အခန်း 65 —ဒါဝိဒ်၏သဘောထားကြီးခြင်း

 အခန်း 65 —ဒါဝိဒ်၏သဘောထားကြီးခြင်း

Chapter 65—The Magnanimity of David

(ဤအခန်းသည် ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၂:၂၀-၂၃ နှင့် ၂၃-၂၇ ကို အခြေခံထားပါသည်။)

This chapter is based on 1 Samuel 22:20- 23; 23-27.

ရှောလုမင်းသည် ထာဝရဘုရား၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် “အဟိတုပ်သား အဟိမလက်၏သား အဗျာသာအမည်ရှိသော သူတစ်ယောက်သည် လွတ်မြောက်၍ ဒါဝိဒ်နောက်သို့ ပြေးလေ၏။ ရှောလုသည် ထာဝရဘုရား၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့ကို သတ်ကြောင်းကို အဗျာသာသည် ဒါဝိဒ်အား ကြားပြောလေ၏။ ဒါဝိဒ်ကလည်း၊ ထိုနေ့၌ ဧဒုံလူဒေါဂသည် ထိုပြည်မှာရှိသည်ဖြစ်၍၊ သူသည် ရှောလုအား မုချပြောလိမ့်မည်ကို ငါသိ၏။ သင့်အဘ၏ အိမ်သားအပေါင်းတို့ သေဘေးနှင့်တွေ့ရသည်မှာ ငါ့ကြောင့်ဖြစ်၏။ ငါနှင့်အတူနေလော့၊ မကြောက်နှင့်။ ငါ့အသက်ကို ရှာသောသူသည် သင့်အသက်ကိုလည်း ရှာ၏။ ငါနှင့်အတူနေလျှင် သင်သည် ဘေးကင်းလိမ့်မည်ဟု အဗျာသာအား ပြောဆိုလေ၏။”

After Saul’s atrocious slaughter of the priests of the Lord, “one of
the sons of Ahimelech the son of Ahitub, named Abiathar, escaped,
and fled after David. And Abiathar showed David that Saul had slain
the Lord’s priests. And David said unto Abiathar, I knew it that day,
when Doeg the Edomite was there, that he would surely tell Saul: I
have occasioned the death of all the persons of thy father’s house.
Abide thou with me, fear not: for he that seeketh my life seeketh thy
life: but with me thou shalt be in safeguard.”

ရှင်ဘုရင်၏ လိုက်လံအမဲလိုက်ခြင်းကို ခံနေရဆဲဖြစ်သော ဒါဝိဒ်သည် နားခိုရာ သို့မဟုတ် လုံခြုံရာအရပ်ကို မတွေ့ရှိခဲ့ပါ။ ကိလမြို့တွင် သူ၏ရဲရင့်သော အခြွေအရံတို့သည် ထိုမြို့ကို ဖိလိတ္တိလူတို့ လက်မှ ကယ်တင်ပေးခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့ ကယ်တင်ခဲ့သော လူများကြားတွင်ပင် သူတို့သည် မလုံခြုံခဲ့ကြပါ။ ကိလမြို့မှ သူတို့သည် ဇိဖတောသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။

Still hunted by the king, David found no place of rest or security. At Keilah his brave band saved the town from capture by the
Philistines, but they were not safe, even among the people whom
they had delivered. From Keilah they repaired to the wilderness of
Ziph.

ဒါဝိဒ်၏ လမ်းခရီးတွင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ အလွန်နည်းပါးနေသော ထိုအချိန်၌၊ သူခိုလှုံရာအရပ်ကို သိရှိသွားသော ယောနသန်၏ မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် သူသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။ ထိုသူငယ်ချင်း နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အချိန်များသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိခဲ့ပါသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံ အမျိုးမျိုးကို ပြန်လည်ပြောပြခဲ့ကြပြီး၊ ယောနသန်က “မကြောက်နှင့်၊ ငါ့အဘရှောလုသည် သင့်ကို ရှာ၍မတွေ့ရ။ သင်သည် ဣသရေလရှင်ဘုရင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ငါသည်လည်း သင့်အောက်၌ ဒုတိယအရာရှိ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထိုအကြောင်းကို ငါ့အဘရှောလုလည်း သိသည်ဟု ပြောဆို၍ ဒါဝိဒ်၏စိတ်ကို ခိုင်ခံ့စေလေ၏။” ဘုရားသခင်က ဒါဝိဒ်အပေါ် ထူးဆန်းစွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့ပုံများကို ပြောဆိုကြစဉ် လိုက်လံဖမ်းဆီးခံနေရသော ဒုက္ခသည် ဒါဝိဒ်သည် များစွာအားတက်ခဲ့သည်။ “ထိုသူနှစ်ဦးတို့သည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ ပဋိညာဉ်ပြုကြ၏။ ဒါဝိဒ်သည် ထိုတော၌နေ၍ ယောနသန်သည် မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွားလေ၏။”

At this time, when there were so few bright spots in the path of
David, he was rejoiced to receive an unexpected visit from Jonathan,
who had learned the place of his refuge. Precious were the moments
which these two friends passed in each other’s society. They related
their varied experiences, and Jonathan strengthened the heart of
David, saying, “Fear not: for the hand of Saul my father shall not
fnd thee; and thou shalt be king over Israel, and I shall be next
unto thee; and that also Saul my father knoweth.” As they talked
of the wonderful dealings of God with David, the hunted fugitive
was greatly encouraged. “And they two made a covenant before
the Lord: and David abode in the wood, and Jonathan went to his
house.”

ယောနသန်၏ လာရောက်တွေ့ဆုံမှုအပြီးတွင် ဒါဝိဒ်သည် ချီးမွမ်းခြင်းသီချင်းများဖြင့် မိမိ၏ဝိညာဉ်ကို ခွန်အားဖြည့်ခဲ့ပြီး စောင်းကိုတီးလျက် ဤသို့ သီဆိုခဲ့သည် -

After the visit of Jonathan, David encouraged his soul with songs
of praise, accompanying his voice with his harp as he sang:

“ငါသည် ထာဝရဘုရားကို ကိုးစား၏။ သင်တို့က၊ စာငှက်ကဲ့သို့ သင်တို့တောင်သို့ ပြေးလော့ဟု ငါ့ဝိညာဉ်အား အဘယ်သို့ ပြောနိုင်သနည်း? ကြည့်ရှုလော့၊ မတရားသောသူတို့သည် လေးကိုတင်ကြပြီ။ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့ကို မှောင်မိုက်၌ ပစ်ခတ်ခြင်းငှာ၊ မြှားကို လေးကြိုး၌ အသင့်ပြင်ကြပြီ။ အခြေအမြစ်များ ပျက်စီးသွားလျှင်၊ ဖြောင့်မတ်သောသူသည် အဘယ်သို့ ပြုနိုင်သနည်း? ထာဝရဘုရားသည် သန့်ရှင်းသော ဗိမာန်တော်၌ ရှိတော်မူ၏။ ထာဝရဘုရား၏ ပလ္လင်တော်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိ၏။ ကိုယ်တော်၏ မျက်စိတော်သည် ကြည့်ရှုတော်မူ၏။ မျက်ခွံတော်သည် လူသားတို့ကို စမ်းသပ်တော်မူ၏။ ထာဝရဘုရားသည် ဖြောင့်မတ်သောသူကို စမ်းသပ်တော်မူ၏။ သို့သော် မတရားသောသူနှင့် ကြမ်းတမ်းခြင်းကို နှစ်သက်သောသူကိုမူကား ကိုယ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် မုန်းတော်မူ၏။” ဆာလံ ၁၁:၁-၅။

 

[661]

“In the Lord put I my trust: How say ye to my soul,

604
Magnanimity of David 605
Flee as a bird to your mountain?
For, lo, the wicked bend their bow,
They make ready their arrow upon the string,
That they may privily shoot at the upright in heart.
If the foundations be destroyed,
What can the righteous do?
The Lord is in His holy temple,
The Lord’s throne is in heaven:
His eyes behold, His eyelids try, the children of men.
The Lord trieth the righteous:
But the wicked and him that loveth violence His soul
hateth.” Psalm 11:1-5.

ဒါဝိဒ်သည် ကိလမြို့မှ ဇိဖတောရှိ တောရိုင်းဒေသများသို့ ရောက်သွားသောအခါ၊ ဇိဖလူတို့သည် ဂိဗာမြို့ရှိ ရှောလုထံသို့ စေလွှတ်၍ ဒါဝိဒ်ပုန်းအောင်းနေသော နေရာကို သိကြောင်းနှင့် ရှင်ဘုရင်ကို ထိုနေရာသို့ လမ်းပြပို့ဆောင်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းကြားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်သည် သူတို့၏ အကြံအစည်ကို ကြိုတင်သတိပေးခံရသဖြင့် နေရာပြောင်းရွှေ့ကာ မာန်တောနှင့် ပင်လယ်သေအကြားရှိ တောင်ပေါ်ဒေသများတွင် ခိုလှုံခဲ့သည်။

The Ziphites, into whose wild regions David went from Keilah,
sent word to Saul in Gibeah that they knew where David was hiding, and that they would guide the king to his retreat. But David,
warned of their intentions, changed his position, seeking refuge in
the mountains between Maon and the Dead Sea.

ရှောလုထံသို့ တစ်ဖန် သတင်းရောက်လာသည်မှာ “ကြည့်ရှုလော့၊ ဒါဝိဒ်သည် ဧင်္ဂေဒိတော၌ ရှိ၏” ဟူသတည်း။ “ထိုအခါ ရှောလုသည် ဣသရေလလူအပေါင်းတို့ထဲက ရွေးချယ်သောသူ သုံးထောင် (၃,၀၀၀) ကိုခေါ်၍၊ တောဆိတ်များ နေတတ်သော ကျောက်တောင်ပေါ်၌ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူတို့ကို ရှာခြင်းငှာ သွားလေ၏။” ဒါဝိဒ်၌ လူခြောက်ရာ (၆၀၀) သာရှိသော်လည်း၊ ရှောလုသည် စစ်သည် သုံးထောင် (၃,၀၀၀) ဖြင့် ချီတက်လာခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူများသည် တောင်ပေါ်ရှိ ဆိတ်ကွယ်ရာ ဂူတစ်ခုအတွင်း၌ အဘယ်သို့ပြုရမည်ကို ဘုရားသခင်၏ လမ်းပြမှုအတွက် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ရှောလုသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာစဉ် လမ်းဘေးသို့လှည့်၍ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူများ ပုန်းအောင်းနေသော ထိုဂူထဲသို့ တစ်ဦးတည်း ဝင်လာခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်၏လူများသည် ဤအခြင်းအရာကို မြင်သောအခါ ရှောလုကို သတ်ရန် သူတို့၏ခေါင်းဆောင်အား တိုက်တွန်းကြသည်။ ရှင်ဘုရင်သည် သူတို့လက်ခုပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်က ရန်သူကို သူတို့လက်သို့ အပ်နှံလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူတို့က ရန်သူကို ဖျက်ဆီးနိုင်ရန်ဖြစ်သည်ဟု သူတို့က အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့ကြသည်။ ဒါဝိဒ်သည်လည်း ထိုသို့ယူဆရန် စုံစမ်းခြင်းခံခဲ့ရသော်လည်း၊ သူ၏သိက္ခာတရားက “ထာဝရဘုရား ဘိသိက်ပေးတော်မူသောသူကို မထိခိုက်နှင့်” ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။

Again word was sent to Saul, “Behold, David is in the wilderness
of Engedi. Then Saul took three thousand chosen men out of all
Israel, and went to seek David and his men upon the rocks of the
wild goats.” David had only six hundred men in his company, while
Saul advanced against him with an army of three thousand. In a
secluded cave the son of Jesse and his men waited for the guidance
of God as to what should be done. As Saul was pressing his way up
the mountains, he turned aside, and entered, alone, the very cavern in
which David and his band were hidden. When David’s men saw this
they urged their leader to kill Saul. The fact that the king was now
in their power was interpreted by them as certain evidence that God
Himself had delivered the enemy into their hand, that they might
destroy him. David was tempted to take this view of the matter;
but the voice of conscience spoke to him, saying, “Touch not the
anointed of the Lord.”

