခြင်းနှင့် အပျော်အပါး လိုက်စားခြင်းတို့ကြောင့် ရုပ်ပိုင်း၊ စိတ်ပိုင်းနှင့် ဝိညာဉ်ပိုင်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုများအပေါ် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အားအင်ချည့်နဲ့စေသော သက်ရောက်မှုများကိုလည်း သူတို့ မစွန့်စားဝံ့ကြပေ။ သူတို့သည် နာဒပ်နှင့် အဘိဟုတို့၏ သမိုင်းကြောင်းကို သိကြသည်။ သူတို့၏ သောက်ကြူးခြင်းနှင့် ထိုရလဒ်များကို ပဉ္စဝဂ္ဂကျမ်းများ၏ ပုရပိုက်များတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ကို ဖတ်ဖူးကြသည်။ စပျစ်ရည်ကို သောက်သုံးခြင်းကြောင့် သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တန်ခိုးများ ထိခိုက်ပျက်စီးလိမ့်မည်ကိုလည်း သူတို့ သိရှိကြသည်။

At the very outset of their career there came to them
a decisive test of charac
476 Prophets and Kings
ter. It was provided that
they should eat of the food
and drink of the wine that
came from the king’s table.
In this the king thought
to give them an expression of his favor and of
his solicitude for their welfare. But a portion having
been offered to idols, the
food from the king’s table
was consecrated to idolatry; and one partaking of it
would be regarded as offering homage to the gods of
Babylon. In such homage,
loyalty to Jehovah forbade
Daniel and his companions
to join. Even a mere pretense of eating the food or
drinking the wine would
be a denial of their faith.
To do this would be to array themselves with heathenism and to dishonor
the principles of the law of
God.
[482] Nor dared they risk the enervating
effect of luxury and dissipation on physical, mental,
and spiritual development.
They were acquainted with
the history of Nadab and
Abihu, the record of whose
intemperance and its results had been preserved
in the parchments of the
In the Court of Babylon 477
Pentateuch; and they knew
that their own physical and
mental power would be injuriously affected by the
use of wine.

ဒံယေလနှင့် သူ၏အဖော်များသည် သူတို့၏ မိဘများထံမှ တင်းကျပ်သော ခြိုးခြံချွေတာခြင်း အလေ့အကျင့်များကို သင်ယူခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်များအတွက် တာဝန်ရှိစေမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူတို့၏ စွမ်းအားများကို မည်သည့်အခါမျှ သိမ်ငယ်စေခြင်း သို့မဟုတ် အားနည်းစေခြင်း မပြုရကြောင်း သင်ကြားပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ဤပညာပေးမှုသည် ဒံယေလနှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းများအတွက် ဗာဗုလုန်နန်းတော်၏ ပျက်စီးနေသော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုများကြားတွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထိန်းသိမ်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းဖြစ်လာသည်။ ထိုညစ်ညမ်းပြီး အပျော်အပါးများသော နန်းတော်တွင် သူတို့ပတ်လည်၌ ပြင်းထန်သော သွေးဆောင်မှုများ ရှိနေသော်လည်း၊ သူတို့သည် မညစ်ညမ်းဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ ငယ်စဉ်ကပင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် လက်ရာတော်များကို လေ့လာခြင်းဖြင့် သင်ယူခဲ့ရသော မူဝါဒများမှ သူတို့ကို မည်သည့်တန်ခိုး၊ မည်သည့်သြဇာကမျှ လွှဲဖယ်သွားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါ။

Daniel and his associates had
been trained by their parents to habits of strict temperance. They had been
taught that God would hold
them accountable for their
capabilities, and that they
must never dwarf or enfeeble their powers. This
education was to Daniel
and his companions the
means of their preservation amidst the demoralizing influences of the court
of Babylon. Strong were
the temptations surrounding them in that corrupt
and luxurious court, but
they remained uncontaminated. No power, no influence, could sway them
from the principles they
had learned in early life by
a study of the word and
works of God.

အကယ်၍ ဒံယေလသာ ဆန္ဒရှိပါက၊ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေအရ ခြိုးခြံချွေတာခြင်း အလေ့အကျင့်မှ သွေဖည်ရန် ခိုင်လုံသော ဆင်ခြေကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ သူသည် ရှင်ဘုရင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုအပေါ် မှီခိုနေရပြီး ဘုရင်၏ အာဏာအောက်တွင် ရှိနေသောကြောင့်၊ ဘုရင်၏ အစားအစာနှင့် စပျစ်ရည်ကို စားသောက်ခြင်းမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဟု ဆင်ခြေပေးနိုင်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ သွန်သင်ချက်ကို သူစွဲကိုင်ထားပါက၊ သူသည် ရှင်ဘုရင်ကို စိတ်ဆိုးစေပြီး သူ၏ရာထူးနှင့် အသက်ကို ဆုံးရှုံးရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ပါက၊ ရှင်ဘုရင်၏ မျက်နှာသာကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး မိမိအတွက် အသိပညာဆိုင်ရာ အကျိုးကျေးဇူးများနှင့် မက်မောဖွယ်ရာ လောကီအခွင့်အလမ်းများကို ရရှိပေလိမ့်မည်။ (၄၈၃) သို့သော် ဒံယေလသည် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်၏ နှစ်သက်လက်ခံမှုကို ရရှိခြင်းသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အင်အားအကြီးဆုံးသော အာဏာရှင်၏ မျက်နှာသာထက် ပို၍အဖိုးတန်သည်၊ အသက်ထက်ပင် ပို၍အဖိုးတန်သည်ဟု မှတ်ယူခဲ့သည်။ မည်သည့်ရလဒ်ပင် ထွက်ပေါ်လာပါစေ သူ၏ သစ္စာတရား၌ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ရန် သူဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် “ရှင်ဘုရင်၏ အစားအစာနှင့် စပျစ်ရည်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို မညစ်ညမ်းစေရန် စိတ်နှလုံးထဲ၌ ပိုင်းဖြတ်ခဲ့သည်။” သူ၏ ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူငယ်ချင်းသုံးဦးကလည်း ထောက်ခံခဲ့ကြသည်။

