အခန်း ၉—ပုရောဖက်ဧလိယသည် ရှင်ဘုရင်အာဟပ်မင်းကို ရင်ဆိုင်ခန်း

 

အပိုင်း ၂—မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံမှ ပရောဖက်များ 

Section 2—Prophets of the Northern Kingdom

[၁၁၈] “ပညာရှိသောသူမည်သည်ကား၊ ဤအရာတို့ကို နားလည်လိမ့်မည်။ သတိရှိသောသူမည်သည်ကား၊ သိလိမ့်မည်။ ထာဝရဘုရား၏ လမ်းခရီးတော်တို့သည် ဖြောင့်ကြသည်ဖြစ်၍၊ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့သည် ထိုလမ်းတို့၌ လျှောက်ကြလိမ့်မည်။ ဖောက်ပြန်သောသူတို့မူကား၊ ထိုလမ်းတို့၌ လဲကြလိမ့်မည်။” ဟောရှေ ၁၄:၉။

“Who is wise, and he shall understand these things? Prudent, and
he shall know them? For the ways of the Lord are right, And the just
shall walk in them: But the transgressors shall fall therein.” Hosea
14:9.

အခန်း ၉—ပုရောဖက်ဧလိယသည် ရှင်ဘုရင်အာဟပ်မင်းကို ရင်ဆိုင်ခန်း 

Chapter 9—Elijah the Tishbite

(ဤအခန်းသည် ဓမ္မရာဇဝင်တတိယစောင် ၁၇:၁-၇ အပေါ် အခြေခံထားပါသည်။)

This chapter is based on 1 Kings 17:1-7.

ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်၊ ဂိလဒ်တောင်တန်းများကြားတွင် အာဟပ်မင်းလက်ထက်၌ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းနှင့်ပြည့်စုံသော လူတစ်ယောက် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ရဲရင့်သော အမှုတော်လုပ်ငန်းသည် ဣသရေလနိုင်ငံ၌ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့နေသော ဘုရားမဲ့ခြင်းတရားကို တားဆီးရန် ကံကြမ္မာပါလာသူဖြစ်သည်။ ကျော်ကြားသော မြို့ကြီးပြကြီးများနှင့် ဝေးကွာသောနေရာတွင် နေထိုင်ပြီး လူမှုဘဝတွင် မြင့်မြတ်သော ရာထူးဌာနန္တရ မရှိသော်လည်း၊ တိရှဘိလူမျိုး ဧလိယသည် ဘုရားသခင်က မိမိရှေ့၌ လမ်းပြင်ဆင်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် မိမိအား ကြီးစွာသော အောင်မြင်မှုကို ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်အပေါ် ယုံကြည်စိတ်ချစွာဖြင့် မိမိ၏ တာဝန်ကို စတင်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် တန်ခိုးတော်နှင့်ပြည့်စုံသော နှုတ်ကပတ်တော် ရှိနေပြီး၊ သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးလုပ်ငန်းအတွက် မြှုပ်နှံထားခဲ့သည်။ သူသည် ဒုစရိုက်ကို ဆုံးမရန်နှင့် မကောင်းမှုဒီရေကို တွန်းလှန်ရန် တောကန္တာရထဲ၌ ဟစ်အော်သော အသံကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဒုစရိုက်ကို ဆုံးမသောသူအဖြစ် လူတို့ထံသို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း၊ သူ၏ သတင်းစကားသည် ကျန်းမာခြင်းကို အမှန်တကယ် အလိုရှိသော အပြစ်ကြောင့် နာကျင်နေရသည့် ဝိညာဉ်များအတွက် ဂိလဒ်ဗာလစံစေးကဲ့သို့ ကုသခြင်းကို ပေးကမ်းခဲ့သည်။

Among the mountains of Gilead, east of the Jordan, there dwelt
in the days of Ahab a man of faith and prayer whose fearless ministry
was destined to check the rapid spread of apostasy in Israel. Far
removed from any city of renown, and occupying no high station
in life, Elijah the Tishbite nevertheless entered upon his mission
confdent in God’s purpose to prepare the way before him and to
give him abundant success. The word of faith and power was upon
his lips, and his whole life was devoted to the work of reform. His
was the voice of one crying in the wilderness to rebuke sin and press
back the tide of evil. And while he came to the people as a reprover
of sin, his message offered the balm of Gilead to the sin-sick souls
of all who desired to be healed.

ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းထဲသို့ ပို၍နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မွန်းလာသည်ကို ဧလိယ မြင်သောအခါ၊ သူ၏ဝိညာဉ်သည် ပူဆွေးခဲ့ပြီး ဒေါသစိတ်များ နှိုးဆော်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်သည် [၁၂၀] မိမိလူမျိုးအတွက် ကြီးမြတ်သောအမှုများကို ပြုခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို ကျွန်ခံရာမှ ကယ်နှုတ်ခဲ့ပြီး၊ “မိမိစီရင်ထုံးဖွဲ့ချက်တို့ကို စောင့်ရှောက်စေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ မိမိပညတ်တရားတို့ကို နားထောင်စေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ မြေကို သူတို့အား ပေးသနားတော်မူ၏။” ဆာလံ ၁၀၅:၄၄၊ ၄၅။ သို့သော် ယေဟောဝါဘုရား၏ ကောင်းမြတ်သော ရည်ရွယ်ချက်များကို ယခုတွင် မေ့လျော့သလောက် ဖြစ်နေကြပြီ။ မယုံကြည်ခြင်းသည် ရွေးကောက်ခံလူမျိုးကို သူတို့၏ ခွန်အားအရင်းအမြစ်ထံမှ လျင်မြန်စွာ ခွဲခွာစေခဲ့သည်။ သူ၏ တောင်ပေါ်တောရပ်မှနေ၍ ဤဘုရားမဲ့ခြင်းတရားကို ကြည့်ရှုရင်း ဧလိယသည် ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးခြင်းခံခဲ့ရသည်။ စိတ်နှလုံး ကြေကွဲစွာဖြင့် သူသည် ဘုရားသခင်အား တစ်ချိန်က မျက်နှာသာပေးခြင်းခံခဲ့ရသော လူမျိုးတို့ကို သူတို့၏ ဆိုးယုတ်သော လမ်းစဉ်မှ တားဆီးပေးရန် အသနားခံခဲ့သည်။ လိုအပ်ပါက ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို တရားစီရင်ခြင်းများဖြင့် အပြစ်ပေးရန်၊ ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ကွာဝေးသွားပုံကို အမှန်အတိုင်း မြင်လာနိုင်စေရန် ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို လုံးလုံးလျားလျား ဖျက်ဆီးရသည်အထိ ဆိုးယုတ်ခြင်းလမ်းသို့ မရောက်မီ သူတို့ကို နောင်တရစေလိုသော ဆန္ဒ ပြင်းပြခဲ့သည်။

