အခန်း ၂၅ — မျှော်လင့်ခြင်းသတင်းစကားနှင့်ပြည့်ဝသောပုရောဖက်

 

အပိုင်း ၃—ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားကို ဟောပြောသောသူ

Section 3—A Preacher of Righteousness

 [၃၀၁] [၃၀၂] “ခွန်အားကြီးသောသူ လုယူသောဥစ္စာကို ပြန်ယူနိုင်သလော။ သို့မဟုတ် တရားသဖြင့် ဘမ်းဆီးခြင်းကို ခံရသောသူသည် လွတ်နိုင်သလော။” “ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ခွန်အားကြီးသောသူ ဘမ်းဆီးသောသူတို့ကိုပင် ပြန်ယူရလိမ့်မည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်သောသူ လုယူသောဥစ္စာသည်လည်း လွတ်လိမ့်မည်။” “ထုလုပ်သော ရုပ်တုတို့ကို ကိုးစား၍၊ သင်တို့သည် ငါတို့ဘုရားဖြစ်ကြသည်ဟု သွန်းသောရုပ်တုတို့ကို ပြောဆိုသောသူတို့သည် အလွန်ရှက်ကြောက်ခြင်းသို့ ရောက်၍ နောက်သို့ဆုတ်ရကြလိမ့်မည်။” ဟေရှာယ ၄၉:၂၄၊ ၂၅၊ ၄၂:၁၇။

“Shall the prey be taken from the mighty, or the
lawful captive delivered?” “Thus saith the Lord,
Even the captives of the mighty shall be taken
away, and the prey of the terrible shall be
delivered.” “They shall be greatly ashamed, that
trust in graven images, that say to the molten
images, Ye are our gods.” Isaiah 49:24, 25;
42:17.

အခန်း ၂၅ — မျှော်လင့်ခြင်းသတင်းစကားနှင့်ပြည့်ဝသောပုရောဖက်

Chapter 25—The Call of Isaiah

 ယုဒပြည်နှင့် ဗင်္ယာမိန်ပြည်တွင် ဩဇိမင်း [အာဇာရိဟုလည်း ခေါ်သည်] စိုးစံခဲ့သော ရှည်လျားသည့် ကာလသည် လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်နှစ်ခုခန့်က ရှောလမုန်မင်း နတ်ရွာစံပြီးနောက်ပိုင်း အခြားသော အုပ်ချုပ်သူများထက် ပိုမိုကြီးကျယ်သော သာယာဝပြောမှုဖြင့် ထူးခြားထင်ရှားခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ရှင်ဘုရင်သည် သတိပညာဖြင့် အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာအောက်တွင် သူ၏စစ်တပ်များသည် ယခင်နှစ်များက ဆုံးရှုံးခဲ့သော နယ်မြေအချို့ကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ မြို့များကို ပြန်လည်တည်ဆောက်၍ ခိုင်ခံ့စေခဲ့ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူမျိုးများကြားတွင် နိုင်ငံ၏အခြေအနေမှာ များစွာခိုင်မာလာခဲ့သည်။ ကုန်သွယ်မှုများ ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီး လူမျိုးတို့၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာများသည် ယေရုရှလင်မြို့ထဲသို့ စီးဝင်လာခဲ့သည်။ ဩဇိမင်း၏ အမည်နာမသည် “ဝေးလံသောအရပ်တိုင်အောင် ကျော်စောလေ၏။ အကြောင်းမူကား၊ သူသည် အားကြီးသည်တိုင်အောင် အံ့သြဖွယ်သော မစခြင်းကို ခံရလေ၏။” ရာဇဝင်ချုပ် ဒုတိယစောင် ၂၆:၁၅။

The long reign of Uzziah [also known as Azariah] in the
land of Judah and Benjamin was characterized by
a prosperity greater than that of any other ruler
since the death of Solomon, nearly two centuries
before. For many years the king ruled with discretion. Under the blessing of Heaven his armies
regained some of the territory that had been lost
in former years. Cities were rebuilt and fortifed,
and the position of the nation among the surrounding peoples was greatly strengthened. Commerce
revived, and the riches of the nations flowed into
Jerusalem. Uzziah’s name “spread far abroad; for
he was marvellously helped, till he was strong.”
2 Chronicles 26:15.

သို့ရာတွင် ဤကဲ့သို့သော အပြင်ပန်း သာယာဝပြောမှုနှင့်အတူ ဝိညာဉ်ရေးရာ အင်အားနိုးထမှုသည် ထပ်တူလိုက်ပါမလာခဲ့ပေ။ ဗိမာန်တော် ဝတ်ပြုခြင်းများကို ယခင်နှစ်များနည်းတူ ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး၊ အသက်ရှင်တော်မူသော [၃၀၄] ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ရန် လူအပေါင်းတို့ စုဝေးခဲ့ကြသော်လည်း၊ နှိမ့်ချခြင်းနှင့် ရိုးသားဖြောင့်မတ်ခြင်းတို့၏ နေရာတွင် မာနထောင်လွှားခြင်းနှင့် အစဉ်အလာထုံးတမ်းစဉ်လာများကို အလေးထားခြင်းတို့က တဖြည်းဖြည်း အစားထိုးလာခဲ့သည်။ ဩဇိမင်းနှင့် ပတ်သက်၍လည်း “သူသည် အားကြီးသောအခါ၊ မိမိအကျိုးပျက်စေခြင်းငှါ စိတ်နှလုံးထောင်လွှား၍၊ မိမိဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို ပြစ်မှားလေ၏” ဟု ရေးသားထားသည်။ အပိုဒ်ငယ် ၁၆။

This outward prosperity, however, was not accompanied
by a corresponding revival of spiritual power. The
temple services were continued as in former years,
and multitudes assembled to worship the living
[304] God; but pride and formality gradually took the
place of humility and sincerity. Of Uzziah himself
it is written: “When he was strong, his heart was
lifted up to his destruction: for he transgressed
against the Lord his God.” Verse 16.

