အခန်း (၅၆) — ဧလိနှင့် သူ၏သားများ

 

အခန်း (၅၆) — ဧလိနှင့် သူ၏သားများ

Chapter 56—Eli and His Sons 

ဤအခန်းသည် ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂:၁၂-၃၆ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on 1 Samuel 2:12-36.

ဧလိသည် ဣသရေလအမျိုး၌ ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် တရားသူကြီးဖြစ်၏။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်တို့တွင် အမြင့်ဆုံးနှင့် တာဝန်အရှိဆုံး ရာထူးများကို ရရှိထားသူဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ သန့်ရှင်းသော တာဝန်ဝတ္တရားများအတွက် ဘုရားသခင် ခန့်အပ်ထားသူအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ပြည်သူတို့၏ အမြင့်ဆုံးသော တရားစီရင်ရေးအာဏာပိုင်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ သူသည် စံနမူနာပြပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် အကြည်ညိုခံရပြီး ဣသရေလမျိုးနွယ်စုများအပေါ် ကြီးမားသော ဩဇာညောင်းသူဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် လူမျိုးတော်ကို အုပ်ချုပ်ရန် ခန့်အပ်ခံရသော်လည်း မိမိ၏ အိမ်ထောင်ကိုမူ မအုပ်ချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဧလိသည် သားသမီးကို အလိုလိုက်သော ဖခင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် သက်သာခြင်းကို နှစ်သက်သူဖြစ်သဖြင့် မိမိသားသမီးများ၏ ဆိုးသွမ်းသော အကျင့်စရိုက်နှင့် ကိလေသာများကို ပြုပြင်တည့်မတ်ပေးရန် သူ၏ အာဏာကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ သူတို့ကို ဆုံးမပဲ့ပြင်ရန် သို့မဟုတ် အပြစ်ပေးရန်ထက်၊ သူတို့၏ အလိုသို့ လိုက်လျောပြီး သူတို့အလိုရှိရာကိုသာ ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ မိမိသားသမီးများကို ပညာပေးရန် တာဝန်မှာ မိမိ၏ အရေးအကြီးဆုံးသော တာဝန်တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု မမှတ်ယူဘဲ၊ ထိုကိစ္စကို အရေးမကြီးသကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့သည်။

Eli was priest and judge in Israel. He held the highest and most
responsible positions among the people of God. As a man divinely
chosen for the sacred duties of the priesthood, and set over the land as
the highest judicial authority, he was looked up to as an example, and
he wielded a great influence over the tribes of Israel. But although
he had been appointed to govern the people, he did not rule his own
household. Eli was an indulgent father. Loving peace and ease, he
did not exercise his authority to correct the evil habits and passions
of his children. Rather than contend with them or punish them, he
would submit to their will and give them their own way. Instead of
regarding the education of his sons as one of the most important of
his responsibilities, he treated the matter as of little consequence.

ဣသရေလ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် တရားသူကြီးဖြစ်သူ ဧလိသည် ဘုရားသခင်ပေးအပ်ထားသော သားသမီးများကို ထိန်းကျောင်းပဲ့ပြင်ရန် တာဝန်နှင့် ပတ်သက်၍ အမှောင်ထဲ၌ ရှိနေသူမဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဧလိသည် ထိုတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် ဝန်လေးခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုသို့ပြုလုပ်လျှင် သားသမီးတို့၏ အလိုကို ဆန့်ကျင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ကို အပြစ်ပေးရန်နှင့် ငြင်းပယ်ရန် လိုအပ်လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များကို မစဉ်းစားဘဲ၊ သူသည် သားသမီးတို့ အလိုရှိသမျှကို အလိုလိုက်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်နှင့် ဘဝတာဝန်များအတွက် သူတို့ကို ပြင်ဆင်ပေးရန် အလုပ်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။

The priest and judge of Israel had not been left in darkness as to the
duty of restraining and governing the children that God had given to
his care. But Eli shrank from this duty, because it involved crossing
the will of his sons, and would make it necessary to punish and deny
them. Without weighing the terrible consequences that would follow
his course, he indulged his children in whatever they desired and
neglected the work of ftting them for the service of God and the
duties of life.

ဘုရားသခင်က အာဗြဟံနှင့် ပတ်သက်၍ "အာဗြဟံသည် မိမိသားမြေး အိမ်ထောင်သားတို့အား ထာဝရဘုရား၏ လမ်းခရီးတော်၌ လိုက်လျှောက်၍ တရားသဖြင့် ကျင့်ကြံအားထုတ်စေခြင်းငှါ မှာထားမည်ကို ငါသိ၏" (ကမ္ဘာဦး ၁၈:၁၉) ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ သို့သော် ဧလိမူကား မိမိသားသမီးများ၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ခံခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် သားသမီးတို့၏ လက်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ပညတ်တော်ကို ကျူးလွန်ခြင်း၏ ကျိန်ခြင်းသည် သူ၏သားများ၏ ဖောက်ပြန်ညစ်ညမ်းသော လမ်းစဉ်များတွင် ထင်ရှားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော် သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို ကောင်းစွာ တန်ဖိုးမထားကြပေ။ သူတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်မှာ သာမန်အရာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဗိမာန်တော်နှင့် အမှုတော်လုပ်ငန်းများကို ကျွမ်းဝင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့သည် ပို၍ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းလာမည့်အစား ဗိမာန်တော်၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် အဓိပ္ပာယ်ကို လုံးဝ မလေးမစား ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူ၏ အာဏာအပေါ် ရိုသေမှု ကင်းမဲ့ခြင်းကို မပြုပြင်ခဲ့သလို၊ သန့်ရှင်းသော ဗိမာန်တော် အမှုတော်များအပေါ် မလေးမစား ပြုမူခြင်းကိုလည်း တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လူလားမြောက်သောအခါ သံသယစိတ်နှင့် ပုန်ကန်ခြင်း၏ သေစေနိုင်သော အသီးအပွင့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြသည်။ [၅၇၆]

