အခန်း (၄၇) — ဂိဗေါင်လူများနှင့်မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်း

 

အခန်း (၄၇) — ဂိဗေါင်လူများနှင့်မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်း

ဤအခန်းသည် ယောရှုမှတ်တမ်း အခန်းကြီး (၉) နှင့် (၁၀) ကို အခြေခံထားပါသည်။

ရှေခင်မြို့မှ ဣသရေလလူတို့သည် ဂိလဂါလရှိ သူတို့၏ စခန်းသို့ ပြန်လာကြသည်။ ထိုနေရာတွင် မကြာမီပင် သူတို့နှင့် ပဋိညာဉ်စာချုပ် ချုပ်ဆိုလိုသော ထူးဆန်းသော ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသံတမန်များက သူတို့သည် အလွန်ဝေးလံသော ပြည်မှ လာသူများဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုကြပြီး၊ သူတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကလည်း ထိုစကားကို ထောက်ခံနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူတို့၏ အဝတ်အစားများသည် ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေပြီး၊ ဖိနပ်များမှာလည်း ဖာထေးထားရကာ၊ သူတို့၏ ရိက္ခာများမှာ မှိုတက်နေသည်။ စပျစ်ရည်ဘူးအဖြစ် အသုံးပြုသော သားရေအိတ်များသည်လည်း ခရီးလမ်းတွင် အလျင်အမြန် ပြုပြင်ထားရသကဲ့သို့ စုတ်ပြတ်နေသည်။

Chapter 47—League With the Gibeonites
This chapter is based on Joshua 9 and 10.
From Shechem the Israelites returned to their encampment at
Gilgal. Here they were soon after visited by a strange deputation,
who desired to enter into treaty with them. The ambassadors represented that they had come from a distant country, and this seemed
to be confrmed by their appearance. Their clothing was old and
worn, their sandals were patched, their provisions moldy, and the
skins that served them for wine bottles were rent and bound up, as if
hastily repaired on the journey.

သူတို့၏ အဆိုအရ၊ ခါနန်ပြည်၏ နယ်နိမိတ်ပြင်ပရှိ ဝေးလံသော သူတို့၏ နေရပ်တွင် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်အတွက် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုများကို ကြားသိရသောကြောင့် ဣသရေလလူတို့နှင့် မဟာမိတ်ပြုရန် စေလွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဟေဗြဲလူမျိုးတို့သည် ခါနန်ပြည်ရှိ ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများနှင့် မည်သည့် ပဋိညာဉ်မျှ မဖွဲ့ရန် အထူးသတိပေးခြင်း ခံထားရသဖြင့်၊ ခေါင်းဆောင်များ၏ စိတ်တွင် ထိုသူစိမ်းများ၏ စကားအပေါ် သံသယဖြစ်ပေါ်လာသည်။ “သင်တို့သည် ငါတို့အနီးအနားတွင် နေထိုင်သူများ ဖြစ်နေမည်လား” ဟု သူတို့က မေးမြန်းကြသည်။ ထိုအခါ သံတမန်များက “ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်တို့၏ ကျွန်များဖြစ်ပါသည်” ဟုသာ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ သို့သော် ယောရှုက “သင်တို့သည် မည်သူနည်း၊ မည်သည့်အရပ်က လာသနည်း” ဟု တိုက်ရိုက်မေးမြန်းသောအခါ၊ သူတို့သည် ယခင်စကားကိုပင် ထပ်မံပြောဆိုပြီး၊ သူတို့၏ ရိုးသားမှုကို သက်သေပြရန်အတွက် “ဤမုန့်ကို ကျွန်ုပ်တို့ အိမ်ကထွက်လာသည့်နေ့တွင် ပူပူနွေးနွေး ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုတွင်မူ ခြောက်သွေ့၍ မှိုတက်နေပါပြီ။ ဤစပျစ်ရည်အိတ်များသည်လည်း အသစ်ဖြစ်သော်လည်း ယခုတွင်မူ စုတ်ပြတ်နေပါပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အဝတ်နှင့် ဖိနပ်များသည်လည်း အလွန်ဝေးလံသော ခရီးကြောင့် ဟောင်းနွမ်းကုန်ပါပြီ” ဟု ဆိုကြသည်။

In their far-off home—professedly beyond the limits of Palestine—their fellow countrymen, they said, had heard of the wonders
which God had wrought for His people, and had sent them to make a
league with Israel. The Hebrews had been specially warned against
entering into any league with the idolaters of Canaan, and a doubt
as to the truth of the strangers’ words arose in the minds of the
leaders. “Peradventure ye dwell among us,” they said. To this the
ambassadors only replied, “We are thy servants.” But when Joshua
directly demanded of them, “Who are ye? and from whence come
ye?” they reiterated their former statement, and added, in proof of
their sincerity, “This our bread we took hot for our provision out
of our houses on the day we came forth to go unto you; but now,
behold, it is dry, and it is moldy: and these bottles of wine, which we
flled, were new; and, behold, they be rent: and these our garments
and our shoes are become old by reason of the very long journey.”