ဩဇိမင်းအတွက် ထိုမျှလောက် ဘေးဒုက္ခဖြစ်စေခဲ့သော အပြစ်မှာ ရောင့်တက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အာရုန်၏ သားမြေများမှလွဲ၍ မည်သူမျှ ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် အမှုမဆောင်ရဟူသော ထာဝရဘုရား၏ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်လျက်၊ ရှင်ဘုရင်သည် “နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့ခြင်းငှါ” သန့်ရှင်းရာဌာနသို့ ဝင်လေ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း အာဇာရိနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများသည် ကန့်ကွက်ခဲ့ကြပြီး သူ၏အကြံအစည်မှ ပြန်လှည့်ရန် တောင်းပန်ခဲ့ကြသည်။ “ကိုယ်တော်သည် ပြစ်မှားပါပြီ။ ထိုသို့ပြုလျှင် ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားထံတော်၌ အသရေမရှိပါ” ဟု သူတို့က တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။ အပိုဒ်ငယ် ၁၆၊ ၁၈။

The sin that resulted so disastrously to Uzziah was one
of presumption. In violation of a plain command of Jehovah, that none but the descendants
of Aaron should offciate as priests, the king entered the sanctuary “to burn incense upon the
altar.” Azariah the high priest and his associates
remonstrated, and pleaded with him to turn from
244
Call of Isaiah 245
his purpose. “Thou hast trespassed,” they urged;
“neither shall it be for thine honor.” Verses 16, 18.

ရှင်ဘုရင်ဖြစ်သော မိမိအား ဤကဲ့သို့ ဆုံးမပဲ့ပြင်ခြင်း ခံရသည့်အတွက် ဩဇိမင်းသည် အမျက်ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သို့သော် အာဏာရှိသူတို့၏ စုပေါင်းကန့်ကွက်မှုကို ဆန့်ကျင်၍ သန့်ရှင်းရာဌာနကို ညစ်ညူးစေရန် ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ ထိုနေရာတွင် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပုန်ကန်ရပ်နေစဉ်၊ သူသည် ဘုရားသခင်၏ စီရင်တော်မူခြင်းကို ရုတ်တရက် ခံရလေ၏။ သူ၏နဖူးတွင် နူနာရောဂါ ပေါ်လာသည်။ သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီး ဗိမာန်တော်ဝင်းအတွင်းသို့ နောက်တစ်ဖါးမျှ မဝင်ရတော့ပေ။ နှစ်အနည်းငယ်အကြာ သေဆုံးသည့်နေ့တိုင်အောင် ဩဇိမင်းသည် နူနာစွဲကပ်သူအဖြစ် ကျန်ရှိခဲ့သည်—၎င်းမှာ ရှင်းလင်းသော “ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်” ဟူသော စကားတော်မှ လွှဲဖယ်ခြင်း၏ မိုက်မဲမှုကို သက်ရှိထင်ရှား ပြသနေသော ပုံစံတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မြင့်မြတ်သော ရာထူးနေရာသော်လည်းကောင်း၊ သူ၏ ရှည်လျားသော လုပ်ဆောင်မှု သက်တမ်းသော်လည်းကောင်း သူ၏ နန်းသက်နောက်ဆုံးနှစ်များကို ပျက်စီးစေပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ စီရင်ခြင်းကို ခံရစေခဲ့သော ထိုရောင့်တက်သည့် အပြစ်အတွက် ဆင်ခြေပေးစရာ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

Uzziah was flled with wrath that he, the king, should be
thus rebuked. But he was not permitted to profane
the sanctuary against the united protest of those
in authority. While standing there, in wrathful
rebellion, he was suddenly smitten with a divine
judgment. Leprosy appeared on his forehead. In
dismay he fled, never again to enter the temple
courts. Unto the day of his death, some years
later, Uzziah remained a leper—a living example
of the folly of departing from a plain “Thus saith
the Lord.” Neither his exalted position nor his
long life of service could be pleaded as an excuse
for the presumptuous sin by which he marred
the closing years of his reign, and brought upon
himself the judgment of Heaven.

ဘုရားသခင်သည် လူမျက်နှာကို မှတ်တော်မမူ။ “ပြည်သားဖြစ်စေ၊ တစ်ပါးအမျိုးသားဖြစ်စေ၊ သိလျက်နှင့် ရောင့်တက်၍ ပြုသောသူမည်သည်ကား၊ ထာဝရဘုရားကို ကဲ့ရဲ့သောသူဖြစ်၏။ ထိုသူကို မိမိလူစုထဲက ပယ်ရှင်းရမည်။” တောလည်ရာကျမ်း ၁၅:၃၀။

God is no respecter of persons. “The soul that doeth aught
presumptuously, whether he be born in the land,
or a stranger, the same reproacheth the Lord; and
that soul shall be cut off from among his people.”
Numbers 15:30.