God had said of Abraham, “I know him, that he will command
his children and his household after him, and they shall keep the
way of the Lord, to do justice and judgment.” Genesis 18:19. But Eli
allowed his children to control him. The father became subject to the
children. The curse of transgression was apparent in the corruption
and evil that marked the course of his sons. They had no proper
appreciation of the character of God or of the sacredness of His law.
His service was to them a common thing. From childhood they
had been accustomed to the sanctuary and its service; but instead of
becoming more reverent, they had lost all sense of its holiness and [576]
525
526 Patriarchs and Prophets
signifcance. The father had not corrected their want of reverence
for his authority, had not checked their disrespect for the solemn
services of the sanctuary; and when they reached manhood, they
were full of the deadly fruits of skepticism and rebellion.

သူတို့သည် ထိုရာထူးနှင့် လုံးဝမထိုက်တန်သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်၌ အမှုထမ်းရန် ဗိမာန်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်များအဖြစ် ခန့်အပ်ခံခဲ့ရသည်။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်သည် အတိကျဆုံးသော လမ်းညွှန်ချက်များကို ပေးထားသော်လည်း၊ ဤဆိုးသွမ်းသော လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်တွင် အာဏာကို မလေးမစား ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး၊ အထူးသဖြင့် အလေးအမြတ်ထား၍ ပြုလုပ်ရမည့် ပူဇော်သက္ကာဆိုင်ရာ ပညတ်ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ။ ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းကို ရည်ညွှန်းသော ထိုယဇ်ပူဇော်ခြင်းများသည် နောင်လာမည့် ကယ်တင်ရှင်အပေါ် လူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့် ထိုအရာများနှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်၏ လမ်းညွှန်ချက်များကို တိကျစွာ လိုက်နာရန်မှာ အလွန်အရေးကြီးပါသည်။ မိဿဟာယယဇ် (peace offerings) များမှာ အထူးသဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤပူဇော်သက္ကာများတွင် အဆီကိုသာ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်၌ မီးရှို့ရသည်၊ အချို့သော သတ်မှတ်ထားသော အစိတ်အပိုင်းကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များအတွက် ဖယ်ထားရသော်လည်း၊ အများစုကိုမူ ပူဇော်သူနှင့် သူ၏ မိတ်ဆွေများက ယဇ်ပူဇော်ပွဲ၌ စားသုံးနိုင်ရန် ပူဇော်သူထံ ပြန်ပေးရသည်။ ထိုသို့ဖြင့် လူအပေါင်းတို့၏ စိတ်နှလုံးသည် လောက၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားမည့် ကြီးမြတ်သော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဆီသို့ ကျေးဇူးသိတတ်ခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဦးတည်စေရန် ဖြစ်သည်။

Though wholly unft for the offce, they were placed as priests in
the sanctuary to minister before God. The Lord had given the most
specifc directions in regard to offering sacrifces; but these wicked
men carried their disregard of authority into the service of God, and
did not give attention to the law of the offerings, which were to be
made in the most solemn manner. The sacrifces, pointing forward
to the death of Christ, were designed to preserve in the hearts of the
people faith in the Redeemer to come; hence it was of the greatest
importance that the Lord’s directions concerning them should be
strictly heeded. The peace offerings were especially an expression
of thanksgiving to God. In these offerings the fat alone was to be
burned upon the altar; a certain specifed portion was reserved for
the priests, but the greater part was returned to the offerer, to be
eaten by him and his friends in a sacrifcial feast. Thus all hearts
were to be directed, in gratitude and faith, to the great Sacrifce that
was to take away the sin of the world.

ဧလိ၏သားတို့သည် ဤအထိမ်းအမှတ် အမှုတော်၏ မြင့်မြတ်မှုကို သဘောမပေါက်ဘဲ၊ မိမိတို့၏ သာယာမှုကို ရှာဖွေရန် မည်သို့အသုံးချရမည်ကိုသာ စဉ်းစားကြသည်။ မိဿဟာယယဇ်တွင် သူတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အစိတ်အပိုင်းကို အားမရဘဲ အပိုထပ်၍ တောင်းဆိုကြသည်။ နှစ်စဉ်ပွဲတော်များတွင် ပူဇော်သော ယဇ်ကောင်အရေအတွက် များပြားခြင်းက ယဇ်ပုရောဟိတ်များအား လူမျိုးတော်ကို ခေါင်းပုံဖြတ်၍ ချမ်းသာလာစေရန် အခွင့်အရေး ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့ရသင့်ရထိုက်သည်ထက် ပို၍ တောင်းဆိုရုံသာမက၊ အဆီကို ဘုရားသခင်ထံ ပူဇော်ရန် မီးမရှို့မီတောင် မစောင့်နိုင်ကြပေ။ သူတို့သည် မိမိတို့နှစ်သက်သော မည်သည့်အပိုင်းကိုမဆို အတင်းအဓမ္မ တောင်းဆိုကြပြီး၊ ငြင်းပယ်လျှင် အကြမ်းဖက်၍ ယူမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ကြသည်။

The sons of Eli, instead of realizing the solemnity of this symbolic service, only thought how they could make it a means of
self-indulgence. Not content with the part of the peace offerings
allotted them, they demanded an additional portion; and the great
number of these sacrifces presented at the annual feasts gave the
priests an opportunity to enrich themselves at the expense of the
people. They not only demanded more than their right, but refused
to wait even until the fat had been burned as an offering to God.
They persisted in claiming whatever portion pleased them, and, if
denied, threatened to take it by violence.

ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ ဤသို့ မလေးမစား ပြုမူခြင်းသည် အမှုတော်မြတ်၏ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုကို မကြာမီမှာပင် ဆုံးရှုံးစေခဲ့ပြီး၊ လူတို့သည် "ထာဝရဘုရားအား ပူဇော်သောယဇ်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာကြ၏"။ သူတို့ မျှော်လင့်ရမည့် ကြီးမြတ်သော အထိမ်းအမှတ် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကိုလည်း အသိအမှတ် မပြုကြတော့ပေ။ "ထို့ကြောင့် ထိုလူပျိုတို့၏ အပြစ်သည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ အလွန်ကြီးမား၏။"

This irreverence on the part of the priests soon robbed the service
of its holy and solemn signifcance, and the people “abhorred the
offering of the Lord.” The great antitypical sacrifce to which they
were to look forward was no longer recognized. “Wherefore the sin
of the young men was very great before the Lord.”

ဤသစ္စာမဲ့သော ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည်လည်း ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ကျူးလွန်ကြပြီး သူတို့၏ ယုတ်ညံ့သော အကျင့်စာရိတ္တများဖြင့် သန့်ရှင်းသော ရာထူးကို အရှက်ခွဲခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော်ကို သူတို့၏ တည်ရှိမှုဖြင့် ဆက်လက် ညစ်ညမ်းစေခဲ့ကြသည်။ [၅၇၇] ဟောဖနိနှင့် ဖိနဟတ်တို့၏ ဖောက်ပြန်သော လမ်းစဉ်အပေါ် စိတ်ပျက်အားမရဖြစ်ကြသော လူအများအပြားသည် သတ်မှတ်ထားသော ဝတ်ပြုရာနေရာသို့ လာရောက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဘုရားသခင် စီရင်ထားသော အမှုတော်သည် ဆိုးသွမ်းသော လူတို့၏ အပြစ်များနှင့် ဆက်နွယ်နေသောကြောင့် မလေးမစား အပြုခံရပြီး လျစ်လျူရှုခံခဲ့ရသည်၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဆိုးညစ်မှုကို စိတ်အားထက်သန်သူတို့မှာ အပြစ်ပြုရန် ပို၍ ရဲတင်းလာကြသည်။ ဘုရားမဲ့ခြင်း၊ ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားခြင်းနှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းတို့ပင်လျှင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။

These unfaithful priests also transgressed God’s law and dishon-
[577] ored their sacred offce by their vile and degrading practices; yet
they continued to pollute by their presence the tabernacle of God.
Eli and His Sons 527
Many of the people, flled with indignation at the corrupt course of
Hophni and Phinehas, ceased to come up to the appointed place of
worship. Thus the service which God had ordained was despised
and neglected because associated with the sins of wicked men, while
those whose hearts were inclined to evil were emboldened in sin.

ဧလိသည် သူ၏သားများကို သန့်ရှင်းသော အမှုတော်၌ ဆက်လက်အမှုထမ်းခွင့် ပြုခဲ့ခြင်းဖြင့် ကြီးစွာသော မှားယွင်းမှုကို ပြုခဲ့သည်။ သူတို့၏ လမ်းစဉ်ကို အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးဖြင့် ဆင်ခြေပေးခြင်းဖြင့် သူသည် သူတို့၏ အပြစ်များကို မမြင်နိုင်လောက်အောင် မျက်စိကွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏သားများ၏ ရာဇဝတ်မှုများကို သူ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်၍ မရနိုင်တော့သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လူတို့သည် သူတို့၏ ကြမ်းတမ်းသော လုပ်ရပ်များကို တိုင်တန်းလာကြပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခဲ့ရသည်။ သူသည် ဆိတ်ဆိတ်မနေရဲတော့ပေ။ သို့သော် သူ၏သားများသည် မိမိကိုယ်ကိုသာ စဉ်းစားတတ်ရန် ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြရာ၊ ယခုအခါ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။ သူတို့သည် သူတို့ဖခင်၏ ပူဆွေးမှုကို မြင်သော်လည်း သူတို့၏ မာကျောသော နှလုံးသားမှာ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ သူ၏ နူးညံ့သော ဆုံးမစကားများကို ကြားသော်လည်း စိတ်မဝင်စားကြသလို၊ သူတို့၏ အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်လာမည့် နောက်ဆက်တွဲများကို သတိပေးသော်လည်း သူတို့၏ ဆိုးသွမ်းသော လမ်းစဉ်ကို မပြောင်းလဲခဲ့ကြပေ။ အကယ်၍ ဧလိသည် သူ၏ ဆိုးသွမ်းသော သားများကို တရားသဖြင့် စီရင်ခဲ့လျှင်၊ သူတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ် ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံရပြီး သေဒဏ်ပေးခံရမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့အပေါ် လူသိရှင်ကြား အရှက်ရခြင်းနှင့် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်း မရောက်စေလိုသဖြင့်၊ သူသည် သူတို့ကို သန့်ရှင်းသော ယုံကြည်ရသည့် ရာထူးများတွင် ဆက်လက် ထားရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော အမှုတော်တွင် သူတို့၏ ဖောက်ပြန်မှုများကို ဆက်လက် ရောနှောခွင့်ပေးခဲ့ပြီး၊ သမ္မာတရားအတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖျက်မရနိုင်သော ထိခိုက်နစ်နာမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ဣသရေလ၏ တရားသူကြီးသည် မိမိ၏ အလုပ်ကို လျစ်လျူရှုသောအခါ၊ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ထိုကိစ္စကို ကိုင်တွယ်တော်မူခဲ့သည်။