As Elijah saw Israel going deeper and deeper into idolatry, his
soul was distressed and his indignation aroused. God had done great
[120] things for His people. He had delivered them from bondage and
given them “the lands of the heathen, ... that they might observe His
statutes, and keep His laws.” Psalm 105:44, 45. But the benefcent
designs of Jehovah were now well-nigh forgotten. Unbelief was
fast separating the chosen nation from the Source of their strength.
Viewing this apostasy from his mountain retreat, Elijah was overwhelmed with sorrow. In anguish of soul he besought God to arrest
the once-favored people in their wicked course, to visit them with
judgments, if need be, that they might be led to see in its true light
their departure from Heaven. He longed to see them brought to
repentance before they should go to such lengths in evil-doing as to
provoke the Lord to destroy them utterly.

ဧလိယ၏ ဆုတောင်းခြင်းကို ဘုရားသခင် နားညောင်းခဲ့သည်။ အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန် တောင်းပန်ခြင်း၊ ဆုံးမခြင်းနှင့် သတိပေးခြင်းတို့သည် ဣသရေလလူမျိုးကို နောင်တရစေရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ချေ။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို တရားစီရင်ခြင်းများဖြင့် စကားပြောရမည့် အချိန်ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ ဗာလနတ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်သူတို့က ကောင်းကင်ဘဏ္ဍာဖြစ်သော နှင်းနှင့်မိုးသည် ယေဟောဝါဘုရားထံမှ လာသည်မဟုတ်ဘဲ၊ သဘာဝတရား၏ အစိုးရသော အင်အားစုများထံမှ လာသည်ဟုလည်းကောင်း၊ နေ၏ ဖန်ဆင်းနိုင်သော စွမ်းအားကြောင့် မြေကြီးသည် ကြွယ်ဝလာပြီး အသီးအနှံများစွာကို ထွက်စေသည်ဟုလည်းကောင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေကြသောကြောင့်၊ ဘုရားသခင်၏ ကျိန်ခြင်းသည် ညစ်ညမ်းနေသော ထိုမြေပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ဘုရားမဲ့သော ဣသရေလမျိုးနွယ်စုတို့သည် လောကီကောင်းချီးများအတွက် ဗာလ၏တန်ခိုးကို ကိုးစားခြင်းသည် မည်မျှ မိုက်မဲကြောင်း သိမြင်ကြရပေမည်။ သူတို့သည် နောင်တရလျက် ဘုရားသခင်ထံသို့ ပြန်လှည့်လာပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ အပေါင်းတို့၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခြင်းမပြုမချင်း၊ ထိုမြေပေါ်သို့ နှင်းဖြစ်စေ၊ မိုးဖြစ်စေ ကျလိမ့်မည်မဟုတ်။

Elijah’s prayer was answered. Oft-repeated appeals, remonstrances, and warnings had failed to bring Israel to repentance. The
time had come when God must speak to them by means of judgments. Inasmuch as the worshipers of Baal claimed that the treasures
78
Elijah the Tishbite 79
of heaven, the dew and the rain, came not from Jehovah, but from the
ruling forces of nature, and that it was through the creative energy
of the sun that the earth was enriched and made to bring forth abundantly, the curse of God was to rest heavily upon the polluted land.

ဧလိယထံသို့ အာဟပ်မင်းထံ ကောင်းကင်ဘုံ၏ တရားစီရင်ခြင်း သတင်းစကားကို ပေးပို့ရန် တာဝန်ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သူသည် ထာဝရဘုရား၏ [၁၂၁] တမန်ဖြစ်ရန် ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေခဲ့သည်မဟုတ်ဘဲ၊ ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် သူထံသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏အမှုတော်အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာကို စောင့်သိရိုသေသောကြောင့်၊ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ခေါ်ယူခြင်းကို နားထောင်ရန် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ချေ။ ထိုသို့ နားထောင်ခြင်းသည် ဆိုးယုတ်သော ဘုရင်၏ လက်ချက်ဖြင့် ချက်ချင်း အသတ်ခံရနိုင်သည့် အခြေအနေဖြစ်သော်လည်း သူ မမူခဲ့ပါ။ ပရောဖက်သည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ရှမာရိမြို့သို့ ရောက်သည်အထိ နေ့ညမပြတ် ခရီးနှင်ခဲ့သည်။ နန်းတော်သို့ ရောက်သောအခါ ဝင်ခွင့်ကို မတောင်းခံခဲ့သလို၊ တရားဝင် ကြေညာခြင်း ခံရသည်အထိလည်း မစောင့်ဆိုင်းခဲ့ပါ။ ထိုခေတ်က ပရောဖက်များ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော အကြမ်းစား အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်လျက်၊ သူသည် ကင်းစောင့်များကို သတိမမူမိစေဘဲ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သွားပြီး အံ့အားသင့်နေသော ဘုရင်၏ရှေ့၌ ခဏမျှ ရပ်နေခဲ့သည်။