ဤတင်ပြချက်များသည် အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။ ဟေဗြဲလူမျိုးတို့သည် “ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်တော်ထွက် စကားကို မမေးမြန်းဘဲ” နေခဲ့ကြသည်။ ယောရှုသည် သူတို့နှင့် မိတ်ဖွဲ့ကာ သူတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးရန် ပဋိညာဉ်ပြုခဲ့ပြီး၊ ပရိသတ်၏ မင်းညီမင်းသားတို့သည်လည်း သူတို့ကို ကျိန်ဆိုခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် ပဋိညာဉ်စာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုခဲ့ကြသည်။ (၃) ရက်အကြာတွင် အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်လာသည်။ “ထိုသူတို့သည် အနီးအနားတွင် နေထိုင်သူများဖြစ်ပြီး သူတို့နှင့်အတူ နေထိုင်ကြသူများဖြစ်ကြောင်း” သိရှိခဲ့ရသည်။

These representations prevailed. The Hebrews “asked not counsel at the mouth of the Lord. And Joshua made peace with them,
and made a league with them, to let them live: and the princes of
the congregation sware unto them.” Thus the treaty was entered
into. Three days afterward the truth was discovered. “They heard
[506] that they were their neighbors, and that they dwelt among them.”
456
League With the Gibeonites 457

ဟေဗြဲလူမျိုးတို့အား တားဆီးရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိရှိသောကြောင့် ဂိဗောင်လူမျိုးတို့သည် မိမိတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ပရိယာယ်ကို အသုံးပြုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

Knowing that it was impossible to resist the Hebrews, the Gibeonites
had resorted to stratagem to preserve their lives.

ဣသရေလလူတို့သည် မိမိတို့အပေါ် လှည့်ဖြားခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို သိရှိရသောအခါ အလွန်အမျက်ထွက်ကြသည်။ ၎င်းနောက် (၃) ရက်ကြာ ခရီးသွားပြီးနောက်၊ ပြည်၏ အလယ်ဗဟိုအနီးရှိ ဂိဗောင်မြို့များသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ထိုအမျက်ဒေါသသည် သာ၍ ကြီးမားလာသည်။ “လူအပေါင်းတို့သည် မင်းညီမင်းသားတို့အပေါ် ပြစ်တင်မြည်တမ်းကြသည်”။ သို့သော် မင်းညီမင်းသားတို့သည် လှည့်ဖြားခြင်းခံခဲ့ရသော်လည်း၊ “ဣသရေလလူတို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို တိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုခဲ့သောကြောင့်” ပဋိညာဉ်ကို ဖျက်သိမ်းရန် ငြင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ “ဣသရေလလူတို့သည်လည်း သူတို့ကို မသတ်ကြချေ”။ ဂိဗောင်လူမျိုးတို့သည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်၍ ယေဟောဝါဘုရားကို ကိုးကွယ်ရန် ကတိပြုခဲ့ကြသောကြောင့်၊ သူတို့၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးခြင်းသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်သော ခါနန်လူမျိုးများကို ဖျက်ဆီးရန် ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်ကို ချိုးဖောက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဟေဗြဲလူမျိုးတို့သည် မိမိတို့၏ ကျိန်ဆိုမှုအားဖြင့် အပြစ်ကျူးလွန်ရန် ကတိပြုခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ လှည့်ဖြားခြင်းဖြင့် ရရှိခဲ့သော ကျိန်ဆိုမှုဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းကို လျစ်လျူမရှုသင့်ပေ။ တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ကတိစကားသည်—အကယ်၍ ၎င်းသည် မှားယွင်းသော လုပ်ရပ်ကို လုပ်ဆောင်ရန် တွန်းအားမပေးလျှင်—မြင့်မြတ်စွာ စောင့်ထိန်းရမည်ဖြစ်သည်။ အကျိုးအမြတ်၊ ကပ်စားခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျိုးစီးပွား တစ်စုံတစ်ရာကမျှ ကျိန်ဆိုချက် သို့မဟုတ် ကတိစကား၏ မပျက်ပြယ်နိုင်မှုကို မထိခိုက်စေရ။ “မုသားပြောသော နှုတ်ခမ်းတို့သည် ထာဝရဘုရား စက်ဆုပ်ရွံရှာတော်မူဖွယ် ဖြစ်ကြ၏။” သုတ္တံကျမ်း ၁၂:၂၂။ “ထာဝရဘုရား၏ တောင်တော်သို့ တက်နိုင်သောသူ၊ သန့်ရှင်းသော အရပ်တော်၌ ရပ်နိုင်သောသူ” မှာ “မိမိအကျိုးပျက်သော်လည်း ကျိန်ဆိုချက်ကို မပြောင်းလဲသောသူ” ဖြစ်သည်။ ဆာလံကျမ်း ၂၄:၃၊ ၁၅:၄။

