အခန်း ၇၁ — ဒါဝိဒ်၏အပြစ်ကျူးလွန်ခြင်းနှင့်နောင်တရခြင်း

 

အခန်း ၇၁ — ဒါဝိဒ်၏အပြစ်ကျူးလွန်ခြင်းနှင့်နောင်တရခြင်း

Chapter 71—David’s Sin and Repentance

ဤအခန်းသည် ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၁ နှင့် ၁၂ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on 2 Samuel 11; 12.

သမ္မာကျမ်းစာသည် လူတို့အား ချီးမွမ်းရန်အတွက် ပြောဆိုလေ့မရှိပါ။ အသက်ရှင်ခဲ့သမျှသော အကောင်းဆုံးလူတို့၏ ကောင်းကင်ဘုံနှင့်ဆိုင်သော ဂုဏ်ရည်များကိုပင် ပြန်လည်ပြောပြရန်အတွက် နေရာအနည်းငယ်သာ ပေးထားပါသည်။ ဤသို့တိတ်ဆိတ်နေခြင်းသည် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲမဟုတ်သလို သင်ခန်းစာမရှိဘဲလည်း မဟုတ်ပါ။ လူတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှသော ကောင်းသောအရည်အသွေးများအားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ ဆုကျေးဇူးတော်များဖြစ်ကြပြီး၊ သူတို့၏ကောင်းသော လုပ်ရပ်များသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ သူတို့သည် အရာခပ်သိမ်းအတွက် ဘုရားသခင်အား အကြွေးတင်နေကြသောကြောင့် သူတို့ဖြစ်တည်မှု သို့မဟုတ် လုပ်ဆောင်မှုမှန်သမျှ၏ ဘုန်းတော်သည် ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်းနှင့်သာ ဆိုင်ပါသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏လက်တော်ထဲမှ တန်ဆာပလာများသာ ဖြစ်ကြပါသည်။ ထို့ထက်ပိုသည်မှာ—ကျမ်းစာသမိုင်း၏ သင်ခန်းစာအားလုံး သင်ပေးသည်အတိုင်း—လူကို ချီးမွမ်းခြင်း သို့မဟုတ် မြှောက်စားခြင်းသည် ဘေးအန္တရာယ်ရှိသော အရာဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ အကယ်၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်သည် ဘုရားသခင်အပေါ် လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုနေရခြင်းကို မျက်ကွယ်ပြုပြီး မိမိ၏ခွန်အားကိုသာ ယုံကြည်လာပါက သူသည် ဧကန်အမှန် လဲပြိုရမည်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ လူသည် မိမိထက် အားကြီးသော ရန်သူများနှင့် တိုက်ခိုက်နေရခြင်းဖြစ်သည်။ "ငါတို့သည် အသွေးအသားရှိသောသူတို့နှင့် ဆိုင်ပြိုင်တိုက်လှန်ရကြသည်မဟုတ်။ အထွဋ်အမြတ်တို့နှင့်လည်းကောင်း၊ အာဏာစက်တို့နှင့်လည်းကောင်း၊ လောကီမှောင်မိုက်၌ အစိုးတရပြုသောမင်းတို့နှင့်လည်းကောင်း၊ မိုးကောင်းကင်၌ရှိသော နာမ်ဝိညာဉ်ဆိုးတို့နှင့်လည်းကောင်း ဆိုင်ပြိုင်တိုက်လှန်ရကြ၏။" ဧဖက် ၆:၁၂။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားဖြင့် ဤတိုက်ပွဲကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာဖြစ်သည်၊ စိတ်ကို ဘုရားသခင်ထံမှ လွှဲဖယ်စေသော အရာမှန်သမျှ၊ မိမိကိုယ်ကို မြှောက်စားခြင်း သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို အားကိုးခြင်းသို့ ပို့ဆောင်သောအရာမှန်သမျှသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ရှုံးနိမ့်ပျက်စီးခြင်းအတွက် လမ်းပြင်ပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ သမ္မာကျမ်းစာ၏ သဘောထားမှာ လူသား၏အစွမ်းကို မယုံကြည်ရန် သွန်သင်ပြီး ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို ယုံကြည်ရန် အားပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။

The Bible has little to say in praise of men. Little space is given
to recounting the virtues of even the best men who have ever lived.
This silence is not without purpose; it is not without a lesson. All
the good qualities that men possess are the gift of God; their good
deeds are performed by the grace of God through Christ. Since they
owe all to God the glory of whatever they are or do belongs to Him
alone; they are but instruments in His hands. More than this—as all
the lessons of Bible history teach—it is a perilous thing to praise or
exalt men; for if one comes to lose sight of his entire dependence
on God, and to trust to his own strength, he is sure to fall. Man is
contending with foes who are stronger than he. “We wrestle not
against flesh and blood, but against principalities, against powers,
against the rulers of the darkness of this world, against wicked spirits
in high places.” Ephesians 6:12, margin. It is impossible for us in our
own strength to maintain the conflict; and whatever diverts the mind
from God, whatever leads to self-exaltation or to self-dependence, is
surely preparing the way for our overthrow. The tenor of the Bible is
to inculcate distrust of human power and to encourage trust in divine
power.

မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်စိတ်ချခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကို မြှောက်စားခြင်း စိတ်ဓာတ်တို့သည် ဒါဝိဒ်ကျရှုံးရန် လမ်းစကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မြှောက်ပင့်ခြင်းနှင့် အာဏာ၊ စည်းစိမ်တို့၏ သိမ်မွေ့သော ဆွဲဆောင်မှုများသည် သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှုရှိခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိုင်းနိုင်ငံများနှင့် ဆက်ဆံခြင်းကလည်း မကောင်းသော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ထိုခေတ်က အရှေ့တိုင်းအုပ်ချုပ်သူများအကြား ထုံးစံအရ၊ လက်အောက်ခံများတွင် လက်မခံနိုင်သော ပြစ်မှုများသည် ရှင်ဘုရင်၌မူ အပြစ်မရှိဟု မှတ်ယူကြသည်၊ ရှင်ဘုရင်သည် သာမန်လူကဲ့သို့ တူညီသော မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှုကို ကျင့်သုံးရန် တာဝန်မရှိပေ။ ဤအရာအားလုံးသည် ဒါဝိဒ်၏ အပြစ်ကို အလွန်အမင်း စက်ဆုပ်ရွံရှာသော စိတ်ကို လျော့နည်းစေခဲ့သည်။ ယေဟောဝါ၏ တန်ခိုးတော်ကို နှိမ့်ချစွာ အားကိုးမည့်အစား သူသည် မိမိ၏ဉာဏ်ပညာနှင့် ခွန်အားကိုသာ ယုံကြည်လာခဲ့သည်။ စာတန်သည် ခွန်အား၏ တစ်ခုတည်းသော အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်ထံမှ ဝိညာဉ်ကို ခွဲထုတ်နိုင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ လူသား၏ ဇာတိစိတ်ထဲရှိ မသန့်ရှင်းသော အလိုဆန္ဒများကို နှိုးဆော်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။ ရန်သူ၏အလုပ်သည် ရုတ်တရက် မဟုတ်ပါ၊ အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာလည်း မဟုတ်ပါ၊ ၎င်းသည် ခိုင်မာသော စည်းမျဉ်းများကို လျှို့ဝှက်စွာ တိုက်စားဖျက်ဆီးခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သာမန်အားဖြင့် သေးငယ်သော အရာများမှ စတင်ပါသည်—ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိရန် ပျက်ကွက်ခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်အား လုံးလုံးလျားလျား အားကိုးလိုစိတ်မရှိခြင်း၊ လောက၏ ထုံးစံနှင့် အလေ့အထများကို လိုက်လျှောက်လိုသော စိတ်ထားများမှ စတင်ခြင်းဖြစ်သည်။

It was the spirit of self-confdence and self-exaltation that prepared the way for David’s fall. Flattery and the subtle allurements of
power and luxury were not without effect upon him. Intercourse with
surrounding nations also exerted an influence for evil. According
to the customs prevailing among Eastern rulers, crimes not to be
tolerated in subjects were uncondemned in the king; the monarch
was not under obligation to exercise the same self-restraint as the
subject. All this tended to lessen David’s sense of the exceeding
sinfulness of sin. And instead of relying in humility upon the power
of Jehovah, he began to trust to his own wisdom and might. As soon
[718] as Satan can separate the soul from God, the only Source of strength,
656
David’s Sin and Repentance 657
he will seek to arouse the unholy desires of man’s carnal nature. The
work of the enemy is not abrupt; it is not, at the outset, sudden and
startling; it is a secret undermining of the strongholds of principle.

