အခန်း ၄၃—မောရှေကွယ်လွန်ခြင်း

 

အခန်း ၄၃—မောရှေကွယ်လွန်ခြင်း

 ဤအခန်းသည် တရားဟောရာ ၃၁ မှ ၃၄ ကို အခြေခံသည်။ ဘုရားရှင်သည် မိမိ၏ လူမျိုးတို့နှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ကရုဏာတော်ကို ရောနှောထားသော်လည်း၊ တင်းကျပ်သော မျှတမှုနှင့် ဘက်မလိုက်မှုတို့၏ အထင်ရှားဆုံး သက်သေကိုလည်း ရောနှောထားသည်။ ဤအချက်ကို ဟေဗြဲ လူမျိုး၏ သမိုင်းတွင် နမူနာယူ၍ ရှင်းပြထားသည်။ ဘုရားရှင်သည် ဣသရေလ အမျိုးအား ကြီးစွာသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို ပေးတော်မူခဲ့သည်။ သူတို့အပေါ် ချစ်ခင်ကြင်နာမှုတော်ကို ထိမိ၍ နှလုံးသားကို လှုပ်ရှားစေသော ပုံနှင့် ဖော်ပြထားသည်။ “လင်းယုန်ငှက်သည် မိမိ၏ အသိုက်ကို နှိုးဆွ၍ သားငယ်တို့အပေါ်တွင် ပျံဝဲ၍ အတောင်တို့ကို ဖြန့်လျက် သယ်ဆောင်ကာ အတောင်ပေါ်တွင် တင်လျက်ရှိသကဲ့သို့ ထာဝရဘုရားသည် တစ်ပါးတည်း လမ်းပြတော်မူ၏။” သို့ရာတွင် သူတို့၏ အပြစ်ကျူးလွန်မှုများအတွက် မည်မျှ လျင်မြန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ချမှတ်ခဲ့သနည်း။

[469] Chapter 43—The Death of Moses
This chapter is based on Deuteronomy 31 to 34.
In all the dealings of God with His people there is, mingled with
His love and mercy, the most striking evidence of His strict and
impartial justice. This is exemplifed in the history of the Hebrew
people. God had bestowed great blessings upon Israel. His lovingkindness toward them is touchingly portrayed: “As an eagle stirreth
up her nest, fluttereth over her young, spreadeth abroad her wings,
taketh them, beareth them on her wings: so the Lord alone did lead
him.” And yet what swift and severe retribution was visited upon
them for their transgressions!

ဘုရားရှင်၏ အဆုံးမဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတော်ကို ပျက်စီးနေသော လူမျိုးကို ရွေးနုတ်ရန် တစ်ပါးတည်းသော သားတော်ကို ပေးတော်မူခြင်းတွင် ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် ခမည်းတော်၏ ဇာတိပကတိကို လူတို့အား ဖော်ပြရန် ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ကြွလာတော်မူခဲ့ပြီး အသက်တော်သည် ဘုရားရှင်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် ကရုဏာတော်တို့နှင့် ပြည့်စုံခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ခရစ်တော်ကိုယ်တော်တိုင် ကြေညာတော်မူသည်မှာ “ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး မကွယ်ပျက်မချင်း ပညတ်တရားမှ တစ်စက်တစ်ချက်မျှ မပျောက်ပျက်ရဟု မိန့်ဆိုတော်မူ၏။” မဿဲ ၅:၁၈။ အပြစ်ကျူးလွန်သူကို ကြွလာ၍ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရှာတွေ့ရန် စိတ်ရှည်လက်ရှည် ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ဖိတ်ခေါ်သော အသံတည်းဟူသော တရားစီရင်ခြင်းတွင် ကရုဏာတော်ကို ငြင်းပယ်သော သူတို့ကို “ငါ့ထံမှ ထွက်သွားကြလော့ ကျိန်ခြင်းကို ခံရသောသူတို့။” မဿဲ ၂၅:၄၁ ဟု မိန့်ဆိုမည်။ သမ္မာကျမ်းစာတစ်အုပ်လုံးတွင် ဘုရားရှင်ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခမည်းတော်တစ်ပါးအဖြစ်သာမက တရားမျှတသော တရားသူကြီးအဖြစ်လည်း ဖော်ပြထားသည်။ အပြစ်ကင်းခြင်း ကျူးလွန်ခြင်းနှင့် အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ခြင်း ကရုဏာတော်ကို ပြသနိုင်သော်လည်း၊ “အပြစ်ရှိသောသူကို လုံးဝ မခွင့်မလွှတ်ရ။” ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၇။

The infnite love of God has been manifested in the gift of His
only-begotten Son to redeem a lost race. Christ came to the earth to
reveal to men the character of His Father, and His life was flled with
deeds of divine tenderness and compassion. And yet Christ Himself
declares, “Till heaven and earth pass, one jot or one tittle shall in no
wise pass from the law.” Matthew 5:18. The same voice that with
patient, loving entreaty invites the sinner to come to Him and fnd
pardon and peace, will in the judgment bid the rejecters of His mercy,
“Depart from Me, ye cursed.” Matthew 25:41. In all the Bible, God
is represented not only as a tender father but as a righteous judge.
Though He delights in showing mercy, and “forgiving iniquity and
transgression and sin,” yet He “will by no means clear the guilty.”
Exodus 34:7.

နိုင်ငံတို့၏ ကြီးမြတ်သော အုပ်ချုပ်ရှင်သည် မောရှေသည် ဣသရေလ လူများကို ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ပြည်သို့ မဆောင်ရွက်ရဟု ကြေညာခဲ့ပြီး၊ ဘုရားရှင်၏ ကျွန်တော်မျိုး၏ အလွန်စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဆုတောင်းချက်သည် အမိန့်တော်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ မောရှေသည် သေရမည်ကို သိခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဣသရေလ အမျိုးအတွက် ဂရုစိုက်မှုတွင် ခဏမျှ လျော့ရဲမှု မရှိခဲ့ပေ။ လူများကို ကတိတော်ပြည်ထဲသို့ ဝင်ရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန် သစ္စာရှိရှိ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်၏ အမိန့်တော်အရ မောရှေနှင့် ယောရှုသည် တဲတော်သို့ သွားခဲ့ကြပြီး တိမ်တိုက်တိုင်သည် တံခါးရှေ့၌ ရပ်တည်ခဲ့သည်။ ဤနေရာ၌ လူများကို ယောရှု၏ တာဝန်အဖြစ် တရားဝင် အပ်နှင်းခဲ့သည်။ မောရှေ၏ ဣသရေလ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် လုပ်ငန်းသည် ပြီးဆုံးခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် မိမိ၏ လူမျိုးအတွက် စိတ်ဝင်စားမှုတွင် မိမိကိုယ်ကို မေ့လျော့ခဲ့သည်။ စုဝေးနေသော လူများရှေ့မှောက်၌ မောရှေသည် ဘုရားရှင်၏ နာမတော်ဖြင့် ဆက်ခံသူအား ဤသို့ သန့်ရှင်းသော ရဲစွမ်းသတ္တိ စကားများကို မိန့်ဆိုခဲ့သည်။ “ရဲရင့်စွာ ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိလော့။ အကြောင်းမူကား၊ ငါ သူတို့အား ကတိတော်ရှိခဲ့သော ပြည်သို့ ဣသရေလ လူတို့ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ငါ ကိုယ်တော်နှင့် အတူ ရှိမည်။” ထို့နောက် လူမျိုး၏ လူကြီးများနှင့် အရာရှိများထံ လှည့်ကာ ဘုရားရှင်ထံမှ သူတို့အား ပေးအပ်ခဲ့သော ညွှန်ကြားချက်များကို သစ္စာရှိရှိ နာခံရန် တရားဝင် တာဝန်ပေးခဲ့သည်။

The great Ruler of nations had declared that Moses was not
to lead the congregation of Israel into the goodly land, and the
earnest pleading of God’s servant could not secure a reversing of His
sentence. He knew that he must die. Yet he had not for a moment
faltered in his care for Israel. He had faithfully sought to prepare the
congregation to enter upon the promised inheritance. At the divine
[470] command Moses and Joshua repaired to the tabernacle, while the
pillar of cloud came and stood over the door. Here the people were
426
Death of Moses 427
solemnly committed to the charge of Joshua. The work of Moses
as leader of Israel was ended. Still he forgot himself in his interest
for his people. In the presence of the assembled multitude Moses,
in the name of God, addressed to his successor these words of holy
cheer: “Be strong and of a good courage: for thou shalt bring the
children of Israel into the land which I sware unto them: and I will
be with thee.” He then turned to the elders and offcers of the people,
giving them a solemn charge to obey faithfully the instructions he
had communicated to them from God.

