အခန်း ၅၃— အဦးဆုံးသောတရားသူကြီးများ

 အခန်း ၅၃— အဦးဆုံးသောတရားသူကြီးများ

Chapter 53—The Earlier Judges 

ဤအခန်းသည် တရားသူကြီး ၆ မှ ၈; ၁၀ အပေါ် အခြေချထားသည်။ 

This chapter is based on Judges 6 to 8; 10.

ကာနာန်တွင် အခြေချပြီးနောက် အမျိုးနွယ်များသည် နိုင်ငံကို အပြည့်အဝ သိမ်းပိုက်ရန် ပြင်းထန်သော ကြိုးပမ်းမှု မရှိခဲ့ကြ။ ရရှိထားသော နယ်နိမိတ်ဖြင့် ကျေနပ်နေကြပြီး သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှု မကြာမီ ကျဆင်းသွားကာ စစ်ပွဲကို ရပ်ဆိုင်းခဲ့ကြ။After the settlement in Canaan the tribes made no vigorous effort
to complete the conquest of the land. Satisfed with the territory
already gained, their zeal soon flagged, and the war was discontinued.

“အစ္စရေလ အားကောင်းလာသောအခါ ... ကာနာန်လူများကို အခွန်ပေးချေစေခဲ့ကြပြီး လုံးဝ မနှင်ထုတ်ခဲ့ကြ။” တရားသူကြီး ၁:၂၈။

“When Israel was strong, ... they put the Canaanites to tribute, and
did not utterly drive them out.” Judges 1:28.

ထာဝရဘုရားသည် မိမိ အပိုင်းတွင် အစ္စရေလ ကို ပေးခဲ့သော ကတိတော်များကို သစ္စာရှိစွာ ဖြည့်ဆည်းခဲ့။ ယောရှုသည် ကာနာန်လူများ၏ တန်ခိုးကို ချိုးဖျက်ခဲ့ပြီး အမျိုးနွယ်များကို နိုင်ငံကို ခွဲဝေခဲ့။ ဘုရားသခင်၏ အကူအညီကို ယုံကြည်ကာ နိုင်ငံ ချမ်းသာ ရှိသူများကို လုံးဝ ဖယ်ရှားရန် သူတို့ အတွက် ကျန်ရှိနေခဲ့။ သို့သော် ဤအရာကို မလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြ။ ကာနာန်လူများနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ မိန့်မှာချက်ကို တိုက်ရိုက် ချိုးဖောက်ခဲ့ကြပြီး ကာနာန်ကို ပိုင်ဆိုင်ရန် ကတိပေးခဲ့သော အခြေအနေကို မဖြည့်ဆည်းခဲ့ကြ။

The Lord had faithfully fulflled, on His part, the promises made
to Israel; Joshua had broken the power of the Canaanites, and had
distributed the land to the tribes. It only remained for them, trusting
in the assurance of divine aid, to complete the work of dispossessing
the inhabitants of the land. But this they failed to do. By entering into
league with the Canaanites they directly transgressed the command
of God, and thus failed to fulfll the condition on which He had
promised to place them in possession of Canaan.

ဆိုင်နိုင်တွင် ဘုရားသခင်နှင့် ပထမဆုံး ဆက်သွယ်မှုမှ စ၍ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကို ဆန့်ကျင် သတိပေးခဲ့ကြ။ ပညတ်တော်ကို ကြေညာပြီးချက်ချင်း မောရှေမှ ကာနာန်လူမျိုးများနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းကို ပေးခဲ့။ “သူတို့၏ နတ်များကို မရှိခိုးကြနဲ့၊ မဝတ်ပြုကြနဲ့၊ သူတို့၏ လုပ်ရပ်များကို မလိုက်လျှောက်ကြနဲ့။ သို့ရာတွင် သူတို့ကို လုံးဝ ဖြိုချကြနဲ့၊ သူတို့၏ ရုပ်ပုံများကို လုံးဝ ချိုးဖျက်ကြနဲ့။ သင်တို့သည် ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုကြနဲ့၊ သင်တို့၏ ပေါင်မုန့်နှင့် ရေကို ကောင်းချီးပေးမည်။ သင်တို့ အလယ်တွင် ရောဂါကို ဖယ်ရှားမည်။” ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၂၄၊ ၂၅။ နာခံနေသရွေ့ ဘုရားသခင်သည် ရန်သူများကို သူတို့ ရှေ့တွင် ချေမှုန်းမည်ဟု အချက်ပေးခဲ့။ “ငါ့ ကြောက်ရွံ့မှုကို သင် ရှေ့တွင် ပို့မည်၊ သင် ရောက်ရာ လူမျိုးအားလုံးကို ဖျက်ဆီးမည်။ သင်တို့၏ ရန်သူများအားလုံးကို နောက်ပြန်လှည့်စေမည်။ ဟိဝိ၊ ကာနာနိ၊ ဟိတိ တို့ကို သင် ရှေ့မှ နှင်ထုတ်ရန် ပျံများကို ငါ ပို့မည်။ တစ်နှစ်တွင် သင် ရှေ့မှ မနှင်ထုတ်မည်။ နိုင်ငံ ပျက်စီးမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ လယ်ကွင်း၏ တောသားများ သင်ဆန့်ကျင် များပြားမည်။ တဖန်ဖန်လေး သင် ရှေ့မှ နှင်ထုတ်မည်၊ သင်များပြားပြီး နိုင်ငံကို ဆက်ခံမည်။ ... နိုင်ငံ၏ နေထိုင်သူများကို သင် လက်ထဲတွင် ပေးအပ်မည်။ သင် ရှေ့တွင် နှင်ထုတ်မည်။ သူတို့နှင့် မဟာမိတ်မဖွဲ့ကြနဲ့၊ သူတို့၏ နတ်များနှင့်လည်း မဖွဲ့ကြနဲ့။ သင် နိုင်ငံတွင် မနေထိုင်ကြနဲ့၊ သူတို့သည် ငါကို ဆန့်ကျင်သော အပြစ်ကို လုပ်စေမည်။ သင်သူတို့၏ နတ်များကို ဝတ်ပြုလျှင် သင်အတွက် မုန်းတီးမှုဖြစ်မည်။” ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၂၇-၃၃။ ဤ လမ်းညွှန်များကို မောရှေမှ သေချာစွာ အလေးအနက်ဖြင့် မသေမီ ထပ်မံခဲ့ပြီး ယောရှုမှ ထပ်ခဲ့။

From the very frst communication of God with them at Sinai,
they had been warned against idolatry. Immediately after the proclamation of the law the message was sent them by Moses concerning
the nations of Canaan: “Thou shalt not bow down to their gods, nor
serve them, nor do after their works: but thou shalt utterly overthrow
them, and quite break down their images. And ye shall serve the
Lord your God, and He shall bless thy bread, and thy water; and I
will take sickness away from the midst of thee.” Exodus 23:24, 25.
The assurance was given that so long as they remained obedient,
God would subdue their enemies before them: “I will send My fear
before thee, and will destroy all the people to whom thou shalt come;
and I will make all thine enemies turn their backs unto thee. And I
will send hornets before thee, which shall drive out the Hivite, the
Canaanite, and the Hittite, from before thee. I will not drive them out
from before thee in one year; lest the land become desolate, and the
beast of the feld multiply against thee. By little and little I will drive [544]
them out from before thee, until thou be increased, and inherit the
495
496 Patriarchs and Prophets
land.... I will deliver the inhabitants of the land into your hand; and
thou shalt drive them out before thee. Thou shalt make no covenant
with them, nor with their gods. They shall not dwell in thy land,
lest they make thee sin against Me: for if thou serve their gods, it
will surely be a snare unto thee.” Exodus 23:27-33. These directions
were reiterated in the most solemn manner by Moses before his
death, and they were repeated by Joshua.

ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ လူမျိုးကို ကာနာန်တွင် ထားရှိကာ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုး မကောင်းသော ရေလွှမ်းမှုကို ရပ်တန့်ရန် အားကောင်းသော ခံတွင်းတစ်ခု အဖြစ် ထားရှိခဲ့၊ ကမ္ဘာကို ရေလွှမ်း မဖြစ်စေ။ သူ့အပေါ် သစ္စာရှိနေလျှင် ဘုရားသခင်သည် အစ္စရေလသည် အောင်မြင်မှုများကို ဆက်လက်အောင်မြင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့။ ကာနာန်လူများထက် ပိုကြီးပြီး ပိုအားကောင်းသော လူမျိုးများကို သူတို့ လက်တွင် ပေးမည်။ ကတိတော်မှာ “ငါ မှာခဲ့သော ဤ ပညတ်တော်များကို အားလုံး ဂရုစိုက်စွာ စောင့်ရှောက်လျှင် ... ထာဝရဘုရားသည် ဤ လူမျိုးများကို သင် ရှေ့မှ နှင်ထုတ်မည်၊ သင်တို့ကိုယ်တိုင်ထက် ပိုကြီးပြီး ပိုအားကောင်းသော လူမျိုးများကို ပိုင်ဆိုင်မည်။ သင်တို့၏ ခြေဖဝါးများကို နင်းချသော နေရာတိုင်း သည် သင်တို့ အရာ ဖြစ်မည်။ တောမှ လီဗာနုန်၊ မြစ်မှ ယူဖရေတိ မြစ်အထိ၊ အဆုံးဆုံး ပင်လယ်အထိ သင်တို့၏ ကမ်းဖြစ်မည်။ မည်သူမျှ သင် ရှေ့တွင် ရပ်တည်နိုင်မည် မဟုတ်။ ထာဝရဘုရားသခင်သည် သင်တို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုကို သင်တို့ နင်းချသော နိုင်ငံအားလုံး အပေါ် တင်မည်၊ သူ မိန့်ခဲ့သကဲ့သို့ ပင်။” တရားဟောရာ ၁၁:၂၂-၂၅။

God had placed His people in Canaan as a mighty breastwork
to stay the tide of moral evil, that it might not flood the world. If
faithful to Him, God intended that Israel should go on conquering
and to conquer. He would give into their hands nations greater and
more powerful than the Canaanites. The promise was: “If ye shall
diligently keep all these commandments which I command you, ...
then will the Lord drive out all these nations from before you, and
ye shall possess greater nations and mightier than yourselves. Every
place whereon the soles of your feet shall tread shall be yours: from
the wilderness and Lebanon, from the river, the river Euphrates, even
unto the uttermost sea shall your coast be. There shall no man be
able to stand before you: for the Lord your God shall lay the fear of
you and the dread of you upon all the land that ye shall tread upon,
as He hath said unto you.” Deuteronomy 11:22-25.

သူတို့၏ မြင့်မားသော ကံကြမ္မာ ကို မခွဲခြားဘဲ လွယ်ကူမှုနှင့် ကိုယ်ကို ကိုယ်နှစ်သက်မှု၏ လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြ။ နိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်ရန် အခွင့်အရေးများကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြ။ မျိုးဆက်များစွာ အတွက် ဤ ရုပ်တု ကိုးကွယ်သော လူမျိုးများ၏ ကျန်ရှိနေသော လူမျိုးများမှ နှိပ်စက်ခဲ့ကြ။ ပရောဖက်ဟောခဲ့သကဲ့သို့ သူတို့၏ မျက်စိတွင် “ဆူး” များနှင့် သူတို့၏ ဘေးတွင် “ဆူး” များ အဖြစ် ရှိခဲ့။ တောလည်ရာ ၃၃:၅၅။

But regardless of their high destiny, they chose the course of ease
and self-indulgence; they let slip their opportunities for completing
the conquest of the land; and for many generations they were afflicted
by the remnant of these idolatrous peoples, that were, as the prophet
had foretold, as “pricks” in their eyes, and as “thorns” in their sides.
Numbers 33:55.

အစ္စရေလလူမျိုးများသည် “တပါး အနွယ်များနှင့် ရောနှောခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ လုပ်ရပ်များကို လေ့လာခဲ့ကြ။” ဆာလံ ၁၀၆:၃၅။ ကာနာန်လူများနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ကြပြီး ရုပ်တု ကိုးကွယ်မှု သည် နိုင်ငံ တစ်ဝှမ်းတွင် ပလိပ်ရောဂါကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့ခဲ့။ “သူတို့သည် သူတို့၏ ရုပ်တုများကို ဝတ်ပြုခဲ့ကြ။ သူတို့ အတွက် ထောင်ချောက်ဖြစ်ခဲ့။ ဟုတ်ကဲ့၊ သူတို့သည် သူတို့၏ သားသမီးများကို နတ်ဆိုးများအား ပူဇော်ခဲ့ကြ။ ... နိုင်ငံ သည် သွေးဖြင့် ညစ်ပတ်ခဲ့။ ... ထို့ကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် မိမိ လူမျိုး အပေါ် ဒေါသ မီး လောင်ခဲ့၊ မိမိ အမွေ ကို ရွံရှာခဲ့။” ဆာလံ ၁၀၆:၃၆-၄၀။

The Israelites were “mingled among the heathen, and learned
their works.” Psalm 106:35. They intermarried with the Canaanites,
and idolatry spread like a plague throughout the land. “They served
their idols: which were a snare unto them. Yea, they sacrifced their
sons and their daughters unto devils: ... and the land was polluted
with blood.... Therefore was the wrath of the Lord kindled against
His people, insomuch that He abhorred His own inheritance.” Psalm
106:36-40.

