အခန်း ၇ — ယေရောဗောင်မင်းကြီးဣသရေလတို့အား လမ်းမှားသို့ပို့ခြင်း

 

အခန်း (၇) — ယေရောဗောင်မင်းကြီးဣသရေလတို့အား လမ်းမှားသို့ပို့ခြင်း

Chapter 7—Jeroboam 

ဒါဝိဒ်၏အိမ်တော်ကို ပုန်ကန်ခဲ့ကြသော ဣသရေလ ဆယ်နွယ်တို့၏ နန်းတင်ခြင်းကို ခံရသော ရှောလမုန်၏ ကျွန်ဟောင်း ယေရောဗောင်သည်၊ နိုင်ငံရေးနှင့် ဘာသာရေး နှစ်ရပ်လုံးတွင် ပညာရှိစွာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ ပြုလုပ်နိုင်သည့် အခြေအနေတွင် ရှိခဲ့ပါသည်။ ရှောလမုန်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် သူသည် စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြသခဲ့ပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ သစ္စာရှိစွာ အမှုထမ်းခဲ့ခြင်းကြောင့် ရရှိခဲ့သော အသိပညာများသည် သူ့ကို ပညာရှိစွာ အုပ်ချုပ်နိုင်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်ဝစေခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ယေရောဗောင်သည် ဘုရားသခင်ကို ကိုးစားရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ပါသည်။

Placed on the throne by the ten tribes of Israel who had rebelled against the house of David, Jeroboam, the former servant of
Solomon, was in a position to bring about wise reforms in both civil
and religious affairs. Under the rulership of Solomon he had shown
aptitude and sound judgment; and the knowledge he had gained
during years of faithful service ftted him to rule with discretion. But
Jeroboam failed to make God his trust.

ယေရောဗောင်၏ အကြီးမားဆုံးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏ လက်အောက်ခံများ၏ စိတ်နှလုံးသည် ဒါဝိဒ်၏ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် စိုးစံနေသော မင်းကြီးဘက်သို့ ပါသွားမည်ကို ဖြစ်ပါသည်။ အကယ်၍ ဆယ်နွယ်သော သူတို့သည် ရှောလမုန်မင်း နန်းစံစဉ်ကာလများကဲ့သို့ ဗိမာန်တော် ဝတ်ပြုခြင်းများ ဆောင်ရွက်နေဆဲဖြစ်သော ယုဒနိုင်ငံ၏ ရှေးဟောင်းမြို့တော်သို့ ခဏခဏ သွားရောက်ခွင့်ရပါက၊ များစွာသော သူတို့သည် ယေရုရှလင်မြို့ ဗဟိုပြုသော အစိုးရထံသို့ သစ္စာပြန်ဝင်လိုသော စိတ်ရှိလာနိုင်သည်ဟု သူ ဆင်ခြင်မိပါသည်။ ယေရောဗောင်သည် သူ၏ အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် တိုင်ပင်ပြီးနောက်၊ သူ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှ ပုန်ကန်ထွက်ခွာနိုင်ခြေကို တတ်နိုင်သမျှ လျော့နည်းသွားစေရန် ပြတ်သားသော အစီအစဉ်တစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ [၁၀၀] သူသည် အသစ်ဖွဲ့စည်းထားသော သူ၏ နိုင်ငံတော် နယ်နိမိတ်အတွင်း၌ ဝတ်ပြုရေးဗဟိုဌာန နှစ်ခုကို ဗေသလမြို့တွင် တစ်ခုနှင့် ဒန်မြို့တွင် တစ်ခု ဖန်တီးခဲ့ပါသည်။ ဣသရေလ ဆယ်နွယ်တို့အား ယေရုရှလင်မြို့သို့ သွားမည့်အစား၊ ထိုနေရာများတွင် စုဝေး၍ ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပါသည်။

Jeroboam’s greatest fear was that at some future time the hearts
of his subjects might be won over by the ruler occupying the throne
of David. He reasoned that if the ten tribes should be permitted to
visit often the ancient seat of the Jewish monarchy, where the services of the temple were still conducted as in the years of Solomon’s
reign, many might feel inclined to renew their allegiance to the government centering at Jerusalem. Taking counsel with his advisers,
Jeroboam determined by one bold stroke to lessen, so far as possible, [100]
the probability of a revolt from his rule. He would bring this about
by creating within the borders of his newly formed kingdom two
centers of worship, one at Bethel and the other at Dan. In these
places the ten tribes should be invited to assemble, instead of at
Jerusalem, to worship God.