Had Daniel so desired, he might
have found in his surroundings a plausible excuse
for departing from strictly
temperate habits. He might
have argued that, depen
478 Prophets and Kings
dent as he was on the
king’s favor and subject to
his power, there was no
other course for him to pursue than to eat of the king’s
food and drink of his wine;
for should he adhere to the
divine teaching, he would
offend the king and probably lose his position and
his life. Should he disregard the commandment of
the Lord he would retain
the favor of the king and
secure for himself intellectual advantages and flattering worldly prospects.
[483] But Daniel did not hesitate. The
approval of God was dearer
to him than the favor of
the most powerful earthly
potentate—dearer than life
itself. He determined to
stand frm in his integrity,
let the result be what it
might. He “purposed in his
heart that he would not defle himself with the portion of the king’s meat, nor
with the wine which he
drank.” And in this resolve
he was supported by his
three companions.

ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်ရာတွင် ဟေဗြဲလူငယ်များသည် မိုက်မဲစွာ မပြုလုပ်ကြဘဲ ဘုရားသခင်အပေါ် ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ကိုးစားခြင်းဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ထူးခြားသူများဖြစ်ရန် မရွေးချယ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်မဖျက်မိစေရန်အတွက် ထူးခြားသူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ဤအခြေအနေ၌ ဖိအားများကြောင့် အမှားနှင့် လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်ခဲ့ကြပါက၊ မူဝါဒမှ သွေဖည်သွားခြင်းသည် သူတို့၏ မှန်ကန်သော အသိစိတ်နှင့် မှားယွင်းမှုအပေါ် ရွံရှာသောစိတ်ကို အားနည်းစေလိမ့်မည်။ ပထမအမှားခြေလှမ်းသည် အခြားအမှားများဆီသို့ ဦးတည်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်ကာ သွေးဆောင်မှုများတွင် နစ်မြောသွားပေလိမ့်မည်။

In reaching this decision, the Hebrew youth did not act presumptuously but in frm re
In the Court of Babylon 479
liance upon God. They
did not choose to be singular, but they would be
so rather than dishonor
God. Should they compromise with wrong in this instance by yielding to the
pressure of circumstances,
their departure from principle would weaken their
sense of right and their abhorrence of wrong. The
frst wrong step would lead
to others, until, their connection with Heaven severed, they would be swept
away by temptation.

“ဘုရားသခင်သည် ဒံယေလအား မိန်းမစိုးအုပ်ထံတွင် မျက်နှာသာနှင့် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုကို ရရှိစေခဲ့သည်။” ထို့ကြောင့် မိမိကိုယ်ကို မညစ်ညမ်းစေရန် သူ၏တောင်းဆိုချက်ကို လေးစားစွာ လက်ခံခဲ့သည်။ သို့သော် မိန်းမစိုးအုပ်သည် ထိုတောင်းဆိုချက်ကို ခွင့်ပြုရန် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ “သင်တို့စားရမည့် အစားအစာနှင့် သောက်ရမည့် စပျစ်ရည်ကို သတ်မှတ်ပေးထားသော ငါ၏အရှင် ရှင်ဘုရင်ကို ငါကြောက်၏” ဟု ဒံယေလအား ရှင်းပြခဲ့သည်။ “အကြောင်းမှာ သင်တို့နှင့် သက်တူရွယ်တူ လူငယ်များထက် သင်တို့၏မျက်နှာများ ညှိုးနွမ်းနေသည်ကို ရှင်ဘုရင် မြင်တွေ့လျှင်၊ ငါ၏ဦးခေါင်းသည် ရှင်ဘုရင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မည်။”

“God had brought Daniel into favor and tender love with
the prince of the eunuchs,”
and the request that he
might not defle himself
was received with respect.
Yet the prince hesitated
to grant it. “I fear my
lord the king, who hath
appointed your meat and
your drink,” he explained
to Daniel; “for why should
he see your faces worse liking than the children which
are of your sort? then shall
ye make me endanger my
head to the king.”

ထို့နောက် ဒံယေလသည် ဟေဗြဲလူငယ်များကို အထူးကြီးကြပ်ရသော အရာရှိ မေလဇာထံသို့ ချဉ်းကပ်၍၊ ရှင်ဘုရင်၏ အစားအစာနှင့် စပျစ်ရည်ကို စားသောက်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်ခွင့်ပြုရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဤကိစ္စကို (၁၀) ရက်ကြာ စမ်းသပ်ရန် သူတောင်းဆိုခဲ့သည်။ (၄၈၄) ထိုကာလအတွင်း ဟေဗြဲလူငယ်များကို ရိုးရှင်းသော အစားအစာများ ပေးရန်နှင့် အခြားသူငယ်ချင်းများကိုမူ ရှင်ဘုရင်၏ အစားအစာများကို ကျွေးမွေးရန် ဖြစ်သည်။

Daniel then appealed to Melzar,
the offcer in special charge
480 Prophets and Kings
of the Hebrew youth, requesting that they might
be excused from eating the
king’s meat and drinking
his wine. He asked that
the matter be tested by a
[484] ten days’ trial, the Hebrew
youth during this time being supplied with simple
food, while their companions ate of the king’s dainties.