The apostate tribes of Israel were to be shown the folly of trusting
to the power of Baal for temporal blessings. Until they should turn
to God with repentance, and acknowledge Him as the source of all
blessing, there should fall upon the land neither dew nor rain.
To Elijah was entrusted the mission of delivering to Ahab
Heaven’s message of judgment. He did not seek to be the Lord’s [121]
messenger; the word of the Lord came to him. And jealous for
the honor of God’s cause, he did not hesitate to obey the divine
summons, though to obey seemed to invite swift destruction at the
hand of the wicked king. The prophet set out at once and traveled
night and day until he reached Samaria. At the palace he solicited no
admission, nor waited to be formally announced. Clad in the coarse
garments usually worn by the prophets of that time, he passed the
guards, apparently unnoticed, and stood for a moment before the
astonished king.

ဧလိယသည် မိမိ၏ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းအတွက် မည်သည့် တောင်းပန်မှုကိုမျှ မပြုခဲ့ပါ။ ဣသရေလဘုရင်ထက် ကြီးမြတ်သော အရှင်က သူ့အား စကားပြောရန် တာဝန်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်သို့ လက်မြှောက်ကာ၊ အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းများသည် ဣသရေလနိုင်ငံအပေါ် ကျရောက်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်ကို တိုင်တည်၍ ကျိန်ဆို ပြောကြားခဲ့သည်။ “ငါကိုးကွယ်သော ဣသရေလအမျိုး၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း၊ ငါ့နှုတ်ကပတ်တော်မရှိလျှင် ယခုနှစ်များတွင် မိုးမရွာ၊ နှင်းမကျရဟု” သူသည် ကြေညာခဲ့သည်။

Elijah made no apology for his abrupt appearance. A Greater
than the ruler of Israel had commissioned him to speak; and, lifting
his hand toward heaven, he solemnly affrmed by the living God that
the judgments of the Most High were about to fall upon Israel. “As
the Lord God of Israel liveth, before whom I stand,” he declared,
“there shall not be dew nor rain these years, but according to my
word.”

ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၌ မပျက်ကွက်သော တန်ခိုးတော်ကို ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ ဧလိယသည် သူ၏ သတင်းစကားကို ပြောကြားနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မိမိဝတ်ပြုသော အရှင်အပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ကိုးစားခြင်း မရှိခဲ့လျှင် သူသည် အာဟပ်မင်းရှေ့သို့ မည်သည့်အခါမျှ ရောက်လာလိမ့်မည်မဟုတ်။ ရှမာရိမြို့သို့ သွားသောလမ်းတွင် ဧလိယသည် အစဉ်အမြဲ စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းများ၊ စိမ်းလန်းသော တောင်ကုန်းများနှင့် မိုးခေါင်ခြင်းနှင့် ဝေးကွာပုံရသော ခန့်ညားသည့် တောအုပ်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ မျက်စိဖြင့် မြင်သမျှ အရာအားလုံးသည် အလှတရားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ တစ်ခါမျှ မပြတ်ဖူးသော ထိုစမ်းချောင်းများသည် မည်သို့ ခြောက်သွေ့သွားနိုင်မည်နည်း၊ သို့မဟုတ် ထိုတောင်ကုန်းနှင့် ချိုင့်ဝှမ်းများသည် မည်သို့ ပူလောင်ခြောက်သွေ့သွားနိုင်မည်နည်းဟု ပရောဖက်သည် တွေးတောမိနိုင်သည်။ သို့သော် သူသည် မယုံကြည်ခြင်းကို အခွင့်မပေးခဲ့ပါ။ [၁၂၂] ဘုရားသခင်သည် ဘုရားမဲ့သော ဣသရေလကို နှိမ့်ချတော်မူမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် တရားစီရင်ခြင်းများမှတစ်ဆင့် သူတို့သည် နောင်တရလာမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမိန့်တော် ထွက်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် မပျက်ကွက်နိုင်ပါ။ မိမိ၏ အသက်ကို စွန့်၍ ဧလိယသည် မိမိ၏ တာဝန်ကို ရဲရင့်စွာ ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ကြည်လင်နေသော မိုးကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့၊ ကျရောက်တော့မည့် တရားစီရင်ခြင်း သတင်းစကားသည် ဆိုးယုတ်သော ဘုရင်၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် အာဟပ်မင်းသည် အံ့အားသင့်ရာမှ မနိုးထမီ၊ သို့မဟုတ် ပြန်လည် တုံ့ပြန်စကား မပြောနိုင်မီမှာပင်၊ ဧလိယသည် သူ၏ သတင်းစကား၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မစောင့်ကြည့်ဘဲ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ [၁၂၃] ထာဝရဘုရားသည် သူ၏ ရှေ့မှ ကြွတော်မူ၍ လမ်းကို ရှင်းလင်းစေခဲ့သည်။ “သင်သည် ဤအရပ်က ထွက်သွား၍ အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက်၊ ယော်ဒန်မြစ်အနားမှာ ရှိသော ခေရိတ်ချောင်းနားမှာ ပုန်းရှောင်၍ နေလော့။ ထိုချောင်းရေကို သောက်ရမည်။ ကျီးကန်းတို့သည် သင့်ကို ကျွေးမွေးစေခြင်းငှာ ငါစီရင်ပြီ” ဟု ပရောဖက်အား မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