ဤပြောင်းလဲမှုကို စီစဉ်ရာတွင်၊ ယေရောဗောင်သည် မျက်မြင်မရသော ဘုရားသခင် ရှိတော်မူခြင်းကို အထိမ်းအမှတ်ပြုရန်အတွက် မျက်မြင်ရသော ကိုယ်စားပြုအရာတစ်ခုကို ဣသရေလလူတို့ရှေ့တွင် ထားရှိခြင်းဖြင့် သူတို့၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းကို ဆွဲဆောင်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရွှေနွားလားရုပ် နှစ်ခုကို ပြုလုပ်စေပြီး ခန့်အပ်ထားသော ဝတ်ပြုရာ ဗဟိုဌာနများရှိ နတ်ကွန်းများတွင် ထားရှိခဲ့ပါသည်။ ထိုသို့ ဘုရားသခင်ကို ပုံဖော်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းဖြင့် ယေရောဗောင်သည် ယေဟောဝါဘုရား၏ ရှင်းလင်းသော ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်ခဲ့သည်မှာ- “ထုလုပ်သော ရုပ်တုကို ကိုယ်အဖို့ မလုပ်ရ... ထိုရုပ်တုတို့အား ဦးမချရ၊ ဝတ်မပြုရ” (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၂၀:၄၊ ၅) ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။

In arranging this transfer, Jeroboam thought to appeal to the
imagination of the Israelites by setting before them some visible
representation to symbolize the presence of the invisible God. Accordingly he caused to be made two calves of gold, and these were
placed within shrines at the appointed centers of worship. In this
effort to represent the Deity, Jeroboam violated the plain command
of Jehovah: “Thou shalt not make unto thee any graven image....
Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them.” Exodus
20:4, 5.

ယေရောဗောင်သည် ဆယ်နွယ်သော သူတို့အား ယေရုရှလင်မြို့နှင့် ဝေးဝေးတွင် ထားလိုသော ဆန္ဒ အလွန်ပြင်းပြသဖြင့်၊ သူ၏ အစီအစဉ်တွင် ရှိနေသော အခြေခံကျသည့် အားနည်းချက်ကို မမြင်ဘဲ နေခဲ့ပါသည်။ အီဂျစ်ပြည်တွင် ကျွန်ခံခဲ့ရသည့် ရာစုနှစ်များစွာအတွင်း သူတို့၏ ဘိုးဘေးများ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့သော ရုပ်တုကိုးကွယ်သည့် အထိမ်းအမှတ်ပုံရိပ်ကို သူတို့ရှေ့တွင် ထားရှိခြင်းဖြင့် ဣသရေလလူတို့အား သူသည် မည်မျှကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ထဲသို့ တွန်းပို့နေသည်ကို သူ ထည့်သွင်းမစဉ်းစားခဲ့ပါ။ ယေရောဗောင်သည် မကြာသေးမီက အီဂျစ်ပြည်တွင် နေထိုင်ခဲ့ခြင်းကပင် ထိုကဲ့သို့သော သာသနာပပုံရိပ်များကို လူတို့ရှေ့တွင် ထားရှိခြင်း၏ မိုက်မဲမှုကို သူ့အား သင်ခန်းစာ ပေးသင့်ပါသည်။ သို့သော် မြောက်ပိုင်း ဆယ်နွယ်တို့ကို သန့်ရှင်းသော မြို့တော်သို့ နှစ်စဉ်သွားရောက်ခြင်းကို ရပ်တန့်စေရန် သူ၏ ခိုင်မာသော ရည်ရွယ်ချက်က သူ့အား အဆင်အခြင်မဲ့ဆုံးသော နည်းလမ်းကို လက်ခံကျင့်သုံးစေခဲ့သည်။ “ယေရုရှလင်မြို့သို့ သွားခြင်းသည် သင်တို့အဖို့ ခက်ခဲလှ၏” ဟု သူက တိုက်တွန်းခဲ့ပြီး၊ “အို ဣသရေလအမျိုး၊ အိဂျစ်ပြည်မှ သင်တို့ကို နှုတ်ဆောင်ခဲ့သော သင်တို့၏ ဘုရားများကို ကြည့်ကြလော့” (ဓမ္မရာဇဝင်တတိယစောင် ၁၂:၂၈) ဟု ဆိုခဲ့ပါသည်။ [၁၀၁] ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သည် ရွှေရုပ်တုများရှေ့တွင် ဦးချရန်နှင့် ထူးဆန်းသော ဝတ်ပြုခြင်းပုံစံများကို လက်ခံကျင့်သုံးရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း ခံခဲ့ရပါသည်။

So strong was Jeroboam’s desire to keep the ten tribes away from
Jerusalem that he lost sight of the fundamental weakness of his plan.
He failed to take into consideration the great peril to which he was
65
66 Prophets and Kings
exposing the Israelites by setting before them the idolatrous symbol
of the deity with which their ancestors had been so familiar during
the centuries of Egyptian bondage. Jeroboam’s recent residence in
Egypt should have taught him the folly of placing before the people
such heathen representations. But his set purpose of inducing the
northern tribes to discontinue their annual visits to the Holy City led
him to adopt the most imprudent of measures. “It is too much for
you to go up to Jerusalem,” he urged; “behold thy gods, O Israel,
which brought thee up out of the land of Egypt.” 1 Kings 12:28.
[101] Thus they were invited to bow down before the golden images and
adopt strange forms of worship.

