အခန်း ၇၂ — အဗရှလုံ၏ ပုန်ကန်မှု

 အခန်း ၇၂ — အဗရှလုံ၏ ပုန်ကန်မှု

Chapter 72—The Rebellion of Absalom

ဤအခန်းသည် ၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၃ မှ ၁၉ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on 2 Samuel 13-19.
“He shall restore fourfold,” had been David’s unwitting sentence
upon himself, on listening to the prophet Nathan’s parable; and
according to his own sentence he was to be judged. Four of his sons
must fall, and the loss of each would be a result of the father’s sin.

သားဦးဖြစ်သူ အမ္မနုန်၏ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော ရာဇဝတ်မှုကို ဒါဝိဒ်သည် အပြစ်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် ဆုံးမခြင်း မပြုဘဲ လွှတ်ထားခဲ့သည်။ ပညတ်တော်အရ သူတစ်ပါးသားမယားကို ပြစ်မှားသူသည် သေဒဏ်ခံထိုက်ပြီး၊ အမ္မနုန်၏ သဘာဝမဟုတ်သော ရာဇဝတ်မှုသည် သူ့ကို နှစ်ဆသော အပြစ်ထိုက်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ အပြစ်ကြောင့် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်စီရင်လျက်ရှိသဖြင့် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူကို တရားစီရင်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သည်။ အလွန်တရာ စော်ကားခံခဲ့ရသော နှမဖြစ်သူ၏ သဘာဝအလျောက် ကာကွယ်ပေးမည့်သူ ဖြစ်သော အဗရှလုံသည် နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ကလဲ့စားချေရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သေချာစွာ နှိမ်နင်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်၏ သားတော်များ ပွဲတော်တစ်ခုတွင် မူးယစ်နေပြီး သွေးသားချင်း စော်ကားခဲ့သော အမ္မနုန်သည် သူ၏ ညီအစ်ကိုဖြစ်သူ (အဗရှလုံ) ၏ အမိန့်ဖြင့် အသတ်ခံခဲ့ရသည်။

The shameful crime of Amnon, the frst-born, was permitted by
David to pass unpunished and unrebuked. The law pronounced death
upon the adulterer, and the unnatural crime of Amnon made him
doubly guilty. But David, self-condemned for his own sin, failed to
bring the offender to justice. For two full years Absalom, the natural
protector of the sister so foully wronged, concealed his purpose of
revenge, but only to strike more surely at the last. At a feast of
the king’s sons the drunken, incestuous Amnon was slain by his
brother’s command.

ဒါဝိဒ်အပေါ် နှစ်ဆသော တရားစီရင်မှု သက်ရောက်ခဲ့လေပြီ။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတင်းစကားသည် သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ “အဗရှလုံသည် ရှင်ဘုရင်၏ သားတော်အပေါင်းတို့ကို သတ်လေပြီ၊ တစ်ယောက်မျှ မကျန်ကြွင်းပါ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ ရှင်ဘုရင်သည် ထ၍ မိမိအဝတ်ကို ဆုတ်လျက် မြေပေါ်မှာ ဝပ်လျက်နေ၏။ ကျွန်များအပေါင်းတို့သည်လည်း အဝတ်ကို ဆုတ်လျက် အနားမှာ ရပ်နေကြ၏။ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ထိတ်လန့်တကြား ပြန်လာကြသော ရှင်ဘုရင်၏ သားတော်များက ဖခင်အား အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြကြရာ၊ အမ္မနုန် တစ်ယောက်တည်းသာ အသတ်ခံရကြောင်း သိရလေသည်။ သူတို့သည် “အသံကို လွှင့်၍ ငိုကြွေးကြ၏။ ရှင်ဘုရင်နှင့် ကျွန်များအပေါင်းတို့သည်လည်း အလွန်ပြင်းစွာ ငိုကြွေးကြ၏။” သို့သော် အဗရှလုံမူကား မိမိအမိ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ဂေရှုရမင်းကြီး တာလမဲထံသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

Twofold judgment had been meted out to David. The terrible
message was carried to him, “Absalom hath slain all the king’s sons,
and there is not one of them left. Then the king arose, and tare his
garments, and lay on the earth; and all his servants stood by with
their clothes rent.” The king’s sons, returning in alarm to Jerusalem,
revealed to their father the truth; Amnon alone had been slain; and
they “lifted up their voice and wept: and the king also and all his
servants wept very sore.” But Absalom fled to Talmai, the king of
Geshur, his mother’s father.

ဒါဝိဒ်၏ အခြားသားများကဲ့သို့ပင် အမ္မနုန်သည်လည်း အလိုလိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်ချက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မိမိစိတ်နှလုံးရှိ အလိုဆန္ဒတိုင်းကို ဖြည့်ဆည်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ၏ ကြီးလေးသော အပြစ်ရှိသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး သည်းခံခဲ့သည်။ နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် နောင်တရရန် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့သော်လည်း သူသည် အပြစ်၌ ဆက်လက် ကျင်လည်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မိမိ၏ အပြစ်ဝန်ကို ထမ်းလျက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တရားစီရင်ရာ ပလ္လင်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် သေခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။

Like other sons of David, Amnon had been left to selfsh indulgence. He had sought to gratify every thought of his heart, regardless
of the requirements of God. Notwithstanding his great sin, God had
borne long with him. For two years he had been granted opportunity for repentance; but he continued in sin, and with his guilt upon
him, he was cut down by death, to await the awful tribunal of the
judgment.

အမ္မနုန်၏ ရာဇဝတ်မှုကို အပြစ်ပေးရမည့် တာဝန်ကို ဒါဝိဒ်သည် လျစ်လျူရှုခဲ့သည်၊ [၇၂၈] ရှင်ဘုရင်နှင့် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ သစ္စာမရှိမှုနှင့် သားဖြစ်သူ၏ နောင်တမရမှုတို့ကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် အဖြစ်အပျက်များကို သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပျက်သွားစေရန် ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး အဗရှလုံကို တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ မိဘများ သို့မဟုတ် အုပ်ချုပ်သူများသည် မတရားမှုကို အပြစ်ပေးရန် တာဝန်ပျက်ကွက်သောအခါ၊ ဘုရားသခင် ကိုယ်တော်တိုင် ထိုကိစ္စကို ကိုင်တွယ်တော်မူလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်၏ တားဆီးသော တန်ခိုးတော်ကို ဆိုးယုတ်သော အရာများမှ အတန်အသင့် ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ၊ အပြစ်ကို အပြစ်ဖြင့် အပြစ်ပေးမည့် အခြေအနေများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။

David had neglected the duty of punishing the crime of Amnon, [728]
667
668 Patriarchs and Prophets
and because of the unfaithfulness of the king and father and the
impenitence of the son, the Lord permitted events to take their
natural course, and did not restrain Absalom. When parents or rulers
neglect the duty of punishing iniquity, God Himself will take the
case in hand. His restraining power will be in a measure removed
from the agencies of evil, so that a train of circumstances will arise
which will punish sin with sin.

ဒါဝိဒ်သည် အမ္မနုန်အပေါ် မတရားသဖြင့် အလိုလိုက်ခဲ့ခြင်း၏ ဆိုးကျိုးများသည် ထိုမျှနှင့် မပြီးဆုံးခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဤနေရာမှစ၍ အဗရှလုံသည် ဖခင်နှင့် စိတ်ဝမ်းကွဲပြားမှု စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဂေရှုရမြို့သို့ ထွက်ပြေးပြီးနောက်၊ ဒါဝိဒ်သည် မိမိသား၏ ရာဇဝတ်မှုအတွက် အပြစ်ပေးရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ပြန်လာခွင့်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဤအချက်သည် ရှင်ဘုရင် ကြုံတွေ့နေရသော ဖြေရှင်း၍မရသည့် ဆိုးကျိုးများကို လျော့နည်းစေမည့်အစား ပိုမိုဆိုးရွားစေခဲ့သည်။ တက်ကြွလှုပ်ရှားပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးကာ အကျင့်စာရိတ္တ မရှိသော အဗရှလုံသည် ပြည်ပရောက်နေစဉ်အတွင်း နိုင်ငံတော်အရေးများတွင် ပါဝင်ခွင့် မရတော့သဖြင့်၊ မကြာမီ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြံအစည်များကို စတင်ကြံစည်လေတော့သည်။

The evil results of David’s unjust indulgence toward Amnon
were not ended, for it was here that Absalom’s alienation from his
father began. After he fled to Geshur, David, feeling that the crime
of his son demanded some punishment, refused him permission to
return. And this had a tendency to increase rather than to lessen
the inextricable evils in which the king had come to be involved.
Absalom, energetic, ambitious, and unprincipled, shut out by his
exile from participation in the affairs of the kingdom, soon gave
himself up to dangerous scheming.

နှစ်နှစ်ပြည့်သောအခါ ယွာဘသည် ဖခင်နှင့်သား ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးကို ဆောင်ရွက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဤရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူသည် ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံသည်ဟု ကျော်ကြားသော တေကောမြို့သူ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အကူအညီ တောင်းခဲ့သည်။ ယွာဘ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမတွင် တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာဖြစ်သည့် သားနှစ်ယောက်ရှိသော မုဆိုးမတစ်ဦးအဖြစ် ဒါဝိဒ်ရှေ့တွင် ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ သားနှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်ရာတွင် တစ်ယောက်က နောက်တစ်ယောက်ကို သတ်မိသွားသဖြင့်၊ ယခုအခါ ဆွေမျိုးများအားလုံးက ကျန်ရှိသောသားကို အသွေးတော်အတွက် ကလဲ့စားချေရန် အပ်နှံရန် တောင်းဆိုနေကြသည်ဟု ဆိုသည်။ “ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သည် ကျွန်မ၌ ကျန်ရှိသော မီးခဲကို ငြှိမ်းသတ်ကြပါလိမ့်မည်၊ ကျွန်မ၏ လင်သားအတွက် မြေကြီးပေါ်တွင် အမည်နာမနှင့် အကြွင်းအကျန်ကို ချန်ထားမည်မဟုတ်ပါ” ဟု မိခင်ဖြစ်သူက ပြောကြားခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်သည် ဤအသနားခံမှုကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ သားအတွက် ရှင်ဘုရင်၏ ကာကွယ်မှုကို ပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။

At the close of two years Joab determined to effect a reconciliation between the father and his son. And with this object in view
he secured the services of a woman of Tekoah, reputed for wisdom.
Instructed by Joab, the woman represented herself to David as a
widow whose two sons had been her only comfort and support. In
a quarrel one of these had slain the other, and now all the relatives
of the family demanded that the survivor should be given up to the
avenger of blood. “And so,” said the mother, “they shall quench my
coal which is left, and shall not leave to my husband neither name
nor remainder upon the earth.” The king’s feelings were touched by
this appeal, and he assured the woman of the royal protection for
her son.

လူငယ်လေး၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် အကြိမ်ကြိမ် ကတိရယူပြီးနောက်၊ သူမသည် ရှင်ဘုရင်အား အသနားခံကာ၊ ရှင်ဘုရင်သည် မိမိ၏ နှင်ထုတ်ခံရသူကို ပြန်လည် မခေါ်ယူခြင်းဖြင့် အပြစ်ရှိသူကဲ့သို့ စကားပြောနေသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ “အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်တို့သည် ဧကန်အမှန် သေရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ပြန်လည်သိမ်းဆည်း၍ မရသော မြေပေါ်တွင် သွန်လိုက်သော ရေကဲ့သို့ ဖြစ်ပါသည်။ ဘုရားသခင်သည် မည်သူ့ကိုမျှ မျက်နှာမလိုက်ပါ၊ သို့သော် မိမိ၏ နှင်ထုတ်ခံရသူများ ကိုယ်တော်နှင့် ကွာဝေးမနေစေရန် နည်းလမ်းများကို ကြံစည်တော်မူသည်” ဟု သူမက ဆိုခဲ့သည်။ အပြစ်သားအပေါ် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ယခုကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ဖော်ပြချက်သည် — ကြမ်းတမ်းသော စစ်သည်တော် ယွာဘထံမှ လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း — ဣသရေလလူမျိုးများ ရွေးနှုတ်ခြင်းဆိုင်ရာ မွန်မြတ်သော အမှန်တရားများကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိကြောင်း ထင်ရှားသော သက်သေတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရှင်ဘုရင်သည် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို မိမိကိုယ်တိုင် လိုအပ်နေကြောင်း ခံစားရသဖြင့် ဤအသနားခံမှုကို မငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယွာဘအား “သွားလော့၊ လူပျိုအဗရှလုံကို တစ်ဖန် ပြန်ခေါ်ခဲ့လော့” ဟူသော အမိန့်ကို ပေးခဲ့သည်။ [၇၂၉]

After drawing from him repeated promises for the young man’s
safety, she entreated the king’s forbearance, declaring that he had
spoken as one at fault, in that he did not fetch home again his
banished. “For,” she said, “we must needs die, and are as water spilt
on the ground, which cannot be gathered up again; neither doth God
respect any person; yet doth He devise means, that His banished be
not expelled from Him.” This tender and touching portrayal of the
love of God toward the sinner—coming as it did from Joab, the rude
soldier—is a striking evidence of the familiarity of the Israelites
with the great truths of redemption. The king, feeling his own need
Rebellion of Absalom 669
of God’s mercy, could not resist this appeal. To Joab the command [729]
was given, “Go therefore, bring the young man Absalom again.”

အဗရှလုံသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်လာခွင့် ရခဲ့သော်လည်း၊ နန်းတော်သို့ ဝင်ခွင့် သို့မဟုတ် ဖခင်နှင့် တွေ့ဆုံခွင့် မရခဲ့ပေ။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ သားသမီးများအပေါ် အလိုလိုက်ခဲ့ခြင်း၏ ဆိုးကျိုးများကို မြင်လာရပြီ ဖြစ်သည်။ လှပပြီး အရည်အချင်းရှိသော ဤသားကို အလွန်ချစ်သော်လည်း၊ အဗရှလုံနှင့် လူအပေါင်းတို့အတွက် သင်ခန်းစာအဖြစ် ထိုကဲ့သို့သော ရာဇဝတ်မှုအပေါ် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုကို ပြသရန် လိုအပ်သည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ အဗရှလုံသည် မိမိအိမ်တွင် နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း နန်းတော်မှ နှင်ထုတ်ခံထားရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နှမသည် သူနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ သူမ ရှိနေခြင်းက သူမ ခံစားခဲ့ရသော ကုစား၍မရသည့် မှားယွင်းမှုဆိုင်ရာ အမှတ်တရကို အမြဲတစေ ရှင်သန်နေစေခဲ့သည်။ လူထု၏ အမြင်တွင် မင်းသားသည် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူထက် သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤအားသာချက်ကို အသုံးချ၍ သူသည် ပြည်သူတို့၏ နှလုံးသားကို ရယူရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်သည် မြင်သူတကာ အားကျလောက်ဖွယ် ဖြစ်သည်။ “ဣသရေလတစ်နိုင်ငံလုံးတွင် အဗရှလုံကဲ့သို့ အဆင်းလှ၍ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရသောသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိ။ ခြေဖဝါးမှသည် ဦးထိပ်တိုင်အောင် သူ၌ အပြစ်အနာအဆာ မရှိပေ။” အဗရှလုံကဲ့သို့ ရည်မှန်းချက်ကြီးပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလွယ်ကာ စိတ်မြန်သောသူတစ်ဦးကို မိမိခံစားရသည်ဟု ထင်ရသော မတရားမှုများကို နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် တွေးတောနေစေရန် လွှတ်ထားခြင်းသည် ရှင်ဘုရင်အတွက် မပညာရှိရာ ရောက်ခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်က သူ့ကို ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာခွင့်ပြုပြီး မိမိရှေ့သို့ ဝင်ခွင့်မပေးခြင်းသည် ပြည်သူတို့၏ သနားမှုကို သူ့ဘက်သို့ ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။

Absalom was permitted to return to Jerusalem, but not to appear
at court or to meet his father. David had begun to see the evil effects
of his indulgence toward his children; and tenderly as he loved
this beautiful and gifted son, he felt it necessary, as a lesson both
to Absalom and to the people, that abhorrence for such a crime
should be manifested. Absalom lived two years in his own house,
but banished from the court. His sister dwelt with him, and her
presence kept alive the memory of the irreparable wrong she had
suffered. In the popular estimation the prince was a hero rather than
an offender. And having this advantage, he set himself to gain the
hearts of the people. His personal appearance was such as to win
the admiration of all beholders. “In all Israel there was none to be
so much praised as Absalom for his beauty: from the sole of his
foot even to the crown of his head there was no blemish in him.” It
was not wise for the king to leave a man of Absalom’s character—
ambitious, impulsive, and passionate—to brood for two years over
supposed grievances. And David’s action in permitting him to return
to Jerusalem, and yet refusing to admit him to his presence, enlisted
in his behalf the sympathies of the people.

ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ကျူးလွန်ခဲ့သည့် အမှတ်တရကြောင့် ဒါဝိဒ်သည် စာရိတ္တပိုင်းဆိုင်ရာတွင် လေဖြတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် အပြစ်မကျူးလွန်မီက ရဲရင့်ပြတ်သားသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ အားနည်းပြီး မပြတ်မသား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ပြည်သူတို့အပေါ် သူ၏ ဩဇာညောင်းမှုသည် အားနည်းသွားခဲ့သည်။ ဤအချက်အားလုံးသည် သဘာဝကို ဆန့်ကျင်သော သူ၏သားအတွက် အကြံအစည်အောင်မြင်ရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

With the memory ever before him of his own transgression of
the law of God, David seemed morally paralyzed; he was weak and
irresolute, when before his sin he had been courageous and decided.
His influence with the people had been weakened. And all this
favored the designs of his unnatural son.

ယွာဘ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် အဗရှလုံသည် ဖခင်၏ရှေ့သို့ တစ်ဖန် ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ သို့သော် အပြင်ပန်းအားဖြင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်သော်လည်း၊ သူသည် သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကြီးသော အကြံအစည်များကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် ရထားများ၊ မြင်းများနှင့် မိမိရှေ့တွင် ပြေးရသော လူ ၅၀ ရှိသော ရှင်ဘုရင်ကဲ့သို့သော အဆောင်အယောင်များကို ယူလေသည်။ ရှင်ဘုရင်သည် တစ်ကိုယ်တည်း ဆိတ်ငြိမ်စွာ နေထိုင်လိုစိတ် ပိုမိုပြင်းပြလာသော်လည်း၊ အဗရှလုံမှာမူ ပြည်သူတို့၏ မျက်နှာသာရရန် အစဉ်တစိုက် ကြိုးစားခဲ့သည်။

Through the influence of Joab, Absalom was again admitted to
his father’s presence; but though there was an outward reconciliation,
he continued his ambitious scheming. He now assumed an almost
royal state, having chariots and horses, and ffty men to run before
him. And while the king was more and more inclined to desire
retirement and solitude, Absalom sedulously courted the popular
favor.

ဒါဝိဒ်၏ ဂရုမစိုက်မှုနှင့် မပြတ်သားမှုတို့၏ သက်ရောက်မှုသည် သူ၏ လက်အောက်ခံများအထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ တရားစီရင်ရေး ကဏ္ဍတွင် ပေါ့ဆမှုနှင့် နှောင့်နှေးမှုများ ရှိလာခဲ့သည်။ အဗရှလုံသည် မကျေနပ်မှုတိုင်းကို မိမိအကျိုးအတွက် လိမ္မာပါးနပ်စွာ အသုံးချခဲ့သည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ မြင့်မြတ်သော သွင်ပြင်ရှိသော ဤသူကို မြို့တံခါးဝတွင် တွေ့နိုင်ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် မိမိတို့၏ မတရားမှုများကို တိုင်တန်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော လူအုပ်ကြီး ရှိနေတတ်သည်။ [၇၃၀] အဗရှလုံသည် သူတို့နှင့် ရောနှောကာ သူတို့၏ ခံစားချက်များကို နားထောင်ပေးပြီး၊ သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများအပေါ် ကိုယ်ချင်းစာကြောင်းနှင့် အစိုးရ၏ မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုအပေါ် နောင်တရကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ဣသရေလလူမျိုးတစ်ဦး၏ အကြောင်းကို နားထောင်ပြီးနောက် မင်းသားက “သင်၏ အမှုသည် ကောင်းမွန်မှန်ကန်ပါသည်၊ သို့သော် သင့်ကို နားထောင်ရန် ရှင်ဘုရင် ခန့်အပ်ထားသူ မရှိပါ” ဟု ပြန်ပြောလေ့ရှိသည်။ ထို့ပြင် “ငါသည် ပြည်တွင်း၌ တရားသူကြီး ဖြစ်ပါစေသတည်း၊ သို့မှသာ အမှုအခင်းရှိသူတိုင်း ငါ့ထံသို့ လာနိုင်ပြီး ငါသည် တရားသဖြင့် စီရင်မည်ဖြစ်သည်” ဟု ဆိုလေ့ရှိသည်။ “တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ့ကို အလေးပြုရန် နီးကပ်လာသောအခါ၊ သူသည် လက်ကိုဆန့်၍ ထိုသူကို ကိုင်ကာ နမ်းလေ့ရှိသည်။”

The influence of David’s listlessness and irresolution extended to
his subordinates; negligence and delay characterized the administration of justice. Absalom artfully turned every cause of dissatisfaction
to his own advantage. Day by day this man of noble mien might be
seen at the gate of the city, where a crowd of suppliants waited to
670 Patriarchs and Prophets
[730] present their wrongs for redress. Absalom mingled with them and
listened to their grievances, expressing sympathy with their sufferings and regret at the ineffciency of the government. Having thus
listened to the story of a man of Israel, the prince would reply, “Thy
matters are good and right; but there is no man deputed of the king
to hear thee;” adding, “O that I were made judge in the land, that
every man which hath any suit or cause might come unto me, and I
would do him justice! And it was so, that when any man came nigh
to him to do him obeisance, he put forth his hand, and took him, and
kissed him.”

မင်းသား၏ လိမ္မာပါးနပ်သော သွေးထိုးမှုများကြောင့် အစိုးရအပေါ် မကျေနပ်မှုများသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။ အဗရှလုံကို ချီးမွမ်းသော စကားများသည် လူတိုင်း၏ နှုတ်ဖျား၌ ရှိနေသည်။ သူ့ကို နိုင်ငံတော်၏ အမွေဆက်ခံသူအဖြစ် ယေဘုယျအားဖြင့် မှတ်ယူကြသည်။ ပြည်သူတို့သည် သူ့ကို ဤမြင့်မြတ်သော ရာထူးနှင့် ထိုက်တန်သူအဖြစ် ဂုဏ်ယူစွာ ကြည့်ကြပြီး၊ သူ ပလ္လင်ပေါ်တွင် စံမြန်းရန် ဆန္ဒများ နိုးကြားလာခဲ့သည်။ “ဤသို့ဖြင့် အဗရှလုံသည် ဣသရေလလူတို့၏ နှလုံးသားကို ခိုးယူလေ၏။” သို့သော် သားအပေါ်ထားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် မျက်စိကွယ်နေသော ရှင်ဘုရင်သည် ဘာမျှ မရိပ်မိခဲ့ပေ။ အဗရှလုံ ယူထားသော မင်းမြတ်အဆောင်အယောင်များကို ဒါဝိဒ်က မိမိ၏ နန်းတော်အား ဂုဏ်ပြုရန်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းအတွက် ဝမ်းမြောက်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်အဖြစ်သာ မှတ်ယူခဲ့သည်။

Fomented by the artful insinuations of the prince, discontent
with the government was fast spreading. The praise of Absalom was
on the lips of all. He was generally regarded as heir to the kingdom;
the people looked upon him with pride as worthy of this high station,
and a desire was kindled that he might occupy the throne. “So
Absalom stole the hearts of the men of Israel.” Yet the king, blinded
by affection for his son, suspected nothing. The princely state which
Absalom had assumed, was regarded by David as intended to do
honor to his court—as an expression of joy at the reconciliation.

နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာမည့် အရာများအတွက် ပြည်သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက်၊ အဗရှလုံသည် ပုန်ကန်ရန် နည်းလမ်းများကို စီစဉ်ရန် နွယ်စုများတစ်လျှောက်သို့ ရွေးချယ်ထားသော လူများကို လျှို့ဝှက်စွာ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ၏ သစ္စာဖောက် အကြံအစည်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ဘာသာရေး ဆည်းကပ်မှု ခြုံလွှာကို အသုံးချခဲ့သည်။ ပြည်ပရောက်နေစဉ်က ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြုခဲ့သော သစ္စာဂတိကို ဟေဗြုန်မြို့တွင် တည်ရမည်ဖြစ်သည်။ အဗရှလုံက ရှင်ဘုရင်အား “ကျွန်တော်မျိုးသည် ထာဝရဘုရားအား ပြုထားသော သစ္စာဂတိကို ဟေဗြုန်မြို့၌ သွား၍ တည်ပါရစေ။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်၏ ကျွန်သည် ရှုရိပြည် ဂေရှုရမြို့၌ နေစဉ်၊ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်တော်မျိုးကို ယေရုရှလင်သို့ ဧကန်အမှန် ပြန်ပို့တော်မူလျှင်၊ ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုပါမည်ဟု သစ္စာဂတိ ပြုခဲ့ပါသည်” ဟု ဆိုသည်။ ချစ်လှစွာသော ဖခင်သည် သားဖြစ်သူ၏ ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းမှုကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရကာ ကောင်းကြီးပေးလျက် လွှတ်လိုက်လေသည်။ ယခုအခါ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုသည် အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်လာပြီဖြစ်သည်။ အဗရှလုံ၏ အထွတ်အထိပ်ရောက်သော ဟန်ဆောင်မှုသည် ရှင်ဘုရင်ကို မျက်စိလှည့်ရုံသာမက၊ ပြည်သူတို့၏ ယုံကြည်မှုကို တည်ဆောက်ရန်နှင့် ဘုရားသခင် ရွေးချယ်ထားသော ရှင်ဘုရင်ကို ပုန်ကန်ရန် လှုံ့ဆော်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

The minds of the people being prepared for what was to follow,
Absalom secretly sent picked men throughout the tribes, to concert
measures for a revolt. And now the cloak of religious devotion was
assumed to conceal his traitorous designs. A vow made long before
while he was in exile must be paid in Hebron. Absalom said to the
king, “I pray thee, let me go and pay my vow, which I have vowed
unto the Lord, in Hebron. For thy servant vowed a vow while I
abode at Geshur in Syria, saying, If the Lord shall bring me again
indeed to Jerusalem, then I will serve the Lord.” The fond father,
comforted with this evidence of piety in his son, dismissed him with
his blessing. The conspiracy was now fully matured. Absalom’s
crowning act of hypocrisy was designed not only to blind the king
but to establish the confdence of the people, and thus to lead them
on to rebellion against the king whom God had chosen.

အဗရှလုံသည် ဟေဗြုန်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ရာ၊ ယေရုရှလင်မြို့မှ ဖိတ်ခေါ်ထားသော လူ ၂၀၀ တို့သည် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ထိုသူတို့သည် ရိုးသားစွာ လိုက်သွားကြပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိကြပေ။ ထိုသူတို့သည် သားအပေါ်ထားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာက ဖခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်းသို့ ပို့ဆောင်နေကြောင်း အနည်းငယ်မျှ မထင်မှတ်ဘဲ အဗရှလုံနှင့်အတူ လိုက်သွားကြသည်။ ဟေဗြုန်သို့ ရောက်သောအခါ၊ အဗရှလုံသည် ဒါဝိဒ်၏ အဓိက အတိုင်ပင်ခံတစ်ဦးဖြစ်သူ အဟိသောဖေလကို ချက်ချင်း ခေါ်ယူခဲ့သည်။ သူသည် ဉာဏ်ပညာနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်ကျော်ကြားသူဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ အကြံဉာဏ်သည် ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်ကဲ့သို့ ဘေးကင်းပြီး ပညာရှိသည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။ အဟိသောဖေလသည် ပူးပေါင်းကြံစည်သူများနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ထောက်ခံမှုကြောင့် အဗရှလုံ၏ အရေးတော်ပုံသည် အောင်မြင်ရန် သေချာသကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့ကာ၊ ပြည်တစ်ဝန်းလုံးရှိ ဩဇာရှိသူ အများအပြားကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ပုန်ကန်မှု တံပိုးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ၊ တစ်ပြည်လုံးရှိ မင်းသား၏ သူလျှိုများက အဗရှလုံသည် ရှင်ဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း သတင်းဖြန့်ခဲ့ကြရာ ပြည်သူအများအပြားသည် သူ့ထံသို့ စုရုံးလာကြသည်။ [၇၃၁]

Absalom set forth for Hebron, and there went with him “two
hundred men out of Jerusalem, that were called; and they went in
their simplicity, and they knew not anything.” These men went with
Absalom, little thinking that their love for the son was leading them
into rebellion against the father. Upon arriving at Hebron, Absalom
Rebellion of Absalom 671
immediately summoned Ahithophel, one of the chief counselors of [731]
David, a man in high repute for wisdom, whose opinion was thought
to be as safe and wise as that of an oracle. Ahithophel joined the
conspirators, and his support made the cause of Absalom appear
certain of success, attracting to his standard many influential men
from all parts of the land. As the trumpet of revolt was sounded,
the prince’s spies throughout the country spread the tidings that
Absalom was king, and many of the people gathered to him.

ထိုအတောအတွင်း ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ရှင်ဘုရင်ထံသို့ သတိပေးချက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ ပလ္လင်အနီးအနားတွင် ပုန်ကန်မှု ဖြစ်ပွားနေသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ မိမိ၏သား — မိမိ ချစ်မြတ်နိုးပြီး ယုံကြည်ခဲ့သောသား — သည် မိမိ၏ သရဖူကို လုယူရန်နှင့် ဧကန်အမှန် မိမိ၏ အသက်ကိုပါ ယူရန် ကြံစည်နေခဲ့သည်။ ဤကြီးစွာသော ဘေးအန္တရာယ်တွင် ဒါဝိဒ်သည် မိမိအပေါ် ကြာမြင့်စွာ လွှမ်းမိုးထားသော စိတ်ဓာတ်ကျမှုကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး၊ ငယ်စဉ်ကကဲ့သို့သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရေးပေါ်အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ အဗရှလုံသည် မိုင် ၂၀ ခန့်သာဝေးသော ဟေဗြုန်မြို့တွင် စစ်အင်အား စုဆောင်းနေသည်။ ပုန်ကန်သူများသည် မကြာမီ ယေရုရှလင် မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

Meanwhile the alarm was carried to Jerusalem, to the king.
David was suddenly aroused, to see rebellion breaking out close
beside his throne. His own son—the son whom he had loved and
trusted—had been planning to seize his crown and doubtless to take
his life. In his great peril David shook off the depression that had
so long rested upon him, and with the spirit of his earlier years he
prepared to meet this terrible emergency. Absalom was mustering
his forces at Hebron, only twenty miles away. The rebels would
soon be at the gates of Jerusalem.

ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ နန်းတော်မှနေ၍ — “တည်နေရာ လှပ၍ မြေကြီးတစ်ပြင်လုံး၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းအကြောင်း ဖြစ်သော... ကြီးမြတ်သော မင်းကြီး၏ မြို့တော်” (ဆာလံ ၄၈:၂) ဖြစ်သည့် မိမိ၏ မြို့တော်ကို လှမ်းကြည့်ခဲ့သည်။ ထိုမြို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းများထဲသို့ ပစ်ထားရန် တွေးမိသောအခါ သူ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ မိမိအပေါ် သစ္စာရှိနေဆဲဖြစ်သော နောက်လိုက်များကို ခေါ်ယူ၍ မြို့တော်ကို ခုခံကာကွယ်ရမည်လော။ ယေရုရှလင်မြို့ကို အသွေးချောင်းစီးစေရမည်လော။ သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ စစ်ပွဲ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများကို ရွေးချယ်ထားသော မြို့တော်အပေါ် မကျရောက်စေရ။ သူသည် ယေရုရှလင်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ပြည်သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုကို စမ်းသပ်ကာ သူတို့အား မိမိကို ထောက်ခံရန် စုရုံးခွင့် ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ဤကြီးစွာသော အကျပ်အတည်းတွင် ကောင်းကင်ဘုံမှ သူ့အား အပ်နှင်းထားသော အခွင့်အာဏာကို ထိန်းသိမ်းရန်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် ပြည်သူတို့အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ တာဝန်ပင်ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်ကိုမူ ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံမည်ဖြစ်သည်။

From his palace David looked out upon his capital—“beautiful
for situation, the joy of the whole earth, ... the city of the great
King.” Psalm 48:2. He shuddered at the thought of exposing it to
carnage and devastation. Should he call to his help the subjects still
loyal to his throne, and make a stand to hold his capital? Should he
permit Jerusalem to be deluged with blood? His decision was taken.
The horrors of war should not fall upon the chosen city. He would
leave Jerusalem, and then test the fdelity of his people, giving them
an opportunity to rally to his support. In this great crisis it was his
duty to God and to his people to maintain the authority with which
Heaven had invested him. The issue of the conflict he would trust
with God.