It was only by the exercise of strong faith in the unfailing power
of God’s word that Elijah delivered his message. Had he not possessed implicit confdence in the One whom he served, he would
never have appeared before Ahab. On his way to Samaria, Elijah
had passed by ever-flowing streams, hills covered with verdure, and
stately forests that seemed beyond the reach of drought. Everything
on which the eye rested was clothed with beauty. The prophet might
have wondered how the streams that had never ceased their flow
could become dry, or how those hills and valleys could be burned
with drought. But he gave no place to unbelief. He fully believed [122]
that God would humble apostate Israel, and that through judgments
they would be brought to repentance. The fat of Heaven had gone
80 Prophets and Kings
forth; God’s word could not fail; and at the peril of his life Elijah
fearlessly fulflled his commission. Like a thunderbolt from a clear
sky, the message of impending judgment fell upon the ears of the
wicked king; but before Ahab could recover from his astonishment,
or frame a reply, Elijah disappeared as abruptly as he had come,
without waiting to witness the effect of his message. And the Lord
[123] went before him, making plain the way. “Turn thee eastward,” the
prophet was bidden, “and hide thyself by the brook Cherith, that is
before Jordan. And it shall be, that thou shalt drink of the brook;
and I have commanded the ravens to feed thee.”

ဘုရင်သည် အစွမ်းကုန် စုံစမ်းရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ပရောဖက်ကို မတွေ့ရှိခဲ့ပါ။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘဏ္ဍာများကို ပိတ်ဆို့လိုက်သော သတင်းစကားကြောင့် အမျက်ထွက်နေသော မိဖုရား ယေဇဗေလသည် ဗာလ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ချက်ချင်း တိုင်ပင်ကာ ပရောဖက်ကို ကျိန်ဆဲပြီး ယေဟောဝါဘုရား၏ အမျက်တော်ကို ဆန့်ကျင်ရန် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဘေးဒုက္ခ သတင်းစကားကို ပြောခဲ့သူအား ရှာဖွေလိုသော သူတို့၏ ဆန္ဒသည် စိတ်ပျက်စရာနှင့်သာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် ပျံ့နှံ့နေသော ဘုရားမဲ့ခြင်းတရားကြောင့် ကြေညာထားသော တရားစီရင်ခြင်း သတင်းကိုလည်း အခြားသူများ မသိအောင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ကြပါ။ ဣသရေလ၏ အပြစ်များကို ဧလိယက ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းနှင့် မကြာမီ ကျရောက်တော့မည့် ပြစ်ဒဏ်များအကြောင်း ပရောဖက်ပြုချက်သည် တစ်ပြည်လုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ အချို့မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယေဘုယျအားဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ သတင်းစကားကို ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်ခြင်းဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။

The king made diligent inquiry, but the prophet was not to be
found. Queen Jezebel, angered over the message that had locked up
the treasures of heaven, lost no time in conferring with the priests
of Baal, who united with her in cursing the prophet and in defying
the wrath of Jehovah. But notwithstanding their desire to fnd him
who had uttered the word of woe, they were destined to meet with
disappointment. Nor could they conceal from others a knowledge of
the judgment pronounced in consequence of the prevailing apostasy.
Tidings of Elijah’s denunciation of the sins of Israel, and of his
prophecy of swift-coming punishment, quickly spread throughout
the land. The fears of some were aroused, but in general the heavenly
message was received with scorn and ridicule.

ပရောဖက်၏ စကားများသည် ချက်ချင်းပင် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလာခဲ့သည်။ ကနဦးတွင် ဘေးဒုက္ခဖြစ်လာမည်ကို ကဲ့ရဲ့လိုသူတို့သည် မကြာမီမှာပင် လေးနက်စွာ စဉ်းစားစရာ အကြောင်းများ ရှိလာခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ လအနည်းငယ် ကြာသောအခါ နှင်းဖြစ်စေ၊ မိုးဖြစ်စေ မရရှိသော မြေကြီးသည် ခြောက်သွေ့လာပြီး အပင်များ ညှိုးနွမ်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ၊ မည်သည့်အခါမျှ မပြတ်ဖူးသော စမ်းချောင်းများသည် နည်းပါးလာပြီး၊ ချောင်းငယ်များ စတင်ခြောက်သွေ့လာသည်။ သို့သော်လည်း လူမျိုးတို့သည် ဗာလ၏ တန်ခိုးကို ယုံကြည်ကြရန်နှင့် ဧလိယ၏ ပရောဖက်ပြုချက်ကို အချည်းနှီးသော စကားအဖြစ် ဘေးဖယ်ထားရန် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်များက တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။ ဗာလ၏ တန်ခိုးကြောင့်သာ မိုးရွာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယဇ်ပုရောဟိတ်များက ဆက်လက် အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ [၁၂၄] ဧလိယ၏ ဘုရားသခင်ကို မကြောက်ကြနှင့်၊ ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကြောင့် မတုန်လှုပ်ကြနှင့်၊ ရာသီအလိုက် အသီးအနှံများကို ဖြစ်ထွန်းစေပြီး လူနှင့် တိရစ္ဆာန်တို့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးသူမှာ ဗာလနတ်ဘုရားသာ ဖြစ်သည်ဟု သူတို့က တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။

The prophet’s words went into immediate effect. Those who
were at frst inclined to scoff at the thought of calamity, soon had
occasion for serious reflection; for after a few months the earth,
unrefreshed by dew or rain, became dry, and vegetation withered.
As time passed, streams that had never been known to fail began to
decrease, and brooks began to dry up. Yet the people were urged by
their leaders to have confdence in the power of Baal and to set aside
as idle words the prophecy of Elijah. The priests still insisted that
it was through the power of Baal that the showers of rain fell. Fear
[124] not the God of Elijah, nor tremble at His word, they urged, it is Baal
that brings forth the harvest in its season and provides for man and
beast.