ဒါဝိဒ်၏လူများသည် ရှောလုကို အေးအေးဆေးဆေး လွှတ်လိုက်ရန် ဆက်လက်ငြင်းဆန်နေကြပြီး၊ “ကြည့်ရှုလော့၊ သင်သည် မိမိအလိုရှိသည်အတိုင်း ပြုနိုင်စေခြင်းငှာ သင့်ရန်သူကို သင့်လက်သို့ ငါအပ်နှံမည်ဟု ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသောနေ့သည် ယနေ့ပင်ဖြစ်သည်” ဟူသော ဘုရားသခင်၏ စကားတော်ကို သူတို့ခေါင်းဆောင်အား သတိပေးကြသည်။ “ထိုအခါ ဒါဝိဒ်သည် ထ၍ ရှောလု၏ ဝတ်လုံနားကို တိတ်တဆိတ် ဖြတ်လေ၏။” သို့သော် ရှင်ဘုရင်၏ အဝတ်ကိုပင် ဖြတ်မိခြင်းကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ဒါဝိဒ်သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့ရသည်။

David’s men were still unwilling to leave Saul in peace, and
they reminded their commander of the words of God, “Behold, I
will deliver thine enemy into thine hand, that thou mayest do to him
as it shall seem good unto thee. Then David arose, and cut off the
606 Patriarchs and Prophets
skirt of Saul’s robe privily.” But his conscience smote him afterward,
because he had even marred the garment of the king.

ရှောလုသည် ထ၍ ဆက်လက်ရှာဖွေရန် ဂူအပြင်သို့ ထွက်သွားသောအခါ “ကျွန်ုပ်၏သခင် မင်းကြီး” ဟူသော အသံတစ်ခု သူ၏နားထဲသို့ လန့်နိုးစွာ ဝင်လာခဲ့သည်။ မည်သူက မိမိအား ခေါ်ဆိုနေသည်ကို ကြည့်ရန် သူလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ မိမိသတ်ဖြတ်ရန် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အလိုရှိခဲ့သော ယေရှဲ၏သား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဒါဝိဒ်သည် ရှင်ဘုရင်ကို ဦးညွှတ်၍ မိမိ၏အရှင်သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဒါဝိဒ်က ရှောလုအား ဤသို့ လျှောက်တင်လေသည် - “ဒါဝိဒ်သည် မင်းကြီးကို ညှဉ်းဆဲလိုသည်ဟု လူတို့ပြောသောစကားကို အဘယ်ကြောင့် ယုံတော်မူသနည်း? ကြည့်ရှုတော်မူပါ၊ ယနေ့ပင် ဂူထဲ၌ ထာဝရဘုရားသည် ကိုယ်တော်ကို ကျွန်ုပ်လက်သို့ အပ်နှံတော်မူကြောင်းကို ကိုယ်တော်တိုင် မြင်ရပါပြီ။ အချို့သောသူတို့က ကိုယ်တော်ကို သတ်ရန် တိုက်တွန်းကြသော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် နှမြောသဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်၏သခင်သည် ထာဝရဘုရား ဘိသိက်ပေးတော်မူသောသူ ဖြစ်သောကြောင့် ကိုယ်တော်ကို လက်နှင့်မထိဟု ကျွန်ုပ်ဆိုပါပြီ။ ထိုမျှမက၊ ကျွန်ုပ်အဘ၊ ကြည့်ရှုတော်မူပါ၊ ကျွန်ုပ်လက်၌ရှိသော ကိုယ်တော်၏ ဝတ်လုံနားကို ကြည့်တော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ဝတ်လုံနားကိုသာ ဖြတ်၍ ကိုယ်တော်ကို မသတ်သောကြောင့်၊ ကျွန်ုပ်လက်၌ ဆိုးညစ်ခြင်းနှင့် ပြစ်မှားခြင်းမရှိကြောင်း၊ ကိုယ်တော်ကိုလည်း မပြစ်မှားကြောင်း သိမှတ်၍ မြင်တော်မူပါ။ ကိုယ်တော်မူကား ကျွန်ုပ်၏အသက်ကို သတ်ခြင်းငှာ ရှာကြံတော်မူ၏။”

[662] Saul rose up and went out of the cave to continue his search,
when a voice fell upon his startled ears, saying, “My lord the king.”
He turned to see who was addressing him, and lo! it was the son of
Jesse, the man whom he had so long desired to have in his power that
he might kill him. David bowed himself to the king, acknowledging
him as his master. Then he addressed Saul in these words: “Wherefore hearest thou men’s words, saying, Behold, David seeketh thy
hurt? Behold, this day thine eyes have seen how that the Lord hath
delivered thee today into mine hand in the cave: and some bade me
kill thee; but mine eye spared thee; and I said, I will not put forth
mine hand against my lord; for he is the Lord’s anointed. Moreover,
my father, see, yea, see the skirt of thy robe in my hand: for in that I
cut off the skirt of thy robe, and killed thee not, know thou and see
that there is neither evil nor transgression in mine hand, and I have
not sinned against thee; yet thou huntest my soul to take it.”

ရှောလုသည် ဒါဝိဒ်၏စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်နှလုံးနှိမ့်ချသွားပြီး ထိုစကားများ မှန်ကန်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ရသည်။ မိမိသတ်ရန် ရှာနေသောသူ၏ လက်ထဲ၌ မိမိသည် မည်မျှလုံးဝ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်ကို သိရှိသွားသောအခါ သူသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သိလျက် သူ၏ရှေ့၌ ရပ်နေခဲ့သည်။ ရှောလုသည် ပျော့ပျောင်းသောစိတ်ဖြင့် “ငါ့သား ဒါဝိဒ်၊ ဤအသံသည် သင့်အသံလော? ဟု မေးမြန်းလျက်၊ အသံကိုလွှင့်၍ ငိုလေ၏။” ထို့နောက် သူက ဒါဝိဒ်အား “သင်သည် ငါ့ထက်သာ၍ ဖြောင့်မတ်ပေ၏။ ငါသည် သင့်အား မကောင်းသောအမှုကို ပြုသော်လည်း၊ သင်သည် ငါ့အား ကောင်းသောအမှုကို ပြုလေပြီ။ ... လူသည် မိမိရန်သူကို တွေ့လျှင် ဘေးမပြုဘဲ လွှတ်လိုက်ပါမည်လော? ထို့ကြောင့် ယနေ့ သင်ပြုသောအမှုအတွက် ထာဝရဘုရားသည် သင့်အား ကောင်းသောဆုကို ပေးသနားတော်မူပါစေသော။ ယခုပင် သင်သည် မုချ ရှင်ဘုရင်ဖြစ်လိမ့်မည်ကိုလည်းကောင်း၊ ဣသရေလနိုင်ငံသည် သင့်လက်၌ တည်လိမ့်မည်ကိုလည်းကောင်း ငါသိ၏” ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည်လည်း ရှင်ဘုရင်ဖြစ်လာသောအခါ ရှောလု၏ အမျိုးအနွယ်ကို ကရုဏာထားမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ၏နာမည်ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းခြင်း မပြုပါဟု ရှောလုနှင့် ပဋိညာဉ်ပြုခဲ့သည်။

When Saul heard the words of David he was humbled, and could
not but admit their truthfulness. His feelings were deeply moved
as he realized how completely he had been in the power of the
man whose life he sought. David stood before him in conscious
innocence. With a softened spirit, Saul exclaimed, “Is this thy voice,
my son David? And Saul lifted up his voice, and wept.” Then he
declared to David: “Thou art more righteous than I: for thou hast
rewarded me good, whereas I have rewarded thee evil.... For if a
man fnd his enemy, will he let him go well away? wherefore the
Lord reward thee good for that thou hast done unto me this day. And
now, behold, I know well that thou shalt surely be king, and that the
kingdom of Israel shall be established in thine hand.” And David
made a covenant with Saul that when this should take place he would
favorably regard the house of Saul, and not cut off his name.

ရှောလု၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်များကို သိရှိထားသောကြောင့် ဒါဝိဒ်သည် ရှင်ဘုရင်၏ ကတိစကားများကို ယုံကြည်စိတ်ချခြင်း မပြုနိုင်ခဲ့သလို၊ သူ၏ နောင်တရသော အခြေအနေသည် ကြာရှည်ခံလိမ့်မည်ဟုလည်း မမျှော်လင့်ခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် ရှောလုသည် မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွားသောအခါ ဒါဝိဒ်သည် တောင်ပေါ်ရှိ ခိုင်ခံ့သောအရပ်၌သာ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်။

Knowing what he did of Saul’s past course, David could put no
confdence in the assurances of the king, nor hope that his penitent
condition would long continue. So when Saul returned to his home
David remained in the strongholds of the mountains.

စာတန်၏ တန်ခိုးလက်အောက်သို့ ရောက်ရှိနေသူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်များအပေါ် ထားရှိသော ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုသည် တစ်ခါတစ်ရံ ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းနှင့် မျက်နှာသာပေးခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတတ်သော်လည်း၊ ထိုပြောင်းလဲမှုသည် အမြဲတမ်း တည်မြဲလေ့မရှိပါ။ ဆိုးညစ်သောစိတ်ရှိသူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်များအပေါ် မကောင်းမှုပြုခြင်းနှင့် မကောင်းပြောခြင်းများ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ မိမိတို့ မှားယွင်းခဲ့ကြောင်း ခံစားချက်သည် တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့၏စိတ်ထဲ၌ စွဲထင်သွားတတ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် သူတို့နှင့်အတူ အားထုတ်လုပ်ဆောင်သဖြင့်၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ရှေ့၌လည်းကောင်း၊ မိမိတို့ ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သောသူတို့ရှေ့၌လည်းကောင်း စိတ်နှလုံးကို နှိမ့်ချကြပြီး သူတို့အပေါ် ထားရှိသော သဘောထားကို ပြောင်းလဲကောင်း ပြောင်းလဲနိုင်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် စာတန်၏ သွေးဆောင်မှုများကို တစ်ဖန် လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်သောအခါ၊ သံသယဟောင်းများ ပြန်လည်နိုးထလာပြီး၊ ရန်ငြိုးဟောင်းများ ပြန်ပေါ်လာကာ၊ မိမိတို့ နောင်တရပြီး ခဏတာ စွန့်လွှတ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်ဟောင်းများဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့ အလွန်အမင်း စိတ်နှိမ့်ချစွာ ဝန်ခံခဲ့သော သူများအပေါ်မှာပင် တစ်ဖန် မကောင်းပြောခြင်း၊ စွပ်စွဲခြင်းနှင့် ခါးသီးစွာ ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းများကို ပြုလုပ်ကြပြန်သည်။ စာတန်သည် ထိုသို့သော ဝိညာဉ်များကို ယခင်ကထက် ပိုမိုကြီးမားသော တန်ခိုးဖြင့် အသုံးပြုနိုင်သည်၊ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် သာ၍ကြီးမားသော အလင်းကို သိလျက်နှင့် ပြစ်မှားခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

The enmity that is cherished toward the servants of God by those
who have yielded to the power of Satan changes at times to a feeling
of reconciliation and favor, but the change does not always prove
Magnanimity of David 607
to be lasting. After evil-minded men have engaged in doing and
saying wicked things against the Lord’s servants, the conviction that [663]
they have been in the wrong sometimes takes deep hold upon their
minds. The Spirit of the Lord strives with them, and they humble
their hearts before God, and before those whose influence they have
sought to destroy, and they may change their course toward them.
But as they again open the door to the suggestions of the evil one,
the old doubts are revived, the old enmity is awakened, and they
return to engage in the same work which they repented of, and for a
time abandoned. Again they speak evil, accusing and condemning in
the bitterest manner the very ones to whom they made most humble
confession. Satan can use such souls with far greater power after
such a course has been pursued than he could before, because they
have sinned against greater light.