Great was the indignation of the Israelites as they learned the
deception that had been practiced upon them. And this was heightened when, after three days’ journey, they reached the cities of the
Gibeonites, near the center of the land. “All the congregation murmured against the princes;” but the latter refused to break the treaty,
though secured by fraud, because they had “sworn unto them by the
Lord God of Israel.” “And the children of Israel smote them not.” The
Gibeonites had pledged themselves to renounce idolatry, and accept
the worship of Jehovah; and the preservation of their lives was not a
violation of God’s command to destroy the idolatrous Canaanites.

Hence the Hebrews had not by their oath pledged themselves to
commit sin. And though the oath had been secured by deception, it
was not to be disregarded. The obligation to which one’s word is
pledged—if it do not bind him to perform a wrong act—should be
held sacred. No consideration of gain, of revenge, or of self-interest
can in any way affect the inviolability of an oath or pledge. “Lying
lips are abomination to the Lord.” Proverbs 12:22. He that “shall
ascend into the hill of the Lord,” and “stand in His holy place,” is
“he that sweareth to his own hurt, and changeth not.” Psalm 24:3;
15:4.

ဂိဗောင်လူမျိုးတို့အား အသက်ရှင်ခွင့် ပေးခဲ့သော်လည်း၊ ဗိမာန်တော်တွင် အောက်ခြေအလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ရသည့် ကျွန်များအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ “ယောရှုသည် ထိုနေ့တွင် သူတို့ကို လူအပေါင်းတို့အတွက်လည်းကောင်း၊ ထာဝရဘုရား၏ ယဇ်ပလ္လင်အတွက်လည်းကောင်း ထင်းခုတ်သူနှင့် ရေခပ်သူများအဖြစ် ခန့်ထားခဲ့သည်။” သူတို့သည် မိမိတို့တွင် အပြစ်ရှိကြောင်း သိရှိသဖြင့် ဤစည်းကမ်းချက်များကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်ခံခဲ့ကြပြီး၊ မည်သည့်အခြေအနေဖြင့်မဆို အသက်ရှင်ခွင့်ရခြင်းကို ဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြသည်။ “ကြည့်ရှုပါ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်၏လက်သို့ ရောက်ပါပြီ။ သင်၏မျက်မှောက်၌ ကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်သည့်အတိုင်း ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြုတော်မူပါ” ဟု ယောရှုအား လျှောက်တင်ကြသည်။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် သူတို့၏ သားမြေးများသည် ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုမှုနှင့် ဆက်စပ်၍ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

The Gibeonites were permitted to live, but were attached as
bondmen to the sanctuary, to perform all menial services. “Joshua
made them that day hewers of wood and drawers of water for the
congregation, and for the altar of the Lord.” These conditions they
gratefully accepted, conscious that they had been at fault, and glad
to purchase life on any terms. “Behold, we are in thine hand,” they
said to Joshua; “as it seemeth good and right unto thee to do unto us,
do.” For centuries their descendants were connected with the service
of the sanctuary.

ဂိဗောင်လူမျိုးတို့၏ နယ်မြေတွင် မြို့ (၄) မြို့ ပါဝင်သည်။ ထိုလူမျိုးတို့သည် ရှင်ဘုရင်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိဘဲ၊ သက်ကြီးဝါကြီးများ သို့မဟုတ် အမတ်များက အုပ်ချုပ်ကြသည်။ သူတို့၏ အရေးကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်သော ဂိဗောင်မြို့သည် “မင်းနေပြည်တော်ကဲ့သို့ ကြီးမားသောမြို့ဖြစ်ပြီး” “ထိုမြို့ရှိ လူအပေါင်းတို့သည် ခွန်အားကြီးသော စစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြသည်”။ ထိုကဲ့သို့သော မြို့သားများကပင် မိမိတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ဤကဲ့သို့ နှိမ့်ချသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ကြခြင်းသည် ဣသရေလလူတို့က ခါနန်ပြည်သားတို့အပေါ် မည်မျှ ကြောက်လန့်စေခဲ့သည်ကို ထင်ရှားသော သက်သေဖြစ်သည်။

The territory of the Gibeonites comprised four cities. The people
were not under the rule of a king, but were governed by elders, or
senators. Gibeon, the most important of their towns, “was a great
city, as one of the royal cities,” “and all the men thereof were mighty.”
It is a striking evidence of the terror with which the Israelites had
inspired the inhabitants of Canaan, that the people of such a city
458 Patriarchs and Prophets
should have resorted to so humiliating an expedient to save their
lives.