မင်းကြီးသည် သူ၏ နယ်မြေအတွင်း နေထိုင်ကြသော လေဝိသားအချို့အား ဗေသလနှင့် ဒန်မြို့ရှိ အသစ်တည်ထားသော နတ်ကွန်းများတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များအဖြစ် အမှုထမ်းရန် ဖျောင်းဖျခဲ့သော်လည်း ဤကြိုးပမ်းမှုမှာ ကျရှုံးခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် “နိမ့်ကျသော ဆင်းရဲသားတို့” ထဲမှ လူတို့ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်အရာသို့ မြှောက်တင်ရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည် (အခန်းငယ် ၃၁)။ ထိုအခြေအနေကို စိုးရိမ်ကြသဖြင့်၊ များစွာသော သစ္စာရှိသူများနှင့် လေဝိသား အမြောက်အမြားတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပြဋ္ဌာန်းချက်များနှင့်အညီ ဝတ်ပြုနိုင်ရန် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ထွက်ပြေးခဲ့ကြပါသည်။

The king tried to persuade the Levites, some of whom were
living within his realm, to serve as priests in the newly erected
shrines at Bethel and Dan; but in this effort he met with failure.
He was therefore compelled to elevate to the priesthood men from
“the lowest of the people.” Verse 31. Alarmed over the prospect,
many of the faithful, including a great number of the Levites, fled
to Jerusalem, where they might worship in harmony with the divine
requirements.

“ယေရောဗောင်သည် ယုဒပြည်၌ ကျင်းပသော ပွဲကဲ့သို့၊ ရှစ်လပိုင်း တစ်ဆယ့်ငါးရက်နေ့တွင် ပွဲတော်တစ်ခုကို ပြဋ္ဌာန်း၍ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်၌ ပူဇော်လေ၏။ ထိုနည်းတူ ဗေသလမြို့၌ မိမိလုပ်သော နွားလားရုပ်တို့အား ယဇ်ပူဇော်၍၊ မိမိတည်သော မြင့်သောအရပ်ရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့ကို ဗေသလမြို့၌ ထားလေ၏” (အခန်းငယ် ၃၂)။

“Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the ffteenth
day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered
upon the altar. So did he in Bethel, sacrifcing unto the calves that
he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places
which he had made.” Verse 32.

မင်းကြီးသည် ဘုရားသခင် ပြဋ္ဌာန်းထားသော စနစ်များကို ဖယ်ရှားပြီး ဘုရားသခင်ကို ဗြောင်ကျကျ စိန်ခေါ်ခြင်းကို အပြစ်ပေးခြင်းမရှိဘဲ လွှတ်မထားခဲ့ပါ။ သူသည် ဗေသလမြို့တွင် တည်ထားသော ထူးဆန်းသော ယဇ်ပလ္လင်ကို အပ်နှံပွဲပြုလုပ်၍ နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့ပူဇော်နေစဉ်မှာပင်၊ ဝတ်ပြုရေးပုံစံသစ်များကို မဆင်မခြင် စတင်ခြင်းအတွက် သူ့အား ပြစ်တင်ရှုံ့ချရန် ယုဒနိုင်ငံမှ ဘုရားသခင်၏ လူတစ်ယောက်သည် သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာပါသည်။ ထိုပရောဖက်သည် “ယဇ်ပလ္လင်ကို ဆန့်ကျင်၍ ဟစ်ကြော်ကာ... အို ယဇ်ပလ္လင်၊ ယဇ်ပလ္လင်၊ ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ကြည့်ရှုလော့၊ ဒါဝိဒ်အမျိုး၌ ယောရှိအမည်ရှိသော သားတစ်ယောက် ဘွားမြင်လိမ့်မည်။ သူသည် သင်၏အပေါ်မှာ နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့သော မြင့်သောအရပ်ရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့ကို ယဇ်ပူဇော်လိမ့်မည်။ လူအရိုးတို့ကိုလည်း သင်၏အပေါ်မှာ မီးရှို့လိမ့်မည် ဟု ဆိုလေ၏။

The king’s bold defance of God in thus setting aside divinely
appointed institutions was not allowed to pass unrebuked. Even
while he was offciating and burning incense during the dedication
of the strange altar he had set up at Bethel, there appeared before
him a man of God from the kingdom of Judah, sent to denounce
him for presuming to introduce new forms of worship. The prophet
“cried against the altar, ... and said, O altar, altar, thus saith the Lord;
Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by
name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that
burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee.

“ထိုနေ့၌ပင် သူက နိမိတ်လက္ခဏာကို ပြလျက်၊ ဤသည်ကား ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာ ဖြစ်၏။ ကြည့်ရှုလော့၊ ဤယဇ်ပလ္လင်သည် ကွဲအက်၍ ၎င်းအပေါ်မှာရှိသော ပြာများ သွန်လိမ့်မည် ဟု ဆို၏။” ထိုခဏခြင်းတွင်ပင် “ဘုရားသခင်၏ လူသည် ထာဝရဘုရား၏ ဗျာဒိတ်တော်အတိုင်း ပေးခဲ့သော နိမိတ်လက္ခဏာအတိုင်း၊ ယဇ်ပလ္လင်သည် ကွဲအက်၍ ပြာများ သွန်လေ၏” (ဓမ္မရာဇဝင်တတိယစောင် ၁၃:၂၊ ၃၊ ၅)။

“And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which
[102] the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes
that are upon it shall be poured out.” Immediately the altar “was rent,
and the ashes poured out from the altar, according to the sign which
Jeroboam 67
the man of God had given by the word of the Lord.” 1 Kings 13:2, 3,
5.