လူများသည် မကြာမီ သူတို့ထံမှ ခွဲခွာရမည့် အသက်ကြီးရွယ်အိုကို ကြည့်ရှုရင်း၊ ခမည်းတော်ကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု၊ ပညာရှိ အကြံဉာဏ်များနှင့် မပင်ပန်းနိုင်သော အလုပ်များကို အသစ်နှင့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော တန်ဖိုးထားမှုဖြင့် ပြန်လည်သတိရခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အပြစ်များသည် ဘုရားရှင်၏ တရားမျှတသော တရားစီရင်မှုများကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော အချိန်များတွင် မောရှေ၏ ဆုတောင်းချက်များသည် သူတို့ကို ချမ်းသာစေရန် ဘုရားရှင်နှင့် မည်မျှ အောင်မြင်ခဲ့သနည်း။ သူတို့၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုသည် နောင်တရမှုဖြင့် ပိုမိုမြင့်မားခဲ့သည်။ မောရှေသည် သေရမည့် အပြစ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့သော သူတို့၏ လွဲမှားမှုကို ခါးခါးသီးသီး ပြန်လည်သတိရခဲ့ကြသည်။

As the people gazed upon the aged man, so soon to be taken
from them, they recalled, with a new and deeper appreciation, his
parental tenderness, his wise counsels, and his untiring labors. How
often, when their sins had invited the just judgments of God, the
prayers of Moses had prevailed with Him to spare them! Their grief
was heightened by remorse. They bitterly remembered that their
own perversity had provoked Moses to the sin for which he must
die.

ချစ်မြတ်နိုးသော ခေါင်းဆောင်ကို ဖယ်ရှားခြင်းသည် မောရှေ၏ အသက်နှင့် တာဝန်ကို ဆက်လက်ထားရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် ရရှိနိုင်သော မည်သည့်အရာထက်မဆို ဣသရေလ အမျိုးအတွက် ပိုမိုပြင်းထန်သော ဆုံးမခြင်း ဖြစ်မည်။ ဘုရားရှင်သည် သူတို့ကို အပြစ်များကို မြင်ရရန်နှင့် နှလုံးသားတစ်ခုလုံးဖြင့် ပြန်လည်လာရန် ဦးဆောင်ရန် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို ချီးမြှင့်ခြင်းဖြင့် မိမိ၏ လူမျိုးတို့နှင့် စကားပြောတော်မူသည်။ ဤကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို တန်ဖိုးမထားလျှင် ဘုရားရှင်သည် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို ဖယ်ရှားခြင်းဖြင့် သူတို့နှင့် စကားပြောတော်မူသည်။

The removal of their beloved leader would be a far stronger
rebuke to Israel than any which they could have received had his
life and mission been continued. God would lead them to feel that
they were not to make the life of their future leader as trying as they
had made that of Moses. God speaks to His people in blessings
bestowed; and when these are not appreciated, He speaks to them in
blessings removed, that they may be led to see their sins, and return
to Him with all the heart.

ထိုနေ့၌ မောရှေထံ အမိန့်တော်ရောက်လာ၏။ “နေဗောတောင်ပေါ်သို့ တက်လော့။ ... ဣသရေလ လူတို့အား ပိုင်ဆိုင်ရန် ငါ ပေးသော ခါနန်ပြည်ကို ကြည့်ရှုလော့။ သင်တက်သော တောင်ပေါ်တွင် သေလော့။ သင်၏ လူမျိုးတို့နှင့် စုဝေးလော့။” မောရှေသည် ဘုရားရှင်နှင့် ဆွေးနွေးရန် ဘုရားရှင်၏ ဆင့်ခေါ်မှုကို နာခံ၍ စခန်းမှ မကြာ ခွဲခွာခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ယခု အသစ်နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလုပ်တစ်ခုအတွက် ခွဲခွာရမည်။ ဖန်ဆင်းရှင်၏ လက်တော်ထဲသို့ အသက်တော်ကို အပ်နှင်းရန် ထွက်ခွာရမည်။ မောရှေသည် တစ်ယောက်တည်း သေရမည်ကို သိခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး နာရီများတွင် မြေကြီးပေါ်ရှိ မိတ်ဆွေ တစ်ဦးမျှ ဝန်ဆောင်မှုပေးခွင့် မရှိခဲ့ပေ။ ရှေ့၌ ရှိသော မြင်ကွင်းတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ရှိခဲ့ပြီး နှလုံးသားသည် ကျုံ့သွားခဲ့သည်။ အပြင်းထန်ဆုံး စမ်းသပ်မှုမှာ ဂရုစိုက်မှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ လူမျိုးမှ ခွဲခွာခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ စိတ်ဝင်စားမှုနှင့် အသက်တာ အချိန်ကြာရှည်စွာ ဆက်စပ်ခဲ့သော လူမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဘုရားရှင်ကို ယုံကြည်ရန် သင်ယူခဲ့ပြီး [၄၇၀] မချွတ်မချေ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုနှင့် မိမိ၏ လူမျိုးကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာတော်နှင့် ကရုဏာတော်ထဲသို့ အပ်နှင်းခဲ့သည်။

That very day there came to Moses the command, “Get thee
up ... unto Mount Nebo, ... and behold the land of Canaan, which
I give unto the children of Israel for a possession: and die in the
mount whither thou goest up, and be gathered unto thy people.”
Moses had often left the camp, in obedience to the divine summons,
to commune with God; but he was now to depart on a new and
mysterious errand. He must go forth to resign his life into the hands
of his Creator. Moses knew that he was to die alone; no earthly friend
would be permitted to minister to him in his last hours. There was a
mystery and awfulness about the scene before him, from which his
heart shrank. The severest trial was his separation from the people
of his care and love—the people with whom his interest and his life
had so long been united. But he had learned to trust in God, and [471]
428 Patriarchs and Prophets
with unquestioning faith he committed himself and his people to His
love and mercy.

နောက်ဆုံးအကြိမ် မောရှေသည် မိမိ၏ လူမျိုးတို့ စုဝေးရာတွင် ရပ်တည်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် မောရှေအပေါ်တွင် တဖန်တည်နေခဲ့ပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံးနှင့် နှလုံးသားကို လှုပ်ရှားစေသော ဘာသာစကားဖြင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို အမျိုးမျိုးအပေါ်တွင် ကြေညာခဲ့ပြီး သူတို့ အားလုံးအပေါ်တွင် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာဖြင့် ပြီးဆုံးခဲ့သည်။

For the last time Moses stood in the assembly of his people.
Again the Spirit of God rested upon him, and in the most sublime
and touching language he pronounced a blessing upon each of the
tribes, closing with a benediction upon them all:

“အို ယေရှုရုန်၊ ဘုရားရှင်ကဲ့သို့ မည်သည်မျှ မရှိ။ ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ခရီးလျှောက်လျက် မင်း၏ အကူအညီအတွက်၊ မိုးတိမ်ပေါ်တွင် ခမ်းနားစွာ။ ထာဝရ ဘုရားရှင်သည် မင်း၏ နေရာ ဖြစ်သည်။ အောက်တွင် ထာဝရ လက်တော်များ ရှိ၏။ ရန်သူကို ရှေ့မှ နှင်ထုတ်ကာ ဖျက်ဆီး ဟု မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ ဣသရေလ သည် လုံခြုံစွာ နေ၏။ ယာကုပ်၏ ရေတွင်း တစ်ခုတည်း။ ပြောင်းနှင့် စပျစ်ရည် ပြည်တွင်။ ဟုတ်ကဲ့၊ ကောင်းကင်တော်များသည် နှင်းရည်ကို ချပေး၏။ အို ဣသရေလ၊ မင်း ပျော်ရွှင်ပါ။ မင်းကဲ့သို့ မည်သူ မဆို၊ ယေဟောဝါ ကယ်တင်သော လူမျိုး၊ မင်း၏ အကူအညီ၏ ဒိုင်း။” တရားဟောရာ ၃၃:၂၆-၂၉၊ အာ.ဗီ.။

“There is none like unto God, O Jeshurun,
Who rideth upon the heaven for thy help,
And in His excellency on the skies.
The eternal God is thy dwelling place,
And underneath are the everlasting arms:
And He thrust out the enemy from before thee,
And said, Destroy.

And Israel dwelleth in safety,
The fountain of Jacob alone,
In a land of corn and wine;
Yea, His heavens drop down dew.
Happy art thou, O Israel:
Who is like unto thee, a people saved by Jehovah,
The shield of thy help.”
Deuteronomy 33:26-29,
R.V.

မောရှေသည် စုဝေးရာမှ လှည့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ တစ်ယောက်တည်း တောင်ဘက်သို့ လျှောက်ခဲ့သည်။ သူသည် “နေဗောတောင်၊ ပဇဂါ ထိပ်သို့” တက်ခဲ့သည်။ ထိုအထီးကျန်ဆန်သော အမြင့်ပေါ်တွင် သူ ရပ်တည်ခဲ့ပြီး ရှေ့၌ ဖြန့်ကျက်ထားသော မြင်ကွင်းကို မှုန်မှိုင်းမှု မရှိသော မျက်စိနှင့် ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ အနောက်ဘက်တွင် ကြီးမားသော ပင်လယ်ကြီး၏ အပြာ ရေများ တည်ရှိ၏။ မြောက်ဘက်တွင် ဟေရမုန်တောင်သည် ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်ဘက် ရပ်တည်၏။ အရှေ့ဘက်တွင် မောဘ မြေပြန့်ရှိ၏။ ကျော်လွန်၍ ဣသရေလ ၏ အောင်ပွဲ မြင်ကွင်း ဗာရှန် တည်ရှိ၏။ တောင်ဘက်သို့ ဝေးကွာ၍ သူတို့၏ အချိန်ကြာရှည်စွာ လှည့်လည်ခဲ့သော သဲကန္တာရ ဆန့်ထွက်ခဲ့သည်။

Moses turned from the congregation, and in silence and alone
made his way up the mountainside. He went to “the mountain of
Nebo, to the top of Pisgah.” Upon that lonely height he stood, and
gazed with undimmed eye upon the scene spread out before him.
Far away to the west lay the blue waters of the Great Sea; in the
north, Mount Hermon stood out against the sky; to the east was the
tableland of Moab, and beyond lay Bashan, the scene of Israel’s
triumph; and away to the south stretched the desert of their long
wanderings.