သို့သော် ဂိဗောင်လူမျိုးတို့သည် ဣသရေလလူတို့နှင့် ရိုးသားစွာ ဆက်ဆံခဲ့လျှင် သာ၍ ကောင်းမွန်ပေလိမည်။ ယေဟောဝါဘုရားကို အညံ့ခံခြင်းကြောင့် သူတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ လှည့်ဖြားမှုကြောင့် သူတို့သည် အရှက်ရခြင်းနှင့် ကျွန်ခံခြင်းကိုသာ ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် အယူမှားခြင်းကို စွန့်လွှတ်၍ ဣသရေလလူမျိုးနှင့် ပူးပေါင်းသူတိုင်း ပဋိညာဉ်၏ ကောင်းချီးများကို ခံစားရရှိစေရန် စီစဉ်ပေးထားပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့သည် “သင်တို့တွင် နေထိုင်သော တစ်ပါးအမျိုးသား” ဟူသော အသုံးအနှုန်းတွင် ပါဝင်ကြပြီး၊ အနည်းငယ်သော ခြွင်းချက်များမှအပ ဤအမျိုးအစားဝင်သူများသည် ဣသရေလလူတို့နှင့် တန်းတူ အခွင့်အရေးနှင့် အထူးအခွင့်အရေးများကို ခံစားခွင့်ရှိသည်။ ထာဝရဘုရား၏ ညွှန်ကြားချက်မှာ—

[507] But it would have fared better with the Gibeonites had they dealt
honestly with Israel. While their submission to Jehovah secured
the preservation of their lives, their deception brought them only
disgrace and servitude. God had made provision that all who would
renounce heathenism, and connect themselves with Israel, should
share the blessings of the covenant. They were included under
the term, “the stranger that sojourneth among you,” and with few
exceptions this class were to enjoy equal favors and privileges with
Israel. The Lord’s direction was—

“တစ်ပါးအမျိုးသားသည် သင်တို့ပြည်၌ သင်တို့နှင့်အတူ နေထိုင်လျှင်၊ သူ့ကို မညှဉ်းဆဲရကြ။ သင်တို့နှင့်အတူ နေထိုင်သော တစ်ပါးအမျိုးသားသည် သင်တို့အထဲ၌ မွေးဖွားသောသူကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည်။ သူ့ကို မိမိကိုယ်နှင့်အမျှ ချစ်ရမည်။” ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၉:၃၃၊ ၃၄။ ပသခါပွဲနှင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဆိုင်ရာများတွင်လည်း ဤသို့ မိန့်ကြားခဲ့သည်- “ပရိသတ်အပေါင်းတို့နှင့် သင်တို့တွင် နေထိုင်သော တစ်ပါးအမျိုးသားတို့သည် တူညီသော စည်းကမ်းချက်ကို လိုက်နာရမည်... ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ သင်တို့သည် မည်သို့ဖြစ်သနည်း၊ တစ်ပါးအမျိုးသားသည်လည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်ရမည်။” တောလည်ရာကျမ်း ၁၅:၁၅။

“If a stranger sojourn with thee in your land, ye shall not vex
him. But the stranger that dwelleth with you shall be unto you as
one born among you, and thou shalt love him as thyself.” Leviticus
19:33, 34. Concerning the Passover and the offering of sacrifces
it was commanded, “One ordinance shall be both for you of the
congregation, and also for the stranger that sojourneth with you: ...
as ye are, so shall the stranger be before the Lord.” Numbers 15:15.