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ယေရောဗောင်သည် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်သောစိတ်နှင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး သတင်းစကားကို ဟောပြောသူအား ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သူသည် အမျက်ထွက်လျက် “ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှ လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍” “သူ့ကို ဖမ်းကြလော့” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့ပါသည်။ သူ၏ အဆင်အခြင်မဲ့သော လုပ်ရပ်သည် ချက်ချင်းပင် အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရပါသည်။ ယေဟောဝါ၏ တမန်တော်ကို ဆန့်ကျင်၍ ဆန့်ထုတ်သော လက်သည် ချက်ချင်းပင် ခွန်အားကင်းမဲ့ကာ ခြောက်သွေ့သွားသဖြင့် ပြန်၍ မရုပ်သိမ်းနိုင်တော့ပါ။

On seeing this, Jeroboam was flled with a spirit of defance
against God and attempted to restrain the one who had delivered the
message. In wrath “he put forth his hand from the altar” and cried
out, “Lay hold on him.” His impetuous act met with swift rebuke.

The hand outstretched against the messenger of Jehovah suddenly
became powerless and withered, and could not be withdrawn.

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသော မင်းကြီးသည် သူ့အတွက် ဘုရားသခင်ထံတွင် တောင်းပန်ပေးပါရန် ပရောဖက်ကို အသနားခံခဲ့သည်။ “သင်၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား၏ မျက်နှာတော်ကို ယခု တောင်းပန်၍၊ ငါ့လက်သည် ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်ဖြစ်စေခြင်းငှာ ငါ့အဖို့ ဆုတောင်းပေးပါ” ဟု တောင်းပန်လေ၏။ “ဘုရားသခင်၏ လူသည်လည်း ထာဝရဘုရားကို တောင်းပန်သဖြင့်၊ မင်းကြီး၏ လက်သည် ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်ဖြစ်၍ ပကတိအတိုင်း ရှိလေ၏” (အခန်းငယ် ၄၊ ၆)။

Terror-stricken, the king appealed to the prophet to intercede
with God in his behalf. “Entreat now the face of the Lord thy God,”
he pleaded, “and pray for me, that my hand may be restored me
again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand
was restored him again, and became as it was before.” Verses 4, 6.

ယေရောဗောင်သည် ထူးဆန်းသော ယဇ်ပလ္လင်ကို အပ်နှံပွဲအား ခမ်းနားထည်ဝါစေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ခြင်းမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ထိုယဇ်ပလ္လင်ကို ရိုသေခြင်းသည် ယေရုရှလင်မြို့ ဗိမာန်တော်၌ ယေဟောဝါကို ဝတ်ပြုခြင်းအပေါ် မရိုသေရာ ရောက်စေပါသည်။ ပရောဖက်၏ သတင်းစကားအားဖြင့် ဣသရေလမင်းကြီးသည် နောင်တရရန်နှင့် လူတို့အား စစ်မှန်သော ဘုရားဝတ်ပြုခြင်းမှ လွဲသွားစေသော သူ၏ ဆိုးညစ်သော ရည်ရွယ်ချက်များကို စွန့်လွှတ်ရန် ဖြစ်သင့်ပါသည်။ သို့သော် သူသည် မိမိ၏ စိတ်နှလုံးကို ခက်ထန်စေပြီး မိမိနှစ်သက်သော လမ်းသို့သာ လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါသည်။

Vain had been Jeroboam’s effort to invest with solemnity the
dedication of a strange altar, respect for which would have led to
disrespect for the worship of Jehovah in the temple at Jerusalem. By
the message of the prophet, the king of Israel should have been led
to repent and to renounce his wicked purposes, which were turning
the people away from the true worship of God. But he hardened his
heart and determined to follow a way of his own choosing.

ဗေသလမြို့တွင် ပွဲတော်ကျင်းပသော အချိန်၌ ဣသရေလလူတို့၏ စိတ်နှလုံးသည် လုံးဝ ခက်ထန်သွားခြင်း မရှိသေးပါ။ များစွာသော သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံယူနိုင်သော အနေအထားတွင် ရှိနေကြပါသည်။ ဘုရားသခင်သည် ဘာသာမဲ့ခြင်း (Apostasy) လမ်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေသော သူတို့ကို နောက်မကျမီ သူတို့၏ လမ်းစဉ်မှ တားဆီးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ပါသည်။ ကိုယ်တော်သည် ရုပ်တုကိုးကွယ်သည့် လုပ်ဆောင်မှုများကို ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ရန်နှင့် ဤဘာသာမဲ့ခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်များကို မင်းကြီးနှင့် လူတို့အား သိစေရန် ကိုယ်တော်၏ တမန်တော်ကို စေလွှတ်ခဲ့ပါသည်။ ယဇ်ပလ္လင် ကွဲအက်ခြင်းသည် ဣသရေလနိုင်ငံတွင် ပြုလုပ်နေသော စက်ဆုပ်ဖွယ်အမှုအပေါ် ဘုရားသခင်၏ မနှစ်သက်မှုကို ပြသသော နိမိတ်လက္ခဏာ ဖြစ်ပါသည်။

At the time of the feast at Bethel the hearts of the Israelites
were not fully hardened. Many were susceptible to the influence
of the Holy Spirit. The Lord designed that those who were taking [103]
[104]
[105]
rapid steps in apostasy should be checked in their course before it
should be too late. He sent His messenger to interrupt the idolatrous
proceedings and to reveal to king and people what the outworking of
this apostasy would be. The rending of the altar was a sign of God’s
displeasure at the abomination that was being wrought in Israel.