အမ္မုန်လူတို့ကို တိုက်ခိုက်သောစစ်ပွဲ မပြီးဆုံးမီ ဒါဝိဒ်သည် စစ်တပ်ကို ယွာဘ၏ လက်ထဲ၌ အပ်နှံခဲ့ပြီး ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ရှုရိလူတို့သည် ဣသရေလတို့ထံ အရှုံးပေးပြီးဖြစ်ကာ အမ္မုန်လူတို့ လုံးလုံးလျားလျား ရှုံးနိမ့်ရန်မှာလည်း သေချာနေပြီဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်သည် အောင်ပွဲ၏ အသီးအပွင့်များနှင့် သူ၏ ပညာရှိပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသော အုပ်ချုပ်မှုကြောင့် ရရှိသော ဂုဏ်ပြုမှုများကြားတွင် ဝန်းရံခြင်းခံနေရသည်။ ယခု သူသည် သက်သောင့်သက်သာရှိနေပြီး သတိမထားမိသော အချိန်တွင် သွေးဆောင်သူသည် သူ၏စိတ်ကို သိမ်းပိုက်ရန် အခွင့်အရေးကို အရယူခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဒါဝိဒ်အား ကိုယ်တော်နှင့် အလွန်နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေးထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့ပြီး သူ၏အပေါ်သို့ များစွာသော မျက်နှာသာပေးမှုများကို ပြသခဲ့ခြင်းသည် သူ့အတွက် အပြစ်ကင်းစင်သော စရိုက်ကို ထိန်းသိမ်းရန် အားအင်အရှိဆုံး လှုံ့ဆော်မှု ဖြစ်သင့်သည်။ သို့သော် သူသည် သက်သောင့်သက်သာရှိမှုနှင့် မိမိကိုယ်ကို လုံခြုံသည်ဟု ထင်မှတ်မှုကြားတွင် ဘုရားသခင်ကို ကိုင်စွဲထားသော လက်ကို လွှတ်လိုက်သောအခါ၊ ဒါဝိဒ်သည် စာတန်၏ လက်သို့ ကျရှုံးခဲ့ပြီး သူ၏ဝိညာဉ်ပေါ်တွင် အပြစ်၏ အညစ်အကြေးကို တင်စေခဲ့သည်။ နိုင်ငံတော်၏ ပညတ်တော်ကို ကျင့်သုံးရန် ဘုရားသခင် ခန့်အပ်ထားသော ခေါင်းဆောင်၊ ဘုရားသခင် ရွေးချယ်ထားသော သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ပညတ်တော်များကို နင်းခြေခဲ့သည်။ မကောင်းမှုပြုသူတို့အတွက် ကြောက်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်သင့်သော သူသည် မိမိ၏လုပ်ရပ်အားဖြင့် သူတို့၏လက်များကို အားပေးအားမြှောက်ပြုခဲ့သည်။

It begins in apparently small things—the neglect to be true to God
and to rely upon Him wholly, the disposition to follow the customs
and practices of the world.
Before the conclusion of the war with the Ammonites, David,
leaving the conduct of the army to Joab, returned to Jerusalem. The
Syrians had already submitted to Israel, and the complete overthrow
of the Ammonites appeared certain. David was surrounded by the
fruits of victory and the honors of his wise and able rule. It was
now, while he was at ease and unguarded, that the tempter seized
the opportunity to occupy his mind. The fact that God had taken
David into so close connection with Himself and had manifested
so great favor toward him, should have been to him the strongest
of incentives to preserve his character unblemished. But when in
ease and self-security he let go his hold upon God, David yielded to
Satan and brought upon his soul the stain of guilt. He, the Heavenappointed leader of the nation, chosen by God to execute His law,
himself trampled upon its precepts. He who should have been a
terror to evildoers, by his own act strengthened their hands.

သူ၏ အစောပိုင်းဘဝ ဘေးအန္တရာယ်များကြားတွင် ဒါဝိဒ်သည် သန့်ရှင်းသော သမာဓိရှိမှုဖြင့် မိမိ၏အမှုကို ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံနိုင်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ လက်တော်သည် သူ့ခြေရင်း၌ ထောင်ထားသော ရေတွက်မရနိုင်သည့် ကျော့ကွင်းများကြားမှ သူ့ကို ဘေးကင်းစွာ လမ်းပြခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူကား အပြစ်ရှိလျက် နောင်တမရဘဲ ကောင်းကင်ဘုံမှ အကူအညီနှင့် လမ်းပြမှုကို မတောင်းခံတော့ဘဲ အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အန္တရာယ်များမှ မိမိဘာသာ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဗာသရှေဘ၏ သေစေနိုင်သော လှပမှုသည် ရှင်ဘုရင်အတွက် ကျော့ကွင်းဖြစ်ခဲ့သည်၊ သူမသည် ဒါဝိဒ်၏ အသစ္စာအရှိဆုံးနှင့် အရဲရင့်ဆုံးသော အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဟိတ္တိလူ ဥရိယ၏ ဇနီးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤပြစ်မှုသည် လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားခဲ့လျှင် မည်သို့သော ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာမည်ကို မည်သူမျှ ကြိုတင်မသိနိုင်ပေ။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်အရ သူ့မယားကို ပြစ်မှားသောသူသည် အသေခံထိုက်သည်၊ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော မတရားမှုကို ခံစားရသော မာန်မာနရှိသော စစ်သည်တော်သည် ရှင်ဘုရင်၏ အသက်ကို နုတ်ယူခြင်းဖြင့်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် တိုင်းပြည်ကို ပုန်ကန်ရန် လှုံ့ဆော်ခြင်းဖြင့်ဖြစ်စေ လက်စားချေနိုင်သည်။

Amid the perils of his earlier life David in conscious integrity
could trust his case with God. The Lord’s hand had guided him
safely past the unnumbered snares that had been laid for his feet.
But now, guilty and unrepentant, he did not ask help and guidance
from Heaven, but sought to extricate himself from the dangers in
which sin had involved him. Bathsheba, whose fatal beauty had
proved a snare to the king, was the wife of Uriah the Hittite, one of
David’s bravest and most faithful offcers. None could foresee what
would be the result should the crime become known. The law of
God pronounced the adulterer guilty of death, and the proud-spirited
soldier, so shamefully wronged, might avenge himself by taking the
life of the king or by exciting the nation to revolt.

မိမိ၏အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ဒါဝိဒ် ကြိုးစားသမျှသော အားထုတ်မှုတိုင်းသည် အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် စာတန်၏ လက်ထဲသို့ မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံခဲ့မိပြီ၊ သူ့ကို အန္တရာယ်များ ဝန်းရံနေပြီး သေခြင်းထက် ပို၍ ခါးသီးသော အသရေပျက်မှုသည် ရှေ့တွင် ရှိနေသည်။ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစတစ်ခုသာ ရှိပုံပေါ်ပြီး၊ သူ၏ ဇောစိတ်ဖြင့် သူ့မယားကို ပြစ်မှားခြင်းအပေါ် လူသတ်မှုပါ ထပ်ဆင့်ရန် အလောတကြီး လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ရှောလု၏ ပျက်စီးခြင်းကို ကြံစည်ခဲ့သောသူသည် ဒါဝိဒ်ကိုလည်း ပျက်စီးရာသို့ ပို့ဆောင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ သွေးဆောင်မှုများသည် ကွဲပြားနိုင်သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းသို့ ပို့ဆောင်ခြင်းမှာ တူညီကြသည်။ အကယ်၍ ဥရိယသည် စစ်မြေပြင်တွင် ရန်သူ့လက်ဖြင့် အသေခံရပါက၊ ထိုသေခြင်းအတွက် အပြစ်သည် ရှင်ဘုရင်ထံသို့ ဆိုက်ရောက်မည်မဟုတ်၊ ဗာသရှေဘသည်လည်း ဒါဝိဒ်၏ ဇနီးဖြစ်ရန် လွတ်လပ်သွားမည်၊ သံသယကို ဖယ်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ရှင်ဘုရင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း ထိန်းသိမ်းနိုင်မည်ဟု ဒါဝိဒ် ဆင်ခြင်ခဲ့သည်။

Every effort which David made to conceal his guilt proved unavailing. He had betrayed himself into the power of Satan; danger
surrounded him, dishonor more bitter than death was before him. [719]
There appeared but one way of escape, and in his desperation he was
hurried on to add murder to adultery. He who had compassed the
658 Patriarchs and Prophets
destruction of Saul was seeking to lead David also to ruin. Though
the temptations were different, they were alike in leading to transgression of God’s law. David reasoned that if Uriah were slain by the
hand of enemies in battle, the guilt of his death could not be traced
home to the king, Bathsheba would be free to become David’s wife,
suspicion could be averted, and the royal honor would be maintained.

ဥရိယသည် မိမိကိုယ်တိုင်၏ သေမိန့်စာကို သယ်ဆောင်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏လက်ဖြင့် ယွာဘထံသို့ ပေးလိုက်သော ရှင်ဘုရင်၏ စာတွင် "စစ်တိုက်၍ အားကြီးသောအရပ်၌ ဥရိယကို ထားကြလော့။ သူသည် အသေခံရမည်အကြောင်း သူ့ကို ထားခဲ့၍ ဆုတ်ကြလော့" ဟု အမိန့်ပေးထားသည်။ ယခင်ကပင် မဆင်မခြင် လူသတ်မှုတစ်ခုဖြင့် အပြစ်ရှိနေသော ယွာဘသည် ရှင်ဘုရင်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို နာခံရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ၊ ထို့ကြောင့် ဥရိယသည် အမ္မုန်အမျိုးသားတို့၏ ဓားဖြင့် ကျဆုံးခဲ့ရသည်။

Uriah was made the bearer of his own death warrant. A letter
sent by his hand to Joab from the king commanded, “Set ye Uriah
in the forefront of the hottest battle, and retire ye from him, that he
may be smitten, and die.” Joab, already stained with the guilt of one
wanton murder, did not hesitate to obey the king’s instructions, and
Uriah fell by the sword of the children of Ammon.