အကယ်၍ လှည့်ဖြားမှုကို မပြုလုပ်ခဲ့လျှင် ဂိဗောင်လူမျိုးများသည် ထိုသို့သော အဆင့်အတန်းဖြင့် လက်ခံခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။ “မင်းနေပြည်တော်” မှ နိုင်ငံသားများ၊ “ခွန်အားကြီးသော စစ်သည်တော်များ” ဖြစ်ကြသည့် သူတို့အတွက် သားစဉ်မြေးဆက် ထင်းခုတ်ရေခပ်သမားများ အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရခြင်းမှာ သေးငယ်သော အရှက်ရမှု မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူတို့သည် လှည့်ဖြားရန်အတွက် ဆင်းရဲသားအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ခဲ့ကြသောကြောင့်၊ ထိုအဝတ်သည် သူတို့အပေါ်တွင် ထာဝစဉ်ကျွန်ခံရခြင်း၏ အမှတ်အသားအဖြစ် ကပ်ငြိသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ သားစဉ်မြေးဆက်တစ်လျှောက် သူတို့၏ ကျွန်အဆင့်အတန်းသည် မုသားစကားကို ဘုရားသခင် မည်မျှမုန်းတီးကြောင်း သက်သေခံနေမည်ဖြစ်သည်။

Such was the footing on which the Gibeonites might have been
received, but for the deception to which they had resorted. It was
no light humiliation to those citizens of a “royal city,” “all the men
whereof were mighty,” to be made hewers of wood and drawers of
water throughout their generations. But they had adopted the garb of
poverty for the purpose of deception, and it was fastened upon them
as a badge of perpetual servitude. Thus through all their generations
their servile condition would testify to God’s hatred of falsehood.

ဂိဗောင်မြို့သည် ဣသရေလလူတို့ထံ အညံ့ခံလိုက်ခြင်းကြောင့် ခါနန်ဘုရင်များသည် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ကျူးကျော်သူများနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးယူခဲ့သူများအပေါ် လက်စားချေရန် ချက်ချင်းပင် ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။ ယေရုရှလင်မင်းကြီး အဒေါနိဇေဒက်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ခါနန်ဘုရင် (၅) ပါးတို့သည် ဂိဗောင်မြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် မဟာမိတ်ဖွဲ့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန်လျင်မြန်သည်။ ဂိဗောင်လူမျိုးတို့သည် ခုခံရန် အသင့်မရှိသဖြင့် ဂိလဂါလရှိ ယောရှုထံသို့ သတင်းပို့ခဲ့ကြသည်- “ကိုယ်တော်၏ ကျွန်များကို မစွန့်ပစ်ပါနှင့်။ ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ အမြန်လာ၍ ကယ်တင်တော်မူပါ။ တောင်ပေါ်မှာ နေထိုင်သော အာမောရိမင်းကြီး အပေါင်းတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် စုဝေးနေကြပါပြီ။” ဤအန္တရာယ်သည် ဂိဗောင်လူမျိုးများအတွက်သာမက ဣသရေလလူတို့အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။ ဤမြို့သည် ပါလက်စတိုင်း အလယ်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်းသို့ သွားရာလမ်းကြောင်းများကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့်၊ ထိုပြည်ကို အောင်နိုင်ရန်အတွက် ဤမြို့ကို မရမနေ ထိန်းသိမ်းထားရမည်ဖြစ်သည်။

The submission of Gibeon to the Israelites flled the kings of
Canaan with dismay. Steps were at once taken for revenge upon
those who had made peace with the invaders. Under the leadership of
Adonizedek, king of Jerusalem, fve of the Canaanite kings entered
into a confederacy against Gibeon. Their movements were rapid.

ယောရှုသည် ဂိဗောင်မြို့ကို ကယ်တင်ရန် ချက်ချင်းပင် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ဝိုင်းရံခံနေရသော မြို့သားတို့သည် မိမိတို့ လှည့်ဖြားခဲ့မှုကြောင့် ယောရှုက သူတို့၏ အကူအညီတောင်းခံမှုကို ငြင်းပယ်မည်လားဟု စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ဣသရေလတို့၏ အုပ်ချုပ်မှုကို လက်ခံပြီး ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သောကြောင့်၊ ယောရှုသည် သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးရန် မိမိတွင် တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ဘုရားသခင်၏ လမ်းညွှန်မှုကို မမေးဘဲ မပြုလုပ်ခဲ့ဘဲ၊ ထာဝရဘုရားသည်လည်း သူ့အား ဤလုပ်ဆောင်ချက်တွင် အားပေးခဲ့သည်။ “သူတို့ကို မကြောက်နှင့်၊ ငါသည် သူတို့ကို သင်၏လက်သို့ အပ်ပေးပြီ။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မျှ သင့်ရှေ့တွင် ရပ်တည်နိုင်မည်မဟုတ်” ဟု ဘုရားသခင် မိန့်ကြားတော်မူသည်။ “ထို့ကြောင့် ယောရှုသည် ဂိလဂါလမှ စစ်သည်တော်အပေါင်းနှင့် ခွန်အားကြီးသော စစ်သူရဲအပေါင်းတို့နှင့်အတူ ချီတက်သွားခဲ့သည်။”