အာဟပ်မင်းထံသို့ ပေးပို့သော ဘုရားသခင်၏ သတင်းစကားသည် ယေဇဗေလ၊ သူမ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ဗာလနှင့် အာရှတရက်ကို ကိုးကွယ်သူ အားလုံးတို့အား သူတို့၏ နတ်ဘုရားများ၏ တန်ခိုးကို စမ်းသပ်ရန်နှင့် ဖြစ်နိုင်ပါက ဧလိယ၏ စကား မှားယွင်းကြောင်း သက်သေပြရန် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့သည်။ ရာနှင့်ချီသော ရုပ်တုကိုးကွယ်သည့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ ကတိကဝတ်များကို ဆန့်ကျင်လျက် ဧလိယ၏ ပရောဖက်ပြုချက်သည် တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်တည်နေခဲ့သည်။ ပရောဖက်၏ ကြေညာချက် ရှိနေလင့်ကစား၊ ဗာလသည် နှင်းနှင့် မိုးကို ပေးနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပါက၊ စမ်းချောင်းများကို ဆက်လက် စီးဆင်းစေပြီး အပင်များကို စိမ်းလန်းစေနိုင်ပါက၊ ဣသရေလဘုရင်သည် သူ့ကို ကိုးကွယ်ပါစေ၊ လူတို့ကလည်း သူသည် ဘုရားဖြစ်သည်ဟု ပြောကြပါစေ။

God’s message to Ahab gave Jezebel and her priests and all the
followers of Baal and Ashtoreth opportunity to test the power of
their gods, and, if possible, to prove the word of Elijah false. Against
the assurances of hundreds of idolatrous priests, the prophecy of
Elijah the Tishbite 81
Elijah stood alone. If, notwithstanding the prophet’s declaration,
Baal could still give dew and rain, causing the streams to continue
to flow and vegetation to flourish, then let the king of Israel worship
him and the people say that he is god.

လူတို့ကို လှည့်ဖြားခြင်းထဲ၌ ဆက်လက် ထားရှိရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော ဗာလယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် သူတို့၏ နတ်ဘုရားများထံ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ဆက်လက် ပြုလုပ်ကြပြီး၊ မြေကြီးကို စိုစွတ်စေရန် နေ့ညမပြတ် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ တန်ဖိုးကြီးသော ပူဇော်သက္ကာများဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် သူတို့၏ နတ်ဘုရားများ၏ အမျက်ကို ဖြေဖျောက်ရန် ကြိုးပမ်းကြသည်။ ပိုမိုကောင်းမွန်သော အမှုကိစ္စအတွက် အသုံးချသင့်သည့် ဇွဲလုံ့လနှင့် ဝီရိယတို့ဖြင့် သူတို့သည် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ ယဇ်ပလ္လင်များအနားတွင် ဝိုင်းရံကာ မိုးရွာရန် အားတက်သရော ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်နေသော ထိုမြေတစ်ခွင်လုံးတွင် ညစဉ်ညတိုင်း သူတို့၏ ဟစ်အော်သံနှင့် အသနားခံသံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် နေ့ဘက်တွင် ပူပြင်းသော နေရောင်ခြည်ကို ကာကွယ်ပေးမည့် တိမ်တိုက်များ ကောင်းကင်၌ ပေါ်မလာခဲ့ပါ။ နှင်းဖြစ်စေ၊ မိုးဖြစ်စေ ရေငတ်နေသော မြေကြီးကို မစိုစွတ်စေခဲ့ပါ။ ယေဟောဝါဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ဗာလယဇ်ပုရောဟိတ်များ ပြုလုပ်နိုင်သမျှသော အရာတို့ကြောင့် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ တည်နေခဲ့သည်။

Determined to keep the people in deception, the priests of Baal
continue to offer sacrifces to their gods and to call upon them night
and day to refresh the earth. With costly offerings the priests attempt
to appease the anger of their gods; with a zeal and a perseverance
worthy of a better cause they linger round their pagan altars and
pray earnestly for rain. Night after night, throughout the doomed
land, their cries and entreaties arise. But no clouds appear in the
heavens by day to hide the burning rays of the sun. No dew or rain
refreshes the thirsty earth. The word of Jehovah stands unchanged
by anything the priests of Baal can do.

တစ်နှစ်ကုန်လွန်သွားသော်လည်း မိုးမရွာသေးပေ။ မြေကြီးသည် မီးလောင်ထားသကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့နေသည်။ ပူပြင်းလှသော နေရောင်ခြည်သည် ကျန်ရှိသမျှသော အပင်အနည်းငယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ စမ်းချောင်းများ ခြောက်သွေ့ကုန်ပြီး၊ နွားအုပ်နှင့် သိုးအုပ်တို့သည် ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့်အတူ ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။ တစ်ချိန်က စည်ပင်ထွန်းကားခဲ့သော လယ်ကွင်းများသည် ပူလောင်သော သဲကန္တာရကဲ့သို့ ဆိုးရွားစွာ ခြောက်သွေ့သွားခဲ့သည်။ ရုပ်တုကိုးကွယ်ရန် ရည်စူးထားသော သစ်တောများသည် အရွက်များ ကြွေကုန်သည်။ တောအုပ်ထဲမှ သစ်ပင်များသည် အရိုးစုများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အရိပ်မပေးနိုင်တော့ပါ။ [၁၂၅] လေထုသည် ခြောက်သွေ့ပြီး အသက်ရှူကျပ်စရာ ဖြစ်နေသည်။ ဖုန်မှုန့်မုန်တိုင်းများသည် မျက်စိကို ကွယ်စေပြီး အသက်ရှူခြင်းကို ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။ တစ်ချိန်က သာယာဝပြောခဲ့သော မြို့ရွာများသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးရာ နေရာများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ငတ်မွတ်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းတို့သည် လူနှင့် တိရစ္ဆာန်တို့အပေါ် ကြောက်မက်ဖွယ် သေဆုံးမှုနှုန်းဖြင့် သက်ရောက်နေခဲ့သည်။ အစာခေါင်းပါးခြင်း ဘေးသည် ၎င်း၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အလုံးစုံဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ပိုမို နီးကပ်လာခဲ့သည်။