အထီးကျန်ဆန်မှုတွင် မောရှေသည် အီဂျစ်တွင် နန်းတွင်း ဂုဏ်အသရေများနှင့် အလားအလာ နိုင်ငံတော်မှ ခွဲခွာ၍ ဘုရားရှင်၏ ရွေးချယ်သော လူမျိုးနှင့် မိမိ၏ အဖွဲ့အစည်းကို ပစ်ချခဲ့ပြီးနောက် အတက်အကျနှင့် ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုများ အသက်တာကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခဲ့သည်။ ယေသြော၏ သိုးအုပ်များနှင့် သဲကန္တာရတွင် အချိန်ကြာရှည်စွာ နေခဲ့သော နှစ်များကို ပြန်လည်သတိရ၏။ မီးလောင်နေသော ချုံပုတ်တွင် ကောင်းကင်တမန် ပေါ်ထွန်းခြင်း၊ ဣသရေလ ကို ကယ်တင်ရန် မိမိ၏ ဆင့်ခေါ်မှုကို ပြန်လည်မြင်ခဲ့သည်။ ရွေးချယ်သော လူမျိုးအတွက် ဘုရားရှင်၏ တန်ခိုး အံ့ဖွယ်ရာ အမှုတော်များကို ဖော်ပြခဲ့သော ကြီးမြတ်သော အံ့ဖွယ်ရာများကို တဖန်မြင်ခဲ့သည်။ လှည့်လည်ခဲ့သော နှစ်များတွင် စိတ်ရှည်သည်းခံမှု ကရုဏာတော်ကို တဖန်မြင်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်သည် သူတို့အတွက် အမှုတော်များကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သော်လည်း၊ မိမိ၏ ဆုတောင်းချက်များနှင့် အလုပ်များကို မချီးမွမ်းခဲ့သော်လည်း၊ အီဂျစ်မှ ထွက်ခွာခဲ့သော ကြီးပြင်းလူကြီး စစ်တပ်ကြီး အားလုံးတွင် တစ်ယောက်မျှ ကတိတော်ပြည်ထဲ ဝင်ရန် သစ္စာရှိခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ မောရှေသည် အလုပ်များ၏ ရလဒ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရင်း၊ စမ်းသပ်မှုနှင့် စွန့်လွှတ်မှု အသက်တာသည် အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့ပုံ ရှိ၏။ [၄၇၁]

In solitude Moses reviewed his life of vicissitudes and hardships
since he turned from courtly honors and from a prospective kingdom
in Egypt, to cast in his lot with God’s chosen people. He called to
mind those long years in the desert with the flocks of Jethro, the
appearance of the Angel in the burning bush, and his own call to
Death of Moses 429
deliver Israel. Again he beheld the mighty miracles of God’s power
displayed in behalf of the chosen people, and His long-suffering
mercy during the years of their wandering and rebellion. Notwithstanding all that God had wrought for them, notwithstanding his [472]
own prayers and labors, only two of all the adults in the vast army
that left Egypt had been found so faithful that they could enter the
Promised Land. As Moses reviewed the result of his labors, his life
of trial and sacrifce seemed to have been almost in vain.

သို့ရာတွင် မောရှေသည် ခံခဲ့သော ဝန်များကို နောင်တမရခဲ့ပေ။ မိမိ၏ တာဝန်နှင့် အလုပ်သည် ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ခန့်အပ်ခဲ့သည်ကို သိခဲ့သည်။ ကျွန်ချုပ်မှ ဣသရေလ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ပထမဆုံး ဆင့်ခေါ်ချိန်တွင် တာဝန်ကို ရှောင်ရှားခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် အလုပ်ကို စတင်ခဲ့ပြီးနောက် ဝန်ကို မပစ်ချခဲ့ပေ။ ဘုရားရှင်သည် မိမိကို လွှတ်မည်ဟု အဆိုပြုချိန်တွင်ပင် လွဲမှားနေသော ဣသရေလ ကို ဖျက်ဆီးမည်ဟု အဆိုပြုချိန်တွင်ပင် မောရှေ သဘောတူ မခဲ့ပေ။ စမ်းသပ်မှုများ ကြီးမြတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားရှင်၏ အထူး မျက်နှာသာ အမှတ်အသားများကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သဲကန္တာရတွင် နေထိုင်ချိန်တွင် ဘုရားရှင်၏ တန်ခိုး ထင်ရှားမှုနှင့် ဘုန်းအသရေ မြင်ကွင်းတွင် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော အတွေ့အကြုံကို ရရှိခဲ့သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဆွေးနွေးမှုတွင် ရရှိခဲ့သည်။ အပြစ်၏ ပျော်ရွှင်မှုကို အချိန်အတန်ကြာ ခံစားမည့်အစား ဘုရားရှင်၏ လူမျိုးနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံစားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သော ပညာရှိ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။

Yet he did not regret the burdens he had borne. He knew that
his mission and work were of God’s own appointing. When frst
called to become the leader of Israel from bondage, he shrank from
the responsibility; but since he had taken up the work he had not
cast aside the burden. Even when the Lord had proposed to release
him, and destroy rebellious Israel, Moses could not consent. Though
his trials had been great, he had enjoyed special tokens of God’s
favor; he had obtained a rich experience during the sojourn in the
wilderness, in witnessing the manifestations of God’s power and
glory, and in the communion of His love; he felt that he had made a
wise decision in choosing to suffer affliction with the people of God,
rather than to enjoy the pleasures of sin for a season.

ဘုရားရှင်၏ လူမျိုး ခေါင်းဆောင်အဖြစ် အတွေ့အကြုံကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုရင်း၊ တစ်ခု မှားယွင်းသော အပြုအမူသည် မှတ်တမ်းကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်။ ထို ကျူးလွန်မှုကို ပယ်ဖျက်နိုင်လျှင် သေခြင်းမှ မရှောင်ရှားနိုင်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ နောင်တရခြင်း နှင့် ကတိတော် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းတွင် ယုံကြည်ခြင်း သည် ဘုရားရှင် လိုအပ်ခဲ့သမျှ ဖြစ်ကြောင်း အာမခံ ခဲ့ပြီး မောရှေသည် ယေရှု နာမတော်ဖြင့် အပြစ်ကို ဝန်ချ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို တဖန် တောင်းခဲ့သည်။ [၄၇၂]

As he looked back upon his experience as a leader of God’s
people, one wrong act marred the record. If that transgression could
be blotted out, he felt that he would not shrink from death. He was
assured that repentance, and faith in the promised Sacrifce, were all
that God required, and again Moses confessed his sin and implored
pardon in the name of Jesus.