မေလဇာသည် ဤတောင်းဆိုချက်ကို လိုက်လျောခြင်းဖြင့် ရှင်ဘုရင်၏ အမျက်တော်ကို ခံရမည်ကို ကြောက်သော်လည်း သဘောတူခဲ့သည်။ ဒံယေလသည်လည်း မိမိအောင်မြင်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ (၁၀) ရက်ကြာ စမ်းသပ်မှုအပြီးတွင်၊ ရလဒ်သည် မိန်းမစိုးအုပ် ကြောက်ရွံ့နေသည့်အရာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ “သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ရှင်ဘုရင်၏ အစားအစာကို စားသော လူငယ်များထက် ပို၍လှပပြီး အသားအရေ စိုပြည်ဝဖြိုးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။”

Melzar, though fearful that by
complying with this request he would incur the
displeasure of the king,
nevertheless consented; and
Daniel knew that his case
was won. At the end of
the ten days’ trial the result was found to be the
opposite of the prince’s
fears. “Their countenances
appeared fairer and fatter
in flesh than all the children which did eat the portion of the king’s meat.”

ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်အားဖြင့် ဟေဗြဲလူငယ်များသည် အခြားသော သူငယ်ချင်းများထက် သိသိသာသာ သာလွန်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့်၊ ဒံယေလနှင့် သူ၏အဖော်များသည် သူတို့၏ သင်တန်းကာလ တစ်လျှောက်လုံးတွင် ရိုးရှင်းသော အစားအစာကို ဆက်လက်စားသုံးခွင့် ရရှိခဲ့ကြသည်။

In personal appearance the
Hebrew youth showed a
marked superiority over
their companions. As a
result, Daniel and his associates were permitted to
continue their simple diet
during their entire course
of training.
In the Court of Babylon 481

သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ထိုဟေဗြဲလူငယ်များသည် “ခါလဒဲတို့၏ ပညာနှင့် ဘာသာစကား” ကို လေ့လာသင်ယူခဲ့ကြသည်။ ထိုကာလအတွင်း သူတို့သည် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိမှုကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ကို အမြဲမပြတ် မှီခိုခဲ့ကြသည်။ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း အလေ့အကျင့်နှင့်အတူ ရည်မှန်းချက် ပြင်းပြခြင်း၊ ဝီရိယရှိခြင်းနှင့် တည်ကြည်ခြင်းတို့ကို ပေါင်းစပ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို မသိသော၊ မကြောက်ရွံ့သော သူများနှင့်အတူ နေထိုင်ရန် ရှင်ဘုရင်၏ နန်းတော်သို့ ရောက်လာရခြင်းမှာ မာန်မာန သို့မဟုတ် ရည်မှန်းချက်ကြီးခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပါ။ သူတို့သည် တပါးပြည်၌ သုံ့ပန်းများအဖြစ် ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ အတိုင်းအဆမရှိသော ဉာဏ်ပညာတော်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ မိသားစု၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုနှင့် သန့်ရှင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တို့နှင့် ကွဲကွာနေသော်လည်း၊ သူတို့သည် ဖိနှိပ်ခံနေရသော မိမိတို့လူမျိုး၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်နှင့် သူတို့ဝတ်ပြုသော ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်အတွက် ထူးချွန်စွာ ဆောင်ရွက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

For three years the Hebrew youth
studied to acquire “the
learning and the tongue
of the Chaldeans.” During this time they held
fast their allegiance to God
and depended constantly
upon His power. With
their habits of self-denial
they united earnestness of
purpose, diligence, and
steadfastness. It was
not pride or ambition that
had brought them into the
king’s court, into companionship with those who neither knew nor feared God;
they were captives in a
strange land, placed there
by Infnite Wisdom. Separated from home influences and sacred associations, they sought to acquit
themselves creditably, for
the honor of their downtrodden people, and for the
glory of Him whose servants they were.

ဘုရားသခင်သည် ဟေဗြဲလူငယ်တို့၏ ခိုင်မာမှု၊ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှုနှင့် ဖြူစင်သော ရည်ရွယ်ချက်များကို နှစ်သက်လက်ခံတော်မူသဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာသည် သူတို့အပေါ် သက်ရောက်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် “သူတို့အား ပညာဗဟုသုတအမျိုးမျိုးကို တတ်မြောက်စေရန် ဉာဏ်ပညာကို ပေးသနားတော်မူ၏။ ဒံယေလသည်လည်း ဗျာဒိတ်ရူပါရုံနှင့် အိမ်မက်အမျိုးမျိုးကို နားလည်နိုင်သော အစွမ်းရှိ၏။” (၄၈၅) “ငါ့ကို ဂုဏ်တင်သောသူကို ငါဂုဏ်တင်မည်” ဟူသော ကတိတော်သည် ပြည့်စုံလာခဲ့သည်။ ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၂:၃၀။ ဒံယေလသည် မတုန်မလှုပ်သော ယုံကြည်ကိုးစားမှုဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ်၊ ပရောဖက်ပြုနိုင်သော တန်ခိုးသည် သူ၏အပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် လူသားများထံမှ နန်းတွင်းတာဝန်များကို သင်ယူနေစဉ်မှာပင်၊ ဘုရားသခင်သည် သူ့အား အနာဂတ်၏ နက်နဲမှုများကို ဖတ်ရှုတတ်ရန်နှင့် လာမည့်မျိုးဆက်များအတွက် ကမ္ဘာ့သမိုင်း၏ အဆုံးတိုင်အောင် ဖြစ်ပျက်မည့် အဖြစ်အပျက်များကို ပုံဆောင်ချက်များနှင့် သင်္ကေတများဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ရန် သင်ကြားပေးနေခဲ့သည်။

The Lord regarded with approval
the frmness and self-denial of the Hebrew youth,
and their purity of motive;
and His blessing attended
them. He “gave them
knowledge and skill in all
learning and wisdom: and
Daniel had understanding
482 Prophets and Kings
[485] in all visions and dreams.”
The promise was fulflled,
“Them that honor Me I
will honor.” 1 Samuel 2:30.
As Daniel clung to God
with unwavering trust, the
spirit of prophetic power
came upon him. While
receiving instruction from
man in the duties of court
life, he was being taught
by God to read the mysteries of the future and to
record for coming generations, through fgures and
symbols, events covering
the history of this world till
the close of time.