“ရှမွေလသည် သေလွန်၍၊ ဣသရေလလူအပေါင်းတို့သည် စုဝေးလျက်၊ ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းကို ပြုပြီးလျှင်၊ ရာမမြို့ရှိ သူ၏အိမ်၌ သင်္ဂြိုဟ်ကြ၏။” ရှမွေလ သေဆုံးခြင်းကို ဣသရေလလူမျိုးတို့က အစားထိုးမရနိုင်သော ဆုံးရှုံးမှုကြီးအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့ကြသည်။ ကြီးမြတ်၍ ကောင်းမြတ်သော ပရောဖက်နှင့် ထင်ရှားသော တရားသူကြီးတစ်ဦး သေဆုံးသွားခြင်းဖြစ်သဖြင့် ပြည်သူတို့၏ ပူဆွေးမှုသည် နက်ရှိုင်းပြီး စိတ်ရင်းမှန်ခဲ့သည်။ ရှမွေလသည် သူ၏လူပျိုဘဝကပင် ဣသရေလလူတို့ရှေ့၌ ဖြောင့်မတ်သော စိတ်နှလုံးဖြင့် ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ ရှောလုသည် အသိအမှတ်ပြုခံရသော ရှင်ဘုရင်ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှမွေလသည် သစ္စာရှိခြင်း၊ နာခံခြင်းနှင့် ဆက်ကပ်ခြင်းဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းကောင်းများ ရှိခဲ့သောကြောင့် ရှောလုထက် ပိုမိုဩဇာညောင်းခဲ့သည်။ သူသည် မိမိအသက်ရှင်သမျှ ကာလပတ်လုံး ဣသရေလလူတို့ကို တရားစီရင်ခဲ့သည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ဖတ်ရပါသည်။

“And Samuel died; and all the Israelites were gathered together,
and lamented him, and buried him in his house at Ramah.” The death
of Samuel was regarded as an irreparable loss by the nation of Israel.
A great and good prophet and an eminent judge had fallen in death,
and the grief of the people was deep and heartfelt. From his youth
up Samuel had walked before Israel in the integrity of his heart;
although Saul had been the acknowledged king, Samuel had wielded
a more powerful influence than he, because his record was one of
faithfulness, obedience, and devotion. We read that he judged Israel
all the days of his life.

ပြည်သူတို့သည် ရှောလု၏ လမ်းစဉ်နှင့် ရှမွေလ၏ လမ်းစဉ်ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သောအခါ၊ မိမိတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူမျိုးများကဲ့သို့ ဖြစ်လိုသဖြင့် ရှင်ဘုရင်ကို တောင်းဆိုခဲ့မိခြင်းမှာ မည်မျှမှားယွင်းကြောင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ လူအများစုသည် ဘာသာတရားမဲ့ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ကို မခန့်ညားခြင်းများဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့လာနေသော လူမှုပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အုပ်စိုးသူ၏ စံနမူနာသည် ကျယ်ပြန့်သော လွှမ်းမိုးမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သဖြင့်၊ ထာဝရဘုရား၏ ပရောဖက် ရှမွေလ သေဆုံးသွားခြင်းအတွက် ဣသရေလလူတို့သည် ငိုကြွေးထိုက်ပေသည်။

As the people contrasted the course of Saul with that of Samuel,
they saw what a mistake they had made in desiring a king that they
might not be different from the nations around them. Many looked
with alarm at the condition of society, fast becoming leavened with
irreligion and godlessness. The example of their ruler was exerting
a widespread influence, and well might Israel mourn that Samuel,
the prophet of the Lord, was dead.

လူမျိုးတော်သည် သူတို့၏ သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်များကို တည်ထောင်သူနှင့် အုပ်ချုပ်သူကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရရုံသာမက၊ ပြည်သူတို့ ကြီးမားသော ဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တိုင်း သွားရောက်တိုင်ပင်လေ့ရှိသောသူကိုလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ပြည်သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် ဘုရားသခင်ထံတွင် အစဉ်မပြတ် တောင်းလျှောက်ပေးခဲ့သော သူကိုလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ရှမွေလ၏ ဆုတောင်းပေးမှုသည် သူတို့အား လုံခြုံမှုရှိသည်ဟု ခံစားစေခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ “ဖြောင့်မတ်သောသူ၏ အားကြီးသော ဆုတောင်းပဌနာသည် များစွာသော အကျိုးကို ပေးတတ်၏” (ယာကုပ် ၅:၁၆) ဟု ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဘုရားသခင်သည် မိမိတို့အား စွန့်ခွာသွားပြီဟု ပြည်သူတို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ ရှင်ဘုရင်သည်လည်း ရူးသွပ်သူတစ်ဦးနှင့် မခြား ဖြစ်နေသည်။ တရားမျှတမှုသည် ပျက်ပြားသွားပြီး၊ စနစ်တကျရှိမှုသည်လည်း ရှုပ်ထွေးမှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပြည်တွင်းပဋိပက္ခများဖြင့် နိုင်ငံတော် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်၊ ရှမွေလ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ဘုရားသခင်ကို ခန့်ညားသော အကြံပြုချက်များ အလိုအပ်ဆုံး ဖြစ်နေချိန်တွင်၊ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ သက်ကြီးရွယ်အို အမှုတော်ဆောင်အား ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးသနားခဲ့သည်။ ပြည်သူတို့သည် သူ၏ အေးချမ်းသော အုတ်ဂူကို ကြည့်လျက်၊ ရှမွေလကို သူတို့၏ အုပ်စိုးသူအဖြစ် ငြင်းပယ်ခဲ့မိသော မိမိတို့၏ မိုက်မဲမှုကို ပြန်လည်သတိရကာ ခါးသီးစွာ ဆင်ခြင်မိကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် အလွန်နီးကပ်သော ဆက်သွယ်မှုရှိသဖြင့် ဣသရေလ တစ်မျိုးလုံးကို ယေဟောဝါဘုရား၏ ပလ္လင်တော်နှင့် ချည်နှောင်ထားသူကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရှမွေလသည် သူတို့အား ဘုရားသခင်ကို ချစ်ရန်နှင့် နာခံရန် သင်ကြားပေးခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခု သူသေဆုံးသွားသောအခါ ပြည်သူတို့သည် စာတန်နှင့် ပူးပေါင်းနေသော၊ ပြည်သူတို့ကို ဘုရားသခင်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ ခွဲခွာစေမည့် ရှင်ဘုရင်၏ လက်ထဲတွင် အစွန့်ပစ်ခံလိုက်ရပြီဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

The nation had lost the founder and president of its sacred
schools, but that was not all. It had lost him to whom the people had
been accustomed to go with their great troubles—lost one who had
constantly interceded with God in behalf of the best interests of its
people. The intercession of Samuel had given a feeling of security;
for “the effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.”
James 5:16. The people felt now that God was forsaking them. The
608 Patriarchs and Prophets
king seemed little less than a madman. Justice was perverted, and
order was turned to confusion.
[664] It was when the nation was racked with internal strife, when the
calm, God-fearing counsel of Samuel seemed to be most needed,
that God gave His aged servant rest. Bitter were the reflections of the
people as they looked upon his quiet resting place, and remembered
their folly in rejecting him as their ruler; for he had had so close
a connection with Heaven that he seemed to bind all Israel to the
throne of Jehovah. It was Samuel who had taught them to love and
obey God; but now that he was dead, the people felt that they were
left to the mercies of a king who was joined to Satan, and who would
divorce the people from God and heaven.

ဒါဝိဒ်သည် ရှမွေလ၏ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းအခမ်းအနားသို့ မတက်ရောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သစ္စာရှိသော သားတစ်ဦးသည် မိမိအား အလွန်ချစ်သော ဖခင်အတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသကဲ့သို့ သူသည် ရှမွေလအတွက် အလွန်နက်ရှိုင်းစွာနှင့် ကြင်နာစွာ ဝမ်းနည်းခဲ့သည်။ ရှမွေလ သေဆုံးသွားခြင်းသည် ရှောလု၏ လုပ်ရပ်များကို ထိန်းကျောင်းပေးနေသော အတားအဆီး နောက်တစ်ခု ကျိုးပျက်သွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူသိရှိခဲ့ပြီး၊ ပရောဖက် အသက်ရှင်စဉ်ကထက် မိမိကိုယ်ကို လုံခြုံမှုမရှိတော့ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ရှောလုသည် ရှမွေလအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း၌ အာရုံစိုက်နေစဉ်တွင်၊ ဒါဝိဒ်သည် သာ၍လုံခြုံသော နေရာကို ရှာဖွေရန် အခွင့်အရေးယူကာ ပါရန်တောသို့ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သူသည် ဆာလံ ၁၂၀ နှင့် ၁၂၁ ကို ရေးစပ်ခဲ့သည်။ ပရောဖက်သည် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရှင်ဘုရင်သည် မိမိ၏ ရန်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေသော ထိုလူသူကင်းမဲ့သည့် တောရိုင်းထဲတွင် သူသည် ဤသို့ သီဆိုခဲ့သည် -

David could not be present at the burial of Samuel, but he
mourned for him as deeply and tenderly as a faithful son could
mourn for a devoted father. He knew that Samuel’s death had broken
another bond of restraint from the actions of Saul, and he felt less
secure than when the prophet lived. While the attention of Saul
was engaged in mourning for the death of Samuel, David took the
opportunity to seek a place of greater security; so he fled to the
wilderness of Paran. It was here that he composed the one hundred
and twentieth and twenty-frst psalms. In these desolate wilds, realizing that the prophet was dead, and the king was his enemy, he
sang:

“ငါ့ကို ကူညီသောသူသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ထာဝရဘုရား ဖြစ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် သင့်ခြေကို လှုပ်ရှားစေတော်မမူ။ သင့်ကို စောင့်မသောသူသည် အိပ်ပျော်တော်မမူ။ ကြည့်ရှုလော့၊ ဣသရေလလူတို့ကို စောင့်မသောသူသည် ငိုက်ခြင်း၊ အိပ်ခြင်း မရှိရာ။ ... ထာဝရဘုရားသည် သင့်ကို ဘေးအပေါင်းမှ စောင့်မတော်မူမည်။ သင့်ဝိညာဉ်ကို စောင့်မတော်မူမည်။ ထာဝရဘုရားသည် ယခုမှစ၍ အစဉ်အမြဲ သင်၏ ထွက်ခြင်း၊ ဝင်ခြင်းကို စောင့်မတော်မူမည်။” ဆာလံ ၁၂၁:၂-၈။

“My help cometh from the Lord,
Which made heaven and earth.
He will not suffer thy foot to be moved:
He that keepeth thee will not slumber.
Behold, He that keepeth Israel
Shall neither slumber nor sleep....
The Lord shall preserve thee from all evil:
He shall preserve thy soul.
The Lord shall preserve thy going out and thy
coming in
From this time forth, and even forevermore.”
Psalm 121:2-8.