ယခုတွင် ကတိတော်ထားရာပြည်၏ ကျယ်ပြောလှသော မြင်ကွင်းသည် သူ၏ရှေ့၌ ပေါ်လာလေသည်။ ပြည်နယ်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းသည် သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ဖြန့်ကျက်လျက်ရှိရာ၊ ဝေးလံသောနေရာ၌ ဝေဝါးမသဲကွဲဘဲ ရှိနေသည်မဟုတ်ဘဲ ကြည်လင်ပြတ်သား၍ လှပစွာဖြင့် သူ၏ဝမ်းမြောက်ဖွယ် အမြင်အာရုံ၌ ပေါ်လွင်နေပါသည်။ ဤမြင်ကွင်းတွင် ထိုပြည်ကို ထိုစဉ်က မြင်တွေ့ရသည့်အတိုင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာဖြင့် ဣသရေလအမျိုးသားတို့ ပိုင်ဆိုင်လာမည့် အနာဂတ်အခြေအနေအတိုင်း ဖော်ပြထားပါသည်။ သူသည် ဒုတိယ ဧဒင်ဥယျာဉ်ကို ကြည့်ရှုနေရသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။ လေဗနုန်အာရဇ်ပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်တန်းများ၊ သံလွင်ပင်များဖြင့် မီးခိုးရောင်သန်းနေပြီး စပျစ်နွယ်ပင်ရနံ့များ သင်းပျက်နေသော တောင်ကုန်းများ၊ ပန်းမာန်များဖြင့် တောက်ပ၍ အသီးအနှံများ ဝေဆာလျက်ရှိသော စိမ်းလန်းစိုပြည်သည့် လွင်ပြင်ကျယ်များ၊ ဤနေရာတွင် အပူပိုင်းဒေသ အုန်းထံပင်များ၊ ဟိုနေရာတွင် လှိုင်းထနေသော ဂျုံနှင့် မုယောစပါးခင်းများ၊ စမ်းချောင်းစီးသံနှင့် ငှက်တို့၏ သီချင်းဆိုသံများဖြင့် သာယာသော နေရောင်ခြည်ဖြာသည့် ချိုင့်ဝှမ်းများ၊ ကောင်းမွန်သော မြို့ကြီးများနှင့် သာယာသော ဥယျာဉ်များ၊ “ပင်လယ်၏ ကြွယ်ဝခြင်း” နှင့် ပြည့်စုံသော အိုင်များ၊ တောင်စောင်းများတွင် ကျက်စားနေသော သိုးနွားအုပ်များ၊ ကျောက်ဆောင်များကြားတွင်ပင် တောပျားတို့၏ ပျားရည်ဘဏ္ဍာများ ရှိနေပါသည်။ ၎င်းသည် မောရှေက ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် နှိုးဆော်ခံရပြီး ဣသရေလတို့အား ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်ပေသည် - “ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ခံရသောပြည် ... ကောင်းကင်၏ အဖိုးတန်သောအရာ၊ နှင်းရေနှင့် အောက်၌ရှိသော ပင်လယ်နက်အတွက်လည်းကောင်း၊ နေက ဖြစ်ထွန်းစေသော အဖိုးတန်အသီးအနှံများအတွက်လည်းကောင်း၊ ... ရှေးတောင်ကြီးတို့၏ အဓိကအရာများအတွက်လည်းကောင်း၊ ... မြေကြီး၏ အဖိုးတန်သောအရာနှင့် ထိုအရာတို့၏ ပြည့်စုံခြင်းအတွက်လည်းကောင်း ကောင်းချီးခံရသောပြည် ဖြစ်၏။”

And now a panoramic view of the Land of Promise was presented
to him. Every part of the country was spread out before him, not faint
and uncertain in the dim distance, but standing out clear, distinct,
and beautiful to his delighted vision. In this scene it was presented,
not as it then appeared, but as it would become, with God’s blessing
upon it, in the possession of Israel. He seemed to be looking upon a
second Eden. There were mountains clothed with cedars of Lebanon,
hills gray with olives and fragrant with the odor of the vine, wide
green plains bright with flowers and rich in fruitfulness, here the
palm trees of the tropics, there waving felds of wheat and barley,
sunny valleys musical with the ripple of brooks and the song of birds,
goodly cities and fair gardens, lakes rich in “the abundance of the
430 Patriarchs and Prophets
seas,” grazing flocks upon the hillsides, and even amid the rocks the
wild bee’s hoarded treasures. It was indeed such a land as Moses,
[473] inspired by the Spirit of God, had described to Israel: “Blessed of
[474]
[475]
the Lord ... for the precious things of heaven, for the dew, and for
the deep that coucheth beneath, and for the precious fruits brought
forth by the sun, ... and for the chief things of the ancient mountains,
... and for the precious things of the earth and fullness thereof.”

မောရှေသည် ရွေးကောက်ထားသော လူမျိုးတို့ ခါနန်ပြည်တွင် အခြေချလျက်၊ နွယ်စုတစ်ခုချင်းစီက မိမိတို့၏ နယ်မြေကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကို မြင်ရ၏။ ကတိတော်ထားရာပြည်တွင် အခြေချပြီးနောက် သူတို့၏ သမိုင်းကြောင်းကိုလည်း သူမြင်ခဲ့ရသည်၊ သူတို့ ဘုရားသခင်ကို စွန့်ခွာခြင်းနှင့် ယင်းအတွက် ခံရသော အပြစ်ဒဏ်တို့၏ ရှည်လျားပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းသော ဇာတ်လမ်းသည် သူ၏ရှေ့၌ ဖြန့်ကျက်လျက် ရှိနေပါသည်။ သူတို့၏ အပြစ်များကြောင့် သူတစ်ပါးလူမျိုးများကြားသို့ ကွဲလွင့်သွားခြင်း၊ ဣသရေလတို့၏ ဘုန်းအသရေ ကွယ်ပျောက်ခြင်း၊ လှပသော မြို့တော် ပျက်စီးခြင်းနှင့် သူ၏လူမျိုးများ တစ်ပါးပြည်တွင် သုံ့ပန်းဖြစ်နေခြင်းတို့ကို သူမြင်ခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် ဘိုးဘေးတို့၏ ပြည်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ရောမတို့၏ အုပ်စိုးမှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကိုလည်း သူမြင်ခဲ့ရသည်။

Moses saw the chosen people established in Canaan, each of
the tribes in its own possession. He had a view of their history
after the settlement of the Promised Land; the long, sad story of
their apostasy and its punishment was spread out before him. He
saw them, because of their sins, dispersed among the heathen, the
glory departed from Israel, her beautiful city in ruins, and her people
captives in strange lands. He saw them restored to the land of their
fathers, and at last brought under the dominion of Rome.

သူသည် အချိန်၏ စီးဆင်းမှုကို ကြည့်ရှုခွင့်ရခဲ့ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ ကယ်တင်ရှင်၏ ပထမအကြိမ် ကြွလာခြင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူသည် ယေရှုကို ဗက်လင်မြို့တွင် မွေးဖွားသော သူငယ်တော်အဖြစ် မြင်ခဲ့ရသည်။ ကောင်းကင်တမန်များက ဘုရားသခင်အား ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ငြိမ်သက်ခြင်းရှိစေရန် ဝမ်းမြောက်ဖွယ် သီချင်းဆိုသံကို သူကြားခဲ့ရသည်။ ကောင်းကင်တွင် အရှေ့ပြည်မှ ပညာရှိများကို ယေရှုထံသို့ လမ်းပြပေးသော ကြယ်ကို သူမြင်ခဲ့ရပြီး၊ “ယာကုပ်အမျိုးထဲက ကြယ်တစ်ပွင့် ပေါ်ထွက်လိမ့်မည်၊ ဣသရေလအမျိုးထဲက ရာဇလှံတံ ပေါ်ထွန်းလိမ့်မည်” ဟူသော ပရောဖက်ပြုချက်စကားများကို သူသတိရမိစဉ် ကြီးစွာသော အလင်းသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ (တောလည်ရာကျမ်း ၂၄:၁၇)။ သူသည် နာဇရက်မြို့တွင် ခရစ်တော်၏ နှိမ့်ချသော အသက်တာ၊ မေတ္တာ၊ ကရုဏာနှင့် ကုသခြင်းဆိုင်ရာ အမှုတော်လုပ်ငန်းများ၊ မာနကြီး၍ မယုံကြည်သော လူမျိုးတို့၏ ငြင်းပယ်ခြင်း ခံရမှုတို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ဝါကြွားစွာ ချီးမြှောက်နေကြသော်လည်း၊ ပညတ်တော်ကို ပေးသနားတော်မူသော အရှင်ကိုမူ မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ငြင်းပယ်နေကြသည်ကို သူသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူချစ်သော မြို့တော်ကို ငိုကြွေးလျက် နှုတ်ဆက်နေသော သံလွင်တောင်ပေါ်မှ ယေရှုကို သူမြင်ခဲ့ရသည်။ မောရှေသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ များစွာသော ကောင်းချီးကို ခံစားခဲ့ရသော ထိုလူမျိုး—မိမိကိုယ်တိုင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်ကျွေးပြုခဲ့၊ ဆုတောင်းပေးခဲ့၊ စတေးခဲ့ပြီး သူတို့အတွက်ဆိုလျှင် မိမိ၏ အမည်ကို အသက်စာစောင်မှ ပယ်ဖျက်ခံရန်ပင် ဝန်မလေးခဲ့သော ထိုလူမျိုး—၏ နောက်ဆုံး ငြင်းပယ်ခံရမှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ “ကြည့်ရှုလော့၊ သင်တို့၏ အိမ်သည် လူဆိတ်ညံလျက် ကျန်ရစ်လိမ့်မည်” (မဿဲ ၂၃:၃၈) ဟူသော ထိတ်လန့်ဖွယ် စကားများကို ကြားရသောအခါ၊ သူ၏ နှလုံးသားသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဖြင့် ကြေကွဲခဲ့ရပြီး ဘုရားသခင်၏ သားတော်၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် ထပ်တူကျစွာ သူ၏မျက်စိမှ ခါးသီးသော မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

He was permitted to look down the stream of time and behold
the frst advent of our Saviour. He saw Jesus as a babe in Bethlehem.
He heard the voices of the angelic host break forth in the glad song
of praise to God and peace on earth. He beheld in the heavens the
star guiding the Wise Men of the East to Jesus, and a great light
flooded his mind as he called those prophetic words, “There shall
come a Star out of Jacob, and a Scepter shall rise out of Israel.”
Numbers 24:17. He beheld Christ’s humble life in Nazareth, His
ministry of love and sympathy and healing, His rejection by a proud,
unbelieving nation. Amazed he listened to their boastful exaltation
of the law of God, while they despised and rejected Him by whom
the law was given. He saw Jesus upon Olivet as with weeping He
bade farewell to the city of His love. As Moses beheld the fnal
rejection of that people so highly blessed of Heaven—that people
for whom he had toiled and prayed and sacrifced, for whom he had
been willing that his own name should be blotted from the book of
life; as he listened to those fearful words, “Behold your house is
left unto you desolate” (Matthew 23:38), his heart was wrung with
anguish, and bitter tears fell from his eyes, in sympathy with the
sorrow of the Son of God.