ယခင်က ဒါဝိဒ်၏ အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် မှတ်တမ်းသည် အခြားမည်သည့် ဘုရင်မျှ မမီနိုင်လောက်အောင် ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ သူသည် "မိမိလူအပေါင်းတို့၌ တရားသဖြင့် စီရင်လေ၏" ဟု ရေးသားထားပါသည်။ ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၈:၁၅။ သူ၏ သမာဓိရှိမှုသည် တစ်နိုင်ငံလုံး၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုနှင့် သစ္စာစောင့်သိမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ဘုရားသခင်နှင့် ကွာဝေးသွားပြီး မကောင်းသောသူ၏ လက်သို့ မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံလိုက်သောအခါ၊ ခေတ္တခဏအတွင်း သူသည် စာတန်၏ ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်၊ သို့သော် သူသည် ဘုရားသခင် ပေးထားသော ရာထူးနှင့် အာဏာကို ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ ထိုအာဏာကြောင့်ပင် နာခံသူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဘေးရောက်စေမည့် နာခံမှုကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ထက် ရှင်ဘုရင်အပေါ် သစ္စာရှိခဲ့သော ယွာဘသည်လည်း ရှင်ဘုရင် အမိန့်ပေးသောကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်ခဲ့သည်။

Heretofore David’s record as a ruler had been such as few monarchs have ever equaled. It is written of him that he “executed judgment and justice unto all his people.” 2 Samuel 8:15. His integrity
had won the confdence and fealty of the nation. But as he departed
from God and yielded himself to the wicked one, he became for the
time the agent of Satan; yet he still held the position and authority
that God had given him, and because of this, claimed obedience
that would imperil the soul of him who should yield it. And Joab,
whose allegiance had been given to the king rather than to God,
transgressed God’s law because the king commanded it.

ဒါဝိဒ်၏ အာဏာကို ဘုရားသခင်က ပေးသနားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်နှင့်အညီသာ ကျင့်သုံးရမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်နှင့် ဆန့်ကျင်သော အရာကို သူ အမိန့်ပေးသောအခါ ထိုအမိန့်ကို နာခံခြင်းသည် အပြစ်ဖြစ်လာသည်။ "မင်းအာဏာရှိသမျှတို့သည် ဘုရားသခင် ခန့်ထားတော်မူသော အရာဖြစ်ကြ၏" (ရောမ ၁၃:၁)၊ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်နှင့် ဆန့်ကျင်၍ သူတို့ကို နာခံရန် မဟုတ်ပါ။ တမန်တော်ပေါလုသည် ကောရိန္သုမြို့သားတို့ထံ စာရေးသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့ လိုက်နာရမည့် မူကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူက "ငါသည် ခရစ်တော်၏ နောက်သို့ လိုက်သကဲ့သို့ သင်တို့သည် ငါ့နောက်သို့ လိုက်ကြလော့" ဟု ဆိုထားပါသည်။ ၁ ကောရိန္သု ၁၁:၁။

David’s power had been given him by God, but to be exercised
only in harmony with the divine law. When he commanded that
which was contrary to God’s law, it became sin to obey. “The
powers that be are ordained of God” (Romans 13:1), but we are
not to obey them contrary to God’s law. The apostle Paul, writing
to the Corinthians, sets forth the principle by which we should be
governed. He says, “Be ye followers of me, even as I also am of
Christ.” 1 Corinthians 11:1.

သူ၏ အမိန့်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခြင်းဆိုင်ရာ အစီရင်ခံစာကို ဒါဝိဒ်ထံ ပေးပို့ခဲ့သည်၊ သို့သော် ယွာဘ သို့မဟုတ် ရှင်ဘုရင်တို့၌ အပြစ်ရှိကြောင်း မပေါ်လွင်စေရန် ဂရုတစိုက် ရေးသားထားသည်။ ယွာဘသည် "တမန်ကို မှာထားသည်ကား၊ သင်သည် စစ်တိုက်ခြင်းအကြောင်းအရာအလုံးစုံတို့ကို ရှင်ဘုရင်အား ပြောကြားပြီးမှ၊ ရှင်ဘုရင်သည် အမျက်ထွက်၍ ... လျှင်၊ သင်က၊ ကိုယ်တော်၏ ကျွန်ဟိတ္တိလူ ဥရိယသည်လည်း သေပါပြီဟု လျှောက်ရမည်ဟု မှာထားလေ၏။ ထိုသို့ တမန်သည် သွား၍ ရောက်လျှင် ယွာဘ မှာထားသမျှကို ဒါဝိဒ်အား လျှောက်လေ၏။"

An account of the execution of his order was sent to David, but
so carefully worded as not to implicate either Joab or the king. Joab
“charged the messenger saying, When thou hast made an end of
[720] telling the matters of the war unto the king, and if so be that the
king’s wrath arise, ... then say thou, Thy servant Uriah the Hittite is
dead also. So the messenger went, and came and showed David all
that Joab had sent him for.”
David’s Sin and Repentance 659

ရှင်ဘုရင်၏ အဖြေမှာ "သင်သည် ယွာဘအား ပြောရမည်မှာ၊ ဤအမှုကို မစိုးရိမ်နှင့်။ ဓားသည် ဤသူကို တစ်ခါ၊ ထိုသူကို တစ်ခါ စားတတ်၏။ မြို့ကို ပြင်းစွာ တိုက်၍ ဖျက်ဆီးလော့ဟု ဆို၍ သူ့ကို အားပေးလော့" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

The king’s answer was, “Thus shalt thou say unto Joab, Let not
this thing displease thee, for the sword devoureth one as well as
another: make thy battle more strong against the city, and overthrow
it: and encourage thou him.”

ဗာသရှေဘသည် မိမိခင်ပွန်းအတွက် ထုံးစံအတိုင်း ငိုကြွေးခြင်းကာလကို စောင့်ထိန်းခဲ့သည်၊ ၎င်းကာလကုန်ဆုံးသောအခါ "ဒါဝိဒ်သည် လူကို လွှတ်၍ သူ့ကို မိမိအိမ်သို့ ခေါ်ခဲ့သဖြင့် သူသည် ဒါဝိဒ်၏ မယားဖြစ်လေ၏။" မိမိအသက် ဘေးရောက်နေချိန်၌ပင် ဘုရားသခင် ဘိသိက်ပေးထားသောသူကို လက်ဖြင့် မထိရက်လောက်အောင် နုနယ်သော အသိတရားနှင့် မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်သိက္ခာရှိခဲ့သော သူသည်၊ ယခုမူ မိမိ၏ အသစ္စာအရှိဆုံးနှင့် အရဲရင့်ဆုံးသော စစ်သည်တစ်ဦးကို မတရားပြုကျင့်ပြီး သတ်ဖြတ်နိုင်သည်အထိ ကျရှုံးသွားခဲ့ကာ မိမိ၏အပြစ်အတွက် ရရှိသောဆုကို အနှောင့်အယှက်ကင်းစွာ ခံစားရန် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ အို! အဖိုးတန်သော ရွှေသည် မည်မျှ မှိန်သွားခဲ့ပြီနည်း! အကောင်းဆုံးသော ရွှေသည် မည်မျှ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီနည်း!

Bathsheba observed the customary days of mourning for her
husband; and at their close “David sent and fetched her to his house,
and she became his wife.” He whose tender conscience and high
sense of honor would not permit him, even when in peril of his life,
to put forth his hand against the Lord’s anointed, had so fallen that
he could wrong and murder one of his most faithful and most valiant
soldiers, and hope to enjoy undisturbed the reward of his sin. Alas!
how had the fne gold become dim! how had the most fne gold
changed!

အစအဦးမှစ၍ စာတန်သည် ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းဖြင့် ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်များကို လူတို့အား ပုံဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် ကောင်းကင်တမန်များကို ဖျားယောင်းခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် အာဒံနှင့် ဧဝကို အပြစ်ပြုရန် သွေးဆောင်ခဲ့သည်။ ယခုတိုင်အောင်ပင် လူအများအပြားကို ဘုရားသခင်၏ စကားကို နားမထောင်ခြင်းသို့ လမ်းလွဲအောင် ပြုလုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်ခြင်း လမ်းစဉ်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိစေရန် ပြုလုပ်ထားသော်လည်း "အဆုံး၌မူကား သေခြင်းလမ်း ဖြစ်သတည်း။" သုတ္တံ ၁၄:၁၂။ ထိုလမ်းသို့ ရောက်သွားပြီးမှ အပြစ်၏ အသီးအပွင့်များသည် မည်မျှ ခါးသီးကြောင်း သိမြင်ပြီး အချိန်မီ ပြန်လှည့်လာသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာတော်ဖြင့် ဒါဝိဒ်အား အပြစ်၏ လှည့်ဖြားတတ်သော ဆုလာဘ်များကြောင့် လုံးလုံးလျားလျား ပျက်စီးသွားရန် ပစ်မထားခဲ့ပါ။

From the beginning Satan has portrayed to men the gains to be
won by transgression. Thus he seduced angels. Thus he tempted
Adam and Eve to sin. And thus he is still leading multitudes away
from obedience to God. The path of transgression is made to appear
desirable; “but the end thereof are the ways of death.” Proverbs
14:12. Happy they who, having ventured in this way, learn how
bitter are the fruits of sin, and turn from it betimes. God in His
mercy did not leave David to be lured to utter ruin by the deceitful
rewards of sin.

ဣသရေလ လူမျိုးအတွက်လည်း ဘုရားသခင် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ရန် လိုအပ်လာသည်။ အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ဒါဝိဒ်သည် ဗာသရှေဘအပေါ် ပြစ်မှားသောအပြစ်သည် လူသိရှင်ကြား ဖြစ်လာပြီး၊ ဥရိယ၏ သေခြင်းကို သူက ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဂုဏ်တော်ပျက်စီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဒါဝိဒ်အား မျက်နှာသာပေး၍ မြှောက်စားခဲ့သော်လည်း၊ ဒါဝိဒ်၏ အပြစ်သည် ဘုရားသခင်၏ စရိုက်တော်ကို လွဲမှားစွာ ဖော်ပြခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်၏ နာမတော်ကို ကဲ့ရဲ့စရာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဣသရေလနိုင်ငံ၏ ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ခြင်း စံနှုန်းကို နိမ့်ကျစေခဲ့ပြီး လူအများ၏ စိတ်ထဲတွင် အပြစ်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာသော စိတ်ကို လျော့နည်းစေခဲ့သည်၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဘုရားသခင်ကို မချစ်၊ မကြောက်ရွံ့သော သူတို့သည် အပြစ်ပြုရန် ပိုမို ရဲတင်းလာကြသည်။

For the sake of Israel also there was a necessity for God to
interpose. As time passed on, David’s sin toward Bathsheba became
known, and suspicion was excited that he had planned the death
of Uriah. The Lord was dishonored. He had favored and exalted
David, and David’s sin misrepresented the character of God and
cast reproach upon His name. It tended to lower the standard of
godliness in Israel, to lessen in many minds the abhorrence of sin;
while those who did not love and fear God were by it emboldened
in transgression.