ထာဝရဘုရားသည် ကယ်တင်ရန်သာ ရှာဖွေတော်မူပြီး ဖျက်ဆီးရန် မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တော်သည် အပြစ်သားများကို ကယ်တင်ခြင်း၌ မွေ့လျော်တော်မူပါသည်။ “အရှင်ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ငါသည် အသက်ရှင်သည်အတိုင်း၊ မတရားသောသူ သေခြင်း၌ ငါသည် အားရခြင်းမရှိ” (ယေဇကျေလကျမ်း ၃၃:၁၁)။ သတိပေးခြင်းနှင့် အနူးအညွတ် တောင်းပန်ခြင်းများအားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် လမ်းလွဲနေသူတို့ကို သူတို့၏ မကောင်းသော လုပ်ရပ်များမှ ရပ်တန့်၍ ကိုယ်တော့်ထံသို့ ပြန်လှည့်ကာ အသက်ရှင်ကြရန် ခေါ်ယူတော်မူပါသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ ရွေးကောက်ထားသော တမန်တော်များကို သန့်ရှင်းသော ရဲရင့်ခြင်းကို ပေးသဖြင့် နားထောင်သောသူတို့သည် ကြောက်ရွံ့၍ နောင်တရလာစေရန် ပြုတော်မူပါသည်။ ဘုရားသခင်၏ လူသည် မင်းကြီးကို မည်မျှ ပြတ်သားစွာ ပြစ်တင်ရှုံ့ချခဲ့ပါသနည်း။ ဤပြတ်သားမှုသည် လိုအပ်ပါသည်။ အခြားသော နည်းလမ်းနှင့် လက်ရှိ ဆိုးယုတ်မှုများကို ပြစ်တင်ရှုံ့ချနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ နားထောင်နေသော သူတို့၏ စိတ်တွင် စွဲထင်နေစေရန်အတွက် ထာဝရဘုရားသည် ကိုယ်တော်၏ ကျွန်အား ရဲရင့်ခြင်းကို ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရား၏ တမန်တော်များသည် လူ၏ မျက်နှာကို ဘယ်သောအခါမှ မကြောက်ရဘဲ၊ မှန်ကန်သောအရာအတွက် မတုန်မလှုပ် ရပ်တည်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ဘုရားသခင်ကို ကိုးစားနေသရွေ့ သူတို့ ကြောက်ရွံ့ရန် မလိုပါ။ အကြောင်းမူကား သူတို့ကို တာဝန်ပေးအပ်သော အရှင်သည် ကိုယ်တော်၏ စောင့်ရှောက်မှုကိုလည်း အာမခံထားသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။

The Lord seeks to save, not to destroy. He delights in the rescue
of sinners. “As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the
death of the wicked.” Ezekiel 33:11. By warnings and entreaties
He calls the wayward to cease from their evil-doing and to turn to
Him and live. He gives His chosen messengers a holy boldness, that
those who hear may fear and be brought to repentance. How frmly
the man of God rebuked the king! And this frmness was essential;
in no other way could the existing evils have been rebuked. The
Lord gave His servant boldness, that an abiding impression might be
made on those who heard. The messengers of the Lord are never to
68 Prophets and Kings
fear the face of man, but are to stand unflinchingly for the right. So
long as they put their trust in God, they need not fear; for He who
gives them their commission gives them also the assurance of His
protecting care.

သတင်းစကားကို ပေးပြီးနောက်၊ ပရောဖက်သည် ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ယေရောဗောင်က “ငါနှင့်အတူ အိမ်သို့လိုက်ခဲ့၍ အားဖြည့်ပါ၊ သင့်အား ဆုလာဘ် ပေးမည်” ဟု ဆို၏။ ပရောဖက်ကလည်း “မင်းကြီး၏ အိမ်ထက်ဝက်ကို ကျွန်ုပ်သည် မလိုက်ပါ။ ဤအရပ်၌ မုန့်ကို မစား၊ ရေကိုလည်း မသောက်ပါ။ ‘မုန့်ကို မစားနှင့်၊ ရေကို မသောက်နှင့်၊ လာသော လမ်းဖြင့် ပြန်မသွားနှင့်’ ဟု ထာဝရဘုရား၏ ဗျာဒိတ်တော်သည် ကျွန်ုပ်အား မှာထားတော်မူပါသည်” ဟု ပြန်ပြောလေ၏ (ဓမ္မရာဇဝင်တတိယစောင် ၁၃:၇-၉)။

Having delivered his message, the prophet was about to return,
when Jeroboam said to him, “Come home with me, and refresh
thyself, and I will give thee a reward.” “If thou wilt give me half
thine house,” the prophet replied, “I will not go in with thee, neither
will I eat bread nor drink water in this place: for so was it charged
[106] me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water,
nor turn again by the same way that thou camest.” 1 Kings 13:7-9.