A year passes, and yet there is no rain. The earth is parched as
if with fre. The scorching heat of the sun destroys what little vegetation has survived. Streams dry up, and lowing herds and bleating
flocks wander hither and thither in distress. Once-flourishing felds
have become like burning desert sands, a desolate waste. The groves
dedicated to idol worship are leafless; the forest trees, gaunt skeletons of nature, afford no shade. The air is dry and suffocating; dust [125]
storms blind the eyes and nearly stop the breath. Once-prosperous
cities and villages have become places of mourning. Hunger and
thirst are telling upon man and beast with fearful mortality. Famine,
with all its horror, comes closer and still closer.

သို့သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော် သက်သေများ ရှိနေပါသော်လည်း၊ ဣသရေလတို့သည် နောင်တမရကြသလို၊ ဘုရားသခင် သင်ပေးလိုသော သင်ခန်းစာကိုလည်း မသင်ယူခဲ့ကြပါ။ [၁၂၆] သဘာဝတရားကို ဖန်ဆင်းသောသူသည် ၎င်း၏ နိယာမများကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး၊ ထိုအရာများကို ကောင်းချီးပေးသည့် ကိရိယာ သို့မဟုတ် ဖျက်ဆီးသည့် ကိရိယာအဖြစ် ပြုလုပ်နိုင်ကြောင်း သူတို့ မမြင်ကြပါ။ စိတ်နှလုံး မာနကြီးလျက်၊ မိမိတို့၏ မှားယွင်းသော ကိုးကွယ်မှု၌ နစ်မွန်းနေကြသဖြင့်၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ရှိသော လက်တော်အောက်၌ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချရန် အလိုမရှိကြဘဲ၊ သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများအတွက် အခြားသော အကြောင်းရင်းများကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

Yet notwithstanding these evidences of God’s power, Israel repented not, nor learned the lesson that God would have them learn.
They did not see that He who created nature controls her laws, and
can make of them instruments of blessing or of destruction.

ယေဇဗေလသည် မိုးခေါင်ခြင်းကို ယေဟောဝါဘုရားထံမှ လာသော တရားစီရင်ခြင်းအဖြစ် လုံးဝ အသိအမှတ် မပြုခဲ့ပါ။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်ရန် သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မယိုင်လဲဘဲ၊ သူမသည် ဣသရေလတစ်နိုင်ငံလုံးနီးပါးနှင့် ပူးပေါင်းကာ ဧလိယကို သူတို့၏ ဒုက္ခအားလုံး၏ အကြောင်းရင်းအဖြစ် ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့၏ ကိုးကွယ်မှု ပုံစံများကို ဆန့်ကျင် သက်သေခံခဲ့သည်မဟုတ်လော? အကယ်၍ သူ့ကိုသာ ဖယ်ရှားလိုက်နိုင်လျှင် သူတို့၏ နတ်ဘုရားများ၏ အမျက်တော်သည် ပြေပျောက်သွားပြီး၊ ဒုက္ခများလည်း ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု သူမက အကြောင်းပြခဲ့သည်။

Proudhearted, enamored of their false worship, they were unwilling to [126]
humble themselves under the mighty hand of God, and they began to
cast about for some other cause to which to attribute their sufferings.
Jezebel utterly refused to recognize the drought as a judgment
from Jehovah. Unyielding in her determination to defy the God of
heaven, she, with nearly the whole of Israel, united in denouncing
Elijah as the cause of all their misery. Had he not borne testimony
against their forms of worship? If only he could be put out of the
82 Prophets and Kings
way, she argued, the anger of their gods would be appeased, and
their troubles would end.

မိဖုရား၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် အာဟပ်မင်းသည် ပရောဖက် ပုန်းရှောင်ရာနေရာကို အစွမ်းကုန် ရှာဖွေစေခဲ့သည်။ မိမိမုန်းတီးသော်လည်း ကြောက်ရွံ့ရသော ထိုလူကို ရှာဖွေရန် အနီးအနားရှိ တိုင်းနိုင်ငံများသို့ စေတမန်များကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ရှာဖွေခြင်းကို အသေအချာဖြစ်စေရန် ထိုတိုင်းနိုင်ငံများနှင့် လူမျိုးများထံမှ ပရောဖက် ရှိရာကို မသိရှိကြောင်း ကျိန်ဆိုချက်များကို တောင်းခံခဲ့သည်။ သို့သော် ရှာဖွေခြင်းသည် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပရောဖက်သည် မိမိ၏ အပြစ်များကြောင့် အမျက်ထွက်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံနေရသော ဘုရင်၏ မကောင်းသော ကြံစည်မှုမှ လုံခြုံစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

Urged on by the queen, Ahab instituted a most diligent search
for the hiding place of the prophet. To the surrounding nations, far
and near, he sent messengers to seek for the man whom he hated, yet
feared; and in his anxiety to make the search as thorough as possible,
he required of these kingdoms and nations an oath that they knew
nothing of the whereabouts of the prophet. But the search was in
vain. The prophet was safe from the malice of the king whose sins
had brought upon the land the denunciation of an offended God.