Ungodliness, profligacy, and even idolatry prevailed to a fearful
extent.
Eli had greatly erred in permitting his sons to minister in holy
offce. By excusing their course, on one pretext and another, he
became blinded to their sins; but at last they reached a pass where
he could no longer hide his eyes from the crimes of his sons. The
people complained of their violent deeds, and the high priest was
grieved and distressed. He dared remain silent no longer. But his
sons had been brought up to think of no one but themselves, and now
they cared for no one else. They saw the grief of their father, but
their hard hearts were not touched. They heard his mild admonitions,
but they were not impressed, nor would they change their evil course
though warned of the consequences of their sins. Had Eli dealt
justly with his wicked sons, they would have been rejected from
the priestly offce and punished with death. Dreading thus to bring
public disgrace and condemnation upon them, he sustained them in
the most sacred positions of trust. He still permitted them to mingle
their corruption with the holy service of God and to inflict upon the
cause of truth an injury which years could not efface. But when the
judge of Israel neglected his work, God took the matter in hand.

"ဘုရားသခင်၏ လူတစ်ဦးသည် ဧလိထံသို့ လာ၍ ပြောသည်မှာ၊ 'ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်၏ အဘအိမ်သည် အဲဂုတ္တုပြည် ဖာရောမင်း၏ အိမ်၌ ရှိစဉ်အခါ ငါသည် ကိုယ်ကို ထင်ရှားစွာ ပြသည်မဟုတ်လော? ငါ၏ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှာ ပူဇော်ခြင်းငှါလည်းကောင်း၊ နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့ခြင်းငှါလည်းကောင်း၊ ငါ့ရှေ့မှာ ဧဖုဒ်ကို ဝတ်ခြင်းငှါလည်းကောင်း၊ ဣသရေလ အမျိုးနွယ်တကာတို့ထဲက သင်၏ အဘကို ငါရွေးကောက်သည်မဟုတ်လော? ဣသရေလ အမျိုးသားတို့ မီးဖြင့် ပူဇော်သော သက္ကာရှိသမျှတို့ကို သင်၏ အဘအိမ်အား ငါပေးသည်မဟုတ်လော? ငါ၏ ဗိမာန်တော်၌ ငါစီရင်သော ငါ၏ ယဇ်နှင့် ပူဇော်သက္ကာတို့ကို သင်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် ကန်ကျောက်ကြသနည်း? ငါ၏ လူဣသရေလ အမျိုးသားတို့ ပူဇော်သော အမြတ်ဆုံးသော သက္ကာတို့ဖြင့် သင်တို့သည် ဝဖြိုးခြင်းငှါ၊ ငါ့ထက် သင်၏ သားတို့ကို အဘယ်ကြောင့် ပို၍ ချီးမြှောက်သနည်း? ထို့ကြောင့် ဣသရေလ အမျိုး၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်၏ အိမ်နှင့် သင်၏ အဘအိမ်သည် ငါ့ရှေ့၌ အစဉ်အမြဲ ကျင့်ရမည်ဟု ငါအမှန်ဆိုသော်လည်း၊ ယခုတွင် ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ထိုသို့ မဖြစ်ပါစေနှင့်။ ငါ့ကို ချီးမြှောက်သောသူကို ငါချီးမြှောက်မည်။ ငါ့ကို မရိုသေသောသူတို့သည် အနည်းငယ်မျှ အရာမဝင်ရကြ။... ငါ၏ စိတ်နှလုံး အလိုအတိုင်း ကျင့်မည့် သစ္စာရှိသော ယဇ်ပုရောဟိတ် တစ်ဦးကို ငါကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းစေမည်။ ငါသည် သူ၏ အိမ်ကို မြဲမြံစေမည်၊ သူသည်လည်း ငါဘိသိက်ပေးသောမင်း၏ ရှေ့၌ အစဉ်အမြဲ သွားလာရမည်။'"

“There came a man of God unto Eli, and said unto him, Thus
saith the Lord, Did I plainly appear unto the house of thy father,
when they were in Egypt in Pharaoh’s house? And did I choose him
out of all the tribes of Israel to be My priest, to offer upon Mine
altar, to burn incense, to wear an ephod before Me? and did I give
unto the house of thy father all the offerings made by fre of the
children of Israel? Wherefore kick ye at My sacrifce and at Mine
offering, which I have commanded in My habitation; and honorest
thy sons above Me, to make yourselves fat with the chiefest of all
the offerings of Israel My people? Wherefore the Lord God of Israel
saith, I said indeed that thy house, and the house of thy father, should
walk before Me forever: but now the Lord saith, Be it far from Me;
for them that honor Me I will honor, and they that despise Me shall [578]
528 Patriarchs and Prophets
be lightly esteemed.... And I will raise Me up a faithful priest, that
shall do according to that which is in Mine heart and in My mind:
and I will build him a sure house; and he shall walk before Mine
anointed forever.”