ဩဇိမင်းအပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော စီရင်ချက်သည် သူ၏သားအပေါ်တွင် ထိန်းချုပ်နိုင်သော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိပုံရသည်။ [၃၀၅] ယောသံသည် သူ၏ဖခင် နန်းသက်နောက်ဆုံးနှစ်များအတွင်း လေးလံသော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ဩဇိမင်း ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ထီးနန်းကို ဆက်ခံခဲ့သည်။ ယောသံနှင့် ပတ်သက်၍ “သူသည် မိမိအဘ ဩဇိပြုသမျှအတိုင်း၊ ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ တရားသောအမှုတို့ကို ပြုလေ၏။ သို့ရာတွင် မြင့်သောအရပ်တို့ကို မဖျက်ဆီးသေး။ လူများတို့သည် မြင့်သောအရပ်တို့၌ ယဇ်ပူဇော်၍ နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့လျက် နေကြသေး၏” ဟု ရေးသားထားသည်။ ဓမ္မရာဇဝင်စတုတ္ထစောင် ၁၅:၃၄၊ ၃၅။

The judgment that befell Uzziah seemed to have a re- [305]
straining influence on his son. Jotham bore heavy
responsibilities during the later years of his father’s reign and succeeded to the throne after
Uzziah’s death. Of Jotham it is written: “He
did that which was right in the sight of the Lord:
he did according to all that his father Uzziah had
done. Howbeit the high places were not removed:
the people sacrifced and burned incense still in
the high places.” 2 Kings 15:34, 35.

ဩဇိမင်း၏ နန်းသက်မှာ ကုန်ဆုံးခါနီးဖြစ်ပြီး၊ ယောသံသည် နိုင်ငံတော်၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများစွာကို ထမ်းဆောင်နေပြီဖြစ်သော အချိန်တွင်၊ မင်းမျိုးမင်းနွယ်မှဖြစ်သော ဟေရှာယသည် လူငယ်ဘဝမှာပင် ပရောဖက်ဆိုင်ရာ တာဝန်အတွက် ခေါ်ယူခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ဟေရှာယ အမှုဆောင်ရမည့် အချိန်ကာလများသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်အတွက် ထူးခြားသော ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပရောဖက်သည် မြောက်ပိုင်းဣသရေလနိုင်ငံနှင့် ရှုရိနိုင်ငံတို့၏ ပူးပေါင်းစစ်တပ်များ ယုဒပြည်သို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခြင်းကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အာရှုရိစစ်တပ်များသည် နိုင်ငံ၏ အဓိကမြို့ကြီးများရှေ့တွင် တပ်စွဲထားသည်ကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ သက်တမ်းအတွင်း ရှမာရိမြို့သည် ကျဆုံးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဣသရေလ ဆယ်နွယ်တို့သည် လူမျိုးများကြားတွင် ကွဲလွင့်သွားကြရမည်ဖြစ်သည်။ ယုဒပြည်သည်လည်း အာရှုရိစစ်တပ်များ၏ ထပ်ခါတလဲလဲ ကျူးကျော်မှုကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယေရုရှလင်မြို့သည်လည်း ဘုရားသခင်က အံ့သြဖွယ်ရာ ကြားဝင်မစခြင်း မရှိခဲ့ပါက ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရမည့် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။ တောင်ပိုင်းနိုင်ငံ၏ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ပြင်းထန်သော ဘေးအန္တရာယ်များသည် ခြိမ်းခြောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုမှာ ဖယ်ရှားခြင်း ခံနေရပြီး၊ အာရှုရိတပ်ဖွဲ့များသည် ယုဒပြည်တစ်ခွင်သို့ ပျံ့နှံ့ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

The reign of Uzziah was drawing to a close, and Jotham
was already bearing many of the burdens of state,
246 Prophets and Kings
when Isaiah, of the royal line, was called, while
yet a young man, to the prophetic mission. The
times in which Isaiah was to labor were fraught
with peculiar peril to the people of God. The
prophet was to witness the invasion of Judah by
the combined armies of northern Israel and of
Syria; he was to behold the Assyrian hosts encamped before the chief cities of the kingdom.
During his lifetime, Samaria was to fall, and the
ten tribes of Israel were to be scattered among
the nations. Judah was again and again to be invaded by the Assyrian armies, and Jerusalem was
to suffer a siege that would have resulted in her
downfall had not God miraculously interposed.
Already grave perils were threatening the peace
of the southern kingdom. The divine protection
was being removed, and the Assyrian forces were
about to overspread the land of Judah.