ယောရှုမှ ညွှန်ကြားချက် ရရှိခဲ့သော မျိုးဆက် [၅၄၅] မျိုး ပျက်စီးခဲ့သည် အထိ ရုပ်တု ကိုးကွယ်မှု သည် တိုးတက်မှု နည်းခဲ့။ သို့သော် မိဘများသည် ကလေးများ၏ သစ္စာပျက်မှု အတွက် လမ်းကို ပြင်ဆင်ခဲ့ကြ။ ကာနာန်ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော လူများမှ ထာဝရဘုရားသခင်၏ ကန့်သတ်ချက်များကို လျစ်လျူရှုခဲ့မှု သည် မျိုးဆက်များစွာ အတွက် ခါးသော အသီးကို ဆက်လက်ဆောင်ကြဉ်ဆောင်ခဲ့သော ဆိုးမကောင်းမှု၏ မျိုးစေ့ကို ကြဲခဲ့။ ဟေဗြဲလူမျိုးများ၏ ရိုးရှင်းသော အလေ့အထများသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးကို အချက်ပေးခဲ့။ သို့သော် တပါး အနွယ်များနှင့် ဆက်ဆံမှု သည် အစားစားချင်စိတ်နှင့် စိတ်ဆန္ဒများကို နှစ်သက်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့၊ တဖန်းဖန်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို လျော့ချခဲ့ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား အားများကို အားနည်းခဲ့။ သူတို့၏ အပြစ်များကြောင့် အစ္စရေလ လူမျိုးများသည် ဘုရားသခင်နှင့် ခွဲခွာခဲ့ကြ။ သူ၏ ခွန်အားကို သူတို့မှ ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး ရန်သူများကို ဆန့်ကျင် အောင်မြင်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်မှ တဆင့် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သော လူမျိုးများကို လက်အောက်ခံ ခဲ့ရ။

Until the generation that had received instruction from Joshua
[545] became extinct, idolatry made little headway; but the parents had
prepared the way for the apostasy of their children. The disregard of
Earlier Judges 497
the Lord’s restrictions on the part of those who came in possession
of Canaan sowed seed of evil that continued to bring forth bitter
fruit for many generations. The simple habits of the Hebrews had
secured them physical health; but association with the heathen led
to the indulgence of appetite and passion, which gradually lessened
physical strength and enfeebled the mental and moral powers. By
their sins the Israelites were separated from God; His strength was
removed from them, and they could no longer prevail against their
enemies. Thus they were brought into subjection to the very nations
that through God they might have subdued.

“သူတို့သည် အဂျိပ်နိုင်ငံမှ ထုတ်ဆောင်ခဲ့သော အဖများ၏ ထာဝရဘုရားသခင်ကို စွန့်ခဲ့ကြ၊” “တောတွင် သိုးစုကဲ့သို့ လမ်းညွှန်ခဲ့။” “သူတို့၏ မြင့်သော နေရာများဖြင့် ဒေါသကို ဖြစ်စေခဲ့ကြ၊ သူတို့၏ ထုထွင်းသော ရုပ်ပုံများဖြင့် မနာလိုမှုကို ရွှေ့ခဲ့။” ထို့ကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် “ရှိလောတဲကို စွန့်ခဲ့၊ သူတို့ အလယ်တွင် ထားခဲ့သော တဲကို စွန့်ခဲ့။ သူ၏ ခွန်အားကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး သူ၏ ဘုန်းတော်ကို ရန်သူ လက်တွင် ပေးအပ်ခဲ့။” တရားသူကြီး ၂:၁၂; ဆာလံ ၇၈:၅၂၊ ၅၈၊ ၆၀၊ ၆၁။ သို့သော် မိမိ လူမျိုးကို လုံးဝ မစွန့်ခဲ့။ ယေဟောဝါ အပေါ် သစ္စာရှိသော ကျန်ရှိနေသော လူများ အမြဲ ရှိခဲ့။ တစ်ခါတစ်ရံ ထာဝရဘုရားသည် ရုပ်တု ကိုးကွယ်မှုကို ချခဲ့ပြီး အစ္စရေလ လူမျိုးများကို ရန်သူများမှ ကယ်နှုတ်ရန် သစ္စာရှိပြီး ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိသော လူများကို ထခဲ့။ သို့သော် ကယ်ဆယ်သူ သေဆုံးခဲ့ချိန်တွင် လူမျိုးများသည် မိမိ အာဏာမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ချိန်တွင် တဖန်းဖန်း ရုပ်တုများဆီ ပြန်လာခဲ့ကြ။ ထို့ကြောင့် နောက်ပြန်လှည့်မှုနှင့် ဆုံးမမှု၊ ဝန်ချတောင်းပန်မှုနှင့် ကယ်နှုတ်မှု၏ ဇာတ်လမ်းကို ထပ်ခါ ထပ်ခါ ထပ်ခဲ့။

“They forsook the Lord God of their fathers, which brought them
out of the land of Egypt,” “and guided them in the wilderness like
a flock.” “They provoked Him to anger with their high places, and
moved Him to jealousy with their graven images.” Therefore the
Lord “forsook the tabernacle of Shiloh, the tent which He placed
among them; and delivered His strength into captivity, and His
glory into the enemy’s hand.” Judges 2:12; Psalm 78:52, 58, 60,
61. Yet He did not utterly forsake His people. There was ever
a remnant who were true to Jehovah; and from time to time the
Lord raised up faithful and valiant men to put down idolatry and to
deliver the Israelites from their enemies. But when the deliverer was
dead, and the people were released from his authority, they would
gradually return to their idols. And thus the story of backsliding and
chastisement, of confession and deliverance, was repeated again and
again.

မီ ဆိုပိုတေမိယ ဘုရင်၊ မောအဘ် ဘုရင်၊ ထို့နောက် ဖိလစ္စတိန်လူမျိုးများနှင့် ဟာဇော ရှိ ကာနာန်လူမျိုးများကို ဆစ်ရာ မှ ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး တစ်လှည့်စီ အစ္စရေလ၏ နှိပ်စက်သူများ ဖြစ်လာခဲ့။ အောသနအီလ၊ ရှမ်ဂါ၊ အေဟုဒ်၊ ဒေဗောရနှင့် ဘာရက် တို့သည် မိမိ လူမျိုးများ၏ ကယ်ဆယ်သူများ အဖြစ် ထခဲ့ကြ။ သို့သော် တဖန် “အစ္စရေလ သားတို့သည် ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် ဆိုးမကောင်းမှုကို ပြုခဲ့ကြ။ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို မိဒယန် လက်တွင် ပေးအပ်ခဲ့။” ယခင်က နှိပ်စက်သူ၏ လက်သည် ယောဒန် အရှေ့ဘက်တွင် နေထိုင်သော အမျိုးနွယ်များအပေါ် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ကျခဲ့၊ သို့သော် ယခု ဘေးရန်များတွင် သူတို့သည် ပထမ ခံစားရသူများ ဖြစ်ခဲ့။

The king of Mesopotamia, the king of Moab, and after them the
Philistines, and the Canaanites of Hazor, led by Sisera, in turn became the oppressors of Israel. Othniel, Shamgar, and Ehud, Deborah
and Barak, were raised up as deliverers of their people. But again
“the children of Israel did evil in the sight of the Lord; and the Lord
delivered them into the hand of Midian.” Heretofore the hand of the
oppressor had fallen but lightly on the tribes dwelling east of the
Jordan, but in the present calamities they were the frst sufferers.

ကာနာန် တောင်ဘက်ရှိ အမလေကိတေများနှင့် အရှေ့နယ်စပ်ရှိ မိဒယန်လူမျိုးများနှင့် တောပါ ရှိ တောများသည် အစ္စရေလ၏ မပြုပြင်နိုင်သော ရန်သူများ ဖြစ်ဆဲ ဖြစ်။ နောက်ပိုင်း လူမျိုးသည် မောရှေ ခေတ်တွင် အစ္စရေလ လူမျိုးများမှ လုချင်း ပျက်စီးခဲ့၊ သို့သော် ထို့နောက် များစွာ တိုးပွားခဲ့ပြီး များပြားပြီး အားကောင်း လာခဲ့။ လက်စားချေရန် ငတ်မွတ်ခဲ့ကြ။ ယခု ဘုရားသခင်၏ ကာကွယ်သော လက်ကို အစ္စရေလ မှ ရုပ်သိမ်းခဲ့ချိန်တွင် အခွင့်အရေး ရောက်ရှိလာခဲ့။ ယောဒန် အရှေ့ဘက်ရှိ အမျိုးနွယ်များတစ်ဦးတည်း မဟုတ်၊ နိုင်ငံ တစ်ခုလုံး သည် သူတို့၏ ပျက်စီးမှုများမှ ခံစားခဲ့ရ။ တောရှိ ရိုင်းရိုင်း ပြင်းထန်သော နေထိုင်သူများ၊ “များပြားမှု အတွက် ကျိုင်းကောင်များကဲ့သို့” (တရားသူကြီး ၆:၅၊ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသော ဗားရှင်း) သည် သူတို့၏ သိုးစုများနှင့် နွားအစုများဖြင့် နိုင်ငံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့။ မျိုးစုရောဂါကဲ့သို့ သူတို့သည် ယောဒန်မြစ်မှ ဖိလစ္စတိန်လွင်ပြင်အထိ နိုင်ငံတစ်ဝှမ်း ပျံ့နှံ့ခဲ့။ ရိတ်သိမ်းချိန် စတင်ချိန်တွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး မြေကြီး၏ နောက်ဆုံး အသီးများကို စုဆောင်းချိန်အထိ ကျန်ရှိနေခဲ့။ လယ်ကွင်းများကို တိုးပွားမှုမှ ချွတ်ချေခဲ့ပြီး နေထိုင်သူများကို လုယက်ခဲ့ကြ။ ထို့နောက် တောများဆီ ပြန်လာခဲ့ကြ။ ထို့ကြောင့် ပွင့်လင်းသော နိုင်ငံတွင် နေထိုင်သော အစ္စရေလ လူမျိုးများသည် အိမ်များကို စွန့်ခွာခဲ့ရ ပြီး ခံတပ်မြို့များတွင် စုဝေးခဲ့ကြ၊ ခံတပ်များတွင် ခိုလှုံခဲ့ကြ၊ တောင်များကြား ဂူများနှင့် ကျောက်ခံတပ်များတွင် အမိုးအကာ ရှာခဲ့ကြ။ ဤ နှိပ်စက်မှု သည် ခု

The Amalekites on the south of Canaan, as well as the Midianites on its eastern border, and in the deserts beyond, were still
the unrelenting enemies of Israel. The latter nation had been nearly
destroyed by the Israelites in the days of Moses, but they had since [546]
increased greatly, and had become numerous and powerful. They
498 Patriarchs and Prophets
had thirsted for revenge; and now that the protecting hand of God
was withdrawn from Israel, the opportunity had come. Not alone
the tribes east of Jordan, but the whole land suffered from their
ravages. The wild, ferce inhabitants of the desert, “as locusts for
multitude” (Judges 6:5, R.V.), came swarming into the land, with
their flocks and herds. Like a devouring plague they spread over the
country, from the river Jordan to the Philistine plain. They came
as soon as the harvests began to ripen, and remained until the last
fruits of the earth had been gathered. They stripped the felds of
their increase and robbed and maltreated the inhabitants and then
returned to the deserts. Thus the Israelites dwelling in the open
country were forced to abandon their homes, and to congregate in
walled towns, to seek refuge in fortresses, or even to fnd shelter in
caves and rocky fastnesses among the mountains. For seven years
this oppression continued, and then, as the people in their distress
gave heed to the Lord’s reproof, and confessed their sins, God again
raised up a helper for them.

ဂေဒွန်သည် မနေရှေမျိုးနွယ်မှ ယောရှ၏ သားဖြစ်သည်။ ဤမိသားစု ပါဝင်သော ဌာနခွဲသည် ဦးဆောင်ရာထူးကို မရှိခဲ့သော်လည်း ယောရှ၏ အိမ်သည် ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် သမာဓိရှိမှုကြောင့် ထင်ရှားခဲ့သည်။ သူ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိသော သားများနှင့် ပတ်သက်၍ “တစ်ဦးစီသည် မင်းမျိုး၏ သားသမီးများနှင့် တူသည်” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ မစ်ဒီယန်လူများနှင့် တိုက်ပွဲများတွင် တစ်ဦးမှ လွဲ၍ ကျဆုံးခဲ့ကြပြီး သူသည် ကျူးကျော်သူများကို ကြောက်ရွံ့စေခဲ့သည်။ ဂေဒွန်ထံ လူများကို ကယ်တင်ရန် ဘုရားရဲ့ ခေါ်ဆိုမှု ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဂျုံကို ရိုက်ချိုးနေခဲ့သည်။ စပါးအနည်းငယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး သာမန် ရိုက်ချိုးရာ ကွင်းပေါ်တွင် မရိုက်ချိုးရဲခဲ့ပါ။ သူသည် ဝိုင်နွယ်ပင်နားရှိ နေရာတစ်ခုသို့ သွားခဲ့သည်။ စပျစ်သီး ရင့်မှည့်ရာသီ အလှမ်းဝေးနေသေးသောကြောင့် စပျစ်ဥယျာဉ်များကို ယခု သတိမပြုခဲ့ကြပါ။ ဂေဒွန်သည် လျှို့ဝှက်စွာ တိတ်ဆိတ်စွာ လုပ်ဆောင်နေချိန်တွင် အစ္စရေလ၏ အခြေအနေကို ဝမ်းနည်းစွာ ဆင်ခြင်ခဲ့ပြီး ဖိနှိပ်သူ၏ ထမ်းပိုးကို သူ၏ လူများထံမှ မည်သို့ ချိုးဖျက်နိုင်မည်ကို ဆင်ခြင်ခဲ့သည်။ PP ၅၄၆.၁

Gideon was the son of Joash, of the tribe of Manasseh. The
division to which this family belonged held no leading position, but
the household of Joash was distinguished for courage and integrity.
Of his brave sons it is said, “Each one resembled the children of a
king.” All but one had fallen in the struggles against the Midianites,
and he had caused his name to be feared by the invaders. To Gideon
came the divine call to deliver his people. He was engaged at the time
in threshing wheat. A small quantity of grain had been concealed,
and not daring to beat it out on the ordinary threshing floor, he had
resorted to a spot near the winepress; for the season of ripe grapes
being still far off, little notice was now taken of the vineyards. As
Gideon labored in secrecy and silence, he sadly pondered upon the
condition of Israel and considered how the oppressor’s yoke might
be broken from off his people.