လေ့ကျင့်သင်ကြားနေသော လူငယ်များကို စမ်းသပ်ရမည့်အချိန် ရောက်လာသောအခါ၊ ဟေဗြဲလူငယ်များကို နိုင်ငံတော်တွင် အမှုထမ်းရန် လျှောက်ထားသူ အခြားသူများနှင့်အတူ စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း ပြုခဲ့သည်။ သို့သော် “ထိုသူအပေါင်းတို့တွင် ဒံယေလ၊ ဟာနနိ၊ မိရှေလနှင့် အာဇာရိတို့နှင့် တူသောသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိပါ။” သူတို့၏ ထက်မြက်သော နားလည်မှု၊ ကျယ်ပြန့်သော ဗဟုသုတ၊ ပြောင်မြောက်ပြီး တိကျသော ဘာသာစကားတို့သည် သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားများ မလျော့ပါးဘဲ သန်စွမ်းကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ “ဉာဏ်ပညာနှင့် နားလည်မှုဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်အားလုံးတွင် ရှင်ဘုရင်သည် သူတို့အား မေးမြန်းသောအခါ၊ မိမိနိုင်ငံတော်တစ်ခွင်လုံးရှိ နက္ခတ်ဗေဒင်ဆရာများနှင့် မှော်ဆရာအားလုံးထက် (၁၀) ဆမျှ ပို၍တော်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။” “ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရှင်ဘုရင်၏ ရှေ့တော်၌ ခစားရကြသည်။”

When the time came for the youth
in training to be tested, the
Hebrews were examined,
with other candidates, for
the service of the kingdom.
But “among them all was
found none like Daniel,
Hananiah, Mishael, and
Azariah.” Their keen comprehension, their wide knowledge, their choice and exact language, testifed to
the unimpaired strength
and vigor of their mental
powers. “In all matters
of wisdom and understanding, that the king inquired
of them, he found them
ten times better than all the
In the Court of Babylon 483
magicians and astrologers
that were in all his realm;”
“therefore stood they before the king.”

ဗာဗုလုန်နန်းတော်တွင် နိုင်ငံအသီးသီးမှ ကိုယ်စားလှယ်များ၊ ထူးချွန်သော အရည်အချင်းရှိသူများ၊ သဘာဝပါရမီ အရှိဆုံးသူများနှင့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမြင့်ဆုံးသော ယဉ်ကျေးမှု ပညာရပ်များကို တတ်မြောက်ထားသူများ စုဝေးနေကြသည်။ သို့သော် ထိုသူအားလုံးထဲတွင် ဟေဗြဲလူငယ်များကို ယှဉ်နိုင်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိပါ။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သန်စွမ်းမှုနှင့် လှပမှု၌လည်းကောင်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထက်မြက်မှုနှင့် စာပေကျနမှု၌လည်းကောင်း သူတို့သည် ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့ကြသည်။ မတ်မတ်နားနားရှိသော ကိုယ်ဟန်၊ ခိုင်မာဖျတ်လတ်သော ခြေလှမ်း၊ ကြည်လင်သော မျက်နှာ၊ ထက်မြက်သော အာရုံငါးပါး၊ သန့်ရှင်းသော အသက်ရှုသံ—ဤအရာအားလုံးသည် ကောင်းမွန်သော အလေ့အကျင့်များ၏ သက်သေခံချက်များဖြစ်ပြီး၊ သဘာဝတရား၏ နိယာမများကို နာခံသူများကို သဘာဝတရားက ပေးသနားသော မြင့်မြတ်သည့် အမှတ်အသားများ ဖြစ်ကြသည်။

At the court of Babylon were gathered representatives from
all lands, men of the highest talent, men the most
richly endowed with natural gifts, and possessed
of the broadest culture that
the world could bestow;
yet among them all, the
Hebrew youth were without a peer. In physical strength and beauty,
in mental vigor and literary attainment, they stood
unrivaled. The erect
form, the frm, elastic step,
the fair countenance, the
undimmed senses, the untainted breath—all were so
many certifcates of good
habits, insignia of the nobility with which nature
honors those who are obedient to her laws.

(၄၈၆) ဗာဗုလုန်လူမျိုးတို့၏ ဉာဏ်ပညာကို သင်ယူရာတွင် ဒံယေလနှင့် သူ၏အဖော်များသည် သူတို့၏ ကျောင်းနေဖက်များထက် ပို၍အောင်မြင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ပညာသည် တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့် ရလာခြင်းမဟုတ်ပါ။ သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းပြမှုအောက်တွင် မိမိတို့၏ စွမ်းအားများကို သစ္စာရှိစွာ အသုံးပြုခြင်းဖြင့် ထိုအသိပညာကို ရရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းခြင်းအား သူတို့၏ ပညာရေး၏ အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် ထားရှိကာ၊ ဉာဏ်ပညာခပ်သိမ်း၏ ရင်းမြစ်နှင့် ချိတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဉာဏ်ပညာအတွက် ဆုတောင်းခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့၏ ဆုတောင်းချက်အတိုင်း အသက်ရှင်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင် ကောင်းချီးပေးနိုင်မည့် နေရာတွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထားရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ စွမ်းအားများကို အားနည်းစေမည့် အရာမှန်သမျှကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ကြပြီး၊ ပညာရပ်အမျိုးမျိုး၌ တတ်ကျွမ်းသူများဖြစ်လာစေရန် အခွင့်အလမ်းတိုင်းကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဉာဏ်ပညာကို တိုးပွားစေမည့် ဘဝ၏ စည်းကမ်းများကို လိုက်နာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အသိပညာကို ရရှိရန် ကြိုးစားရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်တင်ရန် ဖြစ်သည်။ တပါးအမျိုးသားတို့၏ မှားယွင်းသော ကိုးကွယ်မှုများကြားတွင် စစ်မှန်သော ကိုးကွယ်မှုကို ကိုယ်စားပြုရန်အတွက် သူတို့၌ ကြည်လင်သော ဉာဏ်ရည်ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး ခရစ်ယာန်စရိုက်လက္ခဏာကို ပြည့်စုံစေရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်က သူတို့၏ ဆရာဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် အစဉ်မပြတ် ဆုတောင်းခြင်း၊ စိတ်ပါလက်ပါ လေ့လာခြင်းနှင့် မမြင်နိုင်သော အရှင်မြတ်နှင့် အဆက်အသွယ်မပြတ် နေထိုင်ခြင်းဖြင့်၊ ဧနောက်ကဲ့သို့ ဘုရားသခင်နှင့်အတူ သွားလာခဲ့ကြသည်။