သို့သော် အပြင်ပန်းမှ ဘေးအန္တရာယ်များသည် လွှမ်းမိုးနေပုံရသော်လည်း၊ အတွင်းပိုင်းမှ အန္တရာယ်များလောက် မပြင်းထန်ပေ။ ဘုရားသခင်၏ အစေခံထံသို့ အကြီးမားဆုံးသော [၃၀၆] စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် နက်ရှိုင်းသော စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်မှာ သူ၏လူမျိုးတို့၏ ဖောက်ပြန်မှုပင် ဖြစ်သည်။ လူမျိုးတကာတို့ကြားတွင် အလင်းဆောင်သူများအဖြစ် ရပ်တည်သင့်သည့်သူတို့သည် သူတို့၏ ဘုရားသခင်ကို စွန့်ခွာခြင်းနှင့် ပုန်ကန်ခြင်းတို့ဖြင့် ဘုရားသခင်၏ စီရင်ချက်များကို ဖိတ်ခေါ်နေကြသည်။ မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံကို အလျင်အမြန် ပျက်စီးခြင်းသို့ ဆောင်ကြဉ်းပေးနေပြီး၊ မကြာသေးမီက ဟောရှေနှင့် အာမုတ်တို့က ရှင်းလင်းပြတ်သားသော စကားလုံးများဖြင့် ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့သော ဆိုးယုတ်မှုများစွာသည် ယုဒနိုင်ငံကိုလည်း အလျင်အမြန် ပျက်စီးစေနေသည်။

But the dangers from without, overwhelming though
they seemed, were not so serious as the dangers
from within. It was the perversity of his people
that brought to the Lord’s servant the greatest
[306] perplexity and the deepest depression. By their
apostasy and rebellion those who should have
been standing as light bearers among the nations
were inviting the judgments of God. Many of the
evils which were hastening the swift destruction
of the northern kingdom, and which had recently
been denounced in unmistakable terms by Hosea
and Amos, were fast corrupting the kingdom of
Judah.

လူမျိုးတို့၏ လူမှုရေးအခြေအနေများနှင့် ပတ်သက်၍ အလားအလာမှာ အထူးပင် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှသည်။ အမြတ်အစွန်းကို လိုချင်တပ်မက်စိတ်ဖြင့် လူတို့သည် အိမ်တစ်အိမ်ပြီးတစ်အိမ်၊ လယ်တစ်ကွက်ပြီးတစ်ကွက် ထပ်ဆင့်ယူနေကြသည်။ ဟေရှာယ ၅:၈ ကို ကြည့်ပါ။ တရားမျှတမှုမှာ ဖောက်ပြန်နေပြီး ဆင်းရဲသားများအပေါ် သနားကြင်နာမှု မရှိကြပေ။ ဤဆိုးယုတ်မှုများနှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်က “ဆင်းရဲသားတို့၏ ဥစ္စာကို လုယူ၍ သင်တို့အိမ်၌ ရှိစေကြပြီ။” “ငါ၏လူတို့ကို ညှဉ်းဆဲ၍ ဆင်းရဲသားတို့၏ မျက်နှာကို ကြိတ်ကြသည်တိုင်အောင် အဘယ်ကြောင့် ပြုကြသနည်း” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဟေရှာယ ၃:၁၄၊ ၁၅။ ခိုကိုးရာမဲ့သူများကို ကာကွယ်ရန် တာဝန်ရှိသော တရားသူကြီးများပင်လျှင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများ၊ မုဆိုးမများနှင့် မိဘမဲ့ကလေးများ၏ အော်ဟစ်သံကို နားမညောင်းဘဲ နေကြသည်။ ဟေရှာယ ၁၀:၁၊ ၂ ကို ကြည့်ပါ။

The outlook was particularly discouraging as regards the
social conditions of the people. In their desire for
gain, men were adding house to house and feld to
feld. See Isaiah 5:8. Justice was perverted, and
no pity was shown the poor. Of these evils God
Call of Isaiah 247
declared, “The spoil of the poor is in your houses.”
“Ye beat My people to pieces, and grind the faces
of the poor.” Isaiah 3:14, 15. Even the magistrates,
whose duty it was to protect the helpless, turned
a deaf ear to the cries of the poor and needy, the
widows and the fatherless. See Isaiah 10:1, 2.

ညှဉ်းဆဲခြင်းနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတို့နှင့်အတူ မာနထောင်လွှားခြင်း၊ အပြင်ပန်းပြသမှုကို နှစ်သက်ခြင်း၊ အလွန်အကျွံ သောက်စားမူးယစ်ခြင်းနှင့် ပျော်ပါးခြင်းစိတ်ဓာတ်တို့ လိုက်ပါလာသည်။ ဟေရှာယ ၂:၁၁၊ ၁၂၊ ၃:၁၆၊ ၁၈-၂၃၊ ၅:၂၂၊ ၁၁၊ ၁၂ တို့ကို ကြည့်ပါ။ ဟေရှာယ၏ လက်ထက်တွင် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းသည်ပင် အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ ဟေရှာယ ၂:၈၊ ၉ ကို ကြည့်ပါ။ မတရားသော အကျင့်များသည် လူတန်းစားအားလုံးကြားတွင် အလွန်အမင်း ပြန့်နှံ့နေသဖြင့် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိနေသေးသော လူနည်းစုမှာပင် မကြာခဏ စိတ်ဓာတ်ကျကာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်ခြင်းသို့ ရောက်ကြရသည်။ ဣသရေလလူမျိုးအတွက် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပျက်စီးတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေပြီး၊ ပုန်ကန်သော လူမျိုးသည် သောဒုံမြို့နှင့် ဂေါမောရမြို့တို့ကဲ့သို့ ကံကြမ္မာမျိုးကို ခံစားရတော့မည်ဟု ထင်ရသည်။