 

ပရောဖက်သည် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း ယုဒပြည်သို့ မဆိုင်းမတွ ပြန်သွားခဲ့လျှင် ကောင်းလေစွ။ အခြားလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် အိမ်သို့ပြန်စဉ် သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပရောဖက်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသော အသက်ကြီးသူတစ်ဦးနှင့် ဆုံမိလေသည်။ ထိုသူက ဘုရားသခင်၏လူအား “ကျွန်ုပ်သည်လည်း သင့်ကဲ့သို့ပင် ပရောဖက်တစ်ဦးဖြစ်ပါသည်။ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးသည် ထာဝရဘုရား၏ မိန့်တော်မူချက်ဖြင့် ကျွန်ုပ်အား ပြောသည်မှာ ‘သူ့ကို သင်၏အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်ခဲ့လော့၊ သူသည် မုန့်ကိုစား၍ ရေကိုသောက်ပါစေ’ ဟူ၍ဖြစ်သည်” ဟု မမှန်မကန် ပြောဆိုခဲ့ပါသည်။ ထိုမုသာစကားကို ထပ်တလဲလဲ ပြောဆိုပြီး ဖိတ်ခေါ်တိုက်တွန်းသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်၏လူသည် ပြန်လှည့်လာရန် နားချခြင်းခံခဲ့ရပါသည်။

Well would it have been for the prophet had he adhered to his
purpose to return to Judea without delay. While traveling homeward
by another route, he was overtaken by an aged man who claimed
to be a prophet and who made false representations to the man of
God, declaring, “I am a prophet also as thou art; and an angel spake
unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee
into thine house, that he may eat bread and drink water.” Again and
again the lie was repeated and the invitation urged until the man of
God was persuaded to return.

စစ်မှန်သော ပရောဖက်သည် မိမိ၏ တာဝန်နှင့် ဆန့်ကျင်သော လမ်းသို့ လိုက်ရန် ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းကြောင့်၊ ဘုရားသခင်သည် သူ့အား ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်ခြင်း၏ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံစားစေခဲ့ပါသည်။ သူနှင့် သူ့အား ပြန်ခေါ်လာသူတို့သည် စားပွဲ၌ အတူထိုင်နေကြစဉ်၊ အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ပရောဖက်အတုအယောင်အပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး၊ “သူသည် ယုဒပြည်မှ လာသော ဘုရားသခင်၏ လူအား ဟစ်ကြော်သည်ကား၊ ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်မှာ၊ သင်သည် ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်တော်ထွက် စကားကို နားမထောင်၊ သင်၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား မှာထားတော်မူသော ပညတ်ကို မစောင့်ဘဲ... သင်၏ အလောင်းသည် သင်၏ ဘိုးဘေးတို့၏ သင်္ချိုင်းသို့ မရောက်ရ ဟု ဆိုလေ၏” (အခန်းငယ် ၁၈-၂၂)။

Because the true prophet allowed himself to take a course contrary to the line of duty, God permitted him to suffer the penalty of
transgression. While he and the one who had invited him to return
to Bethel were sitting together at the table, the inspiration of the
Almighty came upon the false prophet, “and he cried unto the man of
God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch
as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the
commandment which the Lord thy God commanded thee, ... thy
carcass shall not come unto the sepulcher of thy fathers.” Verses
18-22.

ဤပျက်စီးခြင်းဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်သည် မကြာမီမှာပင် စာသားအတိုင်း ပြည့်စုံလာခဲ့ပါသည်။ “မုန့်ကို စား၍ ရေကို သောက်ပြီးနောက်၊ သူသည် မြည်းကို ကုန်းနှီးတင်ပေးလေ၏... သူသည် သွားသောအခါ လမ်း၌ ခြင်္သေ့နှင့် တွေ့၍ အသတ်ခံရလေ၏။ သူ၏ အလောင်းသည် လမ်း၌ လဲနေ၍ မြည်းသည်လည်း အလောင်းနားတွင် ရပ်နေ၏။ ခြင်္သေ့သည်လည်း အလောင်းနားတွင် ရပ်နေ၏။ ထိုအခါ လူတို့သည် ဖြတ်သွား၍ လမ်း၌ လဲနေသော အလောင်းကို မြင်ကြသဖြင့်... ထိုပရောဖက် အို နေထိုင်သော မြို့သို့ သွား၍ ပြောကြကုန်၏။ သူ့ကို လမ်းမှ ပြန်ခေါ်လာသော ပရောဖက်သည် ကြားသောအခါ၊ ဤသူသည် ထာဝရဘုရား၏ ဗျာဒိတ်တော်ကို နားမထောင်သော ဘုရားသခင်၏ လူဖြစ်၏ ဟု ဆိုလေသည်” (အခန်းငယ် ၂၃-၂၆)။

This prophecy of doom was soon literally fulflled. “It came
to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he
saddled for him the ass.... And when he was gone, a lion met him
by the way, and slew him: and his carcass was cast in the way, and
the ass stood by it, the lion also stood by the carcass. And, behold,
[107] men passed by, and saw the carcass cast in the way, ... and they
came and told it in the city where the old prophet dwelt. And when
the prophet that brought him back from the way heard thereof, he
Jeroboam 69
said, It is the man of God, who was disobedient unto the word of the
Lord.” Verses 23-26.

