အခန်း ၅၇—ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကိုဖိလိတ္တိလူများ သယ်ဆောင်သွားခြင်း

 

အခန်း ၅၇—ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကိုဖိလိတ္တိလူများ သယ်ဆောင်သွားခြင်း

Chapter 57—The Ark Taken by the Philistines 

ဤအခန်းသည် ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၃ မှ ၇ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on 1 Samuel 3 to 7.

ဧလိ၏အမျိုးသည် နောက်ထပ်သတိပေးချက်တစ်ခုကို ရရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနှင့် သူ၏သားတို့အား ဆက်သွယ်စကားပြော၍ မရနိုင်တော့ပေ။ သူတို့၏အပြစ်များသည် ထူထပ်သောတိမ်တိုက်ကဲ့သို့ ကိုယ်တော်၏သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏မျက်မှောက်တော်ကို ပိတ်ဆို့ထားလေပြီ။ သို့သော် ဆိုးညစ်မှုများအကြားတွင် သူငယ်ရှမွေလသည် ကောင်းကင်ဘုံအပေါ် သစ္စာရှိနေခဲ့ပြီး၊ ဧလိ၏အမျိုးအပေါ် ကျရောက်မည့် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်းသတင်းစကားသည် အမြင့်ဆုံးသောဘုရား၏ ပရောဖက်တစ်ဦးအဖြစ် ရှမွေလ၏တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

Another warning was to be given to Eli’s house. God could not
communicate with the high priest and his sons; their sins, like a thick
cloud, had shut out the presence of His Holy Spirit. But in the midst
of evil the child Samuel remained true to Heaven, and the message
of condemnation to the house of Eli was Samuel’s commission as a
prophet of the Most High.

“ထိုကာလ၌ ထာဝရဘုရား၏ဗျာဒိတ်တော်သည် ရှားပါး၏။ ထင်ရှားသောဗျာဒိတ်ရူပါရုံလည်းမရှိ။ ထိုအခါ ဧလိသည် မိမိနေရာ၌ အိပ်ပျော်နေစဉ်၊ သူ၏မျက်စိသည် မှုန်စပြုသဖြင့် မမြင်နိုင်သောအခါ၊ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ရှိရာ ထာဝရဘုရား၏ဗိမာန်တော်၌ ဘုရားသခင်၏ဆီမီးမငြိမ်းမီ၊ ရှမွေလသည် အိပ်ပျော်နေစဉ် ထာဝရဘုရားသည် ရှမွေလကို ခေါ်တော်မူ၏။” ထိုအသံသည် ဧလိ၏အသံဖြစ်သည်ဟု မှတ်ထင်ကာ သူငယ်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ အိပ်ရာဘေးသို့ အမြန်သွား၍ “ကျွန်တော်ရှိပါ၏၊ ကိုယ်တော်ခေါ်တော်မူသောကြောင့် လာပါပြီ” ဟု လျှောက်လေ၏။ “ငါမခေါ်၊ ငါ့သား၊ သွား၍အိပ်ဦးလော့” ဟု ပြန်ပြော၏။ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရှမွေလသည် ခေါ်ခြင်းခံရပြီး သုံးကြိမ်စလုံး ထိုသို့ပင် ပြန်လည်ထူးခဲ့သည်။ ထိုအခါမှ ဧလိသည် ဤဆန်းကြယ်သောခေါ်သံမှာ ဘုရားသခင်၏အသံတော်ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်သွားလေသည်။ ထာဝရဘုရားသည် မိမိရွေးချယ်ထားသော အမှုတော်ဆောင်၊ ဆံပင်ဖြူသောလူကြီးကို ကျော်လွန်၍ သူငယ်တစ်ဦးနှင့် စကားပြောဆိုတော်မူခဲ့သည်။ ဤအချက်သည်ပင်လျှင် ဧလိနှင့် သူ၏အမျိုးအတွက် ခါးသီးသော်လည်း ခံထိုက်သော ဆုံးမပြစ်တင်မှု ဖြစ်ခဲ့သည်။

“The word of the Lord was precious in those days; there was
no open vision. And it came to pass at that time, when Eli was laid
down in his place, and his eyes began to wax dim, that he could not
see; and ere the lamp of God went out in the temple of the Lord,
where the ark of God was, and Samuel was laid down to sleep; that
the Lord called Samuel.” Supposing the voice to be that of Eli, the
child hastened to the bedside of the priest, saying, “Here am I; for
thou calledst me.” The answer was, “I called not, my son; lie down
again.” Three times Samuel was called, and thrice he responded in
like manner. And then Eli was convinced that the mysterious call
was the voice of God. The Lord had passed by His chosen servant,
the man of hoary hairs, to commune with a child. This in itself was
a bitter yet deserved rebuke to Eli and his house.

ဧလိ၏နှလုံးသားတွင် မနာလိုခြင်း သို့မဟုတ် ငြူစူခြင်း ခံစားချက်မရှိခဲ့ပေ။ နောက်တစ်ကြိမ်ခေါ်လျှင် “ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူပါ၊ ကိုယ်တော်၏ကျွန်သည် နားထောင်လျက်ရှိပါ၏” ဟု ပြန်လည်လျှောက်ထားရန် ရှမွေလကို လမ်းညွှန်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ထိုအသံကို ကြားရသောအခါ “မိန့်တော်မူပါ၊ ကိုယ်တော်၏ကျွန်သည် နားထောင်လျက်ရှိပါ၏” ဟု သူငယ်က လျှောက်လေသည်။ ကြီးမြတ်လှသော ဘုရားသခင်သည် မိမိအား စကားပြောနေသည်ဟူသော အတွေးကြောင့် အလွန်ပင် ခန့်ညားကြောက်ရွံ့လျက်ရှိသဖြင့် ဧလိမှာကြားလိုက်သော စကားလုံးအတိအကျကိုပင် သူ မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ပေ။

No feeling of envy or jealousy was awakened in Eli’s heart. He
directed Samuel to answer, if again called, “Speak, Lord; for Thy
servant heareth.” Once more the voice was heard, and the child
answered, “Speak; for Thy servant heareth.” So awed was he at the
thought that the great God should speak to him that he could not
remember the exact words which Eli bade him say.

“ထာဝရဘုရားသည် ရှမွေလအား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ကြည့်ရှုလော့၊ ဣသရေလအမျိုး၌ ငါပြုမည့်အမှုသည် ကြားသမျှသောသူတို့၏ နားကို စည်းဝေစေလိမ့်မည်။ ထိုနေ့၌ ဧလိ၏အမျိုးနှင့်ပတ်သက်၍ ငါပြောခဲ့သမျှသောအမှုတို့ကို အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ငါပြုမည်။ [၅၈၂] အကြောင်းမူကား သူသိထားသော ဒုစရိုက်ကြောင့် သူ၏အမျိုးကို အစဉ်အမြဲ စီရင်မည်ဟု ငါပြောခဲ့ပြီ။ သူ၏သားတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ယုတ်ညံ့စေသော်လည်း သူသည် မတားဆီးခဲ့။ ထို့ကြောင့် ဧလိ၏အမျိုးပြုသော ဒုစရိုက်ကို ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၊ ပူဇော်သက္ကာပြုခြင်းဖြင့် အစဉ်အမြဲ မဖြေနိုင်စေရန် ဧလိ၏အမျိုးနှင့်ပတ်သက်၍ ငါကျိန်ဆိုခဲ့ပြီ။”

“And the Lord said to Samuel, Behold, I will do a thing in Israel,
at which both the ears of everyone that heareth it shall tingle. In
that day I will perform against Eli all things which I have spoken
concerning his house: when I begin, I will also make an end. For [582]
I have told him that I will judge his house forever for the iniquity
531
532 Patriarchs and Prophets
which he knoweth; because his sons made themselves vile, and he
restrained them not. And therefore I have sworn unto the house of
Eli, that the iniquity of Eli’s house shall not be purged with sacrifce
nor offering forever.”

ဘုရားသခင်ထံမှ ဤသတင်းစကားကို မရရှိမီက “ရှမွေလသည် ထာဝရဘုရားကို မသိသေး၊ ထာဝရဘုရား၏ဗျာဒိတ်တော်သည်လည်း သူ့အား မထင်ရှားသေး” ဟု ဆိုလိုသည်မှာ ပရောဖက်တို့အား ပေးသနားတော်မူသော ဘုရားသခင်၏မျက်မှောက်တော် တိုက်ရိုက်ထင်ရှားပြသခြင်းမျိုးနှင့် သူ မကျွမ်းဝင်သေးခြင်းဖြစ်သည်။ ဧလိသည် လူငယ်၏ အံ့အားသင့်မှုနှင့် စူးစမ်းမေးမြန်းမှုမှတစ်ဆင့် ဤအကြောင်းကို ကြားသိနိုင်ရန် ဘုရားသခင်သည် မိမိကိုယ်ကို မမျှော်လင့်သောနည်းလမ်းဖြင့် ထင်ရှားပြသရန် ရည်ရွယ်တော်မူခဲ့သည်။

Before receiving this message from God, “Samuel did not yet
know the Lord, neither was the word of the Lord yet revealed unto
him;” that is, he was not acquainted with such direct manifestations
of God’s presence as were granted to the prophets. It was the Lord’s
purpose to reveal Himself in an unexpected manner, that Eli might
hear of it through the surprise and inquiry of the youth.