With oppression and wealth came pride and love of display, gross drunkenness, and a spirit of revelry.
See Isaiah 2:11, 12; 3:16, 18-23; Isaiah 5:22,
11, 12. And in Isaiah’s day idolatry itself no
longer provoked surprise. See Isaiah 2:8, 9. Iniquitous practices had become so prevalent among
all classes that the few who remained true to God
were often tempted to lose heart and to give way
to discouragement and despair. It seemed as if
God’s purpose for Israel were about to fail and
that the rebellious nation was to suffer a fate similar to that of Sodom and Gomorrah.

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်၊ ဩဇိမင်း နန်းသက်နောက်ဆုံးနှစ်အတွင်း ယုဒပြည်သို့ ဘုရားသခင်၏ သတိပေးချက်နှင့် ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်း သတင်းစကားများကို ဆောင်ကြဉ်းရန် ဟေရှာယ ခေါ်ယူခြင်းခံရသောအခါ၊ သူသည် ထိုတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် [၃၀၇] တွန့်ဆုတ်သွားခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ခေါင်းမာသော ဆန့်ကျင်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ ထိုအခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရန် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုကို သဘောပေါက်မိပြီး၊ မိမိအမှုဆောင်ရမည့် လူမျိုးတို့၏ ခေါင်းမာမှုနှင့် မယုံကြည်မှုကို စဉ်းစားမိသောအခါ သူ၏တာဝန်မှာ မျှော်လင့်ချက်မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မိမိ၏ တာဝန်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ယုဒလူတို့ကို သူတို့၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း၌သာ ပစ်ထားခဲ့သင့်သလော။ နိနဝေမြို့၏ ဘုရားတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်လျက် ကမ္ဘာမြေကို အုပ်စိုးကြတော့မည်လော။

In the face of such conditions it is not surprising that
when, during the last year of Uzziah’s reign, Isaiah was called to bear to Judah God’s messages of
warning and reproof, he shrank from the respon- [307]
sibility. He well knew that he would encounter
obstinate resistance. As he realized his own inability to meet the situation and thought of the
stubbornness and unbelief of the people for whom
he was to labor, his task seemed hopeless. Should
he in despair relinquish his mission and leave Judah undisturbed to their idolatry? Were the gods
of Nineveh to rule the earth in defance of the God
of heaven?

ဟေရှာယသည် ဗိမာန်တော်၏ ကောက်္ကတေးအောက်တွင် ရပ်နေစဉ် ဤကဲ့သို့သော အတွေးများသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရုတ်တရက် ဗိမာန်တော်၏ တံခါးနှင့် အတွင်းကုလားကာတို့မှာ မြင့်တက်သွားခြင်း သို့မဟုတ် ဖယ်ရှားခြင်း ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး၊ ပရောဖက်၏ ခြေထောက်ပင် ဝင်ခွင့်မရှိသော အသန့်ရှင်းဆုံးဌာန အတွင်းပိုင်းသို့ သူ ကြည့်ရှုခွင့်ရလေ၏။ မြင့်မြတ်သော ပလ္လင်တော်ပေါ်တွင် ထိုင်နေတော်မူသော ထာဝရဘုရား၏ ဗျာဒိတ်ရူပါရုံသည် သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းတော်အရိပ်သည် ဗိမာန်တော်တစ်ခုလုံးတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပလ္လင်တော်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် သရပ်တုတို့သည် သူတို့၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လျက် ကိုးကွယ်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်ရှေ့တွင် အမှုတော်ဆောင်လျက် “ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေအရှင် ထာဝရဘုရားသည် သန့်ရှင်းတော်မူ၏၊ သန့်ရှင်းတော်မူ၏၊ သန့်ရှင်းတော်မူ၏။ မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးသည် ဘုန်းတော်နှင့် ပြည့်စုံ၏” ဟု တညီတညွတ်တည်း ဟစ်ကြော်နေကြရာ၊ တံခါးတိုင်များ၊ ကျောက်တိုင်များနှင့် အာရဇ်တံခါးများမှာ ထိုအသံကြောင့် တုန်လှုပ်နေပုံရပြီး၊ ဗိမာန်တော်မှာလည်း သူတို့၏ ချီးမွမ်းခြင်း ဂုဏ်ပြုသံများနှင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။ ဟေရှာယ ၆:၃။

Such thoughts as these were crowding through Isaiah’s
mind as he stood under the portico of the temple.
Suddenly the gate and the inner veil of the temple
seemed to be uplifted or withdrawn, and he was
248 Prophets and Kings
permitted to gaze within, upon the holy of holies,
where even the prophet’s feet might not enter.
There rose up before him a vision of Jehovah
sitting upon a throne high and lifted up, while the
train of His glory flled the temple. On each side
of the throne hovered the seraphim, their faces
veiled in adoration, as they ministered before their
Maker and united in the solemn invocation, “Holy,
holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is
full of His glory,” until post and pillar and cedar
gate seemed shaken with the sound, and the house
was flled with their tribute of praise. Isaiah 6:3.