ရုတ်တရက် “ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်” ပေါ်လာပြီး “ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိသော သူ၊ ထာဝရဘုရားသည် သင်နှင့် အတူ ရှိတော်မူ၏။” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ PP ၅၄၆.၂

Suddenly the “Angel of the Lord” appeared and addressed him
with the words, “Jehovah is with thee, thou mighty man of valor.”

“ငါ၏ သခင်၊” ဟု သူ၏ အဖြေကို ပေးခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားသည် ငါတို့နှင့် အတူ ရှိတော်မူလျှင် ဤအရာများသည် ငါတို့၏ အပေါ်သို့ ရောက်လာရသည်။ ငါတို့ ဘိုးဘေးများက ငါတို့ကို ပြောခဲ့သော အံ့ဩဖွယ်များသည် အဘယ်မှာ ရှိသနည်း။ ထာဝရဘုရားသည် ငါတို့ကို အဲဂုတ္တုမှ မဆောင်ခဲ့လော။ သို့သော် ယခု ထာဝရဘုရားသည် ငါတို့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး မစ်ဒီယန်လူများ၏ လက်ထဲသို့ လွှဲပေးခဲ့သည်။” PP ၅၄၆.၃

“O my Lord,” was his answer, “if the Lord be with us, why then
is all this befallen us? and where be all His miracles which our
[547] fathers told us of, saying, Did not the Lord bring us up from Egypt?
but now the Lord hath forsaken us, and delivered us into the hands
of the Midianites.”
Earlier Judges 499

ကောင်းကင်တမန်က ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ “ဤ သင်၏ ခွန်အားဖြင့် သွားပါ၊ မစ်ဒီယန်လူများ၏ လက်မှ အစ္စရေလကို ကယ်တင်ရမည်။ ငါ မပို့ခဲ့လော။” PP ၅၄၇.၁

The Messenger of heaven replied, “Go in this thy might, and
thou shalt save Israel from the hand of the Midianites: have not I
sent thee?”

ဂေဒွန်သည် ယခု သူ့ကို ဟောပြောနေသော တစ်ဦးသည် အစ္စရေလအတွက် အလုပ်လုပ်ခဲ့သော ပဋိညာဉ်ကောင်းကင်တမန် ဖြစ်ကြောင်း လက္ခဏာ အချို့ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဘုရားရဲ့ ကောင်းကင်တမန်များသည် အေဗြဟံနှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့ကြပြီး တစ်ချိန်က သူ၏ ဧည့်ဝတ်ကို ခံယူခဲ့ကြသည်။ ဂေဒွန်သည် ဘုရားရဲ့ ကောင်းကင်တမန်ကို သူ၏ ဧည့်သည်အဖြစ် ရှိနေရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ တဲသို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့ပြီး သူ၏ နည်းပါးသော ပစ္စည်းများမှ ဆိတ်သားနှင့် တဆေးမဲ့ ကိတ်များကို ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး သူ့ရှေ့တွင် ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ကောင်းကင်တမန်က သူ့ကို အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ “အသားနှင့် တဆေးမဲ့ ကိတ်များကို ယူ၍ ဤ ကျောက်ပေါ်တွင် တင်ပါ၊ ဟင်းရည်ကို လောင်းပါ။” ဂေဒွန်သည် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး သူ တောင်းဆိုခဲ့သော လက္ခဏာကို ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် တုတ်ဖြင့် ကောင်းကင်တမန်သည် အသားနှင့် တဆေးမဲ့ ကိတ်များကို ထိခဲ့ပြီး ကျောက်မှ မီးလျှံ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်တမန်သည် သူ၏ မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်ခဲ့သည်။ PP ၅၄၇.၂

Gideon desired some token that the one now addressing him was
the Covenant Angel, who in time past had wrought for Israel. Angels
of God, who communed with Abraham, had once tarried to share
his hospitality; and Gideon now entreated the divine Messenger to
remain as his guest. Hastening to his tent, he prepared from his
scanty store a kid and unleavened cakes, which he brought forth and
set before Him. But the Angel bade him, “Take the flesh and the
unleavened cakes, and lay them upon this rock, and pour out the
broth.” Gideon did so, and then the sign which he had desired was
given: with the staff in His hand, the Angel touched the flesh and
the unleavened cakes, and a flame bursting from the rock consumed
the sacrifce. Then the Angel vanished from his sight.

ဂေဒွန်၏ ဖခင် ယောရှသည် သူ၏ နိုင်ငံသားများ၏ ပျက်စီးမှုတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး သူ နေထိုင်ခဲ့သော အောဖရာတွင် ဘုရားကို ကိုးကွယ်ခဲ့သော မြို့၏ လူများကို ဘုရားကို ကိုးကွယ်ခဲ့သော ကြီးမားသော ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ဂေဒွန်သည် ဤ ယဇ်ပလ္လင်ကို ဖျက်ဆီးရန် အမိန့်ချမှတ်ခဲ့သည်။ ပူဇော်သက္ကာကို လောင်ကျွမ်းခဲ့သော ကျောက်ပေါ်တွင် ထာဝရဘုရားထံ ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ဆောက်ရန် အမိန့်ချမှတ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်အား ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များထံ အပ်နှင်းခဲ့ပြီး ရှိလောတွင် ယဇ်ပလ္လင်သို့ ကန့်သတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ယဇ်ပူဇော်များအားလုံးကို ညွှန်ပြခဲ့သော ဘုရားသခင်သည် ဘုရားသခင်ကို တည်ထောင်ခဲ့သော ဘုရားသခင်သည် သူ၏ လိုအပ်ချက်များကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်။ အစ္စရေလ၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ဘုရားကို ပူဇော်သက္ကာများကို ရှေ့တွင် ဆက်ကပ်ခဲ့သည်။ ဂေဒွန်သည် သူ၏ လူများရဲ့ ရန်သူများနှင့် စစ်ပွဲ မတိုက်မီ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကို တရားဝင် ဆန့်ကျင်ခဲ့ရသည်။ PP ၅၄၇.၃

Gideon’s father, Joash, who shared in the apostasy of his countrymen, had erected at Ophrah, where he dwelt, a large altar to Baal,
at which the people of the town worshiped. Gideon was commanded
to destroy this altar and to erect an altar to Jehovah over the rock on
which the offering had been consumed, and there to present a sacrifce to the Lord. The offering of sacrifce to God had been committed
to the priests, and had been restricted to the altar at Shiloh; but He
who had established the ritual service, and to whom all its offerings
pointed, had power to change its requirements. The deliverance of
Israel was to be preceded by a solemn protest against the worship
of Baal. Gideon must declare war upon idolatry before going out to
battle with the enemies of his people.

ဘုရားရဲ့ အမိန့်ကို သစ္စာရှိစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ကြိုးပမ်းခဲ့လျှင် ဆန့်ကျင်ခံရမည်ကို သိခဲ့သောကြောင့် ဂေဒွန်သည် လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကျွန်များ၏ အကူအညီဖြင့် တစ်ညလုံး အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ နောက်နေ့နံနက် ဘုရားကို ကိုးကွယ်ရန် လာခဲ့သော အောဖရာ လူများသည် အလွန် ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသည်။ ကောင်းကင်တမန်၏ လည်ပတ်မှုကို ပြောခဲ့သော ယောရှ မရှိခဲ့လျှင် ဂေဒွန်၏ အသက်ကို ယူခဲ့ကြမည်။ ယောရှက ဆိုခဲ့သည်။ “ဘုရားအတွက် အယူခံဝင်မှုကို လုပ်မှာလား။ သူ့ကို ကယ်တင်မှာလား။ သူ့အတွက် အယူခံဝင်မှုကို လုပ်သူကို နံနက်ပိုင်းတွင် သေဒဏ်ပေးရမည်။ သူသည် ဘုရားဖြစ်လျှင် သူ၏ ယဇ်ပလ္လင်ကို ချိုးဖျက်ခဲ့သော ကြောင့် သူ့ကို ကိုယ်တိုင် အယူခံဝင်ပါစေ။” ဘုရားသည် သူ၏ ယဇ်ပလ္လင်ကို မကာကွယ်နိုင်လျှင် သူ၏ ကိုးကွယ်သူများကို မည်သို့ ကာကွယ်နိုင်မည်နည်း။ PP ၅၄၈.၁

The divine direction was faithfully carried out. Knowing that he
would be opposed if it were attempted openly, Gideon performed
the work in secret; with the aid of his servants, accomplishing the
whole in one night. Great was the rage of the men of Ophrah when
they came next morning to pay their devotions to Baal. They would
have taken Gideon’s life had not Joash—who had been told of the
Angel’s visit—stood in defense of his son. “Will ye plead for Baal?”
said Joash. “Will ye save him? he that will plead for him, let him
be put to death whilst it is yet morning: if he be a god, let him [548]
plead for himself, because one hath cast down his altar.” If Baal
500 Patriarchs and Prophets
could not defend his own altar, how could he be trusted to protect
his worshipers?

ဂေဒွန်အပေါ် အကြမ်းဖက်မှု အားလုံးကို ပယ်ရှားခဲ့သည်။ စစ်ပွဲ၏ တံပိုးမှုတ်ခဲ့သောအခါ အောဖရာ လူများသည် သူ၏ စံနှုန်းသို့ စုရုံးရန် ပထမဆုံး ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သံတော်ဆင့်များကို သူ၏ မနေရှေမျိုးနွယ်သို့ စေလွှတ်ခဲ့ပြီး အာရှ၊ ဇေဗုလုန်နှင့် နဖတလိတို့ထံ စေလွှတ်ခဲ့ပြီး အားလုံး ခေါ်ဆိုခဲ့ကြသည်။ PP ၅၄၈.၂

All thoughts of violence toward Gideon were dismissed; and
when he sounded the trumpet of war, the men of Ophrah were among
the frst to gather to his standard. Heralds were dispatched to his
own tribe of Manasseh, and also to Asher, Zebulum, and Naphtali,
and all answered to the call.

ဂေဒွန်သည် ဘုရားသခင်က သူ့ကို အလုပ်ခေါ်ခဲ့ကြောင်း နှင့် သူနှင့် အတူ ရှိနေမည်ကို နောက်ထပ် သက်သေ မရှိလျှင် စစ်တပ်၏ ရှေ့တွင် မထားခဲ့ပါ။ သူ ဆုတောင်းခဲ့သည်။ “သင်တို့ မိန့်တော်မူသည်အတိုင်း ငါ့လက်ဖြင့် အစ္စရေလကို ကယ်တင်မည်ဆိုလျှင်၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သိုးမွှေးတစ်ချပ်ကို တင်မည်။ သိုးမွှေးပေါ်တွင် နှင်းရည်ကို မျှတစေပြီး မြေပြင်တွင် ခြောက်သွေ့စေလျှင် သင်တို့ မိန့်တော်မူသည်အတိုင်း ငါ့လက်ဖြင့် အစ္စရေလကို ကယ်တင်မည်ကို သိရမည်။” နံနက်တွင် သိုးမွှေးသည် စိုစွတ်နေခဲ့ပြီး မြေပြင်သည် ခြောက်သွေ့နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု သံသယ တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ လေထဲတွင် စိုထိုင်းဆ ရှိနေချိန်တွင် သိုးမွှေးသည် သဘာဝအတိုင်း စုပ်ယူနိုင်သည်။ စမ်းသပ်မှုသည် ဆုံးဖြတ်ချက် မဖြစ်နိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ အလွန်အမင်း သတိထားမှုသည် ထာဝရဘုရားကို မနှစ်သက်နိုင်ကြောင်း အယူခံဝင်ခဲ့ပြီး လက္ခဏာကို ပြောင်းပြန်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ PP ၅၄၈.၃

Gideon dared not place himself at the head of the army without
still further evidence that God had called him to his work, and that
He would be with him. He prayed, “If Thou wilt save Israel by mine
hand, as Thou hast said, behold, I will put a fleece of wool in the
floor; and if the dew be on the fleece only, and it be dry upon all the
earth besides, then shall I know that Thou wilt save Israel by mine
hand, as Thou hast said.” In the morning the fleece was wet, while
the ground was dry. But now a doubt arose, since wool naturally
absorbs moisture when there is any in the air; the test might not be
decisive. Hence he asked that the sign be reversed, pleading that
his extreme caution might not displease the Lord. His request was
granted.