သူသည် ကယ်တင်ရှင် နောက်သို့ ဂေသရှေမန် ဥယျာဉ်အထိ လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီး၊ ဥယျာဉ်အတွင်း ခံစားရသော ဝေဒနာ၊ သစ္စာဖောက်ခြင်း၊ ပြက်ရယ်ပြုခြင်း၊ ရိုက်နှက်ခြင်းနှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံခြင်းတို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ မောရှေသည် မိမိကိုယ်တိုင် တောကန္တာရတွင် မြွေကို မြှောက်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို ယုံကြည်သူတိုင်းသည် “ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်ဘဲ ထာဝရအသက်ကို ရစေခြင်းငှာ” မြှောက်ထားခြင်း ခံရမည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ (ယောဟန် ၃:၁၅)။ ယုဒလူမျိုးတို့က သူတို့၏ ကယ်တင်ရှင်၊ သူတို့၏ ဘိုးဘေးတို့ရှေ့မှ ကြွလာတော်မူသော တန်ခိုးကြီးသော ကောင်းကင်တမန်ကို ဆန့်ကျင်၍ ပြသခဲ့သော ဟန်ဆောင်မှုနှင့် စာတန်၏ အမုန်းတရားများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မောရှေ၏ နှလုံးသားတွင် ဝမ်းနည်းခြင်း၊ နာကျည်းခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်သွားခဲ့သည်။ “အကျွန်ုပ်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်ဘုရား၊ အဘယ်ကြောင့် အကျွန်ုပ်ကို စွန့်ပစ်တော်မူသနည်း” ဟူသော ခရစ်တော်၏ ပြင်းထန်သော အော်ဟိတ်သံကို သူကြားခဲ့ရသည်။ (မာကု ၁၅:၃၄)။ ယောသပ်၏ အုတ်ဂူအသစ်တွင် ကိုယ်တော် လျောင်းစက်နေသည်ကို သူမြင်ခဲ့ရသည်။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှု မှောင်မိုက်သည် ကမ္ဘာလောကကို ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သို့သော် သူပြန်လည်ကြည့်ရှုသောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် အောင်နိုင်သူအဖြစ် ထမြောက်လာပြီး၊ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ကြသော ကောင်းကင်တမန်များ၏ ခြံရံမှုဖြင့်၊ သုံ့ပန်းအုပ်စုကို ဦးဆောင်လျက် ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွသွားသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်ကို လက်ခံရန် တောက်ပသော တံခါးကြီးများ ပွင့်သွားသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေတို့က အောင်ပွဲခံသီချင်းများဖြင့် သူတို့၏ ဗိုလ်ချုပ်ကို ကြိုဆိုနေကြသည်ကိုလည်းကောင်း သူမြင်ခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် မိမိကိုယ်တိုင်သည်လည်း ကယ်တင်ရှင်အား ခစားရမည့်သူ တစ်ဦးဖြစ်လာပြီး၊ ကိုယ်တော့်အတွက် ထာဝရတံခါးများကို ဖွင့်ပေးရမည့်သူ ဖြစ်ကြောင်း ထိုနေရာတွင်ပင် သူ့အား ဗျာဒိတ်ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေစဉ် မောရှေ၏ မျက်နှာသည် သန့်ရှင်းသော ရောင်ခြည်ဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ သားတော် ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူ၏ ဘဝတွင် ခံစားခဲ့ရသော စမ်းသပ်မှုများနှင့် စတေးမှုများသည် အဘယ်မျှ သေးငယ်လှသနည်း။ “အတိုင်းထက်အလွန် ကြီးမြတ်သော ထာဝရဘုန်းအသရေ” နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အဘယ်မျှ ပေါ့ပါးလှသနည်း။ (၂ ကောရိန္သု ၄:၁၇)။ ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများတွင် အနည်းငယ်မျှ ပါဝင်ခွင့် ရခဲ့သည့်အတွက် သူသည် ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။

He followed the Saviour to Gethsemane, and beheld the agony in
the garden, the betrayal, the mockery and scourging—the crucifxion. Moses saw that as he had lifted up the serpent in the wilderness,
Death of Moses 431
so the Son of God must be lifted up, that whosoever would believe
on Him “should not perish, but have eternal life.” John 3:15. Grief, [476]
indignation, and horror flled the heart of Moses as he viewed the
hypocrisy and satanic hatred manifested by the Jewish nation against
their Redeemer, the mighty Angel who had gone before their fathers.
He heard Christ’s agonizing cry, “My God, My God, why hast Thou
forsaken Me?” Mark 15:34. He saw Him lying in Joseph’s new tomb.
The darkness of hopeless despair seemed to enshroud the world. But
he looked again, and beheld Him coming forth a conqueror, and
ascending to heaven escorted by adoring angels and leading a multitude of captives. He saw the shining gates open to receive Him,
and the host of heaven with songs of triumph welcoming their Commander. And it was there revealed to him that he himself would be
one who should attend the Saviour, and open to Him the everlasting
gates. As he looked upon the scene, his countenance shone with a
holy radiance. How small appeared the trials and sacrifces of his
life when compared with those of the Son of God! how light in
contrast with the “far more exceeding and eternal weight of glory”!
2 Corinthians 4:17. He rejoiced that he had been permitted, even in
a small measure, to be a partaker in the sufferings of Christ.

မောရှေသည် ယေရှု၏ တပည့်တော်များက ကမ္ဘာလောကသို့ ဧဝံဂေလိတရားကို သယ်ဆောင်သွားကြသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ “ဇာတိ” အရ ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင် ခေါ်ယူထားသော မြင့်မြတ်သော ကံကြမ္မာကို မပြည့်မီခဲ့ဘဲ၊ သူတို့၏ မယုံကြည်မှုကြောင့် လောက၏ အလင်းဖြစ်မလာနိုင်ခဲ့သော်လည်း—ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍ ရွေးကောက်ခံလူမျိုးအဖြစ် ကောင်းချီးများကို လက်လွတ်ခဲ့ရသော်လည်း—ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံ၏ အမျိုးအနွယ်ကို စွန့်ပယ်တော်မမူကြောင်း သူမြင်ခဲ့ရသည်။ ဣသရေလလူမျိုးတို့မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင် ပြုလုပ်ရန် ကြံစည်ထားသော ဘုန်းကြီးသော ရည်ရွယ်ချက်များသည် ပြည့်စုံလာမည် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်အားဖြင့် ယုံကြည်ခြင်း၏ သားသမီးများ ဖြစ်လာသူတိုင်းကို အာဗြဟံ၏ အမျိုးအနွယ်အဖြစ် ရေတွက်ခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပဋိညာဉ်တော်၏ ကတိတော်များကို အမွေခံရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အာဗြဟံကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်နှင့် သားတော်၏ ဧဝံဂေလိတရားကို စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် ကမ္ဘာလောကသို့ ကြေညာရန် ခေါ်ယူခြင်း ခံရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ မောရှေသည် ယေရှု၏ တပည့်တော်များမှတစ်ဆင့် “မှောင်မိုက်ထဲတွင် ထိုင်နေသောသူများ” ထံသို့ ဧဝံဂေလိတရားအလင်း ထွန်းလင်းသွားသည်ကို လည်းကောင်း (မဿဲ ၄:၁၆)၊ တစ်ပါးအမျိုးသား ပြည်နယ်များမှ ထောင်ပေါင်းများစွာသော သူတို့သည် ထိုအလင်းဆီသို့ စုရုံးလာကြသည်ကို လည်းကောင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုသို့ မြင်တွေ့ရသောအခါ ဣသရေလတို့၏ တိုးပွားခြင်းနှင့် ကြီးပွားခြင်းအတွက် သူသည် ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။

Moses beheld the disciples of Jesus as they went forth to carry
His gospel to the world. He saw that though the people of Israel
“according to the flesh” had failed of the high destiny to which God
had called them, in their unbelief had failed to become the light
of the world, though they had despised God’s mercy and forfeited
their blessings as His chosen people—yet God had not cast off the
seed of Abraham; the glorious purposes which He had undertaken
to accomplish through Israel were to be fulflled. All who through
Christ should become the children of faith were to be counted as
Abraham’s seed; they were inheritors of the covenant promises; like
Abraham, they were called to guard and to make known to the world
the law of God and the gospel of His Son. Moses saw the light of
the gospel shining out through the disciples of Jesus to them “which
sat in darkness” (Matthew 4:16), and thousands from the lands of
the Gentiles flocking to the brightness of its rising. And beholding,
he rejoiced in the increase and prosperity of Israel.