ဧလိယကို ဆန့်ကျင်ရန် ကြိုးပမ်းမှု မအောင်မြင်သောအခါ၊ ယေဇဗေလသည် ဣသရေလနိုင်ငံရှိ ယေဟောဝါဘုရား၏ ပရောဖက် အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ကဲ့ရဲ့တုံ့ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ တစ်ယောက်မျှ အသက်မရှင်စေရဟု ဆိုသည်။ ထိုဒေါသထွက်နေသော မိန်းမသည် ဘုရားသခင်၏ အမှုထမ်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။ သို့သော် အားလုံး မသေဆုံးခဲ့ပါ။ အာဟပ်မင်း၏ နန်းတော်အုပ်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိဆဲဖြစ်သော ဩဗဒိသည် “ပရောဖက် တစ်ရာကို” မိမိအသက်ကို စွန့်၍ “အယောက်ငါးဆယ်စီ ဥမင်ထဲမှာ ဝှက်ထား၍ မုန့်နှင့်ရေကို ပေးကျွေးလေ၏။” ဓမ္မရာဇဝင်တတိယစောင် ၁၈:၄။ [၁၂၇] ဒုတိယမြောက် အစာခေါင်းပါးသော နှစ်သည် ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း၊ ကရုဏာမဲ့သော ကောင်းကင်သည် မိုးရွာမည့် လက္ခဏာ မပြသေးပေ။ မိုးခေါင်ခြင်းနှင့် အစာခေါင်းပါးခြင်းတို့သည် နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံး၌ ဆက်လက် ပျက်စီးစေခဲ့သည်။ မိဘတို့သည် မိမိတို့ သားသမီးများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မကယ်တင်နိုင်ဘဲ သူတို့ သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်နေကြရသည်။ သို့သော်လည်း ဘုရားမဲ့သော ဣသရေလတို့သည် ဘုရားသခင်ရှေ့၌ မိမိတို့၏ စိတ်နှလုံးကို နှိမ့်ချရန် ငြင်းဆန်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး၊ ဤကြောက်မက်ဖွယ် တရားစီရင်ခြင်းများကို ဖြစ်စေသော ထိုလူကိုသာ ဆက်လက် မြည်တမ်း ပြစ်တင်နေကြသည်။ သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ဘေးဒုက္ခများသည် နောင်တရရန် ခေါ်ယူခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်း နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်သွားမည့် အန္တရာယ်မှ ကယ်တင်ရန် ဘုရားသခင်၏ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မှုဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မမြင်နိုင်ခဲ့ကြပါ။

Failing in her efforts against Elijah, Jezebel determined to avenge
herself by slaying all the prophets of Jehovah in Israel. Not one
should be left alive. The infuriated woman carried out her purpose in
the massacre of many of God’s servants. Not all, however, perished.
Obadiah, the governor of Ahab’s house, yet faithful to God, “took
an hundred prophets,” and at the risk of his own life, “hid them by
ffty in a cave, and fed them with bread and water.” 1 Kings 18:4.
[127] The second year of famine passed, and still the pitiless heavens
gave no sign of rain. Drought and famine continued their devastation
throughout the kingdom. Fathers and mothers, powerless to relieve
the sufferings of their children, were forced to see them die. Yet
still apostate Israel refused to humble their hearts before God and
continued to murmur against the man by whose word these terrible
judgments had been brought upon them. They seemed unable to
discern in their suffering and distress a call to repentance, a divine
interposition to save them from taking the fatal step beyond the
boundary of Heaven’s forgiveness.

ဣသရေလတို့၏ ဘုရားမဲ့ခြင်းတရားသည် အစာခေါင်းပါးခြင်း၏ များပြားလှသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာများထက် ပိုမိုဆိုးရွားသော ဘေးဒုက္ခဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် လူတို့အား သူတို့၏ လှည့်ဖြားခြင်းမှ ကယ်တင်ရန်နှင့် သူတို့၏ အသက်နှင့် အရာအားလုံးအတွက် အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော အရှင်အပေါ် တာဝန်ရှိကြောင်း နားလည်စေရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ ပျောက်ဆုံးနေသော ယုံကြည်ခြင်းကို ပြန်လည်ရရှိစေရန် ကူညီနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ပြုရန် သူတို့အပေါ် ကြီးစွာသော ဆင်းရဲခြင်းကို ရောက်စေရခြင်း ဖြစ်သည်။

The apostasy of Israel was an evil more dreadful than all the
multiplied horrors of famine. God was seeking to free the people
from their delusion and lead them to understand their accountability
to the One to whom they owed their life and all things. He was
trying to help them to recover their lost faith, and He must needs
bring upon them great affliction.

“မတရားသောသူသည် မိမိအပြစ်၌ သေခြင်းကို ငါအလိုရှိသလော? ထိုသူသည် မိမိသွားသော လမ်းမှ ပြန်လှည့်၍ အသက်ရှင်ခြင်းကို ငါသာ၍ အလိုရှိသည်မဟုတ်လောဟု အရှင်ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူ၏။” “သင်တို့သည် ပြစ်မှားသော အပြစ်ရှိသမျှတို့ကို စွန့်ပစ်ကြလော့။ စိတ်သစ်၊ ဝိညာဉ်သစ်ကို ရကြလော့။ အို ဣသရေလအမျိုး၊ သင်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် အသေခံလိုကြသနည်း? သေထိုက်သောသူ သေခြင်းကို ငါအလိုမရှိဟု အရှင်ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူ၏။ သို့ဖြစ်၍ ပြန်လှည့်၍ အသက်ရှင်ကြလော့။” “အို ဣသရေလအမျိုး၊ သင်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် အသေခံလိုကြသနည်း? သင်တို့သွားသော လမ်းဆိုးမှ ပြန်လှည့်ကြလော့။” ယေဇကျေလ ၁၈:၂၃၊ ၃၁၊ ၃၂၊ ၃၃:၁၁။

“Have I any pleasure at all that the wicked should die? saith
the Lord God: and not that he should return from his ways, and
live?” “Cast away from you all your transgressions, whereby ye have
transgressed; and make you a new heart and a new spirit: for why
will ye die, O house of Israel? For I have no pleasure in the death of
Elijah the Tishbite 83
him that dieth, saith the Lord God: wherefore turn yourselves, and
live ye.” “Turn ye, turn ye from your evil ways; for why will ye die,
O house of Israel?” Ezekiel 18:23, 31, 32; 33:11.