ဟေရှာယသည် သူ၏အရှင်သခင်၏ ဘုန်းတော်နှင့် အာဏာစက်တော်၏ ဤဗျာဒိတ်တော်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ ဘုရားသခင်၏ စင်ကြယ်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းခြင်းအသိဖြင့် လွှမ်းမိုးခြင်းခံရလေသည်။ သူ၏ ဖန်ဆင်းရှင်၏ အနှိုင်းမဲ့စုံလင်ခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်တိုင်အပါအဝင် ဣသရေလနှင့် ယုဒပြည်၏ ရွေးကောက်ခံလူမျိုးများအဖြစ် ကြာမြင့်စွာ သတ်မှတ်ခံထားရသူတို့၏ အပြစ်ရှိသော လမ်းစဉ်တို့ကြားတွင် မည်မျှလောက် ပြင်းထန်သော ခြားနားမှုရှိသည်ကို သူ မြင်တွေ့ရသည်။ “ငါသည် အကျိုးနည်းပြီ၊ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ပြီ။ အကြောင်းမူကား၊ ငါသည် ညစ်ညူးသော နှုတ်ခမ်းရှိသောသူ ဖြစ်ပါ၏။ ညစ်ညူးသော [၃၀၈] နှုတ်ခမ်းရှိသော လူစုထဲမှာ နေပါ၏။ ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေအရှင် ထာဝရဘုရားတည်းဟူသော ရှင်ဘုရင်ကို ငါ့မျက်စိနှင့် မြင်ရပြီ” ဟု သူ ဟစ်ကြော်လေ၏။ အပိုဒ်ငယ် ၅။ အတွင်းသန့်ရှင်းရာဌာနရှိ ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော် အလင်းအပြည့်အဝအောက်တွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့်၊ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်မစုံလင်မှုနှင့် မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုတို့၌သာ ပစ်ထားခြင်းခံရပါက မိမိအား ခေါ်ယူထားသော တာဝန်ကို လုံးဝ ထမ်းဆောင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ဆင်းရဲမှုကို သက်သာစေရန်နှင့် သူ၏ ကြီးမြတ်သော တာဝန်အတွက် သင့်လျော်စေရန် သရပ်တုတစ်ပါးကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှ အသက်ရှင်သော မီးခဲတစ်ခဲကို သူ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် တင်လျက် “ကြည့်ရှုလော့၊ ဤမီးခဲသည် သင်၏နှုတ်ခမ်းကို ထိပြီ။ သင်၏ဒုစရိုက်သည် ကင်းလွတ်၍ သင်၏အပြစ်သည် စင်ကြယ်လေပြီ” ဟူသော စကားကို ဆိုလေ၏။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်၏ အသံတော်က “ငါသည် အဘယ်သူကို စေလွှတ်ရမည်နည်း။ ငါတို့အဖို့ အဘယ်သူသွားလိမ့်မည်နည်း” ဟု မိန့်တော်မူသည်ကို ကြားရလျှင်၊ ဟေရှာယက “ကျွန်ုပ်ရှိပါ၏၊ ကျွန်ုပ်ကို စေလွှတ်တော်မူပါ” ဟု ပြန်လည်လျှောက်ထားလေ၏။ အပိုဒ်ငယ် ၇၊ ၈။

As Isaiah beheld this revelation of the glory and majesty
of his Lord, he was overwhelmed with a sense
of the purity and holiness of God. How sharp
the contrast between the matchless perfection of
his Creator, and the sinful course of those who,
with himself, had long been numbered among the
chosen people of Israel and Judah! “Woe is me!”
he cried; “for I am undone; because I am a man of
unclean lips, and I dwell in the midst of a people
[308] of unclean lips: for mine eyes have seen the King,
the Lord of hosts.” Verse 5. Standing, as it were,
in the full light of the divine presence within the
inner sanctuary, he realized that if left to his own
imperfection and ineffciency, he would be utterly
unable to accomplish the mission to which he had
been called. But a seraph was sent to relieve him
of his distress and to ft him for his great mission.
A living coal from the altar was laid upon his
lips, with the words, “Lo, this hath touched thy
lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin
purged.” Then the voice of God was heard saying,
“Whom shall I send, and who will go for Us?” and
Isaiah responded, “Here am I; send me.” Verses
7, 8.
Call of Isaiah 249

ကောင်းကင်တမန်က စောင့်ဆိုင်းနေသော သတင်းပို့သူအား ဤသို့ မိန့်ကြားလေ၏။ “သင်သွား၍ ဤလူမျိုးအား ပြောရမည်မှာ၊

The heavenly visitant bade the waiting messenger, “Go,
and tell this people,

‘သင်တို့သည် အစဉ်မပြတ် ကြားသော်လည်း နားမလည်ကြ။ အစဉ်မပြတ် မြင်သော်လည်း အသိအလိမ္မာ မရှိကြ။ ဤလူမျိုးသည် မိမိမျက်စိနှင့်မမြင်၊ မိမိနားနှင့်မကြား၊ မိမိစိတ်နှလုံးနှင့် နားမလည်၊ နောင်တမရ၊ အနာမပျောက်စေခြင်းငှါ၊ သူတို့စိတ်နှလုံးကို မိုက်စေလော့။ နားကို ထိုင်းစေလော့။ မျက်စိကို ပိတ်လော့။’” အပိုဒ်ငယ် ၉၊ ၁၀။

“Hear ye indeed, but understand not;
And see ye indeed, but perceive not.
Make the heart of this people fat,
And make their ears heavy, and shut
their eyes;
Lest they see with their eyes, and hear
with their ears,
And understand with their heart,
And convert, and be healed.”
Verses 9, 10.