ရှမွေလသည် မိမိအား ဤမျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတင်းစကားကို အပ်နှံထားခြင်းအပေါ် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် အံ့အားသင့်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ နံနက်ပိုင်းတွင် သူသည် မိမိ၏တာဝန်များကို ထုံးစံအတိုင်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏နုပျိုသောနှလုံးသားတွင် ကြီးလေးသောဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြစ်ဒဏ်စီရင်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ရန် သူ့အား အမိန့်မပေးခဲ့သဖြင့် သူသည် တတ်နိုင်သမျှ ဧလိ၏ရှေ့သို့ မသွားဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့သည်။ မိမိချစ်မြတ်နိုး၍ ကြည်ညိုရသောသူအပေါ် ကျရောက်မည့် ဘုရားသခင်၏စီရင်ချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် မေးခွန်းတစ်ခုခုက ဖိအားပေးလာမည်ကို သူတုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ ဧလိမှာမူ ဤသတင်းစကားသည် မိမိနှင့် မိမိ၏အမျိုးအတွက် ကြီးစွာသောဘေးအန္တရာယ်ကို ကြိုတင်နိမိတ်ပြနေကြောင်း ယုံကြည်နေခဲ့သည်။ သူသည် ရှမွေလကိုခေါ်၍ ထာဝရဘုရား ထင်ရှားပြသသမျှကို သစ္စာရှိစွာ ပြန်ပြောရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ လူငယ်သည် နားထောင်ခဲ့ပြီး၊ အသက်ကြီးသောထိုသူသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုစီရင်ချက်ကို နှိမ့်ချစွာ လက်ခံခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားဖြစ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်အလိုရှိတော်မူသည်အတိုင်း ပြုတော်မူပါစေ” ဟု သူပြောခဲ့သည်။

Samuel was flled with fear and amazement at the thought of
having so terrible a message committed to him. In the morning he
went about his duties as usual, but with a heavy burden upon his
young heart. The Lord had not commanded him to reveal the fearful
denunciation, hence he remained silent, avoiding, as far as possible,
the presence of Eli. He trembled, lest some question should compel
him to declare the divine judgments against one whom he loved and
reverenced. Eli was confdent that the message foretold some great
calamity to him and his house. He called Samuel, and charged him
to relate faithfully what the Lord had revealed. The youth obeyed,
and the aged man bowed in humble submission to the appalling
sentence. “It is the Lord,” he said: “let Him do what seemeth Him
good.”

သို့သော် ဧလိသည် စစ်မှန်သောနောင်တ၏ အသီးအပွင့်ကို မပြသခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိ၏အပြစ်ကို ဝန်ခံခဲ့သော်လည်း အပြစ်ကို စွန့်လွှတ်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ထာဝရဘုရားသည် ခြိမ်းခြောက်ထားသော စီရင်ချက်များကို ဆိုင်းငံ့ထားတော်မူခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ပျက်ကွက်မှုများကို ပြန်လည်ကုစားရန် ထိုနှစ်များအတွင်း များစွာပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ အသက်ကြီးသောယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ထာဝရဘုရား၏ သန့်ရှင်းရာဌာနကို ညစ်ညမ်းစေပြီး ဣသရေလလူထောင်ပေါင်းများစွာကို ပျက်စီးခြင်းသို့ ပို့ဆောင်နေသော ဆိုးညစ်မှုများကို ပြုပြင်ရန် ထိရောက်သော အစီအမံများကို မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ ဘုရားသခင်၏ သည်းခံတော်မူခြင်းကြောင့် ဟောဖနိနှင့် ဖိနဟတ်တို့သည် သူတို့၏နှလုံးသားကို ခိုင်မာစေပြီး ပြစ်မှားကျူးလွန်ရာတွင် ပို၍ပင် ရဲတင်းလာခဲ့ကြသည်။ မိမိ၏အမျိုးအပေါ် ကျရောက်မည့် သတိပေးချက်နှင့် ဆုံးမစကားများကို ဧလိသည် တစ်နိုင်ငံလုံး သိရှိအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် သူသည် အတိတ်က လစ်လျူရှုမှုများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ဆိုးကျိုးများကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပြန်လည်တားဆီးနိုင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယဇ်ပုရောဟိတ်များကဲ့သို့ပင် လူတို့သည်လည်း သတိပေးချက်များကို လစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။ ဣသရေလနိုင်ငံအတွင်း ဗြောင်ကျကျကျူးလွန်နေသော ဒုစရိုက်များကို သိရှိကြသော ပတ်ဝန်းကျင်နိုင်ငံများမှ လူများသည်လည်း သူတို့၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ရာဇဝတ်မှုများတွင် ပို၍ပင် ရဲတင်းလာခဲ့ကြသည်။ ဣသရေလလူတို့သည် သူတို့၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့လျှင် သူတို့ခံစားရမည့် အပြစ်ရှိသည်ဟူသော ခံစားချက်မျိုး သူတို့တွင် မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် တရားစီရင်မည့်နေ့သည် နီးကပ်လာနေပြီဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အခွင့်အာဏာကို ဘေးဖယ်ထားကြပြီး၊ ကိုယ်တော်ကို ကိုးကွယ်ခြင်းကိုလည်း လစ်လျူရှု၍ မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့ကြသဖြင့်၊ ကိုယ်တော်၏နာမတော်၏ဂုဏ်အသရေကို ထိန်းသိမ်းရန် ကိုယ်တော်တိုင် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ရန် လိုအပ်လာခဲ့သည်။

Yet Eli did not manifest the fruits of true repentance. He confessed his guilt, but failed to renounce the sin. Year after year the
Lord delayed His threatened judgments. Much might have been
done in those years to redeem the failures of the past, but the aged
priest took no effective measures to correct the evils that were polluting the sanctuary of the Lord and leading thousands in Israel to ruin.
The forbearance of God caused Hophni and Phinehas to harden their
hearts and to become still bolder in transgression. The messages
of warning and reproof to his house were made known by Eli to
the whole nation. By this means he hoped to counteract, in some
measure, the evil influence of his past neglect. But the warnings
were disregarded by the people, as they had been by the priests.
The people of surrounding nations also, who were not ignorant of
the iniquities openly practiced in Israel, became still bolder in their
idolatry and crime. They felt no sense of guilt for their sins, as they
Ark Taken by the Philistines 533
would have felt had the Israelites preserved their integrity. But a day [583]
of retribution was approaching. God’s authority had been set aside,
and His worship neglected and despised, and it became necessary for
Him to interpose, that the honor of His name might be maintained.

“ထိုအခါ ဣသရေလလူတို့သည် ဖိလိတ္တိလူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ထွက်သွားကြပြီး ဧဗင်ဧဇာအရပ်၌ စခန်းချကြ၏။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် အာဖက်အရပ်၌ စခန်းချကြ၏။” ဤစစ်ချီခြင်းကို ဣသရေလလူတို့သည် ဘုရားသခင်ထံမှ အကြံဉာဏ်မယူဘဲ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း သို့မဟုတ် ပရောဖက်၏ သဘောတူညီချက်မပါဘဲ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ “ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ဣသရေလလူတို့ကို ဆီးတားရန် စစ်ခင်းကြ၏။ စစ်တိုက်ကြသောအခါ ဣသရေလလူတို့သည် ဖိလိတ္တိလူတို့ရှေ့မှာ ရှုံးနိမ့်ကြ၍၊ စစ်မြေပြင်၌ လူလေးထောင် (၄၀၀၀) ခန့် အသတ်ခံရလေ၏။” ကြေကွဲအားလျော့စွာဖြင့် စခန်းသို့ ပြန်လာကြသောအခါ “ဣသရေလအမျိုး၏ လူကြီးတို့က၊ ယနေ့ ထာဝရဘုရားသည် အဘယ်ကြောင့် ငါတို့ကို ဖိလိတ္တိလူတို့ရှေ့မှာ ရှုံးစေတော်မူသနည်း” ဟု ဆိုကြ၏။ လူမျိုးသည် ဘုရားသခင်၏စီရင်ခြင်းကို ခံရန် အချိန်တန်နေပြီဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်၏ အပြစ်များကသာ ဤကြောက်မက်ဖွယ် ဘေးအန္တရာယ်၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူတို့မမြင်ခဲ့ကြပေ။ ထို့ပြင် သူတို့က “ငါတို့သည် ရှိလောမြို့မှ ထာဝရဘုရား၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ယူခဲ့ကြကုန်အံ့။ ထိုသေတ္တာတော်သည် ငါတို့အလယ်သို့ ရောက်သောအခါ ငါတို့ရန်သူတို့လက်မှ ငါတို့ကို ကယ်တင်လိမ့်မည်” ဟု ဆိုကြ၏။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို စစ်တပ်အတွင်းသို့ ယူဆောင်လာရန် ထာဝရဘုရားသည် မည်သည့်အမိန့် သို့မဟုတ် အခွင့်အမိန့်ကိုမျှ မပေးခဲ့ပေ။ သို့သော် ဣသရေလလူတို့သည် ဧလိ၏သားများက သေတ္တာတော်ကို စခန်းသို့ ထမ်းဆောင်လာကြသောအခါ အောင်ပွဲရမည်ဟု ယုံကြည်စိတ်ချကာ ကြီးစွာသော ကြွေးကြော်သံကို လွှတ်ခဲ့ကြသည်။

“Now Israel went out against the Philistines to battle, and pitched
beside Ebenezer: and the Philistines pitched in Aphek.” This expedition was undertaken by the Israelites without counsel from
God, without the concurrence of high priest or prophet. “And the
Philistines put themselves in array against Israel: and when they
joined battle, Israel was smitten before the Philistines: and they slew
of the army in the feld about four thousand men.” As the shattered
and disheartened force returned to their encampment, “the elders
of Israel said, Wherefore hath the Lord smitten us today before the
Philistines?” The nation was ripe for the judgments of God, yet they
did not see that their own sins had been the cause of this terrible
disaster. And they said, “Let us fetch the ark of the covenant of the
Lord out of Shiloh unto us, that, when it cometh among us, it may
save us out of the hand of our enemies.” The Lord had given no
command or permission that the ark should come into the army; yet
the Israelites felt confdent that victory would be theirs, and uttered
a great shout when it was borne into the camp by the sons of Eli.

ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ဣသရေလတို့၏ ဘုရားသခင်အဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့ကြသည်။ ယေဟောဝါဘုရားသည် မိမိ၏လူမျိုးအတွက် ပြုခဲ့သော တန်ခိုးကြီးသောအမှုရှိသမျှကို ဤသေတ္တာတော်၏ တန်ခိုးကြောင့်ဟု မှတ်ယူခဲ့ကြသည်။ သေတ္တာတော်ရောက်လာချိန်တွင် ဝမ်းမြောက်စွာ ကြွေးကြော်သံကို ကြားရသောအခါ သူတို့က “ဟေဗြဲလူတို့၏စခန်း၌ ဤမျှကြီးစွာသော ကြွေးကြော်သံ၏ အဓိပ္ပာယ်ကား အဘယ်နည်း” ဟု ဆိုကြ၏။ ထာဝရဘုရား၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော် စခန်းသို့ ရောက်လာကြောင်းကို သူတို့သိရှိသွားကြသောအခါ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ကြောက်ရွံ့ကြပြီး “ဘုရားသခင်သည် စခန်းသို့ ရောက်လာပြီ။ ငါတို့၌ အမင်္ဂလာရှိလေပြီ။ ယခင်က ဤကဲ့သို့သောအမှု မဖြစ်ဖူး။ ငါတို့၌ အမင်္ဂလာရှိလေပြီ။ ဤမျှတန်ခိုးကြီးသော ဘုရားတို့လက်မှ ငါတို့ကို မည်သူကယ်တင်မည်နည်း။ ဤဘုရားတို့ကား တောအရပ်၌ အဲဂုတ္တုလူတို့ကို ဘေးဥပဒ်အမျိုးမျိုးဖြင့် ဒဏ်ခတ်ခဲ့သော ဘုရားတို့ဖြစ်ကြ၏။ ဖိလိတ္တိလူတို့၊ အားယူကြလော့။ ဟေဗြဲလူတို့သည် သင်တို့၏ ကျွန်ခံခဲ့သကဲ့သို့ သင်တို့သည် သူတို့၏ ကျွန်မခံရစေရန် ယောက်ျားကောင်းကဲ့သို့ ကျင့်ကြလော့၊ တိုက်ခိုက်ကြလော့” ဟု ဆိုကြ၏။

The Philistines looked upon the ark as the god of Israel. All
the mighty works that Jehovah had wrought for His people were
attributed to its power. As they heard the shouts of joy at its approach,
they said, “What meaneth the noise of this great shout in the camp
of the Hebrews? And they understood that the ark of the Lord was
come into the camp. And the Philistines were afraid; for they said,
God has come into the camp. And they said, Woe unto us! for
there hath not been such a thing heretofore. Woe unto us! who shall
deliver us out of the hand of these mighty Gods? These are the Gods
that smote the Egyptians with all the plagues in the wilderness. Be
strong, and quit yourselves like men, O ye Philistines, that ye be not
servants unto the Hebrews, as they have been to you: quit yourselves
like men, and fght.”

ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သဖြင့် ဣသရေလလူတို့ ရှုံးနိမ့်ကာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် အသတ်ခံခဲ့ရသည်။ လူပေါင်း သုံးသောင်း (၃၀၀၀၀) ခန့် စစ်မြေပြင်တွင် သေဆုံးခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်သည်လည်း သိမ်းယူခြင်းခံရကာ၊ ဧလိ၏သားနှစ်ဦးစလုံးသည် သေတ္တာတော်ကို ကာကွယ်တိုက်ခိုက်ရင်း ကျဆုံးခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးဟု အမည်ခံထားသောသူတို့၏ ဒုစရိုက်သည် ပြစ်ဒဏ်မခံရဘဲ မနေဟူသော သက်သေကို နောင်လာနောက်သား အစဉ်အဆက်အတွက် သမိုင်းစာမျက်နှာပေါ်တွင် တစ်ဖန် မှတ်တမ်းတင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ပို၍သိရှိလေလေ၊ ၎င်းကို လစ်လျူရှုသူတို့၏အပြစ်သည် ပို၍ကြီးမားလေလေဖြစ်သည်။

The Philistines made a ferce assault, which resulted in the defeat
of Israel, with great slaughter. Thirty thousand men lay dead upon
the feld, and the ark of God was taken, the two sons of Eli having
fallen while fghting to defend it. Thus again was left upon the page [584]
534 Patriarchs and Prophets
of history a testimony for all future ages—that the iniquity of God’s
professed people will not go unpunished. The greater the knowledge
of God’s will, the greater the sin of those who disregard it.

ဣသရေလတို့အပေါ် ကျရောက်နိုင်သမျှသော အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံးဘေးအန္တရာယ်သည် ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်သည် အသိမ်းခံရပြီး ရန်သူတို့၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ယေဟောဝါဘုရား၏ ထာဝရမျက်မှောက်တော်နှင့် တန်ခိုးတော်၏ အထိမ်းအမှတ်လက္ခဏာသည် သူတို့အလယ်မှ ဖယ်ရှားခြင်းခံရသောအခါ ဣသရေလတို့ထံမှ ဘုန်းအသရေသည် အမှန်တကယ်ပင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။ ဤသန့်ရှင်းသောသေတ္တာတော်နှင့်အတူ ဘုရားသခင်၏ သမ္မာတရားနှင့် တန်ခိုးတော်၏ အံ့ဖွယ်အကောင်းဆုံး ထင်ရှားပြသမှုများ ဆက်နွယ်နေခဲ့သည်။ ရှေးကာလက ဤသေတ္တာတော် ပေါ်ထွက်လာသည့်အခါတိုင်း အံ့ဖွယ်အောင်ပွဲများကို ရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ရွှေခေရုဗိမ်တို့၏ အတောင်ပံများဖြင့် အရိပ်မိုးခြင်းခံရပြီး၊ အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်၏ မျက်မြင်အထိမ်းအမှတ်ဖြစ်သော ရှေခိန (Shekinah) ၏ ဖော်ပြမရနိုင်သော ဘုန်းအသရေသည် သန့်ရှင်းရာဌာန၏ အသန့်ရှင်းဆုံးသောအရပ်၌ ၎င်း၏အပေါ်မှာ တည်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ ၎င်းသည် အောင်ပွဲကို မဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့ပေ။ ဤအခြေအနေတွင် ၎င်းသည် ကာကွယ်မှု မပေးနိုင်ခဲ့ဘဲ ဣသရေလတစ်နိုင်ငံလုံးတွင် ငိုကြွေးခြင်းများ ရှိခဲ့သည်။

The most terrifying calamity that could occur had befallen Israel.
The ark of God had been captured, and was in the possession of the
enemy. The glory had indeed departed from Israel when the symbol
of the abiding presence and power of Jehovah was removed from
the midst of them. With this sacred chest were associated the most
wonderful revelations of God’s truth and power. In former days
miraculous victories had been achieved whenever it appeared. It was
shadowed by the wings of the golden cherubim, and the unspeakable
glory of the Shekinah, the visible symbol of the most high God,
had rested over it in the holy of holies. But now it had brought no
victory. It had not proved a defense on this occasion, and there was
mourning throughout Israel.

သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းမှာ အမည်ခံမျှသာဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်ထံမှ အောင်မြင်မှုရရန် တန်ခိုးမရှိတော့ကြောင်းကို သူတို့ သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်အတွင်းရှိ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်သည်လည်း ကိုယ်တော်၏မျက်မှောက်တော်၏ အထိမ်းအမှတ်ဖြစ်၏။ သို့သော် သူတို့သည် ပညတ်တော်များကို မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့ကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ တောင်းဆိုချက်များကို လစ်လျူရှုကာ ထာဝရဘုရား၏ ဝိညာဉ်တော်ကို သူတို့အလယ်မှ ထွက်ခွာသွားစေရန် ဝမ်းနည်းအောင် ပြုခဲ့ကြသည်။ လူတို့သည် သန့်ရှင်းသောပညတ်တော်များကို နားထောင်ကြသောအခါ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့အတွက် အတိုင်းအဆမရှိသော တန်ခိုးတော်ဖြင့် အမှုပြုရန် သူတို့နှင့်အတူ ရှိတော်မူ၏။ သို့သော် သူတို့သည် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ကြည့်သော်လည်း ၎င်းကို ဘုရားသခင်နှင့် မဆက်နွယ်ဘဲ၊ ကိုယ်တော်၏ ထင်ရှားသော အလိုတော်ဖြစ်သည့် ပညတ်တော်ကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် ဂုဏ်မပြုသောအခါ၊ ၎င်းသည် သာမန်သေတ္တာတစ်ခုထက် မပိုတော့ပေ။ သူတို့သည် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ရုပ်တုကိုးကွယ်သောနိုင်ငံများက သူတို့၏ဘုရားများကို ရှုမြင်သကဲ့သို့၊ ၎င်းအတွင်း၌ တန်ခိုးနှင့် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ အခြင်းအရာများ ရှိသကဲ့သို့ ရှုမြင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းအတွင်းရှိ ပညတ်တော်ကို သူတို့ ကျူးလွန်ခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမူကား သူတို့၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ကိုးကွယ်မှုသည်ပင် ဟန်ဆောင်မှု၊ လှည့်ဖြားမှုနှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုသို့ ဦးတည်သွားစေခဲ့သည်။ သူတို့၏အပြစ်သည် သူတို့ကို ဘုရားသခင်နှင့် ခွဲခွာစေခဲ့ပြီး၊ သူတို့သည် နောင်တရ၍ ဒုစရိုက်ကို မစွန့်လွှတ်သမျှ ကာလပတ်လုံး ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို အောင်ပွဲ မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

They had not realized that their faith was only a nominal faith,
and had lost its power to prevail with God. The law of God, contained
in the ark, was also a symbol of His presence; but they had cast
contempt upon the commandments, had despised their requirements,
and had grieved the Spirit of the Lord from among them. When the
people obeyed the holy precepts, the Lord was with them to work
for them by His infnite power; but when they looked upon the ark,
and did not associate it with God, nor honor His revealed will by
obedience to His law, it could avail them little more than a common
box. They looked to the ark as the idolatrous nations looked to their
gods, as if it possessed in itself the elements of power and salvation.
They transgressed the law it contained; for their very worship of the
ark led to formalism, hypocrisy, and idolatry. Their sin had separated
them from God, and He could not give them the victory until they
had repented of and forsaken their iniquity.

ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်နှင့် သန့်ရှင်းရာဌာနသည် ဣသရေလတို့၏ အလယ်တွင် ရှိနေရုံနှင့် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များက ယဇ်ပူဇော်နေရုံနှင့်လည်း မလုံလောက်သကဲ့သို့၊ လူတို့အား ဘုရားသခင်၏သားသမီးများဟု ခေါ်ဝေါ်နေရုံနှင့်လည်း မရပေ။ ထာဝရဘုရားသည် နှလုံးသားထဲတွင် ဒုစရိုက်ကို မြတ်နိုးသူတို့၏ တောင်းလျှောက်မှုကို ဂရုမစိုက်ပေ။ “ပညတ်တရားကို နားမထောင်ဘဲ နေသောသူ၏ ပဌနာစကားသည် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ဖြစ်၏” ဟု သုတ္တံကျမ်း ၂၈:၉ ၌ ရေးထားပါသည်။

It was not enough that the ark and the sanctuary were in the
midst of Israel. It was not enough that the priests offered sacrifces,
and that the people were called the children of God. The Lord does
not regard the request of those who cherish iniquity in the heart; it is
written that “he that turneth away his ear from hearing the law, even
his prayer shall be abomination.” Proverbs 28:9.

စစ်တပ်သည် တိုက်ပွဲသို့ ထွက်သွားသောအခါ မျက်စိမမြင်ဘဲ အိုမင်းနေသော ဧလိသည် ရှိလောမြို့၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် “ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်လျက်” တိုက်ပွဲရလဒ်ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဗိမာန်တော်တံခါးပြင်၊ လမ်းနံဘေးတွင် နေ့စဉ်ထိုင်လျက် စစ်မြေပြင်မှ သတင်းစကားပါလာမည့်သူကို စိုးရိမ်တကြီး မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

[585] When the army went out to battle, Eli, blind and old, had tarried
at Shiloh. It was with troubled forebodings that he awaited the result
Ark Taken by the Philistines 535
of the conflict; “for his heart trembled for the ark of God.” Taking
his position outside the gate of the tabernacle, he sat by the highway
side day after day, anxiously expecting the arrival of a messenger
from the battlefeld.

နောက်ဆုံးတွင် စစ်တပ်မှလာသော ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတစ်ဦးသည် “အဝတ်ကို ဆုတ်လျက်၊ ခေါင်းပေါ်မှာ မြေမှုန့်ကို တင်လျက်” မြို့သို့တက်သော လမ်းသို့ အပြေးရောက်လာသည်။ လမ်းနံဘေးရှိ အသက်ကြီးသောသူကို ဂရုမပြုဘဲ မြို့ထဲသို့ အပြေးဝင်သွားကာ စုရုံးနေသော လူအုပ်ကြီးအား ရှုံးနိမ့်ခြင်းနှင့် ဆုံးရှုံးခြင်း သတင်းများကို ပြောပြလေ၏။

At length a Benjamite from the army, “with his clothes rent, and
with earth upon his head,” came hurrying up the ascent leading to
the city. Passing heedlessly the aged man beside the way, he rushed
on to the town, and repeated to eager throngs the tidings of defeat
and loss.

ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံများသည် ဗိမာန်တော်နံဘေးတွင် စောင့်နေသောသူ၏ နားသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သတင်းပို့သူကို သူ၏ထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာကြ၏။ ထိုသူက ဧလိအား “ဣသရေလလူတို့သည် ဖိလိတ္တိလူတို့ရှေ့မှာ ပြေးကြပါပြီ။ လူတို့အလယ်၌ ကြီးစွာသော အသေအပျောက် ရှိပါပြီ။ ကိုယ်တော်၏ သားနှစ်ယောက်ဖြစ်သော ဟောဖနိနှင့် ဖိနဟတ်တို့လည်း သေကြပါပြီ” ဟု ပြောလေ၏။ ဧလိသည် ဤအရာအားလုံးကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သတင်းပို့သူက “ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်လည်း အသိမ်းခံရပါပြီ” ဟု ထပ်ပြောလိုက်သောအခါ၊ သူ၏မျက်နှာတွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော ဝေဒနာရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ မိမိ၏အပြစ်ကြောင့် ဘုရားသခင်ကို ဤမျှအရှက်ရစေပြီး ဣသရေလတို့ထံမှ မျက်မှောက်တော်ကို ဖယ်ရှားစေခဲ့သည်ဟူသော အတွေးသည် သူ မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် ခွန်အားကုန်ခမ်းကာ လဲကျသွားပြီး “လည်ပင်းကျိုး၍ သေလေ၏။”

The sound of wailing and lamentation reached the watcher beside
the tabernacle. The messenger was brought to him. And the man
said unto Eli, “Israel is fled before the Philistines, and there hath
been also a great slaughter among the people, and thy two sons also,
Hophni and Phinehas, are dead.” Eli could endure all this, terrible as
it was, for he had expected it. But when the messenger added, “And
the ark of God is taken,” a look of unutterable anguish passed over
his countenance. The thought that his sin had thus dishonored God
and caused Him to withdraw His presence from Israel was more
than he could bear; his strength was gone, he fell, “and his neck
brake, and he died.”

ဖိနဟတ်၏ဇနီးသည် သူမ၏ခင်ပွန်း၏ မတရားမှုများ ရှိနေသော်လည်း ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမ၏ ယောက္ခမနှင့် ခင်ပွန်းတို့ သေဆုံးခြင်း၊ ထို့ထက် ပို၍ဆိုးသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော် အသိမ်းခံရသည်ဟူသော ကြောက်မက်ဖွယ် သတင်းကြောင့် သူမ သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ဣသရေလတို့အတွက် နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက် ပျောက်ဆုံးသွားပြီဟု သူမ ခံစားခဲ့ရပြီး၊ ဤဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် မွေးဖွားလာသော ကလေးကို “ဣခဗုဒ်” (သို့မဟုတ်) “ဘုန်းမရှိ” ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ သူမသည် သေခါနီးအချိန်တွင် “ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော် အသိမ်းခံရသောကြောင့် ဣသရေလအမျိုးမှ ဘုန်းအသရေ ကွယ်ပျောက်လေပြီ” ဟု ဝမ်းနည်းစွာ မြည်တမ်းပြောဆိုခဲ့သည်။

The wife of Phinehas, notwithstanding the impiety of her husband, was a woman who feared the Lord. The death of her father-inlaw and her husband, and above all, the terrible tidings that the ark of
God was taken, caused her death. She felt that the last hope of Israel
was gone; and she named the child born in this hour of adversity,
Ichabod, or “inglorious;” with her dying breath mournfully repeating
the words, “The glory is departed from Israel: for the ark of God is
taken.”

သို့သော် ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏လူမျိုးကို လုံးဝစွန့်ပယ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်သလို၊ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ ဝမ်းမြောက်အားရမှုကိုလည်း ကြာရှည်စွာ ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်သည် ဣသရေလတို့ကို အပြစ်ပေးရန် ဖိလိတ္တိလူတို့ကို လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ပြီး၊ ဖိလိတ္တိလူတို့ကို ပြန်လည်အပြစ်ပေးရန် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ အတိတ်ကာလက နားထောင်သော မိမိ၏လူမျိုးအတွက် ခွန်အားနှင့် ဘုန်းအသရေဖြစ်စေရန် ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်သည် ၎င်းနှင့်အတူ ရှိခဲ့သည်။ ထိုမမြင်ရသော မျက်မှောက်တော်သည် သန့်ရှင်းသော ပညတ်တော်ကို ကျူးလွန်သူများအတွက် ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းပေးရန် ယခုတိုင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏လူမျိုးဟု အမည်ခံထားသူတို့၏ မသစ္စာရှိမှုကို အပြစ်ပေးရန် ကိုယ်တော်၏ အခါးသီးဆုံးသော ရန်သူများကိုပင် မကြာခဏ အသုံးပြုတတ်သည်။ ဣသရေလလူတို့ ဆုံးမပဲ့ပြင်ခြင်း ခံနေရသည်ကို မြင်သောအခါ လူဆိုးတို့သည် ခေတ္တခဏ အောင်ပွဲခံနိုင်သော်လည်း၊ အပြစ်ကို မုန်းတီးသော သန့်ရှင်းသော ဘုရားသခင်၏ စီရင်ချက်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်ရမည့် အချိန်ရောက်လာလိမ့်မည်။ အပြစ်ကို မြတ်နိုးနေသရွေ့ ဘုရားသခင်၏ စီရင်ချက်သည် လျင်မြန်စွာနှင့် အမှားအယွင်းမရှိ နောက်မှ လိုက်လာလိမ့်မည်။

But the Lord had not wholly cast aside His people, nor would He
long suffer the exultation of the heathen. He had used the Philistines
as the instrument to punish Israel, and He employed the ark to punish
the Philistines. In time past the divine Presence had attended it, to
be the strength and glory of His obedient people. That invisible
Presence would still attend it, to bring terror and destruction to the
transgressors of His holy law. The Lord often employs His bitterest
enemies to punish the unfaithfulness of His professed people. The
wicked may triumph for a time as they see Israel suffering chastisement, but the time will come when they, too, must meet the sentence [586]
536 Patriarchs and Prophets
of a holy, sin-hating God. Whenever iniquity is cherished, there,
swift and unerring, the divine judgments will follow.

ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို သူတို့၏ အဓိကမြို့ကြီး ငါး (၅) မြို့အနက် တစ်မြို့ဖြစ်သော အာရှဒုတ်မြို့သို့ အောင်ပွဲခံ၍ ယူဆောင်သွားကာ သူတို့၏ဘုရား ဒါဂုန်၏ ဗိမာန်၌ ထားကြ၏။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်နှင့်အတူ ယခင်ကရှိခဲ့သော တန်ခိုးသည် သူတို့ထံသို့ ရောက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ဒါဂုန်၏ တန်ခိုးနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူတို့ကို မည်သူမျှ မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် နောက်တစ်နေ့တွင် ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်သောအခါ သူတို့ ထိတ်လန့်သွားစေမည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်ခဲ့ရသည်။ ဒါဂုန်သည် ယေဟောဝါ၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ရှေ့တွင် မြေပေါ်၌ မှောက်လျက် လဲနေခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ရုပ်တုကို ရိုသေစွာ မယူပြီး ၎င်း၏နေရာတွင် ပြန်ထားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ရှေ့၌ပင် ရုပ်တုသည် ထူးဆန်းစွာ အပိုင်းပိုင်းပြတ်လျက် မြေပေါ်တွင် လဲနေပြန်သည်။ ဤရုပ်တု၏ အပေါ်ပိုင်းမှာ လူနှင့်တူပြီး အောက်ပိုင်းမှာ ငါးနှင့်တူ၏။ ယခုမူ လူနှင့်တူသော အစိတ်အပိုင်းအားလုံး ပြတ်တောက်သွားပြီး ငါးကိုယ်ထည်သာ ကျန်တော့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူတို့သည် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ဤဆန်းကြယ်သော ဖြစ်ရပ်ကို ဟေဗြဲတို့၏ ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် သူတို့နှင့် သူတို့၏ ရုပ်တုများ ပျက်စီးတော့မည့် အတိတ်နိမိတ်ဆိုးအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို သူတို့၏ ဗိမာန်တော်မှ ဖယ်ရှားပြီး သီးခြားအဆောက်အအုံတစ်ခုတွင် ထားခဲ့ကြသည်။

The Philistines removed the ark in triumph to Ashdod, one of
their fve principal cities, and placed it in the house of their god
Dagon. They imagined that the power which had hitherto attended
the ark would be theirs, and that this, united with the power of
Dagon, would render them invincible. But upon entering the temple
on the following day, they beheld a sight which flled them with
consternation. Dagon had fallen upon his face to the earth before the
ark of Jehovah. The priests reverently lifted the idol and restored it
to its place. But the next morning they found it, strangely mutilated,
again lying upon the earth before the ark. The upper part of this idol
was like that of a man, and the lower part was in the likeness of a
fsh. Now every part that resembled the human form had been cut
off, and only the body of the fsh remained. Priests and people were
horror-struck; they looked upon this mysterious event as an evil
omen, foreboding destruction to themselves and their idols before
the God of the Hebrews. They now removed the ark from their
temple and placed it in a building by itself.

အာရှဒုတ်မြို့သားတို့သည် ပြင်းထန်ပြီး သေစေနိုင်သော ရောဂါဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဣသရေလတို့၏ ဘုရားသခင်က အဲဂုတ္တုပြည်အပေါ် ဘေးဥပဒ်များ ကျရောက်စေခဲ့သည်ကို သတိရကာ လူတို့သည် သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခမှာ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော် ရှိနေခြင်းကြောင့်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို ဂါသမြို့သို့ ပို့ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သေတ္တာတော်ကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်နှင့် ဘေးဥပဒ်သည် နောက်မှ ကပ်ပါလာသဖြင့် ထိုမြို့သားတို့က ဧကြုန်မြို့သို့ ပို့လိုက်ကြပြန်သည်။ ဤအရပ်၌ လူတို့သည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် လက်ခံကြပြီး “ဣသရေလတို့၏ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ငါတို့နှင့် ငါတို့၏လူမျိုးကို သတ်ရန် ယူဆောင်လာကြပြီ” ဟု အော်ဟစ်ကြ၏။ သူတို့သည် ဂါသနှင့် အာရှဒုတ်မြို့သားများကဲ့သို့ပင် သူတို့၏ဘုရားများထံတွင် အကာအကွယ်တောင်းခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဖျက်ဆီးသူ၏ အမှုသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေကာ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ဒုစရိုက်ကြောင့် “မြို့သားတို့၏ အော်ဟစ်သံသည် ကောင်းကင်သို့ တက်လေ၏။” ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို လူတို့၏ အိမ်ခြေများအကြား ဆက်လက်ထားရန် ကြောက်ရွံ့သဖြင့် လူတို့သည် ၎င်းကို လယ်ပြင်၌ ထားကြပြန်သည်။ ထိုအခါ ကြွက်ဘေး ကျရောက်လာပြီး မြေကို ဖျက်ဆီးကာ ကျီအတွင်းနှင့် လယ်ပြင်ရှိ သီးနှံများကို ဖျက်ဆီးလေသည်။ ယခုအခါ ရောဂါ သို့မဟုတ် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကြောင့် တစ်နိုင်ငံလုံး ပျက်စီးမည့်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်သည်။

The inhabitants of Ashdod were smitten with a distressing and
fatal disease. Remembering the plagues that were inflicted upon
Egypt by the God of Israel, the people attributed their afflictions to
the presence of the ark among them. It was decided to convey it to
Gath. But the plague followed close upon its removal, and the men
of that city sent it to Ekron. Here the people received it with terror,
crying, “They have brought about the ark of the God of Israel to us,
to slay us and our people.” They turned to their gods for protection,
as the people of Gath and Ashdod had done; but the work of the
destroyer went on, until, in their distress, “the cry of the city went
up to heaven.” Fearing longer to retain the ark among the homes of
men, the people next placed it in the open feld. There followed a
plague of mice, which infested the land, destroying the products of
the soil, both in the storehouse and in the feld. Utter destruction, by
disease or famine, now threatened the nation.

ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်သည် ဖိလိတ္တိပြည်၌ ခုနစ် (၇) လကြာ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ထိုကာလတစ်လျှောက်လုံး ဣသရေလလူတို့သည် ၎င်းကို ပြန်လည်ရရှိရန် မည်သည့်ကြိုးပမ်းမှုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ဖိလိတ္တိလူတို့မှာမူ ၎င်းကို ရရှိရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသကဲ့သို့ပင် ယခုအခါ ၎င်း၏လက်မှ လွတ်မြောက်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူတို့အတွက် ခွန်အားဖြစ်မည့်အစား ကြီးလေးသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကျိန်ခြင်းအမင်္ဂလာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို သူတို့မသိခဲ့ကြပေ။ အကြောင်းမူကား ၎င်းရောက်ရှိရာ အရပ်တိုင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ စီရင်ချက်များ လိုက်ပါလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူတို့သည် နိုင်ငံ၏ မင်းညီမင်းသားများ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ဗေဒင်ဆရာများကို ခေါ်ယူ၍ “ယေဟောဝါ၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ငါတို့ အဘယ်သို့ ပြုရမည်နည်း။ ၎င်းကို ၎င်း၏နေရာသို့ မည်သို့ ပြန်ပို့ရမည်ကို ပြောပြပါ” ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းကြ၏။ သူတို့အား တန်ဖိုးကြီးသော အပြစ်ဖြေရာပူဇော်သက္ကာနှင့်အတူ ပြန်ပို့ရန် အကြံပေးကြသည်။ “ထိုသို့ပြုလျှင် သင်တို့သည် ရောဂါပျောက်ကင်းကြလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်၏လက်သည် သင်တို့အပေါ်မှ အဘယ်ကြောင့် မဖယ်ရှားသေးကြောင်းကိုလည်း သင်တို့ သိရကြလိမ့်မည်” ဟု ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့က ဆိုကြ၏။

For seven months the ark remained in Philistia, and during all
this time the Israelites made no effort for its recovery. But the
Philistines were now as anxious to free themselves from its presence
[587] as they had been to obtain it. Instead of being a source of strength to
Ark Taken by the Philistines 537
them, it was a great burden and a heavy curse. Yet they knew not
what course to pursue; for wherever it went the judgments of God
followed. The people called for the princes of the nation, with the
priests and diviners, and eagerly inquired, “What shall we do to the
ark of Jehovah? tell us wherewith we shall send it to his place?” They
were advised to return it with a costly trespass offering. “Then,” said
the priests, “ye shall be healed, and it shall be known to you why
His hand is not removed from you.”

ဘေးဥပဒ်ကို ကာကွယ်ရန် သို့မဟုတ် ဖယ်ရှားရန်အတွက် ရှေးကာလက တစ်ပါးအမျိုးသားတို့သည် ပျက်စီးခြင်းကို ဖြစ်စေသော အရာ သို့မဟုတ် အထူးထိခိုက်ခံရသော ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ရွှေ၊ ငွေ သို့မဟုတ် အခြားပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်လေ့ရှိကြသည်။ ၎င်းကို တိုင်ပေါ်တွင် သို့မဟုတ် ထင်ရှားသောနေရာတွင် ထားရှိခြင်းဖြင့် ထိုသို့သော ဘေးဒုက္ခများမှ ထိရောက်စွာ ကာကွယ်နိုင်သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ အချို့သော တစ်ပါးအမျိုးသားများအကြားတွင် ယနေ့တိုင် ထိုသို့သော အလေ့အထမျိုး ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသူသည် ပျောက်ကင်းရန် သူ၏ရုပ်တုဗိမာန်သို့ သွားသောအခါ၊ သူခံစားနေရသော အစိတ်အပိုင်း၏ ပုံစံတူကို ယူဆောင်သွားကာ သူ၏ဘုရားထံတွင် ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ဆက်သလေ့ရှိသည်။

To ward off or to remove a plague, it was anciently the custom
among the heathen to make an image in gold, silver, or other material,
of that which caused the destruction, or of the object or part of the
body specially affected. This was set up on a pillar or in some
conspicuous place, and was supposed to be an effectual protection
against the evils thus represented. A similar practice still exists
among some heathen peoples. When a person suffering from disease
goes for cure to the temple of his idol, he carries with him a fgure
of the part affected, which he presents as an offering to his god.