ပရောဖက် နာသန်သည် ဒါဝိဒ်အား အပြစ်တင်ဆုံးမမည့် သတင်းစကားကို သယ်ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးခြင်း ခံရသည်။ ၎င်းသည် အလွန် ပြင်းထန်သော သတင်းစကား ဖြစ်သည်။ ရှင်ဘုရင် အနည်းငယ်ကိုသာလျှင် ဤကဲ့သို့ အပြစ်တင်ခြင်းကို ပြုလုပ်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ပြုလုပ်သူအတွက်လည်း သေချာပေါက် သေဘေးကို ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ နာသန်သည် ဘုရားသခင်၏ စီရင်ချက်ကို မတုန်မလှုပ်ဘဲ ဟောပြောခဲ့သည်၊ သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံမှ ပေးသော ဉာဏ်ပညာဖြင့် ရှင်ဘုရင်၏ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်ကို နှိုးဆော်ကာ သူ၏ အသိစိတ်ကို နိုးကြားစေပြီး သူကိုယ်တိုင်၏ နှုတ်မှပင် မိမိကိုယ်ကို သေဒဏ်စီရင်သော စကား ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်အား သူ၏လူမျိုးတို့၏ အခွင့်အရေးကို ဘုရားသခင် ခန့်အပ်ထားသော အုပ်ထိန်းသူအဖြစ် အယူခံဝင်ရင်း၊ ပရောဖက်သည် တရားမျှတမှု လိုအပ်နေသော မတရားပြုကျင့်မှုနှင့် ဖိနှိပ်မှုဆိုင်ရာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြခဲ့သည်။

Nathan the prophet was bidden to bear a message of reproof to
David. It was a message terrible in its severity. To few sovereigns
could such a reproof be given but at the price of certain death to the
reprover. Nathan delivered the divine sentence unflinchingly, yet
with such heaven-born wisdom as to engage the sympathies of the [721]
king, to arouse his conscience, and to call from his lips the sentence
of death upon himself. Appealing to David as the divinely appointed
660 Patriarchs and Prophets
guardian of his people’s rights, the prophet repeated a story of wrong
and oppression that demanded redress.

သူက "မြို့တစ်မြို့၌ လူနှစ်ယောက်ရှိ၏။ တစ်ယောက်ကား ချမ်းသာ၏။ တစ်ယောက်ကား ဆင်းရဲ၏။ ချမ်းသာသောသူ၌ သိုးနွားအလွန်များ၏။ ဆင်းရဲသောသူ၌မူကား၊ မိမိဝယ်၍ ကျွေးမွေးသော သိုးသငယ်မကလေးတစ်ကောင်မှတစ်ပါး အခြားသောဥစ္စာမရှိ။ ထိုသိုးသငယ်သည် သူ၏သားသမီးတို့နှင့်အတူ ကြီးပွား၍၊ သူစားသောအစာကို စားလျက်၊ သူသောက်သောခွက်ကို သောက်လျက်၊ သူ၏ရင်ခွင်၌ အိပ်လျက်၊ သမီးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ တစ်နေ့သ၌ ဧည့်သည်တစ်ယောက်သည် ချမ်းသာသောသူထံသို့ ရောက်လာလျှင်၊ ထိုသူသည် မိမိထံသို့ ရောက်လာသော ဧည့်သည်အဖို့ စီရင်စရာအကြောင်း၊ မိမိသိုးနွားထဲက တစ်ကောင်ကိုမျှ မယူဘဲ၊ ဆင်းရဲသောသူ၏ သိုးသငယ်ကို ယူ၍၊ မိမိထံသို့ ရောက်လာသော ဧည့်သည်အဖို့ စီရင်လေ၏" ဟု ပြောခဲ့သည်။

“There were two men in one city,” he said, “the one rich, and
the other poor. The rich man had exceeding many flocks and herds:
but the poor man had nothing, save one little ewe lamb, which he
had bought and nourished up: and it grew up together with him, and
with his children; it did eat of his own meat, and drank of his own
cup, and lay in his bosom, and was unto him as a daughter. And
there came a traveler unto the rich man, and he spared to take of his
own flock and of his own herd, to dress for the wayfaring man that
was come unto him; but took the poor man’s lamb, and dressed it
for the man that was come to him.”

ရှင်ဘုရင်သည် အလွန်အမျက်ထွက်ပြီး "ထိုသို့ပြုသောသူသည် သေထိုက်ကြောင်းကို ထာဝရဘုရား သက်တော်ထင်ရှားခြင်းကို တိုင်တည်၍ ငါဆို၏။ သူသည် သနားခြင်းစိတ်မရှိဘဲ ဤအမှုကို ပြုသောကြောင့်၊ သိုးတစ်ကောင်အတွက် လေးကောင်ကို ပြန်ပေးရမည်" ဟု ဟစ်အော်လေ၏။ ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၂:၅၊ ၆။

The anger of the king was roused, and he exclaimed, “As the
Lord liveth, the man that hath done this thing is worthy to die. And
he shall restore the lamb fourfold, because he did this thing, and
because he had no pity.” 2 Samuel 12:5, 6, margin.

နာသန်သည် ရှင်ဘုရင်ကို စေ့စေ့ကြည့်ရှုကာ၊ သူ၏ လက်ယာဘက်လက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လျက် "ကိုယ်တော်သည် ထိုသူဖြစ်၏" ဟု လေးနက်စွာ ကြေညာခဲ့သည်။ သူက ဆက်လက်၍ "အဘယ်ကြောင့် ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်တော်ကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍ ရှေ့တော်၌ ဆိုးညစ်သောအမှုကို ပြုသနည်း" ဟု ဆိုသည်။ အပြစ်ရှိသောသူတို့သည် ဒါဝိဒ် ပြုခဲ့သကဲ့သို့ မိမိတို့၏ ပြစ်မှုကို လူတို့မျက်စိမှ ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနိုင်သည်၊ မကောင်းသော လုပ်ရပ်ကို လူတို့၏ အမြင် သို့မဟုတ် အသိဉာဏ်မှ ထာဝရ မြှုပ်နှံထားရန် ကြိုးစားနိုင်သည်၊ သို့သော် "ငါတို့သည် ဆိုင်ရသောသူ၏ မျက်မှောက်တော်၌ ခပ်သိမ်းသောအရာတို့သည် အဝတ်မပါဘဲ ပွင့်လင်းလျက် ရှိကြ၏။" ဟေဗြဲ ၄:၁၃။ "ထင်ရှားစွာ မပေါ်ဘဲ ဝှက်ထားသောအရာ တစ်စုံတစ်ခုမျှမရှိ။ သိသာစွာ မထင်ဘဲ လျှို့ဝှက်သောအရာ တစ်စုံတစ်ခုမျှမရှိ။" မဿဲ ၁၀:၂၆။

Nathan fxed his eyes upon the king; then, lifting his right hand
to heaven, he solemnly declared, “Thou art the man.” “Wherefore,”
he continued, “hast thou despised the commandment of the Lord, to
do evil in His sight?” The guilty may attempt, as David had done,
to conceal their crime from men; they may seek to bury the evil
deed forever from human sight or knowledge; but “all things are
naked and opened unto the eyes of Him with whom we have to do.”
Hebrews 4:13. “There is nothing covered, that shall not be revealed;
and hid, that shall not be known.” Matthew 10:26.

နာသန်က ကြေညာသည်မှာ "ဣသရေလအမျိုး၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ငါသည် သင့်ကို ဣသရေလရှင်ဘုရင်အရာ၌ ဘိသိက်ပေးပြီ။ ရှောလု၏ လက်မှလည်း ကယ်လွှတ်ပြီ။ ... အဘယ်ကြောင့် ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်တော်ကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍ ရှေ့တော်၌ ဆိုးညစ်သောအမှုကို ပြုသနည်း။ ဟိတ္တိလူ ဥရိယကို ဓားဖြင့် သတ်ပြီ။ သူ၏မယားကိုလည်း သင့်မယားဖြစ်စေခြင်းငှါ ယူပြီ။ သူ့ကိုလည်း အမ္မုန်အမျိုးသားတို့၏ ဓားဖြင့် သတ်ပြီ။ သို့ဖြစ်၍ သင်သည် ငါ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသဖြင့်၊ ဟိတ္တိလူ ဥရိယ၏ မယားကို သင့်မယားဖြစ်စေခြင်းငှါ ယူသောကြောင့်၊ သင်၏အမျိုး၌ ဓားဘေးသည် အစဉ်မပြတ် ရှိရလိမ့်မည်။ ... ကြည့်ရှုလော့။ သင်၏အိမ်သားတို့သည် သင့်ကို ရန်မူစေခြင်းငှါ ငါပြုမည်။ သင့်မယားတို့ကိုလည်း သင်၏မျက်မှောက်၌ ယူ၍ သင့်အိမ်နီးချင်းအား ငါပေးမည်။ ... သင်သည် ဤအမှုကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြုသော်လည်း၊ ငါသည် ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့ရှေ့၊ နေ၏ရှေ့၌ ဤအမှုကို ပြုမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏" ဟု ဆိုလေ၏။

Nathan declared: “Thus saith the Lord God of Israel, I anointed
thee king over Israel, and I delivered thee out of the hand of Saul....
Wherefore hast thou despised the commandment of the Lord, to do
evil in His sight? thou hast killed Uriah the Hittite with the sword,
and hast taken his wife to be thy wife, and hast slain him with the
sword of the children of Ammon. Now therefore the sword shall
never depart from thine house.... Behold, I will raise up evil against
thee out of thine own house, and I will take thy wives before thine
eyes, and give them unto thy neighbor.... For thou didst it secretly;
but I will do this thing before all Israel, and before the sun.”