In acquiring the wisdom of the [486]
Babylonians, Daniel and
his companions were far
more successful than their
fellow students; but their
learning did not come by
chance. They obtained
their knowledge by the
484 Prophets and Kings
faithful use of their powers,
under the guidance of the
Holy Spirit. They placed
themselves in connection
with the Source of all wisdom, making the knowledge of God the foundation of their education. In
faith they prayed for wisdom, and they lived their
prayers. They placed themselves where God could
bless them. They avoided
that which would weaken
their powers, and improved
every opportunity to become intelligent in all lines
of learning. They followed the rules of life that
could not fail to give them
strength of intellect. They
sought to acquire knowledge for one purpose—
that they might honor God.

They realized that in order to stand as representatives of true religion amid
the false religions of heathenism they must have
clearness of intellect and
must perfect a Christian
character. And God Himself was their teacher. Constantly praying, conscientiously studying, keeping
in touch with the Unseen,
they walked with God as
did Enoch.
In the Court of Babylon 485

မည်သည့် လုပ်ငန်းခွင်၌မဆို စစ်မှန်သော အောင်မြင်မှုသည် တိုက်ဆိုင်မှု၊ မတော်တဆမှု သို့မဟုတ် ကံကြမ္မာကြောင့် ရလာခြင်းမဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရား၊ သီလနှင့် ဇွဲလုံ့လတို့၏ ရလဒ်သာ ဖြစ်သည်။ ကောင်းမွန်သော စိတ်ဓာတ်နှင့် မြင့်မြတ်သော ကိုယ်ကျင့်တရားတို့သည် မတော်တဆ ဖြစ်လာသောအရာများ မဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်သည် အခွင့်အလမ်းများကို ပေးသော်လည်း၊ အောင်မြင်မှုသည် ထိုအခွင့်အလမ်းများကို မည်သို့အသုံးပြုသည်ဆိုခြင်းအပေါ်တွင် မူတည်သည်။

True success in any line of work is
not the result of chance or
accident or destiny. It is the
outworking of God’s providences, the reward of faith
and discretion, of virtue
and perseverance. Fine
mental qualities and a high
moral tone are not the result of accident. God gives
opportunities; success depends upon the use made
of them.

ဘုရားသခင်သည် ဒံယေလနှင့် သူ၏အဖော်များ၌ “အလိုရှိစေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ အမှုဆောင်စေခြင်းငှာလည်းကောင်း ပြုပြင်တော်မူ” နေစဉ်တွင်၊ သူတို့သည်လည်း မိမိတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ကြိုးစားအားထုတ်နေကြသည်။ ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၃။ (၄၈၇) ဤနေရာ၌ ဘုရားသခင်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းဟူသော နတ်ရွာနိယာမကို တွေ့ရှိရသည်။ ထိုသို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းမရှိဘဲ မည်သည့်စစ်မှန်သော အောင်မြင်မှုကိုမျှ မရရှိနိုင်ပါ။ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်မပါဘဲ လူသား၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုသည် အချည်းနှီးဖြစ်သကဲ့သို့၊ လူသား၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုမရှိဘဲ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်သည်လည်း လူအများအတွက် အကျိုးမရှိနိုင်ပါ။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို မိမိတို့ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်စေရန် ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိတို့၏ အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ဆောင်ရွက်ရမည်။ ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၌ အလိုရှိစေရန်နှင့် လုပ်ဆောင်နိုင်စေရန်အတွက် ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို အစားထိုးရန်အတွက် မဟုတ်ပါ။

While God was working in Daniel
and his companions “to
will and to do of His good
pleasure,” they were working out their own salvation.
Philippians 2:13. Herein
is revealed the outwork- [487]
ing of the divine principle of co-operation, without which no true success
can be attained. Human
effort avails nothing without divine power; and without human endeavor, divine effort is with many of
no avail. To make God’s
grace our own, we must act
our part. His grace is given
to work in us to will and to
do, but never as a substitute
for our effort.

ဘုရားသခင်သည် ဒံယေလနှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းများကို ကူညီခဲ့သကဲ့သို့၊ ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ကို လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားသူ အားလုံးကိုလည်း ကူညီပေးပါလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်တော်ကို ပေးသနားခြင်းအားဖြင့် မှန်ကန်သော ရည်ရွယ်ချက်နှင့် မြင့်မြတ်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းကို အားဖြည့်ပေးပါလိမ့်မည်။ နာခံခြင်းလမ်း၌ လျှောက်လှမ်းသူများသည် အနှောင့်အယှက်များစွာနှင့် တွေ့ကြုံရပါလိမ့်မည်။ ပြင်းထန်ပြီး ဆန်းပြားသော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုများက သူတို့ကို လောကနှင့် ချည်နှောင်ထားနိုင်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် မိမိရွေးချယ်ထားသောသူများကို ရှုံးနိမ့်စေရန် လုပ်ဆောင်နေသော အရာမှန်သမျှကို အချည်းနှီးဖြစ်စေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ကိုယ်တော်၏ အစွမ်းသတ္တိအားဖြင့် သူတို့သည် သွေးဆောင်မှုတိုင်းကို ကျော်လွှားနိုင်ပြီး အခက်အခဲမှန်သမျှကို အောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

As the Lord co-operated with
Daniel and his fellows, so
486 Prophets and Kings
He will co-operate with
all who strive to do His
will. And by the impartation of His Spirit He will
strengthen every true purpose, every noble resolution. Those who walk
in the path of obedience
will encounter many hindrances. Strong, subtle influences may bind them to
the world; but the Lord
is able to render futile every agency that works for
the defeat of His chosen
ones; in His strength they
may overcome every temptation, conquer every diffculty.