ဘုရားသခင်သည် ဧလိအား ထာဝရဘုရားထက် မိမိ၏ သားများကို ပို၍ ချီးမြှောက်သည်ဟု အပြစ်တင်ခဲ့သည်။ ဧလိသည် မိမိ၏သားများကို သူတို့၏ မလေးမစားနှင့် စက်ဆုပ်ဖွယ်သော လုပ်ရပ်များအတွက် အရှက်မရစေလိုသဖြင့်၊ ဣသရေလအတွက် ကောင်းချီးအဖြစ် ဘုရားသခင် ခန့်အပ်ထားသော ပူဇော်သက္ကာကို စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ဖြစ်သွားစေရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သားသမီးများအပေါ် မျက်ကွယ်ပြုသော ချစ်ခင်မှုဖြင့် မိမိတို့၏ အလိုဆန္ဒအတိုင်း လိုက်ကာ၊ သူတို့၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော အလိုများကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး၊ အပြစ်ကို ဆုံးမရန်နှင့် မကောင်းမှုကို ပြုပြင်ရန် ဘုရားသခင်၏ အာဏာကို အသုံးမပြုသောသူတို့သည် ဘုရားသခင်ထက် သူတို့၏ ဆိုးသွမ်းသော သားသမီးများကို ပို၍ ချီးမြှောက်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ထက် သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ရန် ပို၍ စိုးရိမ်ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ စိတ်တော်ကို ဆောင်ရန်နှင့် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ကို မကောင်းသော အသွင်အပြင်မှ ကာကွယ်ရန်ထက်၊ မိမိတို့၏ သားသမီးများကို စိတ်ကျေနပ်စေရန် ပို၍ အလိုရှိကြသည်။

God charged Eli with honoring his sons above the Lord. Eli had
permitted the offering appointed by God as a blessing to Israel to
be made a thing of abhorrence, rather than bring his sons to shame
for their impious and abominable practices. Those who follow their
own inclination, in blind affection for their children, indulging them
in the gratifcation of their selfsh desires, and do not bring to bear
the authority of God to rebuke sin and correct evil, make it manifest
that they are honoring their wicked children more than they honor
God. They are more anxious to shield their reputation than to glorify
God; more desirous to please their children than to please the Lord
and to keep His service from every appearance of evil.

ဘုရားသခင်သည် ဧလိအား ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် တရားသူကြီးတစ်ဦးအဖြစ် လူမျိုးတော်၏ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ဘာသာရေး အခြေအနေအတွက်လည်းကောင်း၊ အထူးသဖြင့် သူ၏သားများ၏ အကျင့်စာရိတ္တအတွက်လည်းကောင်း တာဝန်ခံစေခဲ့သည်။ သူသည် ဦးစွာ နူးညံ့သော နည်းလမ်းဖြင့် မကောင်းမှုကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသင့်သည်၊ သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်၍ မရပါက အပြင်းထန်ဆုံးသော နည်းလမ်းဖြင့် မှားယွင်းမှုကို နှိမ်နင်းသင့်သည်။ သူသည် အပြစ်ကို မဆုံးမဘဲ အပြစ်ပြုသူအပေါ် တရားမစီရင်ခြင်းဖြင့် ထာဝရဘုရား၏ အမျက်တော်ကို ခံခဲ့ရသည်။ ဣသရေလကို စင်ကြယ်အောင် ထိန်းသိမ်းရန် သူ့အပေါ် အားကိုး၍ မရခဲ့ပေ။ မကောင်းမှုကို ဆုံးမရန် သတ္တိနည်းသောသူများ၊ သို့မဟုတ် ပျင်းရိခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်မဝင်စားခြင်းကြောင့် မိသားစု သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်ကို စင်ကြယ်စေရန် အားထုတ်မှု မပြုသောသူတို့သည် မိမိတို့၏ တာဝန်ပျက်ကွက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် မကောင်းမှုများအတွက် တာဝန်ရှိသည်။ မိဘ သို့မဟုတ် သိုးထိန်း၏ အာဏာကို အသုံးပြု၍ အခြားသူများ၏ မကောင်းမှုကို ကျွန်ုပ်တို့ တားဆီးနိုင်ပါလျက်နှင့် မတားဆီးလျှင် ထိုလုပ်ရပ်များကို ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင် ပြုမူသကဲ့သို့ပင် တာဝန်ရှိသည်။

God held Eli, as a priest and judge of Israel, accountable for the
moral and religious standing of his people, and in a special sense
for the character of his sons. He should frst have attempted to
restrain evil by mild measures; but if these did not avail, he should
have subdued the wrong by the severest means. He incurred the
Lord’s displeasure by not reproving sin and executing justice upon
the sinner. He could not be depended upon to keep Israel pure.
Those who have too little courage to reprove wrong, or who through
indolence or lack of interest make no earnest effort to purify the
family or the church of God, are held accountable for the evil that
may result from their neglect of duty. We are just as responsible for
evils that we might have checked in others by exercise of parental or
pastoral authority as if the acts had been our own.