ယခုတွင် အခြားမြင်ကွင်းတစ်ခုသည် သူ၏ရှေ့၌ ဖြတ်သန်းသွားပြန်သည်။ ယုဒလူမျိုးတို့သည် ခမည်းတော်၏ ပညတ်တော်ကို ရိုသေသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်ရန် စာတန်က မည်သို့ လမ်းပြခဲ့သည်ကို သူ့အား ပြသခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ခရစ်ယာန်လောကသည်လည်း ခရစ်တော်ကို လက်ခံသည်ဟု ဝန်ခံကြသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ငြင်းပယ်နေကြသည့် အလားတူ လှည့်ဖြားမှုအောက်တွင် ရှိနေသည်ကို သူမြင်ရပြန်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူကြီးများထံမှ “သူ့ကို ဖယ်ရှားပစ်လော့!” “သူ့ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်သတ်လော့၊ ရိုက်သတ်လော့!” ဟူသော ရူးသွပ်သော အော်ဟိတ်သံများကို သူကြားခဲ့ရပြီး၊ ယခုအခါတွင် ခရစ်ယာန် ဆရာများဟု ဆိုကြသူများထံမှ “ပညတ်တော်ကို ဖယ်ရှားပစ်လော့!” ဟူသော အော်ဟိတ်သံကို သူကြားရပြန်သည်။ ဥပုသ်နေ့ကို နင်းခြေထားကြပြီး၊ ၎င်း၏နေရာတွင် အတုအယောင် စနစ်တစ်ခုကို တည်ထောင်ထားသည်ကို သူမြင်ရသည်။ မောရှေသည် တစ်ဖန် အံ့အားသင့်ခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်သွားပြန်သည်။ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်သူများအနေဖြင့် ကိုယ်တော်တိုင် သန့်ရှင်းသော တောင်ပေါ်တွင် မိန့်ကြားခဲ့သော ပညတ်တော်ကို မည်သို့ ငြင်းပယ်နိုင်ကြသနည်း။ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သော မည်သူမဆို ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးရှိ ကိုယ်တော့် အစိုးရ၏ အခြေခံဖြစ်သော ပညတ်တော်ကို မည်သို့ ဘေးဖယ်ထားနိုင်ကြသနည်း။ သစ္စာရှိသော သူအနည်းငယ်က ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ရိုသေချီးမြှောက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်ကို မောရှေသည် ဝမ်းမြောက်စွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်ကို စောင့်ရှောက်သူများကို ဖျက်ဆီးရန် မြေကြီးတန်ခိုးရှင်တို့၏ နောက်ဆုံး မဟာတိုက်ပွဲကို သူမျှော်ကြည့်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် မြေကြီးသားတို့၏ ဒုစရိုက်အတွက် အပြစ်ပေးရန် ထတော်မူမည့်အချိန်နှင့်၊ ကိုယ်တော်၏ နာမတော်ကို ကြောက်ရွံ့သောသူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ အမျက်တော်ထွက်ရာနေ့တွင် ဖုံးအုပ်ဝှက်ထားခြင်း ခံရမည့်အချိန်ကို သူမျှော်ကြည့်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ သန့်ရှင်းသော နေရာမှ အသံလွှင့်တော်မူ၍ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တုန်လှုပ်သောအခါ၊ ပညတ်တော်ကို စောင့်ရှောက်သောသူတို့နှင့် ဖွဲ့တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ငြိမ်သက်ခြင်း ပဋိညာဉ်ကို သူကြားခဲ့ရသည်။ ခရစ်တော်သည် ဘုန်းအသရေဖြင့် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်း၊ သေလွန်သော ဖြောင့်မတ်သူများ မသေနိုင်သော အသက်ဖြင့် ထမြောက်ခြင်းနှင့်၊ အသက်ရှင်နေသော သန့်ရှင်းသူများ သေခြင်းကိုမမြင်ဘဲ ရုပ်ပြောင်းလဲခြင်း ခံရကာ၊ ဝမ်းမြောက်ဖွယ် သီချင်းများကို သီဆိုလျက် ဘုရားသခင်၏ မြို့တော်သို့ အတူတကွ တက်လှမ်းသွားကြသည်ကို သူမြင်ခဲ့ရသည်။

And now another scene passed before him. He had been shown
the work of Satan in leading the Jews to reject Christ, while they
432 Patriarchs and Prophets
[477] professed to honor His Father’s law. He now saw the Christian world
under a similar deception in professing to accept Christ while they
rejected God’s law. He had heard from the priests and elders the
frenzied cry, “Away with Him!” “Crucify Him, crucify Him!” and
now he heard from professedly Christian teachers the cry, “Away
with the law!” He saw the Sabbath trodden under foot, and a spurious
institution established in its place. Again Moses was flled with
astonishment and horror. How could those who believed in Christ
reject the law spoken by His own voice upon the sacred mount? How
could any that feared God set aside the law which is the foundation
of His government in heaven and earth? With joy Moses saw the law
of God still honored and exalted by a faithful few. He saw the last
great struggle of earthly powers to destroy those who keep God’s
law. He looked forward to the time when God shall arise to punish
the inhabitants of the earth for their iniquity, and those who have
feared His name shall be covered and hid in the day of His anger. He
heard God’s covenant of peace with those who have kept His law, as
He utters His voice from His holy habitation and the heavens and
the earth do shake. He saw the second coming of Christ in glory, the
righteous dead raised to immortal life, and the living saints translated
without seeing death, and together ascending with songs of gladness
to the City of God.

နောက်ထပ် မြင်ကွင်းတစ်ခုသည် သူ၏ အမြင်အာရုံတွင် ပွင့်လာပြန်သည်—ကျိန်ခြင်းအမင်္ဂလာမှ လွတ်မြောက်သွားသော ကမ္ဘာမြေဖြစ်ရာ၊ ခုနက မြင်ခဲ့ရသော သာယာလှပသည့် ကတိတော်ထားရာပြည်ထက်ပင် ပို၍လှပနေပါသည်။ ထိုနေရာတွင် အပြစ်မရှိ၊ သေခြင်းလည်း မဝင်နိုင်ပါ။ ထိုနေရာသည် ကယ်တင်ခြင်းခံရသော လူမျိုးတို့၏ ထာဝရအိမ်ဂေဟာ ဖြစ်သည်။ မောရှေသည် ဖော်ပြ၍မရသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေသည်—၎င်းသည် သူ၏ အတောက်ပဆုံးသော မျှော်လင့်ချက်များ စိတ်ကူးခဲ့ဖူးသည်ထက် ပို၍ ဘုန်းကြီးသော လွတ်မြောက်ခြင်း၏ ပြည့်စုံမှု ဖြစ်ပေသည်။ မြေကြီးပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာခြင်းများ ထာဝရ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ၊ ဘုရားသခင်၏ ဣသရေလတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမွန်သောပြည်သို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

Still another scene opens to his view—the earth freed from the
curse, lovelier than the fair Land of Promise so lately spread out
before him. There is no sin, and death cannot enter. There the nations
of the saved fnd their eternal home. With joy unutterable Moses
looks upon the scene—the fulfllment of a more glorious deliverance
than his brightest hopes have ever pictured. Their earthly wanderings
forever past, the Israel of God have at last entered the goodly land.

ထိုဗျာဒိတ်မြင်ကွင်းသည် တစ်ဖန် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်စိသည် အဝေးတွင် ဖြန့်ကျက်လျက်ရှိသော ခါနန်ပြည်ကိုသာ ကြည့်ရှုနေတော့သည်။ ထို့နောက် မောရှေသည် မောပန်းနေသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးကဲ့သို့ အနားယူရန် လဲလျောင်းလိုက်လေသည်။ “ထိုသို့ ထာဝရဘရား၏ ကျွန်မောရှေသည် ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်အတိုင်း၊ မောဘပြည်တွင် သေလေ၏။ ဗက်ပေဂုရမြို့ရှေ့၊ မောဘပြည် ချိုင့်တစ်ခုတွင် သူ့ကို သင်္ဂြိုဟ်တော်မူ၏။ သို့သော် သူ၏ ဂူသင်္ချိုင်းရှိရာကို ယနေ့တိုင်အောင် အဘယ်သူမျှ မသိ။” မောရှေ ရှိနေစဉ်အခါက သူ၏ တိုက်တွန်းချက်များကို နားမထောင်လိုခဲ့ကြသူ အများအပြားသည်၊ သူ၏ အလောင်းကို သင်္ဂြိုဟ်သည့်နေရာကို သိခဲ့ကြပါက သူ၏ ရုပ်အလောင်းပေါ်တွင် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှု ပြုမိမည့် အန္တရာယ်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် ၎င်းကို လူတို့မသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်များသည် ကိုယ်တော်၏ သစ္စာရှိသော အမှုထမ်း၏ ရုပ်အလောင်းကို သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့ကြပြီး ထိုတိတ်ဆိတ်သော ဂူသင်္ချိုင်းကို စောင့်ကြပ်နေခဲ့ကြသည်။

Again the vision faded, and his eyes rested upon the land of
Canaan as it spread out in the distance. Then, like a tired warrior,
he lay down to rest. “So Moses the servant of the Lord died there in
the land of Moab, according to the word of the Lord. And He buried
him in a valley in the land of Moab, over against Beth-peor: but
no man knoweth of his sepulcher.” Many who had been unwilling
to heed the counsels of Moses while he was with them would have
[478] been in danger of committing idolatry over his dead body had they
known the place of his burial. For this reason it was concealed from
Death of Moses 433
men. But angels of God buried the body of His faithful servant and
watched over the lonely grave.