ဒါဝိဒ်သည် နှိမ့်ချမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့် ယေရုရှလင် မြို့တံခါးမှ ထွက်ခွာခဲ့သည် — မိမိ ချစ်မြတ်နိုးသော သား၏ ပုန်ကန်မှုကြောင့် မိမိ၏ ပလ္လင်၊ နန်းတော်နှင့် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်တို့ထံမှ နှင်ထုတ်ခြင်း ခံရခြင်းဖြစ်သည်။ ပြည်သူတို့သည် နာရေးစီတန်းလှည့်လည်ပွဲကဲ့သို့ ရှည်လျားပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းသော စီတန်းမှုဖြင့် လိုက်ပါလာကြသည်။ ဣတ္တဲ၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်ရှိ ဒါဝိဒ်၏ ကိုယ်ရံတော်တပ်များဖြစ်သော ခေရသိလူ၊ ပေလေသိလူနှင့် ဂါသမြို့မှ ဂိတ္တိလူ ၆၀၀ တို့သည် ရှင်ဘုရင်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ သဘာဝအရ တစ်ကိုယ်ကောင်းမဆန်တတ်သဖြင့်၊ မိမိ၏ အကာအကွယ်ကို လာရောက် ခိုလှုံကြသော ဤသူစိမ်းများကို မိမိ၏ ဘေးဒုက္ခတွင် ပါဝင်စေရန် သဘောမတူနိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့က မိမိအတွက် ဤမျှ စွန့်လွှတ်ရန် အသင့်ရှိနေကြခြင်းကို သူ အံ့ဩမိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထိုအခါ ရှင်ဘုရင်က ဂိတ္တိလူ ဣတ္တဲအား “သင်သည်လည်း ငါတို့နှင့်အတူ အဘယ်ကြောင့် သွားသနည်း။ သင်၏ နေရာသို့ ပြန်၍ ရှင်ဘုရင် (အဗရှလုံ) ထံတွင် နေလော့။ အကြောင်းမူကား သင်သည် သူစိမ်းဖြစ်ရုံမက ပြည်နှင်ခံရသူလည်း ဖြစ်သည်။ သင်သည် မနေ့ကမှ ရောက်လာသူဖြစ်ရာ၊ ယနေ့တွင် ငါတို့နှင့်အတူ အတက်အဆင်း လုပ်စေသင့်သလော။ ငါသည် သွားနိုင်ရာသို့ သွားမည်ဖြစ်ရာ၊ သင်သည် ပြန်သွား၍ သင်၏ ညီအစ်ကိုများကို ခေါ်သွားလော့။ ကရုဏာနှင့် သစ္စာသည် သင်၌ ရှိပါစေသတည်း” ဟု ဆိုသည်။ [၇၃၂]

In humility and sorrow David passed out of the gate of
Jerusalem—driven from his throne, from his palace, from the ark of
God, by the insurrection of his cherished son. The people followed
in long, sad procession, like a funeral train. David’s bodyguard of
Cherethites, Pelethites, and six hundred Gittites from Gath, under
the command of Ittai, accompanied the king. But David, with characteristic unselfshness, could not consent that these strangers who
had sought his protection should be involved in his calamity. He
expressed surprise that they should be ready to make this sacrifce
672 Patriarchs and Prophets
for him. Then said the king to Ittai the Gittite, “Wherefore goest
[732] thou also with us? return to thy place, and abide with the king:
for thou art a stranger, and also an exile. Whereas thou camest but
yesterday, should I this day make thee go up and down with us?
seeing I go whither I may, return thou, and take back thy brethren:
mercy and truth be with thee.”

ဣတ္တဲကလည်း “ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်းလည်းကောင်း၊ ကျွန်တော်မျိုး၏ အရှင်မင်းကြီး အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်းလည်းကောင်း၊ အရှင်မင်းကြီး ရှိတော်မူရာအရပ်၊ သေရသည်ဖြစ်စေ၊ ရှင်ရသည်ဖြစ်စေ၊ ထိုအရပ်၌ ကိုယ်တော်၏ ကျွန်သည် ရှိပါလိမ့်မည်” ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။ ဤသူတို့သည် တပါးအမျိုးသား ဘာသာရေးမှ ယေဟောဝါအား ကိုးကွယ်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲလာသူများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ယခုအခါ သူတို့၏ ဘုရားသခင်နှင့် ရှင်ဘုရင်အပေါ် ထားရှိသော သစ္စာရှိမှုကို မြင့်မြတ်စွာ သက်သေပြခဲ့ကြသည်။ ဒါဝိဒ်သည် နစ်မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော မိမိ၏ အရေးတော်ပုံအပေါ် သူတို့၏ ဆည်းကပ်မှုကို ကျေးဇူးတင်သော စိတ်ဖြင့် လက်ခံခဲ့ပြီး၊ အားလုံးတို့သည် တောအရပ်သို့ သွားသောလမ်းရှိ ကေဒြုန်ချောင်းကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည်။

Ittai answered, “As the Lord liveth, and as my lord the king
liveth, surely in what place my lord the king shall be, whether in
death or life, even there also will thy servant be.” These men had
been converted from paganism to the worship of Jehovah, and nobly
they now proved their fdelity to their God and their king. David,
with grateful heart, accepted their devotion to his apparently sinking
cause, and all passed over the brook Kidron on the way toward the
wilderness.

စီတန်းလှည့်လည်မှုသည် တစ်ဖန် ရပ်တန့်သွားပြန်သည်။ သန့်ရှင်းသော အဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ထားသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ “ထိုအခါ ဇာဒုတ်နှင့် လေဝိလူအပေါင်းတို့သည်လည်း ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ထမ်းလျက် ပါလာကြ၏။” ဒါဝိဒ်၏ နောက်လိုက်များသည် ဤအရာကို မင်္ဂလာရှိသော နိမိတ်အဖြစ် ကြည့်ကြသည်။ ထိုသန့်ရှင်းသော အထိမ်းအမှတ် အရာဝတ္ထု ရှိနေခြင်းသည် သူတို့အတွက် လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံး အောင်မြင်ခြင်း၏ ကတိကဝတ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပြည်သူတို့အား ရှင်ဘုရင်ထံ စုရုံးလာစေရန် ရဲစွမ်းသတ္တိ ပေးပါလိမ့်မည်။ ယေရုရှလင်မြို့တွင် ၎င်း မရှိခြင်းသည် အဗရှလုံ၏ နောက်လိုက်များအတွက် ထိတ်လန့်စရာ ဖြစ်စေပါလိမ့်မည်။

Again the procession halted. A company clad in holy vestments
was approaching. “And lo Zadok also, and all the Levites were
with him, bearing the ark of the covenant of God.” The followers
of David looked upon this as a happy omen. The presence of that
sacred symbol was to them a pledge of their deliverance and ultimate
victory. It would inspire the people with courage to rally to the king.
Its absence from Jerusalem would bring terror to the adherents of
Absalom.

ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒါဝိဒ်၏ နှလုံးသားတွင် ခဏတာမျှ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ စီးဝင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာမီ အခြားအတွေးများ ဝင်လာပြန်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အမွေတော်ကို အုပ်ချုပ်ရန် ခန့်အပ်ခံရသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၌ ကြီးလေးသော တာဝန်ရှိသည်။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အကျိုးစီးပွားထက် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်နှင့် ပြည်သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားကိုသာ ဣသရေလရှင်ဘုရင်၏ စိတ်တွင် အဓိက ထားရမည်ဖြစ်သည်။ ခေရုဗိမ်များကြားတွင် ကိန်းဝပ်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် ယေရုရှလင်မြို့နှင့် ပတ်သက်၍ “ဤအရပ်သည် ငါ၏ နားနေရာ ဖြစ်သည်” (ဆာလံ ၁၃၂:၁၄) ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ယဇ်ပုရောဟိတ် သို့မဟုတ် ရှင်ဘုရင်သည် ကိုယ်တော် ကိန်းဝပ်တော်မူခြင်း၏ အထိမ်းအမှတ်ကို ထိုနေရာမှ ဖယ်ရှားပိုင်ခွင့် မရှိပေ။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ နှလုံးသားနှင့် ဘဝသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များနှင့် ကိုက်ညီမှု ရှိရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ သို့မဟုတ်ပါက ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်သည် အောင်မြင်ခြင်းထက် ဘေးဒုက္ခကိုသာ ပေးဆောင်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ သူ၏ ကြီးလေးသော အပြစ်သည် သူ၏ရှေ့တွင် အမြဲရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် ဤပူးပေါင်းကြံစည်မှုကို ဘုရားသခင်၏ တရားသဖြင့် စီရင်မှုအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူ၏ အိမ်မှ မထွက်ရမည့် ဓားသည် အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့လေပြီ။ တိုက်ပွဲ၏ ရလဒ် မည်သို့ဖြစ်မည်ကို သူ မသိပေ။ အမျိုးသား မြို့တော်မှ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဖော်ပြထားသော၊ နိုင်ငံတော်၏ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေနှင့် သာယာဝပြောရေး၏ အခြေခံဖြစ်သော သန့်ရှင်းသော ပညတ်တော်များကို ဖယ်ရှားရန်မှာ သူ၏ တာဝန်မဟုတ်ပေ။

At sight of the ark joy and hope for a brief moment thrilled
the heart of David. But soon other thoughts came to him. As the
appointed ruler of God’s heritage he was under solemn responsibility.
Not personal interests, but the glory of God and the good of his
people, were to be uppermost in the mind of Israel’s king. God, who
dwelt between the cherubim, had said of Jerusalem, “This is My
rest” (Psalm 132:14); and without divine authority neither priest nor
king had a right to remove therefrom the symbol of His presence.
And David knew that his heart and life must be in harmony with the
divine precepts, else the ark would be the means of disaster rather
than of success. His great sin was ever before him. He recognized in
this conspiracy the just judgment of God. The sword that was not to
depart from his house had been unsheathed. He knew not what the
result of the struggle might be. It was not for him to remove from
the capital of the nation the sacred statutes which embodied the will
Rebellion of Absalom 673
of their divine Sovereign, which were the constitution of the realm
and the foundation of its prosperity.

သူသည် ဇာဒုတ်အား “ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို မြို့ထဲသို့ ပြန်ပို့လော့။ [၇၃၃] ငါသည် ထာဝရဘုရား၏ မျက်မှောက်တော်၌ မျက်နှာသာရလျှင်၊ ကိုယ်တော်သည် ငါ့ကို တစ်ဖန် ပြန်ပို့တော်မူ၍၊ ထိုသေတ္တာတော်နှင့် ကိုယ်တော် ကိန်းဝပ်ရာ ဌာနတော်ကို ပြန်၍ ပြတော်မူလိမ့်မည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်က ‘ငါသည် သင့်ကို အလိုမရှိ’ ဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊ ကျွန်တော်မျိုးသည် ဤမှာ ရှိပါသည်၊ ကိုယ်တော် အလိုရှိတော်မူသည့်အတိုင်း ကျွန်တော်မျိုးအပေါ် ပြုတော်မူပါစေ” ဟု အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

He commanded Zadok, “Carry back the ark of God into the city: [733]
[734]
[735]
if I shall fnd favor in the eyes of the Lord, He will bring me again,
and show me both it and His habitation: but if He thus say, I have
no delight in thee; behold, here am I, let Him do to me as seemeth
good unto Him.”

ဒါဝိဒ်က ဆက်၍ “သင်သည် ရှုမြင်ရသောသူ (ပရောဖက်) မဟုတ်လော” — လူတို့ကို သွန်သင်ရန် ဘုရားသခင် ခန့်အပ်ထားသူ မဟုတ်လော — “မြို့ထဲသို့ ငြိမ်သက်စွာ ပြန်သွားလော့။ သင်တို့၏ သားနှစ်ယောက်ဖြစ်သော သင်၏သား အဟိမတ်နှင့် အဗျာသာ၏သား ယောနသန်တို့သည်လည်း သင်တို့နှင့်အတူ ပါသွားပါစေ။ ကြည့်လော့၊ သင်တို့ထံမှ သတင်းစကား ရောက်မလာမချင်း ငါသည် တောလွင်ပြင်၌ စောင့်နေမည်” ဟု ဆိုသည်။ မြို့ထဲတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ပုန်ကန်သူများ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရည်ရွယ်ချက်များကို လေ့လာပြီး၊ သူတို့၏ သားများဖြစ်သော အဟိမတ်နှင့် ယောနသန်တို့မှတစ်ဆင့် ရှင်ဘုရင်ထံ လျှို့ဝှက်စွာ အကြောင်းကြားခြင်းဖြင့် အကူအညီ ပေးနိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။ [၇၃၄]

David added, “Art not thou a seer?”—a man appointed of God
to instruct the people. “Return into the city in peace, and your two
sons with you, Ahimaaz thy son, and Jonathan the son of Abiathar.
See, I will tarry in the plain of the wilderness, until there come word
from you to certify me.” In the city the priests might do him good
service by learning the movements and purposes of the rebels, and
secretly communicating them to the king by their sons, Ahimaaz
and Jonathan.

ယဇ်ပုရောဟိတ်များ ယေရုရှလင်သို့ ပြန်သွားကြသောအခါ၊ ထွက်ခွာသွားသော လူအုပ်ကြီးအပေါ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အရိပ်များ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ ရှင်ဘုရင်သည် ဒုက္ခသည်ဖြစ်နေပြီး၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း နှင်ထုတ်ခံရသူများ ဖြစ်နေကြကာ၊ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ပင် မရှိတော့သဖြင့် — အနာဂတ်သည် ထိတ်လန့်စရာနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် မှောင်မိုက်နေခဲ့သည်။ “ဒါဝိဒ်သည် သံလွင်တောင်သို့ တက်သွားရာတွင် ငိုလျက်၊ ခေါင်းကို ခြုံလျက်၊ ခြေဗလာဖြင့် သွားလေ၏။ သူနှင့်အတူ ပါလာသော လူအပေါင်းတို့သည်လည်း ခေါင်းကို ခြုံလျက် ငိုလျက် တက်သွားကြ၏။ ထိုအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က ‘အဟိသောဖေလသည် အဗရှလုံနှင့်အတူ ပူးပေါင်းကြံစည်သူများထဲတွင် ပါဝင်ပါသည်’ ဟု ဒါဝိဒ်အား ပြောကြားခဲ့သည်။” ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ ဘေးဒုက္ခများတွင် မိမိ၏ အပြစ်ရလဒ်များကို တစ်ဖန် အသိအမှတ်ပြုခဲ့ရပြန်သည်။ နိုင်ငံရေး ခေါင်းဆောင်များထဲတွင် အတော်ဆုံးနှင့် အပါးနပ်ဆုံးဖြစ်သူ အဟိသောဖေလ သစ္စာဖောက်ရခြင်းမှာ မိမိ၏ မြေးမဖြစ်သူ ဗာသရှေဘအပေါ် ပြုခဲ့သော မှားယွင်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် မိသားစု ဂုဏ်သိက္ခာ ညှိုးနွမ်းမှုအတွက် ကလဲ့စားချေလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ [၇၃၅]

As the priests turned back toward Jerusalem a deeper shadow
fell upon the departing throng. Their king a fugitive, themselves
outcasts, forsaken even by the ark of God—the future was dark with
terror and foreboding. “And David went up by the ascent of Mount
Olivet, and wept as he went up, and had his head covered, and he
went barefoot: and all the people that was with him covered every
man his head, and they went up, weeping as they went up. And
one told David, saying, Ahithophel is among the conspirators with
Absalom.” Again David was forced to recognize in his calamities
the results of his own sin. The defection of Ahithophel, the ablest
and most wily of political leaders, was prompted by revenge for the
family disgrace involved in the wrong to Bathsheba, who was his
granddaughter.