ဧလိသည် မိမိ၏ အိမ်ထောင်ကို ဘုရားသခင်၏ မိသားစုအုပ်ချုပ်မှု စည်းမျဉ်းများအတိုင်း မစီမံခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သည်။ ချစ်ခင်တတ်သော ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူ၏သားများ၏ ငယ်စဉ်က အမှားများနှင့် အပြစ်များကို လျစ်လျူရှုခဲ့ပြီး၊ အချိန်တန်လျှင် သူတို့၏ ဆိုးသွမ်းသော အကျင့်များ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု မိမိကိုယ်ကို ဖြေသိမ့်ခဲ့သည်။ ယခုခေတ်တွင်လည်း လူအများအပြားသည် အလားတူ မှားယွင်းမှုကို ပြုနေကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၌ ပေးထားသော နည်းလမ်းထက် ပိုကောင်းသော နည်းလမ်းဖြင့် မိမိတို့၏ သားသမီးများကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်သည်ဟု သူတို့ ထင်မြင်ကြသည်။ သူတို့သည် "သူတို့က ငယ်ပါသေးတယ်၊ အပြစ်မပေးသင့်ဘူး။ သူတို့ ကြီးလာပြီး အကြောင်းပြချက် ပေးနိုင်တဲ့အထိ စောင့်ပါဦး" ဟု ဆင်ခြေပေးကာ မှားယွင်းသော အကျင့်များကို မွေးမြူပေးကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် မှားယွင်းသော အကျင့်များသည် ဒုတိယပင်ကိုစရိုက် ဖြစ်လာသည်အထိ ခိုင်မာလာကြသည်။ ကလေးများသည် ထိန်းကျောင်းမှုမရှိဘဲ ကြီးပြင်းလာကြပြီး၊ သူတို့၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကျိန်ခြင်းဖြစ်စေသော အကျင့်စရိုက်များ ပါရှိလာကာ အခြားသူများထံသို့လည်း ကူးစက်စေတတ်သည်။ [၅၇၉]

Eli did not manage his household according to God’s rules for
family government. He followed his own judgment. The fond
father overlooked the faults and sins of his sons in their childhood,
flattering himself that after a time they would outgrow their evil
tendencies. Many are now making a similar mistake. They think
they know a better way of training their children than that which
God has given in His word. They foster wrong tendencies in them,
urging as an excuse, “They are too young to be punished. Wait till
they become older, and can be reasoned with.” Thus wrong habits
[579] are left to strengthen until they become second nature. The children
Eli and His Sons 529
grow up without restraint, with traits of character that are a lifelong
curse to them and are liable to be reproduced in others.

လူငယ်များကို သူတို့အလိုအတိုင်း လွှတ်ထားခြင်းထက် ပို၍ကြီးမားသော ကျိန်ခြင်း အိမ်ထောင်စုများအပေါ် မရှိနိုင်ပေ။ မိဘများသည် သားသမီးများ၏ အလိုတိုင်းကို လိုက်လျောပြီး သူတို့အတွက် မကောင်းမှန်းသိသော်လည်း အလိုလိုက်သောအခါ၊ သားသမီးများသည် မိဘများအပေါ် ရိုသေမှု ကင်းမဲ့လာကြပြီး၊ ဘုရားသခင် သို့မဟုတ် လူတို့၏ အာဏာကိုလည်း ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ စာတန်၏ အလိုသို့ ကျရောက်သွားကြသည်။ စည်းကမ်းမဲ့သော မိသားစုတစ်ခု၏ ဩဇာသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးအတွက် ပျံ့နှံ့ပြီး ပျက်စီးစေသည်။ ၎င်းသည် မိသားစုများ၊ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများနှင့် အစိုးရများကို ထိခိုက်စေသည့် မကောင်းမှုလှိုင်းလုံးကြီးအဖြစ် စုပုံလာသည်။

There is no greater curse upon households than to allow the
youth to have their own way. When parents regard every wish of
their children and indulge them in what they know is not for their
good, the children soon lose all respect for their parents, all regard
for the authority of God or man, and are led captive at the will of
Satan. The influence of an ill-regulated family is widespread and
disastrous to all society. It accumulates in a tide of evil that affects
families, communities, and governments.