“ဣသရေလအမျိုးတွင် မောရှေနှင့်တူသော ပရောဖက်နောက်ထပ် မပေါ်သေး။ မောရှေသည် ထာဝရဘုရားနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် သိကျွမ်းရသောသူဖြစ်၏။ ထာဝရဘုရားသည် သူ့ကို စေလွှတ်၍ ပြုစေတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာနှင့် အံ့ဖွယ်သောအမှု အလုံးစုံတို့၌လည်းကောင်း၊ ... ဣသရေလအမျိုးသား အပေါင်းတို့ ရှေ့တွင် မောရှေပြခဲ့သော ခွန်အားကြီးသောလက်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်သော အမှုအလုံးစုံတို့၌လည်းကောင်း မောရှေနှင့်တူသောသူ မရှိ။”

“There arose not a prophet since in Israel like unto Moses, whom
Jehovah knew face to face, in all the signs and the wonders which
Jehovah sent him to do ... and in all that mighty hand, and in all the
great terror which Moses showed in the sight of all Israel.”

ကာဒေရှအရပ်ရှိ ကျောက်ဆောင်မှ ရေထုတ်ပေးရာတွင် ဘုရားသခင်အား ဘုန်းအသရေမပေးခဲ့မိသော ထိုအပြစ်တစ်ခုသာ မောရှေ၏ ဘဝတွင် မရှိခဲ့လျှင်၊ သူသည် ကတိတော်ထားရာပြည်သို့ ဝင်ရောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သေခြင်းကို မမြင်ဘဲ ကောင်းကင်သို့ ချီဆောင်ခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် သင်္ချိုင်းဂူထဲတွင် ကြာရှည်စွာ ရှိမနေခဲ့ပါ။ ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် မောရှေကို သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့သော ကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ၊ အိပ်ပျော်နေသော ထိုသန့်ရှင်းသူကို ခေါ်ထုတ်ရန် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ စာတန်သည် မောရှေကို ဘုရားသခင်အား ပြစ်မှားစေရန် အောင်မြင်စွာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ သေခြင်း၏ အုပ်စိုးမှုအောက်သို့ ရောက်စေခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်နေခဲ့သည်။ “သင်သည် မြေမှုန့်ဖြစ်၍ မြေမှုန့်သို့ ပြန်ရမည်” (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၃:၁၉) ဟူသော ဘုရားသခင်၏ စီရင်ချက်သည် သေလွန်သူများကို မိမိပိုင်ဆိုင်ခွင့် ပေးသည်ဟု ထိုရန်သူကြီးက ကြေညာခဲ့သည်။ သင်္ချိုင်း၏ တန်ခိုးသည် တစ်ခါမျှ မပျက်စီးခဲ့ဖူးသေးသဖြင့်၊ သင်္ချိုင်းဂူထဲတွင် ရှိနေသူအားလုံးကို မိမိ၏ မှောင်မိုက်သော အကျဉ်းထောင်ထဲမှ မည်သည့်အခါမျှ လွတ်မြောက်ခွင့်မရှိသည့် မိမိ၏ သုံ့ပန်းများအဖြစ် သူက အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့လေသည်။

Had not the life of Moses been marred with that one sin, in failing
to give God the glory of bringing water from the rock at Kadesh,
he would have entered the Promised Land, and would have been
translated to heaven without seeing death. But he was not long to
remain in the tomb. Christ Himself, with the angels who had buried
Moses, came down from heaven to call forth the sleeping saint.
Satan had exulted at his success in causing Moses to sin against God,
and thus come under the dominion of death. The great adversary
declared that the divine sentence—“Dust thou art, and unto dust
shalt thou return” (Genesis 3:19)—gave him possession of the dead.
The power of the grave had never been broken, and all who were in
the tomb he claimed as his captives, never to be released from his
dark prison house.

ခရစ်တော်သည် ပထမဆုံး သေလွန်သူများကို အသက်ပေးရန် ပြင်ဆင်နေပါပြီ။ အသက်မင်းသားနှင့် တောက်ပသောသူများသည် သင်္ချိုင်းတွင်းသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ စာတန်သည် သူ၏ အချုပ်အခြာ အာဏာအတွက် အံ့အားသင့်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဆိုးရွားသော ကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ သူ ရပ်တည်ခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဟု ဆိုခဲ့သော နယ်မြေ ကျူးကျော်မှုကို ငြင်းခုံခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကျွန်သည် သူ၏ အကျဉ်းသားဖြစ်လာခဲ့သည်ဟု ကြွားဝါခဲ့သည်။ မောရှေပင် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို မစောင့်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ သူ ယေဟောဝါထံ ချီးမွမ်းမှုကို ကိုယ်တိုင်ယူခဲ့သည်—စာတန်ကို ကောင်းကင်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့သော အပြစ်ပင်ဖြစ်သည်—နှင့် ဖောက်ဖျက်မှုဖြင့် စာတန်၏ အုပ်စိုးမှုအောက်သို့ ရောက်ခဲ့သည်။ ပုန်ကန်သူ ခေါင်းဆောင်သည် ဘုရားသခင်၏ အစိုးရအပေါ် မူလ စွပ်စွဲချက်များကို ထပ်မံကြေညာခဲ့ပြီး သူ့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ မတရားမှုများကို ထပ်မံ တိုင်ကြားခဲ့သည်။

For the frst time Christ was about to give life to the dead. As
the Prince of life and the shining ones approached the grave, Satan
was alarmed for his supremacy. With his evil angels he stood to
dispute an invasion of the territory that he claimed as his own. He
boasted that the servant of God had become his prisoner. He declared
that even Moses was not able to keep the law of God; that he had
taken to himself the glory due to Jehovah—the very sin which had
caused Satan’s banishment from heaven—and by transgression had
come under the dominion of Satan. The archtraitor reiterated the
original charges that he had made against the divine government,
and repeated his complaints of God’s injustice toward him.

ခရစ်တော်သည် စာတန်နှင့် ငြင်းခုံရန် မလိုက်ခဲ့။ သူ ကောင်းကင်တွင် သူ၏ လှည့်ကွက်များကြောင့် နေထိုင်သူများစွာ ပျက်စီးခဲ့သော ရက်စက်သော လုပ်ရပ်ကို စွပ်စွဲနိုင်ခဲ့သည်။ အာဒံ၏ အပြစ်ကို ဖြစ်စေခဲ့သော ဧဒင်တွင် လိမ်ညာခဲ့သော လုပ်ရပ်များကို ညွှန်ပြနိုင်ခဲ့သည်၊ လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် သေခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းခဲ့သည်။ အစ္စရေး ပွတ်ဆွဲခြင်းနှင့် ပုန်ကန်ခြင်းကို သွေးဆောင်ခဲ့သော သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း စာတန်ကို သတိပေးနိုင်ခဲ့သည်၊ ခေါင်းဆောင်၏ ခံနိုင်ရည်ရှိသော စိတ်ရှည်မှုကို ပင်ပန်းစေခဲ့သည်၊ နှင့် မကာကွယ်နိုင်သော အချိန်တွင် သူ၏ အပြစ်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်၊ သူ သေမင်း၏ အာဏာအောက်သို့ ကျဆုံးခဲ့သည်။ သို့သော် ခရစ်တော်သည် ခမည်းတော်ထံ အားလုံးကို ရည်ညွှန်းခဲ့သည်၊ “ထာ ဝ ရ ဘု ရား က သင် ကို ဆုံး မ ပါ စေ” ဟု ဆို သည်။ ယုဒ ၉။ ကယ်တင်ရှင်သည် သူ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်နှင့် မည်သည့် ငြင်းခုံမှုမျှ မလုပ်ခဲ့၊ သို့သော် ထိုအချိန်နှင့် ထိုနေရာ၌ ကျဆုံးသော ရန်သူ၏ အာဏာကို ချိုးဖျက်ရန် သူ၏ အလုပ်ကို စတင်ခဲ့သည်၊ သေလွန်သူများကို အသက်ပြန်ပေးခဲ့သည်။ ဤနေရာ၌ ဘုရားသခင်၏ သားတော်၏ အချုပ်အခြာ အာဏာ၏ သက်သေဖြစ်သည်၊ စာတန် မငြင်းနိုင်သော သက်သေ ဖြစ်သည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ထာဝရ သေချာစေခဲ့သည်။ စာတန်သည် သူ၏ အသားကို လုယက်ခဲ့သည်။ ဖြောင့်မတ်သော သေလွန်သူများသည် ထပ်မံ အသက်ရှင်မည်။

Christ did not stoop to enter into controversy with Satan. He
might have brought against him the cruel work which his deceptions
had wrought in heaven, causing the ruin of a vast number of its
inhabitants. He might have pointed to the falsehoods told in Eden, [479]
that had led to Adam’s sin and brought death upon the human race.
He might have reminded Satan that it was his own work in tempting
Israel to murmuring and rebellion, which had wearied the longsuffering patience of their leader, and in an unguarded moment had
434 Patriarchs and Prophets
surprised him into the sin for which he had fallen under the power
of death. But Christ referred all to His Father, saying, “The Lord
rebuke thee.” Jude 9. The Saviour entered into no dispute with His
adversary, but He then and there began His work of breaking the
power of the fallen foe, and bringing the dead to life. Here was an
evidence that Satan could not controvert, of the supremacy of the
Son of God. The resurrection was forever made certain. Satan was
despoiled of his prey; the righteous dead would live again.