ပရောဖက်၏ အပြစ်တင်ခြင်းသည် ဒါဝိဒ်၏ နှလုံးသားကို ထိမိခဲ့သည်၊ သူ၏ အသိစိတ်သည် နိုးကြားလာပြီး၊ သူ၏ အပြစ်သည် မည်မျှပင် ကြီးမားကြောင်း ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်၌ နောင်တဖြင့် ညွှတ်ကျသွားခဲ့သည်။ တုန်ရင်သော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် သူက "ငါသည် ထာဝရဘုရားကို ပြစ်မှားပါပြီ" ဟု ဆိုလေ၏။ အခြားသူများအပေါ် ပြုလုပ်သော မကောင်းမှုမှန်သမျှသည် ထိခိုက်နစ်နာသူထံမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ ဒါဝိဒ်သည် ဥရိယနှင့် ဗာသရှေဘ နှစ်ဦးစလုံးအပေါ် ကြီးလေးသော အပြစ်ကို ပြုခဲ့ပြီး ၎င်းကို သူ အလွန် ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်အပေါ် ပြုသော သူ၏အပြစ်မှာ အတိုင်းအဆမရှိ ပို၍ ကြီးမားလှပါသည်။

[722] The prophet’s rebuke touched the heart of David; conscience was
aroused; his guilt appeared in all its enormity. His soul was bowed
in penitence before God. With trembling lips he said, “I have sinned
David’s Sin and Repentance 661
against the Lord.” All wrong done to others reaches back from the
injured one to God. David had committed a grievous sin, toward
both Uriah and Bathsheba, and he keenly felt this. But infnitely
greater was his sin against God.

ဣသရေလ နိုင်ငံ၌ ဘုရားသခင် ဘိသိက်ပေးထားသောသူအပေါ် သေဒဏ် စီရင်ဝံ့သူ တစ်ဦးမျှ မရှိသော်လည်း၊ ဒါဝိဒ်သည် အပြစ်ရှိလျက် ခွင့်လွှတ်ခြင်း မခံရဘဲ ဘုရားသခင်၏ လျင်မြန်သော စီရင်ခြင်းဖြင့် အသတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ပရောဖက်မှတစ်ဆင့် သူ့ထံသို့ "ထာဝရဘုရားသည်လည်း သင်၏အပြစ်ကို ပယ်တော်မူပြီ။ သင်သည် မသေရ" ဟူသော သတင်းစကား ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းရမည် ဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်ထံ သတ်မှတ်ထားသော သေဒဏ်ကို သူ၏အပြစ်မှ မွေးဖွားလာသော ကလေးထံသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ဤနည်းဖြင့် ရှင်ဘုရင်အား နောင်တရရန် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့သည်၊ တစ်ဖက်တွင်မူ သူ၏ ပြစ်ဒဏ်၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ထိုကလေး၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သေခြင်းသည် သူကိုယ်တိုင် သေရခြင်းထက် ပို၍ ခါးသီးခဲ့သည်။ ပရောဖက်က "သို့သော်လည်း ဤအမှုကို ပြုသောကြောင့်၊ ထာဝရဘုရား၏ ရန်သူတို့သည် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်စရာ အကြောင်းကြီးကို သင်သည် ပေးမိသောကြောင့်၊ သင့်အား မွေးသောသားသည် ဧကန်အမှန် သေရမည်" ဟု ဆိုလေ၏။

Though there would be found none in Israel to execute the sentence of death upon the anointed of the Lord, David trembled, lest,
guilty and unforgiven, he should be cut down by the swift judgment
of God. But the message was sent him by the prophet, “The Lord
also hath put away thy sin; thou shalt not die.” Yet justice must be
maintained. The sentence of death was transferred from David to
the child of his sin. Thus the king was given opportunity for repentance; while to him the suffering and death of the child, as a part of
his punishment, was far more bitter than his own death could have
been. The prophet said, “Because by this deed thou hast given great
occasion to the enemies of the Lord to blaspheme, the child also that
is born unto thee shall surely die.”

သူ၏ကလေးသည် နာမကျန်းဖြစ်သောအခါ ဒါဝိဒ်သည် အစာရှောင်ခြင်းနှင့် နှိမ့်ချခြင်းတို့ဖြင့် ကလေး၏ အသက်အတွက် အသနားခံခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ မင်းမြောက်တန်ဆာများကို ချွတ်ထားခဲ့သည်၊ သူ၏ သရဖူကို ဖယ်ရှားခဲ့သည်၊ ထို့နောက် ညစဉ်ညတိုင်း မြေပေါ်၌ လဲလျောင်းလျက်၊ မိမိ၏ အပြစ်ကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေရသော အပြစ်မဲ့သော ကလေးအတွက် ကြေကွဲသော စိတ်ဖြင့် အသနားခံ ဆုတောင်းခဲ့သည်။ "သူ၏ အိမ်သားအကြီးအကဲတို့သည် သူ့ကို မြေမှ ထူခြင်းငှါ ထသော်လည်း သူသည် မထဘဲ နေ၏။" လူပုဂ္ဂိုလ်များ သို့မဟုတ် မြို့များအပေါ် စီရင်ချက်များ ချမှတ်ပြီးချိန်တွင်ပင် နှိမ့်ချခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်းတို့သည် ဘေးအန္တရာယ်ကို လွှဲဖယ်ပေးခဲ့ဖူးသည်၊ ခွင့်လွှတ်ရန် လျင်မြန်သော ကရုဏာတော်ရှင်သည် ငြိမ်သက်ခြင်း တမန်များကို စေလွှတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဤအတွေးကို အားကိုးလျက် ဒါဝိဒ်သည် ကလေးအသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး အသနားခံခြင်းကို ဇွဲနပဲဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ကလေးသေဆုံးသွားကြောင်း သိရသောအခါ သူသည် ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်ကို ငြိမ်သက်စွာ နာခံခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင် တရားမျှတသည်ဟု ကြေညာခဲ့သော ထိုလက်စားချေခြင်း၏ ပထမဆုံးသော ဒဏ်ချက်သည် ကျရောက်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို ယုံကြည်သော ဒါဝိဒ်သည် သက်သာရာမရဘဲ မရှိခဲ့ပေ။

When his child was stricken, David, with fasting and deep humiliation, pleaded for its life. He put off his royal robes, he laid
aside his crown, and night after night he lay upon the earth, in heartbroken grief interceding for the innocent one suffering for his guilt.
“The elders of his house arose, and went to him, to raise him up
from the earth: but he would not.” Often when judgments had been
pronounced upon persons or cities, humiliation and repentance had
turned aside the blow, and the Ever-Merciful, swift to pardon, had
sent messengers of peace. Encouraged by this thought, David persevered in his supplication so long as the child was spared. Upon
learning that it was dead, he quietly submitted to the decree of God.
The frst stroke had fallen of that retribution which he himself had
declared just; but David, trusting in God’s mercy, was not without
comfort.

ဒါဝိဒ် ကျရှုံးရသော သမိုင်းကြောင်းကို ဖတ်ရသော လူအများအပြားက "ဤမှတ်တမ်းကို အဘယ်ကြောင့် လူသိရှင်ကြား ပြုလုပ်ထားသနည်း? ကောင်းကင်ဘုံက အလွန် ဂုဏ်ပြုထားသောသူ၏ ဘဝတွင် ဤကဲ့သို့သော မှောင်မိုက်သော အစိတ်အပိုင်းကို လောကသို့ အဘယ်ကြောင့် ဘုရားသခင် ဖွင့်ပြရန် သင့်တော်သည်ဟု မြင်သနည်း?" ဟု မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။ ပရောဖက်သည် ဒါဝိဒ်အား အပြစ်တင်ရာတွင် သူ၏အပြစ်နှင့် ပတ်သက်၍ "ဤအမှုကို ပြုသောကြောင့်၊ ထာဝရဘုရား၏ ရန်သူတို့သည် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်စရာ အကြောင်းကြီးကို သင်သည် ပေးမိ၏" ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ မျိုးဆက်အဆက်ဆက် ဘုရားမဲ့ဝါဒီတို့သည် ဤအမည်းစက်စွန်းထင်းနေသော ဒါဝိဒ်၏ စရိုက်ကို ထောက်ပြပြီး "ဤသူသည် ဘုရားသခင်၏ စိတ်နှလုံးတော်နှင့် ညီညွတ်သောသူ ဖြစ်သတဲ့!" ဟု အောင်ပွဲခံသော လေသံနှင့် လှောင်ပြောင်သော လေသံတို့ဖြင့် ဟစ်အော်ခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဘာသာတရားအပေါ် ကဲ့ရဲ့စရာ ဖြစ်စေခဲ့သည်၊ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် စော်ကားခံခဲ့ရသည်၊ ဝိညာဉ်များသည် မယုံကြည်မှုထဲတွင် ခိုင်မာသွားကြသည်၊ များစွာသော သူတို့သည် ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ဟန် ဆောင်လျက် အပြစ်ပြုရန် ရဲတင်းလာကြသည်။

Very many, reading the history of David’s fall, have inquired,
“Why has this record been made public? Why did God see ft to
throw open to the world this dark passage in the life of one so highly
honored of Heaven?” The prophet, in his reproof to David, had
declared concerning his sin, “By this deed thou hast given great
occasion to the enemies of the Lord to blaspheme.” Through successive generations infdels have pointed to the character of David, [723]
bearing this dark stain, and have exclaimed in triumph and derision,
662 Patriarchs and Prophets
“This is the man after God’s own heart!” Thus a reproach has been
brought upon religion, God and His word have been blasphemed,
souls have been hardened in unbelief, and many, under a cloak of
piety, have become bold in sin.