ပရောဖက်၏ တာဝန်မှာ ရှင်းလင်းပါသည်။ ပျံ့နှံ့နေသော ဆိုးယုတ်မှုများကို ကန့်ကွက်၍ သူ၏အသံကို မြှင့်တင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မျှော်လင့်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ အာမခံချက်မရှိဘဲ ထိုအလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ရန် သူ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ “အရှင်ထာဝရဘုရား၊ အဘယ်မျှလောက် ကြာရပါမည်နည်း” ဟု သူ မေးမြန်းခဲ့သည်။ အပိုဒ်ငယ် ၁၁။ ကိုယ်တော်၏ ရွေးကောက်ခံလူမျိုးများအနက် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ နားလည်ခြင်း၊ နောင်တရခြင်းနှင့် အနာငြိမ်းခြင်းကို မရရှိကြတော့ပြီလော။

The prophet’s duty was plain; he was to lift his voice
in protest against the prevailing evils. But he
dreaded to undertake the work without some assurance of hope. “Lord, how long?” he inquired.
Verse 11. Are none of Thy chosen people ever to
understand and repent and be healed?

ဖောက်ပြန်သော ယုဒလူမျိုးအတွက် သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသည် အချည်းနှီး ဖြစ်ရမည်မဟုတ်ပေ။ သူ၏ တာဝန်မှာ လုံးဝ အကျိုးမဲ့သွားမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မျိုးဆက်များစွာတိုင်အောင် တိုးပွားနေခဲ့သော ဆိုးယုတ်မှုများကို သူ၏လက်ထက်တွင် မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ သက်သက်ပတ်လုံး သူသည် စိတ်ရှည်၍ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်—ပျက်စီးခြင်းအတွက်သာမက မျှော်လင့်ချက်အတွက်ပါ ပရောဖက်တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် ပြီးမြောက်စေသောအခါ၊ သူ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများနှင့် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိသော သတင်းပို့သူ အားလုံးတို့၏ လုပ်ဆောင်မှုများ၏ အသီးအပွင့် အပြည့်အဝကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ အကြွင်းအကျန် အနည်းငယ်မှာ ကယ်တင်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြစ်လာစေရန်အတွက် သတိပေးချက်နှင့် အသနားခံခြင်း သတင်းစကားများကို ပုန်ကန်သော လူမျိုးထံသို့ ပေးပို့ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ထာဝရဘုရားက မိန့်တော်မူ၏။

His burden of soul in behalf of erring Judah was not to be
borne in vain. His mission was not to be wholly
fruitless. Yet the evils that had been multiplying [309]
for many generations could not be removed in his
day. Throughout his lifetime he must be a patient,
courageous teacher—a prophet of hope as well
as of doom. The divine purpose fnally accomplished, the full fruitage of his efforts, and of the
labors of all God’s faithful messengers, would
appear. A remnant should be saved. That this
might be brought about, the messages of warning
and entreaty were to be delivered to the rebellious
nation, the Lord declared:

“မြို့တို့သည် လူဆိတ်ညံ၍ ပျက်စီးသည်တိုင်အောင်လည်းကောင်း၊ အိမ်တို့သည် လူမရှိဘဲ နေသည်တိုင်အောင်လည်းကောင်း၊ မြေကြီးသည် အကုန်အစင် ပျက်စီးသည်တိုင်အောင်လည်းကောင်း၊ ထာဝရဘုရားသည် လူတို့ကို ဝေးရာသို့ ရွှေ့တော်မူ၍၊ ပြည်အလယ်၌ အလွန်ဆိတ်ညံရာ ဖြစ်သည်တိုင်အောင်လည်းကောင်း” ကြာရမည်။ အပိုဒ်ငယ် ၁၁၊ ၁၂။

“Until the cities be wasted without inhabitant,
And the houses without man,
250 Prophets and Kings
And the land be utterly desolate,
And the Lord have removed men far away,
And there be a great forsaking in the midst
of the land.”
Verse 11, 12.