ဤသို့ အားပေးခဲ့ပြီး ဂေဒွန်သည် ကျူးကျော်သူများနှင့် တိုက်ပွဲ ဆင်ရန် သူ၏ တပ်များကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ “မစ်ဒီယန်လူများနှင့် အမေလက်လူများနှင့် အရှေ့ဘက်မှ လူများအားလုံး စုရုံးခဲ့ကြပြီး ယေဇရေလ ချိုင့်တွင် တပ်ချခဲ့ကြသည်။” ဂေဒွန်၏ အမိန့်အောက်တွင် တပ်ဖွဲ့ တစ်ခုလုံး အရေအတွက်သည် သုံးဆယ့်နှစ်ထောင်သာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ရန်သူ၏ ကြီးမားသော တပ်ဖွဲ့ သူ၏ ရှေ့တွင် ပျံ့နှံ့နေချိန်တွင် ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်က သူ့ထံ ရောက်လာခဲ့သည်။ “သင်နှင့် အတူ ရှိသော လူများသည် မစ်ဒီယန်လူများကို သူတို့၏ လက်ထဲ ငါ မပေးနိုင်အောင် များလွန်းသည်။ အစ္စရေလသည် ငါ့ကို ဆန့်ကျင်၍ ငါ့ လက်က ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်ဟု ငါ့ကို ဆန့်ကျင် ကြွားဝါမည်မဟုတ်ပါ။ ယခု လူများရဲ့ နားထဲတွင် ကြေညာပါ။ ကြောက်ရွံ့ ချောက်ချားသော သူ မည်သူမဆို ဂိလဒ်တောင်မှ စောစော ပြန်လာပါစေ။” ဘေးအန္တရာယ်နှင့် အခက်အခဲများကို ရင်ဆိုင်ရန် မလိုလားသော သူများ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ အလုပ်မှ သူတို့၏ နှလုံးသားများကို ဆွဲဆောင်မည့် ကမ္ဘာ့ အကျိုးစီးပွားများ ရှိသော သူများသည် အစ္စရေလ၏ တပ်များကို ခွန်အားကို မထည့်နိုင်ခဲ့ကြပါ။ ၎င်းတို့၏ ရှိနေခြင်းသည် အားနည်းမှု၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်ခဲ့မည်။ PP ၅၄၈.၄

Thus encouraged, Gideon led out his forces to give battle to the
invaders. “All the Midianites and the Amalekites and the children
of the east were gathered together, and went over, and pitched in
the valley of Jezreel.” The entire force under Gideon’s command
numbered only thirty-two thousand men; but with the vast host of
the enemy spread out before him, the word of the Lord came to
him: “The people that are with thee are too many for Me to give
the Midianites into their hands, lest Israel vaunt themselves against
Me, saying, Mine own hand hath saved me. Now therefore go to,
proclaim in the ears of the people, saying, Whosoever is fearful and
afraid, let him return and depart early from Mount Gilead.” Those
who were unwilling to face danger and hardships, or whose worldly
interests would draw their hearts from the work of God, would add
no strength to the armies of Israel. Their presence would prove only
a cause of weakness.

အစ္စရေလတွင် စစ်ပွဲ မတိုက်မီ တပ်မတော်တစ်လျှောက် အောက်ပါ ကြေညာချက်ကို ချမှတ်ခဲ့သည်။ “အိမ်သစ်ဆောက်ပြီး မရှင်သန်သော မည်သူမဆို သူ၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားပါ။ တိုက်ပွဲတွင် သေဆုံးပြီး အခြားသူ တစ်ဦး ရှင်သန်ရမည်။ စပျစ်ဥယျာဉ်ကို စိုက်ပျိုးပြီး မစားသော မည်သူမဆို သူ၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားပါ။ တိုက်ပွဲတွင် သေဆုံးပြီး အခြားသူ တစ်ဦး စားရမည်။ မယားကို လက်ထပ်ပြီး မယူသော မည်သူမဆို သူ၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားပါ။ တိုက်ပွဲတွင် သေဆုံးပြီး အခြားသူ တစ်ဦး ယူရမည်။” ထို့နောက် အရာရှိများသည် လူများကို ဆက်လက် ဟောပြောခဲ့ကြသည်။ “ကြောက်ရွံ့ ချောက်ချားသော သူ မည်သူမဆို သူ၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားပါ။ သူ၏ ညီအစ်ကို၏ နှလုံးသားကို သူ၏ နှလုံးသားကဲ့သို့ မချောက်ချားစေရပါ။” [တရားဟောရာ ၂၀:၅-၈]။ PP ၅၄၉.၁

It had been made a law in Israel that before they went to battle the
following proclamation should be made throughout the army: “What
man is there that hath built a new house, and hath not dedicated it?
let him go and return to his house, lest he die in the battle, and
Earlier Judges 501
another man dedicate it. And what man is he that hath planted a [549]
vineyard, and hath not yet eaten of it? let him also go and return unto
his house, lest he die in the battle, and another man eat of it. And
what man is there that hath betrothed a wife, and hath not taken her?
let him go and return unto his house, lest he die in the battle, and
another man take her.” And the offcers were to speak further to the
people, saying, “What man is there that is fearful and fainthearted?
let him go and return unto his house, lest his brethren’s heart faint
as well as his heart.” Deuteronomy 20:5-8.

ရန်သူ၏ အရေအတွက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ၏ အရေအတွက်သည် အလွန် နည်းပါးခဲ့သောကြောင့် ဂေဒွန်သည် ပုံမှန် ကြေညာချက်ကို မပြုခဲ့ပါ။ သူ၏ စစ်တပ်သည် ကြီးလွန်းကြောင်း ကြေညာချက်တွင် အံ့ဩခဲ့သည်။ သို့သော် ထာဝရဘုရားသည် သူ၏ လူများရဲ့ နှလုံးသားတွင် ရှိနေသော မာနနှင့် မယုံကြည်မှုကို မြင်ခဲ့သည်။ ဂေဒွန်၏ နှိုးဆွမှုများဖြင့် နှိုးဆွခဲ့ပြီး အလွယ်တကူ စုဆောင်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မစ်ဒီယန်လူများ၏ များပြားမှုကို မြင်ခဲ့သောအခါ များစွာ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အစ္စရေလ အောင်မြင်ခဲ့လျှင် အရာများသည် ဘုရားသခင်အား အောင်ပွဲကို မပေးဘဲ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဂုဏ်တင်ခဲ့ကြမည်။ PP ၅၄၉.၂

Because his numbers were so few compared with those of the
enemy, Gideon had refrained from making the usual proclamation.
He was flled with astonishment at the declaration that his army was
too large. But the Lord saw the pride and unbelief existing in the
hearts of His people. Aroused by the stirring appeals of Gideon,
they had readily enlisted; but many were flled with fear when they
saw the multitudes of the Midianites. Yet, had Israel triumphed,
those very ones would have taken the glory to themselves instead of
ascribing the victory to God.

ဂေဒွန်သည် ထာဝရဘုရား၏ အမိန့်ကို နာခံခဲ့ပြီး သူ၏ တပ်မတော်တစ်ခုလုံး၏ နှစ်ပုံ နှစ်ခွ ထက်မနည်း နှစ်ဆယ့်နှစ်ထောင် သို့မဟုတ် ထက်မနည်း နှစ်ဆယ့်နှစ်ထောင် သူ၏ နှလုံးသားဖြင့် မြင်ခဲ့သည်။ တဖန် ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်က သူ့ထံ ရောက်လာခဲ့သည်။ “လူများသည် များလွန်းနေသေးသည်။ ငါ မင်းကို စမ်းသပ်မယ်။ ငါ မင်းကို ပြောတဲ့ သူက မင်းနဲ့ အတူ သွားရမယ်။ မင်းကို မပြောတဲ့ သူက မသွားရပါ။” လူများကို ရေဘက်သို့ ဆင်းခဲ့ကြပြီး ရန်သူအပေါ် ချက်ချင်း တိုးတက်မှု ရရှိမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ အချို့ သည် လက်ထဲတွင် ရေ အနည်းငယ်ကို အလျင်အမြန် ယူခဲ့ကြပြီး သွားရင်း စုပ်ယူခဲ့ကြသည်။ သို့သော် နီးပါး အားလုံး ဒူးထောက်ခဲ့ကြပြီး ချောင်းမှ အပျင်းတည်း သောက်ခဲ့ကြသည်။ လက်ထဲတွင် ရေ ယူခဲ့သော သူများသည် ဆယ်ထောင်မှ သုံးရာ သာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဤသူများကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသူ အားလုံးကို သူတို့၏ အိမ်များသို့ ပြန်ရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ PP ၅၄၉.၃

Gideon obeyed the Lord’s direction, and with a heavy heart he
saw twenty-two thousand, or more than two thirds of his entire force,
depart for their homes. Again the word of the Lord came to him:
“The people are yet too many; bring them down unto the water, and
I will try them for thee there: and it shall be, that of whom I say unto
thee, This shall go with thee, the same shall go with thee; and of
whomsoever I say unto thee, This shall not go with thee, the same
shall not go.” The people were led down to the waterside, expecting
to make an immediate advance upon the enemy. A few hastily took
a little water in the hand and sucked it up as they went on; but nearly
all bowed upon their knees, and leisurely drank from the surface of
the stream. Those who took of the water in their hands were but
three hundred out of ten thousand; yet these were selected; all the
rest were permitted to return to their homes.

ရိုးရှင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် ဇာတ်ကောင်ကို မကြာခဏ စမ်းသပ်ခဲ့သည်။ အန္တရာယ်ကာလတွင် သူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော သူများသည် အရေးပေါ်အချိန်တွင် ယုံကြည်ရမည့် လူများ မဟုတ်ပါ။ ထာဝရဘုရားသည် သူ၏ အလုပ်တွင် ပျင်းရိ ကိုယ်ကျိုးရှာ သူများအတွက် နေရာ မရှိခဲ့ပါ။ သူ၏ ရွေးချယ်မှု ရှိသော လူများသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုဖြင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မညစ်ညမ်းခဲ့ကြပါ။ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့ကို ညွှန်ကြားနိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့မှတစ်ဆင့် အစ္စရေလအတွက် ကယ်တင်ခြင်း ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့သည်။ အောင်မြင်မှုသည် အရေအတွက်အပေါ် မမူတည်ပါ။ ဘုရားသခင်သည် များစွာ ကယ်တင်နိုင်သလို အနည်းငယ်ဖြင့်လည်း ကယ်တင်နိုင်သည်။ သူသည် ကြီးမားသော အရေအတွက်ဖြင့် မဟုတ်ဘဲ သူ့ကို ဝတ်ပြုသော သူများ၏ ဇာတ်ကောင်ဖြင့် ဂုဏ်တင်ခဲ့သည်။ PP ၅၅၀.၁

By the simplest means character is often tested. Those who in
time of peril were intent upon supplying their own wants were not
the men to be trusted in an emergency. The Lord has no place in
His work for the indolent and self-indulgent. The men of His choice
were the few who would not permit their own wants to delay them
in the discharge of duty. The three hundred chosen men not only
502 Patriarchs and Prophets
[550] possessed courage and self-control, but they were men of faith. They
had not defled themselves with idolatry. God could direct them, and
through them He could work deliverance for Israel. Success does
not depend upon numbers. God can deliver by few as well as by
many. He is honored not so much by the great numbers as by the
character of those who serve Him.

သူတို့သည် ဘုရားကျောင်းများကို ညစ်ညမ်းစေရန် မပြုလုပ်ခဲ့ကြပါ။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို လမ်းညွှန်နိုင်သည်၊ သူတို့မှတစ်ဆင့် သူတို့ကို အစ္စရေးအတွက် ကယ်တင်ရေးကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ အောင်မြင်မှုသည် အရေအတွက်ပေါ်တွင် မမူတည်ပါ။ ဘုရားသခင်သည် အနည်းစုဖြင့်လည်း ကယ်တင်နိုင်သလို အများစုဖြင့်လည်း ကယ်တင်နိုင်သည်။ သူသည် ကြီးမားသော အရေအတွက်များဖြင့် မကျော်လွန်လျှင်ပင် သူ့ကို ဝတ်ပြုသူများ၏ စရိုက်လက္ခဏာများဖြင့် ဂုဏ်ပြုခံရသည်။ အစ္စရေလလူမျိုးများသည် တောင်စောင်းတစ်ခုပေါ်တွင် စခန်းချထားကြပြီး ရန်သူများ၏ စစ်သားများ စခန်းချနေသော ချိုင့်ဝှမ်းကို ကြည့်ရှုနိုင်သော နေရာတွင် ရှိကြသည်။ “မစ္စတိန်နီတ်များနှင့် အမာလက်တ်များနှင့် အရှေ့ဘက်ကလေးများအားလုံး ချိုင့်ဝှမ်းတွင် ကျိုင်းများလို အများအပြား လှဲနေကြသည်၊ သူတို့၏ စီးနင်းမြင်းများသည် ပင်လယ်ကမ်းခြေရှိ သဲများလို မရေမတွက်နိုင်သော အရေအတွက်ဖြစ်သည်။” တရားသူကြီး ၇:၁၂၊ အာရ်ဗီ။ ဂီဒွေသည် မနက်ဖြန်၏ တိုက်ပွဲကို စဉ်းစားရင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသည်။ သို့သော် သခင်သည် ညအချိန်တွင် သူ့အား စကားပြောပြီး သူ၏ လိုက်ပါသူ ဖူရာနှင့်အတူ မစ္စတိန်နီတ်များ၏ စခန်းသို့ ဆင်းသွားရန် အမိန့်ပေးပြီး သူ့အား အားပေးရန် တစ်စုံတစ်ရာ ကြားနိုင်မည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ သူ သွားပြီး မှောင်မိုက်မှုနှင့် တိတ်ဆိတ်မှုတွင် စောင့်နေစဉ် စစ်သားတစ်ဦး သူ့ဆွေမျိုးဆီ အိပ်မက်တစ်ခုကို ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားသည်။ “ကြည့်လော့၊ ဂျုံမုန့်တစ်ချပ်သည် မစ္စတိန်နီတ်များ၏ စစ်သားထဲသို့ လဲကျပြီး တဲတစ်လုံးဆီ ရောက်ကာ လဲကျစေပြီး တဲလဲကျသွားသည်။” အခြားတစ်ဦးက အဆိုပါ မမြင်ရသော နားထောင်သူ၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခါစေသော စကားလုံးများဖြင့် ဖြေကြားသည်။ “ဤသည်မှာ ဂျိုအက်ရှ်သားဂီဒွေရဲ့ ဓားမှတစ်ပါး ဘာမှ မဟုတ်ပါ၊ အစ္စရေလလူမျိုး၏ လူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် မစ္စတိန်နီနှင့် စစ်သားအားလုံးကို သူ၏လက်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။” ဂီဒွေသည် မစ္စတိန်နီတ်များကဲ့သို့ သူတို့၏ အသံများမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်၏ အသံကို အသိအမှတ်ပြုသည်။ သူ၏လက်အောက်ခံ လူအနည်းစုထံသို့ ပြန်သွားပြီး သူက “ထမ်းတက်ကြလော့၊ အကြောင်းမှာ သခင်သည် မစ္စတိန်နီတ်များ၏ စစ်သားအားလုံးကို သင်တို့၏လက်ထဲသို့ လွှဲပေးခဲ့သည်။”

The Israelites were stationed on the brow of a hill overlooking
the valley where the hosts of the invaders lay encamped. “And
the Midianites and the Amalekites and all the children of the east
lay along in the valley like locusts for multitude; and their camels
were without number, as the sand which is upon the seashore for
multitude.” Judges 7:12, R.V. Gideon trembled as he thought of the
conflict of the morrow. But the Lord spoke to him in the night season
and bade him, with Phurah his attendant, go down to the camp of the
Midianites, intimating that he would there hear something for his
encouragement. He went, and, waiting in the darkness and silence,
he heard a soldier relating a dream to his companion: “Lo, a cake of
barley bread tumbled into the host of Midian, and came unto a tent,
and smote it that it fell, and overturned it, that the tent lay along.”
The other answered in words that stirred the heart of that unseen
listener, “This is nothing else save the sword of Gideon the son of
Joash, a man of Israel: for into his hand hath God delivered Midian,
and all the host.” Gideon recognized the voice of God speaking to
him through those Midianitish strangers. Returning to the few men
under his command, he said, “Arise; for the Lord hath delivered into
your hand the host of Midian.”