သစ္စာမဲ့သော တမန်တော်အပေါ် ကျရောက်သော ပြစ်ဒဏ်သည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ဟောကြားခဲ့သော ပရောဖက်ပြုချက်၏ မှန်ကန်မှုကို ပိုမို သက်သေပြခဲ့ပါသည်။ အကယ်၍ ထာဝရဘုရား၏ ဗျာဒိတ်တော်ကို နားမထောင်ဘဲ ပရောဖက်သည် ဘေးကင်းစွာ ဆက်သွားခွင့်ရခဲ့ပါက၊ မင်းကြီးသည် ထိုအချက်ကို အသုံးပြု၍ မိမိ၏ နားမထောင်မှုကို တရားမျှတအောင် ပြုလုပ်ပါလိမ့်မည်။ ကွဲအက်နေသော ယဇ်ပလ္လင်၊ သေသွားသော လက်မောင်းနှင့် ယေဟောဝါ၏ တိကျသော ပညတ်ကို ချိုးဖောက်ရဲသူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကံကြမ္မာတို့တွင် ယေရောဗောင်သည် စိတ်ဆိုးတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ လျင်မြန်သော အမျက်တော်ကို ရိပ်မိသင့်ပါသည်။ ဤစီရင်ချက်များသည် သူ့အား ဆိုးညစ်မှုများတွင် ဆက်မနေရန် သတိပေးသင့်ပါသည်။ သို့သော် ယေရောဗောင်သည် နောင်တရမည့်အစား၊ “နိမ့်ကျသော ဆင်းရဲသားတို့ထဲမှ မြင့်သောအရပ်ရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့ကို တစ်ဖန် ခန့်ထားပြန်၏။ အလိုရှိသောသူ မည်သူကိုမဆို ယဇ်ပုရောဟိတ်အရာ၌ ခန့်အပ်လေ၏။” ထိုသို့ဖြင့် သူသည် ကိုယ်တိုင် အပြစ်ကြီးစွာ ပြုရုံသာမက၊ “ဣသရေလလူတို့ကိုလည်း အပြစ်ပြုစေခဲ့သည်”။ “ဤအမှုသည် ယေရောဗောင်၏ အိမ်တော်ကို ပယ်ဖြတ်၍ မြေကြီးမျက်နှာပြင်မှ ဖျက်ဆီးခြင်းငှာ အပြစ်အကြောင်း ဖြစ်လေ၏” (အခန်းငယ် ၃၃၊ ၃၄၊ ၁၄:၁၆)။

The penalty that overtook the unfaithful messenger was a still
further evidence of the truth of the prophecy uttered over the altar. If,
after disobeying the word of the Lord, the prophet had been permitted
to go on in safety, the king would have used this fact in an attempt
to vindicate his own disobedience. In the rent altar, in the palsied
arm, and in the terrible fate of the one who dared disobey an express
command of Jehovah, Jeroboam should have discerned the swift
displeasure of an offended God, and these judgments should have
warned him not to persist in wrongdoing. But, far from repenting,
Jeroboam “made again of the lowest of the people priests of the high
places: whosoever would, he consecrated him, and he became one
of the priests of the high places.” Thus he not only sinned greatly
himself, but “made Israel to sin;” and “this thing became sin unto
the house of Jeroboam, even to cut it off, and to destroy it from off
the face of the earth.” Verses 33, 34; 14:16.

နှစ်ပေါင်း ၂၂ နှစ်ကြာသော ဒုက္ခများပြားသည့် နန်းစံသက်တမ်း ကုန်ဆုံးခါနီးတွင် ယေရောဗောင်သည် ရောဗောင်၏ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံသူ အဘိယနှင့် စစ်ဖြစ်ရာတွင် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပါသည်။ “အဘိယ လက်ထက်၌ ယေရောဗောင်သည် တစ်ဖန် အားမရှိရ။ ထာဝရဘုရားသည် သူ့ကို ဒဏ်ခတ်တော်မူသဖြင့် သူသည် သေလေ၏” (၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၃:၂၀)။

Toward the close of a troubled reign of twenty-two years, Jeroboam met with a disastrous defeat in a war with Abijah, the successor of Rehoboam. “Neither did Jeroboam recover strength again
in the days of Abijah: and the Lord struck him, and he died.” 2
Chronicles 13:20.