ခေတ်စားနေသော ထိုအယူသီးမှုနှင့်အညီ ဖိလိတ္တိမင်းတို့သည် သူတို့ခံစားခဲ့ရသော ဘေးဥပဒ်များကို ကိုယ်စားပြုသည့်အရာများ ပြုလုပ်ရန် လူတို့ကို ညွှန်ကြားခဲ့ကြသည်—“ဖိလိတ္တိမင်းတို့၏ အရေအတွက်အတိုင်း ရွှေမြင်းသရိုက်ပုံ ငါး (၅) ခုနှင့် ရွှေကြွက်ပုံ ငါး (၅) ခုကို ပြုလုပ်ကြလော့။ အကြောင်းမူကား သင်တို့အားလုံးနှင့် သင်တို့၏ မင်းများအပေါ်တွင် ဘေးဥပဒ်တစ်ခုတည်း ကျရောက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်” ဟု ဆိုကြ၏။

It was in accordance with the prevailing superstition that the
Philistine lords directed the people to make representations of the
plagues by which they had been afflicted—“fve golden emerods,
and fve golden mice, according to the number of the lords of the
Philistines: for,” said they, “one plague was on you all, and on your
lords.”

ဤပညာရှိတို့သည် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်နှင့်အတူ ပါလာသော ဆန်းကြယ်သော တန်ခိုး—သူတို့၏ ဉာဏ်ပညာဖြင့် မရင်ဆိုင်နိုင်သော တန်ခိုး—ရှိကြောင်းကို ဝန်ခံခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လူတို့အား သူတို့၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းမှ လွှဲရှောင်၍ ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုရန်မူ အကြံမပေးခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် လွှမ်းမိုးသော စီရင်ချက်များကြောင့် ဘုရားသခင်၏ အခွင့်အာဏာကို လက်ခံရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသော်လည်း ဣသရေလတို့၏ ဘုရားသခင်ကို မုန်းတီးနေဆဲဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် အပြစ်သားတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ အချည်းနှီးဖြစ်ကြောင်း ဘုရားသခင်၏ စီရင်ချက်များအားဖြင့် နားလည်သွားနိုင်ကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို လက်ခံရန် ဖိအားပေးခံရနိုင်သော်လည်း၊ နှလုံးသားထဲတွင်မူ ကိုယ်တော်၏ အုပ်စိုးမှုကို ပုန်ကန်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော လက်ခံမှုမျိုးသည် အပြစ်သားကို မကယ်တင်နိုင်ပေ။ လူ၏နောင်တကို လက်ခံနိုင်ရန်အတွက် နှလုံးသားကို ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် နှလုံးသားကို နှိမ်နင်းရမည်ဖြစ်သည်။

These wise men acknowledged a mysterious power accompanying the ark—a power which they had no wisdom to meet. Yet they
did not counsel the people to turn from their idolatry to serve the
Lord. They still hated the God of Israel, though compelled by overwhelming judgments to submit to His authority. Thus sinners may
be convinced by the judgments of God that it is in vain to contend
against Him. They may be compelled to submit to His power, while
at heart they rebel against His control. Such submission cannot save
the sinner. The heart must be yielded to God—must be subdued by
divine grace—before man’s repentance can be accepted.

လူဆိုးတို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ သည်းခံတော်မူခြင်းသည် မည်မျှကြီးမားလိုက်သနည်း။ ရုပ်တုကိုးကွယ်သော ဖိလိတ္တိလူတို့နှင့် လမ်းလွဲနေသော ဣသရေလလူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ထောက်ပံ့မှုလက်ဆောင်များကို အတူတူပင် ခံစားခဲ့ကြရသည်။ သတိမမူမိသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင်တို့သည် ကျေးဇူးမသိသော၊ ပုန်ကန်သော လူတို့၏ လမ်းခရီးပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျရောက်နေခဲ့သည်။ ကောင်းချီးတိုင်းက ပေးကမ်းတော်မူသော အရှင်အကြောင်းကို ပြောပြနေသော်လည်း သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာတော်အပေါ် ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ။ လူသားတို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ သည်းခံတော်မူခြင်းမှာ အလွန်ကြီးမားခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့သည် နောင်တမရဘဲ ခေါင်းမာစွာ ဆက်လက်နေထိုင်သောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အပေါ်မှ ကာကွယ်ပေးသော လက်တော်ကို ဖယ်ရှားလိုက်လေသည်။ ကိုယ်တော် ဖန်ဆင်းထားသောအရာများမှတစ်ဆင့် ပြောသော ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ရှိ သတိပေးချက်၊ အကြံဉာဏ်နှင့် ဆုံးမစကားများကိုလည်းကောင်း သူတို့ နားမထောင်လိုကြသဖြင့်၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို စီရင်ချက်များမှတစ်ဆင့် စကားပြောရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်။

How great is the long-suffering of God toward the wicked! The
idolatrous Philistines and backsliding Israel had alike enjoyed the
gifts of His providence. Ten thousand unnoticed mercies were [588]
silently falling in the pathway of ungrateful, rebellious men. Every
blessing spoke to them of the Giver, but they were indifferent to His
538 Patriarchs and Prophets
love. The forbearance of God was very great toward the children of
men; but when they stubbornly persisted in their impenitence, He
removed from them His protecting hand. They refused to listen to
the voice of God in His created works, and in the warnings, counsels,
and reproofs of His word, and thus He was forced to speak to them
through judgments.

ဖိလိတ္တိလူတို့အကြားတွင် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ၎င်း၏နယ်မြေသို့ ပြန်ပို့ခြင်းကို ဆန့်ကျင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသူ အချို့ရှိခဲ့သည်။ ဣသရေလတို့၏ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးကို ထိုသို့ဝန်ခံခြင်းမှာ ဖိလိတ္တိတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် အရှက်ရစရာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် “ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ဗေဒင်ဆရာများ” က ဖာရောမင်းနှင့် အဲဂုတ္တုလူတို့၏ ခေါင်းမာမှုကို အတုမယူကြရန်နှင့် ထိုသို့ပြုပါက ပို၍ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခများ ကျရောက်လာလိမ့်မည်ဟု လူတို့ကို သတိပေးခဲ့ကြသည်။ အားလုံးသဘောတူညီသော အစီအစဉ်တစ်ခုကို အဆိုပြုခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ကြသည်။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်နှင့် ရွှေအပြစ်ဖြေရာပူဇော်သက္ကာကို လှည်းအသစ်တစ်စီးပေါ်တွင် တင်ထားခြင်းဖြင့် ညစ်ညမ်းမည့်အန္တရာယ်အားလုံးကို တားဆီးခဲ့သည်။ ထိုလှည်းတွင် ထမ်းပိုးတစ်ခါမျှ မတင်ဖူးသေးသော နွားမပျို နှစ် (၂) ကောင်ကို ကူးထား၏။ သူတို့၏ နွားကလေးများကို အိမ်၌ ပိတ်ထားခဲ့ပြီး နွားမများကိုမူ သူတို့အလိုရှိရာသို့ သွားခွင့်ပြုခဲ့သည်။ အကယ်၍ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်သည် လေဝိသားတို့၏ အနီးဆုံးမြို့ဖြစ်သော ဗက်ရှေမက်မြို့လမ်းအတိုင်း ဣသရေလတို့ထံသို့ ပြန်သွားလျှင်၊ ဣသရေလတို့၏ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အပေါ် ဤမျှကြီးမားသော ဘေးဥပဒ်ကို ပြုခဲ့သည်ဟူသော သက်သေအဖြစ် ဖိလိတ္တိလူတို့က လက်ခံကြလိမ့်မည်။ “သို့မဟုတ်လျှင်မူ ငါတို့ကို ဒဏ်ခတ်ခဲ့သည်မှာ ကိုယ်တော်၏လက်မဟုတ်၊ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း ငါတို့သိရလိမ့်မည်” ဟု သူတို့ဆိုကြ၏။

There were some among the Philistines who stood ready to oppose the return of the ark to its own land. Such an acknowledgment
of the power of Israel’s God would be humiliating to the pride of
Philistia. But “the priests and the diviners” admonished the people
not to imitate the stubbornness of Pharaoh and the Egyptians, and
thus bring upon themselves still greater afflictions. A plan which
won the consent of all was now proposed, and immediately put in
execution. The ark, with the golden trespass offering, was placed
upon a new cart, thus precluding all danger of deflement; to this
cart, or car, were attached two kine upon whose necks a yoke had
never been placed. Their calves were shut up at home, and the cows
were left free to go where they pleased. If the ark should thus be
returned to the Israelites by the way of Beth-shemesh, the nearest
city of the Levites, the Philistines would accept this as evidence that
the God of Israel had done unto them this great evil; “but if not,”
they said, “then we shall know that it is not His hand that smote us;
it was a chance that happened to us.”

လွှတ်လိုက်သောအခါ၊ နွားမတို့သည် သူတို့၏ သားငယ်များထံမှ လှည့်ထွက်သွားကြပြီး၊ သွားရင်းနှင့် အော်ဟစ်ကာ ဗက်ရှေမက်မြို့သို့ တိုက်ရိုက်သွားသော လမ်းအတိုင်း သွားကြလေ၏။ လူ၏လက်ဖြင့် လမ်းပြခြင်းမရှိဘဲ ထိုနွားမတို့သည် သူတို့၏လမ်းအတိုင်း ဆက်သွားခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်သည် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီး သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

On being set free, the kine turned from their young and, lowing
as they went, took the direct road to Beth-shemesh. Guided by no
human hand, the patient animals kept on their way. The divine
Presence accompanied the ark, and it passed on safely to the very
place designated.