ဘုရားသခင်အမိန့်အရ တိုက်ခိုက်ရန် အစီအစဉ်တစ်ခုကို သူ့အား အကြံပြုခဲ့ပြီး၊ သူသည် ချက်ချင်း အကောင်အထည်ဖော်ရန် စတင်ခဲ့သည်။ သုံးရာဦးကို သုံးခုအဖွဲ့အစည်း ခွဲခြားခဲ့သည်။ လူတိုင်းကို တယောမတစ်လုံး၊ နှင့် မြေသံခွက်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော မီးရှူးတစ်လုံး ပေးအပ်ခဲ့သည်။ လူများကို မစ္စတိန်စခန်းကို မတူညီသော ဦးတည်ရာများမှ ချဉ်းကပ်ရန် အခြေအနေအရ ချထားခဲ့သည်။ ညဉ့်အချိန်အချိန်အတွင်း၊ ဂီဒွံ၏ စစ်မှုတ်သံမှ အချက်ပြချက်တစ်ခုတွင်၊ သုံးခုအဖွဲ့များသည် သူတို့၏ တယောမများကို တီးတိုးမြည်တမ်းခဲ့သည်။ ထို့နောက်၊ သူတို့၏ ခွက်များကို ကျိုးဖျက်ပြီး မီးလောင်နေသော မီးရှူးများကို ပြသရင်း၊ ရန်သူအပေါ် ကြောက်မက်ဖွယ် စစ်အော်ချီဆင်ခဲ့သည်၊ “ထာဝရဘုရားရဲ့ ဓားနှင့် ဂီဒွံ၏!” အိပ်ပျော်နေသော စစ်တပ်ကို ရုတ်တရက် နိုးကြားလိုက်ရသည်။ အအပြင်ဘက်တိုင်း၌ မီးလောင်နေသော မီးရှူးများ၏ အလင်းရောင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အချို့ဦးတည်ရာတိုင်း၌ တယောမများ၏ အသံနှင့် တိုက်ခိုက်သူများ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားခဲ့ရသည်။ ကိုယ်သည် အင်အားကြီးမားသော တပ်ဖွဲ့တစ်ခုရှိ သနားခြင်းခံရနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ကာ၊ မစ္စတိန်တို့သည် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့လျက် ရှိခဲ့သည်။ ထိတ်လန့်သော အော်ဟစ်သံများဖြင့် အသက်ရှင်ရန် ပြေးထွက်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ အဖော်များကို ရန်သူအဖြစ် မှားယွင်းယူဆကာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ အောင်ပွဲသတင်းက ပျံ့နှံ့လာသည်နှင့်အမျှ၊ အိမ်သို့ နှင်ထုတ်ခံရရသော အစ္စရေးလူမျိုး ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ပြန်လာကာ ထွက်ပြေးနေသော ရန်သူများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ပါဝင်ခဲ့သည်။ မစ္စတိန်တို့သည် ယော်ဒန်မြစ်ကို ကျော်လွန်၍ သူတို့၏ နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိရန် မျှော်လင့်ကာ မြစ်ကို ဦးတည် ချဉ်းကပ်နေခဲ့သည်။ ဂီဒွံသည် ဧဖဖရိမ်မျိုးနွယ်သို့ သံတမန်များ စေလွှတ်ကာ တောင်ပိုင်း မြစ်ကမ်းပါးများတွင် ထွက်ပြေးလာသူများကို တားဆီးရန် နှိုးဆွခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ သူ၏ သုံးရာနှင့်အတူ “ပင်ပန်းသော်လည်း လိုက်နေသည်” ဟု၊ သူတို့သည် အခြားဘက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သူများနောက် မြစ်ကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်။ နှစ်ပါးဆ of Zebah နှင့် Zalmunna၊ တစ်ပါးလုံးအပေါ် ရှိနေခဲ့သူများနှင့် သုံးသောင်းငါးထောင်တပ်ဖွဲ့နှင့် လွတ်မြောက်ခဲ့သူများကို ဂီဒွံက လိုက်လံခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့ လုံးဝ ဖြန့်ချိခဲ့ပြီး၊ ခေါင်းဆောင်များကို ဖမ်းဆီးပြီး သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

By divine direction a plan of attack was suggested to him, which
he immediately set out to execute. The three hundred men were
divided into three companies. To every man were given a trumpet,
and a torch concealed in an earthen pitcher. The men were stationed
in such a manner as to approach the Midianite camp from different
directions. In the dead of night, at a signal from Gideon’s war horn,
the three companies sounded their trumpets; then, breaking their
pitchers and displaying the blazing torches, they rushed upon the
enemy with the terrible war cry, “The sword of the Lord, and of
Gideon!”
The sleeping army was suddenly aroused. Upon every side was
seen the light of the flaming torches. In every direction was heard
Earlier Judges 503
the sound of trumpets, with the cry of the assailants. Believing [551]
[552]
[553]
themselves at the mercy of an overwhelming force, the Midianites
were panic-stricken. With wild cries of alarm they fled for life, and,
mistaking their own companions for enemies, they slew one another.
As news of the victory spread, thousands of the men of Israel who
had been dismissed to their homes returned and joined in pursuit
of their fleeing enemies. The Midianites were making their way
toward the Jordan, hoping to reach their own territory, beyond the
river. Gideon sent messengers to the tribe of Ephraim, rousing them
to intercept the fugitives at the southern fords. Meanwhile, with his
three hundred, “faint, yet pursuing,” Gideon crossed the stream hard
after those who had already gained the farther side. The two princes,
Zebah and Zalmunna, who had been over the entire host, and who
had escaped with an army of ffteen thousand men, were overtaken
by Gideon, their force completely scattered, and the leaders captured
and slain.

ဤ အဓိက အောင်ပွဲတွင် ရန်သူများ အလွန်ဆုံး တစ်သိန်း နှစ်သောင်းရှစ်ထောင်ကျော် သေဆုံးခဲ့သည်။ မစ္စရဲနိုင်ငံသားများ၏ တန်ခိုး ကျိုးပျက်သွားသဖြင့် အစ္စရေးအပေါ် ထပ်မံ စစ်တိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ သတင်းများ လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အစ္စရေး၏ ဘုရားသခင်က သူ၏ လူများအတွက် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ဟု။ အပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နိုင်ငံများ၏ ထိတ်လန့်မှု ဖော်ပြရန် စကားများ မရှိချေ။ သူတို့ သင်ယူခဲ့သည့် ရိုးရှင်းသော နည်းလမ်းများက ရဲရင့်၊ စစ်ပွဲကို နှစ်သက်သော လူမျိုး၏ တန်ခိုးကို အောင်မြင်ခဲ့သည်ဟု။ ဘုရားသခင် ရွေးချယ်ခဲ့သော မစ္စရဲနိုင်ငံသားများကို ဖြိုခွင်းရန် ခေါင်းဆောင်သည် အစ္စရေးတွင် ထင်ရှားသော ရာထူး မရှိချေ။ သူ မဟုတ်ခဲ့ အုပ်ချုပ်သူ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်၊ သို့မဟုတ် လွှတ်တော်အဖွဲ့ဝင်။ သူ သူ့ဖခင်၏ အိမ်တွင် အနည်းဆုံး ထင်ပေါ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်က သူတွင် ရဲစွမ်းမှု နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိသော လူတစ်ဦး ကို မြင်ခဲ့သည်။ သူ သူ့ကိုယ်သူ မယုံကြည်ခဲ့၍ ထာဝရဘုရားရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို လိုက်နာရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်က သူ၏ အလုပ်အတွက် အမြဲ အရှုံးများသော စွမ်းရည်ရှိသော လူများကို ရွေးချယ်သည် မဟုတ်ချေ၊ သို့သော် သူ အကောင်းဆုံး အသုံးပြုနိုင်သော သူများကို ရွေးချယ်သည်။ “ဂုဏ်သတင်းမတိုင်မီ နှိမ့်ချမှုရှိပါ။” သုတ္တန် ၁၅:၃၃။ သခင်သည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် မလုံလောက်မှုကို အများဆုံး သတိရသော သူများမှတစ်ဆင့် အလုပ်လုပ်နိုင်သည်၊ သူတို့ သခင်များအဖြစ် နှင့် ခွန်အားအရင်းအမြစ်အဖြစ် သူ့ပေါ် အားကိုးမည့်သူများကို အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ သူ သူတို့၏ အားနည်းချက်ကို သူ၏ တန်ခိုးနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းဖြင့် သူတို့ကို အားကောင်းစေမည်၊ သူတို့၏ မသိမှုကို သူ၏ ပညာနှင့် ချိတ်ဆက်ခြင်းဖြင့် ပညာရှိစေမည်။

In this signal defeat not less than one hundred and twenty thousand of the invaders perished. The power of the Midianites was
broken, so that they were never again able to make war upon Israel. The tidings spread swiftly far and wide, that Israel’s God had
again fought for His people. No words can describe the terror of
the surrounding nations when they learned what simple means had
prevailed against the power of a bold, warlike people.
The leader whom God chose to overthrow the Midianites occupied no prominent position in Israel. He was not a ruler, a priest, or
a Levite. He thought himself the least in his father’s house. But God
saw in him a man of courage and integrity. He was distrustful of
himself and willing to follow the guidance of the Lord. God does
not always choose for His work men of the greatest talents, but He
selects those whom He can best use. “Before honor is humility.”
Proverbs 15:33. The Lord can work most effectually through those
who are most sensible of their own insuffciency, and who will rely
upon Him as their leader and source of strength. He will make
them strong by uniting their weakness to His might, and wise by
connecting their ignorance with His wisdom.

သူတို့သည် စစ်မှန်သော နှိမ့်ချမှုကို တန်ဖိုးထားလျှင်၊ သခင်သည် သူ၏ လူများအတွက် ပိုမို များစွာ ပြုလုပ်နိုင်မည်။ သို့သော် တာဝန်ပေါင်း ကြီးမားသော တာဝန်ကို ယုံကြည်ခံရမည့် လူ ရှားပါးသည်၊ ဘုရားသခင်ပေါ် မှီခိုမှုကို မေ့ပျောက်လျက် မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု ရှိလာခြင်းမရှိ။ ဤကြောင့်၊ သခင်သည် သူ၏ အလုပ်အတွက် ကိရိယာများကို ရွေးချယ်ရာတွင်၊ ကမ္ဘာက ကြီးကျယ်၊ စွမ်းရည်ရှိ၊ ထက်မြက်သော်လည်း သခင်သည် ထိုသူများကို ရှောင်ရှားပါသည်။ သူတို့သည် မကြာခဏ မာနကြီးပြီး မိမိကိုယ်ကို လုံလောက်ဟု ခံစားကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ အကြံဉာဏ်မပါဘဲ လုပ်ဆောင်နိုင်ဟု ခံစားကြသည်။ ယောရှုရဲ့ စစ်တပ်က ဂေရီယို၏ သေးငယ်သော အဖွဲ့က မစ္စတိယန်၏ စစ်တပ်အနီး၊ တယောမန်တီးခြင်း ရိုးရှင်းသော လုပ်ရပ်သည်၊ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးဖြင့် သူ၏ ရန်သူများ၏ ခွန်အားကို အောင်မြင်စေခဲ့သည်။ လူသားများက ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးနှင့် ဉာဏ်ပညာမပါဘဲ ရည်ရွယ်ချက်ပြည့်စုံသော စနစ်ကို တီထွင်ခဲ့သည်၊ စမ်းသပ်မှုဖြစ်လာမည်၊ ဘုရားသခင်က ခန့်အပ်ပြီး နှိမ့်ချမှုနှင့် ယုံကြည်မှုဖြင့် စတင်ခဲ့သော မမျှော်လင့်ထားသော နည်းလမ်းများသည် အောင်မြင်မည်။ ဘုရားသခင်ပေါ် ယုံကြည်မှုနှင့် သူ၏ အလိုတော်ကို နာခံမှုသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ စစ်ပွဲတွင် ခရစ်ယာန်အတွက် ခရစ်ယာန်အတွက် အရေးကြီးသည်။ အစ္စရေလ်အတွက် သူ၏ တန်ခိုးကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြသခြင်းဖြင့်၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား သူ့တွင် ယုံကြည်မှုရှိစေရန် ဦးတည်စေမည်—အရေးပေါ်အခါတိုင်း သူ၏ အကူအညီရှာရန် ယုံကြည်မှုဖြင့်။ သူသည် ယခုအခါ သူ၏ လူများ၏ ကြိုးပမ်းမှုများနှင့် လုပ်ကိုင်ရန် အလားတူ ဆန္ဒရှိပြီး အားနည်းသော ကိရိယာများမှတစ်ဆင့် ကြီးမားသော အရာများကို ပြီးမြောက်စေမည်။ ကောင်းကင်အားလုံး သူ၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် ခွန်အားကို တောင်းဆိုရန် ကျွန်ုပ်တို့၏ တောင်းဆိုမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ဘုရားသခင်သည် “ကျွန်ုပ်တို့ တောင်းဆိုသည်များထက် ကျွန်ုပ်တို့ တွေးခေါ်သည်များထက် ပိုမို ကြွယ်ဝစွာ ပြုလုပ်နိုင်သည်။” ဧဖက် ၃:၂၀။