အပြစ်ကြောင့် မောရှေ စာတန်၏ အာဏာအောက်သို့ ရောက်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကုသိုလ်တွင် သူ သေမင်း၏ တရားဝင် အကျဉ်းသားဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကယ်တင်ရှင်၏ နာမတွင် သူ၏ ဘွဲ့ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း မသေနိုင်သော အသက်သို့ တက်ခဲ့သည်။ မောရှေသည် ချီးမွမ်းခံရသော သင်္ချိုင်းမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ကယ်တင်ရှင်နှင့်အတူ ဘုရားသခင်၏ မြို့တော်သို့ တက်ခဲ့သည်။

In consequence of sin Moses had come under the power of Satan.
In his own merits he was death’s lawful captive; but he was raised to
immortal life, holding his title in the name of the Redeemer. Moses
came forth from the tomb glorifed, and ascended with his Deliverer
to the City of God.

ခရစ်တော်၏ ပူဇော်သက္ကာ၌ ပုံစံမချမချင်း ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မောရှေနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ပိုမို ထင်ရှားစွာ မပြခဲ့။ ဘုရားသခင်သည် မောရှေကို ခါနန်မှ ဖယ်ထုတ်ခဲ့သည်၊ မေ့မရသော သင်ခန်းစာကို သင်ကြားရန်— သူ တိကျသော နာခံမှုကို လိုအပ်သည်၊ လူများသည် သူတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်ထံ ချီးမွမ်းမှုကို ကိုယ်တိုင်ယူရန် သတိထားရမည်။ သူ မောရှေ၏ ဆုတောင်းချက်ကို ခွင့်မပြုနိုင်ခဲ့၊ အစ္စရေး၏ အမွေအနှစ်ကို မျှဝေရန်၊ သို့သော် သူ၏ ကျွန်ကို မမေ့ခဲ့၊ မစွန့်ပစ်ခဲ့။ ကောင်းကင်ဘုရားသခင်သည် မောရှေ ခံစားခဲ့သော ဆင်းရဲဒုက္ခကို နားလည်ခဲ့သည်။ ပဋိပက္ခများနှင့် စမ်းသပ်မှုများ၏ နှစ်ရှည်လများတစ်လျှောက် သစ္စာရှိသော ဝန်ဆောင်မှုတိုင်းကို မှတ်သားခဲ့သည်။ ပစ္စဂါ တောင်ထိပ်တွင် ဘုရားသခင်သည် မောရှေကို ကမ္ဘာမြေ ခါနန်ထက် အဆုံးမဲ့ ချီးမွမ်းဖွယ်ရာ အမွေအနှစ်သို့ ခေါ်ခဲ့သည်။

Never, till exemplifed in the sacrifce of Christ, were the justice
and the love of God more strikingly displayed than in His dealings
with Moses. God shut Moses out of Canaan, to teach a lesson which
should never be forgotten—that He requires exact obedience, and
that men are to beware of taking to themselves the glory which is
due to their Maker. He could not grant the prayer of Moses that
he might share the inheritance of Israel, but He did not forget or
forsake His servant. The God of heaven understood the suffering
that Moses had endured; He had noted every act of faithful service
through those long years of conflict and trial. On the top of Pisgah,
God called Moses to an inheritance infnitely more glorious than the
earthly Canaan.

ပြောင်းလဲရာ တောင်ပေါ်တွင် မောရှေသည် ဘာသာပြန်ခံရသော ဧလိယနှင့် ရှိနေခဲ့သည်။ ခမည်းတော်ထံမှ သူ၏ သားတော်ထံ အလင်းရောင်နှင့် ချီးမွမ်းမှု သယ်ဆောင်သူများအဖြစ် စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။ နှင့် ထို့ကြောင့် မောရှေ၏ ဆုတောင်းချက်၊ ရာစုနှစ်များစွာ ရှေ့တွင် ဖော်ပြခဲ့သည်၊ နောက်ဆုံး ပြည့်စုံခဲ့သည်။ သူ ကောင်းသော တောင်ပေါ်တွင် ရပ်ခဲ့သည်၊ သူ၏ လူမျိုး၏ အမွေအနှစ်အတွင်း၊ အစ္စရေး၏ ကတိများအားလုံး ဗဟိုချက်ရှိသော သူ၏ သက်သေ ခံခဲ့သည်။ ကောင်းကင်မှ ချီးမွမ်းခံရသော လူ၏ သမိုင်း၌ လူသားမျက်မှောက်တွင် ထုတ်ဖော်ခဲ့သော နောက်ဆုံး မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။

Upon the mount of transfguration Moses was present with Elijah,
who had been translated. They were sent as bearers of light and
glory from the Father to His Son. And thus the prayer of Moses,
uttered so many centuries before, was at last fulflled. He stood upon
the “goodly mountain,” within the heritage of his people, bearing
witness to Him in whom all the promises to Israel centered. Such is
the last scene revealed to mortal vision in the history of that man so
highly honored of Heaven.

[၄၈၀] မောရှေသည် ခရစ်တော်၏ ပုံစံ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင် အစ္စရေးကို ကြေညာခဲ့သည်၊ “ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့၏ ညီအစ်ကိုများအလယ်မှ ပရောဖက်တစ်ပါးကို မွေးမြူမည်၊ ငါနှင့်တူ၏။ သူ့ကို နားထောင်ရမည်။” တရားဟောရာ ၁၈:၁၅။ ဘုရားသခင်သည် အစ္စရေး၏ စစ်တပ်များကို ကမ္ဘာမြေ ခါနန်သို့ ဦးဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နိုင်မီ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှု ကျောင်းတွင် မောရှေကို ဆုံးမရန် သင့်တော်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင် ခါနန်သို့ ခရီးထွက်နေသော ဘုရားသခင်၏ အစ္စရေးသည် ဘုရားသခင်၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သူ၏ မစ်ရှင်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် လူသားဆရာ မလိုအပ်သော ကပ္ပတိန်တစ်ဦး ရှိသည်။ သို့သော် သူ ဆင်းရဲခံခဲ့ရ၍ ပြီးပြည့်စုံခဲ့သည်။ နှင့် “သူကိုယ်တိုင် သွေးဆောင်ခံရခြင်း ခံခဲ့ရ၍ သွေးဆောင်ခံရသူများကို ကယ်နုတ်နိုင်သည်။” ဟေဗြဲ ၂:၁၀, ၁၈။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်သည် လူသားအားနည်းချက် သို့မဟုတ် မပြည့်စုံမှုကို မပြခဲ့။ သို့သော် ကတိပြုထားသော မြေသို့ ဝင်ရန် အတွက် သေခဲ့သည်။

[480] Moses was a type of Christ. He himself had declared to Israel,
“The Lord thy God will raise up unto thee a Prophet from the midst
of thee, of thy brethren, like unto me; unto Him ye shall hearken.”
Deuteronomy 18:15. God saw ft to discipline Moses in the school
of affliction and poverty before he could be prepared to lead the
Death of Moses 435
hosts of Israel to the earthly Canaan. The Israel of God, journeying
to the heavenly Canaan, have a Captain who needed no human
teaching to prepare Him for His mission as a divine leader; yet He
was made perfect through sufferings; and “in that He Himself hath
suffered being tempted, He is able to succor them that are tempted.”
Hebrews 2:10, 18. Our Redeemer manifested no human weakness
or imperfection; yet He died to obtain for us an entrance into the
Promised Land.

“မောရှေသည် နောက်ပိုင်းတွင် ပြောဆိုရမည့် အရာများကို သက်သေခံရန် သူ၏ အိမ်တွင် ကျွန်အဖြစ် သစ္စာရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ခရစ်တော်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အိမ်ပေါ်တွင် သားတော်အဖြစ်။ ကျွန်ုပ်တို့ မျှော်လင့်ချက်ကို အဆုံးတိုင် ခိုင်ခံ့စွာ ကိုင်ဆောင်ထားလျှင် ကျွန်ုပ်တို့ သည် အိမ်ဖြစ်သည်။” ဟေဗြဲ ၃:၅, ၆။

“And Moses verily was faithful in all his house as a servant, for a
testimony of those things which were to be spoken after; but Christ
as a son over His own house; whose house are we, if we hold fast the
confdence and the rejoicing of the hope frm unto the end.” Hebrews
3:5, 6.