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူများသည် ပါရန်တော၌ ရှိနေစဉ်၊ ထိုဒေသတွင် များစွာသော ပိုင်ဆိုင်မှုများရှိသည့် နာဗလအမည်ရှိ ချမ်းသာသောသူ၏ သိုးအုပ်နှင့် နွားအုပ်များကို တိုက်ခိုက်လုယူသူများ၏ လက်မှ အကာအကွယ် ပေးခဲ့ကြသည်။ နာဗလသည် ခါလက်၏ အမျိုးအနွယ် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ စရိုက်မှာ ကြမ်းတမ်းပြီး စေးနှဲသောသူ ဖြစ်သည်။

Magnanimity of David 609
While David and his men were in the wilderness of Paran, they
protected from the depredations of marauders the flocks and herds
of a wealthy man named Nabal, who had vast possessions in that
region. Nabal was a descendant of Caleb, but his character was
churlish and niggardly.

ထိုအချိန်သည် သိုးမွေးညှပ်သော အချိန်ဖြစ်ပြီး ဧည့်ဝတ်ပြုတတ်သော ရာသီဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူများသည် စားနပ်ရိက္ခာ အလွန်လိုအပ်နေကြသဖြင့်၊ ထိုခေတ်၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့်အညီ ယေရှဲ၏သားသည် လူငယ်ဆယ် (၁၀) ဦးကို နာဗလထံသို့ စေလွှတ်၍ သူ၏နာမည်ဖြင့် နှုတ်ဆက်ခိုင်းခဲ့သည်။ သူက ဤသို့ ထပ်လောင်းပြောဆိုသည် - “ဤသို့ ချမ်းသာစွာ နေသောသူအား ပြောရမည်မှာ၊ ကိုယ်တော်၌လည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ အိမ်၌လည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်၌ ရှိသမျှသော အရာ၌လည်းကောင်း ငြိမ်သက်ခြင်း ရှိပါစေသော။ ယခုပင် သိုးမွေးညှပ်သော သူတို့သည် ကိုယ်တော်၌ ရှိကြောင်းကို ကျွန်ုပ်ကြားရပါပြီ။ ကိုယ်တော်၏ သိုးထိန်းတို့သည် ကျွန်ုပ်တိုနှင့်အတူ နေစဉ်အခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်ပါ။ သူတို့သည် ကရမေလအရပ်၌ ရှိသမျှသော ကာလပတ်လုံး တစ်စုံတစ်ခုမျှ မပျောက်ပါ။ (ဤသည်မှာ ကရမေလတောင် မဟုတ်ဘဲ၊ မာန်တောင်မြို့အနီးရှိ ယုဒနယ်မြေအတွင်းရှိ နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။) ကိုယ်တော်၏ လူငယ်တို့ကို မေးမြန်းတော်မူပါ၊ သူတို့သည် ပြောပြကြပါလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ လူငယ်တို့သည် ကိုယ်တော်ရှေ့၌ မျက်နှာသာ ရပါစေသော။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကောင်းသောနေ့၌ လာကြပါသည်။ ကိုယ်တော်၏ လက်၌ရှိသမျှကို ကိုယ်တော်၏ ကျွန်များနှင့် ကိုယ်တော်၏သား ဒါဝိဒ်အား ပေးသနားတော်မူပါဟု ပြောကြလော့။”

It was the time of sheepshearing, a season of hospitality. David
and his men were in sore need of provisions; and in accordance
with the custom of the times, the son of Jesse sent ten young men [665]
to Nabal, bidding them greet him in their master’s name; and he
added: “Thus shall ye say to him that liveth in prosperity, Peace
be both to thee, and peace be to thine house, and peace be unto all
that thou hast. And now I have heard that thou hast shearers: now
thy shepherds which were with us, we hurt them not, neither was
there aught missing unto them, all the while they were in Carmel.
[Not Mount Carmel, but a place in the territory of Judah, near the
hill town of Maon.] Ask thy young men, and they will show thee.
Wherefore let the young men fnd favor in thine eyes; for we come
in a good day: give, I pray thee, whatsoever cometh to thine hand
unto thy servants, and to thy son David.”

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူများသည် နာဗလ၏ သိုးထိန်းများနှင့် သိုးအုပ်များအတွက် အကာအကွယ်ပေးသော တံတိုင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ဤချမ်းသာသောသူသည် ထိုသို့သော တန်ဖိုးရှိသော အကူအညီများကို ပေးခဲ့သူတို့၏ လိုအပ်ချက်များအတွက် သူ၏ ပေါများမှုထဲမှ အနည်းငယ် ထောက်ပံ့ပေးရန် တောင်းဆိုခြင်း ခံရသည်။ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူများသည် သိုးအုပ်နှင့် နွားအုပ်များထဲမှ မိမိတို့ဘာသာ ယူဆောင်နိုင်သော်လည်း သူတို့ မပြုလုပ်ခဲ့ကြပါ။ သူတို့သည် ရိုးသားစွာ ကျင့်ကြံခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ကြင်နာမှုသည် နာဗလအပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပါ။ ဒါဝိဒ်ထံသို့ သူပြန်ပေးလိုက်သော အဖြေမှာ သူ၏စရိုက်ကို ဖော်ပြနေသည် - “ဒါဝိဒ်သည် မည်သူနည်း? ယေရှဲ၏သားသည် မည်သူနည်း? ယခုကာလတွင် မိမိသခင်ထံမှ ပြေးထွက်သွားသော ကျွန်များစွာ ရှိကြသည်။ ငါ၏ မုန့်၊ ငါ၏ ရေ၊ ငါ၏ သိုးမွေးညှပ်သမားတို့အတွက် ငါသတ်သော အသားတို့ကို ယူ၍၊ အဘယ်ကလာသည်ကို မသိသော သူတို့အား ငါပေးရမည်လော?”

David and his men had been like a wall of protection to the
shepherds and flocks of Nabal; and now this rich man was asked to
furnish from his abundance some relief to the necessities of those
who had done him such valuable service. David and his men might
have helped themselves from the flocks and herds, but they did
not. They behaved themselves in an honest way. Their kindness,
however, was lost upon Nabal. The answer he returned to David was
indicative of his character: “Who is David? and who is the son of
Jesse? There be many servants nowadays that break away every man
from his master. Shall I then take my bread, and my water, and my
flesh that I have killed for my shearers, and give it unto men, whom
I know not whence they be?”

ထိုလူငယ်များသည် လက်ဗလာဖြင့် ပြန်လာပြီး ဒါဝိဒ်အား ထိုအကြောင်းကို ပြောပြသောအခါ ဒါဝိဒ်သည် အလွန်အမျက်ထွက်ခဲ့သည်။ မိမိအား ပေးသင့်ပေးထိုက်သော အရာကို ငြင်းပယ်ရုံသာမက၊ စော်ကားပြောဆိုခဲ့သော ထိုလူကို အပြစ်ပေးရန်အတွက် သူ၏လူများအား လက်နက်ပြင်ဆင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ဤစိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရပ်သည် ဒါဝိဒ်၏ စရိုက်ထက် ရှောလု၏ စရိုက်နှင့် ပို၍တူနေသော်လည်း၊ ယေရှဲ၏သားသည် ဆင်းရဲဒုက္ခ ကျောင်းတော်တွင် စိတ်ရှည်ခြင်းကို သင်ယူရန် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

When the young men returned empty-handed and related the
affair to David, he was flled with indignation. He commanded his
men to equip themselves for an encounter; for he had determined
to punish the man who had denied him what was his right, and
had added insult to injury. This impulsive movement was more in
harmony with the character of Saul than with that of David, but the
son of Jesse had yet to learn of patience in the school of affliction.
610 Patriarchs and Prophets

နာဗလ၏ ကျွန်တစ်ဦးသည် ဒါဝိဒ်၏ လူငယ်များကို ပြန်လွှတ်ပြီးနောက်၊ နာဗလ၏ ဇနီး အဗိဂဲလထံသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြောပြခဲ့သည်။ “ကြည့်ရှုလော့၊ ဒါဝိဒ်သည် ကျွန်ုပ်တို့သခင်ကို နှုတ်ဆက်ရန် တောထဲမှ တမန်များကို စေလွှတ်သော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့သခင်သည် သူတို့ကို ဆဲဆိုလွှတ်လိုက်ပါသည်။ သို့သော် ထိုသူတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်ကြပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် လယ်ပြင်၌ သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေစဉ်အခါ တစ်စုံတစ်ခုမျှ မထိခိုက်ပါ၊ ဘာတစ်ခုမျှလည်း မပျောက်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူတို့နှင့်အတူ သိုးထိန်းနေစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူတို့သည် နေ့ရောညပါ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် တံတိုင်းကဲ့သို့ အကာအကွယ် ပေးခဲ့ကြပါသည်။ ထို့ကြောင့် ယခု အဘယ်သို့ ပြုရမည်ကို စဉ်းစားဆင်ခြင်တော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ သခင်နှင့် သူ၏ အိမ်သားအပေါင်းတို့အပေါ် ဘေးဒုက္ခ ရောက်တော့မည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်” ဟု ပြောလေ၏။

One of Nabal’s servants hastened to Abigail, the wife of Nabal,
after he had dismissed David’s young men, and told her what had
happened. “Behold,” he said, “David sent messengers out of the
wilderness to salute our master; and he railed on them. But the men
were very good unto us, and we were not hurt, neither missed we
anything, as long as we were conversant with them, when we were
[666] in the felds. They were a wall unto us both by night and day, all the
while we were with them keeping the sheep. Now therefore know
and consider what thou wilt do; for evil is determined against our
master, and against all his household.”

အဗိဂဲလသည် သူ၏ခင်ပွန်းအား မတိုင်ပင်ဘဲ သို့မဟုတ် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မပြောဘဲ၊ လုံလောက်သော စားနပ်ရိက္ခာများကို အဆင်သင့်ပြင်ဆင်ကာ မြည်းများပေါ်သို့ တင်၍ ကျွန်များကို ရှေ့ကစေလွှတ်ပြီး၊ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဒါဝိဒ်၏ အဖွဲ့နှင့် တွေ့ရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူမသည် တောင်စောင်းရှိ ကွယ်ရာတစ်ခုတွင် သူတို့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ “အဗိဂဲလသည် ဒါဝိဒ်ကို မြင်သောအခါ၊ မြည်းပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်း၍၊ ဒါဝိဒ်၏ရှေ့၌ ပြပ်ဝပ်လျက် မြေတိုင်အောင် ဦးချလေ၏။ ဒါဝိဒ်၏ ခြေရင်း၌ ဝပ်လျက်၊ ကျွန်ုပ်၏သခင်၊ ဤအပြစ်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ်မှာသာ ရှိပါစေသော။ ကိုယ်တော်၏ ကျွန်မအား စကားပြောခွင့် ပြုပါလော့ဟု လျှောက်လေ၏။” အဗိဂဲလသည် ဘိသိက်ခံ ရှင်ဘုရင်တစ်ပါးအား ပြောဆိုသကဲ့သို့ ဒါဝိဒ်အား အလွန်ရိုသေစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ နာဗလက “ဒါဝိဒ်သည် မည်သူနည်း?” ဟု မထီမဲ့မြင် ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း၊ အဗိဂဲလကမူ “ကျွန်ုပ်၏သခင်” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်။ ကြင်နာသော စကားများဖြင့် သူမသည် သူ၏ အမျက်ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ခင်ပွန်းအတွက် အသနားခံခဲ့သည်။ မည်သည့် ဝါကြွားမှု သို့မဟုတ် မာနမျိုးမှ မရှိဘဲ ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် မေတ္တာတော်ဖြင့် ပြည့်ဝလျက်၊ အဗိဂဲလသည် သူမ၏ အိမ်ထောင်အပေါ် ထားရှိသော သစ္စာရှိမှုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်း၏ ကြမ်းတမ်းသော လုပ်ရပ်မှာ ဒါဝိဒ်အား တမင်စော်ကားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ပျော်ရွှင်မှုမရှိသော ကိုယ်ကျိုးစွန့်လိုစိတ် ကင်းမဲ့သည့် သဘာဝကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း ဒါဝိဒ်အား ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြခဲ့သည်။

Without consulting her husband or telling him of her intention,
Abigail made up an ample supply of provisions, which, laded upon
asses, she sent forward in the charge of servants, and herself started
out to meet the band of David. She met them in a covert of a
hill. “And when Abigail saw David, she hasted, and lighted off the
ass, and fell before David on her face, and bowed herself to the
ground, and fell at his feet, and said, Upon me, my lord, upon me
let this iniquity be: and let thine handmaid, I pray thee, speak in
thine audience.” Abigail addressed David with as much reverence
as though speaking to a crowned monarch. Nabal had scornfully
exclaimed, “Who is David?” but Abigail called him, “my lord.”

“ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏သခင်၊ ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်းလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ ဝိညာဉ် အသက်ရှင်သည်အတိုင်းလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်သည် လူအသက်ကို သတ်ရန်နှင့် မိမိလက်ဖြင့် လက်စားချေရန် မသွားစေခြင်းငှာ ထာဝရဘုရားသည် ဆီးတားတော်မူပြီ။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်၏ ရန်သူများနှင့် ကျွန်ုပ်၏သခင်ကို ဒုက္ခပေးလိုသော သူတို့သည် နာဗလကဲ့သို့ ဖြစ်ကြပါစေသော။” အဗိဂဲလသည် ဒါဝိဒ်အား သူ၏ စိတ်လိုက်မာန်ပါ အကြံအစည်မှ ပြန်လှည့်လာအောင် စည်းရုံးနိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် မိမိကိုယ်ကို ဂုဏ်မယူဘဲ၊ ဘုရားသခင်အားသာ ဂုဏ်တော်နှင့် ချီးမွမ်းခြင်းကို ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ယူဆောင်လာသော ရိက္ခာများကို ဒါဝိဒ်၏လူများအတွက် မိတ္တဗလလက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ သူမကိုယ်တိုင်ကပင် ထိုအမျက်ဒေါသကို ဖြစ်စေခဲ့သူကဲ့သို့ ဆက်လက် အသနားခံခဲ့သည်။

With kind words she sought to soothe his irritated feelings, and
she pleaded with him in behalf of her husband. With nothing of
ostentation or pride, but full of the wisdom and love of God, Abigail
revealed the strength of her devotion to her household; and she made
it plain to David that the unkind course of her husband was in no
wise premeditated against him as a personal affront, but was simply
the outburst of an unhappy and selfsh nature.

သူမက “ကိုယ်တော်၏ ကျွန်မ၏ အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ၊ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်၏သခင်အတွက် မုချ ခိုင်ခံ့သော အိမ်ကို တည်ဆောက်တော်မူလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်၏သခင်သည် ထာဝရဘုရား၏ စစ်ပွဲများကို တိုက်ခိုက်နေသူ ဖြစ်သောကြောင့်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ အသက်တာ တစ်လျှောက်လုံးတွင် မကောင်းသောအမှုကို မတွေ့ရသောကြောင့်လည်းကောင်း ဖြစ်ပါသည်။” အဗိဂဲလသည် ဒါဝိဒ် လျှောက်လှမ်းသင့်သော လမ်းစဉ်ကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် တင်ပြခဲ့သည်။ သူသည် ထာဝရဘုရား၏ စစ်ပွဲများကိုသာ တိုက်ခိုက်သင့်သည်။ သူသည် သစ္စာဖောက်အဖြစ် ညှဉ်းဆဲခံရလျှင်ပင်၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ နစ်နာမှုများအတွက် လက်စားမချေသင့်ပါ။ သူမက ဆက်လက်၍ - “လူသည် ထ၍ ကိုယ်တော်ကို လိုက်လံရှာဖွေကာ ကိုယ်တော်၏ အသက်ကို သတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်၏သခင်၏ ဝိညာဉ်သည် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား၏ အသက်ထုပ်ထဲ၌ လုံခြုံစွာ ပါရှိလိမ့်မည်။ ... ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်၏သခင်အား ဂတိထားတော်မူသမျှသော ကောင်းကျိုးတို့ကို ပြုစုတော်မူ၍၊ ကိုယ်တော်ကို ဣသရေလလူတို့၏ မင်းအဖြစ် ခန့်ထားတော်မူသောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် အကြောင်းမရှိဘဲ လူအသက်ကို သတ်မိခြင်း သို့မဟုတ် မိမိလက်ဖြင့် လက်စားချေမိခြင်းကြောင့် နောင်တရခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်နှလုံး၌ ထိခိုက်နာကျင်ခြင်း မရှိစေရန် ဖြစ်ပါသည်။ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်၏သခင်ကို ကောင်းချီးပေးတော်မူသောအခါ၊ ကိုယ်တော်၏ ကျွန်မကိုလည်း သတိရတော်မူပါ” ဟု လျှောက်လေ၏။ (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၅:၂၉-၃၁၊ R. V.)

“Now therefore, my lord, as the Lord liveth, and as thy soul
liveth, seeing the Lord hath withholden thee from coming to shed
blood, and from avenging thyself with thine own hand, now let thine
enemies, and they that seek evil to my lord, be as Nabal.” Abigail
did not take to herself the credit of this reasoning to turn David from
his hasty purpose, but gave to God the honor and the praise. She
then offered her rich provision as a peace offering to the men of
David, and still pleaded as if she herself were the one who had so
excited the resentment of the chief.
Magnanimity of David 611
“I pray thee,” she said, “forgive the trespass of thine handmaid:
for the Lord will certainly make my lord a sure house; because my
lord fghteth the battles of the Lord, and evil hath not been found in
thee all thy days.” Abigail presented by implication the course that
David ought to pursue. He should fght the battles of the Lord. He
was not to seek revenge for personal wrongs, even though persecuted
as a traitor. She continued: “Though man be risen up to pursue thee,
and to seek thy soul, yet the soul of my lord shall be bound in the [667]
bundle of life with the Lord thy God.... And it shall come to pass,
when the Lord shall have done to my lord according to all the good
that He hath spoken concerning thee, and shall have appointed thee
prince over Israel; that this shall be no grief unto thee, nor offense
of heart unto my lord, either that thou hast shed blood causeless, or
that my lord hath avenged himself: and when the Lord shall have
dealt well with my lord, then remember thine handmaid.” 1 Samuel
25:29-31, R. V.

ဤစကားများသည် အထက်မှလာသော ဉာဏ်ပညာကို ရရှိထားသောသူ၏ နှုတ်မှသာ ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည်။ အဗိဂဲလ၏ ဘုရားတရား ကြည်ညိုမှုသည် ပန်းရနံ့ကဲ့သို့ပင် သူမ၏ မျက်နှာ၊ စကားနှင့် လုပ်ရပ်တို့တွင် မသိမသာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်၌ ကိန်းဝပ်နေခဲ့သည်။ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ပြည့်ဝပြီး၊ ကြင်နာခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းရှိသော သူမ၏ စကားများသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်ထံသို့ ပိုမိုကောင်းမွန်သော အတွေးများ ရောက်ရှိလာပြီး၊ မိမိ၏ စိတ်လိုက်မာန်ပါ အကြံအစည်ကြောင့် ဖြစ်လာနိုင်သော နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးရလဒ်များကို စဉ်းစားကာ သူသည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ “ရန်ငြိမ်းစေတတ်သောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို ခံရကြလတ်အံ့။” (မဿဲ ၅:၉)။ ဤဣသရေလ အမျိုးသမီးကဲ့သို့ စိတ်တိုစရာများကို ငြိမ်သက်စေသူ၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရပ်များကို တားဆီးသူနှင့် တည်ငြိမ်ပြီး ကောင်းမွန်သော ဉာဏ်ပညာစကားများဖြင့် ကြီးမားသော ဘေးဆိုးများကို ငြိမ်းအေးစေသူများ များစွာ ရှိလာစေလိုပါသည်။

These words could have come only from the lips of one who
had partaken of the wisdom from above. The piety of Abigail, like
the fragrance of a flower, breathed out all unconsciously in face
and word and action. The Spirit of the Son of God was abiding
in her soul. Her speech, seasoned with grace, and full of kindness
and peace, shed a heavenly influence. Better impulses came to
David, and he trembled as he thought what might have been the
consequences of his rash purpose. “Blessed are the peacemakers:
for they shall be called the children of God.” Matthew 5:9. Would
that there were many more like this woman of Israel, who would
soothe the irritated feelings, prevent rash impulses, and quell great
evils by words of calm and well-directed wisdom.

သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော ခရစ်ယာန် အသက်တာသည် အမြဲတမ်း အလင်း၊ နှစ်သိမ့်မှုနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းတို့ကို ပေးစွမ်းနေပါသည်။ ၎င်းသည် စင်ကြယ်ခြင်း၊ လိမ္မာပါးနပ်ခြင်း၊ ရိုးသားခြင်းနှင့် အကျိုးပြုခြင်းတို့ဖြင့် ထူးခြားထင်ရှားသည်။ ၎င်းသည် လွှမ်းမိုးမှုရှိသော ကိုယ်ကျိုးမဖက်သည့် မေတ္တာတော်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ၎င်းသည် ခရစ်တော်နှင့် ပြည့်ဝနေပြီး ထိုသူသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် အလင်းတန်းများကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။ အဗိဂဲလသည် ပညာရှိသော ဆုံးမသူနှင့် အကြံပေးသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်၏ အမျက်ဒေါသသည် သူမ၏ လွှမ်းမိုးမှုနှင့် ကျိုးကြောင်းပြမှုများအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မိမိသည် ပညာမဲ့သော လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်မိပြီး မိမိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း သူနားလည်သွားခဲ့သည်။

A consecrated Christian life is ever shedding light and comfort
and peace. It is characterized by purity, tact, simplicity, and usefulness. It is controlled by that unselfsh love that sanctifes the
influence. It is full of Christ, and leaves a track of light wherever
its possessor may go. Abigail was a wise reprover and counselor.
David’s passion died away under the power of her influence and
reasoning. He was convinced that he had taken an unwise course
and had lost control of his own spirit.

သူသည် နှိမ့်ချသော စိတ်နှလုံးဖြင့် ထိုဆုံးမမှုကို ခံယူခဲ့သည်၊ ၎င်းသည် သူကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့သော “ဖြောင့်မတ်သောသူသည် ငါ့ကို ရိုက်ပါစေ၊ ၎င်းသည် ကျေးဇူးပြုခြင်း ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ ငါ့ကို ဆုံးမပါစေ၊ ၎င်းသည် အဖိုးတန်သော အဆီ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်” (ဆာလံ ၁၄၁:၅) ဟူသော စကားနှင့်အညီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့အား ဖြောင့်မတ်စွာ အကြံပေးခဲ့သည့်အတွက် သူသည် ကျေးဇူးတင်ခဲ့ပြီး ကောင်းချီးပေးခဲ့သည်။ လူအများစုသည် ဆုံးမခြင်းခံရသောအခါ စိတ်မတိုဘဲ ခံယူနိုင်ခြင်းကိုပင် ချီးမွမ်းထိုက်သည်ဟု ထင်မှတ်ကြသော်လည်း၊ ဆုံးမမှုကို ကျေးဇူးတင်သော စိတ်နှလုံးဖြင့် ခံယူပြီး မိမိအား မှားယွင်းသော လမ်းစဉ်မှ ကယ်တင်ပေးသူကို ကောင်းချီးပေးသောသူမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။

With a humble heart he received the rebuke, in harmony with
his own words, “Let the righteous smite me; it shall be a kindness:
612 Patriarchs and Prophets
and let him reprove me; it shall be an excellent oil.” Psalm 141:5.
He gave thanks and blessings because she advised him righteously.
There are many who, when they are reproved, think it praiseworthy
if they receive the rebuke without becoming impatient; but how few
take reproof with gratitude of heart and bless those who seek to save
them from pursuing an evil course.