ထိုအချိန်မှာ ဂျုံစပါး ရိတ်သိမ်းချိန်ဖြစ်ပြီး ဗက်ရှေမက်မြို့သားတို့သည် ချိုင့်ဝှမ်းတွင် ရိတ်သိမ်းနေကြသည်။ “သူတို့သည် မျှော်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို မြင်၍ ဝမ်းမြောက်ကြ၏။ လှည်းသည် ဗက်ရှေမက်အမျိုးသား ယောရှု၏လယ်ပြင်သို့ ရောက်၍၊ ကြီးသောကျောက်ရှိရာ အရပ်၌ ရပ်လေ၏။ သူတို့သည် လှည်းသားများကို ခွဲ၍ နွားမများကို ထာဝရဘုရားအား မီးရှို့ရာယဇ်အဖြစ် ပူဇော်ကြ၏။” ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်နောက်သို့ “ဗက်ရှေမက်နယ်စပ်တိုင်အောင်” လိုက်လာခဲ့ကြပြီး ၎င်းကို လက်ခံပုံကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသော ဖိလိတ္တိမင်းတို့သည် ယခုအခါ ဧကြုန်မြို့သို့ ပြန်သွားကြလေပြီ။ ဘေးဥပဒ်သည် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခမှာ ဣသရေလတို့၏ ဘုရားသခင်ထံမှ စီရင်ချက်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ယုံကြည်သွားခဲ့ကြသည်။

It was now the time of wheat harvest, and the men of Bethshemesh were reaping in the valley. “And they lifted up their eyes,
and saw the ark, and rejoiced to see it. And the cart came into the
feld of Joshua, a Beth-shemite, and stood there, where there was
a great stone: and they clave the wood of the cart, and offered the
kine of burnt-offering unto the Lord.” The lords of the Philistines,
who had followed the ark “unto the border of Beth-shemesh,” and
[589] had witnessed its reception, now returned to Ekron. The plague had
ceased, and they were convinced that their calamities had been a
judgment from the God of Israel.
Ark Taken by the Philistines 539

ဗက်ရှေမက်မြို့သားတို့သည် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို သူတို့ရရှိထားကြောင်း သတင်းကို လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့စေခဲ့ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသမှ လူတို့သည် ၎င်း၏ပြန်လာမှုကို ကြိုဆိုရန် စုရုံးလာခဲ့ကြသည်။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ပထမဆုံး ယဇ်ပလ္လင်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သော ကျောက်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး၊ ၎င်း၏ရှေ့တွင် ထာဝရဘုရားအား ထပ်မံ၍ ယဇ်ပူဇော်ကြလေ၏။ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်သူတို့သည် သူတို့၏အပြစ်များအတွက် နောင်တရခဲ့လျှင် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာသည် သူတို့နှင့်အတူ ရှိလိမ့်မည်။ သို့သော် သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်ကို သစ္စာရှိစွာ နားမထောင်ခဲ့ကြပေ။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော် ပြန်လာခြင်းကို မင်္ဂလာရှိသော ရှေ့ပြေးနိမိတ်အဖြစ် ဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ၎င်း၏ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုအပေါ် စစ်မှန်သော သိနားလည်မှု မရှိခဲ့ကြပေ။ ၎င်းကို လက်ခံရန် သင့်လျော်သောနေရာကို ပြင်ဆင်မည့်အစား ရိတ်သိမ်းရာလယ်ပြင်၌ပင် ထားရှိရန် ခွင့်ပြုခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သန့်ရှင်းသောသေတ္တာတော်ကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေကြပြီး ၎င်းကို အံ့ဖွယ်နည်းလမ်းဖြင့် ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပုံကို ပြောဆိုနေကြစဉ်၊ ၎င်း၏ ထူးခြားသော တန်ခိုးမှာ အဘယ်မှာရှိသနည်းဟု မှန်းဆလာကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အဖုံးများကို ဖယ်ရှားကာ ၎င်းကို ဖွင့်ကြည့်ရန် ရဲတင်းခဲ့ကြသည်။

The men of Beth-shemesh quickly spread the tidings that the
ark was in their possession, and the people from the surrounding
country flocked to welcome its return. The ark had been placed
upon the stone that frst served for an altar, and before it additional
sacrifces were offered unto the Lord. Had the worshipers repented
of their sins, God’s blessing would have attended them. But they
were not faithfully obeying His law; and while they rejoiced at the
return of the ark as a harbinger of good, they had no true sense of its
sacredness. Instead of preparing a suitable place for its reception,
they permitted it to remain in the harvest feld. As they continued
to gaze upon the sacred chest and to talk of the wonderful manner
in which it had been restored, they began to conjecture wherein lay
its peculiar power. At last, overcome by curiosity, they removed the
coverings and ventured to open it.

ဣသရေလတစ်မျိုးလုံးအား ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေစွာ ရှုမြင်ရန် သင်ကြားပေးထားခဲ့သည်။ ၎င်းကို တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် လိုအပ်သောအခါ လေဝိသားတို့သည် ၎င်းကို ကြည့်ပင်မကြည့်ရပေ။ တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ကြည့်ခွင့်ရှိသည်။ တစ်ပါးအမျိုးသား ဖိလိတ္တိလူတို့ပင်လျှင် ၎င်း၏ အဖုံးများကို ဖယ်ရှားရန် မဝံ့ရဲခဲ့ကြပေ။ ကောင်းကင်တမန်များသည် မမြင်နိုင်ဘဲ ၎င်း၏ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် အမြဲ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသည်။ ဗက်ရှေမက်မြို့သားတို့၏ မရိုမသေ ရဲတင်းမှုသည် လျင်မြန်စွာ အပြစ်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ လူအများအပြား ချက်ချင်းပင် သေဆုံးခဲ့ရသည်။

All Israel had been taught to regard the ark with awe and reverence. When required to remove it from place to place the Levites
were not so much as to look upon it. Only once a year was the
high priest permitted to behold the ark of God. Even the heathen
Philistines had not dared to remove its coverings. Angels of heaven,
unseen, ever attended it in all its journeyings. The irreverent daring
of the people at Beth-shemesh was speedily punished. Many were
smitten with sudden death.

ကျန်ရစ်သူတို့သည် ဤစီရင်ချက်ကြောင့် မိမိတို့၏အပြစ်အတွက် နောင်တရရန် လမ်းမပွင့်ခဲ့ဘဲ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို အယူသီးသော ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့်သာ ရှုမြင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်း၏ရှေ့မှ လွတ်မြောက်လိုသော်လည်း ဖယ်ရှားရန် မဝံ့ရဲသဖြင့် ဗက်ရှေမက်မြို့သားတို့သည် ကိရယတ်ယာရိမ်မြို့သားတို့ထံ သတင်းပို့ကာ ၎င်းကို ယူဆောင်သွားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအရပ်မှ လူတို့သည် သန့်ရှင်းသောသေတ္တာတော်ကို ကြီးစွာသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် နားထောင်ပြီး သစ္စာရှိသောသူတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၏ ကတိတော်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် တည်ငြိမ်သော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ၎င်းကို သူတို့၏မြို့သို့ ယူဆောင်လာပြီး လေဝိသား အဘိနဒပ်၏ အိမ်တွင် ထားရှိခဲ့ကြသည်။ ဤသူသည် သူ၏သား ဧလာဇာကို ၎င်းအား စောင့်ရှောက်ရန် ခန့်အပ်ခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ထိုနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

The survivors were not led by this judgment to repent of their
sin, but only to regard the ark with superstitious fear. Eager to be
free from its presence, yet not daring to remove it, the Beth-shemites
sent a message to the inhabitants of Kirjath-jearim, inviting them
to take it away. With great joy the men of this place welcomed the
sacred chest. They knew that it was the pledge of divine favor to
the obedient and faithful. With solemn gladness they brought it to
their city and placed it in the house of Abinadab, a Levite. This man
appointed his son Eleazar to take charge of it, and it remained there
for many years.

ထာဝရဘုရားသည် ဟန္န၏သားအား ပထမဆုံး ထင်ရှားပြသခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ကုန်လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း၊ ရှမွေလအား ပရောဖက်အရာ၌ ခန့်အပ်ခြင်းကို တစ်မျိုးသားလုံးက အသိအမှတ်ပြုလာကြသည်။ ဧလိ၏အမျိုးထံသို့ ဘုရားသခင်၏ သတိပေးချက်ကို ပေးအပ်ရာတွင် ထိုတာဝန်မှာ နာကျင်စရာနှင့် ခက်ခဲစရာဖြစ်သော်လည်း၊ ရှမွေလသည် ယေဟောဝါ၏ တမန်တော်အဖြစ် သူ၏ သစ္စာရှိမှုကို သက်သေပြခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားသည် သူနှင့်အတူ ရှိတော်မူ၍၊ သူဟောပြောသော စကားတစ်ခွန်းကိုမျှ မြေသို့မကျစေတော်မူ။ ဒန်မြို့မှသည် ဗေရှေဘမြို့တိုင်အောင် ဣသရေလတစ်မျိုးလုံးသည် ရှမွေလကို ထာဝရဘုရား၏ ပရောဖက်အဖြစ် ခန့်ထားတော်မူကြောင်း သိကြ၏။”

During the years since the Lord frst manifested Himself to the
son of Hannah, Samuel’s call to the prophetic offce had come to
be acknowledged by the whole nation. By faithfully delivering the
divine warning to the house of Eli, painful and trying as the duty had [590]
been, Samuel had given proof of his fdelity as Jehovah’s messenger;
“and the Lord was with him, and did let none of his words fall to
540 Patriarchs and Prophets
the ground. And all Israel from Dan even to Beersheba knew that
Samuel was established to be a prophet of the Lord.”