“ဒါဝိဒ်ကလည်း ‘အို ထာဝရဘုရား၊ အဟိသောဖေလ၏ အကြံဉာဏ်ကို မိုက်မဲသောအကြံ ဖြစ်စေတော်မူပါ’ ဟု ဆုတောင်းလေ၏။” တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ ရှင်ဘုရင်သည် ပျပ်ဝပ်၍ ဆုတောင်းကာ မိမိ၏ ဝိညာဉ်ဝန်ထုပ်ကို ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံလျက် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို နှိမ့်ချစွာ အသနားခံခဲ့သည်။ သူ၏ ဆုတောင်းချက်သည် ချက်ချင်းပင် အဖြေရရှိပုံ ပေါ်သည်။ ဒါဝိဒ်အပေါ် သစ္စာရှိသော သူငယ်ချင်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့ဖူးသည့် ပညာရှိပြီး အရည်အချင်းရှိသော အတိုင်ပင်ခံတစ်ဦးဖြစ်သူ အာခိလူ ဟုရှဲသည် မိမိ၏ အဝတ်ကို ဆုတ်လျက်၊ ခေါင်းပေါ်တွင် မြေမှုန့်ကို တင်လျက်၊ နန်းကျပြီး ထွက်ပြေးနေရသော ရှင်ဘုရင်၏ ကံကြမ္မာကို မျှဝေခံစားရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်အလင်းပေးမှုဖြင့်၊ ဤသစ္စာရှိပြီး စိတ်ရင်းမှန်သူသည် မြို့တော်ရှိ ကောင်စီများတွင် ရှင်ဘုရင်၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် အမှုထမ်းရန် လိုအပ်သောသူ ဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်၏ တောင်းဆိုချက်အရ ဟုရှဲသည် အဗရှလုံထံတွင် အမှုထမ်းရန်နှင့် အဟိသောဖေလ၏ လိမ္မာပါးနပ်သော အကြံဉာဏ်ကို ဖျက်ဆီးရန် ယေရုရှလင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

“And David said, O Lord, I pray Thee, turn the counsel of
Ahithophel into foolishness.” Upon reaching the top of the mount,
the king bowed in prayer, casting upon God the burden of his soul
and humbly supplicating divine mercy. His prayer seemed to be at
once answered. Hushai the Archite, a wise and able counselor, who
had proved himself a faithful friend to David, now came to him with
his robes rent and with earth upon his head, to cast in his fortunes
with the dethroned and fugitive king. David saw, as by a divine
enlightenment, that this man, faithful and truehearted, was the one
needed to serve the interests of the king in the councils at the capital.
674 Patriarchs and Prophets

မှောင်မိုက်ထဲတွင် ဤအလင်းရောင်လေးကို ရရှိပြီးနောက်၊ ရှင်ဘုရင်နှင့် သူ၏ နောက်လိုက်များသည် သံလွင်တောင်၏ အရှေ့ဘက် လျှောစောက်အတိုင်း၊ ကျောက်ဆောင်များ ထူထပ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့သော အရပ်၊ တောတောင်လျှိုမြောင်များနှင့် ကျောက်ထူထပ်ပြီး မတ်စောက်သော လမ်းများအတိုင်း ယော်ဒန်မြစ်ဆီသို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ “ဒါဝိဒ်မင်းကြီးသည် ဗဟုရိမ်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ၊ ရှောလုမင်း၏ ဆွေမျိုးထဲမှ ဂေရ၏သား ရှိမိ အမည်ရှိသော သူတစ်ယောက် ထွက်လာ၍ ကျိန်ဆဲလျက် လိုက်လာလေ၏။ သူသည် ဒါဝိဒ်နှင့် ဒါဝိဒ်၏ ကျွန်များအပေါ်သို့ ခဲနှင့် ပစ်လေ၏။ လူအပေါင်းတို့နှင့် ခွန်အားကြီးသောသူ အပေါင်းတို့သည် ရှင်ဘုရင်၏ လက်ယာဘက်နှင့် လက်ဝဲဘက်၌ ရှိနေကြသော်လည်း၊ ရှိမိက ‘ထွက်သွားလော့၊ ထွက်သွားလော့၊ အသွေးကို သွန်းသောသူ၊ အဓမ္မလူ (Belial)။ သင်သည် ရှောလု၏ အမျိုးအစား၌ နန်းထိုင်ခဲ့သဖြင့်၊ ရှောလုအမျိုး၏ အသွေးရှိသမျှကို ထာဝရဘုရားသည် သင့်အပေါ်သို့ ပြန်ရောက်စေတော်မူပြီ။ ထာဝရဘုရားသည် နိုင်ငံတော်ကို သင်၏သား အဗရှလုံလက်သို့ အပ်တော်မူပြီ။ ကြည့်လော့၊ သင်သည် အသွေးကို သွန်းသောသူ ဖြစ်သောကြောင့်၊ သင်၏ ဆိုးယုတ်မှုတွင် သင်ကိုယ်တိုင် ဖမ်းမိလေပြီ’ ဟု ကျိန်ဆဲ၍ ဆိုလေ၏။” [၇၃၆]

At David’s request Hushai returned to Jerusalem to offer his services
to Absalom and defeat the crafty counsel of Ahithophel.
[736] With this gleam of light in the darkness, the king and his followers pursued their way down the eastern slope of Olivet, through
a rocky and desolate waste, through wild ravines, and along stony
and precipitous paths, toward the Jordan. “And when King David
came to Bahurim, behold, thence came out a man of the family of
the house of Saul, whose name was Shimei, the son of Gera: he
came forth, and cursed still as he came. And he cast stones at David,
and at all the servants of King David: and all the people and all the
mighty men were on his right hand and on his left. And thus said
Shimei when he cursed, Come out, come out, thou bloody man, and
thou man of Belial. The Lord hath returned upon thee all the blood
of the house of Saul, in whose stead thou hast reigned; and the Lord
hath delivered the kingdom into the hand of Absalom thy son: and,
behold, thou art taken in thy mischief, because thou art a bloody
man.”

ဒါဝိဒ် သာယာဝပြောနေစဉ်က ရှိမိသည် မိမိမှာ သစ္စာရှိသူ မဟုတ်ကြောင်း မည်သည့်စကား သို့မဟုတ် အပြုအမူဖြင့်မျှ မပြခဲ့ပေ။ သို့သော် ရှင်ဘုရင် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေချိန်တွင် ဤဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားသည် သူ၏ စရိုက်မှန်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူသည် ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ဒါဝိဒ်ကို ဂုဏ်ပြုခဲ့သော်လည်း၊ နှိမ့်ချခြင်း ခံရချိန်တွင်မူ ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။ ယုတ်ညံ့ပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော သူသည် အခြားသူများကိုလည်း မိမိကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်တတ်သည်။ စာတန်၏ တိုက်တွန်းမှုဖြင့် သူသည် ဘုရားသခင်၏ ဆုံးမခြင်းကို ခံနေရသူအပေါ် မိမိ၏ မုန်းတီးမှုကို ပုံချခဲ့သည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခောက်နေသူအပေါ် အောင်နိုင်လိုသော၊ ကဲ့ရဲ့လိုသော သို့မဟုတ် ဒုက္ခပေးလိုသော စိတ်ဓာတ်သည် စာတန်၏ စိတ်ဓာတ်ပင် ဖြစ်သည်။

In David’s prosperity Shimei had not shown by word or act that
he was not a loyal subject. But in the affliction of the king this
Benjamite revealed his true character. He had honored David upon
his throne, but he cursed him in his humiliation. Base and selfsh, he
looked upon others as of the same character as himself, and, inspired
by Satan, he wreaked his hatred upon him whom God had chastened.
The spirit that leads man to triumph over, to revile or distress, one
who is in affliction is the spirit of Satan.

ဒါဝိဒ်အပေါ် ရှိမိ၏ စွပ်စွဲချက်များသည် လုံးဝ မမှန်ကန်ပါ — အခြေအမြစ်မရှိဘဲ မကောင်းကြံသော ကဲ့ရဲ့မှုသာ ဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်သည် ရှောလု သို့မဟုတ် သူ၏ အိမ်ထောင်အပေါ် မည်သည့် မှားယွင်းမှုကိုမျှ မပြုခဲ့ပေ။ ရှောလုသည် သူ၏လက်တွင်း၌ လုံးလုံးရှိနေပြီး သူ့ကို သတ်နိုင်သည့် အခြေအနေတွင်ပင်၊ ဒါဝိဒ်သည် ထာဝရဘုရား ဘိသိက်ပေးထားသောသူအပေါ် ဤမျှအထိ အရိုအသေမဲ့မှု ပြုခဲ့မိခြင်းအတွက် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်လျက် သူ၏ ဝတ်လုံအနားကိုသာ ဖြတ်ခဲ့သည်။

Shimei’s accusations against David were utterly false—a baseless and malignant slander. David had not been guilty of wrong
toward Saul or his house. When Saul was wholly in his power, and
he could have slain him, he merely cut the skirt of his robe, and he
reproached himself for showing even this disrespect for the Lord’s
anointed.

ဒါဝိဒ်သည် လူ့အသက်ကို မြင့်မြတ်စွာ တန်ဖိုးထားကြောင်း ထင်ရှားသော သက်သေများကို သူကိုယ်တိုင် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးခံနေရစဉ်တွင်ပင် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ တစ်နေ့တွင် သူသည် အဒုလံဂူ၌ ပုန်းအောင်းနေစဉ်၊ ငယ်စဉ်က ငြိမ်းချမ်းသော လွတ်လပ်မှုများကို ပြန်လည် တွေးတောမိကာ “ဗက်လင်မြို့ တံခါးနားမှာရှိသော ရေတွင်းရေကို ငါ့အား မည်သူ သောက်ပေးပါမည်နည်း” ဟု ညည်းတွားခဲ့သည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၃:၁၃-၁၇)။ ထိုအချိန်တွင် ဗက်လင်မြို့သည် ဖိလိတ္တိလူတို့၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း၊ ဒါဝိဒ်၏ တပ်ထဲမှ ခွန်အားကြီးသော လူသုံးဦးတို့သည် ကင်းစောင့်များကို ဖောက်ထွက်၍ ဗက်လင်မြို့ရေကို သူတို့၏ သခင်ထံသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ ဒါဝိဒ်သည် ထိုရေကို မသောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ “ဤသို့ပြုခြင်းမှ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်ကို ဝေးဝေးမှာ ထားတော်မူပါစေ။ မိမိတို့အသက်ကို စွန့်၍သွားသော ဤလူတို့၏ အသွေး မဟုတ်လော” ဟု သူ ဟစ်ကြွေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုရေကို ဘုရားသခင်အား ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ရိုသေစွာ သွန်းလောင်းခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် စစ်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ ဘဝအများစုကို အကြမ်းဖက်မှုများကြားတွင် ကုန်လွန်ခဲ့သော်လည်း၊ ထိုကဲ့သို့သော ခက်ခဲသော အခြေအနေများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူများထဲတွင် ဒါဝိဒ်ကဲ့သို့ စိတ်နှလုံး ခက်ထန်သွားခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားသွားခြင်း မရှိသူမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ [၇၃၇]

Of David’s sacred regard for human life, striking evidence had
been given, even while he himself was hunted like a beast of prey.
One day while he was hidden in the cave of Adullam, his thoughts
turning back to the untroubled freedom of his boyhood life, the
fugitive exclaimed, “Oh that one would give me drink of the water
of the well of Bethlehem, which is by the gate!” 2 Samuel 23:13-17.
Bethlehem was at that time in the hands of the Philistines; but three
Rebellion of Absalom 675
mighty men of David’s band broke through the guard, and brought
of the water of Bethlehem to their master. David could not drink it.
“Be it far from me,” he cried; “is not this the blood of the men that [737]
went in jeopardy of their lives?” And he reverently poured out the
water as an offering to God. David had been a man of war, much
of his life had been spent amid scenes of violence; but of all who
have passed through such an ordeal, few indeed have been so little
affected by its hardening, demoralizing influence as was David.

ဒါဝိဒ်၏ တူဖြစ်သူ၊ အရဲရင့်ဆုံး ဗိုလ်မှူးတစ်ဦးဖြစ်သူ အဘိရှဲသည် ရှိမိ၏ စော်ကားသော စကားများကို စိတ်ရှည်စွာ နားမထောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ “ဤသေသောခွေးသည် ကျွန်ုပ်၏ အရှင်မင်းကြီးကို အဘယ်ကြောင့် ကျိန်ဆဲသနည်း။ ကျွန်ုပ်သွား၍ သူ၏ခေါင်းကို ဖြတ်ပါရစေ” ဟု သူ ဟစ်ကြွေးခဲ့သည်။ သို့သော် ရှင်ဘုရင်က သူ့ကို တားမြစ်ခဲ့သည်။ “ကြည့်လော့၊ ငါ့သားရင်းပင်... ငါ့အသက်ကို ရှာနေသည်မဟုတ်လော။ ဤဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားမူကား သာ၍ ပြုထိုက်သည်မဟုတ်လော။ သူ့ကို လွှတ်ထားလော့၊ ကျိန်ဆဲပါစေ၊ ထာဝရဘုရားသည် သူ့ကို ခိုင်းတော်မူပြီ။ ထာဝရဘုရားသည် ငါ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကြည့်ရှု၍၊ ယနေ့ သူကျိန်ဆဲခြင်းအတွက် ငါ့အား ကောင်းကျိုးကို ပေးတော်မူကောင်း ပေးတော်မူလိမ့်မည်” ဟု ဆိုသည်။

David’s nephew, Abishai, one of the bravest of his captains,
could not listen patiently to Shimei’s insulting words. “Why,” he
exclaimed, “should this dead dog curse my lord the king? let me go
over, I pray thee, and take off his head.” But the king forbade him.
“Behold,” he said, “my son ... seeketh my life: how much more now
may this Benjamite do it? let him alone, and let him curse; for the
Lord hath bidden him. It may be that the Lord will look on mine
affliction, and that the Lord will requite me good for his cursing this
day.”

သိက္ခာတရား (Conscience) သည် ဒါဝိဒ်အား ခါးသီးပြီး နှိမ့်ချဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရားများကို ပြောကြားနေခဲ့သည်။ သူ၏ သစ္စာရှိသော နောက်လိုက်များသည် သူ၏ ကံကြမ္မာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းအပေါ် အံ့ဩနေကြသော်လည်း၊ ရှင်ဘုရင်အတွက်မူ ၎င်းသည် လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မျိုး ရောက်လာမည်ကို ကြိုတင် စိုးရိမ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ အပြစ်များကို ဤမျှအထိ သည်းခံတော်မူပြီး၊ ထိုက်တန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို နှောင့်နှေးစေခဲ့ခြင်းအပေါ် သူ အံ့ဩခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူသည် အလျင်အမြန်နှင့် ဝမ်းနည်းစွာ ထွက်ပြေးနေရစဉ်၊ ခြေဗလာဖြင့်၊ ရှင်ဘုရင်၏ ဝတ်လုံအစား လျှော်တေအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားရပြီး၊ သူ၏ နောက်လိုက်များ၏ ငိုကြွေးသံများသည် တောင်ကုန်းများတွင် ဟိန်းနေစဉ်၊ သူသည် မိမိချစ်မြတ်နိုးသော မြို့တော် — မိမိ အပြစ်ကျူးလွန်ခဲ့ရာ အရပ် — ကို သတိရခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် သည်းခံခြင်းကို သတိရမိသောအခါ သူသည် လုံးလုံးလျားလျား မျှော်လင့်ချက် မမဲ့ခဲ့ပေ။ ထာဝရဘုရားသည် မိမိအပေါ် ကရုဏာဖြင့် ဆက်လက် ဆက်ဆံတော်မူလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။

Conscience was uttering bitter and humiliating truths to David.
While his faithful subjects wondered at his sudden reverse of fortune,
it was no mystery to the king. He had often had forebodings of an
hour like this. He had wondered that God had so long borne with
his sins, and had delayed the merited retribution. And now in his
hurried and sorrowful flight, his feet bare, his royal robes changed
for sackcloth, the lamentations of his followers awaking the echoes
of the hills, he thought of his loved capital—of the place which had
been the scene of his sin—and as he remembered the goodness and
long-suffering of God, he was not altogether without hope. He felt
that the Lord would still deal with him in mercy.