If they would cherish true humility, the Lord could do much
more for His people; but there are few who can be trusted with
any large measure of responsibility or success without becoming
504 Patriarchs and Prophets
[554] self-confdent and forgetful of their dependence upon God. This is
why, in choosing the instruments for His work, the Lord passes by
those whom the world honors as great, talented, and brilliant. They
are too often proud and self-suffcient. They feel competent to act
without counsel from God.
The simple act of blowing a blast upon the trumpet by the army
of Joshua around Jericho, and by Gideon’s little band about the
hosts of Midian, was made effectual, through the power of God, to
overthrow the might of His enemies. The most complete system
that men have ever devised, apart from the power and wisdom of
God, will prove a failure, while the most unpromising methods will
succeed when divinely appointed and entered upon with humility
and faith. Trust in God and obedience to His will are as essential
to the Christian in the spiritual warfare as to Gideon and Joshua in
their battles with the Canaanites. By the repeated manifestations of
His power in behalf of Israel, God would lead them to have faith
in Him—with confdence to seek His help in every emergency. He
is just as willing to work with the efforts of His people now and to
accomplish great things through weak instrumentalities. All heaven
awaits our demand upon its wisdom and strength. God is “able to
do exceeding abundantly above all that we ask or think.” Ephesians
3:20.

ဂီဒွန်သည် အမျိုးသားအလယ်သို့ ရန်သူများကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ပြီးနောက် မိမိလူမျိုးများထံမှ ဝေဖန်မှုနှင့် စွပ်စွဲချက်များကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သူ၏ တိုက်တောင်းချက်ဖြင့် အစ္စရေးလူမျိုးများသည် မစ္စပွိုင်တိတ်များကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ရန် စုဝေးခဲ့စဉ်၊ ဧဖဖရိမ်မျိုးနွယ်သည် နောက်ကျန်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ထိုအားထုတ်မှုကို အန္တရာယ်များသော လုပ်ဆောင်မှုအဖြစ် မြင်ခဲ့ကြပြီး၊ ဂီဒွန်က သူတို့အား အထူးတိုက်တောင်းမှု မပို့သောကြောင့် ညီအစ်ကိုများနှင့် မပူးပေါင်းရန် အကြောင်းပြချက်ကို အသုံးချကြခဲ့သည်။ သို့သော် အစ္စရေး၏ အောင်ပွဲသတင်းသည် သူတို့ထံ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်၊ ဧဖရိမ်မျိုးနွယ်သည် မပါဝင်ခဲ့သည့်အတွက် မနာလိုခဲ့ကြသည်။ မစ္စပွိုင်တိတ်များ ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက်၊ ဧဖရိမ်လူများသည် ဂီဒွန်၏ ညွှန်ကြားချက်ဖြင့် ဂျော်ဒန်မြစ်၏ တံတားနေရာများကို သိမ်းပိုက်ကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် တားဆီးခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် ရန်သူများထဲမှ အများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ အထဲတွင် မင်းသား အိုရက်နှင့် ဇီးဘ်တို့ ပါဝင်သည်။ ဤသို့ ဧဖရိမ်လူများသည် တိုက်ပွဲကို ဆက်လက်လိုက်ပါဆောင်ရွက်ကာ အောင်ပွဲကို ပြီးပြည့်စုံစေခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည် မနာလိုပြီး ဒေါသထွက်ခဲ့ကြပြီး၊ ဂီဒွန်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရသည်အဖြစ် မြင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အစ္စရေး၏ အောင်ပွဲတွင် ဘုရားသခင်၏ လက်တော်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့၊ ကယ်တင်ခြင်းတွင် သူ၏ တန်ခိုးနှင့် ကရုဏာကို မတန်ဖိုးထားနိုင်ခဲ့ကြပါ။ ဤအချက်က သူတို့ကို သူ၏ အထူးကိရိယာများအဖြစ် ရွေးချယ်ရန် မဖြစ်မနေ မသင့်လျော်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

Gideon returned from pursuing the enemies of the nation, to
meet censure and accusation from his own countrymen. When at
his call the men of Israel had rallied against the Midianites, the tribe
of Ephraim had remained behind. They looked upon the effort as a
perilous undertaking; and as Gideon sent them no special summons,
they availed themselves of this excuse not to join their brethren. But
when the news of Israel’s triumph reached them, the Ephraimites
were envious because they had not shared it. After the rout of
the Midianites, the men of Ephraim had, by Gideon’s direction,
seized the fords of the Jordan, thus preventing the escape of the
fugitives. By this means a large number of the enemy were slain,
among whom were two princes, Oreb and Zeeb. Thus the men of
Ephraim followed up the battle, and helped complete the victory.
Nevertheless, they were jealous and angry, as though Gideon had
been led by his own will and judgment. They did not discern God’s
hand in the triumph of Israel, they did not appreciate His power and
Earlier Judges 505
mercy in their deliverance; and this very fact showed them unworthy [555]
to be chosen as His special instruments.