ဧလိ၏ ရာထူးကြောင့် သူ၏ ဩဇာသည် သာမန်လူတစ်ဦးထက် ပို၍ ကျယ်ပြန့်ခဲ့သည်။ သူ၏ မိသားစုဘဝကို ဣသရေလတစ်ပြည်လုံးက အတုယူခဲ့ကြသည်။ သူ၏ လျစ်လျူရှုမှုနှင့် အေးဆေးသာယာမှုကို လိုလားသော နည်းလမ်းများ၏ ဆိုးကျိုးများကို သူ၏ စံနမူနာကြောင့် ပုံသွင်းခံခဲ့ရသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော အိမ်ထောင်စုများတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ မိဘများက ဘာသာရေးကို ကိုးကွယ်ပါသည်ဟု ဆိုသော်လည်း သားသမီးများကို မကောင်းသော အကျင့်များတွင် အလိုလိုက်ထားလျှင်၊ ဘုရားသခင်၏ သမ္မာတရားသည် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချခြင်းကို ခံရသည်။ အိမ်ထောင်တစ်ခု၏ ခရစ်ယာန်ဘာသာတရားကို စစ်ဆေးရန် အကောင်းဆုံး စမ်းသပ်ချက်မှာ ထိုအိမ်ထောင်၏ ဩဇာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျင့်စာရိတ္တ အမျိုးအစားဖြစ်သည်။ လုပ်ရပ်များသည် ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းပါသည်ဟူသော နှုတ်ထွက်စကားများထက် ပို၍ အသံကျယ်သည်။ အကယ်၍ ဘာသာတရားကို ယုံကြည်သူတို့သည် ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို သက်သေပြနိုင်မည့် ကောင်းမွန်စွာ အုပ်ချုပ်ထားသော အိမ်ထောင်စုတစ်ခုဖြစ်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ၊ ဇွဲနပဲဖြင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှု မပြုဘဲ၊ သူတို့၏ အုပ်ချုပ်မှုတွင် ပေါ့လျော့ပြီး သားသမီးတို့၏ ဆိုးသွမ်းသော အလိုများကို လိုက်လျောနေမည်ဆိုပါက၊ သူတို့သည် ဧလိကဲ့သို့ ပြုမူနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ကို အရှက်ခွဲကာ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်နှင့် မိမိတို့၏ အိမ်ထောင်စုများကို ပျက်စီးခြင်းသို့ ဆောင်ယူနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိဘများ၏ သစ္စာမဲ့မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မကောင်းမှုများသည် မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို ကြီးမားသော်လည်း၊ လူတို့ကို သွန်သင်ရန် ခန့်အပ်ခံရသူများ၏ မိသားစုများတွင်မူ ဆယ်ဆမက ပို၍ ကြီးမားသည်။ ထိုသူတို့သည် မိမိတို့၏ အိမ်ထောင်စုကို မထိန်းချုပ်နိုင်သောအခါ၊ သူတို့၏ မှားယွင်းသော စံနမူနာဖြင့် လူအများကို လမ်းမှားသို့ ပို့ဆောင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ တာဝန်မှာ ပို၍ကြီးမားသကဲ့သို့ သူတို့၏ အပြစ်မှာလည်း အခြားသူများထက် ပို၍ ကြီးမားသည်။

Because of Eli’s position, his influence was more extended than
if he had been an ordinary man. His family life was imitated throughout Israel. The baleful results of his negligent, ease-loving ways
were seen in thousands of homes that were molded by his example.
If children are indulged in evil practices, while the parents make
a profession of religion, the truth of God is brought into reproach.
The best test of the Christianity of a home is the type of character
begotten by its influence. Actions speak louder than the most positive profession of godliness. If professors of religion, instead of
putting forth earnest, persistent, and painstaking effort to bring up a
well-ordered household as a witness to the benefts of faith in God,
are lax in their government and indulgent to the evil desires of their
children, they are doing as did Eli, and are bringing disgrace on the
cause of Christ and ruin upon themselves and their households. But
great as are the evils of parental unfaithfulness under any circumstances, they are tenfold greater when they exist in the families of
those appointed as teachers of the people. When these fail to control
their own households, they are, by their wrong example, misleading
many. Their guilt is as much greater than that of others as their
position is more responsible.

အာရုန်၏အိမ်သည် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်၌ အစဉ်အမြဲ သွားလာရမည်ဟူသော ကတိတော်ကို ပေးခဲ့သော်လည်း၊ ဤကတိတော်မှာ သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို သန့်ရှင်းသော ဗိမာန်တော်အမှု၌ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ မြှုပ်နှံပြီး၊ မိမိတို့၏ အလိုသို့ မလိုက်ဘဲ နည်းလမ်းတိုင်းတွင် ဘုရားသခင်ကို ချီးမြှောက်ရမည်ဟူသော အခြေအနေအပေါ် မူတည်ပါသည်။ ဧလိနှင့် သူ၏သားများသည် စမ်းသပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်၌ မြင့်မြတ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ် ရာထူးနှင့် လုံးဝ မထိုက်တန်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်က "ထိုသို့ မဖြစ်ပါစေနှင့်" ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ တာဝန်ကို ပျက်ကွက်ခဲ့သောကြောင့်၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား ပေးလိုသော ကောင်းကျိုးများကို မဆောင်ရွက်ပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ [၅၈၀]

The promise had been made that the house of Aaron should walk
before God forever; but this promise had been made on condition
that they should devote themselves to the work of the sanctuary with
singleness of heart and honor God in all their ways, not serving self
nor following their own perverse inclinations. Eli and his sons had
been tested, and the Lord had found them wholly unworthy of the
exalted position of priests in His service. And God declared, “Be it
far from Me.” He could not accomplish the good that He had meant [580]
530 Patriarchs and Prophets
to do them, because they failed to do their part.

သန့်ရှင်းသော အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်သူတို့၏ စံနမူနာသည် လူတို့အား ဘုရားသခင်ကို ရိုသေလေးစားစေရန်နှင့် ကိုယ်တော်၏ စိတ်တော်ကို မထိခိုက်စေရန် ကြောက်ရွံ့စိတ်ရှိစေရန် ဖြစ်သင့်သည်။ လူတို့အား ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်နှင့် မိဿဟာယဖွဲ့ခြင်းဆိုင်ရာ သတင်းစကားကို ပြောကြားရန် "ခရစ်တော်၏ ကိုယ်စား" (၂ ကောရိန္သု ၅:၂၀) ရပ်တည်နေသောသူတို့သည် သူတို့၏ သန့်ရှင်းသော ခေါ်ယူခြင်းကို မိမိတို့၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှု သို့မဟုတ် ကိလေသာများအတွက် အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုသောအခါ၊ သူတို့သည် စာတန်၏ အထိရောက်ဆုံးသော ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်လာကြသည်။ ဟောဖနိနှင့် ဖိနဟတ်တို့ကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် လူတို့အား "ထာဝရဘုရားအား ပူဇော်သောယဇ်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာ" စေကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ဆိုးသွမ်းသော လမ်းစဉ်ကို အချိန်အတန်ကြာ လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ စရိုက်အမှန် ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ၊ လူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ဘာသာတရားအပေါ် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့သွားတတ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို သွန်သင်သူအားလုံးအပေါ် သံသယစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်ကျန်ရစ်စေသည်။ ခရစ်တော်၏ စစ်မှန်သော အစေခံ၏ သတင်းစကားမှာလည်း သံသယဖြင့် လက်ခံခြင်း ခံရသည်။ "ဒီလူကလည်း ငါတို့ သန့်ရှင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာ ဖောက်ပြန်နေတဲ့သူလိုမျိုး ဖြစ်နေမလား" ဟူသော မေးခွန်း အမြဲပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူတို့၏ ဝိညာဉ်များအပေါ်တွင် တန်ခိုးမဲ့သွားရသည်။