ယေရောဗောင် နန်းစံစဉ်က စတင်ခဲ့သော ဘာသာမဲ့ခြင်း (Apostasy) သည် ပိုမို ထင်ရှားလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဣသရေလနိုင်ငံ တစ်ခုလုံး ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်စေခဲ့ပါသည်။ ယေရောဗောင် မသေဆုံးမီမှာပင်၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ယေရောဗောင် နန်းတက်မည်ကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့သော ရှိလောမြို့မှ အသက်ကြီးသော ပရောဖက် အဟိယက ဤသို့ ကြေညာခဲ့သည်- “ကျူပင်သည် ရေ၌ လှုပ်သကဲ့သို့ ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလလူတို့ကို ဒဏ်ခတ်တော်မူမည်။ သူတို့၏ ဘိုးဘေးတို့အား ပေးသနားတော်မူသော ဤကောင်းမြတ်သော ပြည်မှ ဣသရေလလူတို့ကို နုတ်၍ မြစ်တစ်ဖက်သို့ အရပ်ရပ်သို့ ကွဲပြားစေတော်မူမည်။ အကြောင်းမူကား၊ သူတို့သည် နတ်ရုပ် (Groves) များကို လုပ်၍ ထာဝရဘုရားကို အမျက်ထွက်စေကြပြီ။ အပြစ်ပြု၍ ဣသရေလလူတို့ကိုလည်း အပြစ်ပြုစေသော ယေရောဗောင်၏ အပြစ်ကြောင့်၊ ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလလူတို့ကို စွန့်ပစ်တော်မူမည်” (ဓမ္မရာဇဝင်တတိယစောင် ၁၄:၁၅၊ ၁၆)။

The apostasy introduced during Jeroboam’s reign became more
and more marked, until fnally it resulted in the utter ruin of the
kingdom of Israel. Even before the death of Jeroboam, Ahijah, [108]
the aged prophet at Shiloh who many years before had predicted
the elevation of Jeroboam to the throne, declared: “The Lord shall
smite Israel, as a reed is shaken in the water, and He shall root up
Israel out of this good land, which He gave to their fathers, and shall
scatter them beyond the river, because they have made their groves,
provoking the Lord to anger. And He shall give Israel up because of
the sins of Jeroboam, who did sin, and who made Israel to sin.” 1
Kings 14:15, 16.

သို့သော် ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလလူတို့ကို ကိုယ်တော့်ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာစေရန် တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် မလုပ်ဆောင်ဘဲနှင့် စွန့်ပစ်တော်မမူခဲ့ပါ။ မင်းကြီးတစ်ပါးပြီးတစ်ပါး ကောင်းကင်ဘုံကို ဗြောင်ကျကျ စိန်ခေါ်ပြီး ဣသရေလလူတို့ကို ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုထဲသို့ ပို၍ ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ပို့ဆောင်နေခဲ့သော ရှည်လျားပြီး မှောင်မိုက်သော နှစ်များအတွင်း၊ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော့်ထံမှ ဖောက်ပြန်နေသော လူမျိုးထံသို့ သတင်းစကား တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေးပို့ခဲ့ပါသည်။ ကိုယ်တော်သည် ပရောဖက်များအားဖြင့် ဘာသာမဲ့ခြင်း ဒီရေကို တားဆီးရန်နှင့် ကိုယ်တော့်ထံသို့ ပြန်လှည့်လာရန် အခွင့်အရေးတိုင်းကို ပေးခဲ့ပါသည်။ နိုင်ငံတော် ကွဲပြားပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် နှစ်များအတွင်း ဧလိယနှင့် ဧလိရှဲတို့သည် အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဟောရှေ၊ အာမုတ်နှင့် သြဗဒိတို့၏ နူးညံ့သော တိုက်တွန်းချက်များကို ထိုပြည်၌ ကြားရပါလိမ့်မည်။ ဣသရေလနိုင်ငံသည် အပြစ်မှ ကယ်တင်နိုင်သော ဘုရားသခင်၏ ကြီးမားသော တန်ခိုးတော်ကို သက်သေခံမည့် မြင့်မြတ်သော သက်သေများ ကင်းမဲ့နေမည် မဟုတ်ပါ။ အမှောင်မိုက်ဆုံးသော အချိန်များတွင်ပင် အချို့သော သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုများကြား၌ပင် သန့်ရှင်းသော ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်၌ အပြစ်ကင်းစင်စွာ နေထိုင်ကြပါလိမ့်မည်။ ထိုသစ္စာရှိသူတို့သည် ယေဟောဝါ၏ ထာဝရ ရည်ရွယ်ချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် ပြည့်စုံစေမည့် ကောင်းမြတ်သော ကြွင်းကြန်သော အစုအဝေး (Remnant) ထဲတွင် ပါဝင်ကြပါသည်။

Yet the Lord did not give Israel up without frst doing all that
could be done to lead them back to their allegiance to Him. Through
long, dark years when ruler after ruler stood up in bold defance
of Heaven and led Israel deeper and still deeper into idolatry, God
sent message after message to His backslidden people. Through
70 Prophets and Kings
His prophets He gave them every opportunity to stay the tide of
apostasy and to return to Him. During the years that were to follow
the rending of the kingdom, Elijah and Elisha were to live and labor,
and the tender appeals of Hosea and Amos and Obadiah were to be
heard in the land. Never was the kingdom of Israel to be left without
noble witnesses to the mighty power of God to save from sin. Even
in the darkest hours some would remain true to their divine Ruler
and in the midst of idolatry would live blameless in the sight of a
holy God. These faithful ones were numbered among the goodly
remnant through whom the eternal purpose of Jehovah was fnally
to be fulflled.