အောင်ပွဲ၏ ဆုတံဆိပ်များဖြင့် ပြန်လာကြသော သူတို့သည် ဂိဒေါင်ကို ဒေါသဖြင့် ဆုံးမကြ၏။ “မင်းသည် မိဒျန်များနှင့် စစ်တိုက်ရန် သွားစဉ် ငါတို့ကို မခေါ်သောကြောင့် ငါတို့ကို ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံရသလော” ဟု ဆိုကြ၏။ ဂိဒေါင်က “ယခု ငါပြုခဲ့သော အရာသည် သင်တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဘယ်နည်း။ ဧဖရိမ်၏ စပျစ်သီးခူးရန်ကျန်ခဲ့သော စပျစ်သီးသည် အာဗျေဇာ၏ စပျစ်ခြံ စပျစ်သီး ခူးရန်ထက် မကောင်းလော။ ဘုရားသခင်သည် မိဒျန်မင်းသားတို့ ဖြစ်သော ဩရက်နှင့် ဇက်ဘကို သင်တို့ လက်ထဲ အပ်နှင်းခဲ့၏။ ငါသည် သင်တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မည်သည်ကို ပြုနိုင်ခဲ့သနည်း။” မနာလိုမှု စိတ်ဓာတ်သည် ရန်တွေ့ရန် လွယ်ကူစွာ ပွားများနိုင်ခဲ့၏။ သို့သော် ဂိဒေါင်၏ နှိမ့်ချသော အဖြေသည် ဧဖရိမ်လူတို့၏ ဒေါသကို ငြိမ်သက်စေ၍ သူတို့သည် အိမ်သို့ ငြိမ်သက်စွာ ပြန်သွားကြ၏။ မူလအခြေခံတွင် ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ရပ်တည်ရာ၌ မယိမ်ယိုင်ခဲ့၍ စစ်ပွဲ၌ “ရဲရင့်သော လူရဲကောင်း” တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော ဂိဒေါင်သည် ရှားပါးစွာ တွေ့ရသော ယဉ်ကျေးမှု စိတ်ဓာတ်ကိုလည်း ပြသခဲ့၏။ အစ္စရေး လူမျိုးတို့သည် မိဒျန်တို့မှ လွတ်မြောက်ခြင်း၌ ကျေးဇူးတင်ရှိ၍ ဂိဒေါင်အား သူတို့၏ ဘုရင်ဖြစ်ရန် အဆိုပြုခဲ့ကြ၏။ ထိုအဆိုသည် ဘုရားအုပ်ချုပ်ရေး မူလအခြေခံများကို တိုက်ရိုက် ချိုးဖောက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ဘုရားသခင်သည် အစ္စရေး၏ ဘုရင် ဖြစ်ခဲ့၍ သူတို့အတွက် လူတစ်ဦးကို ပလ္လင်ပေါ်တွင် နေရာချထားခြင်းသည် သူတို့၏ ဘုရားသခင်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း ဖြစ်ခဲ့၏။ ဂိဒေါင်သည် ထိုအချက်ကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့၏။ သူ၏ အဖြေသည် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များသည် မည်မျှ မှန်ကန်ပြီး မြင့်မြတ်ခဲ့ကြောင်း ပြသ၏။ သူက “ငါသည် သင်တို့ကို မအုပ်ချုပ်ရ။ ငါ၏သားလည်း သင်တို့ကို မအုပ်ချုပ်ရ။ ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့ကို အုပ်ချုပ်တော်မူမည်” ဟု ကြေညာခဲ့၏။ သို့သော် ဂိဒေါင်သည် အခြားအမှားတစ်ခုသို့ လှည့်စားခံခဲ့၍ ထိုအမှားသည် သူ၏ အိမ်တော်နှင့် အစ္စရေး အားလုံး အပေါ် ဘေးအန္တရာယ်ကို ဆောင်ကျဉ်းခဲ့၏။ ကြီးမားသော တိုက်ပွဲ တစ်ပွဲ အနိုင်ရရှိပြီးနောက် လိုက်ပါလာသော အနားယူရန် ရာသီသည် ပွဲ၏ ကာလ ထက် ပိုမိုသော အန္တရာယ်များဖြင့် မကြာခဏ ပြည့်နှက်ခဲ့၏။ ဂိဒေါင်သည် ယခု ထိုအန္တရာယ်ကို ခံခဲ့၏။ မငြိမ်မသက်စိတ် တစ်ခု သူ့အပေါ်တွင် ရှိခဲ့၏။ ယခင်က သူသည် ဘုရားသခင်မှ ပေးခဲ့သော ညွှန်ကြားချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် အားထုတ်ခဲ့၏။ သို့သော် ယခု ဘုရားညွှန်ကြားချက်ကို စောင့်ဆိုင်း မည့်အစား သူကိုယ်တိုင်အတွက် အစီအစဉ်များ ချမှတ်ခဲ့၏။ ထာဝရဘုရား၏ တပ်များသည် ထင်ရှားသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိခဲ့သောအခါ စာတန်သည် ဘုရားသခင်၏ အလုပ်ကို ဖျက်ဆီးရန် သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုများကို နှစ်ဆ တိုးခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ဂိဒေါင်၏ စိတ်ထဲ၌ အစ္စရေး လူမျိုးတို့ကို လမ်းမှားရန် လမ်းညွှန်ခဲ့သော အတွေး နှင့် အစီအစဉ်များကို အကြံ ပေးခဲ့၏။ သူသည် ကောင်းကင်တမန်ပေါ်ထွန်းခဲ့သော ကျောက်ပေါ်တွင် ယဇ်ပူဇော်ရန် အမိန့်ချခဲ့သောကြောင့် ဂိဒေါင်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန် ခန့်အပ်ခဲ့၏ ဟု ကောက်ချက်ချခဲ့၏။ ဘုရားသခင်၏ ခွင့်ပြုချက်ကို မစောင့်ဆိုင်းဘဲ တဲတော်တွင် ဆောင်ရွက်ခဲ့သော ဝတ်ပြုရေး စနစ်နှင့် ဆင်တူသော ဝတ်ပြုရေး စနစ်တစ်ခုကို တည်ထောင်ရန်နှင့် သင့်လျော်သော နေရာ တစ်ခု ပံ့ပိုး ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့၏။ သူ့မျက်နှာသာအတွက် ပြင်းထန်သော လူကြိုက်များသော ခံစားချက်ဖြင့် သူ၏ အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်တွင် အခက်အခဲ မရှိခဲ့၏။ သူ၏ တောင်းဆိုချက်အရ မိဒျန်တို့မှ ရွှေနားကပ်များအားလုံး သူ့ အစုအဝေးအဖြစ် ပေးခဲ့၏။ လူများသည် အခြားတန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်း များစွာကိုလည်း စုဆောင်း ခဲ့ကြ၏။ မိဒျန်မင်းသားများ၏ ချမ်းသာစွာ အလှဆင်ထားသော အဝတ်အစားများနှင့်အတူ တွေ့ ရှိခဲ့သော ပစ္စည်း မှ ဂိဒေါင်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ဝတ်ဆင်ခဲ့သော အရာများကို တုပသော ဧဖုဒ်နှင့် ရင်ဘတ်ချပ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့၏။ သူ၏ လုပ်ရပ်သည် သူကိုယ်တိုင်နှင့် သူ၏ မိသားစုအတွက်သာမက အစ္စရေး အတွက်ပါ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့၏။ ခွင့်မပြုထားသော ဝတ်ပြုရေးသည် လူများစွာကို နောက်ဆုံး ထာဝရဘုရားကို လုံးဝ စွန့်ပယ်၍ ရုပ်တုများကို ဝတ်ပြုရန် ဦး ဆောင်ခဲ့၏။ ဂိဒေါင် သေဆုံးပြီးနောက် များပြားသော အရေအတွက်ကြီး၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစု အပါအဝင် ဤ ဖောက်ပြန်ခြင်း တွင် ပါဝင်ခဲ့၏။ လူများသည် တစ်ချိန်က သူတို့၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကို ဖျက်ဆီး ခဲ့သော လူ မှ ဘုရားသခင်မှ လွဲ၍ လမ်းလွဲ ခဲ့ကြ၏။ သူတို့၏ စကားများနှင့် လုပ်ရပ်များ၏ လွှမ်းမိုးမှုသည် မည်မျှ ကျယ်ပြန့်ကြောင်း နားလည်သဘောပေါက်သော လူနည်းစု ရှိ၏။ မိဘများ၏ အမှားများသည် သူတို့၏ သားသမီးများနှင့် သားသမီး၏ သားသမီးများအပေါ် အလွန်ဘေးအန္တရာယ်ရှိသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်သည်၊ လုပ်ဆောင်သူများ ကိုယ်တိုင် သင်္ချိုင်း၌ လဲလျောင်းခဲ့ပြီး ကြာရှည်စွာ။ လူတိုင်းသည် အခြားသူများအပေါ် လွှမ်းမိုးမှုတစ်ခု ရှိနေ၍ ထိုလွှမ်းမိုးမှု၏ ရလဒ်အတွက် တာဝန်ခံ ရမည်။ စကားများနှင့် လုပ်ရပ်များသည် ပြောင်းလဲနိုင်သော စွမ်းအားရှိ၍ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နောက်ပိုင်း တွင် ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘဝ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ပြသမည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားများနှင့် လုပ်ရပ်များမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အထင်အမြင်သည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ သို့မဟုတ် ကျိန်ဆဲခြင်း တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ကိုယ်တိုင် အပေါ် တုံ့ပြန်မှု ရှိမည် ဖြစ်၏။ ဤ အတွေး သည် ဘဝကို ကြောက်မက်ဖွယ် မြင့်မြတ်မှု ပေး၍ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘုရားသခင်ဆီ နှိမ့်ချ ဆုတောင်းမှု ဖြင့် ဆွဲဆောင်သင့်ပြီး သူ၏ ဉာဏ်ပညာ ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို လမ်းညွှန်မည်။ အမြင့်ဆုံး ရာထူး တွင် ရပ်တည်သော သူများသည် လမ်းလွဲ နိုင်၏။ ပညာအရှိဆုံး အမှားများ။ အခွန်အကြီးဆုံး ခွန်အားသည် ယိုင်နဲ့၍ လဲကျနိုင်၏။ ကျွန်ုပ်တို့၏ လမ်းခရီး အပေါ် အထက်မှ အလင်း အဆက်မပြတ် လင်းလက်ရန် လိုအပ်၏။ ကျွန်ုပ်တို့၏ တစ်ခုတည်းသော လုံခြုံမှုသည် သူ၏ ခရီးလမ်းကို သူ့ အတွက် ပြည့်စုံစွာ ယုံကြည်ရန်တွင် ရှိ၏၊ သူက “ငါ့နောက်သို့ လိုက်လော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဂိဒေါင် သေဆုံးပြီးနောက် “အစ္စရေး လူတို့သည် လေးဘက်လေးတွင် ရှိသော ရန်သူ အပေါင်းတို့ လက်မှ လွတ်မြောက်စေ တော်မူသော ထာဝရဘုရားကို မအောက်မေ့ကြ။ ဂိဒေါင်ဟုလည်း ခေါ်သော ယေရုဗဗလ အိမ်တော်ကို ကောင်းမှု အားလုံး အတိုင်း ကြင်နာမှု မပြခဲ့ကြ။” ဂိဒေါင်ကို သူတို့ တရားသူကြီး နှင့် လွတ်မြောက်စေသူ အတွက် သူတို့ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော အရာအားလုံးကို မေ့လျော့၍ အစ္စရေး လူမျိုးတို့သည် ဂိဒေါင် အိမ်တော်ဆီ ချဉ်းကပ်ခဲ့သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ်သည် ဘုရားသခင်အပေါ် မကြီးမားသော ကျေးဇူးတင်ရှိမှု ပြသခဲ့သော လူမျိုး တစ်မျိုးမှ မျှော်လင့်ခဲ့သော အရာ ဖြစ်ခဲ့၏။ အဗိမေလက် သေဆုံးပြီးနောက် ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့သော တရားသူကြီးများ၏ အုပ်ချုပ်မှုသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကို စစ်ဆေးရန် အချိန်တစ်ခု ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။ သို့သော် မကြာမီ လူများသည် သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အယူမှားသော အသိုင်းအဝိုင်းများ၏ လုပ်ရပ်များဆီ ပြန်သွားခဲ့ကြ၏။ မြောက်ပိုင်း အမျိုးအနွယ်များတွင် ဆီးရီးယားနှင့် ဆီဒုန်၏ နတ်ဘုရားများသည် ကိုးကွယ်သူ များစွာ ရှိခဲ့၏။ အနောက်တောင်ဘက်တွင် ဖိလိတ္တိ ရုပ်တုများ နှင့် အရှေ့ဘက်တွင် မောဘနှင့် အမ္မုန် ရုပ်တုများသည် အစ္စရေး၏ နှလုံးသားများကို သူတို့၏ ဘိုးဘေးများ၏ ဘုရားသခင်မှ လွဲ၏။ သို့သော် ဖောက်ပြန်ခြင်းသည် ပြစ်ဒဏ်ကို လျင်မြန်စွာ ဆောင်ကျဉ်း ခဲ့၏။ အမ္မုန်လူများသည် အရှေ့ဘက် အမျိုးအနွယ်များကို အနိုင်ရခဲ့၍ ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်၍ ယုဒနှင့် ဧဖရိမ် နယ်မြေ ကို ကျူးကျော်ခဲ့၏။ အနောက်ဘက်တွင် ဖိလိတ္တိ လူများသည် ပင်လယ်ဘေး ရှိ သူတို့၏ လွင်ပြင်မှ လာ၍ လယ်ပြင်ကို မီးရှို့ လုယက်ခဲ့၏။ တစ်ဖန် အစ္စရေး သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရန်သူများ၏ တန်ခိုး အတွက် စွန့်ပယ်ခဲ့ပုံ ရှိ၏။ တစ်ဖန် လူများသည် သူတို့ စွန့်ပယ်ခဲ့သော သူ့ အတွက် အကူအညီ ရှာခဲ့ကြ၏။ သူတို့ အတွက် ခွင့်မလွှတ်ခဲ့။ “အစ္စရေး လူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို စွန့်ပယ်၍ ဗာလ နတ်များကို ကိုးကွယ်ခဲ့သော ကြောင့်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ သည် ကိုယ်တော်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့၏ ဟု ဆိုကြပါ၏။” သို့သော် ဝမ်းနည်းမှုသည် မှန်ကန်သော နောင်တမှု မလုပ်ခဲ့။ လူများသည် သူတို့၏ အပြစ်များကြောင့် ကိုယ်တိုင် ခံစားခဲ့သော ကြောင့် ဝမ်းနည်း ခဲ့ကြ၏။ သို့သော် သူတို့ သည် သူ၏ သန့်ရှင်း သော ပညတ်တရားကို ချိုးဖောက်ခြင်း ဖြင့် ဘုရားသခင်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သော ကြောင့် မဟုတ်။ မှန်ကန်သော နောင်တမှုသည် အပြစ်အတွက် ဝမ်းနည်းမှု ထက် ပိုမို၏။ ဒါဟာ မကောင်းမှုမှ ပြတ်ပြတ်သားသား လှည့်ထွက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ထာဝရဘုရားသည် သူ၏ ပရောဖက်တစ်ပါး မှတစ်ဆင့် သူတို့ကို ဖြေ၏။ “အဲဂုတ္တုလူ၊ အာမောရိ လူ၊ အမ္မုန်လူ၊ ဖိလိတ္တိ လူ၊ ဆီဒုန်လူ၊ အာမလက်လူ၊ မောန်လူ တို့ လက်မှ မကယ်ဆယ်ခဲ့လော။ သင်တို့ သည် ငါ့ကို စွန့်ပယ်၍ အခြား နတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ငါသည် သင်တို့ကို နောက်တဖန် မကယ်ဆယ်ရ။ သင်တို့ ရွေးချယ်ခဲ့သော နတ်ဘုရားများဆီ ငိုကြွေး၍ သင်တို့၏ ဒုက္ခခံစဉ် ကာလတွင် သူတို့ ကယ်ဆယ်ပါစေ။” ဤ မြင့်မြတ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်သော စကားများသည် စိတ်ကို နောက်ဆုံး တရားစီရင်ရန် မြင်ကွင်း တစ်ခုဆီ ဆောင်ကျဉ်း၏။ ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာ ငြင်းပယ်သူများနှင့် သူ၏ ကျေးဇူးတော်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသူများသည် သူ၏ တရားမျှတမှု နှင့် မျက်နှာ ချင်း ဆိုင်ရန် ဆောင်ကျဉ်း ရမည်။ ထိုတရားရုံး၌ သူတို့သည် အချိန်၊ နည်းလမ်း သို့မဟုတ် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွား တို့၏ ဘုရားပေး အရည်အချင်းများကို ဤကမ္ဘာ၏ နတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်ရန် ရည်စူး ခဲ့သော သူတို့ အတွက် အကောင့်တစ်ခု တင်ရမည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ မှန်ကန်ပြီး ချစ်ခင်ရသော မိတ်ဆွေ ကို စွန့်ပယ်၍ အဆင်ပြေ မှု နှင့် လောကီပျော်ရွှင်မှု လမ်းကြောင်းကို လိုက်ခဲ့၏။ သူတို့သည် တစ်ချိန်ချိန်တွင် ဘုရားသခင်ဆီ ပြန်လာရန် ရည်ရွယ်ခဲ့၏။ သို့သော် ကမ္ဘာ နှင့် သူ၏ မိုက်မဲမှုများ နှင့် လှည့်စားမှုများသည် အာရုံ ကို စုပ်ယူ ခဲ့၏။ ပျော်ရွှင်မှုများ၊ ဂုဏ်ယူမှု၊ အစားအသောက် ကို နှစ်သက်မှု သည် နှလုံးကို မာကျောစေ၍ သြတ္တပ္ပစိတ်ကို ထုံကျဉ်စေ၏။ အမှန်တရား၏ အသံ မကြားခဲ့။ တာဝန်ကို မထီမဲ့မြင်ပြု ခဲ့၏။ အဆုံးမဲ့ တန်ဖိုးရှိသော အရာများကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် တန်ဖိုးထား၍ နှလုံးသည် လူ အတွက် အလွန်များစွာ ပေးခဲ့သော သူ အတွက် ယဇ်ပူဇော်ရန် ဆန္ဒ အားလုံး ဆုံးရှုံး ခဲ့၏။ သို့သော် ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် သူတို့ ကြဲချ ခဲ့သော အရာ ကို စုဆောင်း ရမည်။ ထာဝရဘုရားမိန့်တော်မူ၏။ “ငါ ခေါ်ခဲ့၏၊ သင်တို့ ငြင်းပယ်ခဲ့၏။ ငါ လက်ဆန့်ခဲ့၏။ မည်သူမျှ မကြည့်ခဲ့။ သင်တို့ သည် ငါ၏ အကြံ အားလုံး ကို အချည်းနှီး ဖြစ်စေ၏။ ငါ၏ ဆုံးမမှု ကို လက်မခံ။ သင်တို့၏ ကြောက်ရွံ့မှု ပျက်စီးမှု အဖြစ် လာ၍ သင်တို့၏ ပျက်စီးမှု လေတိုက် အဖြစ် လာ သောအခါ ဒုက္ခနှင့် နာကျင်မှု သင်တို့ အပေါ် ကျရောက်သောအခါ ထိုအခါ သူတို့ သည် ငါ့ကို ခေါ်မည်။ သို့သော် ငါ မဖြေ။ သူတို့ သည် ငါ့ကို စောစော ရှာ၍ မတွေ့။ သူတို့ သည် ပညာကို မုန်း၍ ထာဝရဘုရား ကြောက်ရွံ့မှု ကို မရွေး။ ငါ၏ အကြံ ကို မခံ။ ငါ၏ ဆုံးမမှု အားလုံး ကို မထီမဲ့မြင်ပြု၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့ သည် ကိုယ်လမ်း၏ အသီး ကို စားရမည်။ ကိုယ်ကြံ စည်မှု ဖြင့် ပြည့်စုံ ရမည်။” သုတ္တံကျမ်း ၁:၂၄-၃၁၊ ၃၃။ အစ္စရေး လူမျိုးတို့သည် ယခု ထာဝရဘုရားရှေ့၌ ကိုယ်ကို နှိမ့်ချ ခဲ့ကြ၏။ “သူတို့ သည် သူတို့ အထဲ၌ ရှိသော ထူးဆန်းသော နတ်ဘုရားများကို ပယ်ရှား၍ ယေဟောဝါ ကို ဝတ်ပြု၏။” ထာဝရဘုရား၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ နှလုံးသည် ဝမ်းနည်း ခဲ့၏။ “အစ္စရေး၏ ဒုက္ခခံရမှု အတွက် ဝမ်းနည်း ခဲ့၏။” ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘုရားသခင်၏ ကြာရှည်စွာ ခံနိုင်ရည်ရှိသော ကရုဏာ။ သူ၏ လူများသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်မှ ခွဲခွာခဲ့သော အပြစ်များကို ပယ်ရှားခဲ့သောအခါ သူ၏ ဆုတောင်းချက်များကို ကြား၍ ချက်ချင်း သူတို့ အတွက် ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။ လွတ်မြောက်စေသူ တစ်ဦး ကို ဂိလဒ်လူ ယေဖသ အဖြစ် မွေးမြူ ခဲ့၏။ သူသည် အမ္မုန်လူများကို စစ်တိုက်၍ သူတို့၏ တန်ခိုး ကို ထိရောက်စွာ ဖျက်ဆီး ခဲ့၏။ ယခု ကာလ တွင် ဆယ့်ရှစ်နှစ် ကြာ အစ္စရေး သည် သူ၏ ရန်သူများ၏ ဖိနှိပ်မှု အောက်တွင် ခံစားခဲ့၏။ သို့သော် ခံစားမှု မှ သင်ခန်းစာ ကို တစ်ဖန် မေ့လျော့ ခဲ့၏။ သူ၏ လူများသည် ဆိုးရွားသော လမ်းများဆီ ပြန်လည်ခဲ့ သောအခါ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို သူတို့၏ အစွမ်းထက်သော ရန်သူ ဖိလိတ္တိ လူမျိုး၏ ဖိနှိပ်မှု ကို ဆက်လက် ခံခွင့်ပြု ခဲ့၏။ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူတို့ သည် ကြောက်ရွံ့ ဖွယ်ကောင်း၍ စစ်ရေး လေ့ကျင့်ခဲ့သော လူမျိုး တစ်မျိုး ဖြင့် အဆက်မပြတ် နှောင့်ယှက် ခံခဲ့၏။ အချိန်အခါ အလုံအလောက် ကျိုးပဲ့ ခဲ့၏။ သူတို့ သည် ဤ ရုပ်တု ကိုးကွယ်သူ များနှင့် ရောနှော၍ ပျော်ရွှင်မှု နှင့် ဝတ်ပြုရေး တွင် သူတို့နှင့် ပူးပေါင်း ခဲ့၏။ သူတို့ သည် စိတ်နှင့် စိတ်ဝင်စားမှု တွင် သူတို့နှင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ ပုံ ရှိ၏။ ထို့နောက် ဤ ချစ်ကြည်ရေး ချစ်ကြည်ရေး သူငယ်ချင်း များသည် သူတို့၏ ခါးသီးဆုံး ရန်သူ များ ဖြစ်လာ၏။ သူတို့၏ ပျက်စီးမှုကို ပြီးမြောက်ရန် နည်းလမ်း တိုင်း ဖြင့် ရှာ ခဲ့၏။ အစ္စရေး ကဲ့သို့ ခရစ်ယာန်များသည် ကမ္ဘာ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို အလွန်မကြာခဏ အထင်အရှားခံ၏။ ဘုရားမဲ့ သူ များ၏ ချစ်ကြည်ရေး ကို ရရှိ ရန် သူ၏ မူလ အခြေခံ များနှင့် ဓလေ့ များကို လိုက်နာ၏။ သို့သော် နောက်ဆုံး တွင် ဤ ချစ်ကြည်ရေး သူငယ်ချင်း များသည် အန္တရာယ်အရှိဆုံး ရန်သူ များ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ ရှိ ရမည်။ သမ္မာကျမ်းစာသည် ဘုရားသခင်၏ လူများနှင့် ကမ္ဘာ ကြားတွင် သဟဇာတ မရှိနိုင်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သင်ကြား၏။ “ငါ့ ညီအစ်ကို တို့၊ ကမ္ဘာ မုန်း လျှင် မအံ့ဩ ကြနှင့်။” ယောဟန်ခရစ်ဝင် ပထမ စာ ၃:၁၃။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်က “မင်းတို့ သိကြတယ် ငါ့ကို မမုန်းခင် မင်းတို့ကို မုန်းခဲ့တယ်။” ယောဟန်ခရစ်ဝင် ၁၅:၁၈။ စာတန်သည် ဘုရားမဲ့ သူ မှ တစ်ဆင့် အလုပ်လုပ်၏။ ချစ်ကြည်ရေး အသွင်ဆောင်သော အဖုံး အောက်တွင် ဘုရားသခင်၏ လူများကို အပြစ်တွင် ဆွဲဆောင်ရန်၊ သူ မှ ခွဲခွာ ရန်။ သူတို့၏ ကာကွယ်ရေး ကို ဖယ်ရှား ခဲ့သော အခါ သူသည် သူ၏ အေဂျင့်များကို ဦးဆောင်၍ သူတို့ ဆန့်ကျင်ရန်နှင့် သူတို့၏ ပျက်စီးမှုကို ရှာ ရန်။