နောင်တမရသော သူတို့အပေါ် ကျရောက်မည့် ပြင်းထန်သော စီရင်ချက်များ—စစ်ပွဲ၊ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရခြင်း၊ ညှဉ်းဆဲခြင်း၊ လူမျိုးများကြားတွင် အာဏာနှင့် ဂုဏ်သရေ ကျဆင်းခြင်း—ဤအရာအားလုံးတို့သည် ထိုအဖြစ်အပျက်များတွင် အမျက်ထွက်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ လက်တော်ကို အသိအမှတ်ပြုသောသူတို့ နောင်တရလာစေရန်အတွက် ဖြစ်လာရမည်ဖြစ်သည်။ မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံ၏ ဆယ်နွယ်တို့သည် မကြာမီ လူမျိုးများကြားတွင် ကွဲလွင့်သွားကြမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ မြို့များသည် ဆိတ်ညံရာ ဖြစ်ကျန်ရစ်မည်ဖြစ်သည်။ ရန်သူနိုင်ငံများ၏ ဖျက်ဆီးသော စစ်တပ်များသည် သူတို့၏ ပြည်ပေါ်သို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြတ်သန်းသွားကြမည်ဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့ပင်လျှင် နောက်ဆုံးတွင် ကျဆုံးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယုဒပြည်သည် သုံ့ပန်းအဖြစ် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကတိထားရာပြည်သည် ထာဝရကာလပတ်လုံး လုံးဝ စွန့်ပစ်ခြင်းခံရမည်မဟုတ်ပေ။ ကောင်းကင်တမန်က ဟေရှာယအား ပေးခဲ့သော အာမခံချက်မှာ—

The heavy judgments that were to befall the impenitent,—war, exile, oppression, the loss of power
and prestige among the nations,—all these were
to come in order that those who would recognize
in them the hand of an offended God might be led
to repent. The ten tribes of the northern kingdom
were soon to be scattered among the nations and
their cities left desolate; the destroying armies
of hostile nations were to sweep over their land
again and again; even Jerusalem was fnally to
fall, and Judah was to be carried away captive;
yet the Promised Land was not to remain wholly
forsaken forever. The assurance of the heavenly
visitant to Isaiah was:

“ထိုပြည်၌ ဆယ်ပုံတစ်ပုံ ကျန်ကြွင်းသေးသော်လည်း၊ တစ်ဖန် ပျက်စီးရဦးမည်။ သို့သော်လည်း၊ သစ်ပင်ကို ခုတ်လှဲသော်လည်း [၃၁၀] မြေ၌ အမြစ်စွဲလျက် ရှိသေးသော တေလပင်၊ သပိတ်ပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သန့်ရှင်းသော အမျိုးအနွယ်သည် ထိုပြည်၏ အမြစ်ဖြစ်လိမ့်မည်။” အပိုဒ်ငယ် ၁၃။

“In it shall be a tenth,
And it shall return, and shall be eaten:
[310] As a teil tree, and as an oak,
Whose substance is in them, when
they cast
their leaves:
So the holy seed shall be the substance
thereof.”
Verse 13.

ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက် နောက်ဆုံးတွင် ပြည့်စုံလာမည်ဟူသော ဤအာမခံချက်သည် ဟေရှာယ၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။ လောကီအာဏာစက်တို့သည် ယုဒပြည်ကို ဆန့်ကျင်ရန် စုရုံးလာကြပါစေ။ ဘုရားသခင်၏ သတင်းပို့သူသည် ဆန့်ကျင်မှုနှင့် ခုခံမှုတို့ကို ရင်ဆိုင်ရပါစေ။ ဟေရှာယသည် ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေအရှင် ထာဝရဘုရားတည်းဟူသော ရှင်ဘုရင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် “မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးသည် ဘုန်းတော်နှင့် ပြည့်စုံ၏” ဟူသော သရပ်တုတို့၏ သီချင်းသံကို ကြားခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။ ဖောက်ပြန်သော ယုဒပြည်သို့ ထာဝရဘုရား ပေးပို့သော သတင်းစကားများသည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အပြစ်ကို ဖော်ပြနိုင်သော တန်ခိုးနှင့်အတူ လိုက်ပါလာမည်ဟူသော ကတိတော်ကို သူ ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပရောဖက်သည် မိမိရှေ့ရှိ လုပ်ငန်းအတွက် ခွန်အားရရှိခဲ့သည်။ အပိုဒ်ငယ် ၃။ သူ၏ ရှည်လျားပြီး ခက်ခဲသော အမှုတော်လုပ်ငန်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤဗျာဒိတ်ရူပါရုံ၏ အမှတ်ရမှုကို သူ ဆောင်ယူသွားခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်း ၆၀ သို့မဟုတ် ထိုထက်မကသော ကာလပတ်လုံး သူသည် ယုဒအမျိုးသားတို့ရှေ့တွင် မျှော်လင့်ချက်ပေးသော ပရောဖက်အဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့ပြီး၊ အသင်းတော်၏ အနာဂတ်အောင်ပွဲဆိုင်ရာ ဟောကိန်းများတွင် ပို၍ပို၍ ရဲဝံ့လာခဲ့သည်။

This assurance of the fnal fulfllment of God’s
purpose brought courage to the heart of
Isaiah. What though earthly powers array
themselves against Judah? What though
the Lord’s messenger meet with opposi
Call of Isaiah 251
tion and resistance? Isaiah had seen the
King, the Lord of hosts; he had heard the
song of the seraphim, “The whole earth
is full of His glory;” he had the promise
that the messages of Jehovah to backsliding Judah would be accompanied by the
convicting power of the Holy Spirit; and
the prophet was nerved for the work before him. Verse 3. Throughout his long
and arduous mission he carried with him
the memory of this vision. For sixty years
or more he stood before the children of
Judah as a prophet of hope, waxing bolder
and still bolder in his predictions of the
future triumph of the church.