The Gibeonites were unprepared for defense, and they sent a message
to Joshua at Gilgal: “Slack not thy hand from thy servants; come
up to us quickly, and save us, and help us: for all the kings of the
Amorites that dwell in the mountains are gathered together against
us.” The danger threatened not the people of Gibeon alone, but also
Israel. This city commanded the passes to central and southern
Palestine, and it must be held if the country was to be conquered.
League With the Gibeonites 459

တစ်ညလုံး ချီတက်ခဲ့ခြင်းဖြင့် သူသည် နံနက်အချိန်တွင် ဂိဗောင်မြို့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ မဟာမိတ်မင်းကြီးများ၏ စစ်တပ်များသည် မြို့ကို ဝိုင်းရံရန် စုရုံးနေစဉ်မှာပင် ယောရှုက သူတို့ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တိုက်ခိုက်သူများမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးသွားကြသည်။ ကြီးမားသော စစ်တပ်ကြီးသည် ယောရှု၏ရှေ့မှ ဗက်ဟောရုန်တောင်ကြားလမ်းအတိုင်း ထွက်ပြေးကြပြီး၊ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ အခြားတစ်ဖက်ရှိ မတ်စောက်သော လမ်းအတိုင်း ဆင်းပြေးကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ပြင်းထန်သော မိုးသီးမုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်ခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားသည် ကောင်းကင်မှ ကျောက်တုံးကြီးများကို ချတော်မူသဖြင့်... ဣသရေလလူတို့ ဓားဖြင့် သတ်သောသူတို့ထက် မိုးသီးကြောင့် သေသောသူတို့သည် သာ၍ များကြ၏။”

Joshua prepared to go at once to the relief of Gibeon. The
inhabitants of the besieged city had feared that he would reject their [508]
appeal, because of the fraud which they had practiced; but since they
had submitted to the control of Israel, and had accepted the worship
of God, he felt himself under obligation to protect them. He did not
this time move without divine counsel, and the Lord encouraged
him in the undertaking. “Fear them not,” was the divine message;
“for I have delivered them into thine hand; there shall not a man of
them stand before thee.” “So Joshua ascended from Gilgal, he, and
all the people of war with him, and all the mighty men of valor.”

အာမောရိလူတို့သည် တောင်ပေါ်ရှိ ခိုင်ခံ့သောနေရာများသို့ ခိုလှုံရန် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေကြစဉ်၊ ယောရှုသည် တောင်ထိပ်မှ ငုံ့ကြည့်ကာ ဤအလုပ်ကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ရန် နေ့အချိန်သည် အလွန်တိုတောင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ရန်သူများကို အမြစ်ပြတ် မချေမှုန်းနိုင်လျှင်၊ သူတို့သည် တစ်ဖန်ပြန်လည် စုရုံးကာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မည်။ “ထိုအခါ ယောရှုသည် ထာဝရဘုရားအား လျှောက်ထား၍... ဣသရေလလူအပေါင်းတို့ ရှေ့၌ ‘နေမင်း၊ သင်သည် ဂိဗောင်မြို့အပေါ်၌ ရပ်နေလော့။ လမင်း၊ သင်သည်လည်း အာယလုန်ချိုင့်ဝှမ်း၌ ရပ်နေလော့’ ဟု ဆို၏။ ထိုသို့ လူတို့သည် ရန်သူတို့အပေါ် လက်စားချေနိုင်သည့်တိုင်အောင် နေသည် ရပ်နေ၍၊ လသည်လည်း မလှုပ်မယှက် တည်နေလေ၏။ နေသည် ကောင်းကင်အလယ်တွင် ရပ်နေ၍ တစ်နေ့လုံးနီးပါး မဝင်ဘဲ နေခဲ့သည်။”

By marching all night he brought his forces before Gibeon in the
morning. Scarcely had the confederate princes mustered their armies
about the city when Joshua was upon them. The attack resulted in
the utter discomfture of the assailants. The immense host fled before
Joshua up the mountain pass to Beth-horon; and having gained the
height, they rushed down the precipitous descent upon the other side.

ညဦးယံ မကျရောက်မီမှာပင် ယောရှုအား ပေးထားသော ဘုရားသခင်၏ ကတိတော် ပြည့်စုံခဲ့သည်။ ရန်သူ့စစ်တပ်တစ်ခုလုံးသည် သူ၏လက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုနေ့၏ အဖြစ်အပျက်များသည် ဣသရေလလူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်တွင် ကြာရှည်စွာ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားသည် လူ၏အသံကို နားညောင်းတော်မူသော ထိုနေ့ကဲ့သို့သောနေ့မျိုးသည် ထိုနေ့မတိုင်မီကလည်းကောင်း၊ ထိုနေ့နောက်ပိုင်း၌လည်းကောင်း မရှိခဲ့ဖူးချေ။ အကြောင်းမှာ ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလလူတို့အတွက် တိုက်ခိုက်ပေးတော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။”

Here a ferce hailstorm burst upon them. “The Lord cast down great
stones from heaven: ... they were more which died with hailstones
than they whom the children of Israel slew with the sword.”