Returning with the trophies of victory, they angrily reproached
Gideon: “Why hast thou served us thus, that thou calledst us not,
when thou wentest to fght with the Midianites?”
“What have I done now, in comparison of you?” said Gideon. “Is
not the gleaning of the grapes of Ephraim better than the vintage of
Abiezer? God hath delivered into your hands the princes of Midian,
Oreb and Zeeb: and what was I able to do in comparison of you?”
The spirit of jealousy might easily have been fanned into a quarrel that would have caused strife and bloodshed; but Gideon’s modest
answer soothed the anger of the men of Ephraim, and they returned
in peace to their homes. Firm and uncompromising where principle was concerned, and in war a “mighty man of valor,” Gideon
displayed also a spirit of courtesy that is rarely witnessed.
The people of Israel, in their gratitude at deliverance from the
Midianites, proposed to Gideon that he should become their king,
and that the throne should be confrmed to his descendants. This
proposition was in direct violation of the principles of the theocracy.
God was the king of Israel, and for them to place a man upon the
throne would be a rejection of their Divine Sovereign. Gideon
recognized this fact; his answer shows how true and noble were his
motives. “I will not rule over you,” he declared; “neither shall my
son rule over you: the Lord shall rule over you.”
But Gideon was betrayed into another error, which brought disaster upon his house and upon all Israel. The season of inactivity that
succeeds a great struggle is often fraught with greater danger than is
the period of conflict. To this danger Gideon was now exposed. A
spirit of unrest was upon him. Hitherto he had been content to fulfll
the directions given him from God; but now, instead of waiting for
divine guidance, he began to plan for himself. When the armies
of the Lord have gained a signal victory, Satan will redouble his
efforts to overthrow the work of God. Thus thoughts and plans were
suggested to the mind of Gideon, by which the people of Israel were
led astray.
Because he had been commanded to offer sacrifce upon the rock
where the Angel appeared to him, Gideon concluded that he had [556]
been appointed to offciate as a priest. Without waiting for the divine
506 Patriarchs and Prophets
sanction, he determined to provide a suitable place, and to institute
a system of worship similar to that carried on at the tabernacle.
With the strong popular feeling in his favor he found no diffculty in
carrying out his plan. At his request all the earrings of gold taken
from the Midianites were given him as his share of the spoil. The
people also collected many other costly materials, together with the
richly adorned garments of the princes of Midian. From the material
thus furnished, Gideon constructed an ephod and a breastplate, in
imitation of those worn by the high priest. His course proved a snare
to himself and his family, as well as to Israel. The unauthorized
worship led many of the people fnally to forsake the Lord altogether,
to serve idols. After Gideon’s death great numbers, among whom
were his own family, joined in this apostasy. The people were led
away from God by the very man who had once overthrown their
idolatry.
There are few who realize how far-reaching is the influence
of their words and acts. How often the errors of parents produce
the most disastrous effects upon their children and children’s children, long after the actors themselves have been laid in the grave.
Everyone is exerting an influence upon others, and will be held
accountable for the result of that influence. Words and actions have
a telling power, and the long hereafter will show the effect of our
life here. The impression made by our words and deeds will surely
react upon ourselves in blessing or in cursing. This thought gives an
awful solemnity to life, and should draw us to God in humble prayer
that He will guide us by His wisdom.
Those who stand in the highest positions may lead astray. The
wisest err; the strongest may falter and stumble. There is need that
light from above should be constantly shed upon our pathway. Our
only safety lies in trusting our way implicitly to Him who has said,
“Follow Me.”
After the death of Gideon “the children of Israel remembered
not the Lord their God, who had delivered them out of the hands
of all their enemies on every side: neither showed they kindness
to the house of Jerubbaal, namely, Gideon, according to all the
goodness which he had showed unto Israel.” Forgetful of all that
they owed to Gideon, their judge and deliverer, the people of Israel
[557] accepted his baseborn son Abimelech as their king, who, to sustain
Earlier Judges 507
his power, murdered all but one of Gideon’s lawful children. When
men cast off the fear of God they are not long in departing from
honor and integrity. An appreciation of the Lord’s mercy will lead
to an appreciation of those who, like Gideon, have been employed
as instruments to bless His people. The cruel course of Israel toward
the house of Gideon was what might be expected from a people who
manifested so great ingratitude to God.
After the death of Abimelech the rule of judges who feared the
Lord served for a time to put a check upon idolatry, but erelong the
people returned to the practices of the heathen communities around
them. Among the northern tribes the gods of Syria and Sidon had
many worshipers. On the southwest the idols of the Philistines, and
on the east those of Moab and Ammon, had turned the hearts of
Israel from the God of their fathers. But apostasy speedily brought
its punishment. The Ammonites subdued the eastern tribes and,
crossing the Jordan, invaded the territory of Judah and Ephraim.
On the west the Philistines came up from their plain beside the
sea, burning and pillaging far and near. Again Israel seemed to be
abandoned to the power of relentless foes.
Again the people sought help from Him whom they had so
forsaken and insulted. “The children of Israel cried unto the Lord,
saying, We have sinned against Thee, both because we have forsaken
our God, and also served Baalim.” But sorrow had not worked true
repentance. The people mourned because their sins had brought
suffering upon themselves, but not because they had dishonored
God by transgression of His holy law. True repentance is more than
sorrow for sin. It is a resolute turning away from evil.
The Lord answered them through one of His prophets: “Did I
not deliver you from the Egyptians, and from the Amorites, from
the children of Ammon, and from the Philistines? The Zidonians
also, and the Amalekites, and the Maonites, did oppress you; and
ye cried to Me, and I delivered you out of their hand. Yet ye have
forsaken Me, and served other gods: wherefore I will deliver you
no more. Go and cry unto the gods which ye have chosen; let them
deliver you in the time of your tribulation.”
These solemn and fearful words carry the mind forward to another scene—the great day of fnal judgment—when the rejecters of [558]
God’s mercy and the despisers of His grace shall be brought face to
508 Patriarchs and Prophets
face with His justice. At that tribunal must they render an account
who have devoted their God-given talents of time, of means, or of
intellect, to serving the gods of this world. They have forsaken their
true and loving Friend, to follow the path of convenience and worldly
pleasure. They intended at some time to return to God; but the world
with its follies and deceptions absorbed the attention. Frivolous
amusements, pride of dress, indulgence of appetite, hardened the
heart and benumbed the conscience, so that the voice of truth was
not heard. Duty was despised. Things of infnite value were lightly
esteemed, until the heart lost all desire to sacrifce for Him who has
given so much for man. But in the reaping time they will gather that
which they have sown.
Saith the Lord: “I have called, and ye refused; I have stretched
out My hand, and no man regarded; but ye have set at nought all My
counsel, and would none of My reproof: ... when your fear cometh
as desolation, and your destruction cometh as a whirlwind; when
distress and anguish cometh upon you. Then shall they call upon
Me, but I will not answer; they shall seek Me early, but they shall
not fnd Me: for that they hated knowledge, and did not choose the
fear of the Lord: they would none of My counsel: they despised all
My reproof. Therefore shall they eat of the fruit of their own way,
and be flled with their own devices.” “But whoso hearkeneth unto
Me shall dwell safely, and shall be quiet from fear of evil.” Proverbs
1:24-31, 33.
The Israelites now humbled themselves before the Lord. “And
they put away the strange gods from among them, and served Jehovah.” And the Lord’s heart of love was grieved—“was grieved
for the misery of Israel.” Oh, the long-suffering mercy of our God!
When His people put away the sins that had shut out His presence,
He heard their prayers and at once began to work for them.
A deliverer was raised up in the person of Jephthah, a Gileadite,
who made war upon the Ammonites and effectually destroyed their
power. For eighteen years at this time Israel had suffered under the
oppression of her foes, yet again the lesson taught by suffering was
forgotten.
As His people returned to their evil ways, the Lord permitted
them to be still oppressed by their powerful enemies, the Philistines.
[559] For many years they were constantly harassed, and at times com
Earlier Judges 509
pletely subjugated, by this cruel and warlike nation. They had
mingled with these idolaters, uniting with them in pleasure and in
worship, until they seemed to be one with them in spirit and interest.
Then these professed friends of Israel became their bitterest enemies
and sought by every means to accomplish their destruction.
Like Israel, Christians too often yield to the influence of the
world and conform to its principles and customs, in order to secure
the friendship of the ungodly; but in the end it will be found that
these professed friends are the most dangerous of foes. The Bible
plainly teaches that there can be no harmony between the people
of God and the world. “Marvel not, my brethren, if the world hate
you.” 1 John 3:13. Our Saviour says, “Ye know that it hated Me
before it hated you.” John 15:18. Satan works through the ungodly,
under cover of a pretended friendship, to allure God’s people into
sin, that he may separate them from Him; and when their defense is
removed, then he will lead his agents to turn against them and seek
to accomplish their destruction.