The example of those who minister in holy things should be
such as to impress the people with reverence for God and with
fear to offend Him. When men, standing “in Christ’s stead” (2
Corinthians 5:20) to speak to the people God’s message of mercy
and reconciliation, use their sacred calling as a cloak for selfsh or
sensual gratifcation, they make themselves the most effective agents
of Satan. Like Hophni and Phinehas, they cause men to “abhor the
offering of the Lord.” They may pursue their evil course in secret
for a time; but when at last their true character is exposed, the faith
of the people receives a shock that often results in destroying their
confdence in religion. There is left upon the mind a distrust of all
who profess to teach the word of God. The message of the true
servant of Christ is doubtfully received. The question constantly
arises, “Will not this man prove to be like the one we thought so
holy, and found so corrupt?” Thus the word of God loses its power
upon the souls of men.

ဧလိသည် သူ၏သားများကို ဆုံးမသော စကားများတွင် လေးနက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်သည် — ထိုစကားများကို သန့်ရှင်းသော အမှုတော်ဆောင်သူအားလုံး ဆင်ခြင်သင့်သည်မှာ — "လူတစ်ဦးသည် အခြားတစ်ဦးကို ပြစ်မှားလျှင် တရားသူကြီးသည် စီရင်လိမ့်မည်။ သို့သော် လူတစ်ဦးသည် ထာဝရဘုရားကို ပြစ်မှားလျှင် ထိုသူအတွက် မည်သူက အသနားခံပေးမည်နည်း?" အကယ်၍ သူတို့၏ ရာဇဝတ်မှုများသည် လူသားအချင်းချင်းကိုသာ ထိခိုက်စေခဲ့လျှင်၊ တရားသူကြီးသည် ပြစ်ဒဏ်သတ်မှတ်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ပေးလျော်စေခြင်းဖြင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေနိုင်ပြီး၊ ထိုသို့ဖြင့် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူများ လွတ်ငြိမ်းခွင့် ရနိုင်ပေမည်။ သို့မဟုတ် သူတို့သည် သိလျက်နှင့် ပြုသော အပြစ်ကို မကျူးလွန်ခဲ့လျှင် သူတို့အတွက် အပြစ်ဖြေရာယဇ်ကို ပူဇော်ပေးနိုင်ပါသည်။ သို့သော် သူတို့၏ အပြစ်များသည် အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်များအဖြစ် အပြစ်အတွက် ယဇ်ပူဇော်သော သူတို့၏ အမှုတော်နှင့် ရောနှောနေသဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်မှာ လူတို့ရှေ့တွင် ညစ်ညမ်းပြီး အရှက်ရစေခဲ့ရာ၊ သူတို့အတွက် မည်သည့်အပြစ်ဖြေခြင်းကိုမျှ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူတို့၏ ဖခင်ကိုယ်တိုင်မှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့အတွက် အသနားခံခြင်း မပြုရဲခဲ့ပေ။ သန့်ရှင်းသော ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်မှ သူတို့ကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အပြစ်သားအားလုံးထဲတွင် ကောင်းကင်ဘုံက လူသားတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသော နည်းလမ်းများကို မထီမဲ့မြင် ပြုသောသူများမှာ အပြစ်အကြီးဆုံး ဖြစ်သည် — သူတို့သည် "ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို မိမိတို့အဖို့ တစ်ဖန် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်၍ အရှက်ခွဲကြသောသူများ" ဖြစ်ကြသည်။ (ဟေဗြဲ ၆:၆)

In Eli’s reproof to his sons are words of solemn and fearful
import—words that all who minister in sacred things would do well
to ponder: “If one man sin against another, the judge shall judge
him; but if a man sin against the Lord, who shall entreat for him?”
Had their crimes injured only their fellow men, the judge might
have made reconciliation by appointing a penalty and requiring
restitution; and thus the offenders might have been pardoned. Or had
they not been guilty of a presumptuous sin, a sin offering might have
been presented for them. But their sins were so interwoven with
their ministration as priests of the Most High, in offering sacrifce
for sin, the work of God was so profaned and dishonored before
the people, that no expiation could be accepted for them. Their
own father, though himself high priest, dared not make intercession
in their behalf; he could not shield them from the wrath of a holy
God. Of all sinners, those are most guilty who cast contempt upon
the means that Heaven has provided for man’s redemption—who
“crucify to themselves the Son of God afresh, and put Him to an
open shame.” Hebrews 6:6.