သို့သော် ဒါဝိဒ်၏ သမိုင်းကြောင်းသည် အပြစ်ကို အားပေးခြင်း လုံးဝမရှိပါ။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ အကြံပေးချက်အတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေချိန်တွင်သာ ဘုရားသခင်၏ စိတ်နှလုံးတော်နှင့် ညီညွတ်သောသူဟု ခေါ်ဆိုခြင်း ခံရခြင်းဖြစ်သည်။ သူ အပြစ်ပြုသောအခါ နောင်တရခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ထံ ပြန်မလာမချင်း ထိုသို့ ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ မမှန်ကန်တော့ပေ။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်က "ဒါဝိဒ်ပြုသောအမှုသည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ ဆိုးညစ်သောအမှု ဖြစ်သတည်း" ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၁:၂၇။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်သည် ပရောဖက်မှတစ်ဆင့် ဒါဝိဒ်အား "အဘယ်ကြောင့် ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်တော်ကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍ ရှေ့တော်၌ ဆိုးညစ်သောအမှုကို ပြုသနည်း။ ... သို့ဖြစ်၍ သင်သည် ငါ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသောကြောင့်၊ သင်၏အမျိုး၌ ဓားဘေးသည် အစဉ်မပြတ် ရှိရလိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် သူ၏အပြစ်အတွက် နောင်တရပြီး ဘုရားသခင်၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် လက်ခံခြင်းကို ရရှိခဲ့သော်လည်း၊ သူကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးခဲ့သော မျိုးစေ့၏ ဆိုးကျိုးများကိုမူ သူ ပြန်လည် ရိတ်သိမ်းခဲ့ရသည်။ သူနှင့် သူ၏အိမ်ထောင်စုအပေါ် ကျရောက်သော စီရင်ချက်များသည် အပြစ်အပေါ် ဘုရားသခင်၏ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုကို သက်သေထူနေပါသည်။

But the history of David furnishes no countenance to sin. It was
when he was walking in the counsel of God that he was called a man
after God’s own heart. When he sinned, this ceased to be true of him
until by repentance he had returned to the Lord. The word of God
plainly declares, “The thing that David had done was evil in the eyes
of the Lord.” 2 Samuel 11:27, margin. And the Lord said to David
by the prophet, “Wherefore hast thou despised the commandment
of the Lord, to do evil in His sight? ... Now therefore the sword
shall never depart from thine house; because thou hast despised Me.”

Though David repented of his sin and was forgiven and accepted by
the Lord, he reaped the baleful harvest of the seed he himself had
sown. The judgments upon him and upon his house testify to God’s
abhorrence of the sin.

ယခင်က ဘုရားသခင်၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုသည် ဒါဝိဒ်အား သူ၏ရန်သူများ၏ ကြံစည်မှုအားလုံးမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး ရှောလု၏ ရန်ငြိုးမှ ကာကွယ်ရန် တိုက်ရိုက် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်၏ ပညတ်တော် ချိုးဖောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် မတရားမှုကို မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ ကိုယ်တော်သည် ရှောလု၏ ရန်ငြိုးမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့သကဲ့သို့ ဒါဝိဒ်အား သူ၏အပြစ်၏ ရလဒ်များမှ ကာကွယ်ရန် ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။

Heretofore God’s providence had preserved David against all the
plottings of his enemies, and had been directly exercised to restrain
Saul. But David’s transgression had changed his relation to God.
The Lord could not in any wise sanction iniquity. He could not
exercise His power to protect David from the results of his sin as He
had protected him from the enmity of Saul.

ဒါဝိဒ်ကိုယ်တိုင်၌လည်း ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ သူ၏ အပြစ်နှင့် ၎င်း၏ ဝေးကွာသော ရလဒ်များကို သိရှိခြင်းကြောင့် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ကြေကွဲခဲ့ရသည်။ သူ၏ လက်အောက်ခံများ၏ မျက်မှောက်တွင် သူသည် နှိမ့်ချခြင်းကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ၏ သြဇာအာဏာသည် အားနည်းသွားသည်။ ယခင်က သူ၏ ကြီးပွားချမ်းသာမှုသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို သစ္စာရှိစွာ နာခံခြင်းကြောင့်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုမူ သူ၏ လက်အောက်ခံများသည် သူ၏ အပြစ်ကို သိရှိသွားကြသဖြင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ပို၍ လွတ်လပ်စွာ အပြစ်ပြုလာကြသည်။ သူ၏ အိမ်ထောင်စုအတွင်း သူ၏ အာဏာ၊ သူ၏ သားသမီးများထံမှ လေးစားမှုနှင့် နာခံမှုကို ရယူနိုင်စွမ်းတို့မှာ အားနည်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အပြစ်ကို သိရှိနေသော စိတ်သည် အပြစ်ကို အပြစ်တင်ဆုံးမရမည့် အချိန်တွင် သူ့ကို နှုတ်ဆိတ်နေစေခဲ့သည်၊ ၎င်းသည် သူ၏ အိမ်ထောင်စုတွင် တရားစီရင်ရန် သူ၏ လက်ကို အားနည်းစေခဲ့သည်။ သူ၏ မကောင်းသော စံနမူနာသည် သူ၏ သားသမီးများအပေါ် သြဇာလွှမ်းမိုးခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်သည် ထိုရလဒ်ကို တားဆီးရန် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မည် မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တော်သည် အရာရာကို သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပျက်စေခဲ့ပြီး ဤနည်းဖြင့် ဒါဝိဒ်သည် ပြင်းထန်စွာ ဆုံးမခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

There was a great change in David himself. He was broken in
spirit by the consciousness of his sin and its far-reaching results. He
felt humbled in the eyes of his subjects. His influence was weakened. Hitherto his prosperity had been attributed to his conscientious
obedience to the commandments of the Lord. But now his subjects,
having a knowledge of his sin, would be led to sin more freely. His
authority in his own household, his claim to respect and obedience
from his sons, was weakened. A sense of his guilt kept him silent
when he should have condemned sin; it made his arm feeble to
execute justice in his house. His evil example exerted its influence
upon his sons, and God would not interpose to prevent the result.
He would permit things to take their natural course, and thus David
was severely chastised.

ကျရှုံးပြီးနောက် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဒါဝိဒ်သည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် လုံခြုံစွာ နေထိုင်ခဲ့သည်၊ ဘုရားသခင်၏ စိတ်ပျက်မှုကို ပြသသော အပြင်ပန်း သက်သေ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ စီရင်ချက်သည် သူ၏အပေါ်၌ ဆိုင်းငံ့နေခဲ့သည်။ မည်သည့် နောင်တမျိုးနှင့်မျှ လွှဲဖယ်၍မရနိုင်သော၊ သူ၏ တစ်သက်တာလုံးကို မှောင်မိုက်စေမည့် ပြင်းထန်သော စိတ်ဆင်းရဲမှုနှင့် ရှက်ဖွယ်ရာများ ဖြစ်လာမည့် စီရင်ခြင်းနှင့် လက်စားချေခြင်း နေ့ရက်သည် လျင်မြန်စွာနှင့် သေချာစွာ ချဉ်းကပ်လာနေခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်၏ စံနမူနာကို ထောက်ပြခြင်းဖြင့် မိမိတို့၏ အပြစ်များကို လျှော့ချရန် ကြိုးစားနေသူတို့သည် ပညတ်တော် ချိုးဖောက်ခြင်း လမ်းစဉ်သည် ခက်ခဲကြောင်း ကျမ်းစာမှတ်တမ်းမှ သင်ယူသင့်သည်။ ဒါဝိဒ်ကဲ့သို့ သူတို့သည် သူတို့၏ မကောင်းသော လမ်းစဉ်မှ ပြန်လှည့်လာနိုင်သော်လည်း၊ အပြစ်၏ ရလဒ်များသည် ဤဘဝတွင်ပင် ခါးသီးပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲကြောင်း တွေ့ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

For a whole year after his fall David lived in apparent security;
[724] there was no outward evidence of God’s displeasure. But the divine
David’s Sin and Repentance 663
sentence was hanging over him. Swiftly and surely a day of judgment
and retribution was approaching, which no repentance could avert,
agony and shame that would darken his whole earthly life. Those
who, by pointing to the example of David, try to lessen the guilt of
their own sins, should learn from the Bible record that the way of
transgression is hard. Though like David they should turn from their
evil course, the results of sin, even in this life, will be found bitter
and hard to bear.

ဘုရားသခင်သည် ဒါဝိဒ် ကျရှုံးရသော သမိုင်းကြောင်းကို ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးနှင့် မျက်နှာသာပေးမှုကို များစွာ ခံရသူတို့ပင်လျှင် လုံခြုံသည်ဟု မထင်မှတ်ဘဲ သတိရှိခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းကို မလျော့ပေါ့စေရန် သတိပေးချက်အဖြစ် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင် သင်ပေးလိုသော သင်ခန်းစာကို နှိမ့်ချစွာ သင်ယူလိုသူတို့အတွက် ၎င်းသည် အကျိုးရှိခဲ့ပါသည်။ မျိုးဆက်အဆက်ဆက် ထောင်ပေါင်းများစွာသော သူတို့သည် သွေးဆောင်သူ၏ တန်ခိုးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော မိမိတို့၏ အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိလာကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်ပြုခြင်းကို များစွာ ခံရသူ ဒါဝိဒ်၏ ကျရှုံးမှုသည် သူတို့အား မိမိကိုယ်ကို မယုံကြည်သောစိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင် တစ်ပါးတည်းသာလျှင် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ဖြင့် သူတို့ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ကြောင်း သူတို့ ခံစားခဲ့ကြရသည်။ သူတို့၏ ခွန်အားနှင့် ဘေးကင်းမှုသည် ကိုယ်တော်၌သာ ရှိကြောင်း သိရှိကြသဖြင့် စာတန်၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ပထမဆုံးသော ခြေလှမ်းကို လှမ်းရန် သူတို့ ကြောက်လန့်ခဲ့ကြသည်။

God intended the history of David’s fall to serve as a warning
that even those whom He has greatly blessed and favored are not
to feel secure and neglect watchfulness and prayer. And thus it has
proved to those who in humility have sought to learn the lesson that
God designed to teach. From generation to generation thousands
have thus been led to realize their own danger from the tempter’s
power. The fall of David, one so greatly honored by the Lord, has
awakened in them distrust of self. They have felt that God alone
could keep them by His power through faith. Knowing that in Him
was their strength and safety, they have feared to take the frst step
on Satan’s ground.