ဘုရားသခင်သည် ဒံယေလနှင့် သူ၏အဖော်များကို ဗာဗုလုန်ရှိ ကြီးမြတ်သော သူများနှင့် ဆက်သွယ်စေခဲ့ခြင်းမှာ၊ ရုပ်တုကိုးကွယ်သော ထိုလူမျိုးများကြားတွင် ကိုယ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ကိုယ်စားပြုစေရန် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ထိုမျှကြီးကျယ်သော တာဝန်နှင့် ဂုဏ်အင်္ဂါရပ်အတွက် မည်သို့အရည်အချင်း ပြည့်မီခဲ့ကြသနည်း။ အမှုအရာလေးများ၌ သစ္စာရှိခြင်းက သူတို့၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကြီးမားသော တာဝန်များ၌သာမက အသေးငယ်ဆုံးသော တာဝန်များ၌လည်း ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်တင်ခဲ့ကြသည်။

God brought Daniel and his associates into connection with
the great men of Babylon,
that in the midst of a nation
of idolaters they might represent His character. How
did they become ftted for
a position of so great trust
and honor? It was faithfulness in little things that
gave complexion to their
whole life. They honored
God in the smallest duties,
as well as in the larger responsibilities.
As God called Daniel to witness
for Him in Babylon, so
In the Court of Babylon 487
He calls us to be His witnesses in the world today.

ဘုရားသခင်သည် ဒံယေလအား ဗာဗုလုန်၌ သက်သေခံရန် ခေါ်ယူခဲ့သကဲ့သို့၊ ယနေ့ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း ကိုယ်တော်၏ သက်သေများဖြစ်ရန် ခေါ်ယူနေပါသည်။ ဘဝ၏ အကြီးငယ်မဆိုသော အမှုအရာများ၌ ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်နှင့်ဆိုင်သော မူဝါဒများကို လူသားတို့အား ပြသစေလိုသည်။ လူအများစုသည် ကြီးကျယ်သော အလုပ်တစ်ခုခု မိမိတို့ထံ ရောက်ရှိလာရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိမှုကို ပြသနိုင်မည့် နေ့စဉ်အခွင့်အလမ်းများကိုမူ လက်လွှတ်နေကြသည်။ (၄၈၈) သူတို့သည် ဘဝ၏ သေးငယ်သော တာဝန်များကို စိတ်ပါလက်ပါ လုပ်ဆောင်ရန် နေ့စဉ် ပျက်ကွက်နေကြသည်။ မိမိတို့၏ ထူးချွန်သော အရည်အချင်းများကို အသုံးချနိုင်မည့် ကြီးကျယ်သော အလုပ်တစ်ခုခုကို စောင့်ဆိုင်းနေပြီး သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်များကို ဖြည့်ဆည်းလိုကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ နေ့ရက်များသည် တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားကြသည်။

In the smallest as well as
the largest affairs of life,
He desires us to reveal to
men the principles of His
kingdom. Many are waiting for some great work to
be brought to them, while
daily they lose opportunities for revealing faithfulness to God. Daily they fail [488]
of discharging with wholeheartedness the little duties of life. While they
wait for some large work
in which they may exercise supposedly great talents, and thus satisfy their
ambitious longings, their
days pass away.

စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်တစ်ဦး၏ ဘဝတွင် အရေးမပါသော အရာဟူ၍ မရှိပါ။ အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် တာဝန်တိုင်းသည် အရေးကြီးသည်။ ဘုရားသခင်သည် အမှုဆောင်နိုင်သည့် အခွင့်အလမ်းတိုင်းကို တိကျစွာ တိုင်းတာတော်မူသည်။ အသုံးမပြုဘဲ ထားရှိသော စွမ်းဆောင်ရည်များသည် အသုံးပြုသော စွမ်းဆောင်ရည်များကဲ့သို့ပင် စာရင်းစစ်ဆေးခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် လုပ်ဆောင်သင့်ပါလျက်နှင့် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို ချီးမွမ်းရန် မိမိတို့၏ စွမ်းအားများကို အသုံးမပြုခဲ့သောကြောင့် မအောင်မြင်ခဲ့သည့် အမှုများအတွက် တရားစီရင်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။

In the life of the true Christian
there are no nonessentials;
in the sight of Omnipotence every duty is important. The Lord measures
with exactness every possibility for service. The unused capabilities are just as
much brought into account
as those that are used. We
shall be judged by what we
ought to have done, but did
not accomplish because we
did not use our powers to
glorify God.
488 Prophets and Kings

မြင့်မြတ်သော စရိုက်လက္ခဏာသည် တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့် ဖြစ်လာသောအရာ မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ အထူးမျက်နှာသာပေးမှု သို့မဟုတ် ပေးသနားမှုကြောင့်လည်း မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ နိမ့်ကျသော သဘာဝကို မြင့်မြတ်သော သဘာဝ၏ လက်အောက်၌ ထားရှိခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်နှင့် လူသားတို့၏ အကျိုးအတွက် မိမိကိုယ်ကို ဆက်ကပ်ခြင်းတို့၏ ရလဒ်သာ ဖြစ်သည်။

A noble character is not the result
of accident; it is not due
to special favors or endowments of Providence. It is
the result of self-discipline,
of subjection of the lower
to the higher nature, of the
surrender of self to the service of God and man.