အပြစ်ကျူးလွန်သူ အများအပြားသည် ဒါဝိဒ်၏ ကျရှုံးမှုကို ထောက်ပြ၍ မိမိတို့၏ အပြစ်ကို ဆင်ခြေပေးတတ်ကြသော်လည်း၊ ဒါဝိဒ်ကဲ့သို့ နောင်တရခြင်းနှင့် နှိမ့်ချခြင်းကို ပြသသူ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ သူ ပြသခဲ့သည့် စိတ်ရှည်မှုနှင့် ခံနိုင်ရည်တို့ဖြင့် ဆုံးမခြင်းနှင့် ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူမည့်သူ အဘယ်မျှ နည်းပါးမည်နည်း။ သူသည် မိမိ၏ အပြစ်ကို ဝန်ခံခဲ့ပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိသော ကျွန်အဖြစ် မိမိ၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်ရေးအတွက် ကြိုးပမ်းခဲ့ပြီး၊ သူ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် နိုင်ငံတော်သည် ယခင်က မရောက်ဖူးသော အင်အားနှင့် သာယာဝပြောမှုသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်ကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် ကြွယ်ဝသော ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ၏ တစ်သက်တာ ကြိုးပမ်းမှုအားလုံးသည် ပျက်စီးသွားရတော့မည်လော။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆည်းကပ်မှု၊ ဉာဏ်ပညာ၊ ဆည်းကပ်ကိုးကွယ်မှုနှင့် နိုင်ငံရေး စွမ်းဆောင်ရည်တို့၏ ရလဒ်များသည် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်ကိုလည်းကောင်း၊ ဣသရေလ၏ သာယာဝပြောရေးကိုလည်းကောင်း ဂရုမစိုက်သော၊ မိုက်မဲပြီး သစ္စာဖောက်သော သူ၏သားလက်သို့ ရောက်ရှိသွားရမည်လော။ ဤကြီးစွာသော ဆင်းရဲဒုက္ခတွင် ဒါဝိဒ်အနေဖြင့် ဘုရားသခင်အပေါ် မြည်တမ်းမိမည်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် သဘာဝကျလှပေမည်။ [၇၃၈]

Many a wrongdoer has excused his own sin by pointing to
David’s fall, but how few there are who manifest David’s penitence
and humility. How few would bear reproof and retribution with the
patience and fortitude that he manifested. He had confessed his sin,
and for years had sought to do his duty as a faithful servant of God;
he had labored for the upbuilding of his kingdom, and under his rule
it had attained to strength and prosperity never reached before. He
had gathered rich stores of material for the building of the house
of God, and now was all the labor of his life to be swept away?
Must the results of years of consecrated toil, the work of genius and
676 Patriarchs and Prophets
devotion and statesmanship, pass into the hands of his reckless and
traitorous son, who regarded not the honor of God nor the prosperity
[738] of Israel? How natural it would have seemed for David to murmur
against God in this great affliction!

သို့သော် သူသည် မိမိ၏ အပြစ်တွင် မိမိဒုက္ခ၏ အကြောင်းရင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ပရောဖက် မိက္ခာ၏ စကားများသည် ဒါဝိဒ်၏ နှလုံးသားကို လှုံ့ဆော်ပေးသော စိတ်ဓာတ်ကို ဖော်ပြနေသည်။ “ငါသည် မှောင်မိုက်၌ ထိုင်သော်လည်း၊ ထာဝရဘုရားသည် ငါ၏ အလင်း ဖြစ်တော်မူလိမ့်မည်။ ငါသည် ထာဝရဘုရားကို ပြစ်မှားသောကြောင့်၊ ကိုယ်တော်သည် ငါ၏ အမှုကို စီရင်၍ ငါ့ဘက်က မရပ်မချင်း၊ ထာဝရဘုရား၏ အမျက်တော်ကို ငါသည် သည်းခံမည်” (မိက္ခာ ၇:၈၊ ၉)။ ထာဝရဘုရားသည်လည်း ဒါဝိဒ်ကို စွန့်ပစ်တော်မမူခဲ့ပေ။ ရက်စက်လှသော မှားယွင်းမှုနှင့် စော်ကားမှုများအောက်တွင် သူသည် နှိမ့်ချခြင်း၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းမဆန်ခြင်း၊ ရက်ရောခြင်းနှင့် လက်အောက်ခံခြင်းတို့ကို ပြသခဲ့သည့် သူ၏ ဘဝအတွေ့အကြုံ၏ ဤအခန်းကဏ္ဍသည် သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး အပိုင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဣသရေလအုပ်ချုပ်သူသည် သူ၏ အပြင်ပန်း နှိမ့်ချခြင်းခံရဆုံး အချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမြင်၌ အမှန်တကယ် အကြီးမြတ်ဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

But he saw in his own sin the cause of his trouble. The words
of the prophet Micah breathe the spirit that inspired David’s heart.
“When I sit in darkness, the Lord shall be a light unto me. I will
bear the indignation of the Lord, because I have sinned against Him,
until He plead my cause, and execute judgment for me.” Micah
7:8, 9. And the Lord did not forsake David. This chapter in his
experience, when, under cruelest wrong and insult, he shows himself
to be humble, unselfsh, generous, and submissive, is one of the
noblest in his whole experience. Never was the ruler of Israel more
truly great in the sight of heaven than at this hour of his deepest
outward humiliation.

ဘုရားသခင်သည် ဒါဝိဒ်အား အပြစ်ထဲတွင် ဆုံးမခြင်းမပြုဘဲ ဆက်လက်ရှိနေစေရန် ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး၊ ပညတ်တော်များကို ကျူးလွန်နေစဉ်မှာပင် ပလ္လင်ပေါ်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာနှင့် သာယာဝပြောစွာ ဆက်လက်ရှိနေစေခဲ့ပါက၊ ဘာသာမဲ့များနှင့် သံသယရှိသူများသည် ဒါဝိဒ်၏ သမိုင်းကို ကျမ်းစာဘာသာရေး၏ အပြစ်အနာအဆာအဖြစ် ထောက်ပြရန် ဆင်ခြေရကြပါလိမ့်မည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများအားဖြင့် ထာဝရဘုရားသည် အပြစ်ကို သည်းမခံနိုင်ကြောင်း သို့မဟုတ် ခွင့်မလွှတ်နိုင်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်၏ သမိုင်းသည် အပြစ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင် လုပ်ဆောင်တော်မူရာတွင် ရှိသော ကြီးမြတ်သော ရည်ရွယ်ချက်များကို မြင်တွေ့နိုင်စေသည်။ အမှောင်မိုက်ဆုံးသော တရားစီရင်မှုများကြားတွင်ပင် ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာနှင့် ကျေးဇူးတော်ဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်များ အကောင်အထည်ပေါ်လာပုံကို ခြေရာခံနိုင်စေသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဒါဝိဒ်အား ကြိမ်လုံးအောက်သို့ ဖြတ်စေခဲ့သော်လည်း သူ့ကို ဖျက်ဆီးတော်မမူခဲ့ပေ။ မီးဖိုသည် သန့်စင်ရန်အတွက်ဖြစ်ပြီး လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးရန်အတွက် မဟုတ်ပေ။ ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်မှာ “သူတို့သည် ငါ၏ စီရင်ထုံးများကို ချိုးဖောက်၍ ငါ၏ ပညတ်တို့ကို မစောင့်ရှောက်လျှင်၊ သူတို့၏ ပြစ်မှားခြင်းကို ကြိမ်လုံးဖြင့်လည်းကောင်း၊ သူတို့၏ ဒုစရိုက်ကို ဒဏ်ချက်ဖြင့်လည်းကောင်း ငါ စစ်ဆေးမည်။ သို့သော်လည်း ငါ၏ ကရုဏာတော်ကို သူ၏ထံမှ လုံးလုံး မရုပ်သိမ်း၊ ငါ၏ သစ္စာတော်ကိုလည်း မပျက်စေ” (ဆာလံ ၈၉:၃၁-၃၃)။

Had God permitted David to go on unrebuked in sin, and while
transgressing the divine precepts, to remain in peace and prosperity
upon his throne, the skeptic and infdel might have had some excuse
for citing the history of David as a reproach to the religion of the
Bible. But in the experience through which He caused David to
pass, the Lord shows that He cannot tolerate or excuse sin. And
David’s history enables us to see also the great ends which God has
in view in His dealings with sin; it enables us to trace, even through
darkest judgments, the working out of His purposes of mercy and
benefcence. He caused David to pass under the rod, but He did not
destroy him; the furnace is to purify, but not to consume. The Lord
says, “If they break My statutes, and keep not My commandments;
then will I visit their transgression with the rod, and their iniquity
with stripes. Nevertheless My loving-kindness will I not utterly take
from him, nor suffer My faithfulness to fail.” Psalm 89:31-33.

ဒါဝိဒ် ယေရုရှလင်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီ၊ အဗရှလုံနှင့် သူ၏ စစ်တပ်သည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ဣသရေလ၏ ခံတပ်ကို တိုက်ပွဲမရှိဘဲ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဟုရှဲသည် အသစ်နန်းတက်သော ရှင်ဘုရင်ကို ပထမဦးဆုံး နှုတ်ဆက်သူများထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး၊ မင်းသားသည် သူ၏ဖခင်၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းနှင့် အတိုင်ပင်ခံတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခြင်းအပေါ် အံ့ဩပြီး ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ အဗရှလုံသည် အောင်မြင်မှုအတွက် ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်အထိ သူ၏ အကြံအစည်များသည် အောင်မြင်နေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ပလ္လင်ကို ခိုင်မြဲစေရန်နှင့် နိုင်ငံ၏ ယုံကြည်မှုကို ရယူရန် စိတ်အားထက်သန်လျက် ရှိသောကြောင့် ဟုရှဲကို သူ၏ နန်းတော်သို့ ကြိုဆိုခဲ့သည်။ [၇၃၉]

Soon after David left Jerusalem, Absalom and his army entered,
and without a struggle took possession of the stronghold of Israel.
Hushai was among the frst to greet the new-crowned monarch, and
the prince was surprised and gratifed at the accession of his father’s
old friend and counselor. Absalom was confdent of success. Thus
far his schemes had prospered, and eager to strengthen his throne
and secure the confdence of the nation, he welcomed Hushai to his
court.
Rebellion of Absalom 677

ယခုအခါ အဗရှလုံ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ကြီးမားသော စစ်အင်အား ရှိနေသော်လည်း၊ ၎င်းတို့မှာ စစ်တိုက်ရန် လေ့ကျင့်ထားခြင်း မရှိသူများသာ အများစု ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ မဝင်ရောက်ရသေးပေ။ ဒါဝိဒ်၏ အခြေအနေမှာ မျှော်လင့်ချက် မမဲ့သေးကြောင်း အဟိသောဖေလ ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ နိုင်ငံ၏ ကြီးမားသော အစိတ်အပိုင်းသည် သူ့အပေါ် သစ္စာရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရှင်ဘုရင်အပေါ် သစ္စာရှိသော၊ ဝါရင့် စစ်သည်တော်များ ရှိနေကြပြီး သူ၏ စစ်တပ်ကိုလည်း အရည်အချင်းရှိပြီး အတွေ့အကြုံရှိသော ဗိုလ်ချုပ်များက ကွပ်ကဲနေကြသည်။ အဟိသောဖေလ သိသည်မှာ၊ ရှင်ဘုရင်သစ်အတွက် အစပိုင်းတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ရှိနေသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်မှုများ (Reaction) ဖြစ်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ပုန်ကန်မှု ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပါက အဗရှလုံသည် သူ၏ဖခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်သွားနိုင်သည်၊ ထိုအခါ အဟိသောဖေလသည် အဓိက အတိုင်ပင်ခံ ဖြစ်နေသောကြောင့် ပုန်ကန်မှုအတွက် အပြစ်အကြီးဆုံး ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ကာ၊ သူ၏အပေါ်သို့ အကြီးမားဆုံးသော ပြစ်ဒဏ် ကျရောက်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ အဗရှလုံကို ခြေလှမ်းမဆုတ်နိုင်စေရန်အတွက်၊ အဟိသောဖေလသည် တစ်နိုင်ငံလုံး၏ အမြင်တွင် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့မည့် အပြုအမူတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ ငရဲသားကဲ့သို့သော လိမ္မာပါးနပ်မှုဖြင့် ဤမိုက်မဲပြီး အကျင့်စာရိတ္တ မရှိသော နိုင်ငံရေးသမားသည် အဗရှလုံအား ပုန်ကန်မှုအပြင် သွေးသားချင်း စော်ကားမှု (Incest) ပြစ်မှုကိုပါ ထပ်မံ ကျူးလွန်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ အရှေ့တိုင်း နိုင်ငံများ၏ ဓလေ့ထုံးစံအရ သူသည် မိမိဖခင်၏ မယားငယ်များကို သိမ်းပိုက်ခြင်းဖြင့်၊ မိမိသည် ဖခင်၏ ပလ္လင်ကို ဆက်ခံသူဖြစ်ကြောင်း ဣသရေလ လူအပေါင်းတို့၏ ရှေ့တွင် ကြေညာစေခဲ့သည်။ အဗရှလုံသည်လည်း ထိုယုတ်ညံ့သော အကြံပေးချက်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ဒါဝိဒ်အပေါ် ပရောဖက်မှတစ်ဆင့် မိန့်ကြားခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ စကားတော် ပြည့်စုံလာခဲ့သည်မှာ “ကြည့်လော့၊ ငါသည် သင်၏ အိမ်ထဲကပင် သင့်အပေါ်သို့ ဘေးဒုက္ခကို ထစေမည်။ သင်၏ မယားတို့ကို သင့်မျက်မှောက်၌ ငါယူ၍ သင်၏ အိမ်နီးချင်းအား ငါပေးမည်... သင်သည် ထိုအမှုကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြုသော်လည်း၊ ငါမူကား ဣသရေလ လူအပေါင်းတို့၏ ရှေ့မှာလည်းကောင်း၊ နေ၏ ရှေ့မှာလည်းကောင်း ထိုအမှုကို ပြုမည်” (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၂:၁၁၊ ၁၂)။ ဘုရားသခင်က ဤဆိုးယုတ်သော အပြုအမူများကို လှုံ့ဆော်ပေးခြင်း မဟုတ်သော်လည်း၊ ဒါဝိဒ်၏ အပြစ်ကြောင့် ထိုအရာများ မဖြစ်ပွားအောင် တားဆီးရန် ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ကို အသုံးမပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Absalom was now surrounded by a large force, but it was mostly
composed of men untrained for war. As yet they had not been [739]
brought into conflict. Ahithophel well knew that David’s situation
was far from hopeless. A large part of the nation were still true
to him; he was surrounded by tried warriors, who were faithful to
their king, and his army was commanded by able and experienced
generals. Ahithophel knew that after the frst burst of enthusiasm
in favor of the new king, a reaction would come. Should the rebellion fail, Absalom might be able to secure a reconciliation with
his father; then Ahithophel, as his chief counselor, would be held
most guilty for the rebellion; upon him the heaviest punishment
would fall. To prevent Absalom from retracing his steps, Ahithophel
counseled him to an act that in the eyes of the whole nation would
make reconciliation impossible. With hellish cunning this wily and
unprincipled statesman urged Absalom to add the crime of incest to
that of rebellion. In the sight of all Israel he was to take to himself
his father’s concubines, according to the custom of oriental nations,
thus declaring that he succeeded to his father’s throne. And Absalom
carried out the vile suggestion. Thus was fulflled the word of God
to David by the prophet, “Behold, I will raise up evil against thee out
of thine own house, and I will take thy wives before thine eyes, and
give them unto thy neighbor.... For thou didst it secretly: but I will
do this thing before all Israel, and before the sun.” 2 Samuel 12:11,
12. Not that God prompted these acts of wickedness, but because of
David’s sin He did not exercise His power to prevent them.