အဗိဂဲလ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ နာဗလနှင့် သူ၏ ဧည့်သည်များသည် ကြီးကျယ်သော စားပွဲသောက်ပွဲ ပြုလုပ်နေကြပြီး၊ မူးယူးသောက်စားကာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်ကျမှသာ သူမသည် ဒါဝိဒ်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို ခင်ပွန်းအား ပြောပြခဲ့သည်။ နာဗလသည် စိတ်နှလုံးထဲ၌ သူရဲဘောကြောင်သူ ဖြစ်သဖြင့်၊ မိမိ၏ မိုက်မဲမှုကြောင့် သေဘေးနှင့် မည်မျှနီးကပ်ခဲ့သည်ကို သိရှိသွားသောအခါ သူသည် လေဖြတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် လက်စားချေရန် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ဦးမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ ဘာမျှမတတ်နိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဆယ် (၁၀) ရက် ကြာပြီးနောက် သူသေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင် ပေးသနားထားသော သူ၏ အသက်တာသည် ကမ္ဘာကြီးအတွက် ကျိန်ခြင်းအမင်္ဂလာသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ ပျော်ပါးမြူးတူးနေစဉ်တွင်ပင် ဘုရားသခင်က ပုံပမာထဲမှ သူဌေးကြီးအား ပြောခဲ့သကဲ့သို့ “ဤည၌ပင် သင်၏ ဝိညာဉ်ကို ရုပ်သိမ်းရမည်” (လုကာ ၁၂:၂၀) ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။

When Abigail returned home she found Nabal and his guests in
[668] the enjoyment of a great feast, which they had converted into a scene
of drunken revelry. Not until the next morning did she relate to her
husband what had occurred in her interview with David. Nabal was a
coward at heart; and when he realized how near his folly had brought
him to a sudden death, he seemed smitten with paralysis. Fearful
that David would still pursue his purpose of revenge, he was flled
with horror, and sank down in a condition of helpless insensibility.
After ten days he died. The life that God had given him had been
only a curse to the world. In the midst of his rejoicing and making
merry, God had said to him, as He said to the rich man of the parable,
“This night thy soul shall be required of thee.” Luke 12:20.

နောက်ပိုင်းတွင် ဒါဝိဒ်သည် အဗိဂဲလကို လက်ထပ်ခဲ့သည်။ သူ၌ ဇနီးတစ်ဦး ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုခေတ်က လူမျိုးများ၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာသည် သူ၏ ဆင်ခြင်မှုကို လွဲမှားစေခဲ့ပြီး သူ၏ လုပ်ရပ်များကို လွှမ်းမိုးခဲ့သည်။ ကြီးမြတ်၍ ကောင်းမြတ်သော လူများပင်လျှင် လောက၏ ထုံးစံများကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် မှားယွင်းတတ်ကြသည်။ ဇနီးများစွာကို လက်ထပ်ခြင်း၏ ခါးသီးသော အကျိုးရလဒ်ကို ဒါဝိဒ်၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ပြင်းထန်စွာ ခံစားခဲ့ရသည်။

David afterward married Abigail. He was already the husband
of one wife, but the custom of the nations of his time had perverted
his judgment and influenced his actions. Even great and good men
have erred in following the practices of the world. The bitter result
of marrying many wives was sorely felt throughout all the life of
David.

ရှမွေလ သေဆုံးပြီးနောက် ဒါဝိဒ်သည် လအနည်းငယ်ခန့် ငြိမ်သက်စွာ နေခဲ့ရသည်။ သူသည် ဇိဖလူတို့၏ တောရိုင်းဒေသသို့ တစ်ဖန် ပြန်သွားခဲ့သော်လည်း၊ ထိုရန်သူတို့သည် ရှင်ဘုရင်၏ မျက်နှာသာကို ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဒါဝိဒ် ပုန်းအောင်းနေသော နေရာကို သတင်းပေးခဲ့ကြသည်။ ဤသတင်းသည် ရှောလု၏ ရင်ဘတ်ထဲ၌ အိပ်ပျော်နေသော ဒေါသမီးကို ပြန်လည် နိုးထစေခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ဖန် သူ၏ စစ်သည်များကို စုစည်းကာ ဒါဝိဒ်နောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်၏ မိတ်ဆွေ သူလျှိုများက ရှောလုသည် သူ့နောက်သို့ တစ်ဖန် လိုက်လာနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းပေးခဲ့သဖြင့်၊ ဒါဝိဒ်သည် သူ၏လူ အနည်းငယ်နှင့်အတူ ရန်သူ၏ တည်နေရာကို သိရှိရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ညအချိန်တွင် သူတို့သည် သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားရာ၊ ရှင်ဘုရင်နှင့် သူ၏ အခြွေအရံများ၏ တဲများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ စစ်စခန်းတစ်ခုလုံး အိပ်ပျော်နေသဖြင့် သူတို့ကို မည်သူမျှ မမြင်ခဲ့ကြပါ။ ဒါဝိဒ်သည် သူ၏ မိတ်ဆွေများကို ရန်သူ့အလယ်သို့ မိမိနှင့်အတူ သွားရန် ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ “အဘယ်သူသည် ငါနှင့်အတူ စစ်စခန်းရှိ ရှောလုထံသို့ သွားမည်နည်း?” ဟု ဒါဝိဒ် မေးမြန်းရာ၊ အဘိရှဲက “ကျွန်ုပ် သွားပါမည်” ဟု ချက်ချင်း ဖြေကြားခဲ့သည်။

After the death of Samuel, David was left in peace for a few
months. Again he repaired to the solitude of the Ziphites; but these
enemies, hoping to secure the favor of the king, informed him of
David’s hiding place. This intelligence aroused the demon of passion
that had been slumbering in Saul’s breast. Once more he summoned
his men of arms and led them out in pursuit of David. But friendly
spies brought tidings to the son of Jesse that Saul was again pursuing
him; and with a few of his men, David started out to learn the location
of his enemy. It was night when, cautiously advancing, they came
upon the encampment, and saw before them the tents of the king
and his attendants. They were unobserved, for the camp was quiet
in slumber. David called upon his friends to go with him into the
very midst of the foe. In answer to his question, “Who will go down
Magnanimity of David 613
with me to Saul to the camp?” Abishai promptly responded, “I will
go down with thee.”

တောင်ကုန်းများ၏ နက်ရှိုင်းသော အရိပ်များအောက်တွင် ပုန်းကွယ်လျက်၊ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏ နောက်လိုက်သည် ရန်သူ၏ စစ်စခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ရန်သူအရေအတွက်ကို သိရှိရန် ရှာဖွေစဉ်၊ ရှောလု အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ သူ၏ လှံသည် မြေကြီး၌ စိုက်ထားပြီး၊ ရေဘူးသည် သူ၏ ခေါင်းရင်း၌ ရှိနေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် စစ်သေနာပတိချုပ် အာဗနာ ရှိနေပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စစ်သည်များ အားလုံး အိပ်ပျော်နေကြသည်။ အဘိရှဲသည် သူ၏ လှံကို မြှောက်လျက် ဒါဝိဒ်အား “ယနေ့ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ ရန်သူကို ကိုယ်တော်လက်သို့ အပ်နှံတော်မူပြီ။ သို့ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်သည် သူ့ကို မြေကြီးတိုင်အောင် လှံနှင့် တစ်ချက်တည်း ထိုးပါရစေ၊ ဒုတိယအကြိမ် ထိုးရန် မလိုပါ” ဟု လျှောက်လေ၏။ သူသည် ခွင့်ပြုချက် စကားကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်၊ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော စကားတစ်ခွန်း သူ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ - “သူ့ကို မဖျက်ဆီးနှင့်။ ထာဝရဘုရား ဘိသိက်ပေးတော်မူသောသူကို အဘယ်သူသည် လက်နှင့်ထိ၍ အပြစ်ကင်းနိုင်မည်နည်း? ... ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း၊ ထာဝရဘုရားသည် သူ့ကို ဒဏ်ခတ်တော်မူလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ် သူသေရမည့်နေ့ ရောက်လိမ့်မည်။ သို့မဟုတ် စစ်တိုက်ရာသို့ သွား၍ ပျက်စီးလိမ့်မည်။ ထာဝရဘုရား ဘိသိက်ပေးတော်မူသောသူကို ငါသည် လက်နှင့်မထိစေခြင်းငှာ ထာဝရဘုရား ဆီးတားတော်မူပါစေသော။ သို့သော် သူ၏ ခေါင်းရင်း၌ ရှိသော လှံနှင့် ရေဘူးကို ယူ၍ သွားကြကုန်အံ့။ ထိုသို့ ဒါဝိဒ်သည် ရှောလု၏ ခေါင်းရင်းမှ လှံနှင့် ရေဘူးကို ယူ၍ ထွက်သွားကြ၏။ ဘုရားသခင်ပေးသော ကြီးစွာသော အိပ်ခြင်းသည် သူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်သဖြင့်၊ မည်သူမျှ မမြင်၊ မသိ၊ နိုးခြင်းလည်း မရှိခဲ့ကြပါ။” ဘုရားသခင်သည် အားအသန်ဆုံးသောသူကို အားနည်းစေရန်၊ ဉာဏ်အရှိဆုံးသောသူထံမှ သတိဝီရိယကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် အစောင့်အကြပ် အရှိဆုံးသောသူတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို ပျက်ပြားစေရန် မည်မျှ လွယ်ကူလှပါသနည်း။

Hidden by the deep shadows of the hills, David and his attendant
entered the encampment of the enemy. As they sought to ascertain
the exact number of their foes, they came upon Saul sleeping, his
spear stuck in the ground, and a cruse of water at his head. Beside
him lay Abner, his chief commander, and all around them were the
soldiers, locked in slumber. Abishai raised his spear, and said to
David, “God hath delivered thine enemy into thine hand this day:
now therefore let me smite him, I pray thee, with the spear even [669]
[670]
[671]
to the earth at once, and I will not smite him the second time.” He
waited for the word of permission; but there fell upon his ear the
whispered words: “Destroy him not: for who can stretch forth his
hand against the Lord’s anointed, and be guiltless? ... As the Lord
liveth, the Lord shall smite him; or his day shall come to die; or he
shall descend into battle, and perish. The Lord forbid that I should
stretch forth mine hand against the Lord’s anointed: but, I pray thee,
take thou now the spear that is at his bolster, and the cruse of water,
and let us go. So David took the spear and the cruse of water from
Saul’s bolster; and they gat them away, and no man saw it, nor
knew it, neither awaked: for they were all asleep; because a deep
sleep from the Lord was fallen upon them.” How easily the Lord can
weaken the strongest, remove prudence from the wisest, and baffle
the skill of the most watchful!