ဟေဗြဲလူငယ်များ ပြသခဲ့သော ခြိုးခြံချွေတာခြင်း မူဝါဒအပေါ် သစ္စာရှိမှုမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်သည် ယနေ့ခေတ် လူငယ်များကို စကားပြောနေပါသည်။ ဒံယေလကဲ့သို့ မှန်ကန်သောအမှုအတွက် ရဲဝံ့စွာ လုပ်ဆောင်မည့်သူများ လိုအပ်နေသည်။ ဖြူစင်သော နှလုံးသား၊ သန်စွမ်းသော လက်များနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းသော သတ္တိများ လိုအပ်နေသည်။ အကြောင်းမှာ မကောင်းမှုနှင့် ကောင်းမှုတို့အကြား စစ်ပွဲသည် အစဉ်မပြတ် နိုးကြားနေရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် အစားအသောက် အလိုလိုက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် လူတိုင်းကို သွေးဆောင်ရန် လာတတ်သည်။

Through the fdelity to the principles of temperance shown
by the Hebrew youth God
is speaking to the youth of
today. There is need of
men who like Daniel will
do and dare for the cause of
right. Pure hearts, strong
hands, fearless courage,
are needed; for the warfare
between vice and virtue
calls for ceaseless vigilance. To every soul Satan
comes with temptation in
many alluring forms on the
point of indulgence of appetite.

ခန္ဓာကိုယ်သည် စိတ်ဝိညာဉ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန်နှင့် စရိုက်လက္ခဏာ တည်ဆောက်ရန်အတွက် အလွန်အရေးကြီးသော ကြားခံနယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ရန်သူသည် လူသား၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားများကို အားနည်းစေရန်နှင့် ယုတ်ညံ့စေရန်အတွက် သူ၏သွေးဆောင်မှုများကို ဦးတည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ သူအောင်မြင်ပါက တစ်ကိုယ်လုံးကို မကောင်းမှုလက်သို့ အပ်နှံလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ (၄၈၉) ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သဘာဝ၏ လိုအင်များသည် မြင့်မြတ်သော တန်ခိုးတော်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိပါက ပျက်စီးခြင်းနှင့် သေခြင်းကိုသာ ဧကန်အမှန် ဆောင်ကြဉ်းလာလိမ့်မည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို မိမိ၌ရှိသော မြင့်မြတ်သော စွမ်းအားများ၏ လက်အောက်သို့ ရောက်ရှိစေရမည်။ ကိလေသာများကို စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ထိန်းချုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုစိတ်ဆန္ဒကိုယ်တိုင်ကလည်း ဘုရားသခင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေရမည်။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် သန့်ရှင်းစေသော ဆင်ခြင်တုံတရားသည် ဘဝကို လွှမ်းမိုးရမည်ဖြစ်သည်။ အသိဉာဏ်စွမ်းအား၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် သက်တမ်းရှည်မှုတို့သည် ပြောင်းလဲ၍မရသော နိယာမများအပေါ်တွင် မူတည်သည်။ ထိုနိယာမများကို နာခံခြင်းအားဖြင့် လူသားသည် မိမိကိုယ်ကို အောင်နိုင်သူ၊ မိမိ၏ စိတ်အလိုကို အောင်နိုင်သူ၊ အာဏာစက်များနှင့် တန်ခိုးများကိုလည်းကောင်း၊ “ဤလောက၏ မှောင်မိုက်၌ အစိုးရသောမင်းများ” ကိုလည်းကောင်း၊ “မိုးကောင်းကင်၌ရှိသော နတ်ဆိုးများ” ကိုလည်းကောင်း အောင်နိုင်သူ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ဧဖက် ၆:၁၂။

The body is a most important
medium through which the
mind and the soul are developed for the upbuilding
of character. Hence it is
that the adversary of souls
directs his temptations to
the enfeebling and degrading of the physical powers. His success here of
In the Court of Babylon 489
ten means the surrender of
the whole being to evil. [489]
The tendencies of the physical nature, unless under
the dominion of a higher
power, will surely work
ruin and death. The body
is to be brought into subjection to the higher powers of the being. The passions are to be controlled
by the will, which is itself
to be under the control of
God. The kingly power of
reason, sanctifed by divine
grace, is to bear sway in
the life. Intellectual power,
physical stamina, and the
length of life depend upon
immutable laws. Through
obedience to these laws,
man may stand conqueror
of himself, conqueror of
his own inclinations, conqueror of principalities and
powers, of “the rulers of
the darkness of this world,”
and of “spiritual wickedness in high places.” Ephesians 6:12.

ဧဝံဂေလိတရားကို ပုံဆောင်ချက်ဖြင့် ပြသထားသော ရှေးဟောင်းဘာသာရေး ထုံးတမ်းစဉ်လာများတွင်၊ အနာအဆာရှိသော ပူဇော်သက္ကာကို ဘုရားသခင်၏ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ မယူဆောင်လာရပါ။ ခရစ်တော်ကို ကိုယ်စားပြုသော ယဇ်ကောင်သည် အပြစ်ကင်းစင်ရမည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်က ဤအရာကို ကိုယ်တော်၏ သားသမီးများ ဖြစ်ရမည့် ပုံစံအတွက် စံနမူနာအဖြစ် ညွှန်ပြထားသည်မှာ — “အသက်ရှင်သော ယဇ်”၊ “သန့်ရှင်း၍ အပြစ်ကင်းစင်သောသူ” ဖြစ်ရမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ရောမ ၁၂:၁၊ ဧဖက် ၅:၂၇။

In that ancient ritual which is
the gospel in symbol, no
blemished offering could
be brought to God’s altar.
The sacrifce that was to
represent Christ must be
spotless. The word of God
490 Prophets and Kings
points to this as an illustration of what His children are to be—“a living sacrifce,” “holy and
without blemish.” Romans
12:1; Ephesians 5:27.