ဒါဝိဒ်အပေါ် ဘုရားသခင်၏ စီရင်ချက် မကြေညာမီကပင် သူသည် ပညတ်တော် ချိုးဖောက်ခြင်း၏ အသီးအပွင့်များကို စတင် ရိတ်သိမ်းနေခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အသိစိတ်သည် ငြိမ်သက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်က သူ ခံစားခဲ့ရသော စိတ်ဝိညာဉ်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ဆာလံ ၃၂ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ သူက-

Even before the divine sentence was pronounced against David
he had begun to reap the fruit of transgression. His conscience was
not at rest. The agony of spirit which he then endured is brought to
view in the thirty-second psalm. He says:

"မိမိအပြစ်လွတ်ခြင်း၊ မိမိအပြစ်အုပ်ခြင်းသို့ ရောက်သောသူသည် မင်္ဂလာရှိ၏။ အကြင်သူ၏အပြစ်ကို ထာဝရဘုရားသည် မှတ်တော်မမူ၊ သူ၏စိတ်နှလုံး၌လည်း လှည့်ဖြားခြင်းမရှိ၊ ထိုသူသည် မင်္ဂလာရှိ၏။ ငါသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေစဉ်အခါ၊ တစ်နေ့လုံး ညည်းတွားသောအားဖြင့် ငါ့အရိုးတို့သည် ဟောင်းနွမ်းကြ၏။ ညဉ့်နေ့မပြတ် လက်တော်သည် ငါ့အပေါ်မှာ လေးလျက်ရှိ၍၊ ငါ့အရည်သည် နွေကာလ၌ ခြောက်သွေ့သကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏" ဟု ဆိုသည်။ (ဆာလံ ၃၂:၁-၄)

“Blessed is he whose transgression is forgiven, whose sin is
covered.
Blessed is the man unto whom the Lord imputeth not iniquity,
And in whose spirit there is no guile.
When I kept silence, my bones waxed old
Through my roaring all the day long.
For day and night Thy hand was heavy upon me:
My moisture was changed as with the drought of summer.”
Psalm 32:1-4, R.V.

ထို့ပြင် ဆာလံ ၅၁ သည် ဘုရားသခင်ထံမှ အပြစ်တင်ဆုံးမသော သတင်းစကား ရောက်လာသောအခါ ဒါဝိဒ်၏ နောင်တရမှုကို ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။

And the ffty-frst psalm is an expression of David’s repentance,
when the message of reproof came to him from God:

"အိုဘုရားသခင်၊ ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာတော်နှင့်အညီ ကျွန်တော်မျိုးကို သနားတော်မူပါ။ ကိုယ်တော်၏ သနားခြင်းကရုဏာတော် အတိုင်းအဆမရှိသည်နှင့်အညီ ကျွန်တော်မျိုး၏ အပြစ်များကို ချေဖျက်တော်မူပါ။ ကျွန်တော်မျိုး၏ ဒုစရိုက်အညစ်အကြေးကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြော၍ ကျွန်တော်မျိုး၏ အပြစ်ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူပါ။ ကျွန်တော်မျိုးသည် မိမိအပြစ်ကို ဝန်ခံပါ၏။ ကျွန်တော်မျိုး၏ အပြစ်သည် ကျွန်တော်မျိုးရှေ့မှာ အစဉ်ရှိပါ၏။ ... ကျွန်တော်မျိုးကို ဟုဿုပ်ပင်နှင့် သန့်ရှင်းစေတော်မူပါ။ သို့လျှင် ကျွန်တော်မျိုးသည် စင်ကြယ်ပါလိမ့်မည်။ ဆေးကြောတော်မူပါ။ သို့လျှင် မိုးပွင့်ထက် သာ၍ ဖြူပါလိမ့်မည်။ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ရွှင်လန်းခြင်းအသံကို ကြားရသော အခွင့်ကို ပေးတော်မူပါ။ သို့လျှင် ကိုယ်တော် ချိုးတော်မူသော အရိုးတို့သည် ဝမ်းမြောက်ကြပါလိမ့်မည်။ ကျွန်တော်မျိုး၏ အပြစ်များကို မျက်ကွယ်ပြု၍ ကျွန်တော်မျိုး၏ ဒုစရိုက်အလုံးစုံတို့ကို ချေဖျက်တော်မူပါ။ အိုဘုရားသခင်၊ ကျွန်တော်မျိုး၌ သန့်ရှင်းသော နှလုံးကို ဖန်ဆင်း၍ တည်ကြည်သော စိတ်သဘောကို အသစ်ပြုပြင်တော်မူပါ။ မျက်နှာတော်ရှေ့မှ ကျွန်တော်မျိုးကို နှင်ထုတ်တော်မမူပါနှင့်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကိုလည်း နုတ်ယူတော်မမူပါနှင့်။ ကယ်တင်တော်မူခြင်းနှင့် ယှဉ်သော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ကျွန်တော်မျိုး၌ ပြန်၍ ပေးသနားတော်မူပါ။ စေတနာစိတ်နှင့် ကျွန်တော်မျိုးကို ထောက်မတော်မူပါ။ သို့လျှင် အပြစ်ပြုသော သူတို့အား လမ်းတော်ကို ကျွန်တော်မျိုး သွန်သင်ပါမည်။ အပြစ်ရှိသော သူတို့သည်လည်း ကိုယ်တော်ထံသို့ ပြန်လာကြပါလိမ့်မည်။ ကျွန်တော်မျိုးကို ကယ်တင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၊ လူ့အသက်ကို သတ်မိသော အပြစ်မှ ကျွန်တော်မျိုးကို ကယ်လွှတ်တော်မူပါ။ သို့လျှင် ကျွန်တော်မျိုး၏ လျှာသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်း တရားတော်ကို အသံကြီးစွာနှင့် ချီးမွမ်းပါလိမ့်မည်။" (ဆာလံ ၅၁:၁-၁၄)

“Have mercy upon me, O God, according to Thy loving-kindness:
664 Patriarchs and Prophets
According unto the multitude of Thy tender mercies blot out
my transgressions.
[725] Wash me throughly from mine iniquity, and cleanse me from
my sin.
For I acknowledge my transgressions: and my sin is ever
before
me....
Purge me with hyssop, and I shall be clean: wash me, and I
shall be whiter than snow.
Make me to hear joy and gladness;
That the bones which Thou hast broken may rejoice.
Hide Thy face from my sins,
And blot out all mine iniquities.
Create in me a clean heart, O God;
And renew a right spirit within me.
Cast me not away from Thy presence;
And take not Thy Holy Spirit from me.
Restore unto me the joy of Thy salvation;
And uphold me with Thy free Spirit.
Then will I teach transgressors Thy ways;
And sinners shall be converted unto Thee.
Deliver me from bloodguiltiness, O God, Thou God of my
salvation:
And my tongue shall sing aloud of Thy righteousness.”
Psalm 51:1-14.

ဤကဲ့သို့ မိမိ၏လူမျိုးတို့၏ လူထုစည်းဝေးပွဲများ၊ နန်းတော်ရှေ့ရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ တရားသူကြီးများ၊ မင်းညီမင်းသားများနှင့် စစ်သည်တော်များ၏ ရှေ့တွင် သီဆိုရမည့် သန့်ရှင်းသော သီချင်းတစ်ပုဒ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ နောက်ဆုံးသော မျိုးဆက်တိုင်အောင် သူ၏ ကျရှုံးမှုကို သိရှိစေမည့် နည်းလမ်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဣသရေလ ရှင်ဘုရင်သည် သူ၏ အပြစ်၊ သူ၏ နောင်တနှင့် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်အားဖြင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်း ခံရမည့် မျှော်လင့်ချက်တို့ကို ပြန်လည် ပြောပြခဲ့သည်။ မိမိ၏ အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားမည့်အစား အခြားသူများသည် သူ၏ ကျရှုံးရသော ဝမ်းနည်းဖွယ် သမိုင်းကြောင်းမှ သင်ခန်းစာ ရယူနိုင်ရန် သူ ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

Thus in a sacred song to be sung in the public assemblies of his
people, in the presence of the court—priests and judges, princes and
men of war—and which would preserve to the latest generation the
knowledge of his fall, the king of Israel recounted his sin, his repentance, and his hope of pardon through the mercy of God. Instead
of endeavoring to conceal his guilt he desired that others might be
instructed by the sad history of his fall.