“နေနှင့်လတို့သည် မိမိတို့နေရာ၌ ရပ်နေကြ၏။ ကိုယ်တော်၏ မြှားတော်များ၏ အလင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ တောက်ပသော လှံတော်၏ အရောင်ကြောင့်လည်းကောင်း သူတို့သည် သွားကြ၏။ ကိုယ်တော်သည် အမျက်ထွက်လျက် ပြည်တော်ကို ဖြတ်ကျော်တော်မူ၍၊ အမျက်ဒေါသဖြင့် လူမျိုးတို့ကို နင်းခြေတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်ကို ကယ်တင်ရန် ထွက်ကြွတော်မူ၏။” ဟဗက္ကုတ် ၃:၁၁-၁၃။

While the Amorites were continuing their headlong flight, intent
on fnding refuge in the mountain strongholds, Joshua, looking
down from the ridge above, saw that the day would be too short for
the accomplishment of his work. If not fully routed, their enemies
would again rally, and renew the struggle. “Then spake Joshua to the
Lord, ... and he said in the sight of Israel, Sun, stand thou still upon
Gibeon; and thou, Moon, in the valley of Ajalon. And the sun stood
still, and the moon stayed, until the people had avenged themselves
upon their enemies.... The sun stood still in the midst of heaven, and
hasted not to go down about a whole day.”
Before the evening fell, God’s promise to Joshua had been fulflled. The entire host of the enemy had been given into his hand.
Long were the events of that day to remain in the memory of Israel. “There was no day like that before it or after it, that Jehovah
hearkened unto the voice of a man: for the Lord fought for Israel.”
“The sun and moon stood still in their habitation: at the light of
Thine arrows they went, and at the shining of Thy glittering spear.
Thou didst march through the land in indignation, Thou didst thresh
460 Patriarchs and Prophets
the heathen in anger. Thou wentest forth for the salvation of Thy
people.” Habakkuk 3:11-13.

ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ယောရှု၏ ဆုတောင်းခြင်းကို နှိုးဆော်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ဣသရေလတို့၏ ဘုရားသခင် တန်ခိုးတော်ရှိကြောင်းကို သက်သေပြရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤတောင်းဆိုချက်သည် ကြီးမြတ်သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ ရောင့်တက်မှုကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ယောရှုသည် ဘုရားသခင်က ဤရန်သူများကို ဧကန်အမှန် ချေမှုန်းပေးမည်ဟူသော ကတိတော်ကို ရရှိထားသော်လည်း၊ သူသည် အောင်မြင်မှုသည် ဣသရေလစစ်တပ်အပေါ်၌သာ မူတည်သကဲ့သို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သည်။ သူသည် လူသားတစ်ဦး အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်နိုင်သမျှကို လုပ်ဆောင်ပြီးမှ၊ ဘုရားသခင်၏ အကူအညီကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် အော်ဟစ်တောင်းခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အောင်မြင်မှု၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်နှင့် လူသားတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှု ပေါင်းစပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အကြီးမားဆုံးသော ရလဒ်များကို ရရှိသူများသည် အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ လက်တော်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ကိုးစားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ “နေမင်း၊ သင်သည် ဂိဗောင်မြို့အပေါ်၌ ရပ်နေလော့။ လမင်း၊ သင်သည်လည်း အာယလုန်ချိုင့်ဝှမ်း၌ ရပ်နေလော့” ဟု အမိန့်ပေးခဲ့သော ထိုသူသည် ဂိလဂါလစခန်းတွင် နာရီပေါင်းများစွာ မြေပေါ်၌ ဝပ်စိုး၍ ဆုတောင်းခဲ့သောသူ ဖြစ်သည်။ ဆုတောင်းသောသူများသည် တန်ခိုးရှိသောသူများ ဖြစ်ကြသည်။

[509] The Spirit of God inspired Joshua’s prayer, that evidence might
again be given of the power of Israel’s God. Hence the request
did not show presumption on the part of the great leader. Joshua
had received the promise that God would surely overthrow these
enemies of Israel, yet he put forth as earnest effort as though success
depended upon the armies of Israel alone. He did all that human
energy could do, and then he cried in faith for divine aid. The secret
of success is the union of divine power with human effort. Those
who achieve the greatest results are those who rely most implicitly
upon the Almighty Arm. The man who commanded, “Sun, stand
thou still upon Gibeon; and thou, Moon, in the valley of Ajalon,” is
the man who for hours lay prostrate upon the earth in prayer in the
camp of Gilgal. The men of prayer are the men of power.