ဒါဝိဒ်သည် စစ်စခန်းနှင့် ဘေးကင်းသော အကွာအဝေးသို့ ရောက်သောအခါ၊ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် ပြည်သူများနှင့် အာဗနာအား အသံကျယ်စွာဖြင့် “အာဗနာ၊ သင်သည် သူရဲကောင်း မဟုတ်လော? ဣသရေလနိုင်ငံတွင် သင်နှင့် တူသောသူ မည်သူရှိသနည်း? သို့ဖြစ်လျှင် သင်၏အရှင် ရှင်ဘုရင်ကို အဘယ်ကြောင့် မစောင့်သနည်း? လူတစ်ယောက်သည် သင်၏အရှင် ရှင်ဘုရင်ကို သတ်ရန် ဝင်လာခဲ့သည်။ သင်ပြုသောအမှုသည် မကောင်းပါ။ ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း၊ သင်တို့သည် မိမိတို့ အရှင်ဖြစ်သော ထာဝရဘုရား ဘိသိက်ပေးတော်မူသောသူကို မစောင့်သောကြောင့် သေထိုက်ကြ၏။ ယခုပင် ရှင်ဘုရင်၏ ခေါင်းရင်း၌ ရှိသော လှံနှင့် ရေဘူးသည် အဘယ်မှာ ရှိသနည်းဟု ကြည့်ကြလော့” ဟု အော်ဟစ်ပြောဆိုခဲ့သည်။ ရှောလုသည် ဒါဝိဒ်၏ အသံကို သိသဖြင့် “ငါ့သား ဒါဝိဒ်၊ ဤအသံသည် သင့်အသံလော?” ဟု မေးမြန်းရာ၊ ဒါဝိဒ်က “ကျွန်ုပ်၏အရှင် မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ အသံဖြစ်ပါသည်” ဟု လျှောက်လေ၏။ “ကျွန်ုပ်၏အရှင်သည် အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်နောက်သို့ ဤသို့ လိုက်လံနေရသနည်း? ကျွန်ုပ်သည် အဘယ်အမှုကို ပြုမိသနည်း? ကျွန်ုပ်လက်၌ အဘယ်ဆိုးညစ်မှု ရှိသနည်း? သို့ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်၏အရှင် မင်းကြီးသည် ကျွန်ုပ်၏ စကားကို နားထောင်တော်မူပါ” ဟု ဒါဝိဒ်က ဆက်လက် လျှောက်ထားသည်။ ရှင်ဘုရင်၏ နှုတ်မှ တစ်ဖန် ဝန်ခံစကား ထွက်လာသည်မှာ - “ငါသည် ပြစ်မှားလေပြီ။ ငါ့သား ဒါဝိဒ်၊ ပြန်လာပါ။ ယနေ့ ငါ၏အသက်သည် သင့်မျက်မှောက်၌ အဖိုးထိုက်သောကြောင့်၊ နောက်တစ်ဖန် သင့်ကို ငါမညှဉ်းဆဲပါ။ ကြည့်ရှုလော့၊ ငါသည် မိုက်မဲသောအမှုကို ပြုမိပြီ၊ အလွန်အမင်းလည်း မှားယွင်းလေပြီ” ဟု ဆိုလေ၏။ ဒါဝိဒ်ကလည်း “ရှင်ဘုရင်၏ လှံတော်ကို ကြည့်တော်မူပါ။ လူငယ်တစ်ယောက် လာ၍ ယူပါစေ” ဟု ပြန်လည် လျှောက်ထားခဲ့သည်။ ရှောလုက “သင့်ကို ငါမညှဉ်းဆဲပါ” ဟု ကတိပေးခဲ့သော်လည်း၊ ဒါဝိဒ်သည် သူ၏လက်ထဲသို့ မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံခြင်း မပြုခဲ့ပါ။

When David was at a safe distance from the camp he stood on
the top of a hill and cried with a loud voice to the people and to
Abner, saying, “Art not thou a valiant man? and who is like to thee in
Israel? wherefore then hast thou not kept thy lord the king? for there
came one of the people in to destroy the king thy lord. This thing is
not good that thou hast done. As the Lord liveth, ye are worthy to
die, because ye have not kept your master the Lord’s anointed. And
now see where the king’s spear is, and the cruse of water that was at
his bolster. And Saul knew David’s voice, and said, Is this thy voice,
my son David? And David said, It is my voice, my lord, O king.
And he said, Wherefore doth my lord thus pursue after his servant?
for what have I done? or what evil is in mine hand? Now therefore, I
pray thee, let my lord the king hear the words of his servant.” Again
the acknowledgment fell from the lips of the king, “I have sinned:
614 Patriarchs and Prophets
return, my son David; for I will no more do thee harm, because my
soul was precious in thine eyes this day: behold, I have played the
fool, and have erred exceedingly. And David answered and said,
Behold the king’s spear! and let one of the young men come over
and fetch it.” Although Saul had made the promise, “I will no more
do thee harm,” David did not place himself in his power.

ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ အရှင်သခင်၏ အသက်ကို ဒုတိယအကြိမ်မြောက် လေးစားမှု ပြသခဲ့ခြင်းသည် ရှောလု၏ စိတ်ကို သာ၍နက်ရှိုင်းစွာ ထိခိုက်စေခဲ့ပြီး၊ မိမိ၏ အမှားကို သာ၍ နှိမ့်ချစွာ ဝန်ခံစေခဲ့သည်။ ထိုသို့သော ကြင်နာမှုကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူသည် အံ့အားသင့်ကာ စိတ်နှလုံး ပျော့ပျောင်းသွားခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်နှင့် လမ်းခွဲစဉ် ရှောလုက “ငါ့သား ဒါဝိဒ်၊ သင်သည် မင်္ဂလာရှိပါစေသော။ သင်သည် ကြီးမြတ်သောအမှုတို့ကို ပြုလိမ့်မည်၊ အစဉ်အမြဲလည်း အောင်မြင်လိမ့်မည်” ဟု ကောင်းချီးပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ယေရှဲ၏သားသည် ရှင်ဘုရင်၏ ဤစိတ်သဘောထားမှာ ကြာရှည်ခံလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက် မရှိခဲ့ပါ။

The second instance of David’s respect for his sovereign’s life
made a still deeper impression upon the mind of Saul and brought
[672] from him a more humble acknowledgment of his fault. He was
astonished and subdued at the manifestation of such kindness. In
parting from David, Saul exclaimed, “Blessed be thou, my son
David: thou shalt both do great things, and also shalt still prevail.”
But the son of Jesse had no hope that the king would long continue
in this frame of mind.

ဒါဝိဒ်သည် ရှောလုနှင့် ပြန်လည် သင့်မြတ်ရန် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ရှင်ဘုရင်၏ ရန်ငြိုးကြောင့် သေဆုံးရလိမ့်မည်ဟု ထင်မြင်မိသဖြင့်၊ ဖိလိတ္တိပြည်တွင် တစ်ဖန် ခိုလှုံရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော လူခြောက်ရာ (၆၀၀) နှင့်အတူ ဂါသမြို့၏ ရှင်ဘုရင် အာခိရှထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

David despaired of a reconciliation with Saul. It seemed inevitable that he should at last fall a victim to the malice of the king,
and he determined again to seek refuge in the land of the Philistines.

ရှောလုသည် မိမိအား မုချသတ်ဖြတ်လိမ့်မည်ဟူသော ဒါဝိဒ်၏ ကောက်ချက်မှာ ဘုရားသခင်၏ အကြံပြုချက် မပါဘဲ မိမိအလိုအလျောက် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောလုသည် ဒါဝိဒ်အား ဖျက်ဆီးရန် ကြံစည်နေစဉ်မှာပင်၊ ဘုရားသခင်သည် ဒါဝိဒ်အား နိုင်ငံတော်ကို အပ်နှံရန် လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့၏ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော နည်းလမ်းများဖြင့် ကိုယ်တော်၏ အစီအစဉ်များကို ဖော်ဆောင်တော်မူသည်။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ လမ်းစဉ်များကို နားမလည်နိုင်ကြဘဲ၊ ဘုရားသခင် ခွင့်ပြုထားသော စမ်းသပ်မှုများ၊ စစ်ဆေးမှုများနှင့် သက်သေပြချက်များကို ကြည့်လျက် မိမိတို့အား ဆန့်ကျင်နေသော အရာများအဖြစ်လည်းကောင်း၊ မိမိတို့အား ပျက်စီးစေမည့် အရာများအဖြစ်လည်းကောင်း အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုတတ်ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များကို မကြည့်ဘဲ အပြင်ပန်း အခြေအနေများကိုသာ ကြည့်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ပလ္လင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ကို သံသယဝင်ခဲ့သည်။ ရှည်လျားလှသော စမ်းသပ်မှုများသည် သူ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို အားနည်းစေခဲ့ပြီး သူ၏ စိတ်ရှည်မှုကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။

With the six hundred men under his command, he passed over to
Achish, the king of Gath.
David’s conclusion that Saul would certainly accomplish his
murderous purpose was formed without the counsel of God. Even
while Saul was plotting and seeking to accomplish his destruction,
the Lord was working to secure David the kingdom. God works out
His plans, though to human eyes they are veiled in mystery. Men
cannot understand the ways of God; and, looking at appearances,
they interpret the trials and tests and provings that God permits to
come upon them as things that are against them, and that will only
work their ruin. Thus David looked on appearances, and not at the
promises of God. He doubted that he would ever come to the throne.
Long trials had wearied his faith and exhausted his patience.

ဘုရားသခင်သည် ဒါဝိဒ်အား ဣသရေလတို့၏ အခါးသီးဆုံး ရန်သူဖြစ်သော ဖိလိတ္တိလူတို့ထံတွင် အကာအကွယ်ယူရန် မစေလွှတ်ခဲ့ပါ။ ထိုလူမျိုးသည် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သူ၏ အဆိုးရွားဆုံး ရန်သူများထဲတွင် ပါဝင်နေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် သူတို့ထံသို့ အကူအညီတောင်းရန် ပြေးသွားခဲ့သည်။ ရှောလုနှင့် သူ၏ အခြွေအရံများအပေါ် ယုံကြည်မှု လုံးဝကုန်ဆုံးသွားသဖြင့်၊ သူသည် မိမိလူမျိုး၏ ရန်သူများ၏ ကရုဏာအောက်သို့ မိမိကိုယ်ကို ပစ်ချခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် ရဲရင့်သော စစ်သေနာပတိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဉာဏ်ပညာရှိ၍ အောင်မြင်သော စစ်သည်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သော်လည်း၊ သူ ဖိလိတ္တိပြည်သို့ သွားခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားကို တိုက်ရိုက် ဆန့်ကျင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ့အား ယုဒပြည်တွင် အလံတော်ကို လွှင့်ထူရန် ခန့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏ အမိန့်မပါဘဲ မိမိ၏ တာဝန်ကျရာအရပ်ကို စွန့်ခွာသွားခြင်းမှာ ယုံကြည်ခြင်း ကင်းမဲ့မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။

The Lord did not send David for protection to the Philistines,
the most bitter foes of Israel. This very nation would be among his
worst enemies to the last, and yet he had fled to them for help in his
time of need. Having lost all confdence in Saul and in those who
served him, he threw himself upon the mercies of the enemies of his
people. David was a brave general, and had proved himself a wise
and successful warrior; but he was working directly against his own
interests when he went to the Philistines. God had appointed him
Magnanimity of David 615
to set up his standard in the land of Judah, and it was want of faith
that led him to forsake his post of duty without a command from the
Lord.