ဘုရားသခင်သည် မိမိတို့၏ သစ္စာရှိမှုသို့ ပြန်လာရန် တောင်းပန်ချက်များဖြင့် ဣသရေလတို့ထံ စေတမန်များကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ထိုတောင်းပန်ချက်များကို နားထောင်ခဲ့လျှင်၊ ဗာလထံမှ အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်ထံသို့ ပြန်လှည့်ခဲ့လျှင်၊ ဧလိယ၏ တရားစီရင်ခြင်း သတင်းစကားကို မည်သည့်အခါမျှ ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်။ [၁၂၈] သို့သော် အသက်ရှင်ခြင်းသို့ ပို့ဆောင်နိုင်သော သတိပေးချက်များသည် သူတို့အတွက် သေခြင်းသို့ ပို့ဆောင်သော အရာများ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ မာနသည် ထိခိုက်ခဲ့ရပြီး၊ သူတို့၏ အမျက်ဒေါသသည် စေတမန်များအပေါ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ယခုတွင် သူတို့သည် ပရောဖက် ဧလိယကို ပြင်းထန်စွာ မုန်းတီးနေကြပြီ။ အကယ်၍သာ သူသည် သူတို့လက်ထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့လျှင်၊ ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ယေဇဗေလထံသို့ အပ်နှံကြပေလိမ့်မည်—သူ့အသံကို တိတ်ဆိတ်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သူ၏ စကားများ ပြည့်စုံလာခြင်းကို တားဆီးနိုင်မည်ဟု ထင်နေကြပုံရသည်! ဘေးဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း သူတို့သည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း၌ ခိုင်မာစွာ ဆက်လက် တည်ရှိနေကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သည် မြေကြီးပေါ်သို့ ကောင်းကင်ဘုံ၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသော အပြစ်ကို ပိုမို တိုးပွားစေခဲ့ကြသည်။

God had sent messengers to Israel, with appeals to return to their
allegiance. Had they heeded these appeals, had they turned from [128]
Baal to the living God, Elijah’s message of judgment would never
have been given. But the warnings that might have been a savor of
life unto life had proved to them a savor of death unto death. Their
pride had been wounded, their anger had been aroused against the
messengers, and now they regarded with intense hatred the prophet
Elijah. If only he should fall into their hands, gladly they would
deliver him to Jezebel—as if by silencing his voice they could stay
the fulfllment of his words! In the face of calamity they continued
to stand frm in their idolatry. Thus they were adding to the guilt
that had brought the judgments of Heaven upon the land.

ဒုက္ခရောက်နေသော ဣသရေလတို့အတွက် ကုသနည်း တစ်ခုသာ ရှိသည်—၎င်းမှာ အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ ဆုံးမခြင်းကို ယူဆောင်လာသော အပြစ်များမှ လမ်းခွဲ၍၊ စိတ်နှလုံး အကြွင်းမဲ့ ထာဝရဘုရားထံသို့ ပြန်လှည့်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့အား ဤသို့ ကတိပေးထားသည်မှာ “မိုးမရွာစေခြင်းငှာ ကောင်းကင်ကို ငါပိတ်ထားလျှင်သော်လည်းကောင်း၊ မြေကို ကိုက်စားစေခြင်းငှာ ကျိုင်းကောင်တို့ကို ငါအမိန့်ပေးလျှင်သော်လည်းကောင်း၊ ငါ့လူမျိုးထဲသို့ ကာလနာကို ငါစေလွှတ်လျှင်သော်လည်းကောင်း၊ ငါ့နာမဖြင့် သမုတ်ခြင်းကို ခံရသော ငါ့လူမျိုးတို့သည် မိမိတို့ကို နှိမ့်ချလျက်၊ ဆုတောင်းလျက်၊ ငါ့မျက်နှာကို ရှာလျက်၊ မိမိတို့ လမ်းဆိုးကို စွန့်လျက် နေကြလျှင်၊ ငါသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နားညောင်းမည်။ သူတို့အပြစ်ကို လွှတ်မည်။ သူတို့ပြည်ကိုလည်း ချမ်းသာပေးမည်။” ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၇:၁၃၊ ၁၄။ ဤကောင်းမြတ်သော ရလဒ်ကို ရရှိစေရန်အတွက် ဘုရားသခင်သည် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာသော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု မပြုမချင်း သူတို့ထံမှ နှင်းနှင့် မိုးကို ဆက်လက် ပိတ်ပင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

For stricken Israel there was but one remedy—a turning away
from the sins that had brought upon them the chastening hand of the
Almighty, and a turning to the Lord with full purpose of heart. To
them had been given the assurance, “If I shut up heaven that there
be no rain, or if I command the locusts to devour the land, or if I
send pestilence among My people; if My people, which are called
by My name, shall humble themselves, and pray, and seek My face,
and turn from their wicked ways; then will I hear from heaven, and
will forgive their sin, and will heal their land.” 2 Chronicles 7:13,
14. It was to bring to pass this blessed result that God continued to
withhold from them the dew and the rain until a decided reformation
should take place.