ဤကြီးမားသော အံ့ဖွယ်အမှုသည် ဖန်ဆင်းထားသမျှသော အရာအားလုံးသည် ဖန်ဆင်းရှင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိကြောင်း သက်သေခံနေသည်။ စာတန်သည် ရုပ်ဝတ္ထုလောကတွင် ဘုရားသခင်၏ လုပ်ဆောင်မှုကို လူတို့မမြင်နိုင်စေရန် ဖုံးကွယ်ထားလိုပြီး၊ ပထမဦးဆုံးသော အကြောင်းတရား၏ မနားမနေ လုပ်ဆောင်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားလိုသည်။ ဤအံ့ဖွယ်အမှုတွင် သဘာဝတရားကို သဘာဝတရား၏ အရှင်ထက် ပိုမိုချီးမြှောက်သူ အပေါင်းတို့သည် ပြစ်တင်မောင်နှံခြင်းကို ခံရကြသည်။

This mighty miracle testifes that the creation is under the control
of the Creator. Satan seeks to conceal from men the divine agency
in the physical world—to keep out of sight the unwearied working
of the frst great cause. In this miracle all who exalt nature above the
God of nature stand rebuked.

ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်အတိုင်း ရန်သူတို့၏ အင်အားကို ချေမှုန်းရန်အတွက် သဘာဝတရား၏ အင်အားစုများဖြစ်သော “မီး၊ မိုးသီး၊ မိုးပွင့်၊ အခိုးအငွေ့နှင့် ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို တည်စေသော လေပြင်းမုန်တိုင်း” တို့ကို ဆင့်ခေါ်တော်မူသည်။ ဆာလံကျမ်း ၁၄၈:၈။ အယူမှားသော အာမောရိလူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆန့်ကျင်လာသောအခါ၊ ဘုရားသခင်သည် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး ဣသရေလတို့၏ ရန်သူများပေါ်သို့ “ကောင်းကင်မှ ကျောက်တုံးကြီးများကို” ချတော်မူခဲ့သည်။ ကမ္ဘာမြေကြီး သမိုင်းကြောင်း၏ နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် သာ၍ ကြီးမားသော စစ်ပွဲတစ်ခုအကြောင်းကိုလည်း ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြထားသည်။ ထိုအခါ “ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏ လက်နက်တိုက်ကို ဖွင့်၍ အမျက်တော်၏ လက်နက်များကို ထုတ်ဆောင်တော်မူလိမ့်မည်။” ယေရမိ ၅၀:၂၅။ ကိုယ်တော်က “သင်သည် မိုးပွင့်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲသို့ ဝင်ဖူးသလော။ ဘေးဒုက္ခရောက်ရာကာလ၊ စစ်တိုက်ရာကာလအဖို့ ငါပြင်ဆင်ထားသော မိုးသီးဘဏ္ဍာတိုက်ကို မြင်ဖူးသလော” ဟု မေးမြန်းတော်မူသည်။ ယောဘဝတ္ထု ၃၈:၂၂၊ ၂၃။

At His own will God summons the forces of nature to overthrow
the might of His enemies—“fre, and hail; snow, and vapor; stormy
wind fulflling His word.” Psalm 148:8. When the heathen Amorites
had set themselves to resist His purposes, God interposed, casting
down “great stones from heaven” upon the enemies of Israel. We are
told of a greater battle to take place in the closing scenes of earth’s
history, when “Jehovah hath opened His armory, and hath brought
forth the weapons of His indignation.” Jeremiah 50:25. “Hast thou,”
he inquires, “entered into the treasures of the snow? or hast thou
seen the treasures of the hail, which I have reserved against the time
of trouble, against the day of battle and war?” Job 38:22, 23.

ဗျာဒိတ်ကျမ်းရေးသူက “အမှုပြီးပြီ” ဟု ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်မှ ကြီးမားသော အသံတော် ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်မည့် ဖျက်ဆီးခြင်းများအကြောင်းကို ဤသို့ ဖော်ပြထားသည်- “တစ်ခဲလျှင် အခွက် (၈၀) ခန့် အလေးချိန်ရှိသော မိုးသီးကြီးများသည် ကောင်းကင်မှ လူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လေ၏။” ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၆:၁၇၊ ၂၁။

The revelator describes the destruction that is to take place when
the “great voice out of the temple of heaven” announces, “It is done.”
He says, “There fell upon men a great hail out of heaven, every stone
about the weight of a talent.” Revelation 16:17, 21.