ဒါဝိဒ်၏ မယုံကြည်မှုကြောင့် ဘုရားသခင်သည် ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်ခဲ့ရသည်။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ရှောလုနှင့် သူ၏ စစ်တပ်ထက် ဒါဝိဒ်ကို သာ၍ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဒါဝိဒ်သည် ဖိလိတ္တိလူတို့၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် မိမိကိုယ်ကို ထားရှိခြင်းဖြင့် မိမိလူမျိုး၏ အားနည်းချက်ကို သူတို့အား သိမြင်စေခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူသည် ထိုညှဉ်းဆဲတတ်သော ရန်သူများကို ဣသရေလတို့အား ဖိနှိပ်ရန် အားပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်ကို ကာကွယ်ရန် ဘိသိက်ပေးခြင်း ခံထားရသူ ဖြစ်သဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်များသည် မိမိတို့ လူမျိုး၏ အားနည်းချက်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် သို့မဟုတ် သူတို့၏ သာယာဝပြောမှုအပေါ် ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ပြုမူခြင်းဖြင့် ဆိုးညစ်သူများကို အားပေးခြင်း မပြုစေလိုပါ။ ထို့အပြင် သူသည် တစ်ပါးအမျိုးသားများ၏ ဘုရားကို ကိုးကွယ်ရန် သွားပြီဟု သူ၏ ညီအစ်ကိုများကြားတွင် ထင်မြင်ယူဆချက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်အပေါ် အထင်လွဲစရာများ ဖြစ်စေခဲ့ပြီး လူအများအပြားမှာ သူ၏အပေါ် အငြိုးအတေး ထားရှိစေခဲ့သည်။ စာတန်သည် သူ့အား ပြုလုပ်စေလိုသော အရာကိုပင် သူပြုလုပ်ခဲ့မိသည်၊ အကြောင်းမှာ ဒါဝိဒ် ဖိလိတ္တိလူတို့ကြားတွင် ခိုလှုံခြင်းသည် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်၏ ရန်သူများကို များစွာ ဝမ်းမြောက်စေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်အပေါ် ဆက်ကပ်ခြင်းကို မစွန့်လွှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ မိမိ၏ လုံခြုံရေးအတွက် ကိုယ်တော်အပေါ် ထားရှိသော ယုံကြည်မှုကို စတေးခဲ့ခြင်းကြောင့်၊ ဘုရားသခင်က မိမိ၏ အမှုတော်ဆောင်များ၌ ရှိစေလိုသော ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော စရိုက်ကို ညှိုးနွမ်းစေခဲ့သည်။

God was dishonored by David’s unbelief. The Philistines had
feared David more than they had feared Saul and his armies; and by
placing himself under the protection of the Philistines, David discovered to them the weakness of his own people. Thus he encouraged
these relentless foes to oppress Israel. David had been anointed to
stand in defense of the people of God; and the Lord would not have
His servants give encouragement to the wicked by disclosing the [673]
weakness of His people or by an appearance of indifference to their
welfare. Furthermore, the impression was received by his brethren
that he had gone to the heathen to serve their gods. By this act he
gave occasion for misconstruing his motives, and many were led
to hold prejudice against him. The very thing that Satan desired
to have him do he was led to do; for, in seeking refuge among the
Philistines, David caused great exultation to the enemies of God and
His people. David did not renounce his worship of God nor cease
his devotion to His cause; but he sacrifced his trust in Him to his
personal safety, and thus tarnished the upright and faithful character
that God requires His servants to possess.

ဒါဝိဒ်ကို ဖိလိတ္တိမင်းကြီးက နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခဲ့သည်။ ဤသို့ နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခြင်းမှာ တစ်ဖက်တွင် မင်းကြီးသည် သူ့ကို လေးစားသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဟေဗြဲလူတစ်ဦးက မိမိ၏ အကာအကွယ်ကို တောင်းခံလာခြင်းမှာ မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်သည် အာခိရှ၏ နယ်မြေအတွင်း သစ္စာဖောက်ခံရမည့် ဘေးမှ လုံခြုံသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် မိမိ၏ မိသားစု၊ အိမ်ထောင်စုနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ယူဆောင်လာခဲ့သကဲ့သို့ သူ၏လူများလည်း ထိုသို့ပင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး၊ အပြင်ပန်းအားဖြင့် သူသည် ဖိလိတ္တိပြည်တွင် အမြဲတမ်း အခြေချနေထိုင်ရန် လာရောက်သူကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် အာခိရှမင်းကြီးအတွက် ကျေနပ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးလာသော ဣသရေလလူတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။

David was cordially received by the king of the Philistines. The
warmth of this reception was partly due to the fact that the king
admired him and partly to the fact that it was flattering to his vanity
to have a Hebrew seek his protection. David felt secure from betrayal
in the dominions of Achish. He brought his family, his household,
and his possessions, as did also his men; and to all appearance he
had come to settle permanently in the land of Philistia. All this was
gratifying to Achish, who promised to protect the fugitive Israelites.

ဒါဝိဒ်သည် နန်းတော်ရှိရာ မြို့နှင့် ဝေးကွာသော ကျေးလက်ဒေသတွင် နေထိုင်ခွင့် တောင်းဆိုသောအခါ၊ မင်းကြီးသည် ဇိကလတ်မြို့ကို ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် သဘောကောင်းစွာ ပေးသနားခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိနှင့် မိမိ၏လူများ ရုပ်တုကိုးကွယ်သူတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် နေထိုင်ရခြင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိကြောင်း နားလည်ခဲ့သည်။ သူတို့အတွက်သာ သီးသန့်ပေးထားသော မြို့တွင် နေထိုင်ခြင်းဖြင့်၊ ဂါသမြို့တွင် နေထိုင်ရသကဲ့သို့ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ ဝတ်ပြုခြင်းဆိုင်ရာ နှောင့်ယှက်မှုများ မရှိဘဲ ဘုရားသခင်ကို သာ၍ လွတ်လပ်စွာ ကိုးကွယ်နိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။

At David’s request for a residence in the country, removed from
the royal city, the king graciously granted Ziklag as a possession.
David realized that it would be dangerous for himself and his men
to be under the influence of idolaters. In a town wholly separated
for their use they might worship God with more freedom than they
could if they remained in Gath, where the heathen rites could not
but prove a source of evil and annoyance.

ဒါဝိဒ်သည် ဤသို့ အစွန်အဖျားမြို့တွင် နေထိုင်စဉ်၊ ဂေရှုရိလူများ၊ ဂေဇရိလူများနှင့် အာမလက်လူများကို စစ်တိုက်ခဲ့ပြီး၊ ဂါသမြို့သို့ သတင်းပေးမည့်သူ တစ်ဦးမျှ မကျန်စေရန် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် စစ်ပွဲမှ ပြန်လာသောအခါ မိမိ၏ လူမျိုးဖြစ်သော ယုဒလူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ဟု အာခိရှမင်းကြီးအား နားလည်အောင် လှည့်စားပြောဆိုခဲ့သည်။ ဤသို့ လိမ်လည်ပြောဆိုခြင်းဖြင့် ဖိလိတ္တိလူတို့၏ လက်ကို အားကောင်းစေခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ မင်းကြီးက “ဒါဝိဒ်သည် မိမိလူမျိုး ဣသရေလတို့၏ အလွန်စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ဖြစ်အောင် ပြုလေပြီ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ငါ၏ကျွန် အစဉ်အမြဲ ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု ဆိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုတစ်ပါးအမျိုးသား မျိုးနွယ်စုများကို ဖျက်ဆီးရန်မှာ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထိုအမှုကို ပြုရန် မိမိအား ခန့်ထားကြောင်း ဒါဝိဒ်သိရှိသော်လည်း၊ လိမ်လည်လှည့်ဖြားခြင်းကို ပြုလုပ်ချိန်တွင် သူသည် ဘုရားသခင်၏ အကြံပြုချက်အတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေခြင်း မဟုတ်ပါ။

While dwelling in this isolated town David made war upon the
Geshurites, the Gezrites, and the Amalekites, and he left none alive
616 Patriarchs and Prophets
to bring tidings to Gath. When he returned from battle he gave
Achish to understand that he had been warring against those of his
own nation, the men of Judah. By this dissembling he was the means
of strengthening the hand of the Philistines; for the king said, “He
hath made his people Israel utterly to abhor him; therefore he shall
be my servant forever.” David knew that it was the will of God that
those heathen tribes should be destroyed, and he knew that he was
appointed to do this work; but he was not walking in the counsel of
God when he practiced deception.

“ထိုကာလတွင် ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ဣသရေလလူတို့ကို တိုက်ရန် စစ်သည်များကို စုရုံးကြ၏။ အာခိရှမင်းကြီးက ဒါဝိဒ်အား၊ သင်နှင့် သင်၏လူတို့သည် ငါနှင့်အတူ စစ်တိုက်ရန် လိုက်ရမည်ကို အတပ်သိလော့ဟု ဆိုလေ၏။” ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ လူမျိုးကို ဆန့်ကျင်ရန် လက်မြှောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိသော်လည်း၊ အခြေအနေများက မိမိ၏ တာဝန်ကို ညွှန်ပြလာသည်အထိ မည်သည့် လမ်းစဉ်ကို လိုက်ရမည်ကို သူသေချာစွာ မသိသေးပါ။ သူသည် မင်းကြီးအား ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်ဖြင့် “ကိုယ်တော်၏ ကျွန်သည် အဘယ်သို့ ပြုနိုင်သည်ကို ကိုယ်တော် သိရပါလိမ့်မည်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။ အာခိရှသည် ဤစကားကို လာမည့်စစ်ပွဲတွင် ကူညီမည်ဟူသော ကတိအဖြစ် နားလည်ပြီး၊ ဒါဝိဒ်အား ကြီးစွာသော ဂုဏ်ကို ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဖိလိတ္တိနန်းတော်တွင် မြင့်မြတ်သော ရာထူးကို ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ကတိပြုခဲ့သည်။

[674] “And it came to pass in those days, that the Philistines gathered
their armies together for warfare, to fght with Israel. And Achish
said unto David, Know thou assuredly, that thou shalt go out with
me to battle, thou and thy men.” David had no intention of lifting
his hand against his people; but he was not certain as to what course
he would pursue, until circumstances should indicate his duty. He
answered the king evasively, and said, “Surely thou shalt know what
thy servant can do.” Achish understood these words as a promise of
assistance in the approaching war, and pledged his word to bestow
upon David great honor, and give him a high position at the Philistine
court.

ဒါဝိဒ်၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များအပေါ် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်ခဲ့သော်လည်း၊ ရှမွေလသည် မိမိအား ဣသရေလ ရှင်ဘုရင်အဖြစ် ဘိသိက်ပေးခဲ့သည်ကို သူ သတိရနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အတိတ်ကာလက မိမိ၏ ရန်သူများအပေါ် ဘုရားသခင် ပေးသနားခဲ့သော အောင်မြင်မှုများကို သူ ပြန်လည် အမှတ်ရခဲ့သည်။ ရှောလု၏ လက်မှ မိမိအား ကယ်တင်ခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ကြီးမားလှသော ကရုဏာတော်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး၊ မြတ်သော တာဝန်ကို သစ္စာမဖောက်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဣသရေလ ရှင်ဘုရင်သည် မိမိ၏ အသက်ကို ရှာနေသော်လည်း၊ သူသည် မိမိလူမျိုး၏ ရန်သူများနှင့် ပူးပေါင်းခြင်း မပြုခဲ့ပါ။

But although David’s faith had staggered somewhat at the
promises of God, he still remembered that Samuel had anointed
him king of Israel. He recalled the victories that God had given him
over his enemies in the past. He reviewed the great mercy of God in
preserving him from the hand of Saul, and determined not to betray
a sacred trust. Even though the king of Israel had sought his life, he
would not join his forces with the enemies of his people.