အဟိသောဖေလသည် သူ၏ ဉာဏ်ပညာကြောင့် အလွန်တရာ လေးစားခြင်း ခံရသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်ထံမှ လာသော ဉာဏ်အလင်းမူကား သူ၌ မရှိပေ။ “ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် ပညာ၏ အစ ဖြစ်၏” (သုတ္တံကျမ်း ၉:၁၀)။ ဤအချက်မှာ အဟိသောဖေလတွင် မရှိပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် သစ္စာဖောက်ခြင်း အောင်မြင်ရန်အတွက် သွေးသားချင်း စော်ကားခြင်း အပြစ်အပေါ်တွင် အခြေခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ စိတ်နှလုံး ပုပ်ပျက်နေသော လူတို့သည် သူတို့၏ အကြံအစည်များကို ဟန့်တားမည့် ကံကြမ္မာ (Providence) မရှိသကဲ့သို့ ဆိုးယုတ်မှုများကို ကြံစည်တတ်ကြသည်။ သို့သော် “ကောင်းကင်ဘုံ၌ စံနေတော်မူသောသူသည် ရယ်တော်မူလိမ့်မည်။ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို ပြက်ရယ်ပြုတော်မူလိမ့်မည်” (ဆာလံ ၂:၄)။ ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်မှာ “သူတို့သည် ငါ၏ အကြံဉာဏ်ကို အလိုမရှိ၊ ငါ၏ ဆုံးမခြင်းကိုလည်း မထီမဲ့မြင် ပြုကြ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မိမိတို့ ကျင့်သော အကျင့်၏ အသီးကို စားရကြလိမ့်မည်၊ မိမိတို့ ကြံစည်သော အကြံနှင့် ဝပြောကြလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား လူမိုက်တို့၏ ဖောက်ပြန်ခြင်းသည် သူတို့ကို သတ်လိမ့်မည်၊ လူဖျင်းတို့၏ သာယာခြင်းသည် သူတို့ကို ဖျက်ဆီးလိမ့်မည်” (သုတ္တံကျမ်း ၁:၃၀-၃၂)။

Ahithophel had been held in high esteem for his wisdom, but he
was destitute of the enlightenment which comes from God. “The
fear of the Lord is the beginning of wisdom” (Proverbs 9:10); and
this, Ahithophel did not possess, or he could hardly have based the
success of treason upon the crime of incest. Men of corrupt hearts
plot wickedness, as if there were no overruling Providence to cross
their designs; but “He that sitteth in the heavens shall laugh: the
Lord shall have them in derision.” Psalm 2:4. The Lord declares:
“They would none of My counsel: they despised all My reproof.
Therefore shall they eat of the fruit of their own way, and be flled
with their own devices. For the turning away of the simple shall
slay them, and the prosperity of fools shall destroy them.” Proverbs
1:30-32.
678 Patriarchs and Prophets

မိမိ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် အကြံအစည် အောင်မြင်ပြီးနောက်၊ [၇၄၀] အဟိသောဖေလသည် ဒါဝိဒ်အပေါ် ချက်ချင်း အရေးယူဆောင်ရွက်ရန် အဗရှလုံအား တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ “ကျွန်တော်မျိုးသည် ယခုပင် လူ ၁၂,၀၀၀ ကို ရွေးချယ်၍၊ ယနေ့ညမှာပင် ဒါဝိဒ်နောက်သို့ လိုက်ပါရစေ။ သူသည် ပင်ပန်း၍ အားနည်းနေစဉ် ကျွန်တော်မျိုးသည် သူ့အပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး သူ့ကို ထိတ်လန့်စေပါမည်။ သူနှင့်အတူရှိသော လူအပေါင်းတို့သည် ထွက်ပြေးကြလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ ရှင်ဘုရင် တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ကျွန်တော်မျိုး သတ်ပါမည်။ လူအပေါင်းတို့ကိုလည်း ကိုယ်တော်ထံသို့ ပြန်ခေါ်လာပါမည်” ဟု ဆိုသည်။ ဤအစီအစဉ်ကို ရှင်ဘုရင်၏ အတိုင်ပင်ခံများက သဘောတူခဲ့ကြသည်။ ၎င်းကိုသာ လိုက်နာခဲ့ပါက၊ ထာဝရဘုရားက တိုက်ရိုက် ကြားဝင် မကယ်တင်ခဲ့လျှင် ဒါဝိဒ်သည် ဧကန်အမှန် အသတ်ခံရပေမည်။ သို့သော် ကျော်ကြားသော အဟိသောဖေလထက် ပိုမိုမြင့်မားသော ဉာဏ်ပညာက အဖြစ်အပျက်များကို လမ်းညွှန်နေခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားသည် အဗရှလုံအပေါ်သို့ ဘေးဒုက္ခ ရောက်စေလိုသောကြောင့်၊ အဟိသောဖေလ၏ ကောင်းသော အကြံဉာဏ်ကို ပျက်စီးစေရန် စီရင်တော်မူပြီ။”

Having succeeded in the plot for securing his own safety,
[740] Ahithophel urged upon Absalom the necessity of immediate action against David. “Let me now choose out twelve thousand men,”
he said, “and I will arise and pursue after David this night: and I
will come upon him while he is weary and weak-handed, and will
make him afraid: and all the people that are with him shall flee;
and I will smite the king only: and I will bring back all the people
unto thee.” This plan was approved by the king’s counselors. Had it
been followed, David would surely have been slain, unless the Lord
had directly interposed to save him. But a wisdom higher than that
of the renowned Ahithophel was directing events. “The Lord had
appointed to defeat the good counsel of Ahithophel, to the intent
that the Lord might bring evil upon Absalom.”

ဟုရှဲကို ကောင်စီသို့ မဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပေ၊ သူသည်လည်း သူလျှိုအဖြစ် သံသယမဝင်စေရန် မဖိတ်ဘဲ မသွားခဲ့ပေ။ သို့သော် အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ၊ မိမိဖခင်၏ အတိုင်ပင်ခံ၏ အကြံဉာဏ်ကို အလေးထားသော အဗရှလုံသည် အဟိသောဖေလ၏ အစီအစဉ်ကို သူ့အား တင်ပြခဲ့သည်။ ဟုရှဲသည် ထိုအစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ပါက ဒါဝိဒ်သည် ပျက်စီးတော့မည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက “ယခုအကြိမ်တွင် အဟိသောဖေလ ပေးသော အကြံဉာဏ်သည် မကောင်းပါ” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ဟုရှဲက ဆက်လက်၍ “ကိုယ်တော်၏ ဖခင်နှင့် သူ၏ လူတို့သည် ခွန်အားကြီးသောသူများ ဖြစ်ကြောင်း၊ လွင်ပြင်တွင် သားငယ်များ အလုခံရသော ဝက်ဝံကဲ့သို့ စိတ်ဆိုးနေကြကြောင်း ကိုယ်တော် သိတော်မူပါသည်။ ကိုယ်တော်၏ ဖခင်သည်လည်း စစ်မှု၌ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်၍ လူစုထဲတွင် အိပ်မည်မဟုတ်ပါ။ ကြည့်လော့၊ သူသည် ယခုပင် တွင်းတစ်တွင်း သို့မဟုတ် အခြားတစ်နေရာရာတွင် ပုန်းနေပါလိမ့်မည်” ဟု အကြောင်းပြခဲ့သည်။ အဗရှလုံ၏ စစ်တပ်က ဒါဝိဒ်နောက်သို့ လိုက်ပါကလည်း ရှင်ဘုရင်ကို ဖမ်းမိမည်မဟုတ်ကြောင်း၊ ရှုံးနိမ့်မှု ကြုံရပါက စိတ်ပျက်အားလျော့သွားစေပြီး အဗရှလုံ၏ အရေးတော်ပုံကို ကြီးစွာ ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်ကြောင်း သူက တင်ပြခဲ့သည်။ “အကြောင်းမူကား ဣသရေလ တစ်နိုင်ငံလုံးက ကိုယ်တော်၏ ဖခင်သည် ခွန်အားကြီးသောသူ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူနှင့်အတူ ရှိသောသူများသည် ရဲရင့်သောသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိကြပါသည်” ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် သူသည် အခွင့်အာဏာ ပြလိုသော၊ အချည်းနှီး ဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော စရိုက်အတွက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အစီအစဉ်သစ်တစ်ခုကို အကြံပြုခဲ့သည်။ “ဣသရေလ တစ်နိုင်ငံလုံးကို ဒန်မြို့မှ ဗေရရှေဘမြို့တိုင်အောင် ပင်လယ်နားရှိ သဲလုံးကဲ့သို့ များပြားစွာသော လူအုပ်ကြီးအဖြစ် ကိုယ်တော့်ထံ စုရုံးစေရန် ကျွန်တော်မျိုး အကြံပေးပါသည်။ ကိုယ်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း စစ်ပွဲသို့ လိုက်ပါတော်မူပါ။ ထိုသို့ဖြင့် သူရှိရာ တစ်နေရာရာတွင် သူ့အပေါ်သို့ မြေပေါ်၌ ကျသော နှင်းစက်ကဲ့သို့ ကျရောက်ကြပါမည်၊ သူနှင့် သူ၏လူများအထဲမှ တစ်ယောက်မျှ မကျန်စေရ။ ထို့ပြင် သူသည် မြို့တစ်မြို့ထဲသို့ ဝင်လျှင်လည်း၊ ဣသရေလ လူအပေါင်းတို့သည် ထိုမြို့သို့ ကြိုးများကို ယူဆောင်လာပြီး၊ ကျောက်စရစ်ခဲ တစ်လုံးမျှ မကျန်တော့သည်အထိ မြစ်ထဲသို့ ဆွဲချကြပါမည်” ဟု ဆိုသည်။

Hushai had not been called to the council, and he would not
intrude himself unasked, lest suspicion should be drawn upon him
as a spy; but after the assembly had dispersed, Absalom, who had a
high regard for the judgment of his father’s counselor, submitted to
him the plan of Ahithophel. Hushai saw that if the proposed plan
were followed, David would be lost. And he said, “The counsel that
Ahithophel hath given is not good at this time. For, said Hushai,
thou knowest thy father and his men, that they be mighty men, and
they be chafed in their minds, as a bear robbed of her whelps in the
feld: and thy father is a man of war, and will not lodge with the
people. Behold, he is hid now in some pit, or in some other place;”
he argued that, if Absalom’s forces should pursue David, they would
not capture the king; and should they suffer a reverse, it would tend
to dishearten them and work great harm to Absalom’s cause. “For,”
he said, “all Israel knoweth that thy father is a mighty man, and
they which be with him are valiant men.” And he suggested a plan
attractive to a vain and selfsh nature, fond of the show of power:
“I counsel that all Israel be generally gathered unto thee, from Dan
even to Beer-sheba, as the sand that is by the sea for multitude; and
that thou go to battle in thine own person. So shall we come upon
him in some place where he shall be found, and we will light upon
him as the dew falleth on the ground: and of him and of all the men
that are with him there shall not be left so much as one. Moreover,
if he be gotten into a city, then shall all Israel bring ropes to that city,
Rebellion of Absalom 679
and we will draw it into the river, until there be not one small stone
found there.

“အဗရှလုံနှင့် ဣသရေလ လူအပေါင်းတို့က ‘အာခိလူ ဟုရှဲ၏ အကြံဉာဏ်သည် အဟိသောဖေလ၏ အကြံဉာဏ်ထက် သာ၍ ကောင်းပါသည်’ ဟု ဆိုကြ၏။” သို့သော် လှည့်ဖြားခြင်း မခံရသောသူ တစ်ယောက်ရှိခဲ့သည် — အဗရှလုံ၏ ဤကြီးလေးသော မှားယွင်းမှု၏ ရလဒ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ကြိုတင်မြင်သူ တစ်ယောက် ရှိခဲ့သည်။ ပုန်ကန်သူများ၏ အရေးတော်ပုံ ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း အဟိသောဖေလ သိရှိခဲ့သည်။ မင်းသား၏ ကံကြမ္မာ မည်သို့ပင် ဖြစ်ပါစေ၊ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော ရာဇဝတ်မှုများကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သည့် အတိုင်ပင်ခံအတွက်မူ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ကြောင်း သူ သိခဲ့သည်။ အဟိသောဖေလသည် အဗရှလုံအား ပုန်ကန်ရန် အားပေးခဲ့သည်၊ ဖခင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေမည့် အဆိုးရွားဆုံးသော ဆိုးယုတ်မှုကို ပြုရန် အကြံပေးခဲ့သည်၊ ဒါဝိဒ်ကို သတ်ရန် အကြံပြုပြီး အကောင်အထည်ဖော်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်၊ ရှင်ဘုရင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ယခုမူ အဗရှလုံ ကိုယ်တိုင်ကပင် သူ၏အစား အခြားတစ်ယောက်ကို ဦးစားပေးခဲ့လေပြီ။ မနာလိုမှု၊ အမျက်ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ဖြင့် အဟိသောဖေလသည် “မိမိအိမ်၊ မိမိမြို့သို့ ပြန်သွား၍၊ အိမ်မှုကိစ္စများကို စီစဉ်ပြီးလျှင် မိမိကိုယ်ကို ဆွဲကြိုးချ၍ သေလေ၏။” ဤအရာသည် ဘုရားသခင်အား အတိုင်ပင်ခံအဖြစ် မထားဘဲ မိမိ၏ မြင့်မြတ်သော အရည်အချင်းများကို အသုံးချခဲ့သူ၏ ဉာဏ်ပညာ ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် လူတို့ကို ချော့မော့သော ကတိများဖြင့် ဆွဲဆောင်တတ်သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်တိုင်း သိရှိလာရမည့် အရာမှာ “အပြစ်၏ အခသည် သေခြင်း ဖြစ်သည်” (ရောမ ၆:၂၃) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ [၇၄၁]

“And Absalom and all the men of Israel said, The counsel of [741]
Hushai the Archite is better than the counsel of Ahithophel.” But
there was one who was not deceived—one who clearly foresaw
the result of this fatal mistake of Absalom’s. Ahithophel knew
that the cause of the rebels was lost. And he knew that whatever
might be the fate of the prince, there was no hope for the counselor
who had instigated his greatest crimes. Ahithophel had encouraged
Absalom in rebellion; he had counseled him to the most abominable
wickedness, to the dishonor of his father; he had advised the slaying
of David and had planned its accomplishment; he had cut off the last
possibility of his own reconciliation with the king; and now another
was preferred before him, even by Absalom. Jealous, angry, and
desperate, Ahithophel “gat him home to his house, to his city, and
put his household in order, and hanged himself, and died.” Such was
the result of the wisdom of one, who, with all his high endowments,
did not make God his counselor. Satan allures men with flattering
promises, but in the end it will be found by every soul, that the
“wages of sin is death.” Romans 6:23.

ဟုရှဲသည် သူ၏ အကြံဉာဏ်ကို စိတ်မခိုင်သော ရှင်ဘုရင်က လိုက်နာမည်ဟု မသေချာသဖြင့်၊ ဒါဝိဒ်အား ယော်ဒန်မြစ် တစ်ဖက်ကမ်းသို့ နှောင့်နှေးခြင်း မရှိဘဲ ထွက်ပြေးရန် သတိပေးရန် အချိန်မဆိုင်းခဲ့ပေ။ သတင်းစကားကို သူတို့၏ သားများမှတစ်ဆင့် ပို့ဆောင်ပေးမည့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များထံသို့ ဟုရှဲက “အဟိသောဖေလသည် အဗရှလုံနှင့် ဣသရေလ လူကြီးများအား ဤသို့ ဤသို့ အကြံပေးခဲ့သည်၊ ကျွန်တော်မျိုးကလည်း ဤသို့ ဤသို့ အကြံပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်... ယနေ့ညတွင် တောလွင်ပြင်၌ မနေပါနှင့်၊ ရှင်ဘုရင်နှင့် သူနှင့်အတူ ရှိသော လူအပေါင်းတို့သည် မျိုခြင်း မခံရစေရန် အလျင်အမြန် ဖြတ်ကျော်သွားပါ” ဟု သတင်းစကား ပေးပို့ခဲ့သည်။

Hushai, not certain that his counsel would be followed by the
fckle king, lost no time in warning David to escape beyond Jordan
without delay. To the priests, who were to forward it by their sons,
Hushai sent the message: “Thus and thus did Ahithophel counsel
Absalom and the elders of Israel; and thus and thus have I counseled.
Now therefore ... lodge not this night in the plains of the wilderness,
but speedily pass over; lest the king be swallowed up, and all the
people that are with him.”