ဣသရေလလူတို့သည် လူမျိုးတစ်မျိုးအနေဖြင့် ဘာသာတရားမဲ့ခြင်းနှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း အခြေအနေတွင် ဆက်လက်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ပြစ်ဒဏ်အနေဖြင့် ဖိလိတ္တိလူတို့၏ လက်အောက်တွင် ဆက်လက်ရှိနေခဲ့ကြသည်။ ဤကာလအတွင်း ရှမွေလသည် ပြည်တစ်နံတစ်လျားရှိ မြို့ရွာများသို့ သွားရောက်ကာ လူတို့၏ နှလုံးသားကို သူတို့ဘိုးဘေးတို့၏ ဘုရားသခင်ထံသို့ လှည့်လာစေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုများသည် ကောင်းသောရလဒ်များ ရရှိခဲ့သည်။ ရန်သူတို့၏ ဖိနှိပ်မှုကို အနှစ် နှစ်ဆယ် (၂၀) ကြာ ခံစားရပြီးနောက် ဣသရေလလူတို့သည် “ထာဝရဘုရားကို မျှော်လင့်၍ ငိုကြွေးကြ၏။” ရှမွေလက သူတို့အား “သင်တို့သည် ထာဝရဘုရားထံသို့ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ပြန်လာလျှင်၊ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ ဘုရားများနှင့် အာရှတရက်ရုပ်တုများကို သင်တို့အလယ်မှ ဖယ်ရှားကြလော့။ သင်တို့၏ စိတ်နှလုံးကို ထာဝရဘုရားထံသို့ ပြင်ဆင်၍ ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ဝတ်ပြုကြလော့” ဟု အကြံပေးခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် လက်တွေ့ကျသော ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ခြင်းနှင့် နှလုံးသားဘာသာတရားကို ခရစ်တော် မြေကြီးပေါ်တွင်ရှိစဉ်က သွန်သင်ခဲ့သကဲ့သို့ ရှမွေလလက်ထက်တွင်လည်း သွန်သင်ခဲ့ကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ရသည်။ ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်မပါဘဲ ဘာသာတရား၏ အပြင်ပန်း ပုံစံများသည် ရှေးဣသရေလတို့အတွက် တန်ဖိုးမရှိခဲ့ပေ။ ယနေ့ခေတ် ဣသရေလတို့အတွက်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

The Israelites as a nation still continued in a state of irreligion
and idolatry, and as a punishment they remained in subjection to the
Philistines. During this time Samuel visited the cities and villages
throughout the land, seeking to turn the hearts of the people to the
God of their fathers; and his efforts were not without good results.
After suffering the oppression of their enemies for twenty years,
the Israelites “mourned after the Lord.” Samuel counseled them,
“If ye do return unto the Lord with all your hearts, then put away
the strange gods and Ashtaroth from among you, and prepare your
hearts unto the Lord, and serve Him only.” Here we see that practical
piety, heart religion, was taught in the days of Samuel as taught by
Christ when He was upon the earth. Without the grace of Christ the
outward forms of religion were valueless to ancient Israel. They are
the same to modern Israel.

ယနေ့ခေတ်တွင် ရှေးဣသရေလတို့ ခံစားခဲ့ရသကဲ့သို့ စစ်မှန်သော နှလုံးသားဘာသာတရား ပြန်လည်နိုးထရန် လိုအပ်နေပါသည်။ ဘုရားသခင်ထံသို့ ပြန်လာလိုသူအားလုံး လုပ်ဆောင်ရမည့် ပထမဆုံးခြေလှမ်းမှာ နောင်တရခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအလုပ်ကို မည်သူကမျှ အခြားတစ်ယောက်အတွက် လုပ်ပေး၍မရပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ တစ်ဦးချင်းစီသည် ဘုရားသခင်ရှေ့၌ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝိညာဉ်ကို နှိမ့်ချပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ ရုပ်တုများကို ဖယ်ရှားရမည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ လုပ်နိုင်သမျှကို လုပ်ဆောင်ပြီးသောအခါ၊ ထာဝရဘုရားသည် ကိုယ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ကျွန်ုပ်တို့အား ထင်ရှားပြသလိမ့်မည်။

There is need today of such a revival of true heart religion as was
experienced by ancient Israel. Repentance is the frst step that must
be taken by all who would return to God. No one can do this work
for another. We must individually humble our souls before God and
put away our idols. When we have done all that we can do, the Lord
will manifest to us His salvation.

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဖြင့် မိဇပါအရပ်တွင် လူထုအစည်းအဝေးကြီးတစ်ခု ကျင်းပခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် လေးနက်သော အစာရှောင်ခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ လူတို့သည် အလွန်အမင်း နှိမ့်ချစွာဖြင့် သူတို့၏ အပြစ်များကို ဝန်ခံခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့ကြားသိခဲ့ရသော ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာမည်ဟူသော ဆုံးဖြတ်ချက်၏ သက်သေအနေဖြင့် ရှမွေလအား တရားသူကြီးအာဏာကို အပ်နှင်းခဲ့ကြသည်။

With the co-operation of the heads of the tribes, a large assembly
was gathered at Mizpeh. Here a solemn fast was held. With deep
humiliation the people confessed their sins; and as an evidence of
their determination to obey the instructions they had heard, they
invested Samuel with the authority of judge.

ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ဤစုဝေးမှုကို စစ်ကောင်စီအစည်းအဝေးဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကာ၊ ဣသရေလတို့၏ အစီအစဉ်များ မရင့်ကျက်မီ လူစုခွဲရန် အင်အားအလုံးအရင်းဖြင့် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ လာနေသည်ဟူသော သတင်းကြောင့် ဣသရေလတို့အကြား ကြီးစွာသော ထိတ်လန့်မှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ လူတို့က ရှမွေလအား “ကျွန်ုပ်တို့ကို ဖိလိတ္တိလူတို့လက်မှ ကယ်တင်တော်မူရန် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားထံသို့ မပြတ် အော်ဟစ်ဆုတောင်းပေးပါ” ဟု တောင်းပန်ကြလေသည်။

The Philistines interpreted this gathering to be a council of war,
and with a strong force set out to disperse the Israelites before their
plans could be matured. The tidings of their approach caused great
terror in Israel. The people entreated Samuel, “Cease not to cry unto
the Lord our God for us, that He will save us out of the hand of the
Philistines.”

ရှမွေလသည် သိုးသငယ်ကို မီးရှို့ရာယဇ်အဖြစ် ပူဇော်နေစဉ်မှာပင် ဖိလိတ္တိလူတို့သည် တိုက်ပွဲအတွက် နီးကပ်လာကြသည်။ ထိုအခါ မီး၊ မီးခိုးနှင့် မိုးကြိုးသံများကြားတွင် သိနာတောင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်တော်မူခဲ့သော၊ ဧဒုံပင်လယ်ကို ခွဲ၍ ယော်ဒန်မြစ်ကို ဣသရေလအမျိုးသားတို့ ဖြတ်သန်းနိုင်ရန် လမ်းဖောက်ပေးခဲ့သော တန်ခိုးကြီးသောအရှင်သည် ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ကို ထပ်မံ၍ ထင်ရှားပြသတော်မူခဲ့သည်။ ချီတက်လာသော စစ်တပ်အပေါ်သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်ခဲ့ပြီး၊ တန်ခိုးကြီးသော စစ်သည်တော်တို့၏ အလောင်းများဖြင့် မြေပြင်တွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

While Samuel was in the act of presenting a lamb as a burnt
[591] offering, the Philistines drew near for battle. Then the Mighty One
who had descended upon Sinai amid fre and smoke and thunder,
who had parted the Red Sea and made a way through Jordan for
the children of Israel, again manifested His power. A terrible storm
Ark Taken by the Philistines 541
burst upon the advancing host, and the earth was strewn with the
dead bodies of mighty warriors.

ဣသရေလလူတို့သည် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် တုန်လှုပ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။ ရန်သူတို့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် အသတ်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ နောင်တကို လက်ခံတော်မူကြောင်း သူတို့ သိရှိခဲ့ကြသည်။ စစ်တိုက်ရန် အသင့်မဖြစ်သေးသော်လည်း၊ သူတို့သည် အသတ်ခံရသော ဖိလိတ္တိလူတို့၏ လက်နက်များကို ယူဆောင်ကာ ထွက်ပြေးနေသော ရန်သူများကို ဗက်ကာအရပ်တိုင်အောင် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ဤထူးခြားသော အောင်ပွဲကို လွန်ခဲ့သော အနှစ် နှစ်ဆယ် (၂၀) က ဣသရေလတို့ ဖိလိတ္တိလူတို့ရှေ့မှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ အသတ်ခံရကာ၊ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော် အသိမ်းခံခဲ့ရသော စစ်မြေပြင်၌ပင် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လူမျိုးများအတွက်ကဲ့သို့ပင် တစ်ဦးချင်းစီအတွက်လည်း ဘုရားသခင်ကို နားထောင်ခြင်းလမ်းသည် ဘေးကင်းခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းလမ်းဖြစ်ပြီး၊ ပညတ်တော်ကို ကျူးလွန်ခြင်းလမ်းမှာမူ ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရှုံးနိမ့်ခြင်းဆီသို့သာ ဦးတည်သည်။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ယခုအခါ လုံးဝနှိမ်နင်းခြင်း ခံခဲ့ရသဖြင့် ဣသရေလတို့ထံမှ သိမ်းယူထားသော ခံတပ်များကို ပြန်လည်အပ်နှံခဲ့ကြပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ရန်လိုသော အပြုအမူများကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ကြသည်။ အခြားသော နိုင်ငံများကလည်း ဤပုံစံကို အတုယူခဲ့ကြသဖြင့် ရှမွေလ တစ်ဦးတည်း အုပ်ချုပ်မှုအဆုံးတိုင်အောင် ဣသရေလလူတို့သည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားခဲ့ရသည်။

The Israelites had stood in silent awe, trembling with hope and
fear. When they beheld the slaughter of their enemies, they knew that
God had accepted their repentance. Though unprepared for battle,
they seized the weapons of the slaughtered Philistines and pursued
the fleeing host to Beth-car. This signal victory was gained upon
the very feld where, twenty years before, Israel had been smitten
before the Philistines, the priests slain, and the ark of God taken.
For nations as well as for individuals, the path of obedience to God
is the path of safety and happiness, while that of transgression leads
only to disaster and defeat. The Philistines were now so completely
subdued that they surrendered the strongholds which had been taken
from Israel and refrained from acts of hostility for many years. Other
nations followed this example, and the Israelites enjoyed peace until
the close of Samuel’s sole administration.

ဤဖြစ်ရပ်ကို ဘယ်သောအခါမျှ မမေ့လျော့စေရန် ရှမွေလသည် မိဇပါနှင့် ရှေနအကြားတွင် အထိမ်းအမှတ် ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်ခု စိုက်ထူခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းကို “ယခုတိုင်အောင် ယေဟောဝါသည် ငါတို့ကို ကူညီတော်မူပြီ” ဟု ဆိုကာ “ဧဗင်ဧဇာ” (အကူအညီပေးသော ကျောက်) ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။

That the occasion might never be forgotten, Samuel set up, between Mizpeh and Shen, a great stone as a memorial. He called
the name of it Ebenezer, “the stone of help,” saying to the people,
“hitherto hath Jehovah helped us.”