ဟေဗြဲသူရဲကောင်းများသည် ကျွန်ုပ်တို့ကဲ့သို့ပင် ခံစားချက်ရှိသော သူများဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ဗာဗုလုန်နန်းတော်၏ မြှူဆွယ်သော သြဇာများ ရှိနေသော်လည်း၊ သူတို့သည် အတိုင်းအဆမရှိသော အစွမ်းသတ္တိကို မှီခိုသောကြောင့် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အားဖြင့် တပါးအမျိုးသားတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်၊ ခရစ်တော်၏ မေတ္တာတော်တို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ အတွေ့အကြုံတွင် သွေးဆောင်မှုအပေါ် မူဝါဒက အောင်နိုင်ခြင်း၊ ယုတ်ညံ့မှုအပေါ် ဖြူစင်မှုက အောင်နိုင်ခြင်း၊ ဘုရားမဲ့ဝါဒနှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုအပေါ် ဆက်ကပ်အပ်နှံမှုနှင့် သစ္စာရှိမှုတို့က အောင်နိုင်ခြင်းတို့၏ သာဓကများကို ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ရှိရသည်။

The Hebrew worthies were men
of like passions with ourselves; yet, notwithstanding the seductive influences of the court of Babylon, they stood frm, because they depended upon
a strength that is infnite.
In them a heathen nation
beheld an illustration of the
goodness and benefcence
of God, and of the love of
Christ. And in their experience we have an instance
of the triumph of principle
over temptation, of purity
over depravity, of devotion
and loyalty over atheism
and idolatry.

ဒံယေလ၌ရှိသော ထိုစိတ်ဓာတ်ကို ယနေ့ခေတ် လူငယ်များလည်း ရရှိနိုင်ပါသည်။ သူတို့သည် ထိုအစွမ်းသတ္တိ၏ ရင်းမြစ်မှ ရယူနိုင်ပြီး၊ (၄၉၀) တူညီသော မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကာ၊ ဆိုးရွားသော အခြေအနေများအောက်တွင်ပင် ထိုသို့သော ကျေးဇူးတော်ကို သူတို့၏ ဘဝ၌ ပြသနိုင်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ မြို့ကြီးပြကြီးများတွင် ကာမဂုဏ်၌ ပျော်မွေ့ရန် သွေးဆောင်မှုများစွာ ရှိနေသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်တင်ရန် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ခိုင်မာနေနိုင်သည်။ ပြင်းထန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် နိုးကြားသော စောင့်ကြည့်မှုတို့ဖြင့် သူတို့သည် ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်သော သွေးဆောင်မှုတိုင်းကို တွန်းလှန်နိုင်သည်။ သို့သော် မှန်ကန်သောအရာဖြစ်သောကြောင့် မှန်ကန်စွာ လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်သူသာလျှင် အောင်ပွဲကို ရရှိလိမ့်မည်။

The spirit that possessed Daniel,
the youth of today may
have; they may draw from
the same source of strength,
[490] possess the same power of
self-control, and reveal the
same grace in their lives,
even under circumstances
as unfavorable. Though
surrounded by temptations
to self-indulgence, espe
In the Court of Babylon 491
cially in our large cities,
where every form of sensual gratifcation is made
easy and inviting, yet by
divine grace their purpose
to honor God may remain
frm. Through strong resolution and vigilant watchfulness they may withstand
every temptation that assails the soul. But only by
him who determines to do
right because it is right will
the victory be gained.

ဤမြင့်မြတ်သော ဟေဗြဲလူမျိုးများ၏ ဘဝလုပ်ငန်းသည် မည်မျှကြီးကျယ်ပါသနည်း။ သူတို့သည် ငယ်စဉ်က နေထိုင်ခဲ့သော အိမ်ကို နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာလာစဉ်က၊ သူတို့၌ မည်မျှမြင့်မားသော ကံကြမ္မာ ရှိနေလိမ့်မည်ကို အနည်းငယ်မျှပင် အိမ်မက်မမက်ခဲ့ကြပါ။ သူတို့သည် သစ္စာရှိပြီး တည်ကြည်ကြသဖြင့် ဘုရားသခင်၏ လမ်းပြမှုကို ခံယူခဲ့ကြပြီး၊ ထိုသူတို့မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည်။

What a lifework was that of these
noble Hebrews! As they
bade farewell to their childhood home, little did they
dream what a high destiny
was to be theirs. Faithful
and steadfast, they yielded
to the divine guiding, so
that through them God
could fulfll His purpose.

ဤသူတို့မှတစ်ဆင့် ထင်ရှားစေခဲ့သော တူညီသည့် ကြီးမြတ်သော အမှန်တရားများကို ဘုရားသခင်သည် ယနေ့ခေတ် လူငယ်များနှင့် ကလေးသူငယ်များမှတစ်ဆင့် ထင်ရှားစေလိုသည်။ ဒံယေလနှင့် သူ၏အဖော်များ၏ ဘဝသည် မိမိကိုယ်ကို ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံပြီး စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြီးမြောက်စေရန် ကြိုးစားသူများအတွက် ကိုယ်တော် လုပ်ဆောင်ပေးမည့်အရာ၏ သက်သေပြချက်ပင် ဖြစ်သည်။

The same mighty truths that were
revealed through these men,
God desires to reveal through
the youth and children today. The life of Daniel
and his fellows is a demonstration of what He will do
for those who yield themselves to Him and with the
whole heart seek to accomplish His purpose.