လူငယ်များသည် သံသယဝင်ခံရပြီး လိုက်လံဖမ်းဆီးခံရသော်လည်း၊ သူတို့၏ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးမားသော တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထွက်ပြေးရသော ပထမနေ့တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ဝမ်းနည်းနေသော ဒါဝိဒ်သည် သူ၏သားက သူ့အသက်ကို ရှာနေသောကြောင့် ယနေ့ညမှာပင် ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ရမည်ဟူသော သတင်းစကားကို ရရှိခဲ့သည်။

The young men were suspected and pursued, yet they succeeded
in performing their perilous mission. David, spent with toil and grief
after that frst day of flight, received the message that he must cross
the Jordan that night, for his son was seeking his life.

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘေးအန္တရာယ်တွင်၊ ဤမျှ ရက်စက်စွာ မှားယွင်းခြင်း ခံရသော ဖခင်နှင့် ရှင်ဘုရင်၏ ခံစားချက်မှာ မည်သို့ရှိမည်နည်း။ “ခွန်အားကြီးပြီး ရဲရင့်သောသူ”၊ စစ်သည်တော်၊ မိမိစကားသည် ပညတ်တော်ဖြစ်သော ရှင်ဘုရင်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း၊ မိမိ ချစ်မြတ်နိုးပြီး အလိုလိုက်ကာ မှားယွင်းစွာ ယုံကြည်ခဲ့သော သားဖြစ်သူ၏ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ခံရသူ၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် သစ္စာရှိမှုတို့ဖြင့် မိမိနှင့် ချည်နှောင်ထားသော လက်အောက်ခံများ၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရသူ — ဒါဝိဒ်သည် မည်သည့် စကားလုံးများဖြင့် မိမိ၏ စိတ်နှလုံး ခံစားချက်များကို သွန်းလောင်းခဲ့သနည်း။ သူ၏ အမှောင်မိုက်ဆုံးသော စမ်းသပ်မှုအတွင်း ဒါဝိဒ်၏ နှလုံးသားသည် ဘုရားသခင်အပေါ်တွင်သာ တည်မှီခဲ့ပြီး သူသည် ဤသို့ သီဆိုခဲ့သည် — [၇၄၂]

What were the feelings of the father and king, so cruelly wronged,
in this terrible peril? “A mighty valiant man,” a man of war, a king,
whose word was law, betrayed by his son whom he had loved and
indulged and unwisely trusted, wronged and deserted by subjects
bound to him by the strongest ties of honor and fealty—in what
680 Patriarchs and Prophets
words did David pour out the feelings of his soul? In the hour of his
darkest trial David’s heart was stayed upon God, and he sang:

“အို ထာဝရဘုရား၊ ကျွန်တော်မျိုးကို နှောင့်ယှက်သောသူတို့သည် အဘယ်မျှ များပြားကြပါသနည်း။ ကျွန်တော်မျိုးကို ဆန့်ကျင်၍ ထသောသူတို့သည် များစွာရှိကြပါသည်။ ကျွန်တော်မျိုး၏ ဝိညာဉ်နှင့် ပတ်သက်၍ ‘သူ့အတွက် ဘုရားသခင်ထံတွင် အကူအညီ မရှိ’ ဟု ဆိုသောသူများစွာ ရှိကြပါသည်။ သို့သော် အို ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်တော်မျိုး၏ အကွယ်အကာ (ဒိုင်းလွှား) ဖြစ်တော်မူ၏။”

 

[742]

“Lord, how are they increased that trouble me! Many are they that rise up against me.

Many there be which say of my soul,
There is no help for him in God.
But Thou, O Lord, art a shield for me;
My glory, and the lifter up of mine head.
I cried unto the Lord with my voice,
And He heard me out of His holy hill.
I laid me down and slept;
I awaked; for the Lord sustained me.
I will not be afraid of ten thousands of people,
That have set themselves against me round about....
Salvation belongeth unto the Lord:

ဆာလံ ၃:၁-၈။

“အိုထာဝရဘုရား၊ အကျွန်ုပ်ကို နှောင့်ရှက်သောသူတို့သည် အလွန်များကြပါသည်တကား။ အကျွန်ုပ်တဘက်၌ ထကြသောသူတို့သည် များကြပါသည်တကား။ သူ့ကို ဘုရားသခင် ကယ်တင်တော်မမူဟု အကျွန်ုပ်၏ဝိညာဉ်ကို ရည်ဆောင်၍ ပြောဆိုသောသူ အများရှိကြပါ၏။ သို့သော်လည်း အိုထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်၏အကွယ်အကာ ဖြစ်တော်မူ၏။ အကျွန်ုပ်၏ဘုန်းဖြစ်၍ အကျွန်ုပ်၏ခေါင်းကို ချီးမြှောက်သောသူလည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ အကျွန်ုပ်သည် ထာဝရဘုရားကို အသံလွှင့်၍ အော်ဟစ်လျှင်၊ သန့်ရှင်းသောတောင်တော်ပေါ်က နားညောင်းတော်မူ၏။ အကျွန်ုပ်သည် အိပ်ပျော်၍ နိုးရ၏။ အကြောင်းမူကား ထာဝရဘုရားသည် အကျွန်ုပ်ကို မစတော်မူ၏။ အကျွန်ုပ်ကို ဝိုင်း၍ ရန်ပြုသော လူတစ်သောင်းရှိသော်လည်း အကျွန်ုပ်မကြောက်ပါ။... ကယ်တင်ခြင်းတရားသည် ထာဝရဘုရား၌ ရှိပါ၏။ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာတော်သည် ကိုယ်တော်၏လူစုအပေါ်သို့ ရောက်ပါစေသတည်း။”

Thy blessing is upon Thy people.” Psalm 3:1-8.

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူစုဖြစ်သော စစ်သည်တော်များ၊ နိုင်ငံပြုသုခမိန်များ၊ လူကြီးလူငယ်များ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးသူငယ်များသည် မှောင်မိုက်သောညဉ့်ယံတွင် နက်ရှိုင်း၍ စီးဆင်းမှုမြန်သော မြစ်ကို ဖြတ်ကူးခဲ့ကြသည်။ “နံနက်မိုးလင်းသောအခါ ယော်ဒန်မြစ်ကို မကူးဘဲကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်မျှမရှိချေ။”

David and all his company—warriors and statesmen, old men
and youth, the women and the little children—in the darkness of
night crossed the deep and swift-flowing river. “By the morning
light there lacked not one of them that was not gone over Jordan.”

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏တပ်ဖွဲ့များသည် ဣရှဗောရှက်၏ မင်းနေပြည်တော်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော မဟာနိမ်မြို့သို့ ဆုတ်ခွာခဲ့ကြသည်။ ဤမြို့သည် ခိုင်ခံ့သောမြို့ရိုးရှိသည့်အပြင် စစ်ဖြစ်ပွားပါက ဆုတ်ခွာရန် အဆင်ပြေသော တောင်ထူထပ်သည့် ဒေသဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ ထိုဒေသတွင် ရိက္ခာပေါများပြီး လူများမှာလည်း ဒါဝိဒ်ဘက်၌ ရှိကြသည်။ ဤနေရာတွင် နောက်လိုက်များစွာ လာရောက်ပူးပေါင်းကြသကဲ့သို့ ချမ်းသာသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များကလည်း ရိက္ခာနှင့် အခြားလိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို အမြောက်အမြား လာရောက်ပေးကမ်းကြသည်။

David and his forces fell back to Mahanaim, which had been
the royal seat of Ishbosheth. This was a strongly fortifed city,
surrounded by a mountainous district favorable for retreat in case
of war. The country was well-provisioned, and the people were
friendly to the cause of David. Here many adherents joined him,
while wealthy tribesmen brought abundant gifts of provision, and
other needed supplies.

ဟုရှဲ၏ အကြံပေးချက်သည် ဒါဝိဒ်အတွက် လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးကို ရရှိစေသဖြင့် အောင်မြင်မှုရခဲ့သည်။ သို့သော် စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိသော မင်းသားငယ် အဗရှလုံကိုမူ ကြာရှည်စွာ တားဆီး၍မရဘဲ သူသည် များမကြာမီ မိခင်ဖခင်ဖြစ်သူနောက်သို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ “အဗရှလုံနှင့် ဣသရေလလူအပေါင်းတို့သည် ယော်ဒန်မြစ်ကို ကူးကြ၏။” အဗရှလုံသည် ဒါဝိဒ်၏နှမ အဗိဂဲလ၏သား အာမသကို ဗိုလ်ချုပ်ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ သူ၏စစ်တပ်မှာ အင်အားကြီးမားသော်လည်း စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားခြင်းမရှိသဖြင့် ဒါဝိဒ်၏ စစ်ဝါရင့်တပ်သားများကို ရင်ဆိုင်ရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးပေ။

Hushai’s counsel had achieved its object, gaining for David
opportunity for escape; but the rash and impetuous prince could
not be long restrained, and he soon set out in pursuit of his father.
“And Absalom passed over Jordan, he and all the men of Israel
with him.” Absalom made Amasa, the son of David’s sister Abigail,
commander-in-chief of his forces. His army was large, but it was
undisciplined and poorly prepared to cope with the tried soldiers of
his father.

အဗရှလုံ၏ ပုန်ကန်မှု ၆၈၁

ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏တပ်ဖွဲ့များကို ယွာဘ၊ အဗိရှဲနှင့် ဂိတ္တိလူဣတ္တဲတို့ ဦးဆောင်သော တပ်ရင်း ၃ ရင်းခွဲလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း စစ်ဗိုလ်ချုပ်များ၊ အကြံပေးများနှင့် လူအပေါင်းတို့က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ကြသည်။ ၎င်းတို့က “ကိုယ်တော်မသွားပါနှင့်။ အကျွန်ုပ်တို့ ပြေးလျှင် ရန်သူတို့သည် အကျွန်ုပ်တို့ကို ဂရုမစိုက်ပါ။ အကျွန်ုပ်တို့ တစ်ဝက်သေလျှင်လည်း ဂရုမစိုက်ပါ။ ကိုယ်တော်မူကား အကျွန်ုပ်တို့ တစ်သောင်းနှင့် ညီမျှတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် မြို့ထဲ၌နေ၍ အကျွန်ုပ်တို့ကို ကူညီမစခြင်းသည် သာ၍ကောင်းပါသည်” ဟု ဆိုကြသည်။ ရှင်ဘုရင်ကလည်း “သင်တို့ကောင်းသည်ဟု ထင်သည့်အတိုင်း ငါပြုမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၈:၃၊ ၄)

Rebellion of Absalom 681
David divided his forces into three battalions under the command
of Joab, Abishai, and Ittai the Gittite. It had been his purpose himself
to lead his army in the feld; but against this the offcers of the army,
the counselors, and the people vehemently protested. “Thou shalt
not go forth,” they said: “for if we flee away, they will not care for
us; neither if half of us die, will they care for us: but thou art worth
ten thousand of us: therefore now it is better that thou be ready [743]
to succour us out of the city. And the king said unto them, What
seemeth you best I will do.” 2 Samuel 18:3, 4, R.V.

မြို့ရိုးပေါ်မှနေ၍ ပုန်ကန်သူတပ်မကြီး၏ ရှည်လျားသော တန်းစီနေမှုကို အထင်အရှား မြင်နေရသည်။ အာဏာလုသူ အဗရှလုံနှင့်အတူ ပါလာသော စစ်သည်အရေအတွက်မှာ ဒါဝိဒ်၏တပ်ဖွဲ့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လက်တစ်ဆုပ်စာမျှသာ ရှိပုံရသည်။ သို့သော် ရှင်ဘုရင်သည် ရန်သူ့တပ်များကို ကြည့်ရှုနေစဉ် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဦးဆုံးပေါ်လာသော အတွေးမှာ ရာဇပလ္လင်၊ နိုင်ငံတော် သို့မဟုတ် စစ်ပွဲရလဒ်ပေါ် မူတည်နေသည့် မိမိအသက်အတွက် မဟုတ်ပေ။ ဖခင်တစ်ဦး၏ နှလုံးသားသည် ပုန်ကန်သောသားအပေါ် ချစ်ခြင်းနှင့် သနားခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။ စစ်တပ်သည် မြို့တံခါးမှ ထွက်ခွာသွားစဉ် ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ သစ္စာရှိစစ်သည်များကို အားပေးစကားပြောကြားကာ ဣသရေလလူတို့၏ ဘုရားသခင်သည် အောင်ပွဲပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ရန် မိန့်ကြားခဲ့သည်။

From the walls of the city the long lines of the rebel army were
in full view. The usurper was accompanied by a vast host, in comparison with which David’s force seemed but a handful. But as the
king looked upon the opposing forces, the thought uppermost in his
mind was not of the crown and the kingdom, nor of his own life,
that depended upon the wage of battle. The father’s heart was flled
with love and pity for his rebellious son. As the army fled out from
the city gates David encouraged his faithful soldiers, bidding them
go forth trusting that the God of Israel would give them the victory.

သို့သော် ဤအချိန်၌ပင် သူသည် အဗရှလုံအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ပထမတပ်ရင်းကို ဦးဆောင်သော ယွာဘသည် ရှင်ဘုရင်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ်၊ တိုက်ပွဲပေါင်းရာချီကို အောင်မြင်ခဲ့သော စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် ရှင်ဘုရင်၏ နောက်ဆုံးမှာကြားချက်ကို နားထောင်ရန် ဦးညွတ်ခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်က တုန်ရီသောအသံဖြင့် “ငါ့အတွက်ကြောင့် လုလင်အဗရှလုံကို ညှာတာကြပါ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ အဗိရှဲနှင့် ဣတ္တဲတို့လည်း “ငါ့အတွက်ကြောင့် လုလင်အဗရှလုံကို ညှာတာကြပါ” ဟူသော တူညီသည့် မှာကြားချက်ကို ခံယူခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရှင်ဘုရင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် အဗရှလုံကို မိမိနိုင်ငံတော်ထက်လည်းကောင်း၊ သစ္စာရှိသော လက်အောက်ငယ်သားများထက်လည်းကောင်း သာ၍တန်ဖိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့်၊ မိဘကို ပြန်လှန်သောသားအပေါ် စစ်သည်များ၏ ဒေါသကို သာ၍ကြီးထွားစေခဲ့သည်။

But even here he could not repress his love for Absalom. As Joab,
leading the frst column, passed his king, the conqueror of a hundred
battlefelds stooped his proud head to hear the monarch’s last message, as with trembling voice he said, “Deal gently for my sake with
the young man, even with Absalom.” And Abishai and Ittai received
the same charge—“Deal gently for my sake with the young man,
even with Absalom.” But the king’s solicitude, seeming to declare
that Absalom was dearer to him than his kingdom, dearer even than
the subjects faithful to his throne, only increased the indignation of
the soldiers against the unnatural son.

တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာနေရာမှာ ယော်ဒန်မြစ်အနီးရှိ တောအုပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အဗရှလုံ၏ အင်အားကြီးမားလှသော စစ်တပ်အတွက်မူ ထိုတောအုပ်မှာ အားနည်းချက်သာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထိုတောအုပ်ရှိ ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများနှင့် ရွှံ့ညွန်များကြားတွင် လေ့ကျင့်မှုမရှိသော စစ်သည်များသည် ဗရုတ်ဗရက်ဖြစ်ကာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ “ထိုနေ့တွင် ဒါဝိဒ်၏ ကျွန်တို့ရှေ့မှာ ဣသရေလလူတို့သည် ရှုံးနိမ့်ကြ၍ လူ ၂၀၀၀၀ ခန့် အသေအပျောက် အလွန်များလေ၏။” အဗရှလုံသည် စစ်ရှုံးပြီဖြစ်ကြောင်း သိမြင်သောအခါ ထွက်ပြေးခဲ့ရာ၊ သူ၏ဦးခေါင်းသည် ကြီးမားသော သစ်ပင်တစ်ပင်၏ ခွကြားတွင် ညှပ်မိသွားပြီး သူစီးလာသော လားမှာ ထွက်သွားသဖြင့် ရန်သူများ၏လက်ထဲတွင် အကူအညီမဲ့စွာ ချိတ်ဆွဲလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဤအခြေအနေကို စစ်သည်တစ်ဦးက တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း ရှင်ဘုရင်၏ အမျက်တော်ကို ကြောက်သောကြောင့် အဗရှလုံကို မသတ်ဘဲ ယွာဘထံသို့ သွားရောက်အစီရင်ခံခဲ့သည်။ ယွာဘမှာမူ မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှ မရှိပေ။ သူသည် အဗရှလုံကို ဒါဝိဒ်နှင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြန်လည်သင့်မြတ်အောင် ကူညီခဲ့ဖူးသော်လည်း အဗရှလုံက ထိုယုံကြည်မှုကို အရှက်မဲ့စွာ သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်။ ယွာဘ၏ ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးမှုကြောင့်သာ အဗရှလုံသည် အခွင့်အရေးများ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုအခွင့်အရေးများကြောင့်ပင် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုန်ကန်မှုကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဤဒုစရိုက်အပေါင်းကို ဖန်တီးသူအား တစ်ချက်တည်းဖြင့် ချေမှုန်းရန် ယွာဘ၏လက်ထဲတွင် အခွင့်အရေး ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ “သူသည် လှံတို ၃ ချောင်းကို ကိုင်ယူ၍ အဗရှလုံ၏ နှလုံးကို ထိုးဖောက်လေ၏။... ထို့နောက် အဗရှလုံကို တွင်းကြီးတစ်ခုထဲသို့ ချ၍ ကျောက်ပုံကြီးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလိုက်ကြရာ ၎င်းမှာ ထာဝရအရှက်ရစေသည့် အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်လေသည်။”

The place of battle was a wood near the Jordan, in which the
great numbers of Absalom’s army were only a disadvantage to him.
Among the thickets and marshes of the forest these undisciplined
troops became confused and unmanageable. And “the people of
Israel were slain before the servants of David, and there was there a
great slaughter that day of twenty thousand men.” Absalom, seeing
that the day was lost, had turned to flee, when his head was caught
between the branches of a widespreading tree, and his mule going
out from under him, he was left helplessly suspended, a prey to his
enemies. In this condition he was found by a soldier, who, for fear
682 Patriarchs and Prophets
of displeasing the king, spared Absalom, but reported to Joab what
he had seen. Joab was restrained by no scruples. He had befriended
Absalom, having twice secured his reconciliation with David, and
the trust had been shamelessly betrayed. But for the advantages
gained by Absalom through Joab’s intercession, this rebellion, with
all its horrors, could never have occurred. Now it was in Joab’s
[744] power at one blow to destroy the instigator of all this evil. “And he
took three darts in his hand, and thrust them through the heart of
Absalom.... And they took Absalom, and cast him into a great pit in
the wood, and laid a very great heap of stones upon him.”

ဤသို့ဖြင့် ဣသရေလနိုင်ငံတွင် ပုန်ကန်မှုကို လှုံ့ဆော်သူများ ပျက်စီးသွားကြသည်။ အဟိသောဖေလသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေခဲ့သည်။ ဣသရေလတို့၏ ဂုဏ်ယူရသော အလွန်လှပသည့် မင်းသားအဗရှလုံသည်လည်း ပျိုမြစ်နုနယ်သော အရွယ်၌ပင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး၊ သူ၏အလောင်းကို တွင်းထဲသို့ ပစ်ချကာ ကျောက်ပုံဖြင့် ဖုံးအုပ်ခြင်းခံရသည်။ အဗရှလုံသည် အသက်ရှင်စဉ်က မိမိအတွက် ခမ်းနားသော အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ကို စိုက်ထူခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ဂူသင်္ချိုင်းအဖြစ် ကျန်ရစ်သည်မှာ တောကန္တာရထဲရှိ ထိုကျောက်ပုံကြီးသာ ဖြစ်လေသည်။

Thus perished the instigators of rebellion in Israel. Ahithophel
had died by his own hand. The princely Absalom, whose glorious
beauty had been the pride of Israel, had been cut down in the vigor
of his youth, his dead body thrust into a pit, and covered with a
heap of stones, in token of everlasting reproach. During his lifetime
Absalom had reared for himself a costly monument in the king’s
dale, but the only memorial which marked his grave was that heap
of stones in the wilderness.

ပုန်ကန်သူ ခေါင်းဆောင်အသတ်ခံရပြီးနောက် ယွာဘသည် တံပိုးမှုတ်၍ ထွက်ပြေးနေသော ရန်သူများကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်စေပြီး၊ ရှင်ဘုရင်ထံသို့ သတင်းပို့ရန် စေတမန်များကို ချက်ချင်းလွှတ်လိုက်သည်။ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ကင်းစောင့်သည် စစ်မြေပြင်ဘက်မှ လူတစ်ယောက် တစ်ဦးတည်း ပြေးလာသည်ကို မြင်လေသည်။ များမကြာမီ ဒုတိယတစ်ဦးကို မြင်ရပြန်သည်။ ပထမလူ နီးကပ်လာသောအခါ ကင်းစောင့်က တံခါးဝတွင် စောင့်နေသော ရှင်ဘုရင်အား “ရှေ့ကပြေးလာသောသူသည် ဇာဒုတ်၏သား အဟိမတ်နှင့် တူပါသည်” ဟု လျှောက်လျှင်၊ ရှင်ဘုရင်က “သူသည် လူကောင်းဖြစ်၍ ဝမ်းမြောက်စရာသတင်းကို ယူခဲ့လိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ အဟိမတ်သည် အနီးသို့ရောက်သောအခါ “အားလုံး အဆင်ပြေပါသည်” ဟု ဟစ်အော်လျက် ရှင်ဘုရင်ရှေ့တွင် မြေပေါ်၌ ပျပ်ဝပ်ကာ “အရှင်မင်းကြီးအား ရန်မူသောသူတို့ကို အရှုံးပေးတော်မူသော အရှင်မင်းကြီး၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် မင်္ဂလာရှိတော်မူစေသတည်း” ဟု လျှောက်လေသည်။ ရှင်ဘုရင်က “လုလင်အဗရှလုံ ဘေးမဲ့ရှိသလော” ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသော်လည်း အဟိမတ်က မရေမရာသာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

The leader of the rebellion being slain, Joab by the sound of the
trumpet recalled his army from the pursuit of the fleeing host, and
messengers were at once dispatched to bear the tidings to the king.
The watchman upon the city wall, looking out toward the battlefeld, discovered a man running alone. Soon a second came in sight.

As the frst drew nearer, the watchman said to the king, who was
waiting beside the gate, “Me thinketh the running of the foremost is
like the running of Ahimaaz the son of Zadok. And the king said,
He is a good man, and cometh with good tidings. And Ahimaaz
called, and said unto the king, All is well. And he fell down to the
earth upon his face before the king, and said, Blessed be the Lord
thy God, which hath delivered up the men that lifted up their hand
against my lord the king.” To the king’s eager inquiry, “Is the young
man Absalom safe?” Ahimaaz returned an evasive answer.

ဒုတိယစေတမန် ရောက်လာပြီး “အရှင်မင်းကြီးအတွက် သတင်းကောင်းပါ၏။ ယနေ့တွင် ထာဝရဘုရားသည် အရှင်မင်းကြီးကို ရန်ပြုသောသူအပေါင်းတို့၏ လက်မှ ကယ်တင်တော်မူပြီ” ဟု လျှောက်သည်။ ရှင်ဘုရင်ကလည်း “လုလင်အဗရှလုံ ဘေးမဲ့ရှိသလော” ဟု ထပ်မံမေးမြန်းပြန်သည်။ စေတမန်သည် ဆိုးရွားသော သတင်းကို ဆက်၍ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ဘဲ “အရှင်မင်းကြီးကို ရန်ပြုသောသူအပေါင်းတို့သည် ထိုလုလင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပါစေသတည်း” ဟု လျှောက်လေသည်။ ထိုမျှဖြင့် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်သည် ဆက်၍မမေးတော့ဘဲ ဦးခေါင်းကို ငုံ့လျက် “တံခါးအထက်ခန်းသို့ တက်၍ ငိုကြွေးလေ၏။ သွားစဉ်တွင်လည်း ‘ငါ့သားအဗရှလုံ၊ ငါ့သား၊ ငါ့သားအဗရှလုံ၊ သင့်ကိုယ်စား ငါသေပါရစေတော့၊ အို အဗရှလုံ၊ ငါ့သား၊ ငါ့သား’ ဟု မြည်တမ်းလေ၏။”

The second messenger came, crying, “Tidings, my lord the king:
for the Lord hath avenged thee this day of all them that rose up
against thee.” Again from the father’s lips came the absorbing question, “Is the young man Absalom safe?” Unable to conceal the heavy
tidings, the herald answered, “The enemies of my lord the king, and
all that rise against thee to do thee hurt, be as that young man is.” It
Rebellion of Absalom 683
was enough. David questioned no further, but with bowed head he
“went up to the chamber over the gate, and wept: and as he went,
thus he said, O my son Absalom! my son, my son Absalom! would
God I had died for thee, O Absalom, my son, my son!”

အောင်ပွဲရသော စစ်တပ်သည် မြို့သို့ပြန်လာစဉ် သူတို့၏ အောင်ပွဲခံဟစ်အော်သံများသည် တောင်ကုန်းများတွင် ဟိန်းထွက်နေသည်။ သို့သော် မြို့တံခါးသို့ ဝင်သောအခါတွင်မူ အောင်ပွဲခံသံများ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ သူတို့၏ အလံများသည်လည်း နိမ့်ကျသွားကာ၊ စစ်နိုင်သူများကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ စစ်ရှုံးသူများကဲ့သို့ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချ၍ ဝင်လာကြသည်။ အကြောင်းမှာ ရှင်ဘုရင်သည် သူတို့အား ကြိုဆိုရန် စောင့်မနေဘဲ တံခါးအထက်ခန်းမှ “ငါ့သားအဗရှလုံ၊ ငါ့သား၊ ငါ့သားအဗရှလုံ၊ သင့်ကိုယ်စား ငါသေပါရစေတော့၊ အို အဗရှလုံ၊ ငါ့သား၊ ငါ့သား” ဟူသော ငိုကြွေးသံကိုသာ ကြားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

The victorious army, returning from the feld, approached the [745]
city, their shouts of triumph awaking the echoes of the hills. But as
they entered the city gate the shout died away, their banners drooped
in their hands, and with downcast gaze they advanced more like
those who had suffered defeat than like conquerors. For the king
was not waiting to bid them welcome, but from the chamber above
the gate his wailing cry was heard, “O my son Absalom! my son,
my son Absalom! would God I had died for thee, O Absalom, my
son, my son!”

“ထိုနေ့တွင် ရရှိသော အောင်ပွဲသည် လူအပေါင်းတို့အတွက် ညည်းတွားစရာ ဖြစ်သွားရ၏။ အကြောင်းမှာ ရှင်ဘုရင်သည် မိမိသားအတွက် ဝမ်းနည်းနေကြောင်း လူတို့ ကြားသိရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့တွင် လူတို့သည် စစ်ရှုံး၍ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်လာသကဲ့သို့ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။”

“The victory that day was turned into mourning unto all the
people; for the people heard say that day how the king was grieved
for his son. And the people gat them by stealth that day into the city,
as people being ashamed steal away when they flee in battle.”

ယွာဘသည် အလွန်ဒေါသထွက်လေသည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား အောင်ပွဲနှင့် ဝမ်းမြောက်စရာ အကြောင်းကို ပေးသနားတော်မူခဲ့ပြီ၊ ဣသရေလနိုင်ငံ၏ အကြီးမားဆုံးသော ပုန်ကန်မှုကြီးကို ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပြီ၊ သို့သော် ထိုကြီးမားသော အောင်ပွဲသည် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ရဲရင့်သည့် စစ်သည်တော်များ၏ အသက်ကို စတေးခဲ့ရသည့် ရာဇဝတ်ကောင်အတွက် ဝမ်းနည်းခြင်း ဖြစ်သွားရလေသည်။ ကြမ်းတမ်းပြီး ပွင့်လင်းသော စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် ရှင်ဘုရင်ရှေ့သို့ အတင်းဝင်သွားပြီး “ယနေ့တွင် အရှင်မင်းကြီးသည် အရှင်နှင့် အရှင်၏ သားသမီးများ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော ကျွန်တော်မျိုးတို့အားလုံးကို အရှက်ရစေတော်မူပြီ။... အရှင်သည် ရန်သူကို ချစ်၍ မိတ်ဆွေကို မုန်းတော်မူ၏။ ယနေ့တွင် အရှင်သည် မင်းညီမင်းသားများနှင့် ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို ဂရုမစိုက်ကြောင်း ပြသလိုက်ပြီ။ အကယ်၍ အဗရှလုံ အသက်ရှင်၍ ကျွန်တော်မျိုးတို့အားလုံး သေသွားလျှင် အရှင်မင်းကြီး ကျေနပ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော်မျိုး သိလိုက်ရပြီ။ ယခု ထတော်မူပါ။ ထွက်သွား၍ အရှင်၏ ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို နှစ်သိမ့်သောစကား ပြောတော်မူပါ။ ထာဝရဘုရားကို တိုင်တည်၍ ကျွန်တော်မျိုး ကျိန်ဆိုသည်မှာ၊ အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီး ထွက်မလာလျှင် ယနေ့ညတွင် အရှင်နှင့်အတူ တစ်ယောက်မျှ ကျန်ရစ်မည်မဟုတ်ပါ။ ထိုအမှုသည် အရှင်၏ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှသော ဘေးဒုက္ခများထက် သာ၍ဆိုးရွားပါလိမ့်မည်” ဟု ပြတ်သားစွာ လျှောက်လေသည်။

Joab was flled with indignation. God had given them reason
for triumph and gladness; the greatest rebellion that had ever been
known in Israel had been crushed; and yet this great victory was
turned to mourning for him whose crime had cost the blood of
thousands of brave men. The rude, blunt captain pushed his way
into the presence of the king, and boldly said, “Thou hast shamed
this day the faces of all thy servants, which this day have saved thy
life, and the lives of thy sons and of thy daughters; ... in that thou
lovest thine enemies, and hatest thy friends. For thou hast declared
this day, that thou regardest neither princes nor servants: for this
day I perceive, that if Absalom had lived, and all we had died this
day, then it had pleased thee well. Now therefore arise, go forth,
and speak comfortably unto thy servants: for I swear by the Lord, if
thou go not forth, there will not tarry one with thee this night: and
that will be worse unto thee than all the evil that befell thee from thy
youth until now.”

ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော ရှင်ဘုရင်အတွက် ထိုပြစ်တင်စကားမှာ ပြင်းထန်ပြီး ရက်စက်ပုံရသော်လည်း ဒါဝိဒ်သည် မငြိုငြင်ခဲ့ပေ။ မိမိ၏ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ပြောဆိုသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သိမြင်သဖြင့် သူသည် မြို့တံခါးသို့ ဆင်းသွားပြီး၊ သူ၏ရှေ့မှ ချီတက်သွားသော ရဲရင့်သည့် စစ်သည်တော်များကို အားပေးစကားနှင့် ချီးမွမ်းစကားများဖြင့် နှုတ်ဆက်လေသည်။

Harsh and even cruel as was the reproof to the heart-stricken
king, David did not resent it. Seeing that his general was right, he
went down to the gate, and with words of courage and commendation
greeted his brave soldiers as they marched past him.