ဒါဝိဒ်၏ နောင်တရခြင်းသည် စစ်မှန်ပြီး နက်ရှိုင်းလှပါသည်။ သူ၏ ပြစ်မှုကို လျှော့ပေါ့ရန် ကြိုးစားမှု လုံးဝမရှိခဲ့ပါ။ ခြိမ်းခြောက်ခံထားရသော စီရင်ချက်များမှ လွတ်မြောက်လိုသော ဆန္ဒကြောင့် သူ၏ ဆုတောင်းချက်သည် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ပါ။ သို့သော် သူသည် ဘုရားသခင်အပေါ် ပြုခဲ့သော သူ၏ အပြစ်၏ ကြီးမားပုံကို သိမြင်ခဲ့သည်၊ သူ၏ ဝိညာဉ်၏ ညစ်ညူးမှုကို မြင်ခဲ့သည်၊ သူ၏ အပြစ်ကို သူကိုယ်တိုင် ရွံရှာခဲ့သည်။ သူ ဆုတောင်းခဲ့သည်မှာ ခွင့်လွှတ်ခြင်းအတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ စိတ်နှလုံး သန့်ရှင်းခြင်းအတွက်လည်း ဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်ပြီး တိုက်ပွဲကို လက်မလျှော့ခဲ့ပါ။ နောင်တရသော အပြစ်သားများအတွက် ဘုရားသခင် ပေးထားသော ကတိတော်များထဲတွင် သူ၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် လက်ခံခြင်း ခံရမည့် သက်သေကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

David’s repentance was sincere and deep. There was no effort
to palliate his crime. No desire to escape the judgments threatened,
inspired his prayer. But he saw the enormity of his transgression
against God; he saw the deflement of his soul; he loathed his sin. It
was not for pardon only that he prayed, but for purity of heart. David
David’s Sin and Repentance 665
did not in despair give over the struggle. In the promises of God to
repentant sinners he saw the evidence of his pardon and acceptance.

"ကိုယ်တော်သည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို အလိုတော်မရှိပါ။ အလိုရှိလျှင် ကျွန်တော်မျိုး ပူဇော်ပါမည်။ မီးရှို့ရာယဇ်ကိုလည်း အားရနှစ်သက်တော်မမူပါ။ ဘုရားသခင် နှစ်သက်တော်မူသော ယဇ်မူကား ကျိုးပဲ့သော စိတ်သဘော ဖြစ်ပါ၏။ အိုဘုရားသခင်၊ ကိုယ်တော်သည် ကျိုးပဲ့ကြေမွသော နှလုံးကို မထီမဲ့မြင် ပြုတော်မမူပါ။" (ဆာလံ ၅၁:၁၆၊ ၁၇)

“For Thou desirest not sacrifce; else would I give it:
Thou delightest not in burnt offering.
The sacrifces of God are a broken spirit:
A broken and a contrite heart, O God, Thou wilt not despise.”
Psalm 51:16, 17.

ဒါဝိဒ်သည် လဲကျသွားခဲ့သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ပြန်လည် ထူမတော်မူခဲ့သည်။ သူသည် အပြစ်မပြုမီကထက် ယခုတွင် ဘုရားသခင်နှင့် ပိုမို ညီညွတ်လာပြီး မိမိ၏ လူသားချင်းတို့အပေါ်တွင်လည်း ပိုမို ကိုယ်ချင်းစာစိတ် ရှိလာခဲ့သည်။ လွတ်မြောက်ခြင်း၏ ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် သူက-

Though David had fallen, the Lord lifted him up. He was now [726]
more fully in harmony with God and in sympathy with his fellow
men than before he fell. In the joy of his release he sang:

"ကျွန်တော်မျိုးသည် မိမိအပြစ်ကို ဝန်ခံပါ၏။ ဒုစရိုက်ကိုလည်း မဝှက်ထားပါ။ ငါသည် မိမိလွန်ကျူးခြင်းကို ထာဝရဘုရားအား ဝန်ခံမည်ဟု ကျွန်တော်မျိုး ဆိုသော်၊ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်တော်မျိုး၏ အပြစ်ဒုစရိုက်ကို လွှတ်တော်မူ၏။ ... ကိုယ်တော်သည် ကျွန်တော်မျိုး ခိုလှုံရာ ဖြစ်တော်မူ၏။ ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ကယ်လွှတ်တော်မူလိမ့်မည်။ ကယ်တင်တော်မူခြင်းနှင့်ဆိုင်သော သီချင်းများနှင့် ကျွန်တော်မျိုးကို ဝန်းရံတော်မူလိမ့်မည်" ဟု သီဆိုခဲ့သည်။ (ဆာလံ ၃၂:၅-၇)

“I acknowledged my sin unto Thee, and mine iniquity have I
not hid.
I said, I will confess my transgressions unto the Lord;
And Thou forgavest the iniquity of my sin....
Thou art my hiding place; Thou shalt preserve me from
trouble;
Thou shalt compass me about with songs of deliverance.”
Psalm 32:5-7.

များစွာသော သူတို့သည် ဒါဝိဒ်ကဲ့သို့ ကြီးလေးသော အပြစ်ကို ပြုခဲ့သူအား ချန်လှပ်ထားပြီး၊ ရှောလုကိုမူ သူတို့၏ အမြင်တွင် ပို၍ သေးငယ်သော အပြစ်များအတွက် ငြင်းပယ်ခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ မတရားမှုကို ညည်းတွားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်သည် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချပြီး မိမိ၏အပြစ်ကို ဝန်ခံခဲ့သည်၊ ရှောလုမူကား အပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းကို မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး နောင်တမရဘဲ မိမိ၏ နှလုံးသားကို ခိုင်မာစေခဲ့သည်။

Many have murmured at what they called God’s injustice in
sparing David, whose guilt was so great, after having rejected Saul
for what appear to them to be far less flagrant sins. But David
humbled himself and confessed his sin, while Saul despised reproof
and hardened his heart in impenitence.

ဒါဝိဒ်၏ သမိုင်းကြောင်းပါ ဤအပိုင်းသည် နောင်တရသော အပြစ်သားအတွက် အလွန် အဓိပ္ပာယ်ရှိပါသည်။ ၎င်းသည် လူသားတို့၏ ရုန်းကန်မှုနှင့် သွေးဆောင်မှုများ၊ ဘုရားသခင်ထံ စစ်မှန်သော နောင်တရခြင်းနှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏သခင် ယေရှုခရစ်တော်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းတို့၏ အားအကောင်းဆုံးသော ပုံဖော်ချက်များအနက် တစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ခေတ်အဆက်ဆက်တွင် ၎င်းသည် အပြစ်ထဲသို့ ကျရှုံးသွားပြီး မိမိတို့၏ အပြစ်ဝန်ကြောင့် ရုန်းကန်နေရသော ဝိညာဉ်များအတွက် အားပေးမှု အရင်းအမြစ် ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ အပြစ်ထဲသို့ လှည့်ဖြားခံခဲ့ရသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဘုရားသခင်၏ သားသမီးတို့သည် စိတ်ပျက်အားငယ်လုနီးပါး ဖြစ်ချိန်တွင်၊ ဒါဝိဒ်သည် သူ၏ ပြစ်မှုအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ စစ်မှန်သော နောင်တနှင့် ဝန်ခံမှုကို ဘုရားသခင် မည်သို့ လက်ခံခဲ့ကြောင်း သတိရခဲ့ကြသည်၊ ထို့နောက် သူတို့သည်လည်း နောင်တရရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော် လမ်းစဉ်၌ တစ်ဖန် ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းရန် သတ္တိကို ရယူခဲ့ကြသည်။

This passage in David’s history is full of signifcance to the
repenting sinner. It is one of the most forcible illustrations given
us of the struggles and temptations of humanity, and of genuine
repentance toward God and faith in our Lord Jesus Christ. Through
all the ages it has proved a source of encouragement to souls that,
having fallen into sin, were struggling under the burden of their
guilt. Thousands of the children of God, who have been betrayed
into sin, when ready to give up to despair have remembered how
David’s sincere repentance and confession were accepted by God,
notwithstanding he suffered for his transgression; and they also have
666 Patriarchs and Prophets
taken courage to repent and try again to walk in the way of God’s
commandments.

ဘုရားသခင်၏ အပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းအောက်တွင် ဒါဝိဒ် ပြုခဲ့သကဲ့သို့ မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကို နှိမ့်ချကာ ဝန်ခံခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်း ပြုသူတိုင်းသည် မိမိတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိကြောင်း စိတ်ချနိုင်ပါသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် လက်ခံသူတိုင်းသည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို တွေ့ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် စစ်မှန်စွာ နောင်တရသော ဝိညာဉ်တစ်ခုကို မည်သည့်အခါမျှ စွန့်ပယ်မည်မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တော်သည် ဤကတိတော်ကို ပေးထားပါသည်- "ငါနှင့် မိဿဟာယဖွဲ့အံ့သောငှါ ငါ့ခွန်အားကို ခိုလှုံပါစေ။ ငါနှင့် မိဿဟာယဖွဲ့ပါစေ။" ဟေရှာယ ၂၇:၅။ "မတရားသောသူသည် မိမိလမ်းကိုလည်းကောင်း၊ ဆိုးညစ်သောသူသည် မိမိအကြံအစည်တို့ကိုလည်းကောင်း စွန့်၍ ထာဝရဘုရားထံတော်သို့ ပြန်လာပါစေ။ သို့ပြုလျှင် သနားတော်မူလိမ့်မည်။ ငါတို့ဘုရားသခင်ထံတော်သို့ ပြန်လာပါစေ။ သို့ပြုလျှင် အထူးသဖြင့် လွှတ်တော်မူလိမ့်မည်။" ဟေရှာယ ၅၅:၇။

Whoever under the reproof of God will humble the soul with
confession and repentance, as did David, may be sure that there is
hope for him. Whoever will in faith accept God’s promises, will fnd
pardon. The Lord will never cast away one truly repentant soul. He
has given this promise: “Let him take hold of My strength, that he
may make peace with Me; and he shall make peace with Me.” Isaiah
27:5. “Let the wicked forsake his way, and the unrighteous man his
thoughts: and let him return unto the Lord, and He will have mercy
upon him; and to our God, for He will abundantly pardon.” Isaiah
55:7.